వల్లీ

[MKrishna]

splendid

[venkujkc1984]

New Update given today. Please share your feedback to improve further. 

[ash.enigma]

Damn.. so near yet so far!!

[venki.69]

Superb narration!

[RRR@999]

Sir ..story manchiga velthundi super narrations.great going....but china advise koncham poetry ekkuva kakunda.chudandi adn .conversation ekkuva undetu chudandi..

[ash.enigma]

Valli notenta.. "vadalandi" badulu.. "ala cheyakandi.. elago undi" .. alaa lopali feelings matladinchandi.
Time to break ice!!

[Milkboy76]

It felt unreal..more like a dream

[Anubantu]

First of all thanks for giving immediate update...
Oka gulabi tho kuda intala romance cheincharu...
Valli korika mariyu tappu ane bhavananu baga chuincharu...
Api api baga rakti kattistunaru...
Erotic words nice narration

[venkujkc1984]

3.7 శోభనం ముందు పూజ

పూజారి మంత్రాలు చదువుతుంటే, వల్లీ, [b]ప్రసాద్తో పాటు మరో రెండు జంటలు పూజలో కూర్చున్నారు. ఈ పూజ కొత్త దంపతుల అన్యోన్యత, దాంపత్య సుఖం కోసం జరుగుతోంది.[/b]

అందరూ భక్తి శ్రద్ధలతో పూజలో నిమగ్నమై ఉన్నారు. ప్రసాద్ కూడా ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉండగా, అతని కళ్ళు మాత్రం రంగారావు గారి కోసం వెతికాయి. రంగారావు గారు లేని ఆ స్థానం ప్రసాద్‌కి ఖాళీగా కనిపించింది, ఆ లోటు అతనికి ఏదో తెలియని అసంతృప్తిని కలిగించింది. 

వల్లీ గుండెలో మాత్రం ఒక బరువైన నిశ్శబ్దం. ఆమె తల దించుకుని, ప్రసాద్ పక్కనే కూర్చుని ఉన్నా, ఆమె మనసులో. “నేను ఆయన్ని అంత కఠినంగా మాట్లాడాను. నా కఠినమైన తిరస్కరణ, నా కోపం ఆయనను ఎంత బాధించిందో నాకు తెలుసు. అందుకే ఆయన వెళ్లిపోయారు”  అని ఆమెకు స్పష్టంగా తెలుసు. ఆమె ముఖంపై నిగ్రహం, మనసులో మాత్రం అపరాధ భావం, బాధ కలగలిసి ఉన్నాయి, ఆ భావాలను ఆమె ఎవరికీ తెలియకుండా దాచుకుంది.

పూజ మధ్యలో, పూజారి గారు మంత్రాలు చదువుతూనే, మెల్లగా వారి కుటుంబ సభ్యులను అడిగారు, "రంగారావు గారు ఇక్కడ లేరేమని?" పక్కనే ఉన్న మిగతా రెండు జంటలు కూడా ఆశ్చర్యంగా, "అవును కదా, రంగారావు గారు లేరేంటి ఇక్కడ? ఏమైందో, పెళ్లంతా దగ్గరుండి ఆయనే చేయించారు కదా" అని గుసగుసలాడసాగారు.

ఆ మాటలు వల్లీ మనసును మరింత కలవరపెట్టాయి. పూజారి, ఇతరులు పదే పదే ఆయన గురించి అడగడం, ఆయన గైర్హాజరును గమనించడం ఆమెకు మరింత బాధ కలిగించింది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. “అందరూ ఆయన గురించి అడుగుతున్నారు. నా కఠినమైన ప్రవర్తనే ఆయనను దూరం చేసింది” అన్న అపరాధ భావన ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసింది.

ఆమె మనసులో, “ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లిపోయారు? నా మీద కోపం ఇంకా ఉందా?” అన్న ఆలోచనలు సుడులు తిరిగాయి. ఆయన కోపంతో వెళ్లిపోయినా, ఆయన గురించి ఇతరులు మాట్లాడుతుంటే, ఆమె హృదయంలో ఆందోళన, బాధ కలగలిసిన భావం మెలితిరిగింది.

అలా మనసు కలవరపడుతుండగానే, పూజారి మంత్రోచ్ఛారణ ముగించి, హారతి ఇచ్చారు. పూజ విజయవంతంగా పూర్తయింది. ప్రసాద్, వల్లీ మరియు మిగిలిన రెండు జంటలు ఆశీర్వాదం తీసుకుని లేచారు. ప్రసాద్ ముఖంలో సంతృప్తి ఉన్నా, రంగారావు గారి లోటు మాత్రం ఇంకా అతన్ని వేధిస్తోంది. అతను ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, "వల్లీ, రంగారావు గారు రాలేదు. నా మనసు చాలా బాధగా ఉంది" అని మెల్లగా అన్నాడు.

ఇంతలో, మెయిన్ డోర్ తెరుచుకుంది. అప్పటివరకు వారి చర్చలకు కేంద్ర బిందువైన రంగారావు గంభీరంగా లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. అతని ముఖంలో చిన్నపాటి అలసట, కానీ ఒక ప్రత్యేకమైన కాంతి మెరిసిపోతోంది.

రంగారావు గారిని చూసిన ప్రసాద్ ముఖం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది. సంతోషంతో పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, "రంగారావు గారూ! మీరు ఇక్కడ లేకపోతే పెద్ద లోటే!" అంటూ ఆప్యాయంగా పలకరించాడు.

మిగిలిన రెండు జంటలు కూడా ఆశ్చర్యంగా, సంతోషంగా రంగారావు గారి చుట్టూ చేరారు.

ఒక బంధువు వెంటనే ముందుకు వచ్చి, "ఏమిటండీ రంగారావు గారూ! పెళ్లంతా దగ్గరుండి జరిపించి, ఈ అన్యోన్యత పూజకి మాత్రం మొహం చాటేశారు. ఏం జరిగింది? అందరం మీ కోసమే చూస్తున్నాం" అని అడిగాడు.

మరొక జంట, "అవునండి, మీరే లేకపోతే ఈ పూజ అసంపూర్తిగా అనిపించింది. ఏదైనా ముఖ్యమైన పనుండి ఉంటుందా?" అని ఆందోళనగా అడిగారు.

వల్లీ కళ్ళు భయంతో, ఆందోళనతో రంగారావు గారి వైపే నిలిచాయి. తన వైపు చూసి ఆయన ఏమి మాట్లాడతారో అని ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

రంగారావు అందరి వైపు చిరునవ్వుతో చూసి, ముఖ్యంగా ప్రసాద్ భుజంపై చేయి వేసి, "అయ్యో, క్షమించండి. నాది చాలా అత్యవసరమైన పని పడింది. ఊరి పెద్దగా కొన్ని బాధ్యతలను వదిలిపెట్టలేం కదా. ఆ పనుల్లో మునిగిపోయి, పూజ ముగిసే సమయానికి గానీ ఇక్కడికి చేరుకోలేకపోయాను. లేదంటే నేనెందుకు తప్పించుకుంటాను" అని ఒక వేరే కారణం చెప్పాడు.

ఆ తర్వాత, ఆయన చూపులు నెమ్మదిగా వల్లీ వైపు మళ్లాయి. ఆమె కళ్లలోని అపరాధ భావాన్ని గమనిస్తూ, ఆమెకు మాత్రమే అర్థమయ్యేలా చిన్నగా కన్నుగీటి, "కొన్ని అత్యంత ముఖ్యమైన విషయాలు... వాటిని వ్యక్తిగతమైన అత్యవసర పని కారణంగా ఆపడం సాధ్యం కాలేదు" అని స్పష్టంగా చెప్పాడు.

ఈ మాటలు వల్లీ గుండెల్లో సూటిగా గుచ్చుకున్నాయి. ఆమె తల దించుకుని, ఆయన కోపంగానే ఉన్నారని, తన తిరస్కరణకు ఆయన నొచ్చుకున్నారని స్పష్టంగా తెలుసుకుంది.

రంగారావు వల్లీ వైపు మళ్ళీ చూడలేదు. ఆయన ప్రసాద్ వైపు తిరిగి, "ప్రసాద్, అంతా బాగానే ఉంది కదా? ఆరోగ్యం గురించి చాలా జాగ్రత్తగా ఉండు. పూజ అద్భుతంగా జరిగి ఉంటుంది. పెళ్ళిలో మీ సహాయం మరువలేము. మీ సంసారం ఎప్పుడూ ఇలాగే అన్యోన్యంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను" అంటూ ప్రసాద్‌తో ఆప్యాయంగా, బాగా మాట్లాడాడు.

అప్పుడు రంగారావు, అందరూ చూస్తుండగానే, ఒక్క క్షణం వల్లీ వైపు చూసి, ఆమె కళ్ళల్లోకి లోతుగా చూశాడు. ఆయన చూపుల్లో కృతజ్ఞత, ఆరాధన, కఠినత్వం—అన్నీ మిళితమై ఉన్నాయి. మళ్ళీ ప్రసాద్ వైపు తిరిగే ముందు, చిన్నగా, కానీ ఆమెకు మాత్రమే వినిపించేలా, పెదవులు కదలకుండానే, "మరియు... ప్రతిదానికి... నా ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు వల్లీ" అని మాత్రమే అన్నాడు.

