Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Pattaasu Balu]

super update

[yazhiniram]

--------------
பகுதி  109:
-------------

திங்கட்கிழமை காலைல விடிஞ்சுது.

நேத்து ராத்திரி அந்த இருட்டுல, குழப்பமான எண்ணங்களோட நான் தூங்கினேன்.

அப்படித் தூங்குனதுனால, முழிக்கும்போது என் உடம்பெல்லாம் ஒரே அசதியா இருந்துச்சு.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல ஒருவிதமான பிசுபிசுப்பு இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி ஒரு மாதிரியான ஃபீல்.

கார்த்திக் நேத்து ராத்திரி செஞ்ச அந்த ரெண்டு நிமிஷக் கடமை, என் உடம்புக்கு எந்த ஒரு திருப்தியையும் கொடுக்கல.

ஆனா அது, எனக்குள்ள தீயைப் பத்த வெச்சுட்டுப் பாதியிலயே அணைஞ்ச மாதிரி, என் அடிவயிறு இன்னும் ஒரு தவிப்போடவே துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எப்பவும் போல காலைல எழுந்து, பரபரப்பா வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

கார்த்திக்குக்கு டிபன் ரெடி பண்ணி, லஞ்ச் பாக்ஸ் பேக் பண்ணேன்.

அவர் வழக்கம் போல, போன்ல ஏதோ மெயில் செக் பண்ணிக்கிட்டே அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டார்.

"பவி, நான் கிளம்புறேன். இன்னைக்கு கொஞ்சம் லேட் ஆகும்," அவர் குரல்ல எந்த ஒரு உணர்ச்சியும் இல்ல.

"சரிங்க," நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

அவர் ஷூ போட்டுக்கிட்டு, லேப்டாப் பேக்கை மாட்டிக்கிட்டு வாசலுக்குப் போனார்.

ஒரு முறை கூட என்னைத் திரும்பிப் பார்க்கல.

என் மனசுக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய புயல் அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

ஆனா இந்த மனுஷனுக்கு அதெல்லாம் கண்ணுல கொஞ்சம் கூடத் தெரியலையேன்னு நினைக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு விரக்தி வந்துச்சு.

"பை"னு ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டு, கதவைச் சாத்தினார்.

"க்ளிக்..."

அந்தக் கதவு மூடுன சத்தம், அந்தப் பெரிய அபார்ட்மெண்ட் வீட்டுல ஒரு பெரிய நிசப்தத்தை உருவாக்குச்சு.

அவ்வளவுதான், என் நாள் ஆரம்பிச்சிடுச்சு.

இனிமே சாயங்காலம் வரைக்கும் இந்த வீட்ல நான் மட்டும் தான்.

இந்தத் தனிமை தான் எனக்குப் பெரிய எதிரியா மாறிக்கிட்டு இருக்கு.

இந்தத் தனிமை தான் என்னைத் தப்புத் தப்பான கற்பனைகளுக்குக் கொண்டு போகுது.

நான் கிச்சன்ல இருந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

இன்னைக்கு நான் ஒரு லைட் க்ரீன் கலர் காட்டன் புடவை கட்டியிருந்தேன்.

ரொம்பச் சாதாரணமான, வீட்ல கட்டுற மெல்லிய புடவை அது.

கடந்த ரெண்டு நாளா நடந்த நினைவுகளும், கார்த்திக்கோட அந்த இரண்டு நிமிஷக் கடமையும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பாரமா உக்காந்திருந்துச்சு.

அதெல்லாம் நினைக்கும்போதே, எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வந்துச்சு.

உள்ளே எந்த உள்ளாடையும் போடாம, வெறும் புடவையும் ஜாக்கெட்டும் மட்டும் தான் போட்டிருந்தேன்.

அது ஒரு பழக்கமாவே மாறிக்கிட்டு வருது.

யாருமே இல்லாத வீட்ல, அந்த ஒரு சுதந்திரம் எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அந்த மெல்லிய காட்டன் துணி என் மார்பு காம்புகள்ல உரசும்போதெல்லாம், எனக்குள்ள முந்தா நேத்து நடந்த அந்த கை வேலை தான் என்னோட ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

என் காம்புகள் இன்னும் லேசா வலியோட, ஆனா ஒருவிதமான இனம் புரியாத கூச்சத்தோட வீங்கிப் போயிருந்துச்சு.

பிரா இல்லாத அந்தச் சுதந்திரம், ஒவ்வொரு தடவை நான் மூச்சு விடும்போதும், என் மார்பகங்களை லேசா முன்னும் பின்னும் அசைய வெச்சுது.

என் உடம்போட அந்த வெயிட் எனக்கே ஃபீல் ஆச்சு.

அது ஒரு தேவை இல்லாத சுகம்னு தெரிஞ்சும், அந்தத் தனிமையில என் உடம்பு அதை ரொம்பவே ரசிச்சுது.

சோபாவுல உக்காந்து, ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.

ரெண்டு நாளா நான் என் வாட்ஸ்அப்பை ஓபன் பண்ணவே இல்லை.

பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து என்ன மெசேஜ் வந்திருக்குமோங்கிற பயம் தான் அதுக்குக் காரணம்.

"என் மாம்பழம்... என் தொடைனு மறுபடியும் எப்டிலாம் வர்ணிச்சிருப்பானோ?"

"அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணியை நான் புடிச்சதை நியாபகப்படுத்தி கேட்டிருப்பானோ?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் பயமும், இன்னொரு பக்கம் ஒரு சின்ன எதிர்பார்ப்பும், கிளுகிளுப்பும் இருந்துச்சு.

மெதுவா என் போனை எடுத்தேன்.

என் கைகள் லேசா நடுங்குச்சு.

என் தொடை இடுக்குல கார்த்திக் சரியாச் செய்யாம விட்ட அந்த ஏமாற்றம், இப்போ ஒரு லேசான ஈரமாகக் கசிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கட்டைவிரல் அந்தப் பச்சை கலர் வாட்ஸ்அப் ஐகான் மேல போகும்போதே, என் உடம்பெல்லாம் ஜிவ்வுனு ஆச்சு.

வாட்ஸ்அப் ஐகானை பிரஸ் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் பேர்ல இருந்து பத்து மெசேஜ் வந்திருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு "திக் திக்"னு அடிச்சுது.

"அய்யோ, என்ன போட்டிருக்கானோ..."

என் மூச்சுக்காத்து வேகமா வெளிய வந்துச்சு.

என் கால்களைச் சேர்த்து இறுக்கமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

கண்ணை லேசா மூடிக்கிட்டு, அந்தச் சாட்டை ஓபன் பண்ணேன்.

ஆனா... நான் எதிர்பார்த்ததுக்கு நேர்மாறா, அந்த மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு.

"குட் மார்னிங் மேடம்."

"சாப்டீங்களா மேடம்?"

"நேத்து நான் உங்களைத் தொந்தரவு பண்ணிருந்தா சாரி மேடம்."

"நீங்க ரொம்ப அமைதியா இருக்கீங்க, எனக்குப் பயமா இருக்கு."

"ப்ளீஸ், ஒரு ரிப்ளை பண்ணுங்க மேடம்."

"நான் என் லிமிட் தாண்டிட்டேனா?"

"உங்களுக்கு என்னைப் பிடிக்கலையா மேடம்?"

"சாரி மேடம், இனிமே நான் தப்பாப் பேச மாட்டேன்."

"நீங்க என் மேல கோபமா இருக்கீங்களா?"

"ப்ளீஸ் மேடம், ஒரே ஒரு மெசேஜ் பண்ணுங்க."

இதுதான் அந்தப் பத்து மெசேஜும்.

எந்த ஒரு மோசமான வார்த்தையும் இல்ல.

எந்த லிமிட்டையும் மீறி ஒரு வர்ணனை இல்ல.

என் கண்கள் அந்த வார்த்தைகளைத் தேடுச்சு...

'அந்த கனிஞ்ச மாம்பழம்', 'உங்க பெர்ஃபெக்ட் சைஸ்'னு அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை என் உடம்பு ஒரு ஆசையோட எதிர்பார்த்துத் துடிச்சுது.

ஆனா அதுல எதுவுமே இல்ல.

ரொம்ப மரியாதையா, ரொம்பப் பயந்து போய் அனுப்புன மாதிரி இருந்துச்சு.

அதைப் படிச்சதும், எனக்குள்ள ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்.

"என்னது இது... இவன் இவ்ளோ டீசண்டா மெசேஜ் பண்ணியிருக்கான்?"

"அந்த வெறி எங்க போச்சு?"

"என் கிட்ட என் முலைய மாம்பழம், நிலா னு லாம் பேசி, என்னை வெக்கப்பட வெச்சு, என் உடம்பைச் சூடாக்குன அந்த வாட்ச்மேன் எங்க?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதி வந்துச்சு.

அவன் என்னை ஒரு தப்பா நினைக்கல, என் மேல அவனுக்கு ஒரு பயமும், மரியாதையும் இருக்குன்னு நினைக்கும்போது எனக்கு ரொம்ப ஆறுதலா இருந்துச்சு.

நான் செஞ்சது அதிகம் னாலும், அவன் அட்வான்டேஜ் ஆஹ் எடுத்துக்கல ங்கிறது எனக்கு ஒரு நிம்மதி.

ஆனா...

அதே சமயம், என் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு மூலையில, ஒரு சின்ன ஏமாற்றமும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ஏன் அவன் என் அழகைப் பத்தி எதுவும் சொல்லல?"

"ஏன் அந்த டைரக்ட்டான வார்த்தைகள் இந்த மெசேஜ்ல இல்ல?"

"எனக்கு அவன் தேவையா? இல்ல அந்த கருப்பு சுண்ணி தேவையா?"

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சின்னச் சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

என் கைகள் என்னையே அறியாம, என் புடவைக்கு மேல என் தொடையை லேசாத் தடவிச்சு.

இந்த வித்தியாசமான எண்ணங்கள் என் மனசுக்குள்ள வந்தத நினைச்சு எனக்கே என் மேல கோவம் கோவமா வந்துச்சு.

"ச்சீ... பவித்ரா, நீ ரொம்ப மோசமாப் போயிட்டு இருக்க."

"ஒரு வாட்ச்மேன் உன்னை அசிங்கமாப் பேசலையேனு நீ ஏங்குறியா? உனக்கு அவ்ளோ அரிப்பா?"

எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டு, போனை சோபாவுல தூக்கிப் போட்டேன்.

அப்படியே கண்ணை மூடி, தலையைச் சோபாவுல சாச்சுக்கிட்டேன்.

என் மார்பகங்கள் என் மூச்சுக்காத்துக்கு ஏத்த மாதிரி, எந்தத் தடையுமில்லாம லேசா மேலேயும் கீழேயும் ஏறி இறங்குச்சு.

சரியா அந்த நேரம்...

"டிங் டாங்..."

காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் உடம்பு சட்டுனு தூக்கிப் போட்டுச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் திடீர்னு இருமடங்கா எகிறிச்சு.

"யாரது இந்த நேரத்துல?"

"ஒருவேளை... பிரகாஷா இருக்குமோ?"

"நான் மெசேஜ் பாத்ததை ப்ளூ டிக்ல பாத்துட்டு, உடனே மேல வந்துட்டானா?"

"இல்ல கார்த்திக் கிளம்பி போறத பாத்துட்டு, என்னைய தேடி வந்துட்டானா, ஏன் மெசேஜ்கு ரிப்ளை பண்ணலனு கேக்குறதுக்கு. அப்டி வந்திருந்தானா, மறுபடியும் என்ன நடக்க போகுதோ"

இந்த நினைப்பு வந்த உடனே, என் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு சூடான திரவம் கசிஞ்சுச்சு.

அது என் தொடைகளுக்கு நடுவுல ஒரு ஈரப்பசையை உருவாக்குச்சு.

என் கை கால்கள் லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

என் புடவை முந்தானையை லேசாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் பிரா போடலங்கிற நெனப்பு இப்போதான் எனக்கு ரொம்பப் பதற்றத்தைக் கொடுத்துச்சு.

மெதுவா எழுந்து வாசலை நோக்கிக் நடந்தேன்.

ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது, என் மூச்சுக்காத்து வேகமா வெளிய வந்துச்சு.

என் மார்பகங்கள் ஒவ்வொரு அடிக்கும் லேசாத் துள்ளி அடங்குறது எனக்கே ஃபீல் ஆச்சு.

கதவோட பீப் ஹோல் வழியா வெளிய பார்த்தேன்.

அங்க நின்னது பிரகாஷ் இல்ல.

கார்த்திக்கோட பழைய மேனேஜர் ராஜ்.

அவரைப் பார்த்ததும், என் நெஞ்சுக்குள்ள இருந்த அந்தப் பயம் சட்டுனு குறைஞ்சு, ஒரு ஆச்சரியம் வந்துச்சு.

"இவர் ஏன் இப்போ வந்திருக்கார்?"

நான் உடனே என் முந்தானையை ரொம்பச் சரியா, கழுத்து வரைக்கும் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.

என் முலைகள் வெளிய தெரியாத அளவுக்கு, ரொம்பக் கவனமா அந்த மெல்லிய காட்டன் துணியை இழுத்து மூடினேன்.

என் தலையில இருந்த கிளிப்பை லேசாச் சரி செஞ்சுக்கிட்டு, மெதுவாக் கதவைத் திறந்தேன்.

"குட் மார்னிங் பவித்ரா," ராஜ் ஓட அந்தப் பேஸ் ஆன, கம்பீரமான குரல் கேட்டுச்சு.

அவர் ஒரு டார்க் ப்ளூ கலர் டீஷர்ட்டும், ஒரு கார்கோ பேண்ட்டும் போட்டிருந்தார்.

அவர் மேல இருந்து ஒரு விலையுயர்ந்த, ரொம்பப் ப்ளஸண்டான சென்ட் வாசம் வந்துச்சு.

அவரைப் பார்க்கவே அவ்ளோ டீசண்டா இருந்தார்.

"குட் மார்னிங் அண்ணா... உள்ள வாங்க," நான் ரொம்பப் பவ்யமா, மரியாதையாச் சொன்னேன்.

"சாரிம்மா டிஸ்டர்ப் பண்றதுக்கு."

"கார்த்திக் கிளம்பிட்டானா?" அவர் உள்ளே வந்துகிட்டே கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா, இப்பதான் கிளம்பினார்."

"அது... ஒன்னுமில்ல பவித்ரா. ரேணுகா அவசரமா ஆபீஸ் கிளம்பிட்டா."

"எங்க வீட்ல இன்னும் வாட்டர் பியூரிஃபையர் இன்ஸ்டால் பண்ணல. நேத்து தான் ஷிப்ட் ஆனோம்ல."

"குடிக்கத் தண்ணி சுத்தமா இல்ல. அதான்... ஒரு பாட்டில் தண்ணி கிடைக்குமானு கேக்க வந்தேன்."

அவர் ரொம்பச் சாதாரணமா, ஒரு சிரிப்போட கேட்டார்.

"அய்யோ, இதுக்கு ஏன் அண்ணா சாரி கேக்குறீங்க. உக்காருங்க, நான் எடுத்துட்டு வர்றேன்."

நான் பதறிப்போய்ச் சொன்னேன்.

ராஜ் சோபாவுல ரொம்ப கேஷுவலா உக்காந்தார்.

நான் உடனே திரும்பி கிச்சனை நோக்கிக் நடந்தேன்.

"ஒரு பெரிய மனுஷன், நம்ம வீட்ல வந்து தண்ணி கேக்குறாரே."

எனக்குள்ள ஒரு சின்னப் பெருமையும், ஒரு மரியாதையும் இருந்துச்சு.

"நான் ரொம்ப அழகான பொண்ணுனு நேத்து இவர் சொன்னாரே... இன்னைக்கும் நான் அழகாத் தெரிவேனா?"னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குறும்பு ஓடுச்சு.

கிச்சனுக்குள்ள போய், ஒரு பெரிய ஒன் லிட்டர் கிளாஸ் பாட்டிலை எடுத்தேன்.

அதுல ஃபில்டர்ல இருந்து சில்லுனு தண்ணியைப் பிடிச்சேன்.

பாட்டில் ஃபுல்லா நிறைஞ்சதும், மூடியை டைட்டா மூடினேன்.

அந்தக் கிளாஸ் பாட்டில் கொஞ்சம் வெயிட்டா இருந்துச்சு.

தண்ணி ரொம்பச் சில்லுனு இருந்ததால, பாட்டிலுக்கு வெளிய லேசா வேர்த்து, தண்ணித் துளிகள் இருந்துச்சு.

நான் அந்தப் பாட்டிலை வலது கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

ராஜ் சோபாவுல உக்காந்து, அவர் போனைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் மெதுவா நடந்து அவர் கிட்ட போனேன்.

"இந்தாங்க அண்ணா..." நான் சொல்லிக்கிட்டே பாட்டிலை அவர் பக்கம் நீட்டினேன்.

அவர் போனைப் பாக்கெட்ல வெச்சுட்டு, நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

அவர் கையை நீட்டி அந்தப் பாட்டிலை வாங்க வந்தார்.

அந்தச் செகண்ட்...

