వల్లీ

[venkujkc1984]

ఇప్పటి వరకు రాసిన ఈ కథ మీద మీ అభిప్రాయం చెప్పండి. ఇంకా చాలా కథ మిగిలి వుంది. నేను మొదటిసారి కథ పోస్టు చేస్తున్నందున మీ రిప్లై, ఫీడ్ బ్యాక్ చాలా అవసరం.

Please share your feedback on the story, as I am writing here first time, it will be very much helpful for any improvements.

- Venkatesh

[Mahesh12345]

చూడండి venkujkc గారు మీరు మామూలు కథ రాయడం లేదు ఆ కథ లో ఎంత దమ్ము ఉంది అనేది చదివే మాకు తెలుస్తుంది. మీరు ఇలాగే రెచ్చిపోండి అప్డేట్స్ తో.మీ కథ ఒక గొప్ప స్థాయి కి వెళ్ళిపోతుంది. కామెంట్స్ గురించి పట్టించుకోవద్దు . ఆటోమేటిక్ గా అవే వస్తాయి మీ పని ఒక్కటే మీరు అప్డేట్స్ ఇస్తూ వెళ్ళండి. ఒకానొక స్టేజ్ కి వచ్చాక మీరు కామెంట్స్ అడగడం కాదు కథ ఇవ్వండి అప్డేట్ ఇవ్వండి మహా ప్రభో అని జనాలు మిమ్మల్ని అడుగుతారు అంత దమ్ము ఉంది మీ కథ లో.

మీరు మాత్రం రెగ్యులర్ గా అప్డేట్ ఇవ్వండి ఆ ఒక్క పని చెయ్యండి చాలు దాని తర్వాత రిజల్ట్ మీరు ఊహించను కూడా ఊహించలేరు

[Rangde]

Superb start continue

[Uday]

ఇప్పటి వరకు రాసిన ఈ కథ మీద మీ అభిప్రాయం చెప్పండి. ఇంకా చాలా కథ మిగిలి వుంది. నేను మొదటిసారి కథ పోస్టు చేస్తున్నందున మీ రిప్లై, ఫీడ్ బ్యాక్ చాలా అవసరం.

Please share your feedback on the story, as I am writing here first time, it will be very much helpful for any improvements.

- Venkatesh

వెంకు గారు ఇందాకే చెప్పాను, ఇప్పుడు చెప్తున్నాను. కథ మామూలుగా లేదు, ఒక కావ్యం లా రాస్తున్నారు. రంగారావు మనోభావాలు, అతనికి వల్లీ పైనున్న ప్రేమ, అభిమానం, కోరిక...ఇక వర్షంలో తడిసిన వల్లీ అందాలు కళ్ళకు కొట్టొచ్చినట్లు కనపడుతుంటే, రంగడి స్పర్శతో సిగ్గుపడే వల్లీ, అతడి కళ్ళలో కనపడే తనపై కోరిక, ప్రేమను గుర్తించిన వల్లీ, సంప్రదాయపు కట్టుబాట్లను దాటలేని వల్లీ, రంగడి లింగాన్ని చూసి తనను తాను మర్చిపోయిన వల్లీ...ఇక్కడ కాస్త ప్రసాద్ పాత్రకు అంత నిడివి వున్నట్లు లేదు...చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా వుంది మాష్టారు...ఒకటే మాట...మీ కావ్య అద్బుతః

[Paty@123]

It can be compared to Srinadha maha kavi kavitwam plz

[MKrishna]

Great narration Nice Script Please continue this way

[Eswar666]

Nice story.keep going

[ash.enigma]

Plsssss continue venku garu

[stories1968]

వెంకటేష్ చాలా చాలా బాగా రాసి ఇక్కడ గాని తొందరపాటు లేదు తొందరగా ముగించాలని ఉద్దేశం లేదు ఒక చిన్న సంఘటనను ఇంత లాబరేట్ గా రాయడం అంటే చాలా కష్టం మళ్లీ యొక్క అందాన్ని నీ మాటలతో అందర్నీ అలరించి వేశావు రంగారావు యొక్క హుందాతనము వల్లి యొక్క మధ్యతరగతి మనస్తత్వము ప్రసాదు యొక్క మంచితనము మూడు పాత్రలు ఒకరికి ఒకరు సాటి అన్ని పెంచే విధంగా ఉన్నాయి ఇటువంటి కథలను నడపడం అంటే చాలా కష్టం ఎందుకంటే మళ్లీ యొక్క మధ్యతరగతి మనస్తత్వం మనసులో ఉన్న కూడా చెప్పలేదు రంగారావు గారు దెంగాలని ఉన్నా కూడా దెంగలేడు ఎందుకంటే వల్లి యొక్క అనుమతి తీసుకొని మాత్రమే తనను దెంగాలని అభిప్రాయం లోకి వచ్చాడు ఇవేవీ తెలీని ప్రసాద్ యొక్క నాయకత్వం ఏమి కథను మలుపులు తిప్పుతున్నారండి చాలా బాగుంది రెండు అవకాశాలు వచ్చినా కూడా రంగారావు తీసుకోలేదు ఒకవేళ ఆమెను తాకి ఉండొచ్చు వల్లిలో మనసులో రంగారావు యొక్క స్థానం పెరిగింది ఎందుకంటే కష్టాల్లో ఉన్నప్పుడు ఆదుకున్నాడు అవకాశం వచ్చినా కూడా తనను ఏమీ చేయకుండా తిరిగి దింపి వేశాడు మరి రాబోవు కథలో ఈ విధంగా మీరు వల్లి మనసు మారుస్తారు రంగారావు గారి యొక్క మగసిరికి తన కోరికను ఎలా తీరుస్తాడో తెలపగలరు చాలా బాగుంది నేను రంగారావు మనసులో ఉన్నంత వల్లి యొక్క బొమ్మను పెట్టలేదు కానీ కొంత అడ్జెస్ట్ చేసుకోండి

[stories1968]

embed hosted image
రంగారావు తో వల్లి

[venkujkc1984]

3. రంగారావు గారి పాచికలు

3.1

ప్రసాద్ తన అనారోగ్యం నుంచి పూర్తిగా కోలుకున్నాక, రంగారావు గారికి తన పట్ల పెరిగిన గాఢమైన కృతజ్ఞతా భావాన్ని వ్యక్తం చేయాలనుకున్నాడు. రంగారావు గారి సహాయం వల్లే తన జీవితం మళ్లీ సంతోషంగా మారిందని ఆయన బలంగా విశ్వసించాడు, అందుకే ఆయనను ప్రత్యేకంగా గౌరవించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఈ ఉద్దేశంతోనే, ప్రసాద్ మరియు వల్లి కలిసి తమ ఇంట్లో ఒక చిన్న పూజను ఏర్పాటు చేసి, ఆ పూజకు మరియు భోజనానికి రంగారావు గారిని ఆహ్వానించాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

ప్రసాద్ స్వయంగా వెళ్లి ఆహ్వానం చెప్పాలనుకున్నాడు. ఒక సాయంత్రం, ఆయన రంగారావు గారి ఇంటికి వెళ్లి, ఎంతో ఆప్యాయంగా "రంగారావు గారూ, మీరు నాకు చేసిన ఉపకారం నేను మర్చిపోలేను. మా ఇంట్లో పూజ ఉంది, మీరు తప్పక రావాలి. దయచేసి రాత్రి భోజనం కూడా మా ఇంట్లోనే చేయాలి, అది నా మనస్ఫూర్తి కోరిక" అని వేడుకున్నాడు.