వల్లీ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఆ 'ప్రతిదానికి' అన్న పదంలో, ఆమె గుండెల్లోని అపరాధ భావన, ఆమెపై ఆయన పెంచుకున్న కోరిక—అన్నీ రంగారావు గారు గుర్తించారని ఆమెకు అర్థమైంది. ఆ సూక్ష్మమైన ప్రశంస, ఆమెకు ఒక నిశ్శబ్ద సవాల్‌గా, నిశ్శబ్ద శిక్షలా అనిపించింది. ఆయన తన వైపు చూడనంత కఠినంగా ఉన్నారని 
ఆమె భావించినా, ఈ ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు ఆమెను గందరగోళానికి గురి చేశాయి.

రంగారావు ప్రసాద్‌తో చాలాసేపు మాట్లాడిన తర్వాత, మిగిలిన రెండు జంటలు కూడా తమ ఇళ్లకు బయలుదేరడానికి సిద్ధమయ్యాయి.

రంగారావు ఆ మూడు జంటల వైపు చూసి, "మీ అందరూ చాలా బాగా జరిపించారు. ఇంక ఆలస్యం చేయకుండా భోజనం చేసి, మీ మీ ఇళ్లకు క్షేమంగా చేరుకోండి" అని దయగా చెప్పాడు.

వల్లీ రంగారావు గారిని చూడకుండానే తల దించుకుని, ప్రసాద్ పక్కనే నడుస్తూ వెళ్లిపోయింది. ఆయన కళ్ళల్లోని ఆ నిశ్శబ్ద కోపం, నిర్లక్ష్యం ఆమెకు తీవ్రమైన బాధను కలిగించాయి. ఆమె గుండెలో ఒక లోతైన అశాంతి, మరియు ఆవేదన.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, డబ్బుల అవసరం కొద్దీ బ్యాంకు పని మీద వల్లీ, ప్రసాద్ వెళ్తుండగా, మధ్యలో రంగారావు గారు పొలం దగ్గర కనపడ్డారు. ప్రసాద్ రంగారావు గారిని పలకరించాడు. వల్లీ తన భర్త పక్కన నిలబడి ఉంది. రంగారావు నాగలి పట్టి నేలను దున్నుతూ ఉన్నాడు.

ప్రసాద్: “రంగారావు గారు బాగున్నారా” 

రంగారావు: “బాగున్నాను ప్రసాద్. మీరెలా ఉన్నారు.”

ప్రసాద్: “బాగున్నామండీ. అయినా మీ లాంటి గొప్పవాళ్ళు ఈ మట్టిలో ఎందుకండీ దిగి పనిచేయడం” అన్నాడు.

రంగారావు: (నాగలిని బలంగా నేలలోకి దించుతూ, వల్లీ వైపు చూస్తూ చిరునవ్వుతో) "ప్రసాద్, ఈ నేల ఎంత సారవంతంగా ఉందో చూడు. ఇది కేవలం మట్టి కాదు, ఒక స్త్రీ లాంటిది. దీన్ని ఎంత బాగా దున్నితే, అంత మంచి పంట పండుతుంది. ఈ నాగలికి బలం ఉంటేనే కదా, ఈ నేలని చీల్చుకుంటూ ముందుకు వెళ్ళగలం. ముందుగా నేలను మెల్లిగా సిద్ధం చేసుకోవాలి, అప్పుడే నాగలి లోపలికి సులువుగా వెళ్తుంది. ఆ తర్వాత, బలాన్ని పెంచుకుంటూ, నేలను పూర్తిగా దున్నాలి. అప్పుడే అది మనకు లొంగుతుంది. వర్షపు చినుకులు పడితే, విత్తనాలు మొలకెత్తి, కొత్త జీవం వస్తుంది." (అతను తన కండలను కొంచెం బిగించి, వల్లీకి తన శక్తిని సూచించినట్లు చూపించాడు.)

ప్రసాద్: (పొలం వైపు చూస్తూ) "అవునండి రంగారావు గారు, మీ మాట నిజం. మీలాంటి వాళ్ళు ఉంటేనే కదా, అందరికీ అర్థం అయ్యేది."

రంగారావు: (వల్లీ కళ్ళలోకి చూస్తూ, మెల్లగా) "ఈ నేలని దున్నడానికి ఎంత ఓపిక, ఎంత బలం కావాలో తెలుసా వల్లీ? సరైన బలం లేకపోతే, ఈ నేల లొంగదు. దీన్ని ఎంత ప్రేమగా చూసుకుంటే, అంత తియ్యగా ఉంటుంది. ఒక్కసారి లొంగితే, అది మనకు కావాల్సినంత ఇస్తుంది." (అతను తన చూపులను వల్లీ శరీరంపైకి జారుస్తూ, తనలోని కోరికను సూచించాడు.)

వల్లీ: (రంగారావు గారి మాటల్లోని అంతరార్థాన్ని గ్రహించి, తల దించుకుని, మెల్లగా) "అవునండి..." (ఆమె స్వరంలో ఒక విధమైన ఆశ్చర్యం, బాధ ఉన్నాయి.)

ప్రసాద్: (రంగారావు గారి మాటలను సాధారణ పొలం పనుల గురించే అనుకుని) "అవునండి, మీరు చాలా కష్టపడుతున్నారు. ఈ పనులన్నీ మీరే చూసుకోవడం చాలా గొప్ప విషయం."

రంగారావు: (నవ్వుతూ) "పర్వాలేదు ప్రసాద్. ఈ నేలని నా సొంతం చేసుకోవడానికి ఎంత కష్టమైనా పడతాను. నా పంతం నెరవేరే వరకు నేను ఆగను." (ఆయన మాటల్లో ఒక విధమైన హామీ, బెదిరింపు కలగలిసి ఉన్నాయి.)

ప్రసాద్ ఇప్పడు "నేను పక్కనే ఉన్న ఆఫీస్ కి వెళ్లి, సతీష్ ని కలిసి రావాలండి చిన్న పని మీద, దయచేసి కాసేపు ఇక్కడే ఉండండి" అని చెప్పి, అక్కడి నుండి కదిలాడు. 

ఇప్పుడు వల్లీ, రంగారావు మాత్రమే మిగిలారు. ఈ అవకాశాన్ని చూసి రంగారావు కళ్ళు మెరిశాయి.

రంగారావు: (నాగలిని పక్కన పెట్టి, వల్లీ దగ్గరకు ఒక అడుగు వేస్తూ, మెల్లగా) "వల్లీ... ప్రసాద్ వెళ్ళిపోయాడు కదా, అందుకే అడుగుతున్నాను. ఇందాక నేను  మాట్లాడిన మాటల అర్థం నీకు తెలుసుగా? నువ్వు నా దృష్టిలో కేవలం 'సామాన్య గృహిణి'వి కాదు. నువ్వు సాక్షాత్తూ మదన సామ్రాజ్య భూమి వి. ఈ రోజు నా 'నాగలి' (నా పౌరుషం) చాలా బలంగా ఉంది. ఆ బలం ఎవరి కోసం పెరిగిందో నీకు తెలియదా? ఆ నాగలి నీ పొలాన్ని  దున్నాలని కోరుకుంటోంది." (అతను ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, తన కోరికను మరింత పరోక్షంగా వ్యక్తం చేశాడు.)

రంగారావు, తాను పట్టుకున్న నాగలి యొక్క గట్టి కర్రను నేల వైపు చూపించి, మెల్లగా దాని కొనను వల్లీ పాదాలకు కొద్దిగా దగ్గరగా ఉన్న నేలపై ఆనించి, ఒక చిన్న వృత్తాన్ని గీస్తూ, "ఈ నాగలిని సరైన నేలలో దింపకపోతే, దాని బలం వృథా అవుతుంది. ఈ సారవంతమైన భూమిని చూడగానే, నా మనసులోని కోరికలు, బలం అన్నీ మీ వైపే లాగుతున్నాయి" అన్నాడు.

వల్లీ: (భయంతో వణుకుతూ, కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతూ) "రంగారావు గారూ... దయచేసి ఇలా మాట్లాడకండి. మీరంటే మాకు ఎంతో గౌరవం. ఇలాంటి మాటలు వినడానికి నా మనసు అంగీకరించడం లేదు. దయచేసి... దయచేసి నా పరిమితులు అర్థం చేసుకోండి. నేను వేరొకరి భార్యను." (ఆమె గొంతులో నిస్సహాయత, ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపించాయి.)

రంగారావు: (మరొక అడుగు దగ్గరగా జరిగి, గుసగుసగా) "నీ భావాలు నాకు అర్థమయ్యాయి వల్లీ. కానీ, ఈసారి మళ్లీ అవకాశం దొరికితే మాత్రం నేను వదలను వల్లీ. అది నా పంతం. మొన్న ఆ వర్షంలో నా కారులో, మన గెస్ట్ హౌస్‌లో జరిగినట్టు, మీ ఇంట్లో జరిగినట్టు ఆ రోజు నీ నాభిని ముద్దాడిన తర్వాత, నీపై నాకున్న ఆరాధన, కోరిక మరింత పెరిగాయి. ఈ 'భూమి' పట్ల నా 'నాగలి'కి ఉన్న మమకారం... దాన్ని ఆపడం నా వల్ల కావడం లేదు. ఒక్కసారి... ఒక్కసారి నన్ను అర్థం చేసుకో. నా నాగలితో నీ భూమిని దున్ననివ్వు. అప్పుడే నాకు నిజమైన శాంతి దొరుకుతుంది."