பாட்டிலுக்கு வெளிய இருந்த அந்த ஈரப்பதம்...

என் விரல்கள்ல இருந்த ஒரு சின்னப் பதற்றம்...

ராஜ் ஓட அந்தப் பார்வையைச் சந்தித்ததால வந்த ஒரு லேசான தடுமாற்றம்...

எல்லாம் சேர்ந்து, என் கிரிப் லேசா மிஸ் ஆச்சு.

அந்த வெயிட்டான கிளாஸ் பாட்டில், என் கையில இருந்து "வழுக்குனு" கீழ நழுவுச்சு.

"அய்யோ..." என் வாயில இருந்து தன்னால ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

பாட்டில் கீழ விழுந்து உடைஞ்சுடுமோங்கிற அந்த ஒரு நொடிப் பயத்துல...

நான் சட்டுனு முன்னாடி குனிஞ்சு, அந்தப் பாட்டிலை ரெண்டு கையாலயும் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

அந்த வேகம்...

அந்தத் திடீர் அசைவு...

நான் முன்னாடி குனிஞ்ச அந்தச் செகண்ட்ல...

என் இடது தோள்பட்டையில எந்தப் பின்னும் போடாம, சும்மாப் போத்தி வெச்சிருந்த என் புடவை முந்தானை...

"சரக்"னு மொத்தமா நழுவி, என் கைகளுக்குக் கீழ, அப்படியே தரையை நோக்கிக் தொங்குச்சு.

டைம் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் குனிஞ்ச வாக்குல பாட்டிலைப் பிடிச்சுட்டேன்.

ஆனா...

என் முந்தானை முழுசா விலகிடுச்சு.

நான் உள்ளே பிரா போடல.

அந்த லைட் க்ரீன் கலர் காட்டன் ஜாக்கெட், கொஞ்சம் லூசான நெக் வெச்சது.

நான் முன்னாடி குனிஞ்சதுனால... அந்த ஜாக்கெட்டோட கழுத்துப்பகுதி அப்படியே முன்னாடி விரிஞ்சு தொங்குச்சு.

என் ரெண்டு மார்பகங்களும் எந்த ஒரு பிடிமானமும் இல்லாம, அந்தப் புவியீர்ப்பு விசைக்குக் கட்டுப்பட்டு அப்படியே முன்னாடி சரிஞ்சு தொங்குச்சு.

என் ஜாக்கெட்டோட அந்த வி-நெக் முழுசா விரிஞ்சு, என் ரெண்டு முலைகளுக்கு நடுவுல இருக்குற அந்த ஆழமான பிளவை அப்பட்டமாத் திறந்து காட்டுச்சு.

அந்தப் பிளவு... அந்த ஆழம்...

எந்த ஒரு உள்ளாடையும் இல்லாம, ரொம்ப ஃப்ரீயா, ரொம்பச் சாஃப்டா அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

காம்புகள் ரெண்டும் விறைச்சுப் போய், அந்த லைட் க்ரீன் துணியைத் தாண்டி வெளிய எட்டிப் பாக்குற மாதிரி அவ்ளோ அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அது மட்டுமில்ல, பிரா இல்லாததுனால, என் முலைகளோட அந்த முழு சைஸும், அந்த வெயிட்டும் அப்படியே தளும்பி, பாதிக்கு மேல வெளிய தெரிஞ்சுடுச்சு.

அந்த ஜாக்கெட் கேப் வழியா, என் நெஞ்சுப் பகுதி முழுசும் வெளிய எட்டிப் பார்த்துச்சு.

அப்போ என் நெஞ்சுல பட்ட அந்த லேசான காத்து, என் உடம்பை ஒரு நிமிஷம் விறைக்க வெச்சுது.

என் மூச்சு அப்படியே நின்னு போச்சு.

என் உடம்புல ஓடுன ரத்தம் எல்லாம் சட்டுனு உறைஞ்சு போன மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

"அய்யோ கடவுளே!"

என் கண்கள் அப்படியே விரிஞ்சு, அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போய், நான் நிமிர்ந்து ராஜைப் பார்த்தேன்.

என் நெஞ்சுப் பகுதி அவர் கண்ணுக்கு நேரா, அவ்ளோ நெருக்கத்துல இருந்துச்சு.

அவர் கண் பார்வை என் மேல தான் இருந்துச்சு.

அவர் அந்த நழுவுன முந்தானையையும், அந்த ஜாக்கெட் பிளவையும் ஒரு செகண்ட்... ஒரே ஒரு செகண்ட் பார்த்தார்.

அந்த ஒரு செகண்ட்ல, அவர் பார்வை என் ரெண்டு முலைகளோட வளைவுகளையும், அந்த ஆழமான பிளவையும் முழுசா ஸ்கேன் பண்ணிடுச்சு.

ஆனா அடுத்த செகண்டே...

அவர் முகம் எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம...

சட்டுனு தன் பார்வையை அப்படியே சுவத்துப் பக்கம் திருப்பிக்கிட்டார்.

அவர் தலையைத் திருப்பி, அங்க இருந்த ஒரு பெயிண்டிங்கைத் தீவிரமாப் பாக்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணார்.

எந்த ஒரு ரசனையும் இல்ல.

"நான் எதையும் பாக்கல"னு அவர் உடல் மொழி அவ்ளோ டீசண்டாச் சொல்லுச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கைகள் வெடவெடனு நடுங்குச்சு.

பாட்டிலை ஒரு கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கையால அவசர அவசரமாக என் முந்தானையை இழுத்து, என் நெஞ்சை மூடினேன்.

என் முலைகளைச் சுத்தி அந்த முந்தானையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகம் முழுசும் செக்கச் செவேர்னு ரத்தக் கலரா மாறிடுச்சு.

அவ்ளோ வெக்கம், அவ்ளோ அவமானம்.

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

என் நெஞ்சு "தட தட தட"னு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் காது மடல்கள் எல்லாம் சூடாகி, ரத்தம் கொதிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

ராஜ் மெதுவாத் திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன, ரொம்பச் சாதாரணமான, மரியாதையான சிரிப்பு மட்டும்தான் இருந்துச்சு.

அவர் என்னை எந்த ஒரு சங்கடத்துக்கும் உள்ளாக்க விரும்பலங்கிறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"கேர்ஃபுல் பவித்ரா... பாட்டில் வெயிட்டா இருக்கு போல," அவர் ரொம்ப கேஷுவலா, என் கண்ணைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

அவர் என் கழுத்துக்குக் கீழ அவர் பார்வையை ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட இறக்கல.

"ஆ... ஆமா அண்ணா... சாரி..." நான் ரொம்பத் தடுமாறி, திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

என் குரல் நடுக்கம் எனக்கே அசிங்கமா இருந்துச்சு.

அவர் என் கையில இருந்து அந்தப் பாட்டிலை ரொம்ப ஜென்டிலா வாங்கிக்கிட்டார்.

"தேங்க்ஸ் பவித்ரா. நான் ஈவினிங் ரேணுகா வந்ததும் கொடுத்து விடுறேன்."

அவர் எழுந்து நின்றார்.

"சரி... சரிங்க அண்ணா." நான் தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டே சொன்னேன்.

அவர் திரும்பி வாசலை நோக்கிக் நடந்தார்.

அவர் போனதும், நான் கதவைச் சாத்திட்டு, அப்படியே அந்தச் சுவத்துல சாஞ்சு நின்னேன்.

என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

என் உடம்பு இன்னும் நடுங்கிக்கிட்டே தான் இருந்துச்சு.

"அய்யோ, எவ்ளோ பெரிய தப்பு நடந்துடுச்சு."

"அவர் என்ன நினைச்சிருப்பார்?"

"நான் உள்ள எதுவும் போடாம இருந்ததை அவர் பார்த்திருப்பாரா?"

"என் முலைகளோட அப்பட்டமா வெளிய தெரிஞ்சுதே... அதை அவர் கவனிச்சிருப்பாரா?"

ஆயிரம் கேள்விகள் என் மூளைக்குள்ள ஓடுச்சு.

ஆனா... அதே சமயம், என் மனசுக்குள்ள கொஞ்ச நிம்மதி வந்துச்சு.

ராஜ் நடந்துகிட்ட விதம்.

அவர் பார்வையைத் திருப்புன அந்த ஜென்டில்மேன் குணம்.

அதே இடத்துல பிரகாஷ் இருந்திருந்தா?

அவன் கண்ணு ரெண்டும் வெளிய வர்ற மாதிரி வெறிச்சுப் பார்த்திருப்பான்.

"மேடம், உள்ள ஒன்னுமே இல்லையா?"னு அவ்ளோ நேரடியா கேட்டிருப்பான்.

"உங்க முலை அழகா இருக்கு மேடம்"னு சொல்லி, என் கிட்டயே இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா காமிக்க சொல்லி இருப்பான்.

ஆனா ராஜ்... அவர் ஒரு நல்லவர் போல நடந்துக்கிட்டார்.

ஒரு பொண்ணோட சங்கடத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு, அவளுக்குரிய மரியாதையைக் கொடுத்தார்.

அந்தச் சின்னச் செயல், என் மனசுல அவர் மேல இருந்த மரியாதையை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணா, என் கலாச்சாரத்துக்கும், என் அடக்கத்துக்கும் அவர் கொடுத்த அந்த மதிப்பு, எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

"அப்பாடா... நல்ல மனுஷன்." நான் ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.

நெஞ்சைத் தடவிக்கிட்டு, மெதுவா ஹாலுக்கு வந்து உக்காந்தேன்.

ராஜ் அப்டி நடந்துகிட்ட விதம், என்னை கொஞ்சம் நார்மல் ஆஹ் ஃபீல் பண்ண வெச்சுது.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த குற்ற உணர்ச்சி கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா... ஏதோ ஒரு மூலையில... ஒரு ஆழமான மூலையில...

ராஜ் என்னைப் பாத்த அந்த ஒரு செகண்ட்...

ஒரு என்னோட அப்பா வயசு ஆளு என் மார்பகங்களைப் பாத்துட்டாரேங்கிற அந்த நினைப்பு...

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான, ரொம்ப ரகசியமான ஒரு சூட்டை உருவாக்குச்சு.

"அவர் மனசுக்குள்ள என் அழகை ரசிச்சிருப்பாரா?"னு ஒரு குறுகுறுப்பான கேள்வி என் மனசுக்குள்ள வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.

போனை எடுத்தேன்.

வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணேன்.

பிரகாஷோட அந்தப் பத்து மெசேஜையும் மறுபடியும் பார்த்தேன்.

எனக்குள்ள அவன கொஞ்சம் சீண்டனும்னு தோணுச்சு.

எனக்கு இவ்ளோ மெசேஜ் அவன் அனுப்புனதுக்காக ஒரு ரிப்ளை பண்ணனும்னு தோணுச்சு.

மெதுவா டைப் பண்ணேன்.

"குட் மார்னிங் பிரகாஷ்."

ஒரே ஒரு சிம்பிளான, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத மெசேஜ்.

அதை செண்ட் பண்ணிட்டு, போனை மூடி வெச்சேன்.

ஆனா அவன் என் கண்ட்ரோல்ல தான் இருக்கான்னு ஃபீல் இருந்துச்சு.

அந்த நாள் அப்படியே மெதுவா நகர்ந்துச்சு.

மத்தியானம் சாப்பிட்டுட்டு, கொஞ்ச நேரம் தூங்கினேன்.

எழுந்து பாக்கும்போது மணி அஞ்சு.

காபி போட்டுக்குடிச்சுட்டு, ஈவினிங் வாக்கிங் போலாம்னு ரெடியானேன்.

கார்த்திக் எப்படியும் வர நைட் ரொம்ப லேட் ஆகும். அதுவரைக்கும் வீட்ல உக்காந்து பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு சிம்பிளான, லைட் ப்ளூ கலர் சுடிதார் எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்.

உள்ளே கரெக்டான, ஃபிட்டான பிரா போட்டுக்கிட்டேன்.

காலைல நடந்த அந்தச் சம்பவத்துக்கு அப்புறம், எனக்கு எந்த ஒரு ரிஸ்க்கும் எடுக்கப் பயமா இருந்துச்சு.

அந்த டைட்டான பிரா, என் மார்பகங்களை ரொம்ப இறுக்கமா, எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாமப் பிடிச்சு வெச்சிருந்துச்சு.

அது ஒரு பாதுகாப்பான ஃபீலைக் கொடுத்தாலும், முந்தா நேத்து ராத்திரி பிரகாஷ் கசக்குன ஃபீலுக்கு முன்னாடி இது பரவால னு தோணுச்சு.

துப்பட்டாவை ரெண்டு பக்கமும் நல்லா விரிச்சுப் பின் பண்ணிக்கிட்டேன்.

தலைமுடியை ஒரு போனிடெயில் மாதிரி கட்டிக்கிட்டு, ஃபிளாட் செருப்பு போட்டுக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

லிஃப்ட்ல கீழ இறங்கி, அபார்ட்மெண்ட் கேட் கிட்ட போனேன்.

என் கண்கள் தன்னால பிரகாஷைத் தேடுச்சு.

ஆனா அங்க அவன் இல்ல.

அந்த இன்னொரு வாட்ச்மேன் டியூட்டில இருந்தார்.

எனக்குள்ள ஒரு சின்ன ஏமாற்றம், ஒரு சின்ன நிம்மதி, ரெண்டும் கலந்த ஒரு ஃபீல்.

"அப்பாடா, அவன் இல்ல, பரவால,"னு மனசு சொல்லுச்சு.

ஆனா உடம்பு, "அவன் எங்க போயிருப்பான்? அவன் என்னைப் பாக்கணும்னு துடிக்கலையா?"னு தேடுச்சு.

நான் அந்த அபார்ட்மெண்ட்டோட வாக்கிங் ட்ராக்கை நோக்கிக் நடந்தேன்.

அந்த ட்ராக் கொஞ்சம் நீளமா, மரங்கள் சூழ்ந்து ரொம்ப அமைதியா இருக்கும்.

அங்க இங்கனு சில பேரு நடந்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.

நான் மெதுவா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

காத்து ரொம்பச் சில்லுனு, பிளஸண்டா அடிச்சுது.

ஒரு பத்து நிமிஷம் நடந்துருப்பேன்.

சுடிதார் போட்டதுனால லேசா வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

எனக்குப் பின்னாடி ஒரு ஹெவியான, ஸ்டெடியான காலடிச் சத்தம் கேட்டுச்சு.

யாரோ ஜாகிங் பண்ற மாதிரி வேகமா நடந்து வர்ற சத்தம்.

நான் லேசாத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

ராஜ் அண்ணா!

அவர் ஒரு டார்க் கிரே கலர் ட்ராக் பேண்ட், ஒரு டைட்டான பிளாக் கலர் ஸ்போர்ட்ஸ் டீஷர்ட் போட்டிருந்தார்.

அவர் நெஞ்சுப் பகுதியில அந்த டீஷர்ட் அவ்ளோ ஃபிட்டா, அவர் மசில்ஸை எடுத்துக்காட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

காதுல ஏர்பாட்ஸ் மாட்டியிருந்தார்.

அவர் ஓடி வர்ற அந்த ஸ்டைலே ரொம்ப அட்ராக்ட்டிவ்வா இருந்துச்சு.

ஒரு நாற்பத்தஞ்சு வயசுல ஒரு ஆம்பளை இவ்ளோ ஃபிட்டா இருக்க முடியுமானு எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

அவர் என்னைக் கடந்து போகும்போது, என்னைப் பார்த்துட்டார்.

உடனே அவர் ஓட்டத்தை நிறுத்திட்டு, காதுல இருந்த ஏர்பாட்ஸைக் கழட்டினார்.

"ஹே பவித்ரா! ஈவினிங் வாக்-ஆ?"

அவர் முகத்துல அதே அந்தப் பிரகாசமான, டீசண்டான சிரிப்பு.

காலைல என் நெஞ்சை அப்பட்டமாப் பார்த்த அந்த நினைப்பு அவர் முகத்துல கொஞ்சம் கூட இல்ல.

அவர் மூச்சு லேசா வாங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் உடம்புல லேசா வேர்த்து, அந்தப் பிளாக் டீஷர்ட் லேசா ஈரமா இருந்துச்சு.

அவர் கிட்ட இருந்து அந்த ஸ்போர்ட்ஸ் டியோடரண்ட் வாசம், அவரோட வேர்வை வாசனையோட கலந்து காத்துல அடிச்சுது.

அந்த வாசம் என் நாசிக்குள்ள போனதும், எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு புது ஃபீல்.

"ஹலோ அண்ணா... ஆமா, சும்மா ஒரு வாக் போலாம்னு வந்தேன்." நான் மெதுவாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

காலைல நடந்த அந்தச் சம்பவம் என் ஞாபகத்துக்கு வர, என் முகம் லேசாச் சிவந்துச்சு.

ஆனா அவர் அதைப் பத்தி எந்த ஒரு அறிகுறியும் காட்டல.

"நான் ஜாயின் பண்ணிக்கலாமா? இஃப் யூ டோன்ட் மைண்ட்?" அவர் ரொம்ப மரியாதையாக் கேட்டார்.