రంగారావు సాధారణంగా ఇలాంటి ఆహ్వానాలను తిరస్కరిస్తాడు. ఈసారి కూడా, మర్యాదగా "ప్రసాద్, పూజకు వీలైతే తప్పకుండా వస్తాను. కానీ భోజనం వద్దు, నా ఇంట్లోనే చేసుకుంటాను" అని చెప్పాడు.

రంగారావు మాటతో ప్రసాద్ కొంచెం నిరాశపడ్డాడు. అయినా ఆయన పట్టువదలక, "మీరు తప్పకుండా రావాలి రంగారావు గారూ, మీరు లేకుండా పూజ పూర్తి కాదు" అని ఆయనను మరలా దృఢంగా కోరి ప్రసాద్ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు. రంగారావు గారు భోజనానికి నిరాకరించడం అతనికి చాలా బాధ కలిగించింది.

ప్రసాద్: (నిట్టూరుస్తూ) వల్లీ, రంగారావు గారు భోజనం చేయనన్నారు. ఆయన మనకు చేసిన సహాయానికి, కనీసం కృతజ్ఞతగా ఒక పూట భోజనం పెట్టలేకపోతే, నా మనసు చాలా బాధగా ఉంది.

వల్లీ: (ప్రసాద్ దగ్గరకు వెళ్లి, ఆయన చేతిని పట్టుకుంటూ) ఏవండీ, అలా బాధపడకండి. ఆయనకు వీలు లేకపోయి ఉండవచ్చు. మనసులో ఏమీ పెట్టుకోవద్దు. మనం ఆయనకు కృతజ్ఞులం అనే విషయం ఆయనకు తెలుసు కదా.

ప్రసాద్: (తల పట్టుకుని) అది కాదు వల్లీ. ఆ రోజు నా ప్రాణం పోయే స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, ఆయన మనకు దేవుడిలా వచ్చి సహాయం చేశారు. ఆయన్ను ఏదో ఒక రోజు తప్పకుండా మన ఇంటికి పిలిచి భోజనం పెట్టాలి. అప్పుడే నా మనసుకు శాంతి ఉంటుంది.

వల్లీ: (ఆందోళనగా) తప్పకుండా అండి. మీరు కోరుకున్నట్టుగానే ఆయనను పిలిచి భోజనం పెడదాం. ముందు మీరు ప్రశాంతంగా ఉండండి.
  
ప్రసాద్ ఇంకా పూర్తిగా మామూలు స్థితికి రాలేకపోయాడు. రంగారావు గారు తన ఇంటికి వచ్చి భోజనం చేస్తేనే ఆయనకు తృప్తి కలుగుతుందని మనసులో బలంగా అనుకున్నాడు. వల్లీ ఆయనను సముదాయించినా, ఆ రోజు జరిగిన సంఘటన ఆయన మనసును కలచివేసింది.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, అనుకోని రీతిలో వల్లీ, రంగారావు ఊరి దారిలో కలుసుకున్నారు. ఆ రోజు వల్లీ ముదురు నీలం రంగు పట్టు చీర కట్టుకుంది. ఆ చీర మెరుపు ఆమె శరీర సౌందర్యాన్ని, సన్నని నడుము వంపులను, లోతైన నాభిని మరింత ఆకర్షణీయంగా చూపించింది. సిగ్గుతో కూడిన ఆమె చూపులు, కళ్లలోని మెరుపు రంగారావు ని మంత్రముగ్ధుడిని చేశాయి.

వల్లీ, "రంగారావు గారు, మీరు మా ఇంట్లో పూజ అనంతరం భోజనానికి ఉండనని చెప్పారని ఆయన చాలా బాధపడుతున్నారు." అంటూ దీనంగా అడిగింది. 

ముఖ్యంగా, ఆమె గొంతులో కృతజ్ఞత బాగా వినిపించింది. "నిజం చెప్పాలంటే, మీ సహాయం వల్లనే ఆయన ఆరోగ్యం ఇంత త్వరగా మెరుగుపడింది. ఆ మేలు మేము మర్చిపోలేము, మీరు ఒక్కసారి వచ్చి మా ఆతిథ్యం స్వీకరించాలి" అని మరింత వినయంగా నమస్కరించింది.

రంగారావు ఆ మృదువైన ఆహ్వానాన్ని వింటూ, తమదైన చిరునవ్వును పెదవులపై పులుముకున్నాడు. వారి కళ్ళల్లో ఏదో దాపరికం, కొంటెతనం మిళితమై కనిపించాయి. "వల్లీ," అంటూ మెల్లగా పలికాడు, "నా కోరిక నీకు తెలుసు కదా? అది కుదిరినప్పుడు  తప్పకుండా వస్తాను," అని మాట దాటవేశాడు. సుమారు పది నిముషాలు పైగా వారిద్దరి మధ్య ఈ చర్చ జరిగింది. వల్లీ ఆయనను ఒప్పించేందుకు చాలా ప్రయత్నించింది. చివరకు, రంగారావు కొంచెం మెత్తబడినట్లుగా నటించాడు.

ఆయన మెల్లగా ఆమె కళ్లల్లోకి లోతుగా చూశాడు. ఆ చూపులో ఏదో తెలియని కోరిక, పట్టుదల స్పష్టంగా కనిపించింది. తన మాటను బయటపెట్టడానికి ముందు కొంచెం తటపటాయించినట్లు కనిపించినా, వెంటనే తేలికగా, కానీ గంభీరంగా తన కోరికను వ్యక్తపరిచాడు. "సరే, వల్లీ. మీ ఇంటికి భోజనానికి నేను తప్పకుండా వస్తాను," అని కొద్దిగా ఆగి, "అయితే, నేను దీనికి ఒకే ఒక షరతు పెడుతున్నాను. నువ్వు దానికి  ఒప్పుకోవాలి," అని అన్నాడు. ఆమె ఆ షరతు ఏమిటని అడుగగా, ఆయన "నా షరతు ఏమిటంటే... ఆ రోజు లాగే లాగే నిన్ను, ఇంకా నీ అంటూ ఆమె నాభి వైపు చూస్తూ ముద్దాడాలి. అది సరేనంటే నేను భోజనం చేస్తాను," అని నిస్సంకోచంగా ప్రకటించాడు. ఆ మాటలు వల్లీని ఒక్క క్షణం షాక్‌కి గురిచేశాయి.

ఆయన మాటలకు ఆశ్చర్యపోయిన వల్లీ, కళ్లు విప్పార్చి, "మీరు ఏమి మాట్లాడుతున్నారు? నేను అలాంటి దాన్ని కాదు. మీ షరతు కష్టమైనది. దయచేసి అలాంటి షరతులేమి లేకుండా మా ఇంటికి రండి ప్లీజ్" అంటూ ఆందోళన చెందుతూ వెనుతిరిగింది. ఆయన అంత దృఢంగా ఎందుకు కోరుకుంటున్నారో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. మనసులో అలజడి రేగినా, "దేవుని రాత ఎలా ఉంటే అలాగే జరుగుతుంది, నేను ఏమీ చేయలేను" అనుకుంది. అయితే, ఆయన (ప్రసాద్) బాధ ఎలా పోగొట్టాలో అర్థం కావట్లేదు.

పూజ రోజు:

ఆ సాయంత్రం ప్రసాద్ ఇంట్లో వ్రతం ఘనంగా, భక్తిపూర్వకంగా జరిగింది. ఊరి ప్రజలు, రంగారావు కూడా పాల్గొని, ఆశీర్వాదాలు తీసుకున్నారు. వ్రతం ముగిసిన తర్వాత అందరూ వెళ్లిపోయారు. రంగారావు కూడా బయలుదేరుతుండగా, ప్రసాద్ ఆయనను ఆపాడు. "రంగారావు గారూ, మీరు భోజనం చేసి వెళ్లాలి. ఇది నా మనస్పూర్తి కోరిక, మీరు లేకుండా ఈ వ్రతం పూర్తి కాదు" అంటూ బలవంతం చేశాడు.