వల్లీ: (తల దించుకుని, కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ, తీవ్రమైన స్వరంతో) "మీరు నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నారు రంగారావు గారూ. దయచేసి ఇంక ఈ సంభాషణ ఆపేయండి. ప్లీజ్ వద్దు!" (ఆమె కళ్ళల్లో బాధ, ఆగ్రహం కలగలిసి ఉన్నాయి.)

రంగారావు: (ఆమె బాధను చూసి, ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని, పశ్చాత్తాపం నటిస్తూ) "సరే వల్లీ. నీ మనసుకు బాధ కలిగించినందుకు క్షమించు. కానీ... నా మనసు మాత్రం మాట వినడం లేదు. నీ అందం ముందు నేను ఎంత నిగ్రహంగా ఉండాలని ప్రయత్నించినా, నా పట్టు కోల్పోతున్నాను. ఈ రోజుకి నీ మాట వింటాను, కానీ నా కోరిక ఎప్పటికీ చనిపోదు. ఆ అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాను."

సరిగ్గా ఆ సమయంలోనే, ప్రసాద్ తిరిగి రావడం రంగారావు  గమనించాడు. ఆయన వెంటనే తేరుకుని, నాగలిని చేతిలోకి తీసుకుని, నేలను దున్నే పనిలో నిమగ్నమైనట్లు నటించాడు.

ప్రసాద్: (వస్తూనే) "మీరు చాలా కష్టపడుతున్నారండి. ఇంక కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చుకదండి ."

రంగారావు: (నాగలిని మరింత బలంగా నేలలోకి దించుతూ, ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, కానీ వల్లీకి స్పష్టంగా వినిపించేలా) "కొన్ని నేలలు చాలా మొండిగా ఉంటాయి ప్రసాద్. వాటిని లొంగదీయాలంటే మామూలు బలం సరిపోదు. చాలా ఓపిక, పట్టుదల కావాలి. అయినా దున్నితేనే కదా విశ్రాంతికి అసలైన విలువ? నా నాగలి పూర్తి పని అయ్యేంతవరకు నేను ఆగను ప్రసాద్. నువ్వు భయపడకు, నీ నేల లొంగే వరకు నేను వదలను." (అతను నాగలిని మరింత బలంగా నేలలోకి దించుతూ, తన పట్టుదలను సూచించాడు.)

ప్రసాద్: (అజ్ఞానంగా రంగారావు గారి మాటలకు వంత పాడుతూ) "అవును రంగారావు గారూ, కొన్ని నేలలు అంత తొందరగా పండవు. కానీ మీ 'నాగలి' పట్టు, మీ బలం అలాంటి వాటిని కూడా లొంగదీస్తుంది.

వల్లీ: (తల దించుకుని నడుస్తూ, రంగారావు గారి మాటలను వింటూ ఆమె ముఖంలో సిగ్గు, ఆందోళన మరింత స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆమె అడుగులు మరింత వేగవంతం అయ్యాయి.)

రంగారావు: (ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, కానీ వల్లీకి స్పష్టంగా వినిపించేలా) "కానీ, సరైన పద్ధతి తెలిస్తే, ఎంత మొండి నేలైనా లొంగుతుంది. అప్పుడు పండే పంట ఎంత తియ్యగా ఉంటుందో తెలుసా? ఆ ఆనందమే వేరు. ఆ పంటను అనుభవించే భాగ్యం ఎంత గొప్పదో చెప్పలేం." (అతను ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని, తన కోరికను పరోక్షంగా వ్యక్తం చేశాడు.)

ప్రసాద్: (ఉత్సాహంగా, కానీ పూర్తి అజ్ఞానంతో, రంగారావు గారి మాటల్లోని వ్యవసాయ కోణాన్ని మాత్రమే అర్థం చేసుకుని) "మాకైతే ఆ పంటను అనుభవించే భాగ్యాన్ని మీరే కల్గించాలి రంగారావు గారూ. మీ అనుభవం వల్లే అంత మంచి పంట పండుతుంది. మీ మేలు మేము ఎప్పటికీ మర్చిపోము."

రంగారావు: (ప్రసాద్ వైపు అర్థవంతంగా చూస్తూ, వల్లీ అందం జ్ఞాపకం చేసుకుని చిరునవ్వుతో) "నువ్వు అన్నది నిజమే ప్రసాద్. అనుభవం ఒకెత్తు, దానికి తోడు మంచి అదృష్టం కూడా ఉండాలి. ఆ అదృష్టం మనల్ని వరించి మన పక్కనే ఉంటే, ఏ పనైనా ఫలించి తీరుతుంది. అంతా దైవ సంకల్పం."

ప్రసాద్: (ఉత్తేజితుడై, తనలో ఎలాంటి అంతరార్థం లేకుండా, కేవలం శుభం జరగాలనే ఉద్దేశంతో) "అవునండి, మీ మాట అక్షర సత్యం. అందుకే, ఈ సందర్భంగా... మా వల్లీ కున్న పొలంలో కూడా ఒక్కసారి మీ నాగలిని దింపాలి. మీ అనుభవంతో ఇంకా మంచి పంట పండుతుందేమో."

(ప్రసాద్ మాట పూర్తవగానే, రంగారావు తన చూపును ప్రసాద్ నుండి పక్కనే నిలబడి ఉన్న వల్లీ వైపు మళ్లించాడు. ఆ చూపులో పదును, కోరిక, ప్రశ్నించే తత్వం స్పష్టంగా ఉన్నాయి. ప్రసాద్ వినకుండా, కేవలం ఆమెకు మాత్రమే అర్థమయ్యేలా, పెదవులు మాత్రమే కదిలేటంత నెమ్మదిగా గుసగుసలాడు.)

రంగారావు (వల్లీతో): "నా నాగలి నీ పొలం కోసం సిద్ధంగా ఉంది. మరి ఆ శుభారంభానికి నువ్వు సిద్ధమేనా వల్లీ?"

(రంగారావు చూపులోని గాఢత, ఆయన మాటల్లోని అంతరార్థం వల్లీకి ఒక్కసారిగా అర్థమయ్యాయి. సిగ్గుతో, భయంతో వణికిపోయి, వెంటనే తల దించుకుంది. ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది, కానీ ప్రసాద్ పక్కనే ఉండటంతో ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది.)

రంగారావు వ: (ప్రసాద్ అమాయకత్వానికి ఆశ్చర్యపోయి, కానీ తన మనసులోని కోరికను దాచుకుంటూ, వెంటనే ప్రసాద్ వైపు తిరిగి) "తప్పకుండా ప్రసాద్. నువ్వు  ఇంతలా కోరుకుంటున్నావు. నీ ఆశీర్వాదం మరియు వల్లీ ఒప్పుకుంటే చాలు. అలాంటి శుభకార్యాన్ని మనస్ఫూర్తిగా చేస్తాను. నా నాగలిని పట్టి, మీ వల్లీ పొలంలో శుభారంభం చేయడం నాకు చాలా సంతోషాన్ని ఇస్తుంది."

వల్లీకి రంగారావు గారి మాటల్లోని ఆంతర్యం స్పష్టంగా తెలిసి, ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది. ఆయన పంతం, ఆయనలోని బలం ఆమెను భయపెట్టాయి. రంగారావు గారికి తన పట్ల ఉన్న కోరిక, తన భర్త తెలియకుండా జరుగుతున్న ఈ సంఘటనలు ఆమె జీవితంలో ఒక పెద్ద మలుపు తీసుకునే అవకాశం ఉందని ఆమె గ్రహించింది. ఆమె మనసులో భయం, నిస్సహాయత, ఆందోళన కలగలిసి, ఆ రోజు ప్రసాద్ తో పాటు అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది. రంగారావు  ఆమె వెనుక వైపు చూస్తూ, నాగలితో నేలను బలంగా దున్నుతూ, తన పంతం నెరవేరే వరకు ఆగనని తనలోని మగాడికి హామీ ఇచ్చాడు.

[venkujkc1984]

4. అవకాశం కోసం

కొన్ని రోజుల తర్వాత, ప్రసాద్ వల్లీలకి పెద్ద మొత్తంలో డబ్బు అవసరమయ్యింది. మరేమి దారి కనబడక వారి ఇంటిని తనఖా పెట్టి డబ్బు తెచ్చి అవసరాలు తీర్చుకుని, మిగిలిన డబ్బులు రవి చదువుకి వాడేశారు. వారికి వచ్చే డబ్బుతో, నెల గడపడం తప్ప అప్పు తీర్చలేక పోతున్నారు. ఇలా కొన్ని నెలల తర్వాత, వారికి బ్యాంకు నుండి అప్పు తీర్చనందున ఇంటిని ఖాళీ చేయాలని లేదా అప్పుని వడ్డీతో సహా కట్టేయాలని నోటీసు వచ్చింది. ఉన్న ఒక్కగానొక్క ఇల్లు కూడా లేకపోతే రోడ్డున పడాల్సి వస్తుందని చాలా బాధపడుతున్నారు. ఒకనాడు ప్రసాద్ వల్లీతో, రంగారావు గారు అందరికీ ఎంతో కొంత సాయం చేస్తుంటారు, నేను వెళ్లి అడుగుతాను, మనకి వేరే మార్గం ఏమీ లేదు అన్నాడు. 