"ஷுவர் அண்ணா, வாங்க."

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா நடக்க ஆரம்பிச்சோம்.

அவர் என் வேகத்துக்கு ஏத்த மாதிரி, அவரோட நடையைக் குறைச்சுக்கிட்டார்.

கொஞ்ச நேரம் ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு அமைதி.

ஆனா அது ஒரு சங்கடமான அமைதியா இல்ல. ரொம்பப் பிளஸண்டா இருந்துச்சு.

"கார்த்திக் வர லேட் ஆகுமா?" ராஜ் தான் பேச்சை ஆரம்பிச்சார்.

"ஆமா அண்ணா, எட்டு மணி ஆகிடும்."

"ம்ம்... ஐ நோ. அவன் எப்பவும் ஒரு வொர்க்கஹாலிக்." ராஜ் லேசாச் சிரிச்சார்.

நான் எதுவும் சொல்லாமத் தலையாட்டினேன்.

"ஆனா... அவன் ரொம்பத் தப்பு பண்றான் பவித்ரா." ராஜ் திடீர்னு சொன்னார்.

நான் ஆச்சரியமா அவரைப் பார்த்தேன். "ஏன் அண்ணா அப்படிச் சொல்றீங்க?"

ராஜ் என்னைப் பார்த்து, ரொம்ப ஆழமான ஒரு பார்வையோட சொன்னார்.

"இவ்ளோ க்யூட்டான, இவ்ளோ அழகான ஒரு வைஃப் வீட்ல இருக்கும்போது... எவனாவது லேப்டாப்பைக் கட்டிப்பிடிச்சுட்டு இருப்பானா?"

அவர் வாய்விட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டுச்சு.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"க்யூட்டான... அழகான வைஃப்..."

இந்த வார்த்தைகளை கார்த்திக் கிட்ட இருந்து கேக்க நான் எவ்ளோ ஏங்கியிருக்கேன்!

ஆனா அவர் ஒரு நாள் கூட என்னை அப்படிப் பார்த்ததே இல்லை.

ராஜ் ஓட அந்த கேஷுவலான பாராட்டு, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சந்தோஷத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் என்னைப் புகழ்ற விதம், என் பெண்மைக்கு ஒரு பெரிய உயிர் கொடுத்த மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் வெக்கத்துல என் தலை குனிஞ்சேன்.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னப் புன்னகை வந்துச்சு.

"நீங்க ரொம்ப ஓவராப் புகழ்றீங்க அண்ணா." நான் மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

"நோ பவித்ரா, ஐ ஆம் சீரியஸ்."

அவர் நடக்குறதை நிறுத்தாம, என்னைப் பார்த்துக்கிட்டே சொன்னார்.

"யூ நோ... நீங்க உங்களை ரொம்ப நல்லா மெயின்டெயின் பண்றீங்க."

"ஒரு நாலு வயசுப் பையனுக்கு அம்மான்னு யாருமே சொல்ல மாட்டாங்க."

"உங்க ஷேப்... ரொம்ப ட்ரெடிஷனலா, ஆனா ரொம்ப ஃபிட்டா இருக்கு."

அவர் "உங்க ஷேப்"னு சொல்லும்போது, அவர் பார்வை ஒரு நிமிஷம் என் உடம்பை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ரொம்ப ஜென்டிலா வருடிட்டுப் போச்சு.

"இப்போ இருக்குற பொண்ணுங்க ஜிம்முக்குக் போய் உடம்பை வருத்திக்கிறாங்க. ஆனா உங்க அழகு... ரொம்ப நேச்சுரலா இருக்கு."

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவ்ளோ ஸ்மூத்தா, ஒரு கவிதையாட்டம் வந்துச்சு.

அவர் சொல்லும்போது, அதுல எந்த ஒரு சீப்பான எண்ணமோ எனக்குத் தெரியல.

ஒரு மெச்சூர்டான, ஒரு ரசனையான ஆம்பளை, ஒரு பொண்ணோட அழகை ரொம்பக் கண்ணியமா வர்ணிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான சூடு பரவுச்சு.

என் காது மடல்கள் எல்லாம் சூடாகிடுச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்குற அந்த விதம், அந்த டைட்டான பிராவுக்குள்ள இருந்த என் மார்பகங்களை லேசா விறைக்க வெச்சுது.

என் காம்புகள் துப்பட்டாவையும் தாண்டி லேசாப் புடைச்சு நிக்கிற மாதிரி எனக்கே ஒரு ஃபீல்.

நான் என் துப்பட்டாவை லேசாக் கசக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் தொடை இடுக்குல காலையில காய்ஞ்சு போன அந்த ஈரம், இப்போ மறுபடியும் லேசாக் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

"தேங்க்ஸ்... தேங்க்ஸ் அண்ணா." நான் ரொம்பத் தயங்கிச் சொன்னேன்.

"கார்த்திக் நிஜமாவே ஒரு முட்டாள் தான். அவனுக்காக என்ன காத்துக்கிட்டு இருக்குதுங்கிறது அவனுக்கு புரியல."

ராஜ் ரொம்பக் கேஷுவலாச் சொல்லிப்போனார்.

ஆனா அந்த வார்த்தை என் மனசுல ரொம்ப ஆழமாப் பட்டுச்சு.

"ஆமா... கார்த்திக் ஒரு முட்டாள் தான்."

"என் அழகை ரசிக்கத் தெரியாத, என்னைப் புரிஞ்சுக்கத் தெரியாத ஒரு மரக்கட்டை."

எனக்குள்ள கார்த்திக் மேல இருந்த அந்த ஏமாற்றம், இப்போ ஒரு சின்னக் கோவமா மாறுச்சு.

ராஜ் என்னைப் புரிஞ்சுகிட்ட அளவுக்குக் கூட, என் புருஷன் என்னைப் புரிஞ்சுக்கலையேங்கிற ஒரு ஆதங்கம்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த ட்ராக் முழுசும் நடந்தோம்.

அவர் நிறையப் பேசினார். அவரோட பிசினஸ், அவர் டிராவல் பண்ண ஊர்கள்...

நான் ரொம்ப ரசிச்சுக் கேட்டேன்.

அவர் பேசுற அந்த ஸ்டைல், அவர் உபயோகப்படுத்துற வார்த்தைகள், எல்லாமே ரொம்ப க்ளாஸியா இருந்துச்சு.

அவர்கூட நடக்கும்போது, நான் ஒரு ரொம்ப இம்பார்ட்டன்ட்டான, ரொம்ப ஸ்பெஷலான பொண்ணுங்கிற ஃபீல் எனக்குக் கிடைச்சுது.

பிரகாஷ் வெறிச்சு பாக்குற மாதிரி யான ஃபீல் சுத்தமா இல்லை, இது ஏதோ நல்லா இருந்துச்சு.

ராஜ் கூட நடக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு கர்வம், ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வு இருந்துச்சு.

ஒரு மணி நேரம் போனதே தெரியல.

இருட்ட ஆரம்பிச்சுது.

ட்ராக்ல இருந்த லைட் எல்லாம் எரிய ஆரம்பிச்சுது.

"சரி அண்ணா, டைம் ஆச்சு, நான் வீட்டுக்குப் போறேன்." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"ஓகே பவித்ரா, நாட் அ ப்ராப்ளம். நானும் வரேன் வாங்க."

ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து எங்க பிளாக்க நோக்கி நடந்தோம்.

மெயின் டோர் வழியா உள்ள நுழைஞ்சு, லிஃப்ட் லாபிக்கு வந்தோம்.

லிஃப்ட் பட்டனைப் பிரஸ் பண்ணிட்டு, நாங்க ரெண்டு பேரும் அங்க நின்னோம்.

அங்க கொஞ்சம் இருட்டா, அமைதியா இருந்துச்சு.

யாரும் இல்ல, நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும்தான்.

ராஜ் என் பக்கம் திரும்பினார்.

அவர் கண்கள் என்னையே ரொம்ப நேரமாப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில ஒரு ஈர்ப்பு, ஒரு மென்மையான தேடல் இருந்துச்சு.

அது என்னைப் பயமுறுத்தல, ஆனா எனக்குள்ள ஒரு பெரிய பதற்றத்தை உருவாக்குச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்கப் பாக்க, என் மூச்சு லேசா வேகமாச்சு.

என் நெஞ்சு லேசா மேல ஏறி இறங்குறதை அவர் பாக்குறாரோனு எனக்குத் தோணுச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள ஒரு சின்னத் துடிப்பு, ஒரு லேசான ஈரம் எனக்கே ஃபீல் ஆச்சு.

அவர் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு முதிர்ச்சியான, அவ்ளோ பிளஸண்டான குரல்ல கேட்டார்.

"பவி, வா எங்க வீட்ல ஒரு கப் காபி குடிச்சுட்டு அப்புறம் போவீங்கலாமா?"

[flamingopink]

அப்பாடா
பவிக்கு ஒரு நல்ல துணை கிடைத்துவிட்டது
உங்கள் எழுத்தை
ரசிக்க
காட்சியமைப்போடு ரசிக்க கூடிய வகையில்
உள்ளது
பவியின் அழகையும் காமத்தையும் ரசிக்க கூடிய தருணங்கள் படிக்க ஆவாலாக உள்ளோம்

[nani1058]

ராஜ் அண்ணா கூட பவிய நெருங்க விடுங்க!பவி அழக ஆராத்திக்கிற ஒரு நல்ல ஆண்மகனோட அவ கூடட்டும். தப்பே இல்லை அவ உடல் தேவைய அவ பூர்த்தி பண்ணட்டும்.

[Deepak Sanjeev]

super update.

[Arul Pragasam]

super sago

[moledcock]

Nice going

[yazhiniram]

--------------
பகுதி 110
--------------

"பவி, மேல வந்து ஒரு காபி குடிக்கிறியா?"

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல.

என் நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என்ன சொல்றதுன்னு திங்க் பண்ணுன அந்த ஒரு நொடி.

ராஜ் சடன் ஆஹ் காபி சாப்பிட வா என் வீட்டுக்கு அதுவும் அவரோட வைஃப் இல்லாத நேரத்துல கூப்பிடுவாருனு நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல.

என் மனசு பல விஷயங்களை வேகமா, எதார்த்தமா யோசிச்சுது.

"இன்னொருத்தர் வீட்டுக்கு நான் எப்படி கார்த்திக் இல்லாம போறது?"

"அதுவும் ரேணுகா அக்கா இப்போ வீட்ல இல்ல."

"அவர் வைஃப் இல்லாதப்போ, தனியா ஒரு ஆம்பளை வீட்டுக்குள்ள நான் போறது தப்புதானே?"

"எந்த நினைப்புல இப்போ என்னைக் கூப்பிடுறாரு இவரு?"

"ஒருவேளை அவர் ஜஸ்ட் ஃபிரெண்ட்லி ஆஹ் தான கூப்பிடுறாரு போல?"

"பெரிய பணக்காரங்க லாம், நார்மல் ஃபிரெண்ட்லி ஆஹ் இருப்பாங்க, ஆண், பெண் னு பாத்துலாம் பழக மாட்டாங்கனு கேள்வி பற்றுக்கான்."

"ஒருவேள அப்படி தான் நார்மல் ஆஹ் கூப்பிடுறாரு."

"அவங்களுக்கு நார்மல் ஆஹ் இருக்குறது, நமக்கு எவ்ளோ டிஃபரெண்ட் ஆஹ் இருக்கு னு யோசிச்சேன்."

என் கலாச்சாரம், நான் வளர்ந்த விதம் எல்லாமே என்னைத் தடுத்து நிறுத்துச்சு.

என் மைண்ட் நெறயா திங்க் பண்ணுச்சு.

என்ன சொன்னா கரெக்ட் ஆஹ் இருக்கும், அவர் கூட போக வேண்டியதில்ல.

ஆனா அதே சமயம் அவர ஹர்ட் பண்ணுற மாதிரி எதுவும் சொல்லக்கூடாதுனு தோணுச்சு.

என் முகத்துல இருந்த அந்தத் தயக்கம் கொஞ்சம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அந்தத் துப்பட்டாவை மார்புக்குக் குறுக்கே இறுக்கமாப் பிடிச்சேன்.

"இல்ல அண்ணா... பரவால," நான் மெதுவா, கொஞ்சம் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

என் குரல் லேசா நடுங்குறதை என்னாலயே உணர முடிஞ்சுது.

"இன்னொரு நாள் குடிக்கலாம் அண்ணா,"னு நான் மறுபடியும் சொன்னேன்.

அந்த 'அண்ணா'ங்கிற வார்த்தையை நான் வேணுமின்னே கொஞ்சம் அழுத்திச் சொன்னேன்.

அது எனக்கு ஒரு பாதுகாப்பான எல்லையை உருவாக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

ஒருவேளை அவர் மனசுல வேற ஏதாவது எண்ணம் இருந்தா, இந்த 'அண்ணா'ங்கிற வார்த்தை அவரைத் தடுத்து நிறுத்திடும்னு தோணுச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், ராஜ் என் முகத்தையே பார்த்தார்.

அவர் பார்வை ஷார்ப்பா, என் கண்ணுக்குள்ள ஊடுருவிப் பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு ஏமாற்றமோ, கோபமோ கொஞ்சம் கூட இல்ல.

மாறாக, ஒரு அழகான, முதிர்ச்சியான சிரிப்பு அவர் உதட்டுல வந்துச்சு.

அவர் ஸ்மூத்தா, ஒரு சாதாரணமான டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சார்.

"கம் ஆன் பவித்ரா..."

"நான் சூப்பரா ஃபில்டர் காபி போடுவேன்."

"என் கையால காபி குடிச்சவங்க எல்லாம் என்னை ஒரு காபி ஷாப் வைக்கச் சொல்றாங்க."

"நீங்க நிஜமாவே ஒரு நல்ல காபியை மிஸ் பண்றீங்க."

அவர் சொன்ன விதம் இயல்பா, ஒரு நகைச்சுவையோட இருந்துச்சு.

அந்தக் குரல்ல இருந்த ஒரு எதார்த்தம், என்னை ஏதோ ஒரு காந்தம் மாதிரி இழுத்துச்சு.

அவர் குரல்ல இருந்த அந்த இயல்புத்தன்மை, என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த தயக்கத்த அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கரைச்சுடுச்சு.

எனக்குத் தன்னால ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

என் உதடுகள் விரிஞ்சு சிரிக்கும்போது, என் பதற்றம் கொஞ்சம் குறைஞ்சது.

"அப்டியா சொல்றீங்க?" நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"ஆமா பவித்ரா, சீரியஸாச் சொல்றேன்."

"ஜஸ்ட் ஃபைவ் மினிட்ஸ்."

"ஒரு நல்ல காபியைக் குடிச்சுட்டு நீங்க உடனே போகலாம்."

அவர் கேஷுவலா, எந்த ஒரு உள்நோக்கமும் இல்லாமக் கூப்பிட்டது எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

"இவர் நல்ல மனுஷன், நாம்தான் தேவையில்லாம அதிகமா யோசிக்கிறோம்"னு என் மனசு தன்னைத்தானே சமாதானம் பண்ணிக்குச்சு.

"ஜஸ்ட் காபி தான, இதுல ஒரு தப்பும் இல்லனு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு."

"சரி அண்ணா... வர்றேன்," நான் மெதுவாத் தலையாட்டிச் சம்மதிச்சேன்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன சந்தோஷம் தெரிஞ்சுது.

நாங்க ரெண்டு பேரும் லாபியில இருந்து லிஃப்ட்க்குள்ள நுழைஞ்சோம்.

லிஃப்ட் கதவு சத்தமில்லாம மூடிச்சு.

பத்தாவது மாடிக்கான பட்டனை ராஜ் தன் விரலால் பிரஸ் பண்ணார்.

அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள அமைதியா இருந்துச்சு.

ஒரு மெல்லிய ஏசி காத்து மட்டும் என் மேல பட்டுச்சு.

அந்தக் காத்து பட்டதும், என் சுடிதாருக்குள்ள இருந்த என் மார்புக் காம்புகள் லேசா விறைக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் பிரா போட்டுருந்தாலும், அந்தக் காம்புகளோட விறைப்பு என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான கூச்சத்தை உண்டாக்குச்சு.

ஆனா அது ஒரு சங்கடமான அமைதியா எனக்குத் தோணல.

ராஜ் மரியாதையா, அந்த லிஃப்ட்டோட ஒரு மூலைல போய் நின்னுக்கிட்டார்.

எனக்கு அவ்ளோ பெரிய ஸ்பேஸ் கொடுத்தார்.

அவர் என் பக்கத்துல நெருங்கி நிக்க கொஞ்சம் கூட ட்ரை பண்ணல.

அவர் பார்வை நேரா, கதவைப் பார்த்து இருந்துச்சு.

அது எனக்கு அவ்ளோ ஒரு பாதுகாப்பான ஃபீலைக் கொடுத்துச்சு.

லிஃப்ட் மெதுவா மேல போயிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த அமைதியைக் கலைக்க ராஜ் கேஷுவலாப் பேச ஆரம்பிச்சார்.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா பவித்ரா..."