రంగారావు వల్లీ వైపు అర్థవంతంగా చూశాడు, ఆమెకు చెప్పిన షరతును గుర్తు చేసుకుంటూ. ఆయన కళ్లలో ఆశ, దృఢత్వం కనిపించాయి. వల్లీ కూడా, "రంగారావు గారూ, దయచేసి ఉండండి. కాదనకండి. మా ఇంట్లో భోజనం చేసి వెళ్ళండి." అని వేడుకుంది. ఆమె మనసులో ఆ షరతు గురించి ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి.

ఇంతలో పూజ తర్వాతి పనులలో ప్రసాద్ బయటకు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. అతను రంగారావు గారి దగ్గరికి వచ్చి “నేను ఒక పావుగంటలో వచ్చేస్తానండి. దయుంచి మీరు ఇక్కడే ఉండండి.” అని అర్థించి బయటకు వెళ్ళాడు. అప్పుడు రంగారావు వల్లీ ఇద్దరే మిగిలారు అక్కడ.

వల్లీ మెల్లిగా “రంగారావు గారు మీరు ఈ రాత్రి భోజనం ఇక్కడే చేయాలని మా కోరిక. ఆయన మనసులో చాలా బాధ పెట్టుకున్నారు దీని గురించి.” అన్నాది.

అప్పుడు రంగారావు మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు జరిగి, "వల్లీ, నా షరతు గుర్తుందా?" అని దృఢంగా చెప్పాడు.

వల్లీ ముఖం ఎరుపెక్కి, "దయచేసి... మా సంతోషం కోసం ఉండండి, అలాంటి షరతులేమీ వద్దు" అంటూ వేడుకుంది. 

ఆయన మరింత దగ్గరై, "వల్లీ, నీ అందం నన్ను కట్టిపడేస్తోంది, ఒప్పుకోవచ్చు కదా" అన్నాడు.

ఇంతలో ప్రసాద్ మరలా తిరిగి వచ్చి, "రంగారావు గారూ, దయచేసి ఉండండి, నేను ఏర్పాట్లు చేస్తాను, రాత్రి భోజనం ఇక్కడే చేసి వెళ్ళండి" అంటూ వేడుకోగా, వల్లీ కూడా "ప్లీజ్, మా కోసం" అని జతకలిసింది.

రంగారావు వల్లీ వంక చూస్తూ వెళ్లిపోవడానికి సిద్ధమవుతుండగా, వల్లీ మెల్లగా కళ్లతోనే ఆయనకు సూచన ఇచ్చింది - "రంగారావు గారూ, మీ షరతుకు సరే, ప్లీజ్ ప్రసాద్ కోరిక కోసం ఉండండి" అని వేడుకుంది.

రంగారావు మనసులో సంతోషంగా “సరే ప్రసాద్ నువ్వు మరీ ఇంతలా అడుగుతున్నావు కాబట్టి సరే ఏర్పాట్లు చెయ్యి” అంటూ, తన అవకాశం కోసం ధైర్యంగా, ఆశతో ఎదురుచూశాడు. ఆయన మనసులో మరింత ఉత్కంఠ రేగింది. 

ప్రసాద్ ఆ మాటలకు సంతోషించి, భోజన ఏర్పాట్ల కోసం బయటకు వెళ్ళాడు. వల్లీ తలుపు మూసి హాల్లోకి తిరిగి వచ్చింది. ఆమె గుండె డప్పులా కొట్టుకుంటోంది, మనసులో ఏదో తెలియని భయం, ఆందోళన ఆమెను చుట్టుముట్టాయి.

రంగారావు సోఫా నుండి నెమ్మదిగా లేచి, ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు. ఆయన కళ్ళల్లో ఆశ, ఉద్రేకం, తీరని పట్టుదల కలగలిసి ఆమెను తదేకంగా చూస్తున్నాయి. 
"థాంక్స్ వల్లీ. నా షరతును అంగీకరించినందుకు. నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో ఇవాళ!" అంటూ రంగారావు ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

ఆమె గొంతులో నిస్సహాయత ధ్వనించింది. ఆమె కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ, "రంగారావు గారూ, దయచేసి నన్ను కరుణించండి... నా భర్త బాధ పోగొట్టాలనే ఆశతో, దిక్కుతోచని స్థితిలో మీ షరతును అంగీకరించాను. కానీ... కానీ దయచేసి ఒక్కసారి ఆలోచించండి" అంటూ భయం, సిగ్గు, నిస్సహాయత మిళితమైన స్వరంతో దీనంగా వేడుకుంది. 

వల్లీ వణుకుతూ,ఆమె ముఖం తీవ్రమైన సిగ్గుతో, ఎరుపు రంగులోకి మారగా, ఆయన ఆమె మాటలను ఏమాత్రం పట్టించుకోలేదు. ఆయన "వల్లీ... ఈ క్షణం కోసం ఎంతగానో ఎదురుచూశా. నీ మధురమైన అధరాలు, నన్ను నిలవనీయని నీ లోతైన నాభి... ఆ రాత్రి చూసిన దగ్గర నుండి నిద్రలో కూడా నన్ను వెంటాడుతున్నాయి" అంటూ, ఆయన మెల్లగా ఆమెను తన కౌగిలిలోకి తీసుకుని, సున్నితంగా ఒత్తిడి పెంచగా, ఆమె శరీరం ఆయన వెచ్చని ఛాతీకి గట్టిగా ఆనుకుంది. ఆ దృఢత్వం, ఆ ఉష్ణత ఆమెలో అకస్మాత్తుగా, అనిర్వచనీయమైన అలజడిని సృష్టించింది. ఆ స్పర్శ ఆమె శరీరంపై ఒక విద్యుత్ తరంగాన్ని పంపింది. ఆమె ప్రతిఘటించలేక, తేలికైన వణుకుతో ఆయన చేతుల్లో ఒదిగిపోయింది.

ఇప్పుడు ఆమె సుకుమారమైన ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, మత్తుగా చూస్తూ, "వల్లీ, నువ్వు ఎంత అద్భుతంగా, అందంగా ఉన్నావో... నీ పెదవులు గులాబీ రేకుల్లా మృదువుగా, మధురమైన అమృతాన్ని దాచుకున్నట్లున్నాయి. నీ శరీరం ఒక శృంగార శిల్పం, ప్రతి వంపు, ప్రతి అంగుళం పరిపూర్ణమైన సౌందర్యంతో ఉంది..." అని గుసగుసగా ప్రశంసించాడు. ఆయన మాటలలోని మాధుర్యం, ఆకర్షణ ఆమె కళ్ళల్లోకి చొచ్చుకుపోగా, వల్లీ మనసులోని ప్రతిఘటన కొద్దిగా కరిగినట్లు, శరీరం తెలియని ఒక కోరికకు, ఆయన స్పర్శకు నెమ్మదిగా లొంగిపోతున్నట్లు కనిపించింది.

రంగారావు మెల్లగా ఆమె పెదవులకు దగ్గరయ్యాడు. ఆయన మెత్తగా ఆమె ముఖం పట్టుకుని, పెదవులను సమీపించాడు. ఆమె "రంగారావు గారూ, ప్లీజ్... వద్దు" అని తడబడుతుండగానే, శరీరం అంతా ఒక మధురమైన వణుకు మొదలైంది. ఆమె మనసు "ఇది సరైంది కాదు" అని హెచ్చరించినా, ఆమె శరీరం మాత్రం కదలడానికి నిరాకరించింది. "రంగారావు గారూ, ప్లీజ్... వద్దు," అంటూ ఆమె తడబడుతూ, గొంతులో మాటలు ఇరుక్కుపోయినట్లుగా నెమ్మదిగా పలికింది. ఆ మాటల్లోని నిస్సహాయత, తీయని భయం ఆయనకు మరింత ఆకర్షణీయంగా అనిపించాయి. ఆమె నిరోధించడానికి చేసిన ఆ ప్రయత్నం ఆయన ప్రేమను మరింత పెంచింది.