వల్లీ అనుమానం:
వల్లీకి అతని పేరు వినగానే గుండె జల్లు మంది. ఈ అవసరాన్ని ఖచ్చితంగా అవకాశంగా మలుచుకుంటారు అని అనిపించింది. ప్రసాద్తో “ఏవండీ, మనకి ఎక్కువ డబ్బులు కావాలి కాబట్టి రంగారావు గారు తనఖా లేనిదే అప్పు ఇవ్వరు, ఇప్పుడు మన దగ్గర తాకట్టు ఏమీ లేదు కదా, వెళ్లి మాత్రం ఏమి ప్రయోజనం.” అన్నాది. 

ప్రసాద్ నమ్మకం:
“నువ్వన్నది నిజమే, కానీ ఒకసారి వెళ్లి అడిగితే ఏదైనా దారి చూపవచ్చు కదా..” అన్నాడు. వల్లీ ఏమీ సమాధానం చెప్పలేక, మనసులోనే కలవరపడుతూ సరే అంది. కానీ వేరే ఏ మార్గం లేక వల్లీ ప్రసాద్ రంగారావు గారి దగ్గరికి వెళ్లారు. ఆ సమయంలో వాళ్ళని చూసిన రంగారావు కి అవకాశం వెతుక్కుంటూ వచ్చినట్లు అనిపించింది. 

అతను ప్రసాద్ ని చూసి “రండి రండి, ఎలా ఉన్నారు.” అని కుశల ప్రశ్నలు వేశారు. అప్పుడు ప్రసాద్ “రంగారావు గారు, మాకొక డబ్బు సమస్య వచ్చింది. మీరే ఎలాగైనా సహాయం చేసి మమ్మల్ని గట్టెక్కించాలి” అని చెప్పాడు. 

రంగారావు దీర్ఘంగా అలోచిస్తూ, వారి డబ్బు అవసరాన్ని ఆసరాగా చేసుకుని ఆమెను ఈసారి ఎలాగైనా సొంతం చేసుకోవాలని, కానీ ఈ విషయాన్ని వల్లీతో జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలని రంగారావు  ఆలోచనలు సాగుతున్నాయి. 

రంగారావు: “మీ పరిస్థితి నాకు అర్థమైంది. నిజంగానే మీకు చాలా అవసరం ఉంది. ఐతే, ఈ సమయంలో అంత పెద్ద మొత్తంలో సహాయం చేయాలంటే కొన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకోవాల్సి ఉంటుంది. మీకు తెలుసుగా, ఈ రోజుల్లో నమ్మకం అనేది చాలా తక్కువగా ఉంది. కాబట్టి, ఏదైనా హామీ ఉంటేనే, అంటే, ఏదైనా తనఖా ఉంటేనే, నేను మీకు సహాయం చేయగలను. లేకపోతే, నా పరిమితులు కూడా మీరు అర్థం చేసుకోవాలి. పరిస్థితులు కొంచెం సున్నితంగా ఉన్నాయి. మీ పరిస్థితి నాకు తెలుసు, కాబట్టి మీరు కూడా నా పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుంటారని భావిస్తున్నాను.” అన్నాడు. 

ఆయన వల్లీ, ప్రసాద్ లను నిస్సహాయ స్థితిలోకి నెట్టాడు. 

ప్రసాద్: "మా దగ్గర తాకట్టు పెట్టడానికి ఏమీ లేదు రంగారావు గారు. మమ్మల్ని నమ్మండి, మీ అప్పు ఖచ్చితంగా తీర్చేస్తాం. ఇప్పుడు మాకు డబ్బులు చాలా అవసరం. మా సమస్యని మీరే తీర్చగలరు. దయచేసి మాకు అప్పు ఇవ్వండి" అని ప్రాధేయపడ్డాడు. 

దానికి రంగారావు కొంచెంసేపు ఆలోచించి, "మీరేమీ అనుకోకపోతే, మీ సమస్య తీరడానికి ఒక ప్రత్యామ్నాయ మార్గం ఉంది" అన్నాడు, వల్లీ వైపు అర్థవంతంగా చూస్తూ. రంగారావు గారి చూపులో దాగి ఉన్న అంతరార్థం వల్లీకి క్షణంలోనే అర్థమైపోయింది. ఆమె గుండెల్లో రాయి పడినట్టయ్యింది. 

ఏమి మాట్లాడాలో, ఎలా స్పందించాలో పాలుపోక మౌనంగా తలదించుకుని, మనసులో తీవ్రమైన వేదనను అనుభవిస్తోంది. ప్రసాద్, “మీరు ఏమి చెప్పినా ఏమీ అనుకోను, దయచేసి పరిష్కారమేమిటో చెప్పండి” అన్నాడు. రంగారావు కాస్త జంకుతూ, "నేను చెప్పిన తర్వాత వేరే విధంగా అర్థం చేసుకోవద్దు. మీకు, నాకు ఇద్దరికీ మేలు జరిగేలా ఉంటుంది" అన్నారు.

ప్రసాద్, "రంగారావు గారు, ఇప్పుడున్న పరిస్థితిలో మీరేం చెప్పినా ఖచ్చితంగా, నేను 
అస్సలు అపార్థం చేసుకోను, దయచేసి చెప్పండి" అని అతని కాళ్ళు పట్టుకున్నాడు. ప్రసాద్, “అలాగే నచ్చితేనే ముందుకెళ్దాం, మీరు చెప్పండి, ఏమీ అనుకోను” అన్నాడు. 

సరే ప్రసాద్ ఇలా రా అని అతడిని మరొక గదిలోకి తీసుకువెళ్లి, “ప్రసాద్, నీ ప్రస్తుత ఆరోగ్యం దృష్ట్యా, నేను అన్ని వివరాలు నీకు ఇప్పుడే చెప్పలేను. నేను నేరుగా వల్లీతో మాట్లాడతాను. తర్వాత మీ ఇద్దరూ చర్చించుకుని నిర్ణయం తీసుకోవచ్చు. ఏది ఏమైనా, ముందు నీ ఆరోగ్యం ముఖ్యం. నువ్వు పూర్తిగా కోలుకున్నాక, దీని గురించి వివరంగా మాట్లాడదాం. నేను ఏదైనా తొందరపాటు నిర్ణయం తీసుకోవడం నీకు ఇష్టం ఉండదు కదా?” 

దానికి ప్రసాద్ కాస్త కంగారు పడుతూ, “రంగారావు గారు, నాకు పూర్తిగా అర్థం కావడం లేదు. నాకు చెప్పకుండా మీరు వల్లీతో మాట్లాడతానంటే...” అని సందేహించాడు. 

దానికి రంగారావు, “అవును ప్రసాద్, నీకు చెప్పకుండా ఉండాలని కాదు. కానీ, నీ ఆరోగ్యం రీత్యా నేను వల్లీతోనే మాట్లాడితే బాగుంటుంది. నువ్వు నన్ను నమ్ముతావు కదా?” అని నమ్మబలికారు. ప్రసాద్ అయిష్టంగానే సరే అన్నాడు. 

రంగారావు: (హాలులోకి తిరిగి వచ్చి, వల్లీ పక్కన కూర్చుంటూ) వల్లీ, నేను ఏం చెప్పదలచుకున్నానో మీకు తెలుసు.

వల్లీ: (కొంచెం ఆందోళనగా చూస్తూ) తలదించుకుంది.

రంగారావు: (నిట్టూర్చి, నేరుగా ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ) “వల్లీ, నిజం చెప్పాలంటే, నీ మీద నాకు చాలా... అంటే, చాలా అభిమానం, ఆకర్షణ ఉంది. నీ అందం, నీ వ్యక్తిత్వం నన్ను ఎప్పుడూ కట్టిపడేస్తూ ఉంటాయి.”

వల్లీ: రంగారావు గారు, ఇది... ఇది సరికాదు. మీకు తెలుసు కదా, నాకు పెళ్లైంది, సంసారం ఉంది. ఇది మీకు ముందు కూడా చెప్పేను...

రంగారావు: (ఆమె మాటల్ని మధ్యలోనే ఆపుతూ) “నాకు తెలుసు. అంతా నాకు తెలుసు. నేను నీ భర్తను, మీ కుటుంబాన్ని ఎంతగానో గౌరవిస్తాను. కానీ, నా మనసులోని ఈ భావాలను దాచుకోలేకపోతున్నాను. నీ అందాన్ని చూసిన ప్రతిసారీ నాలో ఏదో తెలియని అలజడి కలుగుతోంది. నిన్ను నా సొంతం చేసుకోవాలనిపిస్తోంది.”

వల్లీ: (తల దించుకుని, గొంతు తడబడుతూ) “ఇది... ఇది అన్యాయం, రంగారావు గారు. కానీ, మీరు కోరుతున్నది... ఇది అసాధ్యం.”