"இந்த அபார்ட்மெண்ட் லிஃப்ட் ஸ்லோ."

"நான் பத்தாவது மாடிக்குப் போறதுக்குள்ள, எனக்கு தூக்கம் வந்துடும் போல."

அவர் சீரியஸா முகத்தை வெச்சுக்கிட்டு இந்த ஜோக் அடிச்சார்.

நான் அவர் சிம்பிள் ஆஹ் லிஃப்ட் ஆஹ் பத்தி சொன்னத கேட்ட உடனே, நான் வாய்விட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சிட்டேன்.

"ஆமா அண்ணா, எனக்கும் சில சமயம் அப்டிதான் தோணும்," நான் மனசு விட்டுச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

அவர் சிரிச்சதப் பாத்ததும் எனக்குள்ள ஒரு சின்னத் தைரியம் வந்துச்சு.

என் மனசுல இருந்த ஒரு விஷயத்தை அவர்கிட்ட சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

நான் லேசா என் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.

"அண்ணா... நான் ஒன்னு சொல்லலாமா?" நான் மெதுவா, தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டேன்.

ராஜ் உடனே என் பக்கம் திரும்பி, அக்கறையாப் பார்த்தார்.

"சொல்லுங்க பவித்ரா... என்ன விஷயம்?"

நான் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து, என் கண்களை நேரா வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"நான் உங்களை விட சின்னப் பொண்ணு அண்ணா."

"மரியாதையாக் கூப்பிட வேண்டாம் அண்ணா, நீங்க எவ்ளோ பெரியவங்க."

"நீங்க என்னை 'வா, போ'னு சாதாரணமாவே கூப்பிடுங்க."

நான் இதைச் சொல்லி முடிச்சதும், லிஃப்ட்க்குள்ள ஒரு ரெண்டு செகண்ட் முழு அமைதி.

ராஜ் என்னையே பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன, மென்மையான, முதிர்ச்சியான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"ஓகே... ஃபைன்."

"நான் உங்கள 'வா, போ'னே கூப்பிடுறேன் பவித்ரா."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா, எனக்கும் அதுதான் இயல்பா இருக்கும்."

அவர் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, ஈஸியா அதை ஏத்துக்கிட்டார்.

அவர் வாயில இருந்து அந்த 'வா', 'போ'ங்கிற வார்த்தைகள் வந்தப்போ...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

எங்களுக்குள்ள இருந்த அந்த ஒரு சின்ன சுவர் உடைஞ்ச மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

அந்த உரிமை, அந்த ஒரு சின்ன நெருக்கம் என் பெண்மைக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் அண்ணா," நான் அழகான ஒரு புன்னகையோட சொன்னேன்.

லிஃப்ட் பத்தாவது மாடியில வந்து சத்தமில்லாம நின்னுச்சு.

கதவு திறந்ததும் நாங்க ரெண்டு பேரும் வெளிய வந்தோம்.

அவர் பவ்யமா, தன் வீட்டின் கதவைத் திறந்தார்.

"உள்ள வா பவித்ரா," அவர் இயல்பா, ஒரு உரிமையோட என்ன உள்ளே கூப்பிட்டார்.

அந்த 'வா'ங்கிற ஒற்றை வார்த்தை என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பை உருவாக்குச்சு.

நான் மெதுவா, கொஞ்சம் தயக்கத்தோட ஒவ்வொரு அடியா எடுத்து வெச்சு உள்ளே நுழைஞ்சேன்.

நான் உள்ள நுழையும்போது, என் கால்கள் லேசாப் பின்னுச்சு.

அந்த வீடு அமைதியா இருந்துச்சு.

வீட்டுக்குள்ள ஒரு விலையுயர்ந்த ரூம் ஸ்ப்ரே வாசம் பிளஸண்டா அடிச்சுது.

"நீ சோபாவுல உக்காரு பவித்ரா..."

"நான் போய் காபி போட்டுட்டு வந்துடுறேன்,"னு சொல்லிட்டு ராஜ் நேரா கிச்சனை நோக்கிப் போனார்.

நான் அந்த ஹால்ல, சோபாவுல ஒரு ஓரமாப் போய் உக்காந்தேன்.

வீடு முழுக்க ஒரு அமைதி.

ராஜ் மட்டும் கிச்சன்ல பாத்திரங்களை எடுக்குற சத்தம் லேசாக் கேட்டுச்சு.

எனக்கு அங்க தனியா உக்காந்திருக்க ஒரு மாதிரி சங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு கெஸ்ட் மாதிரி, அதுவும் வைஃப் இல்லாத வீட்டுல தனியா ஒரு ஆம்பளை வீட்ல ஹால்ல உக்காந்திருக்கிறது எனக்குப் புதுசா இருந்துச்சு.

என் விரல்கள் என் சுடிதார் துப்பட்டாவை லேசாக் கசக்கிச்சு.

என் தொடைகளை நான் இறுக்கமாச் சேர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஏன்னா எனக்கு இப்போ லாம் கொஞ்சம் அதிகமாச் லீக் ஆகுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு புதுவிதமான சூடு மெதுவாப் பரவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கண்கள் அந்த வீட்டோட இன்டீரியர் டிசைனைச் சும்மாப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நாம ஏன் இங்க சும்மா உக்காந்திருக்கோம்?"

"கிச்சனுக்குப் போய் ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணலாம்ல,"னு என் மனசு எனக்குள்ள சொல்லுச்சு.

இந்தத் தனிமை என்னை ஒரு மாதிரி லோன்லி ஃபீலிங் ல தள்ளுச்சு.

நான் மெதுவா அந்தச் சோபாவுல இருந்து எழுந்தேன்.

என் கொலுசு சத்தம் கேக்காத மாதிரி, மெதுவா நடந்து கிச்சன் வாசல்ல போய் நின்னேன்.

நான் நடக்கும்போது, என் ட்ரெஸ் ஆஹ் லைட் ஆஹ் சரி பண்ணிட்டே நடந்தேன்.

ராஜ் ஒரு பாத்திரத்துல பாலைக் காய்ச்சிக்கிட்டு இருந்தார்.

இன்னொரு பக்கம் ஃபில்டர்ல இருந்து டிகாஷன் சொட்டுச் சொட்டா இறங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் அவ்ளோ ஃபோகஸ் ஆஹ் காபி வெச்சுட்டு இருந்தார்.

அவர் முதுகுப் பக்கம் அவ்ளோ அகலமா, ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

பெரிய மனுஷன், கிச்சன்ல இயல்பா வேலை செய்றது பாக்கவே எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"நான் ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணவா அண்ணா?" நான் மெதுவாப் பின்னாடி இருந்து கேட்டேன்.

என் குரல் கேட்டு ராஜ் லேசாத் திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்.

"ஹே பவித்ரா, நீ ஏன் இங்க வந்த?"

"அங்கேயே உக்காந்திருக்க வேண்டியது தான."

அவர் அக்கறையா கேட்டார்.

"இல்ல அண்ணா, அங்க தனியா உக்காந்திருக்க போர் அடிச்சுது."

"அதான் இங்க வந்தேன்," நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட சொன்னேன்.

நான் அப்படியே நடந்து, கிச்சன் கவுண்டர் பக்கத்துல போய் நின்னேன்.

"பரவால, நீ இங்க நிக்கிறது எனக்கு சந்தோஷம்தான்," ராஜ் ஒரு அழகான புன்னகையோட சொன்னார்.

"ஆனா நீ எதுவும் ஹெல்ப் பண்ண வேண்டாம் பவித்ரா, நானே எல்லாம் பண்றேன்."

நான் அவரைப் பார்த்துப் புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரி லேசாச் சிரிச்சேன்.

அவர் பக்கத்துல போய் நின்னப்போ, அவரோட ஃபோகஸ் முழுசா காபி மேக்கிங் ல இருக்குற மாதிரி தான் இருந்துச்சு.

"உங்களுக்குச் சமையல் எல்லாம் நல்லாத் தெரியுமா அண்ணா?" நான் கேஷுவலாப் பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்.

"ஓ... நல்லாத் தெரியும் பவித்ரா."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா எனக்குக் குக்கிங் பிடிக்கும்."

"சண்டே ஆனா வீட்ல எப்பவும் நான் தான் சமைப்பேன்."

"ரேணுகாவுக்கு நான் வைக்கிற சிக்கன் குழம்புனா அவ்ளோ இஷ்டம்."

அவர் தன் வைஃப் பத்தி அவ்ளோ அன்பா, பெருமையாச் சொன்னார்.

ஒரு ஆம்பளை தன் பொண்டாட்டியை அவ்ளோ மதிச்சுப் பேசுறதைக் கேட்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு ஏக்கம் வந்துச்சு.

"அப்டியா... கார்த்திக் எல்லாம் கிச்சன் பக்கமே வர மாட்டார் அண்ணா."

"அவருக்குத் குடிக்கத் தண்ணி கூட நான் தான் எப்பவும் எடுத்துத் தரணும்." நான் கொஞ்சம் என் மனசுக்குள்ள இருந்த ஏக்கத்தோட சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னைப் பத்தி ஒரு நாளும் இப்படிப் பெருமையாப் பேசுனதே இல்லைங்கிற வலி என் குரல்ல லேசாத் தெரிஞ்சுது.

"கார்த்திக் லக்கி பவித்ரா."

"உன்னை மாதிரி அவ்ளோ அழகான, ஹோம்லியான ஒரு வைஃப் கிடைச்சா..."

"எந்த ஆம்பளை யா இருந்தாலும் நீ எங்க இருக்கிறாயோ அங்க தான் இருந்து தவம் கெடப்பாங்க."

ராஜ் இயல்பா, என் கண்ணைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் நான் லேசாத் தலை குனிஞ்சேன்.

"நீங்க அப்டி சொல்றீங்க. ஆனா அவர் கிச்சன் பக்கம் வந்ததே இல்ல அண்ணா."

என் குரல்ல இருந்த அந்த சின்ன வருத்தம் அவருக்குப் புரிஞ்சுது.

ராஜ் காபி போடுறத ஒரு நிமிஷம் நிறுத்திட்டு, என்னைப் பார்த்தார்.

"கார்த்திக் நிஜமாவே கொடுத்து வெச்சவன் தான் பவித்ரா."

"ஆனா சில பேருக்கு தங்களுக்கு கிடைச்ச பொக்கிஷத்தோட அருமை தெரியாது."

"பொக்கிஷம்... என்னைய ஒரு பொக்கிஷம்னு சொல்றாரு,"னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம் வந்துச்சு.

நான் அவரைப் பார்த்து லேசாச் சிரிச்சேன்.

"எப்பவும் லேப்டாப்பும் கையுமா தான் இருப்பாரு அண்ணா."

"வீட்ல நான் ஒருத்தி இருக்கேன்கிற நெனப்பே அவருக்கு இருக்காது."

என் மனசுக்குள்ள இருந்த பாரத்தை நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா எறக்கி வெச்சேன்.

ராஜ் சாஃப்டாச் சிரிச்சார்.

"அது அவனோட துரதிர்ஷ்டம்."

"உன் இடத்துல வேற எந்தப் பொண்ணு இருந்தாலும் எப்பவோ சண்டை போட்டுட்டு போயிருப்பாங்க."

"நீ அமைதியா பொறுத்துக்கிற. உனக்கு ஒரு பெரிய பொறுமை இருக்கு."

இந்த வார்த்தைகள் எனக்கு அவ்ளோ ஆறுதலா இருந்துச்சு.

யாருமே என்னைப் புரிஞ்சுக்காதப்போ, அவர் என்னைப் புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு.

"இந்த ஃபில்டர் காபி வாசம் நல்லாருக்கு அண்ணா." நான் பேச்சை மாத்தினேன்.

"ஆமா பவித்ரா, இது ஸ்பெஷலா நான் கூர்க்ல இருந்து வாங்குன காபி தூள்."

"இதுல ஒரு சின்னச் சீக்ரெட் இருக்கு, உனக்குத் தெரியுமா?"

"என்ன சீக்ரெட் அண்ணா?" நான் ஆர்வமாகக் கேட்டேன்.

"டிகாஷன் போடும்போது, கொஞ்சூண்டு சர்க்கரையை மேல லேசாத் தூவி விட்டா..."

"அந்தக் காபியோட ஃபிளேவர் இன்னும் சூப்பரா இறங்கும்."

"ஓ... இது எனக்குத் தெரியவே தெரியாதே." நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்.

"இனிமே வீட்ல நீ ட்ரை பண்ணிப் பாரு."

அவர் அந்தச் சூடான பாலை எடுத்து, ரெண்டு ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் டம்ளர்ல மெதுவா ஊத்தினார்.

அப்புறம் அந்த டிகாஷனை அவ்ளோ கரெக்டா, அளவா ரெண்டு டம்ளர்லயும் கலந்தார்.

அந்தக் காபியோட கலர் அழகா, ஒரு மாதிரிப் பொன்னிறமா மாறுச்சு.

கிச்சன் முழுக்க அந்தப் ஃபில்டர் காபியோட வாசம் கமகமனு பிளஸண்டா பரவிச்சு.

அவர் ஒரு டம்ளரை எடுத்து என் பக்கம் லேசா நீட்டினார்.

"இந்தா பவித்ரா... என்னோட ஸ்பெஷல் காபி."

நான் அதை பத்திரமா, என் ரெண்டு கையாலயும் வாங்கிக்கிட்டேன்.

அந்த ஸ்டீல் டம்ளர் சூடா இருந்துச்சு.

அந்தச் சூடு என் உள்ளங்கையில அப்படியே பரவி, உடம்பு முழுக்க ஒரு இதமான ஃபீலைக் கொடுத்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த கிச்சன் கவுண்டர்ல லேசாச் சாஞ்சு நின்னோம்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு ரெண்டடி கேப் மட்டும் இருந்துச்சு.

நான் லேசாத் திரும்பிக் கவுண்டர்ல சாயும்போது, என் இடுப்பு வளைவு சுடிதாருக்குள்ள அழகாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அந்தக் காபியை மெதுவா என் உதட்டுல வெச்சு ஒரு வாய் குடிச்சேன்.

என் உதடுகள் அந்தக் சூடான காபியைக் குடிக்கும்போது, நான் லேசா என் நாக்கால உதட்டை நக்கிக்கிட்டேன்.

"வாவ்..."

"நிஜமாவே சூப்பரா இருக்கு அண்ணா." நான் கண் விரிச்சு ஆச்சரியமாச் சொன்னேன்.

"நான் முதல்லயே சொன்னேன்ல," ராஜ் பெருமையா, வாய்விட்டுச் சிரிச்சார்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அமைதியா அந்தக் காபியைக் குடிக்க ஆரம்பிச்சோம்.

அந்த கிச்சன்க்குள்ள, அந்த அமைதியில, ஒரு ரம்மியமான சூழல் இருந்துச்சு.

எந்த ஒரு அவசரமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸ்டா நான் காபி குடிச்சேன்.

எங்க வீட்ல இருக்குறவங்க கிட்ட பேசுற மாதிரியே எனக்குத் தோணுச்சு, ராஜ் கிட்ட பேசுறப்போ.

அப்போ... ராஜ் என் முகத்தையே பாத்துட்டு இருந்தாரு.

நான் காபி குடிக்கிறதை அவர் கண் இமைக்காமப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல இருந்த அந்தப் புன்னகை லேசா மாறி, ஒரு சாஃப்டான, அமைதியான எக்ஸ்பிரஷன் வந்துச்சு.

அவர் பார்வை என் கண்ணுக்குள்ள நேராப் பாய்ஞ்சுது.

அந்தப் பார்வைக்குள்ள ஏதோ ஒரு தேடல், ஒரு ஏக்கம் இருந்த மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

"உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா பவித்ரா..." அவர் குரல் மெதுவா, பேஸ் ஆக வந்துச்சு.

நான் காபி குடிக்கிறதை அப்படியே நிறுத்திட்டு, அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

என் மூச்சுக்காத்து லேசா வேகமாச்சு.

"உன்னைப் பார்க்கும்போது..."

"எனக்கு என் காலேஜ் டேஸ் ஞாபகம் வருது."

"கிட்டத்தட்ட ஒரு இருபத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்தது."

எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

நான் அவரோட காலேஜ் டேஸ் ஞாபகத்தைக் கொண்டு வர்றேனா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஆர்வம் வந்துச்சு.

"ஏன் அண்ணா? என்ன ஆச்சு?" நான் இன்னசென்ட்டா, புரியாம கேட்டேன்.

என் கண்கள் ஆச்சரியத்துல விரிஞ்சுது.

ராஜ் ஒரு நிமிஷம் லேசாத் தயங்கினார்.

அவர் தன் பார்வையை லேசாத் திருப்பிக்கிட்டார்.

அவர் உதட்டுல ஒரு சின்ன, ஏக்கமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நான் இதை உன்கிட்ட சொல்லக் கூடாது பவித்ரா..."

"நீ ஒருவேளை தப்பா நினைச்சுப்ப."

அவர் சாஃப்டா சொன்னார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் ஆர்வம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

ராஜ், எங்கிட்ட ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்லத் தயங்குறது எனக்கு ஒருவிதமான கியூரியாசிட்டியா கொடுத்துச்சு.