ఆయన ఆమె అభ్యర్థనను వింటూనే, ముందుగా ఆమె నుదుటిపై తన పెదాలను సున్నితంగా తాకాడు, ఆ స్పర్శతో ఆమెకు భద్రతను, అనురాగాన్ని కల్గిస్తూ, ఆ తర్వాత, మెల్లగా ఆమె నున్నని చెక్కిళ్లపైకి జారి, ఆ గులాబీ రంగు చర్మాన్ని అతి మెత్తగా ముద్దాడాడు, ఆమెపై తన కోరిక తెలియజేస్తూ. ఆ వెంటనే, ఆయన ముక్కును ఆమె ముక్కుతో రాస్తూ, మళ్లీ మెల్లగా పక్కకు జరిగి, ఆమె సున్నితమైన గడ్డంపై ఒక చిన్న ముద్దు పెట్టాడు, ఆమె ప్రతి భాగాన్ని తాను ఆరాధిస్తున్నానని చెప్పకనే చెప్పాడు. ఈ క్రమంలో, ఆమె భయం క్రమంగా కరిగిపోతోంది.  ఆయన పెదవులు ఆమె పెదవులపై సున్నితంగా తాకాయి. ఆయన గుండెల నిండా నింపుకున్న కోరిక, ఆ క్షణంలో ఆయన వేడి శ్వాస ద్వారా ఆమె ముఖంపై తగలడంతో, ఆమె అంతరంగంలో ఓ అనిర్వచనీయమైన అలజడి మొదలైంది. ఆమె గుండె వేగం మరింత పెరిగింది, లోపల ఏదో తెలియని భయం, ఉత్సాహం కలగలిసి ఆమెను ఊపిరి బిగబట్టేలా చేశాయి. ఆమె కళ్ళు ఆయన వైపే అపసవ్యంగా చూస్తున్నాయి, వాటిలో తారట్లాడుతున్న కాంతులు ఆ క్షణపు ఉద్వేగాన్ని ప్రతిబింబించాయి.  అది ఒక మెరుపులా, ఒక మధురమైన విద్యుత్ ప్రవాహంలా ఆమె శరీరంలోకి ప్రవహించింది. ఆ క్షణంలో కాలం ఆగిపోయింది, ఆ ప్రపంచంలో వారిద్దరూ తప్ప ఇంకేమీ లేవు. ఆ మొదటి స్పర్శ ఒక గాఢమైన భావోద్వేగానికి నాంది పలికింది.

ఆ ముద్దు నెమ్మదిగా, ఆలస్యంగా మొదలైంది. ఆయన పెదవులు ఆమె కింది పెదవిని మెల్లగా పీల్చుతూ, మరింత లోతుగా ముద్దు పెట్టడం ప్రారంభించాడు. ఆమె పెదవుల మెత్తదనం ఆయనను మరింత మత్తెక్కించింది, ఆయన నాలుక ఆమె పెదవుల మధ్య మెల్లగా జారుతూ, ఆ ముద్దును మరింత ఉద్రిక్తంగా మార్చింది. "వల్లీ, నీ పెదవులు ఎంత మధురమైనవి... ఇవి నా జీవితంలో అమృతం లాంటివి, నన్ను మరింత దగ్గర చేస్తున్నాయి" అంటూ ఆయన ఉద్వేగంగా ముద్దు పెట్టాడు. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, చేతులు కిందికి వాల్చేసింది. మనసులో "ఇది తప్పు" అనే భావం వెంటాడుతున్నా, అతనిని నిలువరించే శక్తి తనకు లేకపోయింది.

ఆయన నెమ్మదిగా మోకాళ్లపై వాలి, ఆమె నడుము వద్ద ముఖం ఆనించాడు. చీరలో ఆమె నాభి లీలగా కనిపించింది. ఆమె వేగంగా సాగుతున్న శ్వాసతో వణుకుతున్న ఆ నాభి, ఆయనను మరింతగా రెచ్చగొట్టింది.

మెల్లిగా ఆమె చీరని పక్కకు జరపగా ఆమె నాభి అతనికి దర్శనమిచ్చింది. ఆమె గరిమనాభి సౌందర్యానికి అతని పెదవులు ఆశగా వణుకుతున్నాయి. "వల్లీ, నా కలలోకి వచ్చి నిద్ర లేకుండా చేసిన నీ నాభి అద్భుతం...  ఇది వణుకుతున్న తీరు నా మనసును మరింత మత్తెక్కిస్తోంది. ఈ లోతులో నా పెదవులు మునిగిపోవాలని కోరుకుంటున్నాయి" అంటూ ఆయన ముఖాన్ని మరింత దగ్గర చేసి, నాభిపై సున్నితంగా పెదవులు తాకించాడు.

"ఇక్కడే మొదలుపెట్టి, నీ అందాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తాను వల్లీ. ఈ నాభి ఎంత మధురంగా ఉందో" అని ఆయన పెదవులు ఆమె నాభిపై మరింత లోతుగా ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాయి. ఆయన నాలుకతో నాభి చుట్టూ మెల్లగా రుద్దుతూ, వృత్తాలు గీస్తూ, ఆమె శరీరాన్ని మరింతగా వేడెక్కించాడు.

వల్లీ తట్టుకోలేకపోతూ "అయ్యో రంగారావు గారూ, ఇంక చాలు, దయచేసి ఆపేయండి" అంటూ అర్థిస్తుండగా, ఆయన చేతులు ఆమె నడుముపై సున్నితంగా కదులుతూ, మెల్లగా పైకి జరపడానికి ప్రయత్నించాయి. ఆమె వక్షోజాల వైపు చేతులు జార్చబోతుండగా, వల్లీ దృఢంగా ఆయన చేతులు పట్టుకుని, "రంగారావు గారు, ప్లీజ్... దయచేసి ఇక్కడితో ఆపేయండి, ఇది మీకు భావ్యం కాదు" అంటూ బలంగా తిరస్కరించింది. ఆమె కళ్లలో భయం, విధేయత కలగలిసి కనిపించాయి. ఆమె చేతులు ఆయన చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని కిందికి తోసేయడానికి ప్రయత్నించాయి.

ఆమె మాటలు విని ఆయన నెమ్మదిగా చేతులు తీసేశారు, కానీ మరలా నాభి మీద ముద్దులు పెట్టడం కొనసాగించాడు. "వల్లీ, నువ్వు నా కలల రాణివి, నీఅందం నన్ను బానిస చేసింది. ఈ క్షణాలు నా జీవితంలో అమూల్యమైనవి," అంటూ ఆయన మరింత ప్రశంసలు కురిపించాడు. ఆయన పెదవులు ఆమె నాభిపై మరింత లోతుగా ముద్దులు పెడుతూ, ఆమె శరీరాన్ని వణికించాయి. ఆమె నాభి మరియు నడుము సౌందర్యాన్ని ప్రశంసించాడు. "వల్లీ, నీ నడుము ఎంత వంపుగా ఉందో... నీ చర్మం మెత్తని పట్టు లాంటిది, అందాన్ని విరజిమ్ముతోంది, నా చేతులు ఈ అందాన్ని తాకడానికి ఆరాటపడుతున్నాయి" అంటూ ఆయన మరింత దగ్గరయ్యాడు. ఆయన స్పర్శకు ఆమె శరీరం వణుకుతుండగా, ఆమె మరింత బిగుసుకుపోయింది.