రంగారావు: (చేతులు జోడిస్తూ) “నాకు తెలుసు. నేను అడిగేది చాలా పెద్ద విషయం అని తెలుసు. కానీ, నిజంగా నా పరిస్థితి అలాంటిది. నేను చాలా ఏళ్లుగా ఒంటరిగా ఉన్నాను. నీ లాంటి ఒక అందమైన, స్త్రీ తో గడిపితే ఉంటే బాగుంటుంది అనిపిస్తుంది. (కొంచెం ఆగి), నేను నీ అంగీకారం కోసం ఎదురుచూస్తాను. నీ నిర్ణయమే నాకు ముఖ్యం. ఒక్కసారి బాగా ఆలోచించు. నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అదే చెయ్యి. కానీ, నేను మళ్లీ చెప్తున్నా, ఇది నాకు వచ్చిన మరొక అవకాశం. నువ్వు ప్రసాద్ తో మెల్లిగా ఈ విషయం మాట్లాడి ఇద్దరూ నిర్ణయం తీసుకోండి. అతని ఆరోగ్యం కూడా నాకు ముఖ్యమే.”

రంగారావు గారి మాటలు విన్న వల్లీకి కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ఏం మాట్లాడాలో, ఎలా స్పందించాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. రంగారావు గారు తనను కోరుకుంటారని ఆమెకు  తెలుసు. ఆయన మాటల్లోని నిజాయితీ, ఆరాధన ఆమెను కలవరపెట్టాయి. ఒకవైపు భర్త పట్ల ఉన్న విశ్వాసం, బాధ్యత, మరోవైపు రంగారావు గారి పరిస్థితి పట్ల జాలి ఆమెను మానసికంగా సంఘర్షణకు గురిచేశాయి.

ఆమె తల దించుకుని, కళ్ళు తుడుచుకుంటూ నెమ్మదిగా అంది, “రంగారావు గారు, మీకు ధన్యవాదాలు. కానీ, మీరు అడుగుతున్నది నాకు చాలా కష్టం. నేను నా భర్తను, కుటుంబాన్ని మోసం చేయలేను. మీరంటే నాకు చాలా గౌరవం ఉంది. కానీ, మీ కోరికను మాత్రం తీర్చలేను. దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి.”

వల్లీ మాటలు విన్న రంగారావు నిరాశగా తల దించుకున్నాడు. ఆయన ఆమె నిర్ణయాన్ని గౌరవిస్తూ, “సరే. నీ నిర్ణయానికి నేను కట్టుబడి ఉంటాను. ఆలోచించుకో.” అన్నాడు.

రంగారావు, వల్లీ శరీర సౌందర్యాన్ని, ఆమె ప్రౌఢవయస్సులో ఉన్న ప్రణయానురాగాన్ని అనుభవించాలని కోరుకున్నాడు. 

నిజానికి ముప్పై ఆరేళ్ళ వయసులో వున్నా బిగి సడలని శరీరం వల్లీది. ఆమె మీద ఉన్న ఆకర్షణ, ఆమె శరీరం ఇచ్చే అనుభూతి అతనికి ఎంతో ప్రీతికరంగా, శృంగార తప్తం గా అనిపించింది. వల్లీని చూసినప్పటి నుంచే, రంగారావు గారికి ఆమె మీద ఆకర్షణ మొదలైంది. ఆమె శరీర సౌందర్యం, రూపవతితనం అతనిని మరింత ఆకర్షించింది. సాంప్రదాయ కుటుంబంలో పుట్టినందువల్ల, వల్లీ వారి కాపురాన్ని గుట్టుగా సాగిస్తోంది. కానీ, ఆమె అందం, ఆమె శరీరపు లావణ్యం, ఆమె అందమైన కళ్ళు, పొడవైన జడ, బలమైన స్తనద్వయం వల్లీకి రంగారావు గారి మనసులో స్థానం కలిగించాయి.

ఇంటికి తిరిగి వస్తూ, వల్లీ మరియు ప్రసాద్ ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు. వల్లీ మనస్సులో భయం, ఆందోళన తిరుగుతున్నాయి. రంగారావు గారు చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో మారుమోగుతున్నాయి.

[venkujkc1984]

ఇంటికి తిరిగి వస్తూ, వల్లీ మరియు ప్రసాద్ ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు. వల్లీ మనస్సులో భయం, ఆందోళన తిరుగుతున్నాయి. రంగారావు గారు చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో మారుమోగుతున్నాయి.

ఇంటికి చేరుకున్నాక, వల్లీ తన భావాలను ఆపుకోలేకపోయింది. కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతూ, తడబడుతూ, రంగారావు గారితో జరిగిన సంభాషణను ప్రసాద్ కి వివరించింది. చెప్పేటప్పుడు ఆమె గొంతులో భయం, ఆవేదన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ప్రసాద్ అంతా విని ఒక్కసారిగా షాక్ తిన్నాడు. అతని ముఖంలో ఆశ్చర్యం, కోపం, బాధ అన్నీ కలగలసి కనిపించాయి.


ప్రసాద్: (నిశ్శబ్దంగా, కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతూ) “వల్లీ, నువ్వు చెప్పేది నిజమేనా? రంగారావు గారు... ఆయన మన గురించి అలా అనుకుంటున్నారా?”

వల్లీ: (ఏడుస్తూ) “అవునండీ. ఆయన మాటలు వింటుంటే నాకు భయమేసింది. ఇంత మంచి వ్యక్తి మన గురించి ఇలా ఎందుకు అనుకుంటున్నారో అర్థం కావడం లేదు.”

ప్రసాద్: (తల పట్టుకుని) “మన అప్పు తీర్చడానికి ఆయన... ఆయన నిన్ను కోరుకున్నారా?”

వల్లీ: (తల దించుకుని) “అవునండీ. ఆ రోజు హాస్పిటల్ లో డబ్బు కట్టినప్పుడు కూడా ఆయన ఏదో అన్నారు. కానీ, అప్పుడు అంతగా పట్టించుకోలేదు. ఇప్పుడేమో... (గొంతు తడబడుతుంది)”

ఇద్దరూ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయారు. గదిలో నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతోంది. ఇద్దరి మనసుల్లోనూ అనేక ఆలోచనలు సుళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. వల్లీ కళ్ళు తుడుచుకుంటూ, ధైర్యం తెచ్చుకుని అంది.

వల్లీ: (నిర్ణయాత్మకంగా) “మనం ఎలాగైనా ఈ అప్పు తీర్చేయాలి. ఆయన సహాయం వద్దు. మన కష్టాలు మనమే పరిష్కరించుకోవాలి. ఇంత కాలం గుట్టుగా సాగిన మన సంసారం ఇప్పుడు నలుగురిలో నవ్వుల పాలు కాకూడదు.”

ప్రసాద్: (వల్లీ వైపు చూస్తూ, ఆమె చేతులు పట్టుకుని) “నువ్వు చెప్పింది నిజమే వల్లీ. మన ఆత్మగౌరవం మనకు ముఖ్యం. ఈ కష్టం నుంచి మనమే బయటపడాలి. నేను కూడా అదే అనుకుంటున్నాను.”

వల్లీ: (ధీర్ఘంగా నిట్టూరుస్తూ) “మనమిద్దరం కలిసి కష్టపడితే ఈ అప్పు తీరిపోతుంది.”

ప్రసాద్: (వల్లీ భుజం తడుతూ) “నేనున్నాను వల్లీ. మన ఇద్దరం కలిసి ఈ పరిస్థితిని ఎదుర్కొందాం. మన సంసారాన్ని కాపాడుకుందాం.”

ఇద్దరి మధ్య మౌనం నెలకొంది. కానీ, వారి కళ్ళల్లో దృఢమైన సంకల్పం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ తమ సంసారాన్ని రోడ్డున పడనివ్వకూడదని, తమ కష్టాలను తామే పరిష్కరించుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నారు.

ఒక రోజు బ్యాంకు నుండి ఆఫీసర్ ప్రసాద్ ఇంటికి వచ్చి, ఉన్నపళంగా ఇల్లు ఖాళీ చేయాలని చెప్పాడు. వారు మరికొన్ని రోజుల సమయం అడిగినా ససేమిరా అని ఖరాఖండిగా చెప్పేసి, వాళ్ళ ఆఫీస్ స్టాఫ్ కి ఇల్లు స్వాధీనం చేసుకోవాలని కాల్ చేసాడు. ఆ సమయంలో అటుగా వస్తున్న రంగారావు గారిని చూసి ఆ ఆఫీసర్ నమస్కారం చేసాడు. అక్కడ పరిస్థితి రంగారావు కి అర్థమైంది. ఆఫీసర్ ని అడిగి వివరాలు తెలుసుకున్నాడు. వడ్డీ డబ్బులు కొద్దిగా కడితే నెల రోజుల సమయం ఇవ్వడం కుదురుతుందని ఆఫీసర్ చెప్పగా, రంగారావు ఆ డబ్బులు ఏర్పాటు చేసి, ఆఫీసర్ కి మూడు నెలల సమయం ఇవ్వండని గట్టిగా చెప్పగా, రంగారావు గారి మాట ప్రకారం సమయాన్ని పొడిగించారు.

అప్పుడు ప్రసాద్ రంగారావు గారితో “మీ సహాయానికి కృతఙ్ఞతలు, మీరు ఎందుకు డబ్బు కట్టారు, మీరు అడిగిన దానికి ఇంకా మేము ఒప్పుకోలేదు కదా.” 