"இல்ல அண்ணா, நான் ஏன் தப்பா நினைக்கப் போறேன்?"

"பரவால... எனக்குச் சொல்லுங்க."

நான் கொஞ்சம் வற்புறுத்தி, என் கண்களை விரிச்சுக் கேட்டேன்.

ராஜ் மெதுவாத் தன் டம்ளர்ல இருந்து காபியை ஒரு வாய் குடிச்சார்.

அப்புறம் நேரா என் கண்ணைப் பார்த்து, அமைதியான குரல்ல சொன்னார்.

"என் காலேஜ் டேஸ்ல... எனக்கு ஒரு கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் இருந்தா."

"அவளைப் பார்க்கிறதுக்கு..."

"அப்படியே அச்சு அசலா உன்னை மாதிரியே இருப்பா."

"அதே முகம்... அதே அமைதி... அதே கண்ணு."

"அதே மாதிரி அந்த அடக்கமான, ஒரு குடும்பப் பாங்கான அழகு."

"அவ பேரு... ராதிகா."

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றம் நடந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு இனிமையான உணர்வு சட்டுனு பரவிச்சு.

என் மூச்சுக்காத்து அப்படியே ஒரு நிமிஷம் தொண்டையில சிக்கிக்கிச்சு.

ஒரு மெச்சூர்டான, என் அப்பா வயசுல இருக்குற ஒருத்தரு, அவரோட ஃபர்ஸ்ட் லவ்வை என்னோட ஒப்பிட்டுப் பேசுறார்.

அவர் என்னை அவ்ளோ அழகா பாக்குறார்.

"அப்போ... அவர் மனசுக்குள்ள என்னைப் பாக்கும்போதெல்லாம் ஒரு காதலியாப் பாக்குறாரா?"

இந்தக் கேள்வி என் மூளைக்குள்ள ஒரு மின்னல் மாதிரி வெடிச்சுது.

எனக்கே என்னைக் கொஞ்சம் கூடக் கட்டுப்படுத்த முடியல.

என் முகம் சட்டுனு செக்கச் செவேர்னு சிவந்துடுச்சு.

என் காது மடல்கள் எல்லாம் லேசாச் சூடாகி, ஒரு வெக்கம் என்னைப் பிடிச்சுக்குச்சு.

என் அடிவயிற்றுக்குள்ள ஒரு சூடு கிளம்பி, நேரா என் தொடை இடுக்குக்கு இறங்குச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள ஒரு லேசான துடிப்பு வந்துச்சு.

அது ஒரு தப்பான ஃபீலிங்னு எனக்குத் தெரிஞ்சாலும், அவரு அப்படி என்கிட்ட சொன்னது என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

நான் என் பார்வையை உடனே தரையை நோக்கிக் திருப்பிக்கிட்டேன்.

என் உதட்டுல என்னையுமறியாம ஒரு அழகான, வெக்கப் புன்னகை வந்துச்சு.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பட்டாம்பூச்சி சிறகடிச்ச மாதிரி ஒரு சந்தோஷம்.

பெண்கள் எப்பவுமே அவங்க கிட்ட யாராவது இப்படி கம்பேர் பண்ணி சொல்றத விரும்புவாங்க.

அதுவும் இந்த மாதிரி ஒரு கவித்துவமான, ரசனையான பாராட்டு... என்னை அப்படியே உருக வெச்சுது.

ராஜ் என்னையே உன்னிப்பாக் கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

என் முகத்துல வந்த அந்த ஒவ்வொரு மைக்ரோ-எக்ஸ்பிரஷனையும் அவர் கண் விலக்காமப் பார்த்தார்.

நான் அவர் சொன்னதைக் கேட்டு எந்தக் கோபமும் படல.

மாறாக, நான் அந்த கம்பேரிசன்ஆஹ் ரசிக்கிறேன்கிறதை அவர் ஈஸியாப் புரிஞ்சுக்கிட்டார்.

அந்தக் கிச்சனுக்குள்ள இருந்த காத்து சட்டுனு கொஞ்சம் கனமா மாறுச்சு.

ஒரு சின்ன, மென்மையான, ஆனா ஒரு நெருக்கம் எங்களுக்குள்ள உருவான மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.

நான் அமைதியா, வெக்கத்தோட, என் காபிக் கப்பைத் தடவிக்கிட்டே நின்னேன்.

என் மார்பகங்கள் என் வேகமான மூச்சுக்காத்துக்கு ஏத்த மாதிரி லேசா ஏறி இறங்குச்சு.

அதை அவர் கவனிப்பாரோனு நான் என் துப்பட்டாவை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அமைதியாவே எங்க காபியைக் குடிச்சு முடிச்சோம்.

அந்த அமைதியில நிறைய அர்த்தங்கள் ஒளிஞ்சிருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

ராஜ் தன் காலி டம்ளரை கவுண்டர்ல மெதுவா வெச்சார்.

நானும் என் டம்ளரை அவர் டம்ளர் பக்கத்துலயே வெச்சேன்.

அடுத்த செகண்ட்...

ரெண்டு பேரும் ஒரே நேரத்துல, அந்த ரெண்டு டம்ளரையும் எடுக்கிறதுக்காகக் கையை முன்னாடி நீட்டினோம்.

ராஜ் ஓட பெரிய, சூடான விரல்கள்... என் கையின் மேல லேசா உரசிக் கடந்துச்சு.

அந்தத் தொடுதல் சாதாரணமானது தான்.

ஆனா... என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி ஒரு ஜிவ்வுனு ஒரு ஃபீல்.

அவரோட அந்த மென்மையான தொடுதல், என் நரம்புகள் வழியாப் பாய்ஞ்சு, என் அடிவயிறு வரைக்கும் ஒரு சிலிர்ப்பைக் கொடுத்துச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் சட்டுனு சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

ராஜ் உடனே சட்டுனு தன் கையைப் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்னத் தயக்கம், ஒரு சங்கடம் தெரிஞ்சுது.

"சாரி பவித்ரா,"னு சொல்லிட்டு, அவர் அந்த டம்ளர்களை எடுத்துக்கிட்டு சிங்க் பக்கம் போனார்.

நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டு, அவர் பின்னாடி வேகமாப் போனேன்.

அவர் தொட்ட அந்த இடத்துல, எனக்கு இன்னும் அந்தச் சூடு அப்படியே இருந்துச்சு.

"என்கிட்ட கொடுங்க அண்ணா, நான் அதைக் கழுவி வைக்கிறேன்."

நான் என் கையை நீட்டிக் கேட்டேன்.

ராஜ் ஒரு மென்மையான சிரிப்போட என் பக்கம் திரும்பினார்.

"இல்ல இல்ல பவித்ரா... இது பரவால."

"நீ என் வீட்டுக்கு வந்திருக்க ஸ்பெஷலான கெஸ்ட்."

"கெஸ்ட்டை நான் எப்பவும் வேலை வாங்க மாட்டேன். நானே கழுவிக்குறேன்."

அவர் சிங்க் கிட்டப் போக ட்ரை பண்ணார்.

ஆனா நான் கொஞ்சம் பிடிவாதமா, அவர் முன்னாடி போய் வழி மறிச்சு நின்னேன்.

"இல்ல அண்ணா, பரவால. இதுல என்ன இருக்கு? கொடுங்க எங்கிட்ட."

நான் கொஞ்சம் செல்லமா, ஆனா உறுதியாச் சொன்னேன்.

நான் அவர் முன்னாடி நின்னப்போ, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த இடைவெளி கம்மியா இருந்துச்சு.

நான் நிமிர்ந்து அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவர் அவ்ளோ உயரமா, நெஞ்சை நிமிர்த்தி நின்னார்.

நான் அவருக்கு முன்னாடி குட்டையா இருக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் மேல இருந்து வந்த அந்த டியோடரண்ட் வாசம் என் மூச்சுக்காத்துல முழுசா நிறைஞ்சுது.

என் உடம்போட அந்த மென்மையான பகுதிகள், அவரோட அந்த நெஞ்சுப் பகுதியில பட்டுடுமோங்கிற அளவுக்கு நெருக்கம்.

அவர் என்னை ஒரு நிமிஷம் பார்த்தார்.

அவர் பார்வை என் கண்ணுல இருந்து இறங்கி, என் உதடுகளுக்கு வந்து, அப்புறம் உடனே திரும்பிடுச்சு.

நான் வழி விடாம பிடிவாதமா நின்னதைப் பார்த்து, அவர் வாய்விட்டுச் சிரிச்சார்.

"ஓகே ஓகே பவித்ரா... நீ ஜெயிச்சிட்ட."

"நீயே கழுவு."

அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே, அந்த டம்ளர்களை என்கிட்ட கொடுத்துட்டு, ஒரு படி பின்னாடி நகர்ந்து நின்றார்.

எனக்கு அவ்ளோ ஸ்பேஸ் கொடுத்தார்.

நான் சந்தோஷமா, ஒரு சின்னச் சிரிப்போட அந்த டம்ளர்களை வாங்கிக்கிட்டு சிங்க் பக்கம் திரும்பினேன்.

நான் திரும்பும்போது, என் துப்பட்டா லேசா விலகி, என் சுடிதாரின் சைடு ஓபன் கொஞ்சம் பெருசாத் தெரிஞ்சுது போல, நான் அத பெருசா எடுத்துக்கல.

சிங்க்ல நான் தண்ணியத் திறந்து விட்டேன்.

தண்ணி சலசலனு விழுகுற சத்தம் அந்த அமைதியான கிச்சன்ல தெளிவா கேட்டுச்சு.

பக்கத்துல இருந்த அந்த லிக்விட் சோப்பை எடுத்து, ஸ்பாஞ்ச்ல லேசாப் பிழிஞ்சேன்.

அந்தப் பாத்திரத்தை கவனமாக் கழுவ ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த சோப்பு வழுவழுப்பா, நிறைய நுரையோட இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்சம் வேகமாகக் கழுவுனதுல, தண்ணியும் அந்தச் சோப்பு நுரையும் லேசாத் தெறிச்சுது.

என் இடுப்புப் பகுதியில ஏதோ சில்லுனு பட்ட மாதிரி இருந்துச்சு, ஆனா நான் அதைப் பெருசாப் பொருட்படுத்தல.

நான் ரெண்டு டம்ளரையும் கழுவிப் பளபளனு வெச்சேன்.

என் கைகளைத் தண்ணியில சுத்தமாகக் கழுவினேன்.

நான் போட்டிருந்த அந்த சுடிதார் டாப்க்கு சைடுல ஒரு ஓபன் இருந்துச்சு.

நான் கையை நீட்டிப் பாத்திரத்தைக் கழுவும்போது, அந்த ஓபன் முழுசா விலகி, என் இடுப்போட ஒரு பெரிய பகுதி வெளிய தெரிஞ்சுது.

உள்ளே நான் எந்த இன்னர் ஸ்கர்ட் போடாததால, என் வெறும் இடுப்புச் சதை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அந்தப் பிங்க் கலர் சதை வெளிய தெரியுறது எனக்குக் கொஞ்சம் கூட ஞாபகம் இல்லை.

அப்போ, ராஜ் ஓட குரல் எனக்குப் பின்னாடி இருந்து மெதுவாச் கேட்டுச்சு.

"பவித்ரா..."

அவர் குரல்ல இருந்த அந்த ஒரு சின்னத் தயக்கம், என்னை உடனே அலர்ட் ஆக்குச்சு.

"சொல்லுங்க அண்ணா," நான் அவர் பக்கம் திரும்பாமலேயே கேஷுவலாப் கேட்டேன்.

"உன் இடுப்புல... கொஞ்சம் சோப்பு நுரை பட்டுடுச்சு."

அவர் மெதுவா இயல்பாச் சொன்னார்.

எனக்குச் சட்டுனு ஒரு பதற்றம் வந்துச்சு.

"அய்யோ, என் இடுப்பு வெளிய அப்பட்டமாத் தெரியுதா?"

"என் இடுப்ப அவர் இவ்வளவு நேரமா பாத்துட்டு இருக்காரா?"

இந்த நினைப்பே என் உடம்பைப் புல்லரிக்க வெச்சுது.

நான் அவசரமா என் இடது கையால, என் இடுப்புப் பக்கத்துல லேசாத் துடைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் பார்க்காம அவசரமாத் துடைச்சதால, என் கை அந்த நுரை இருந்த இடத்துல சரியாப் படல.

"துடைச்சிட்டேனா அண்ணா?" நான் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட, முகம் திருப்பிப் பார்க்காம கேட்டேன்.

"இல்ல பவித்ரா... அது இன்னும் அங்கேயே தான் இருக்கு."

அடுத்த செகண்ட்...

ராஜ் தன் இடத்துல இருந்து முன்னாடி மெதுவா நகர்ந்து வந்தார்.

அவர் என் பர்சனலான ஸ்பேஸ்க்குள்ள நுழைஞ்சது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அவர் காலடிச் சத்தம் எனக்குப் பின்னாடி நெருக்கமா வந்துச்சு.

என் உடம்பு அப்படியே சட்டுனு அலர்ட் ஆச்சு.

என் மூச்சுக்காத்து வேகமாச்சு.

பக்கத்துல இருந்த ஒரு சுத்தமான கிச்சன் டவலை அவர் தன் வலது கையில எடுத்தார்.

அவர் என் பக்கத்துல வந்து நின்னப்போ, அவரோட மூச்சுக்காத்து என் தோள்பட்டையில லேசாப் படுற அளவுக்கு நெருக்கம்.

அவர், என் முதுகுக்குப் பின்னாடி அவ்ளோ பக்கத்துல நிக்கிறது எனக்கு ஒரு வெப்பத்தைக் கொடுத்துச்சு.

இவரு என்ன... என்னோட எந்த ஒரு அனுமதியும் இல்லாம, அவ்ளோ தைரியமா என் இடுப்பைத் தொடுறாரே!

எந்த ஒரு தயக்கமும் அவர் கிட்ட கொஞ்சம் கூட இல்ல.

அவர் தைரியமா, அந்த டவலை வெச்சுக்கிட்டு, என் சுடிதார் ஓபன் வழியாத் தெரிஞ்ச என் வெறும் இடுப்புல லேசாத் துடைச்சார்.

"இங்க தான் பவித்ரா,"னு மெதுவாச் சொல்லிக்கிட்டே, அவர் அந்த சோப்பு நுரையைத் துடைத்து எடுத்தார்.

அந்த செகண்ட்...

டைம் அப்படியே முழுசா ஃப்ரீஸ் ஆகிடுச்சு.

அவர் கையில இருந்த அந்த டவல் என் இடுப்புச் சதையில உரசும்போது...

அந்த டவலுக்குப் பின்னாடி இருந்த அவரோட அந்தப் பெரிய, சூடான விரல்களோட அழுத்தம் என் வெறும் தோல்ல அப்பட்டமாப் பட்டுச்சு.

அவரோட விரல் நுனி, என் இடுப்புக் குழியில ஒரு சின்ன அழுத்தம் கொடுத்துத் துடைச்சுது.

அந்த ஒரு வினாடி... அவர் தொட்ட அந்த இடம்... ஒரு தீப்பொறி வெடிச்ச மாதிரி என் உடம்பு முழுக்க ஒரு கரண்ட்டைப் பாய்ச்சுச்சு.

நான் அப்படியே ஒரு சிலையாட்டம் உறைஞ்சு நின்னேன்.

என் மூச்சு காத்து அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆன மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

என் கண்ணு ரெண்டும் ஆச்சரியத்துல அகலமா விரிஞ்சுது.

அதுவும் ஒரு அப்பட்டமா, ஒரு பொண்ண தொடுறோம்கிற ஃபீல் இல்லாம தொடுறாரே!

அந்த ஒரு அதிர்ச்சி என்னைப் அப்படியே லாக் பண்ணி வெச்சுது.

என் கைகள் சிங்க் ஓரத்தில் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

ஆனா... அந்த அதிர்ச்சியைத் தாண்டி, என் அடிவயித்துக்குள்ள ஒரு ரகசியமான ஒரு ஆசை மெதுவா பூக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு மெச்சூர்டான ஆம்பளை, என் இடுப்பை இவ்ளோ உரிமையாத் துடைக்கிற அந்தச் செயல்...

அது எனக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.

இன்னும் நல்லா கெட்டியா பிடிக்க மாட்டாரா?னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஏக்கம் வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.

எனக்கே வெளிய சொல்ல முடியாத அளவுக்கு, அந்த நெருக்கம் என் பெண்மையைத் திமிற வெச்சுது.

என் தொடை இடுக்குல சட்டுனு ஒரு ஈரம் கசிஞ்சு வழிஞ்சுது.

என் புண்டை அந்தச் சுகமான தொடுதலுக்காகத் துடிச்சு, ஈரத்தை அப்படியே வெளிப்படுத்துச்சு.

நான் என் தொடைகளை இறுக்கமாச் சேர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.

என் மார்புக் காம்புகள் அந்தத் தொடுதலோட அதிர்ச்சியில, டைட்டான பிராவுக்குள்ள முட்டிட்டு நிக்கிறதை நானே உணர்ந்தேன்.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, மூச்சை முழுசா அடக்கி நின்னேன்.