కాసేపు ముద్దుల తర్వాత, ఆయన మెల్లగా ఆమె చీర పైటను అందుకొని కిందకి లాగాడు. ఆ బలానికి ఆమె పైట తొలగినప్పుడు, ఆమె మెడలోని మంగళసూత్రం కూడా చిక్కుకుని,పైట కిందకి పడి, ఆ చర్యకి ఆమె లో గుండె సవ్వడి పెరిగి, ఆమె బంగారు తాళిబొట్టు, ఆమె జాకెట్ పైన, తన ఉన్నత వక్షోజాలతో పాటుగా మెల్లగా ముందుకు వెనుకకు కదులుతోంది. ఆమె మనోహర జంట పర్వతాలు కదలికతో వాటి ఉన్నతిని ఠీవీని ప్రదర్శిస్తుంటే ఆయన కళ్ళకు మరింత ఉత్తేజాన్నిచ్చింది. ఆమె మంగళసూత్రం యొక్క చిన్న, లయబద్ధమైన కదలిక, ఆ క్షణాన్ని మరింత ఉద్వేగభరితంగా మార్చింది. ఆమె సమున్నత ఎద పొంగుల రాజసం మధ్య ఉన్న మంగళ సూత్రాలు చూసి అతను స్థాణువైపోయాడు. అతని కళ్ళు ఆర్పమోడులై ఒక అనిర్వచనీయమైన ఆవేశానికి లోనవుతున్నాడు. 

ఆ క్షణంలో అతని కళ్లు ఆ మంగళసూత్రంపై మెల్లగా నిలిచాయి.

మరొకరు కట్టిన తాళి.

మరొకరి భార్య అని నిశ్శబ్దంగా చెబుతున్న ఆ బంగారు గుర్తు.

ఆమె ఎదల మధ్యలో, ఆమె శ్వాసలతో సన్నగా కదులుతూ...

అది చూడగానే అతని రక్తం మరుగుతోంది.

ఇది నిషిద్ధం.

ఇది తప్పు.

ఆమెకు భర్త ఉన్నాడు.

అతను కట్టిన తాళి ఇక్కడే వేలాడుతోంది.

ఆ భావనే అతన్ని పూర్తిగా ఆక్రమించింది.

కళ్లు ఆ తాళిబొట్టుపైనే నిలిచిపోయాయి.

శ్వాస ఆగిపోయింది.

శరీరం వణికింది.

ఆ తాళి ఆమె భర్తదని, ఆమె ఒకరి సొంతమని స్పష్టంగా తెలుసు.

అయినా ఆ గుర్తు చూస్తుంటే హృదయం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది.

నిషేధమే ఆ ఉత్తేజానికి మూలం అయింది.

తప్పు అని తెలిసినందుకే ఆ కోరిక మరింత ఉధృతంగా, మరింత లోతుగా పెరిగింది.

మరొకరి భార్య అని తెలిసి కూడా — లేదా అందుకే — ఆమెను తనదిగా చేసుకోవాలనే ఆ తీవ్రమైన, అలవి కాని వాంఛ అతని శరీరమంతా నిండిపోయింది.

ఆ భావన అతనిని వేరే లోకం లోకి తీసుకెళ్లింది. అతన్ని మరింత బలంగా, మరింత దాహంగా, మరింత సాధకునిగా మార్చింది.

ఇప్పుడు ఆ భావోద్వేగ తుఫాను ఆయనను నిలువనీయడం లేదు.

ఆమె పుస్తెలను, వాటిని మోస్తున్న ఆమె ఎదను జయించాలని అతనికి అనిపిస్తోంది. 

రంగారావు తన ముందు మోకాళ్ల మీద నిలబడి ఆమె భర్తకు ప్రతీక అయిన మంగళ సూత్రాలు తదేకంగా కోరికగా చూడడం వల్లీ కి కూడా. ఏదోతెలియని భావోద్వేగాన్ని కలిగిస్తోంది. 

రంగారావు చేతులు ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా బిగుసుకున్నాయి. అతని ఆవేశానికి కోరికకు తొలి లక్ష్యం ఆమె నాభి అయ్యింది. అత్యంత గాఢమైన ముద్దును అతను ఆమె నాభికి ఇచ్చారు. ఈ చర్యకి ఆమె చేతులు అసంకల్పితంగానే అతని భుజాల పైకి చేరుకుని అతనిని వెనుకకు తోస్తున్నాయి. పెరుగుతున్న అతని ముద్దుల గాఢత అతని కోరికను ఆమెకు తెలియజేస్తోంది. అంతకంతకూ అతని పెదవులు నాలుక గాఢంగా ఆమె నాభిని అల్లుకుపోతుండగా, అతనిని తోస్తున్న ఆమె చేతుల్లోని బలం కూడా తగ్గిపోతున్నాది.


సశేషం

[Anubantu]

Wow what a narrative skills andi
Romance aite super

[stories1968]

మాటలు లేవు మీ వర్ణనకు తిరిగిలేని రచయిత అయితారు మీరు. ఇది మీ మొదటి కథ ఉంటే ఎవరూ నమ్మరు వల్లి రంగారావు రాలేక ప్రణయం తారస్థాయికి చేర్చారు

[Paty@123]

Idi oka kavyam, ante

[K.rahul]

Nice update bro

[MKrishna]

excellent

[ash.enigma]

Kirraaak iragadeesinru. Adhbutamga undi romance

[Paty@123]

Super, valli is married thought for Ranga is tempting him, it is very erotic for him to touch middle age married woman

[Uday]

వెంకు గారు ఈ ఎపిసోడ్ చదివిన తరువాత నాకొక అనుమానమొస్తోంది..ప్రసాద్ అంత తెలివి తక్కువ వాడు కాదని, రంగడి ఆలోచనలు అర్థమై కావాలని వారికి ఏకాంతం కలిపిస్తున్నట్లు, ఇంకోటేమో నాభిని ముద్దాడుతున్నప్పుడు వల్లి నిలబడి వుంది కదా, అప్పుడు [b][i]రంగడి చేతులు నడుము చుట్టి వెనకెత్తులవైపు పోవాలి కదా...ఏంటో నా పిచ్చి , మీరు కొనసాగించండి .    [/i][/b]

[venkujkc1984]

3.2

రంగారావు చేతులు ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా బిగుసుకున్నాయి. అతని ఆవేశానికి కోరికకు తొలి లక్ష్యం ఆమె నాభి అయ్యింది. అత్యంత గాఢమైన ముద్దును అతను ఆమె నాభికి ఇచ్చాడు. ఈ చర్యకి ఆమె చేతులు అసంకల్పితంగానే అతని భుజాల పైకి చేరుకుని అతనిని వెనుకకు తోస్తున్నాయి. పెరుగుతున్న అతని ముద్దుల గాఢత అతని కోరికను ఆమెకు తెలియజేస్తోంది. అంతకంతకూ అతని పెదవులు నాలుక గాఢంగా ఆమె నాభిని అల్లుకుపోతుండగా, అతనిని తోస్తున్న ఆమె చేతుల్లోని బలం కూడా తగ్గిపోతున్నాది.

ఇంతలో ఇంటి డోర్ బెల్ మోగింది. ఆ శబ్దం హఠాత్తుగా ఆ ఉద్వేగపు క్షణాన్ని భంగం చేసింది.