రంగారావు “ప్రసాద్, ఇది నా కనీస ధర్మం, మీరు ఇబ్బంది పడుతుంటే నేను చూడలేను. ఊర్లో ఎవరికైనా ఇబ్బంది వస్తే ఎలా ప్రవర్తిస్తానో, ఇక్కడ కూడా అలాగే చేశాను. ఇంకొక దురుద్దేశంతో కాదు. అలాగే నా మనసులో ఉన్న బాధ, కోరిక మీతో చెప్పేసాను. అది మీ ఇష్టం. ఇప్పుడు మీకు మరొక మూడు నెలల సమయాన్ని కూడా అందించాను. నాకు దురుద్దేశం ఉంటే అదే ఆఫీసర్ని ఎలాగైనా మీ ఇల్లు స్వాధీనపరచుకోమని చెప్పేవాడిని కదా. తద్వారా మీకు సమయం లేకుండా చేసి నా దగ్గరికి రప్పించుకునేవాడిని కదా. ఇంకా మీకు అవకాశం ఇవ్వాలని ఒక నెల బదులు మూడు నెలలు సమయం ఇవ్వమని నేనే గట్టిగా చెప్పెను కదా. మీకు ఈ మూడు నెలల్లో డబ్బు ఏర్పాటయిందనుకో మీకు ఏ ఇబ్బందీ లేదు కదా. నేనే బాధని దిగమింగుకుంటా. ఒకటి గుర్తు పెట్టుకోండి. నా కోరిక మీతో చెప్పాను. అలాగే ఈ డబ్బులు ఏర్పాటు చేస్తా అనడం కూడా నా కోరిక తీరడానికి ఒక అవకాశంగా మాత్రమే నేను అనుకున్నాను తప్ప, కావాలని నేను ఏ విధంగానూ మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టి నా దగ్గరికి రప్పించుకోవాలి అనుకోలేదు. కాలమే నిర్ణయిస్తుంది ఏమి జరిగితే మన ఇద్దరికీ మంచిదో. మీ ఇష్టంతోనే ఏదైనా జరుగుతుంది. సరేనా” అని వెళ్లిపోయాడు.

ఆ రాత్రి 

వల్లీ: (నిశ్శబ్దంగా ప్రసాద్ పక్కన కూర్చుంటూ, గొంతు తడబడుతూ) ఏమండీ... నాకు ఇంకా నమ్మశక్యంగా లేదు. రంగారావు గారు... ఆయన అంత మంచివారు కదా. ఎందుకు అలా ప్రవర్తించారు?

ప్రసాద్: (వల్లీ చేయి పట్టుకుంటూ, నిట్టూర్చి) నాకు తెలుసు వల్లీ. నాకూ ఆశ్చర్యంగానే ఉంది. ఆ రోజు ఆయన మనకు సహాయం చేసినప్పుడు, ఆయనలో ఏదో మంచితనం చూశాను. కానీ...

వల్లీ: (కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతూ) ఆయన మాటలు వింటుంటే నాకు భయమేసింది. ఆయన మన గురించి అలా అనుకుంటున్నారని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు.

ప్రసాద్: (ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుంటూ) నాకు తెలుసు వల్లీ. నీకు ఎంత కష్టంగా ఉందో నాకు అర్థం అవుతోంది. కానీ, ఒకటి గుర్తుంచుకో. మన సంసారం ముఖ్యం.

వల్లీ: (ఏడుస్తూ) ఆయన... ఆయన మనసులో అంత కోరిక ఎందుకు ఉందో నాకు అర్థం కావడం లేదు. ఆయనకు అన్నీ ఉన్నాయి కదా.

ప్రసాద్: (వల్లీ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ) అవును వల్లీ. ఆయన తన కోరికను మనతో చెప్పేశారు. అది మన ఇష్టం అని కూడా చెప్పారు. మనకు మూడు నెలల సమయం కూడా ఇచ్చారు. ఆయనకు నిజంగా దురుద్దేశం ఉంటే అలా చేసేవారు కాదు.

వల్లీ: (ధీర్ఘంగా నిట్టూరుస్తూ) మనకు ఈ మూడు నెలల్లో ఎలాగైనా డబ్బు ఏర్పాటు చేసుకోవాలి. ఆయన సహాయం లేకుండానే మన అప్పు తీర్చేయాలి.

ప్రసాద్: (నిర్ణయాత్మకంగా) అవును వల్లీ. మన ఇద్దరం కలిసి కష్టపడదాం. మన సంసారాన్ని కాపాడుకుందాం. రంగారావు గారి మంచితనాన్ని మనం మర్చిపోకూడదు. కానీ, ఆయన కోరికను మాత్రం మనం తీర్చలేమెమో.

వల్లీ: (ప్రసాద్ భుజంపై తల వాల్చి) నాకు తెలుసు. మన ఇద్దరం కలిసి ఈ కష్టాన్ని ఎదుర్కొందాం.

ఆ రాత్రి, వల్లీ మనసు అల్లకల్లోలంలా మారిన సముద్రంలా ఉంది. రంగారావు గారు చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో నిరంతరం మారుమోగుతున్నాయి. ఆ ప్రతిపాదన గురించిన ఆలోచన ఆమె హృదయాన్ని భారంగా చేసింది. ఒకవైపు భర్త పట్ల ఉన్న ప్రేమ, అతని ఆరోగ్యం పట్ల ఆందోళన, మరోవైపు అప్పుల భారం ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి.

అలా రోజులు గడుస్తున్నాయి. డబ్బులు కుదిరే అవకాశాలు కనపడటం లేదు. ప్రసాద్ రోజురోజుకీ కృంగిపోవడం ఆమెను మరింత బాధించింది. అతని ముఖంలో కనిపించే నిస్సహాయత, రాత్రంతా డబ్బు గురించే ఆలోచిస్తూ పడుకునే అతని పరిస్థితి ఆమె హృదయాన్ని పిండివేసింది.

ఈ పరిస్థితి నుండి ఎలా బయటపడాలో ఆమెకు పాలుపోవడం లేదు. ఎంత ఆలోచించినా, రంగారావు గారు చెప్పిన మార్గం తప్ప వేరే ఏదీ ఆమెకు ఆశగా కనిపించలేదు. ఆ మార్గం సరైనది కాదని ఆమె మనసు చెబుతున్నా, భర్తను ఈ బాధ నుండి విముక్తి చేయాలనే తపన ఆమెను ఆ దిశగా ఆలోచింపజేస్తోంది. రంగారావు గారి ప్రతిపాదనను అంగీకరించడం అంటే అది ఎంతో ఇబ్బందికరం అని  ఆమెకు తెలుసు. అది వద్దని ఆమె అంతరాత్మ ఘోషిస్తోంది. అయినప్పటికీ, ప్రసాద్ పడుతున్న కష్టాలు, అతని ఆరోగ్యం క్షీణించడం చూసి ఆమె మనసు కరిగిపోయింది.

రంగారావు గారు మంచివారేనని వల్లీకి తెలుసు. ఆయన తన పట్ల చూపించే అభిమానం, తన కుటుంబాన్ని ఆదుకున్న తీరు ఆమె ఎప్పటికీ మరచిపోలేదు. అయితే, రంగారావు గారు తనను కోరుతున్న కోరికను మాత్రం ఆమె అంగీకరించలేకపోతోంది. ఆమె మనసులో ఎన్నో సంఘర్షణలు జరుగుతున్నాయి.

వల్లీ మనసులో మెదులుతున్న ఆలోచనలు:

• "రంగారావు గారు నిజంగా మంచివారే. మా కుటుంబానికి ఆయన ఎంతో సహాయం చేశారు. ప్రసాద్ ప్రాణాలను కూడా కాపాడారు. ఆయన కోరికను నేను అర్థం చేసుకోగలను. ఆయన చాలా ఒంటరిగా ఉన్నారు. నా అందానికి ఆయన ఆకర్షితులయ్యారు. ఇది సహజమే కావచ్చు."
  
• "కానీ, నేను ఒక ఇల్లాలిని. నా ధర్మం ఏమిటి? నా భర్తకు ద్రోహం చేయడం ఎంతవరకు సమంజసం? నా మనస్సాక్షి నన్ను క్షమిస్తుందా?"
  
• "మా ఆయన నా ప్రాణం. ఆయన సంతోషం కోసం నేను ఏదైనా చేయగలను. ఆయన ఆరోగ్యం కోసం నా ప్రాణాలను కూడా త్యాగం చేయడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. కానీ, రంగారావు గారి కోరికను తీర్చడం అంటే నా భర్తకు ద్రోహం చేసినట్టే కదా? ఇది నా వల్ల కాదు."
  
• "ఒకవేళ నేను రంగారావు గారి కోరికను తీర్చినా, తర్వాత నేను ప్రశాంతంగా ఉండగలనా? నా మనసు ఎప్పుడూ కుమిలిపోతూనే ఉంటుంది. నా భర్త కళ్ళల్లోకి నేను ఎలా చూడగలను?"
  
• "లేదు, నేను ఇలాంటి తప్పు చేయకూడదు. నేను నా ధర్మాన్ని విస్మరించకూడదు. రంగారావు గారికి నా పరిస్థితిని అర్థమయ్యేలా చెప్పాలి. ఆయన నన్ను తప్పకుండా అర్థం చేసుకుంటారని నేను నమ్ముతున్నాను."
  