ராஜ் அந்த நுரையைத் துடைச்சுட்டு, கேஷுவலாத் தன் கையை எடுத்தார்.

அவர் விரல்கள் என் சருமத்தை விட்டு விலகியப்போ, எனக்குள்ள ஒரு சின்ன ஏமாற்றம்.

அவர் அந்த டவலைப் பழைய இடத்துல இயல்பா வெச்சார்.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு பதற்றமோ, ஒரு அனுமதி இல்லாம தொட்டோமே அப்டிங்கிற ஃபீலோ கொஞ்சம் கூட இல்ல.

"ஆல் கிளியர் பவித்ரா."

அவர் சாதாரணமா, எதுவுமே நடக்காத மாதிரி சொன்னார்.

[yazhiniram]

-------------
பகுதி 111:
-------------

ராஜ் அந்த கிச்சன் டவலை எடுத்துப் பழைய இடத்துல வெச்சார்.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்ல.

எதுவுமே நடக்காத மாதிரி, அவ்ளோ கேஷுவலா அவர் நின்னுட்டு இருந்தார்.

ஒரு பொண்ணோட இடுப்ப இவ்ளோ உரிமையாத் தொட்டுட்டு, எப்படி இவரால இவ்ளோ நார்மலா இருக்க முடியுது?

ஆனா எனக்குள்ள அப்படி இல்ல.

அவர் தொடைச்ச அந்த இடுப்புப் பகுதியில, ஒரு லேசான சூடு இன்னும் அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட அந்த விரல்களோட அழுத்தம், என் சதையில இன்னும் ஃபீல் ஆச்சு.

என் உடம்பு அந்த டச் ஓட அதிர்ச்சியில இருந்து இன்னும் மீளல.

என் நரம்புகள் எல்லாம் ஜிவ்வுனு இழுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்கு அந்த சடன் டச் நால இன்னும், என் புண்டைல இருந்து கொஞ்சம் லீக் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் கால்களை லேசா உரசிப் பார்த்துக்கிட்டேன்.

என் மூச்சுக்காத்து லேசா வேகமா வந்துட்டு இருந்துச்சு.

என் முலைகள் அந்த மூச்சுக்கு ஏத்த மாதிரி முன்னும் பின்னும் அசைஞ்சுது.

நான் அங்க இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

மணி சரியா ஏழரை.

என் மைண்ட் உடனே எதார்த்தத்துக்கு வந்துச்சு.

"அய்யோ, ரொம்ப டைம் ஆயிடுச்சு."

"வீட்ல வேற நெறயா வேலை இருக்கு."

"டின்னர் வேற ரெடி பண்ணனும்."

என் பொறுப்புகள் எல்லாம் ஒன்னா ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

நான் உடனே என் சுடிதார் டாப்பை லேசா இழுத்து விட்டு, இடுப்பை மூடிக்கிட்டேன்.

"அண்ணா... டைம் ஆச்சு, நான் கிளம்புறேன்."

"கார்த்திக் வந்துடுவாரு."

நான் கொஞ்சம் அவசரமா, ஆனா மரியாதையாச் சொன்னேன்.

ராஜ் என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

"ஓகே பவித்ரா, ஷுவர்."

"பாத்து போயிட்டு வாங்க."

அவர் ஒரு நல்ல ஃபிரெண்ட் மாதிரி இயல்பாச் சொன்னார்.

நான் கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்து, ஹாலைக் கடந்து வாசலுக்கு நடந்தேன்.

ராஜ் எனக்கு வழியனுப்பப் பின்னாடியே வந்தார்.

நான் வாசல் கதவைத் திறக்கப் போனேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் கேள்வி அப்போ இருந்து உறுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

என்னை அச்சு அசலா அவரோட எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் மாதிரி இருக்கேன்னு சொன்னாரே.

அவங்களுக்குள்ள என்ன நடந்திருக்கும்? அவங்க இப்போ எங்க இருப்பாங்க?

அவரோட அந்த எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் பத்தின ஆர்வம் என்னைப் போக விடாமத் தடுத்துச்சு.

அந்தக் கியூரியாசிட்டி என்னைக் கேள்வி கேக்கத் தூண்டுச்சு.

நான் லேசாத் திரும்பி அவரைப் பார்த்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு சின்னத் தயக்கம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அண்ணா... நான் ஒன்னு கேக்கலாமா?"

நான் ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் பயந்து பயந்து கேட்டேன்.

"கேளு பவித்ரா, என்ன விஷயம்?" அவர் அமைதியாக் கேட்டார்.

அவர் என்னை அவ்ளோ உன்னிப்பா கவனிச்சார்.

"அது... உங்க எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் ராதிகா..."

"அவங்க இப்போ எங்க இருக்காங்க?"

நான் இதைக் கேட்டுட்டு, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கேக்கக் கூடாததைக் கேட்டுட்டோமோனு எனக்குள்ள ஒரு சின்னத் தவிப்பு.

ராஜ் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா நின்னார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்னப் புன்னகை வந்துச்சு.

அதுல ஒரு பழசான ஏக்கம் இருந்துச்சு.

"அவளா..."

"அவ இப்போ யூரோப்ல இருப்பான்னு நினைக்கிறேன் பவித்ரா."

"எங்களுக்குள்ள பிரேக்கப் ஆகி இருபத்தஞ்சு வருஷம் ஆச்சு."

"அவ வேற ஒருத்தரை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, இப்போ அங்க செட்டில் ஆகிட்டா."

அவர் இதை எவ்ளோ சிம்பிளா, எந்த ஒரு வலியும் இல்லாமச் சொன்னார்.

இதைக் கேட்டதும் எனக்குள்ள ஒரு சின்ன குற்ற உணர்ச்சி வந்துச்சு.

"அவரோட ஓல்ட் மெமரீஸ் ஆஹ் நாம தேவையில்லாமக் கிளறிட்டோமோ?"

"சாரி அண்ணா... நான் இதைக் கேட்டிருக்கக் கூடாது."

நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணி, தலை குனிஞ்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ராஜ் உடனே லேசாச் சிரிச்சார்.

"ஹே... இதுக்கு ஏன் சாரி கேக்குற?"

"இது இருபத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த பழசு."

"எனக்கு எந்த ஒரு ஃபீலிங்கும் இல்ல இப்போ."

அவர் குரல் ரொம்ப இயல்பா இருந்துச்சு.

அவர் அந்த விஷயத்தை அவ்ளோ மெச்சூர்டா கையாண்ட விதம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அப்புறம் அவர் கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து, என் கண்ணை நேராப் பார்த்தார்.

அவர் பார்வை என் கண்ணுக்குள்ள இருந்து என் உதடுகளுக்கு இறங்குச்சு.

"ஆனா ஒன்னு பவித்ரா..."

"நீ அவளைப் மாதிரியே இருந்தாலும்..."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா, நீ அவளை விட அழகா இருக்க."

"இன்னைக்கு உன்கிட்ட நான் மனசு விட்டு பேசுனது எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமா இருக்கு."

அவர் என் கண்ணைப் பார்த்து இதச் சொன்ன விதம்...

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு பெரிய மனுஷன், என்னை விடாம பெரிய லெவல்ல இம்ப்ரெஸ் பண்ற மாதிரியே பேசிட்டு இருக்காரு.

அதுவும் என் உதடுகளைப் பார்த்துக்கிட்டே அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் முகம் சட்டுனு செக்கச் செவேர்னு சிவந்துடுச்சு.

ஒரு காலேஜ் பொண்ணு மாதிரி எனக்கு அவ்ளோ வெக்கம் வந்துச்சு.

என் காது மடல்கள் எல்லாம் சூடாகிடுச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு பெரிய, கட்டுப்படுத்த முடியாத சிரிப்பு வந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் அண்ணா... நான் வர்றேன்."

நான் வெக்கத்துல திக்கித் திக்கிச் சொல்லிட்டு, உடனே கதவைத் திறந்து வெளிய வந்தேன்.

லிஃப்ட் வரைக்கும் நான் பறக்குற மாதிரி நடந்து போனேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சந்தோஷம்.

------------------------------------------------------------

நான் வீட்டுக்குள்ள வந்து கதவைச் சாத்தினேன்.

சோபாவுல உக்காந்து, ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.

என் உடம்பு இன்னும் அந்தச் சூட்டுல தான் இருந்துச்சு.

அப்போ என் போன் சத்தம் கேட்டுச்சு.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன்.

போனை எடுத்துப் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு மெசேஜ்.

நான் லேசாத் தயங்கிட்டே ஓபன் பண்ணேன்.

"மேடம், ஊர்ல என் சொந்தக்கார பொண்ணுக்குக் கல்யாணம்."

"ஒரு மூணு நாள் நான் ஊருக்குப் போறேன்."

"வெள்ளிக்கிழமை வந்துடுவேன் மேடம்."

இந்த மெசேஜைப் படிச்சதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய ரிலாக்ஸ் ஃபீல் வந்துச்சு.

அப்பாடா... அடுத்த மூணு நாளைக்கு அவன் முகத்துல முழிக்க வேண்டாம்.

அந்த கை வேலைய மறக்குறதுக்கு இதுதான் சரியான சான்ஸ்னு ஃபீல் ஆச்சு.

அவன எப்டி ஃபேஸ் பண்ண போறேன்னு ஒரு ஃபீல் இருந்துச்சு, இப்போ கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆஹ் ஃபீல் பண்ணுனேன்.

அதே டைம் இப்போ ராஜ் அண்ணாவ எப்டி சமாளிக்க போறேன்னு இன்னொரு ஃபீலிங் வேற பட் இது பிடிச்சிருக்குனு தோணுச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பதற்றம் சட்டுனு குறைஞ்சது.

"ஓகே பிரகாஷ், பத்திரமா போயிட்டு வா."

நான் ரொம்ப கேஷுவலா, நார்மலா ஒரு ரிப்ளை அனுப்பினேன்.

என் மைண்ட் இப்போ ரொம்ப ஃப்ரீயா இருந்துச்சு.

கார்த்திக் வந்ததும், நான் இயல்பா டின்னர் பரிமாறினேன்.

ராஜ் அண்ணா வீட்ல நடந்த எதையும், ஏன் நான் போனதக் கூட அவர்ட்ட சொல்ல வேணாம்னு தோணுச்சு.

அது என்னோட ஒரு சின்ன சீக்ரெட் மாதிரி என் மனசுக்குள்ளேயே இருந்துச்சு.

என்னை அவரோட முன்னாள் காதலி மாதிரி இருக்கேன்னு சொன்னதையும், என் இடுப்ப அவர் தொடைச்சதையும், நான் ரகசியமா ரசிச்சேன்.

------------------------------------------------------------

செவ்வாய்க்கிழமை, புதன்கிழமை, வியாழக்கிழமை...

இந்த மூணு நாளும் என் ரொட்டீன் ரொம்ப ஸ்மூத்தாப் போச்சு.

காலைல கார்த்திக் ஆபீஸ் போனதும், எனக்கு அந்தத் தனிமை கொஞ்சம் பழகிடுச்சு.

நான் வெளிய போறப்போ வர்றப்போ கேட்டைப் பார்ப்பேன்.

அங்க பிரகாஷ் இல்லாம, அந்த இன்னொரு வாட்ச்மேன் அண்ணா தான் இருந்தார்.

அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஒரு நிம்மதி.

ஈவினிங் ஆனா, நான் கரெக்டா வாக்கிங் போக ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த மூணு நாளும் ராஜ் அண்ணாவும் வாக்கிங் வந்தாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து நடக்குறது ஒரு பழக்கமாவே மாறிடுச்சு.

அவர் கூட நடக்கும்போது, நான் அவ்ளோ கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் பண்ணேன்.

அவரோட ஹைட்டுக்கு...

நான் அவர் பக்கத்துல நடக்கும்போதெல்லாம், ஒரு நல்ல பாதுகாப்பான ஃபீல் எனக்குக் கிடைச்சுது.

அவர் நிறைய விஷயங்கள் பேசுவார். நான் ரசிச்சுக் கேட்பேன்.

புதன்கிழமை ஈவினிங் வாக்கிங் அப்போ, நான் கொஞ்சம் ஃப்ரீயாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் சிரிச்சுப் பேசிட்டு நடந்துட்டு இருந்தோம்.

"என்ன அண்ணா, நான் நடக்குற ஸ்டைல் கூட உங்க எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் மாதிரி தானா இருக்கா?"

நான் ஒரு சின்னக் குறும்பான சிரிப்போட அவரைக் கேட்டேன்.

ராஜ் அதைக் கேட்டுட்டு வாய்விட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

அவர் சிரிக்குற விதம் எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

"ஹே... நிஜமாவே சொல்றேன் பவித்ரா, அவளும் இப்படித்தான் கையை வீசி நடப்பா."

அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

நான் வேணுமின்னே என் நடையை மாத்தி, கொஞ்சம் மாடல் மாதிரி நடந்து காட்டுனேன்.

அவர் அதைப் பாத்துட்டு இன்னும் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

எங்களுக்குள்ள அந்த ஒரு ஃபிரெண்ட்லி பாண்ட் ரொம்ப அழகா செட் ஆச்சு.

அவர் என்னை ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி ட்ரீட் பண்ணாம, ஒரு நல்ல தோழி மாதிரி ட்ரீட் பண்ணாரு.

அவருக்கு என்னதான் என் அப்பா வயசு மாதிரி இருந்தாலும், எனக்கு அப்டி ஃபீல் ஆகல அண்ட் அவரோட பாராட்டலாம் பாக்குறப்போ அது என் பெண்மைக்கு ரொம்ப பெருமையா இருந்துச்சு.

------------------------------------------------------------

வியாழக்கிழமை நைட் கார்த்திக் வீட்ல இருக்கும்போது அவருக்கு ஒரு போன் கால்.

கார்த்திக் போனை எடுத்தார்.

"ஹலோ... ஆமா சார், சொல்லுங்க."

"ஓ... கண்டிப்பா சார், நாங்க வர்றோம்."

கார்த்திக் போனை வெச்சுட்டு என் பக்கம் திரும்பினார்.

"பவி, ராஜ் சார் கூப்பிட்டாரு."

"நாளைக்கு நைட் அவங்க வீட்ல டின்னர் ஆஹ்."

"அவங்க புதுசா வந்தப்போ நமக்கு எதும் சாப்பிட குடுக்கலையாம், அதான் நாளைக்குக் கூப்பிடுறாங்க."

"நீ ரெடியாகிக்கோ."

இதைக் கேட்டதும் எனக்குள்ள ஒரு சின்னச் சந்தோஷம் துள்ளுச்சு.

மறுபடியும் ராஜ் அண்ணாவைப் பாக்கலாம், அவர் என்னைப் புகழ்வாருனு என் மனசு துடிச்சுது.

"சரிங்க," நான் ரொம்ப இயல்பாச் சொன்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள நாளைக்கு என்ன ட்ரெஸ் போடலாம்னு இப்போவே கணக்கு ஓட ஆரம்பிச்சுது.

------------------------------------------------------------

வெள்ளிக்கிழமை ஈவினிங் வந்துச்சு.

எனக்கு இன்னைக்கு கொஞ்சம் ஸ்பெஷலா, க்யூட்டா ரெடியாகணும்னு தோணுச்சு.

நான் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்து பார்த்தேன்.

எப்பவும் கட்டுற அந்த ட்ரெடிஷனலான புடவை இன்னைக்கு எனக்கு வேணாம்னு தோணுச்சு.

அந்த காட்டன் சுடிதார் எல்லாம் ஓரமா வெச்சேன்.

நான் புதுசா வாங்குன ஒரு டார்க் க்ரீன் கலர் சுடிதார் என் கண்ணுல பட்டுச்சு.

அது ஒரு மாடர்னான டிசைன்.

அதுக்கு எந்த ஒரு துப்பட்டாவும் கிடையாது.

ஒரு குர்தி மாதிரி, ஆனா உடம்போட நல்லா ஃபிட்டா இருக்கும்.

அது என் இடுப்பு வளைவுகளை அப்படியே அப்பட்டமா எடுத்துக் காட்டும்.

முன்னாடி கழுத்துப் பகுதி கொஞ்சம் டீப்பா, ஒரு வி-ஷேப்ல இருந்துச்சு.

நான் அதை எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்.

இந்த ட்ரெஸ்க்கு பிரா தேவையில்ல, பிரா போட்டா, இந்த சுடி போட முடியாது.

சோ நான் பிரா போடாம, வெறும் டாப் மட்டும் போட்டுக்கிட்டேன்.

அந்த டார்க் க்ரீன் கலர், என் வெள்ளையான சருமத்துக்கு அவ்ளோ கான்ட்ராஸ்ட்டா, ரொம்பப் பளிச்சுனு இருந்துச்சு.

துப்பட்டா இல்லாததால, என் மார்பகங்களோட அந்த வளைவுகள் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

கழுத்து கொஞ்சம் டீப்பா இருந்ததால, என் நெஞ்சுப் பகுதியோட அந்த ஆரம்பப் பிளவு லேசா வெளிய எட்டிப் பார்த்துச்சு.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு என்னைப் பார்த்தேன்.