రంగారావు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. అతని ముఖంపై నిరాశ స్పష్టంగా కనిపించింది. ఆయన నాభి నుండి ముఖాన్ని తీసి, వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్లలో భయం, ఉపశమనం కలగలిసి ఉన్నాయి. "ప్రసాద్ వచ్చినట్లున్నాడు" అంటూ రంగారావు  నిట్టూర్చి, నెమ్మదిగా లేచి, హాల్లోకి తిరిగి వచ్చి సోఫాపై కూర్చున్నాడు. వారి మనసులో ఆ క్షణపు అసంతృప్తి ఆవరించింది. ఆయన చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి, కళ్లలో ఆ తీరని కోరిక మిగిలిపోయింది.

వల్లీ తనను తాను సర్దుబాటు చేసుకుంది. ఆమె చీర పైటను సరిచేసి, మెడలోని మంగళసూత్రాన్ని సరిచేసుకుంది. ఆమె నాభి వద్ద రంగారావు గారి ముద్దుల నుండి వచ్చిన లాలాజలాన్ని చూసి, ఆమె వెంటనే దగ్గరలోని టవల్ తీసుకుని, నాభిని జాగ్రత్తగా తుడుచుకుంది. ఆ స్పర్శ ఆమెకు మరింత అసౌకర్యాన్ని కలిగించింది, మనసులో ఏదో తెలియని అలజడి రేగింది. ఆమె శ్వాసను సమతుల్యం చేసుకుని, తలుపు వద్దకు వెళ్లి తెరిచింది. బయట ప్రసాద్ నిలబడి ఉన్నాడు, చేతిలో భోజనానికి అవసరమైన కొన్ని సామాన్లు పట్టుకుని.

ప్రసాద్ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టి, రంగారావు గారిని చూసి సంతోషంగా నవ్వాడు. "రంగారావు గారూ, మీరు భోజనం చేయడానికి ఒప్పుకున్నారని చాలా సంతోషంగా ఉంది. ఇది నా మనస్పూర్తి కోరిక, మీరు లేకుండా ఈ రోజు పూర్తి కాదు," అంటూ ఆయన ఆప్యాయంగా అన్నాడు. రంగారావు చిరునవ్వుతో సమాధానమిచ్చాడు, కానీ మనసులో ఆ నిరాశ మిగిలే ఉంది. వల్లీ మాత్రం మౌనంగా వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది, భోజనం సిద్ధం చేయడానికి. ఆమె చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి, మనసులో ఆ సంఘటనలు తిరుగుతున్నాయి.

ప్రసాద్ రంగారావు గారి పక్కన సోఫాపై కూర్చుని, సాధారణ సంభాషణ మొదలుపెట్టాడు. "రంగారావు గారూ, మీ సహాయం లేకుండా నా ఆరోగ్యం ఇంత త్వరగా మెరుగుపడేది కాదు," అంటూ ప్రసాద్ కృతజ్ఞతా భావంతో మాట్లాడాడు. రంగారావు సమాధానంగా నవ్వుతూ, "అదంతా దేవుని దయ ప్రసాద్. నీకు మంచి జరిగింది. అదే  సంతోషం." అన్నాడు. కానీ అతని మనసు వంటింట్లోని వల్లీ వైపే తిరుగుతోంది. ప్రసాద్ గమనించకుండా, రంగారావు మెల్లగా కళ్లు వంటింటి వైపు సారిస్తున్నాడు. వల్లీ భోజనం సిద్ధం చేస్తుండగా, ఆమె సన్నని నడుము వంపులు, చీర మెరుపు... ఆయన కళ్లలో మళ్లీ ఆ కోరిక మెరిసింది. ఆయన ప్రసాద్‌తో మాట్లాడుతున్నట్లుగా నటిస్తూ, ఆమెను దొంగచూపులతో చూస్తున్నారు. వల్లీ అది గమనించి, మరింత ఆందోళన చెందుతూ, తన పనిలో మునిగిపోయింది.

కాసేపటికి భోజనం సిద్ధమైంది. ముగ్గురూ డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద కూర్చున్నారు. వల్లీ అన్ని పదార్థాలు వడ్డించింది – వేడి వేడి అన్నం, పప్పు, చారు, పచ్చడి, కూరలు, పెరుగు... అంతా రుచికరంగా సిద్ధమైంది. ప్రసాద్ సంతోషంగా రంగారావు గారిని చూసి, "రంగారావు గారూ, భోజనం ఎలా ఉంది? వల్లీ చేతి వంట ఎప్పుడూ రుచికరమే," అని అడిగాడు. రంగారావు మెల్లగా ఒక ముద్ద తిని, వల్లీ వైపు అర్థవంతమైన చూపు చూస్తూ, "ఇప్పుడే రుచి చూడటం మొదలుపెట్టాను ప్రసాద్. మరి కాస్త ఆస్వాదించనివ్వు, పూర్తిగా ఆనందించాలి," అన్నాడు. ఆ మాటలలోని ద్వంద్వార్థం వల్లీకు మాత్రమే అర్థమైంది. ఆ మాటలు ఆమెతో ఆయన చేసిన ప్రయత్నాలను సూచిస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఆమె ముఖం ఎరుపెక్కి, ఆందోళనగా తల దించుకుంది. ప్రసాద్ మాత్రం సాధారణంగా తీసుకుని నవ్వాడు.

భోజనం ముగిసిన తర్వాత, రంగారావు ఇంటికి వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ప్రసాద్‌తో వీడ్కోలు చెబుతూ, "చాలా బాగుంది ప్రసాద్. మీ ఆతిథ్యం, వల్లీ చేతి వంట... అన్నీ అద్భుతం." అన్నాడు. కానీ వల్లీ వైపు చూసి, అర్థవంతమైన చిరునవ్వుతో, "వల్లీ, ఈ రాత్రి మరచిపోలేనిది. మరోసారి ఇలాంటి ఆతిథ్యం కావాలి," అని సూక్ష్మంగా అన్నాడు. ఆ మాటలు వల్లీకి మాత్రమే అర్థమయ్యాయి, ఆమె మాట్లాడలేక, కేవలం తల వంచి నమస్కరించింది. ఆమె మనసులో భయం, అసౌకర్యం, అలజడి ఒకేసారి పెరిగాయి.

[b]ప్రసాద్ సంతోషంగా రంగారావు గారిని సాగనంపడానికి బయటకు వెళ్ళాడు. రంగారావు గారు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, వల్లీ హాల్లో నిలబడి, ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనలను గుర్తు చేసుకుంటూ, నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. ఆమె ముఖం తడిసి, కళ్లు ఎరుపెక్కి ఉన్నాయి. ఆమె గుండెలో ఆ రహస్య భారం మరింత బరువెక్కిపోతోంది. అతని ముఖంలో వికసితమైన నవ్వు, శరీరంలో కొత్త ఉత్సాహం, ఒక కొత్త ఆకాంక్ష. ఆ రోజు జరిగిన పూజ, ఆతిథ్యం, రంగారావు గారి ఉండటం – అన్నీ అతని మనసును పరిపూర్ణంగా చేశాయి.[/b]

గత కొద్ది గంటలుగా గందరగోళంగా ఉన్న హాలు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉంది. [b]అప్పుడే ప్రసాద్ అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. ఆమె ఒక్కసారిగా గుండె జోరుగా కొట్టుకుంది. వెంటనే చేతితో ముఖాన్ని తుడిచింది. కళ్లను గట్టిగా మూసి, మళ్లీ తెరిచి, కన్నీళ్లు లేకుండా చూసేలా చేసుకుంది. ఆమె ముఖంపై ఒక బలవంతపు చిరునవ్వు తెచ్చుకుంది – సాధారణంగా, సంతోషంగా ఉన్నట్లు కనిపించేలా. ఆమె శ్వాసను సమతుల్యం చేసుకుని, చీర పైటను సరిచేసుకుని, ప్రసాద్ వైపు తిరిగింది.  సంతృప్తితో కూడిన చూపుతో అతను హాల్లో నిలబడి వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె పట్టు చీరలో, మ్యాచింగ్ జాకెట్‌తో, భోజనం తర్వాతి పనులు ముగించుకుంటూ నిలబడి ఉంది. చీర మడతలు ఆమె నడుము వంపులను, ఎద సొగసును మరింత ఆకర్షణీయంగా చూపిస్తున్నాయి. ఆ క్షణం, ఆమె సౌందర్యం అతన్ని ఆవహించింది. ఈ విజయంలో ఆమె కృషి కూడా ఉందన్న కృతజ్ఞత, ఆనందం అతనిలో పొంగుకొచ్చాయి. ప్రసాద్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, వెనుక నుండి మెల్లగా కౌగిలించుకున్నాడు.[/b]