• "ఒకవేళ నేను రంగారావు గారి కోరికను తీర్చడం ద్వారా నా కుటుంబం బాగుంటే అది తప్పు కాదా? ఏం చేసినా కుటుంబం కోసమే కదా”
  

ఇలా వల్లీ మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి. ఆమె ధర్మ సంకటంలో పడింది. ఒకవైపు రంగారావు గారి పట్ల కృతజ్ఞత, మరోవైపు తన భర్త పట్ల బాధ్యత... ఈ రెండిటి మధ్య ఆమె నలిగిపోతోంది. చివరకు, తన భర్త సంతోషం, ఆరోగ్యం కోసం ఎంతటి త్యాగానికైనా సిద్ధమేనని ఆమె దృఢంగా నిశ్చయించుకుంది.

ప్రసాద్ కి ఈ విషయం ఎలా చెప్పాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. అతను తనను ఎంతగానో నమ్ముతారని, తనపై అతనికి ఉన్న ప్రేమను ఆమె గుర్తు చేసుకుంది. ఈ విషయం చెబితే అతని మనసు ఎంత గాయపడుతుందోనని ఆమె భయపడింది. అతను తనను తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటారేమోనని, తనపై అనుమానం పడతాడేమోనని ఆమె ఆందోళన చెందింది. అయినప్పటికీ, ఈ భారాన్ని ఒక్కతే మోయలేనని, ఆయనతో పంచుకోవాలని ఆమె నిర్ణయించుకుంది.


తన మనసులోని సంఘర్షణను, అప్పుల భారాన్ని, ప్రసాద్ ఆరోగ్యం పట్ల ఆందోళనను, రంగారావు గారి ప్రతిపాదన గురించిన ఆలోచనలను అన్నింటినీ కలిపి ఆయనతో ఎలా చెప్పాలో ఆమె మనసులో రిహార్సల్ చేసుకుంది. అతని మనసు నొప్పించకుండా, పరిస్థితి తీవ్రతను అతనికి అర్థమయ్యేలా చెప్పడానికి ఆమె పదాలను జాగ్రత్తగా ఎంచుకుంది. తన భర్త సంతోషమే తనకు ముఖ్యం అని, అతని ఆరోగ్యం బాగుండటమే తన ఆశయమని ఆమె ప్రసాద్ కి తెలియజేయాలని అనుకుంది. 

ఆ రాత్రి, పడుకునే వేళలో వల్లీ మనసులో ఎంతో సంఘర్షణతో ప్రసాద్ వైపు తిరిగింది. ఆమె గొంతులో ఏదో తెలియని భారం, ఆందోళన. "ఏవండీ," మెల్లగా పిలిచింది. 

ప్రసాద్ కళ్ళు తెరిచి ఆమె వైపు చూశాడు. "మీరు ఈ డబ్బు గురించి అతిగా ఆలోచిస్తూ మళ్ళీ మీ ఆరోగ్యాన్ని పాడు చేసుకుంటున్నారు. అది చూస్తుంటే నాకు చాలా బాధగా ఉంది," ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. 
"మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టాలని కాదు, కానీ... కానీ రంగారావు గారు చెప్పిన దాని గురించి మీ ఉద్దేశ్యం ఏమిటి?" ఆ మాట అనడానికి ఆమె ఎంతగానో తటపటాయించింది, తన మనసులోని భయాన్ని, అప్పుల భారాన్ని, రంగారావు గారి ప్రతిపాదన గురించిన ఆలోచనలను అన్నింటినీ ఆ ఒక్క ప్రశ్నలో ఇరికించింది.

ప్రసాద్ ఆమె కళ్ళల్లోకి చూసి, ఆమె బాధను అర్థం చేసుకున్నాడు. దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి, అతని గొంతులో నిస్సహాయత, ఆవేదన. "మన సంసారం నిలబడాలి వల్లీ" అన్నాడు. 
"రంగారావు గారు మంచివారే. 'కాలమే సమాధానం చెబుతుంది' అని ఆయన అన్నారు." అతని మాటల్లో రంగారావు గారి పట్ల గౌరవం, కానీ తన పరిస్థితి పట్ల తీవ్రమైన బాధ. "అయినా... అయినా ఇదంతా నా అసమర్థత వల్లనే కదా," అతని కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. 

అంతకు మించి మాట్లాడలేక, తన ఆవేదనను, నిస్సహాయతను మౌనంలో దాచుకుని పడుకుండిపోయాడు. వల్లీ అతని మౌనాన్ని అర్థం చేసుకుంది, అతని బాధను చూసి ఆమె హృదయం మరింత బరువెక్కింది.

ఆ రాత్రి, వల్లీ ప్రసాద్ పక్కన కూర్చుని అతని చేతులు పట్టుకుంది. ఆమె కళ్ళల్లో ఏదో చెప్పలేని బాధ, ఆందోళన. "ఏవండీ," ఆమె గొంతు వణుకుతోంది, "పెళ్లయినప్పటి నుంచి మన సంసారం గడవడం కోసం మీరు ఎన్ని కష్టాలు పడ్డారో నాకు తెలుసు. మీ కష్టం నాకు తెలుసు. ఇప్పుడు మన సంసారాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి నన్ను కూడా నా వంతు ప్రయత్నం చేయనివ్వండి" ఆమె మాటల్లో వేడుకోలు ధ్వనిస్తోంది. 

"ఇప్పుడు మన దగ్గర తాకట్టు పెట్టడానికి ఏమీ మిగలలేదు. మనం ఇంకేం చేస్తాం? మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే, నన్ను పూర్తిగా మీరు నమ్మితే, ఈ అవకాశాన్ని వదులుకోకుండా మీ ఆశయాన్ని నెరవేర్చడానికి నేను మనసు దృఢము చేసుకుంటాను" ఆమె ధైర్యం కూడగట్టుకుని అంది. 

"మీరు బాగుండాలి. మీరు బాగుంటేనే మనం బాగుంటాం. ఒక్కసారి ఆలోచించండి" ఆమె కళ్ళు నీటితో నిండిపోయాయి.

వల్లీ మాటలకు ప్రసాద్ గుండె బరువెక్కింది. అతను ఒక్కసారిగా మూగబోయాడు. ఆమె చేతులు గట్టిగా పట్టుకుని, "నీకు... నువ్వు..." అంటూ తడబడుతూ, గొంతులో మాట పెగలక నీళ్లు నమిలాడు. ఆమె కళ్ళల్లోకి చూడలేక తల దించుకున్నాడు. అతని కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. అతని మనసులో తుఫాను రేగుతోంది. వల్లీ తన కోసం ఇంత పెద్ద త్యాగానికి సిద్ధపడటం అతన్ని తీవ్రంగా కలచివేసింది. 

వల్లీ అతని చేతులను మరింత గట్టిగా పట్టుకుని, మెల్లగా అంది, "ఇప్పటికిప్పుడే మీరు మీ నిర్ణయం చెప్పక్కర్లేదు. దీన్ని మనకు ఉన్న చివరి అవకాశం లాగా భావించండి. ప్రశాంతంగా, నిదానంగా ఆలోచించండి. నేను మీ నిర్ణయాన్ని గౌరవిస్తాను. కానీ, ఒక్కటి మాత్రం గుర్తుపెట్టుకోండి, మీరు బాగుండాలని, మన సంసారం సుఖంగా ఉండాలని మాత్రమే నేను కోరుకుంటున్నాను."

రోజులు గడిచిపోతున్నాయి. ఇక రెండు రోజుల్లో మూడు నెలల గడువు కూడా ముగిసిపోతుంది. డబ్బు కోసం చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. 

ఆ రాత్రి ప్రసాద్ నిరాశగా వల్లీతో అన్నాడు, “వల్లీ, ఎన్ని తంటాలు పడ్డా డబ్బు మాత్రం సర్దుబాటు కాలేదు. ఇక ఆ ఒక్క మార్గం తప్ప వేరే ఏమీ కనిపించడం లేదు.”

వల్లీ ముఖంలో విషాదం అలుముకుంది. ఆమె ప్రసాద్ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ నెమ్మదిగా అంది, “ఏవండీ, ఇంతకు ముందే చెప్పాను కదా. మీ ఆరోగ్యం నాకు ముఖ్యం. మీకు ఏది ఇష్టమైతే అది చేయండి. మీ ద్వారా ఆఖరి ప్రయత్నం చేయాలన్నా నేను సిద్ధమే. మీ కోసమైనా, మన కుటుంబం కోసమైనా నేను మనసును దృఢం చేసుకుంటాను.” ఆమె గొంతులో ధైర్యం ఉన్నా, లోలోపల మాత్రం భయం, ఆందోళన కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాయి.

వల్లీ మాటలకు ప్రసాద్ గుండె బరువెక్కింది. "నా వల్ల నీకు ఎప్పుడూ కష్టాలే వస్తున్నాయి వల్లీ," అతను బాధగా అన్నాడు. 

"ఇప్పుడు నా కోసం నువ్వు నీ ప్రాణ సమానమైన మానాన్ని కూడా త్యాగం చేయాలనుకుంటున్నావు. ఎంతటి కష్టమైనా మన సంసారం నిలబడాలని నువ్వు తీసుకున్న ఈ నిర్ణయం... నాకు నీ మీద ఉన్న నమ్మకాన్ని మరింత పెంచింది. నా అసమర్థతకు నేను చాలా బాధపడుతున్నాను. ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్నాను. నీ మీద ప్రేమతో పాటు గౌరవం కూడా ఏర్పడింది. నన్ను క్షమించు వల్లీ..." అంటూ ప్రసాద్ మౌనంగా తల దించుకుని, భార్య ఎద ఎత్తుల మధ్య దాచుకున్నాడు. అతని కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి.