"நான் நிஜமாவே இவ்ளோ மாடர்னாவும் அழகா இருக்கேனா?"

"இந்த ட்ரெஸ்ல என் ஷேப் அவ்ளோ அழகாத் தெரியுதே."

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் கர்வம் வந்துச்சு.

இந்த ட்ரெஸ் ராஜ் அண்ணாவுக்குக் கண்டிப்பாப் பிடிக்கும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

அவர் என்னோட கிளீவேஜ் ஆஹ் பாப்பாரா?

இந்த நினைப்பு வந்ததும் என் காம்புகள் லேசா விறைச்சுது.

கார்த்திக் ரூம்க்குள்ள வந்தார்.

அவர் வழக்கம் போலப் போன்ல எதோ பாத்துக்கிட்டே இருந்தார்.

"கிளம்பலாமா பவி?" அவர் என்னைப் பார்க்காமலேயே கேட்டார்.

அவர் என்னோட இந்த மாடர்னான ட்ரெஸ்ஸை ஒரு நிமிஷம் கூட நோட் பண்ணல.

என் புருஷனுக்கு என் அழகு கண்ணுலயே பட மாட்டேங்குது.

எனக்குச் சட்டுனு ஒரு ஏமாற்றம்.

"நான் இவ்ளோ அழகா ரெடியாகியும், இவருக்கு அதைப் பாக்கக் கூட நேரமில்ல."

"ம்ம்... போலாம்," நான் கொஞ்சம் ட்ரையாச் சொன்னேன்.

என் மனசு முழுசா இப்போ ராஜ் அண்ணாவோட என்ன சொல்லுவாரு ஏங்க ஆரம்பிச்சுது.

------------------------------------------------------------

நாங்க ரெண்டு பேரும் லிஃப்ட்ல ஏறிப் பத்தாவது மாடிக்குப் போனோம்.

காலிங் பெல் அடிச்சோம்.

ராஜ் தான் கதவைத் திறந்தார்.

அவர் எப்பவும் போல ஹேண்ட்சம்மா இருந்தார்.

"வெல்கம் கார்த்திக், வாப்பா உள்ள."

அவர் கார்த்திக்கைக் கூப்பிட்டுட்டு, என் பக்கம் திரும்பினார்.

அவர் பார்வை என் மேல பட்டதும், அவர் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

ஒரு செகண்ட் அவர் அப்படியே ஸ்டன் ஆகி நின்னார்.

அவர் கண்கள் என் முகம், என் கழுத்து, என் சுடிதாரின் அந்த ஷேப்னு முழுசா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் டீப்பான கழுத்துப் பகுதியில அவர் பார்வை ஒரு செகண்ட் நின்னதை நான் நோட் பண்ணேன்.

அவர் பார்த்த அந்த ஒரு செகண்ட்ல, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

"ஹலோ பவித்ரா... உள்ள வா."

அவர் குரல்ல ஒரு சின்ன, ஆனா ரொம்பத் தெளிவான ஆச்சரியம் இருந்துச்சு.

நாங்க உள்ள போய் ஹால்ல நின்னோம்.

கார்த்திக் பக்கத்துலயே நின்னுகிட்டு இருக்கும்போது, ராஜ் என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சார்.

"என்ன பவித்ரா, இன்னைக்குப் புடவை இல்லையா?"

அவர் ரொம்ப கேஷுவலா, ஒரு உரிமையோட கேட்டார்.

நான் வெக்கத்தோட லேசாத் தலை குனிஞ்சேன்.

"இல்ல அண்ணா... சும்மா சுடிதார் போட்டுக்கலாம்னு தோணுச்சு." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ராஜ் கார்த்திக்கைப் பார்த்தார்.

"கார்த்திக், உன் வைஃப் எப்பவும் புடவையில தான் அழகா இருப்பாங்கனு நினைச்சேன்."

"ஆனா இந்த க்ரீன் சுடிதார்ல..."

"நிஜமாவே அவங்க ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்காங்கப்பா."

அவர் எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இல்லாம, கார்த்திக் முன்னாடியே அவ்ளோ ஓப்பனாப் புகழ்ந்தார்.

"அந்தக் கலர் அவங்க ஸ்கின் டோனுக்கு அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா மேட்ச் ஆகுது."

"அதுவும் இந்த சுடி மொத்தத்துல கிளாஸியா இருக்கு."

ராஜ் சொன்ன விதம் அவ்ளோ இயல்பா, ஒரு ஜென்டில்மேன் மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு வெக்கமா இருந்துச்சு.

கார்த்திக் அதை ரொம்பச் சாதாரணமா எடுத்துக்கிட்டார்.

"ஆமா சார், அவளுக்கு எப்பவும் இந்த க்ரீன் கலர் தான் பிடிக்கும்."

கார்த்திக் ஒரு சாதாரணப் பதிலைக் கொடுத்துட்டு, சோபாவுல உக்காந்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு ரியாக்‌ஷனும் இல்ல.

அவர் இதை ஒன்னும் பெருசா எடுத்த மாதிரி தெரியல.

ஆனா எனக்குள்ள... என் மைண்ட் ஃபுல்லா ஒரு பெரிய சந்தோஷம் கூத்தாடிச்சு.

என் புருஷன் முன்னாடியே இன்னொரு ஆம்பளை என் அழகைப் புகழ்றாரு.

அதுவும் என்னோட ஷேப்பை, என் மாடர்ன் லுக்கை ரசிச்சுப் பேசுறாரு.

என் புருஷனுக்கு அதுல இருக்குற அந்த ரசனை புரியல.

ஆனா எனக்குப் புரிஞ்சுது.

என் முகம் செக்கச் செவேர்னு சிவந்துடுச்சு.

நான் என் கைகளை ஒன்னாச் சேர்த்து லேசாக் கசக்கிக்கிட்டேன்.

எனக்கு ஒரு கூச்சமா இருந்துச்சு.

------------------------------------------------------------

"பவித்ரா, ரேணுகா கிச்சன்ல இருக்கா," ராஜ் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

நான் உடனே கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ரேணுகா அக்கா வெங்காயம் வெட்டிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

"வாம்மா பவித்ரா."

அவங்க ரொம்ப அன்பா என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சாங்க.

நான் அவங்க பக்கத்துல ஒரு ஸ்டூல்ல உக்காந்தேன்.

"அக்கா, நான் ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணவா?"

"அய்யோ அதெல்லாம் வேணாம்மா, எல்லாம் முடிஞ்சிடுச்சு."

ரேணுகா அக்கா என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணாங்க.

"பவித்ரா... ராஜ் எப்பவும் அப்படித்தான்."

"எதையும் ரொம்ப ஓப்பனாப் பேசுவார், புகழ்வார்."

"அதை நீ தப்பா எடுத்துக்காத."

அவங்க ரொம்ப கேஷுவலாச் சொன்னாங்க.

எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சி வந்துச்சு.

இவங்க புருஷன் என் இடுப்பை உரிமையாத் தொடைச்சது இவங்களுக்குத் தெரியாது.

அவர் என்னை எந்தப் பார்வையில பாக்குறார்னும் இவங்களுக்குத் தெரியல.

"இல்ல அக்கா... நான் ஏன் தப்பா நினைக்கப் போறேன்."

"ராஜ் அண்ணா ரொம்ப டீசண்டான ஆளுனு எனக்குத் தெரியும்."

நான் உண்மையான ஒரு சிரிப்போட சொன்னேன்.

------------------------------------------------------------

டின்னர் டேபிள்ல எல்லாரும் உக்காந்தோம்.

நிறைய ஐட்டம்ஸ் செஞ்சுருந்தாங்க.

சாப்பாடு பரிமாறப்பட்டுச்சு.

கார்த்திக்கும் ரேணுகா அக்காவும் பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே கார்ப்பரேட் வொர்க்ங்கிறதால, அவங்க பேச்சு ஃபுல்லா ஆபீஸ் பத்திதான் இருந்துச்சு.

"வொர்க் லாம் எப்டி கார்த்திக்" ரேணுகா கேட்டாங்க.

"பரவால மேடம், ஃபுல் ஆஹ் டார்கெட் பின்னாடி தான் சுத்த வேண்டியதா இருக்கு." கார்த்திக் சீரியஸாச் சொன்னார்.

"எங்க பாத்தாலும் பாலிடிக்ஸ் ஆஹ் இருக்கு."

அவங்க பேச்சு அப்படியே ரொம்ப கார்ப்பரேட் லெவலுக்குப் போச்சு.

எனக்கும் ராஜ் அண்ணாவுக்கும் அந்தப் பேச்சுல பெருசா இன்ட்ரெஸ்ட் இல்ல.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் எதிர்த்தாப்புல உக்காந்திருந்தோம்.

அவங்க ரெண்டு பேரும் சீரியஸா பேசிட்டு இருக்கும்போது...

நான் லேசா நிமிர்ந்து ராஜைப் பார்த்தேன்.

ராஜ் என்னையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் கண்ணுல ஒரு சின்னக் கிண்டல், ஒரு போர் அடிக்கிற எக்ஸ்பிரஷன் இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்து லேசாப் புருவத்தை உயர்த்தினார்.

"இவங்க என்ன பேசுறாங்கனு உனக்குப் புரியுதா?"னு அவர் கண்ணாலயே கேட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் லேசா என் உதட்டைப் பிதுக்கி, "எனக்கும் ஒன்னும் புரியல"னு ஒரு சின்ன ஆக்‌ஷன் பண்ணேன்.

ராஜ் அதை பாத்துட்டு, வாய்விட்டுச் சிரிக்காம லேசாச் சிரிச்சார்.

அந்தச் சத்தமில்லாத பேச்சு, அந்தச் சின்னப் பார்வைப் பரிமாற்றம்...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய சீக்ரெட் கனெக்‌ஷனை உருவாக்குச்சு.

சுத்தி நடக்குற எதையும் பத்திக் கவலைப்படாம, நாங்க ரெண்டு பேரும் எங்களுக்குள்ள ஒரு சின்ன உலகத்தை உருவாக்கின மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

எனக்கு அது அவ்ளோ த்ரில்லிங்கா இருந்துச்சு.

என் புருஷன் பக்கத்துலயே உக்காந்து, இன்னொருத்தர் கூட நான் கண்ணாலேயே பேசுறது எனக்கு ஒரு புதுவிதமான போதையைக் கொடுத்துச்சு.

அந்தக் கண்கள் மூலமா நாங்க நிறையப் பேசிக்கிட்டோம்.

------------------------------------------------------------

டின்னர் முடிஞ்சது.

எல்லாரும் கை கழுவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தோம்.

"நீங்க எல்லாரும் ஹால்ல இருங்க, நான் போய் இந்தப் பாத்திரங்கள்லாம் சிங்க்ல வெச்சுட்டு வந்துடுறேன்."

ராஜ் கேஷுவலாச் சொல்லிட்டு, டேபிள்ல இருந்த தட்டுகளை எடுக்க ஆரம்பிச்சார்.

"நான் பண்றேன் சார்," கார்த்திக் லேசா எழுந்தார்.

"ஹே நோ ப்ராப்ளம் கார்த்திக், நீ ரேணுகா கூடப் பேசு."

ராஜ் பிளேட்ஸை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சனுக்குப் போனார்.

கார்த்திக்கும் ரேணுகாவும் மறுபடியும் அவங்க ஆபீஸ் பாலிடிக்ஸ் பத்திப் பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

நான் ஒரு கெஸ்ட் மாதிரி சும்மா உக்காந்திருக்க எனக்குச் சங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா எழுந்து கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ராஜ் சிங்க்ல தட்டுகளை வெச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் அவர் பக்கத்துல போய், டேபிள்ல இருந்து நான் எடுத்துட்டு வந்த ரெண்டு கப்களை வெச்சேன்.

"நான் ஹெல்ப் பண்றேன் அண்ணா."

நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ராஜ் என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

ஹால்ல கார்த்திக்கும் ரேணுகா அக்காவும் சத்தமாப் பேசிட்டு இருக்குறது எங்களுக்குத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

அந்தக் கிச்சன் இப்போ எங்களுக்கு மட்டும் சொந்தமான ஒரு பிரைவேட்டான இடமா மாறிடுச்சு.

ராஜ் தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டார்.

அவர் என்னை ரொம்ப நெருக்கமாப் பார்த்தார்.

அவர் குரல் சட்டுனு ரொம்ப மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுக்குற டோனுக்கு மாறிச்சு.

"பவித்ரா..."

அவர் அவ்ளோ மெதுவா கூப்பிட்டதும், நான் நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்தேன்.

"நான் முன்னாடி ஹால்ல சும்மா சொல்லல."

"இந்தச் சாதாரண சுடிதார்ல கூட..."

"நீ நிஜமாவே இவ்ளோ அழகா இருப்பேனு நான் எதிர்பார்க்கல."

அவர் குரல்ல இருந்த அந்த நெருக்கம், அந்தத் தவிப்பு என்னைப் அப்படியே லாக் பண்ணிடுச்சு.

அவர் என் புருஷன் முன்னாடி சொன்னதை விட, இப்போ தனியாச் சொன்ன விதம் எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

அந்த வாய்ஸ் என் நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பெரிய ஹார்ட்பீட் சத்தம் எனக்கே கேட்டுச்சு.

ஒரு பக்கம் ஹால்ல என் புருஷன் பேசிட்டு இருக்காரு.

இன்னொரு பக்கம் அவர் முன்னாடி கிச்சன்ல, ஒரு பெரிய ஆளு என்னைப் பார்த்து இவ்ளோ ரகசியமா சைட் அடிக்கிறாரு.

இந்த முரண்பாடு எனக்கு ஒரு பைத்தியம் பிடிக்கிற ஃபீலைக் கொடுத்துச்சு.

நான் வெக்கத்துல என் பார்வையை அப்படியே கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.

என் கால்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

எனக்குக் கூச்சம் அதிகமாச்சு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம, சிங்க்ல இருந்த பாத்திரத்தைப் பார்த்தேன்.

என் உடம்பெல்லாம் ஜிவ்வுனு இருந்துச்சு.

------------------------------------------------------------

ராஜ் அந்தப் பிளேட்ஸ் எல்லாம் கழுவி முடிச்சார்.

அவர் அந்த ஈரம் சொட்டுற தட்டுகளை ஒன்னா அடுக்கினார்.

அந்தத் தட்டுகளை ஒரு கையில பேலன்ஸ் பண்ணித் தூக்கினார்.

அவர் அதைத் தூக்கப் போகும்போது, நான் அவருக்கு ஹெல்ப் பண்ணலாம்னு ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி வெச்சேன்.

"நான் ஹெல்ப் பண்றேன் அண்ணா."

நான் என் கையை நீட்டிக்கிட்டே முன்னாடி போனேன்.

ஆனா...

அங்க தரையில ஒரு சின்ன இடத்துல கொஞ்சம் தண்ணி கொட்டி இருந்துச்சு.

அது அந்த கிச்சன் லைட்ல அவ்ளோ தெளிவாத் தெரியல.

நான் முன்னாடி வெச்ச என் வலது கால், சரியா அந்தத் தண்ணியில பட்டுச்சு.

அந்த வழுவழுப்பான டைல்ஸ்ல என் காலுக்கு எந்த ஒரு கிரிப்பும் கிடைக்கல.

அடுத்த செகண்ட்...

என் கால் சட்டுனு தரையில வழுக்கிச்சு.

என் உடம்போட பேலன்ஸ் முழுசாப் போயிடுச்சு.

எனக்கு என்ன நடக்குதுன்னே ஒரு செகண்ட் புரியல.

என் வாயில இருந்து ஒரு சின்னச் சத்தம் தன்னால வந்துச்சு.

என் உடம்பு அப்படியே முன்னாடி சரிஞ்சு விழ ஆரம்பிச்சுது.

நான் தரையில முகம் குப்பற விழப் போறேன்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அந்த ஒரு செகண்ட், டைம் ரொம்ப ஸ்லோ மோஷன்ல போற மாதிரி இருந்துச்சு.

ராஜ் ஓட ரிஃப்ளெக்ஸ் அவ்ளோ வேகமா இருந்துச்சு.

அவர் இடது கையில அந்த அடுக்குன தட்டுகளை வெச்சிருந்தார்.

நான் விழுந்தா, அந்தத் தட்டுகளும் சேர்ந்து கீழ விழுந்து பெரிய சத்தம் கேட்கும்.

அப்படிச் சத்தம் கேட்டா, ஹால்ல இருக்குற கார்த்திக்கும் ரேணுகாவும் உடனே உள்ள வந்துடுவாங்க.

ராஜ் இதைச் சட்டுனு மைண்ட்ல கால்குலேட் பண்ணார் போல.

அவர் தன் இடது கையைத் தட்டுகளோட அப்படியே ஸ்ட்ராங்கா, பேலன்ஸ்டா நிறுத்திக்கிட்டார்.

அதே சமயம்...

என்னை விழ விடாமத் தடுக்க, அவர் தன் வலது கையை அவ்ளோ வேகமா என் பக்கம் நீட்டினார்.

அவர் கை என் உடம்பைத் தாங்கப் பறந்து வந்துச்சு.