"వల్లీ... ఈ రోజు నా జీవితంలో సంతోషకరమైన రోజు. రంగారావు గారు మన ఇంట్లో భోజనం చేసి వెళ్లారు... నా మనసు ఇప్పుడు పూర్తిగా తేలికగా ఉంది. నువ్వు లేకుండా ఇదంతా సాధ్యమయ్యేది కాదు," అంటూ ఆమె చెవికి దగ్గరగా గుసగుసలాడాడు. అతని శ్వాస వెచ్చగా ఆమె చెవిని తాకింది.

ఆమె శరీరం అతని కౌగిలిలో ఉన్నా, మనసు దూరంగా ఎక్కడో తిరుగుతోంది. రంగారావు గారి చూపులు, ఆయన మాటలు, ఆ నాభిపై పడిన ముద్దులు – అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ మెదడులో మెదిలాయి. ఆమె గుండెలో ఒక భారం, ఒక అసౌకర్యం, ఒక నిస్సహాయత. కానీ ప్రసాద్ ఆనందం చూసి, ఆమె ఆ భావాలను దాచుకుంది. "మీరు సంతోషంగా ఉంటే చాలు అండీ... అదే నాకు పెద్ద సంతోషం," అంది మెల్లగా, కానీ ఆమె గొంతులో ఒక చిన్న వణుకు ఉంది.

ప్రసాద్ ఆమెను తిరిగి తన వైపు తిప్పి, ఆమె ముఖాన్ని రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. "నీ కళ్లలో ఏదో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నట్లున్నాయి. ఏమైనా బాధ ఉందా?" అని అడిగాడు, ఆప్యాయంగా.

వల్లీ త్వరగా తల ఊపి, "లేదండీ... ఏమీ లేదు. నేను కూడా సంతోషంగానే ఉన్నాను," అంది. ఆమె మనసులో "ఎలా చెప్పను మీకు? ఈ రాత్రి జరిగినది చెప్పితే మీ సంతోషం పాడవుతుంది... నా మనసు మాత్రం ఈ భారంతో బరువెక్కిపోతోంది," అని ఒక నిశ్శబ్ద ఆక్రోశం. ప్రసాద్ అది గమనించలేదు. అతని మనసు ఆనందంతో, ప్రేమతో నిండిపోయింది. ఆ రోజు రంగారావు గారి సహాయం, వల్లీ ఆతిథ్యం – అన్నీ అతన్ని మరింత ఉత్సాహపరిచాయి. అతని శరీరంలో ఒక కొత్త శక్తి, ఒక కొత్త ఆసక్తి రేగింది.

ప్రసాద్ ఆమె ముఖాన్ని రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. 

"నువ్వు ఈ చీరలో చాలా అందంగా ఉన్నావు వల్లీ..." (ఎలాగైతే చాలా మంది భర్తలు తమకి కావలిసినపుడు ఎలా అయితే భార్య పరిస్థితి అర్థంచేసుకోకుండా కేవలం వారి కోరికపైనే దృష్టి పెడతారో) అంటూ ఆమె పెదవులపై ముద్దు పెట్టాడు – మొదట సున్నితంగా, తర్వాత లోతుగా, ఆసక్తిగా.

వల్లీ ఆ ముద్దుకు స్పందించింది – కానీ ఆమె మనసు ఇంకా ఆ రాత్రి సంఘటనలతో ఆక్రమించబడి ఉంది. ఆమె చేతులు అతని భుజాలపై ఉన్నాయి, కానీ ఆమె ఆలోచనలు దూరంగా ఉన్నాయి. "ఇది సరైంది కాదు... నేను ఎలా ఇలా ఉండగలను? ఆయన సంతోషంగా ఉన్నారు... కానీ నా మనసు ఈ భారంతో బరువెక్కిపోతోంది," అని ఆమె అంతరంగంలో ఒక నిశ్శబ్ద ఆక్రోశం రేగింది. కానీ భర్త సంతోషం గురించి అది దిగమింగి మనసు దిటవుచేసుకుంది.

అతను ఆమెను మెల్లగా బెడ్‌రూమ్ వైపు తీసుకెళ్లాడు. ఆమెను పడకపైకి కూర్చోబెట్టాడు.
ప్రసాద్ మెల్లగా ఆమె చీర పైటను భుజం నుంచి జారవిడిచాడు. ఆమె పాలరాతి మేనిఛాయ, నున్నటి చర్మం అతని కళ్లకు కనువిందు చేసింది, ఆ చర్మం మెత్తని పట్టు లాగా స్పర్శకు మృదువుగా అనిపించింది. అతను ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఆమె పెదవులను ముద్దు పెట్టాడు – మొదట మెల్లగా, తర్వాత మరింత లోతుగా. ఆ ముద్దు వారి మధ్య దీర్ఘకాలిక ప్రేమను ప్రతిబింబిస్తూ, ఒకరి శ్వాస ఒకరిది కలిసిపోయేలా చేసింది, ఆమె పెదవుల తేనె రుచి అతని నాలుకపై మధురంగా వ్యాపిస్తూ, ఒక మత్తును రేపింది. "నీ కళ్లలోని మెరుపు, నీ ముఖంలోని కాంతి, నీ పెదవుల తేనె రుచి... అన్నీ నన్ను పిచ్చెక్కిస్తాయి. నువ్వు నా సొంతం కావడం నా అదృష్టం" అని మురిసిపోతూ అన్నాడు ప్రసాద్.

ప్రసాద్ ఆమెను మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు. ఆమెను చూడగానే, ఆమె అందానికి మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. "వల్లీ, నువ్వు రోజురోజుకూ మరింత యవ్వనవతిలా మెరిసిపోతున్నావు. ముప్పై ఆరు ఏళ్ల వయసులో కూడా ఇంత సౌందర్యం, ఇంత సొగసు..." అని అన్నాడు, ఆప్యాయంగా ఆమె పక్కనే చేరి ఆమెను కౌగిలించుకుంటూ. అతని మాటలకు  ఆమె ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు వికసించింది, సిగ్గుతో కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె శ్వాస ఆమె గంధపు సువాసనతో కలిసి, ప్రసాద్ ముఖాన్ని తాకుతూ ఒక మత్తును కలిగిస్తోంది.