వల్లీ అతని తలను నిమురుతూ, కన్నీళ్లు తుడుస్తూ, “ఏవండీ, దయచేసి బాధపడకండి. నేనున్నాను కదా. మన సంసారం కోసం, మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే నేను చేయగలిగింది చేస్తాను. మీరు బాగుంటే మనం బాగుంటాం” అని ఓదార్చింది. 

కొద్దిసేపు మౌనం తరువాత, ఆమె నెమ్మదిగా, "మీరు వెళ్లి రంగారావు గారితో మాట్లాడండి" అని సలహా ఇచ్చింది.

మరుసటి రోజు, ప్రసాద్ భారంగా అడుగులు వేస్తూ రంగారావు గారిని కలవడానికి వెళ్ళాడు. అతని ముఖం పాలిపోయింది, కళ్ళు నిస్తేజంగా ఉన్నాయి. రంగారావు గారి ఎదురుగా నిలబడి, తల దించుకుని, గొంతు తడబడుతూ, "రంగారావు గారు..." అంటూ ఆగిపోయాడు. అతని మాటల్లో అంతులేని బాధ, నిస్సహాయత ధ్వనిస్తున్నాయి.

రంగారావు అతని భుజం తట్టి, "ప్రసాద్, ధైర్యంగా ఉండు. చెప్పు, ఏమైంది?" అని అడిగాడు.

ప్రసాద్ తల ఎత్తకుండానే, "మీరు చెప్పిన దానికి... నేను... నేను ఒప్పుకుంటున్నాను" అని మెల్లగా అన్నాడు. అతని గొంతులో ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. "కానీ ఒక్కటి మాత్రం... ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ ఈ విషయం ఎవరికీ తెలియకూడదు" అని వేడుకున్నాడు.

రంగారావు ప్రసాద్ చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, “నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు ఈ విషయం మన ముగ్గురి మధ్యనే ఉంటుంది. నన్ను అర్థం చేసుకో ప్రసాద్, నా బాధను అర్థం చేసుకో. మీకు ఏ కష్టం లేకుండా, ఎవరికీ ఏ అనుమానం రాకుండా నేను చూసుకుంటాను. నేను నీకు ఎప్పటికీ రుణపడి ఉంటాను” అని అన్నాడు. అతని మాటల్లో నిజాయితీ, పశ్చాత్తాపం కలగలసి ఉన్నాయి.

ప్రసాద్ కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. “వల్లీకి... వల్లీకి నేను, కుటుంబం తప్ప వేరే ఏమీ తెలియదు. ఇప్పుడు కూడా నా కోసం, మన కుటుంబం కోసమే తాపత్రయపడుతోంది” అని చెప్పాడు. అతని మాటల్లో భార్య పట్ల ప్రేమ, గౌరవం, తన నిర్ణయం పట్ల అపరాధ భావం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాయి.

రంగారావు ప్రసాద్ని ఓదారుస్తూ, “ప్రసాద్, నీ గురించి నాకు పూర్తిగా తెలుసు. నీ మీద నాకు మంచి అభిప్రాయం, గౌరవం ఉన్నాయి. నీ పరిస్థితి వలన దీనికి ఒప్పుకున్నా, నీ గౌరవానికి ఏ తేడా రానివ్వను. వల్లీని కూడా అంతే గౌరవంగా చూసుకుంటాను. ఏది జరిగినా ఈ నాలుగు గోడల మధ్యనే ఉంటుంది. బయట మాత్రం ఎప్పటిలాగానే ఉందాం” అని నచ్చజెప్పాడు. 

“తర్వాత ఈ విషయంలో మీ భార్యా భర్తల మధ్య ఏ గొడవలూ రావడానికి వీల్లేదు. అలాగే వల్లీని పవిత్రంగానే భావించాలి” అని గట్టిగా చెప్పాడు. 

ప్రసాద్ తలూపి, అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు. రంగారావు మాత్రం ఏదో అద్భుతమైనది సాధించినట్టు, మనసు గాల్లో తేలిపోతూ, అందమైన వల్లీ తన సొంతం కానుందని మిక్కిలి ఆనందంతో డబ్బు సర్దడం, దానితో ఇంటిని తనఖా నుంచి విడిపించడం, మిగిలిన డబ్బు రవికి పంపడం చకచకా జరిగిపోయాయి. 

అప్పటి నుండి రంగారావు కి వల్లీని ఎప్పుడెప్పుడు కలుస్తానా, ఆమెతో అనుభవం ఎలా ఉంటుందోనన్న ఆలోచనలే. అతని మనసులో కోరికలు, కలలు ఊపిరి పోసుకున్నాయి.

వారం రోజులు గడిచాయి. ప్రసాద్, వల్లీ ఇద్దరూ కలిసి రంగారావు గారి ఇంటికి వచ్చారు. వారి ముఖాల్లో కృతజ్ఞత, ఆనందం వెల్లివిరుస్తున్నాయి.

ప్రసాద్: (వినయంగా, చేతులు జోడించి) రంగారావు గారు, మీ సహాయం లేకపోతే మా పరిస్థితి ఏమయ్యేదో తలుచుకుంటేనే భయమేస్తోంది. మీ దయ వల్ల అన్ని పనులు సజావుగా జరిగిపోయాయి. ఇప్పుడు మాకు ఏ చీకు చింత లేదు.

వల్లీ: (తల దించుకుని, గొంతు తడబడుతూ) అవునండి. 

రంగారావు: (చిరునవ్వుతో) మీరు ఎప్పుడూ అలా అనకండి. మీ ఆనందమే నాకు కావాలి. మీకు ఎప్పుడు ఏ అవసరం వచ్చినా, నేను అండగా ఉంటాను. ఇది నా బాధ్యత.

ప్రసాద్: (ధైర్యం తెచ్చుకుని) రంగారావు గారు, మీరు మా ఇంటికి వస్తానని ఇంతకుముందు అన్నారు కదా. ఇప్పుడు ఆ సందర్భం వచ్చింది. మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించండి. వల్లీ కూడా మీరు కోరుకున్నట్టుగానే విందు భోజనాన్ని వడ్డిస్తుంది.

ప్రసాద్ మాటలకు వల్లీ తల దించుకుంది. రంగారావు వల్లీ వైపు చూస్తూ, “సరే, తప్పకుండా వస్తాను. మీరే ఒక రోజు అనుకుని నాకు చెప్పండి. సరేనా? వల్లీ?” అని అడిగాడు. ఆయన కళ్ళల్లో ఏదో తెలియని మెరుపు, సూచన ధ్వనించింది.

వల్లీ వెంటనే ప్రసాద్ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళల్లో సంకోచం, భయం, ధర్మ సంకటం అన్నీ కనిపించాయి. ప్రసాద్ వల్లీ ముఖంలోని అయోమయాన్ని చూసి, ఆమెకు ధైర్యం చెబుతూ సైగ చేశాడు. వల్లీ నెమ్మదిగా, “సరేనండీ. ఏర్పాట్లు చేసుకుని మీకు చెప్తాం” అని అంది. ఆమె గొంతులో ఏదో బలవంతపు సమ్మతి, అంతర్లీనంగా భయం దాగి ఉన్నాయి.

ఇద్దరూ రంగారావు గారికి నమస్కారం చేసి, ఇంటికి వెనుతిరిగారు.

[Ravikiran.cuckold]

Roju roju ki story lo chilipi danam ekkuva avtundi..inka inka kavali ilagee

[Tippubhai]

Ee story lo valli character highlight. Innocent but very strong and loyal. Thank you bro for the update

[Paty@123]

Good update sir

[ash.enigma]

When does this ice break?

[Anubantu]

Nice update
Showed the will for valli of ranga rao..
He won't miss the next chance...
Nagali digalsinde

[Uday]

బావుంది వెంకుగారు. వల్లి, శోభనపు గదిలో తనేమనుకుంటోందో క్లియర్గా చెప్పేసింది అయినా ఇంకా రంగడికి మోహం తగ్గలేదు, ఆశ చావలేదు. తనుకూడా పూజప్పుడు రాకుండా అందరిలోనూ టెన్షన్ పెంచినట్లు వల్లితో కాస్త బెట్టుగా, చూసి చూడనట్లు వదిలేస్తే ఏమైనా ఫలితం వుంటుందంటారా?

[Anubantu]

Continue updates tho iragadistunaru
Eagerly waiting for next valli rangadu kalise samayam

[BR0304]

Nice update

[nani222]

venkujkc1984 గారు మీరు కథను చెపుతున్న విధానం మాటలో వర్ణించలేను.. మనసులో అంతర్మధనాని చాల బాగా రాస్తున్నారు..మీకు చెప్పేటంత వాణి కాదు కానీ.. వల్లీని రంగారావు గారు ఇబ్బంది పెట్టడం ఎదో బాధగా ఉంది అండి...వల్లీ మనసులో రంగారావు మీద ఎలాంటి ఆలోచనలు లేవు...అందుకేనేమో నేను ఇ సలహాలు ఇస్తున్నాను..అన్యథా మరోలా భావించకండి..ఎదో కథలో లీనమయిపోయాను కాబట్టి కామెంట్ చేస్తున్నాను అండి..దయచెయ్ మరోలో భావించకండి.. మీ మనసులో ఎలావుందో అలానే కథని కొనసాగించండి..