అతను ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఆమె పెదవులను ముద్దు పెట్టాడు. అతను ఆమె జాకెట్ హుక్స్‌ను మెల్లగా విప్పుతూ, అతను ఆమె వక్షోజాలను చూసి ఆరాధనగా చూశాడు. ఆ వక్షోజాలు గుండ్రంగా, నిండుగా, దృఢంగా ఉన్నాయి – ఏ యువతికైనా సాటిరాని సౌందర్యం, ఆమె శ్వాసకు అనుగుణంగా పైకి క్రిందికి ఎగసిపడుతూ, మెత్తని వెచ్చదనాన్ని వెదజల్లుతున్నాయి. "ఇవి ఎంత దృఢంగా, ఎంత నిండుగా ఉన్నాయో... నీ శరీరం ఒక పరిపూర్ణ శిల్పం లాంటిది వల్లీ. నీ ప్రతి అంగుళం నన్ను మోహపరుస్తుంది," అంటూ మెల్లగా వాటిని స్పర్శించాడు, ముద్దులతో ముంచెత్తాడు. ఆ స్పర్శకు ఆమె చర్మం వెచ్చగా వణికిపోయింది, మూలుగులు మెల్లగా వినిపిస్తూ, గదిని మధురమైన శబ్దాలతో నింపాయి. వల్లీ ఆ స్పర్శకు శరీరం వణికిపోయింది, ఆమె చేతులు అతని జుట్టులోకి చేరి, మరింత దగ్గరకు లాక్కుంది. ఆమె శ్వాస వేగం పెరిగిపోతూ, ఆమె గుండె చప్పుడు అతని చెవికి స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

అతను ఆమె చీరను పూర్తిగా విప్పేశాడు. ఆమె నడుము వంపులు, లోతైన నాభి, నున్నటి పొట్ట – అన్నీ అతని దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె చర్మం నునుపుగా, వెచ్చగా అనిపించి, అతని వేళ్లు ఆమె నాభి చుట్టూ సున్నితంగా రాస్తుంటే, ఆమెలో ఒక వణుకును రేపాయి.  అతను మెల్లగా ఆమె నాభిని ముద్దు పెట్టాడు, చేతులతో ఆమె నడుమును గట్టిగా పట్టుకుని, "నీ నడుము ఒంపు... నీ నాభి లోతు... ఇవి నన్ను ఎప్పుడూ మత్తెక్కిస్తాయి. నువ్వు నా జీవితానికి ఆధారం వల్లీ. నీ లేని జీవితం ఊహించలేను, నా ప్రియతమా!" అన్నాడు.
ఆ క్షణం వల్లీ మనసులో ఒక్కసారిగా ఆ రాత్రి రంగారావు గారి సంఘటన గుర్తొచ్చింది. ఆయన పెదవులు తన నాభిపై తాకిన స్పర్శ, ఆ ముద్దులు, ఆ ఉద్వేగం – అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ మనసులో మెదిలాయి. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది. "అయ్యో... ఇది సరైంది కాదు... ఆయన స్పర్శ ఇంకా నా శరీరంపై మిగిలి ఉందా? నా మనసు ఎందుకు ఈ భయంతో వణుకుతోంది?" అని ఆమె మనసులో ఒక తుఫాను రేగింది. ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి, కానీ ఆమె వాటిని దాచుకుంది. ఆమె శరీరం ప్రసాద్ స్పర్శకు స్పందించినా, మనసు మాత్రం ఆ గత సంఘటనతో పోరాడుతోంది – ఒక వైపు ప్రేమ, మరో వైపు అపరాధ భావం, భయం, నిస్సహాయత.

ప్రసాద్ తన దుస్తులు విప్పేసి నెమ్మదిగా, సున్నితంగా ఆమె పైకి చేరుకున్నాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, ఆమె దేహం నుండి వస్తున్న కమ్మని వాసన అతనిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. అతను మరింత రెచ్చిపోయాడు. తన పెదాలతో ఆమె పెదాలను తాకుతూ, వారిద్దరి మధ్య ఉన్న దూరాన్ని మరింతగా చెరిపేశాడు.

ఆ తరువాత, ఆ ఉద్వేగ క్షణంలో, అతడు మెల్లగా ఆమెలోకి ప్రవేశించాడు. ఆ క్షణంలో వారిద్దరి దేహాలు ఒక పవిత్ర బంధంతో ముడిపడ్డాయి. “నీలో లీనమవడం... నీతో ఏకమవడం... ఇది నాకు స్వర్గానుభూతి వల్లీ. నువ్వే నా సర్వస్వము! ఈ అనుభూతిని మాటలకు అందనిది.” అని ప్రసాద్ ఆమె చెవిలో గుసగుసగా అన్నాడు, అతని కళ్లలో ఆమె పట్ల అపారమైన ప్రేమ, ఆరాధన తొణికిసలాడాయి.

ఆ మాటలకు వల్లీ స్పందించింది. ఆమె అతన్ని మరింత గట్టిగా తనలోకి లాక్కుంది. వారి దేహాల మధ్య ఉన్న అణువణువూ ఖాళీ లేకుండా పోయింది. ఆమె శరీరం అతని ప్రతీ కదలికకు, ఆప్యాయతకు అనుగుణంగా స్పందించింది. అతని వేగం పెరుగుతున్న కొద్దీ, ఆమె పెదవుల నుండి మధురమైన మూలుగులు, చిన్న చిన్న నిట్టూర్పులు వెలువడ్డాయి. "ఏవండీ..." అని మాత్రమే ఆమె అనగలిగింది, ఆ ఒక్క పిలుపులోనే ఆమె ప్రేమ, పారవశ్యం, ఆమెలోని సున్నితమైన కోరికలన్నీ వ్యక్తమయ్యాయి. వారి మధ్య ఉన్న ప్రేమ, అనుబంధం ఆ అద్భుతమైన కలయికలో మరోసారి పూర్తిగా వ్యక్తమై, వారి బంధాన్ని మరింత దృఢపరిచింది.

ప్రసాద్ కదలికలు మరింత వేగవంతమయ్యాయి. చివరికి, ఒక ఉప్పెనలాంటి అనుభూతిలో, త్వరగానే ఆనంద శిఖరాన్ని చేరుకున్నాడు ప్రసాద్. అతనికి ప్రపంచం మొత్తం ఆగిపోయినంత అనుభూతి కలిగింది. అతని శరీరం అలసటతో ఉన్నా, మనసు పూర్తిగా సంతృప్తితో, సంతోషంతో నిండిపోయింది. ఆ మధురమైన క్షణాలు ముగిసిన తర్వాత, ప్రసాద్ కొద్దిసేపు వల్లీ మీదనే బరువు వేశాడు. తర్వాత, నిదానంగా ఆమె పక్కన పడుకుని, సంతృప్తితో ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. అతని గుండెల చప్పుడు ఆమెకు స్పష్టంగా వినిపించింది. ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ప్రసాద్ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. అతని ముఖంలో కనిపించిన ఆ ప్రశాంతత, సంతృప్తి ఆమెను మరింత ప్రేమగా చుట్టుముట్టేలా చేశాయి.

అయితే, వల్లీ మనసులో మాత్రం ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనల తాలూకు ఆలోచనలు ఇంకా తిరుగుతున్నాయి – ఆమె హృదయంలో ఒక రహస్య భారం, ఒక దాగిన బాధ మెల్లగా కదలాడుతోంది. ఆ రాత్రిటి ఆనందం వెనుక ఏదో తెలియని అపరాధ భావన, ఒక కప్పిపుచ్చిన నిజం ఆమెను వేధిస్తున్నాయి. ప్రసాద్ ఛాతీపై తల వాల్చి, అతని వెచ్చని శ్వాసను అనుభవిస్తూనే, ఆమె కన్నీళ్లను దాచుకుంది. ఆ కన్నీళ్లు ఎవరికీ కనిపించకుండా, నిశ్శబ్దంగా ఆమె దిండులో ఇంకిపోయాయి. బయటకు ప్రశాంతంగా నిద్రపోయినట్లు నటిస్తూనే, లోలోపల ఒక యుద్ధం చేస్తూ, ఆ రాత్రి ఆమె నిశ్శబ్దంగా నిద్రలోకి జారుకుంది. ఆ నిశ్శబ్దం ఎంతో ఆర్ద్రతతో, ఒక దాగి ఉన్న సత్యాన్ని దాచుకున్నట్లు గా ఉంది.

సశేషం