நான் முன்னாடி விழுந்துகிட்டு இருந்ததால, அவர் கை என் உடம்புல எந்த இடத்துல படுதுனு அவருக்கே தெரியல.

அது ஜஸ்ட் ஒரு ஆக்சிடென்டல் ரிஃப்ளெக்ஸ்.

அவர் வலது கை...

சரியா என் இடது மார்பகத்தின் மேல...

அந்த டார்க் க்ரீன் சுடிதார் துணிக்கு மேல...

சட்டுனு, அவ்ளோ அழுத்தமாப் பட்டுப் பிடிச்சுது.

அவர் உள்ளங்கை என் முழு முலையையும் ஒரு பெரிய கிரிப்போட கவ்விக் பிடிச்சுச்சு.

அந்தத் துப்பட்டா இல்லாததால, அப்றம் பிராவும் இல்லாம, அவர் கைக்கும் என் மார்பகத்துக்கும் நடுவுல அந்த மெல்லிய சுடிதார் துணி மட்டும்தான் இருந்துச்சு.

அவரோட அந்த விரல்கள் என் முலையோட சதைல அவ்ளோ ஆழமாப் பதிஞ்சு, என்னைக் கீழ விழாம அப்படியே லாக் பண்ணி நிறுத்துச்சு.

என் முலை அவர் கையோட அந்த வெயிட்டுக்குள்ள முழுசா அடங்கிப் போச்சு.

நான் தரையில விழாம, காத்துல அப்படியே பாதி சாஞ்ச வாக்குல நின்னேன்.

அவர் கை என் மார்பை அவ்ளோ கெட்டியா, ஸ்ட்ராங்காப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அந்த கிச்சனுக்குள்ள ஒரு மூச்சு முட்டுற அமைதி.

யாருமே ஒரு வார்த்தை பேசல.

அவர் கை என் முலை மேல அப்படியே பதிஞ்சு நின்னுச்சு.

[yazhiniram]

-----------
Part 112
-----------



அந்த கிச்சனுக்குள்ள ஒரு மூச்சு முட்டுற அமைதி.

ரெண்டு பேருமே ஒண்ணுமே பேசல.

அவர் கை என் இடது மார்பகத்தின் மேல அப்படியே பதிஞ்சு நின்னுச்சு.

நான் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகி நின்னேன்.

ஹால்ல இருந்து கார்த்திக்கும் ரேணுகா அக்காவும் சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவங்களுக்கு இங்க என்ன நடக்குதுன்னு கொஞ்சம் கூடத் தெரியாது.

நான் கீழ விழுந்துடுவேன்னு தான் நினைச்சேன்.

அவர் தெரியாம அந்த இடத்துல பிடிச்சுட்டோம், சோ அவரோட கையை விட்டுடுவாருனு நான் எதிர்பார்த்தேன்.

ஒரு செகண்ட்...

ரெண்டு செகண்ட்...

டைம் ரொம்ப ஸ்லோ மோஷன்ல போற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா அவர் கையை எடுக்கல.

மாறாக, அவர் உள்ளங்கை என் மார்பகத்தின் மேல இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பதிஞ்சுது.

அவரோட அந்தப் பெரிய விரல்கள் என் முலையோட சதைல லேசா அழுத்துச்சு.

அந்த டார்க் க்ரீன் சுடிதார் துணிக்குள்ள இருந்த என் மென்மையான சதை, அவர் கைக்குள்ள அடங்கி இருந்துச்சு.

நான் பிரா போடாததால, என் மார்பகத்தோட முழு ஷேப்பும் அவர் கைக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சிருக்கும்.

அவர் விரல்கள் என் முலைய விட்டு விலகல.

அவர் வேணும்னே இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்கா கிரிப் பண்ணுன மாதிரி இருந்துச்சு.

அது ஒரு ஆக்சிடென்டல் டச்சா தான் ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா இப்போ அது மெதுவா ஒரு வேண்டும் என்றே தொடுற தொடுதலா மாறுச்சு.

அவர் கை அவ்ளோ சூடா இருந்துச்சு.

அவர் உள்ளங்கை கொஞ்சம் கரடுமுரடா என் சுடிதார் மேல உரசும்போது எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த அழுத்தம் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் ஷாக் மாதிரி பாய்ஞ்சுது.

என் நரம்புகள் எல்லாம் சட்டுனு ஜிவ்வுனு இழுத்துக்கிச்சு.

இது தப்புனு என் மைண்ட் சொல்லுச்சு.

ஆனா என் உடம்பு அந்தத் தொடுதலை ரசிச்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான, ரொம்ப ரகசியமான ஒரு கூச்சம் பரவிச்சு.

நான் என்னையும் அறியாம, என் கட்டுப்பாட்டை மீறி லேசா முனகிட்டேன்.

"ஆஹ்..."

என் உதட்டுக்குள்ள இருந்து மெதுவா, ஒரு சின்ன மூச்சுக்காத்தோட அந்த முனகல் சத்தம் வெளிய வந்துச்சு.

அந்தச் சத்தம் எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"நான் ஏன் இப்படி முனகுனேன்?"னு என் மைண்ட் நினைச்சுது.

ஆனா ராஜ் அண்ணா அந்தச் சத்தத்தை ரொம்பத் தெளிவா கேட்டுட்டார்.

அவர் அந்த முனகலைக் கேட்டதும், அவர் கை சட்டுனு விலகல.

பதிலுக்கு, அவர் விரல்கள் என் முலையை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்துச்சு.

ஒரு லைட்டா பிசையுற மாதிரி அவர் கை லேசா அசைஞ்சுது.

நான் அந்தத் தொடுதலை ரசிக்கிறேன்கிறதை அவர் அமைதியாத் தெரிஞ்சுகிட்ட மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

அந்த ஒரு செகண்ட் பிசைஞ்சது என்னைய என்னமோ பண்ணிடுச்சு.

எனக்கு அந்த சடன் டச்னால, என் புண்டைல இருந்து கொஞ்சம் லீக் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

கொஞ்ச செகண்ட்ல, நாங்க ரெண்டு பேரும் எதார்த்தத்துக்கு வந்தோம்.

ராஜ் ரொம்ப கேர்ஃபுல்லா, தன் இடது கையில இருந்த அந்தத் தட்டுகளைப் பக்கத்துல கவுண்டர்ல வெச்சார்.

அவர் வலது கை இன்னும் என் மார்பகத்தின் மேல தான் இருந்துச்சு.

அவர் என்னைக் கீழ விழாம பேலன்ஸ் பண்ணார்.

மெதுவா என்னை நேரா நிக்க வெச்சார்.

நான் முழுசா என் கால்ல நேரா நிக்குற வரைக்கும், அவர் தன் கையை என் முலை மேல இருந்து எடுக்கவே இல்லை.

நான் நேரா நின்னதும், அவர் உடனே தன் கையை எடுத்துக்கிட்டார்.

-----------------------------------------------------

எங்களுக்கு நடுவுல ஒரு அமைதி.

ரொம்பச் சங்கடமான ஒரு அமைதி.

என் நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் தலை குனிஞ்சுக்கிட்டே நின்னேன்.

அவர் முகத்தைப் பார்க்க எனக்கு அவ்ளோ வெக்கமா இருந்துச்சு.

அந்த அமைதியை நானே உடைச்சேன்.

"தேங்க்ஸ்... தேங்க்ஸ் அண்ணா."

என் குரல் லோவா, லேசா நடுங்கிக்கிட்டே வந்துச்சு.

"நீங்க மட்டும் பிடிக்கலனா, நான் கீழ விழுந்திருப்பேன்."

நான் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

அப்போ நான் லேசாத் தலை குனிஞ்சு என் சுடிதாரைப் பார்த்தேன்.

"அய்யோ..."

என் வாயில இருந்து ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

நான் அதிர்ச்சியில லேசா மூச்சு வாங்குனேன்.

என் சுடிதார்ல, சரியா என் இடது நெஞ்சு மேல நல்லா சொத சொதனு ஈரமா இருந்துச்சு.

தட்டுல கழுவிட்டு கொஞ்சம் இருந்த தண்ணி தெறிச்சதோ, இல்ல ராஜ் அண்ணாவோட கையில இருந்த ஈரமோ...

அது சரியா என் முலை மேல ஒரு பெரிய வட்டமா, ஈரமாத் தெரிஞ்சுது.

அந்த ஈரம் என் சுடிதார் துணியை என் முலையோட அப்படியே ஒட்ட வெச்சிருந்துச்சு.

அது பார்க்குறதுக்கே ஒரு மாதிரி அப்பட்டமா இருந்துச்சு.

ராஜ் உடனே என்ன நடந்துச்சுனு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணுற மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சார்.

"சாரி பவித்ரா... ரியலி சாரி."

"நீ திடீர்னு வழுக்கிட்ட."

"என் ஒரு கையில பிளேட்ஸ் இருந்துச்சு."

"நீ கீழ விழுந்து அடிபட்டுக்கக் கூடாதேனு தான், நான் சட்டுனு அப்படிப் பிடிச்சிட்டேன்."

"வேணும்னு பண்ணல, சாரி."

அவர் குரல்ல எந்த ஒரு தப்பும் பண்ண ஃபீல் இல்ல, ரொம்ப ஸ்மூத்தா இருந்துச்சு.

அவர் கொடுத்த அந்த ரீசன் ரொம்ப லாஜிக்கலா இருந்துச்சு.

"பரவால அண்ணா... எனக்குப் புரியுது."

நான் ரொம்ப நெர்வஸா சொன்னேன்.

"தரையில தண்ணி எப்படி வந்துச்சுனு தெரியல பவித்ரா."

"நான் பார்க்கவே இல்ல அண்ணா."

"சிங்க்ல இருந்து தெறிச்சிருக்கும் போல."

"ஆமா அண்ணா, நான் கூட கவனிக்கல."

"நல்ல வேளை, நீ கீழ விழல."

"விழுந்திருந்தா கண்டிப்பா அடி பட்டிருக்கும்."

"இந்த டைல்ஸ் ரொம்ப வழுக்கும் போல பவித்ரா."

"ஆமா அண்ணா, ரொம்ப ஸ்லிப்பரியா இருக்கு."

"எனக்கும் அந்த ஈரம் தெரியல, தெரியாம அதுல கால வெச்சுட்டேன்."

"அதான் சட்டுனு கிரிப் கிடைக்கல."

"எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணுமே புரியல."

"பிளேட்ஸ் வேற என் கையில இருந்துச்சா..."

"நான் அதான் பயந்துட்டேன், தட்டு கீழ விழுந்து சத்தம் கேட்டிருக்கும்னு."

"சத்தம் கேட்டிருந்தா ஹால்ல இருந்து கார்த்திக் ஓடி வந்திருப்பான்ல."

"ஆமா அண்ணா, அவங்க என்னனு பதறி இருப்பாங்க."

"அதான் நான் தட்டைக் கீழ வைக்காம உன்னைப் பேலன்ஸ் பண்ணேன்."

"தேங்க்ஸ் அண்ணா."

"உனக்கு எங்கயும் அடி படலையே?"

"இல்ல அண்ணா, நான் ஓகே தான்."

"கை, கால் லாம் சுளுக்கிக்கலையே?"

"இல்ல இல்ல, அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல."

"எனக்கு தான் ரொம்ப நெர்வஸ் ஆயிடுச்சு பவித்ரா."

"நானும் பயந்துட்டேன் அண்ணா."

"உன் சுடிதார்ல வேற ஈரம் ஆகிடுச்சு."

"ஆமா, தண்ணி பட்டுடுச்சு போல."

"என் கையில இருந்த ஈரமும் பட்டுடுச்சுனு நினைக்கிறேன்."

"பரவால அண்ணா, அது காய்ஞ்சிடும்."

"ரியலி சாரி அகெய்ன்."

"ப்ளீஸ் அண்ணா, சாரி எல்லாம் வேணாம்."

நாங்க ரெண்டு பேரும் மாத்தி மாத்தி, அந்தத் தண்ணியையும் வழுக்குனதையும் பத்தியே பேசிட்டு இருந்தோம்.

எங்களுக்குள்ள இருந்த அந்தச் சங்கடமான டென்ஷனை குறைக்கிறதுக்காகவே நாங்க அப்படிப் பேசினோம்.

அவர் தொட்டதை பத்தி ரெண்டு பேருமே டைரக்ட்டா எதுவும் பேசல.

ஆனா ரெண்டு பேருக்கும் அது நல்லாத் தெரியும்.

ஒரு கட்டத்துல, நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்து லேசாச் சிரிச்சோம்.

அது ஒரு நெர்வஸ் ஆனா சிரிப்பு.

அந்தச் சிரிப்பு கொஞ்சம் அந்த அமைதியான டென்ஷனை உடைச்சுது.

-----------------------------------------------------

"சரி அண்ணா, நான் ஹாலுக்குப் போறேன்."

நான் மெதுவாத் திரும்பி வாசலை நோக்கி நடந்தேன்.

"வெயிட் பவித்ரா."

ராஜ் சட்டுனு ஒரு கொஞ்சம் லோவான வாய்ஸ்ல என்னைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.

நான் அப்படியே நின்னு, திரும்பி அவரைப் பார்த்தேன்.

அவர் என்கிட்ட ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி வந்தார்.

அவர் குரல் ரொம்பக் கிசுகிசுப்பா, ஆனா ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

"ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் வெயிட் பண்ணு."

"அது கொஞ்சம் காயட்டும்."

"நீ இப்படியே வெளிய போனீனா, அது நல்லா இருக்காது."

"உன் டிரஸ்ல... அந்த இடத்துல ஈரமா இருக்கு."

"கார்த்திக்கும் ரேணுகாவும் உன்னைப் பார்த்தா."

"பயந்துடுவாங்க, அண்ட் எதாவது தேவையில்லாத சந்தேகம் வந்தாலும் வரும்."

அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும், எனக்கு லைட்டா பயம் வந்துச்சு.

"அய்யோ, ஆமா."

"கார்த்திக் என்னைப் பார்த்தா என்ன நினைப்பாரு?"

"என் முலைக்கு மேல இப்படி ஒரு ஈரம் இருந்தா, ரேணுகா அக்கா என்னை எப்படிப் பார்ப்பாங்க?"

"நான் எதுக்கு இங்க உள்ள வந்தேன்னு நினைப்பாங்களா?"

"அவங்க முன்னாடி போய் நிக்க எனக்கு அவ்ளோ கூச்சமா இருந்துச்சு இப்போ."

எனக்குள்ள ஒரு விதமான குற்ற உணர்ச்சி வந்துச்சு.

என்னைய தப்பா நினைச்சிடுவாங்களோனு தோணுச்சு.

"ஆமா அண்ணா... நீங்க சொல்றது கரெக்ட் தான்."

"நான் இங்கயே கொஞ்சம் வெயிட் பண்றேன்."

நான் கொஞ்சம் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ராஜ் என்னைப் பார்த்து லேசாச் சிரிச்சார்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த கிச்சன் கவுண்டர்ல லேசாச் சாஞ்சு நின்னோம்.

எங்களுக்கு நடுவுல ஒரு விதமான டென்ஷன் இருக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல் ஆச்சு.

ஆனா நாங்க கேஷுவலாப் பேச ஆரம்பிச்சோம்.

அப்புறம் கேள்வி அவரோட கேர்ள்ஃபிரெண்ட் கிட்ட போச்சு.

"உங்க கேர்ள்ஃபிரெண்ட் ராதிகா அவங்களும் இந்த மாதிரி சுடிதார் போடுவாங்களா அண்ணா?"

நான் சும்மா அவர சீண்டி பார்க்க, அவர் எக்ஸ் கேர்ள்ஃபிரெண்ட் பத்திப் பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்.

"ஓ... அவளுக்கு சுடிதார்னா ரொம்பப் பிடிக்கும் பவித்ரா."

"அவ எப்பவும் உன்னை மாதிரி சிம்பிளா தான் டிரஸ் பண்ணுவா."

"அவங்களுக்கு என்ன கலர் பிடிக்கும் அண்ணா?"

"ப்ளூ தான் அவளோட ஃபேவரிட்... ஆனா எல்லாமே அவளுக்கு ரொம்ப நல்லாருக்கும்."

"ஆனா அவளை விட உனக்குத் தான் இந்த டிரஸ் பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு."

அவர் என்னை மறுபடியும் புகழ்ந்தார்.

நான் வெக்கத்தோட சிரிச்சேன்.

"நீங்க அவங்கள அவ்ளோ லவ் பண்ணீங்களா அண்ணா?"

"ஆமா பவித்ரா, காலேஜ் டேஸ்ல அதான் உலகமா இருந்துச்சு."

"அப்புறம் ஏன் அண்ணா பிரேக்கப் ஆச்சு?"

"சில விஷயங்கள் செட் ஆகல. அவளுக்கு வேற கனவுகள் இருந்துச்சு."

"உங்களுக்குக் கஷ்டமா இல்லையா?"

"ஆரம்பத்துல கஷ்டமா தான் இருந்துச்சு."

"அப்புறம் நாளாக நாளாக அது பழகிடுச்சு."

"ஆனா அவங்களோட ஞாபகம் இன்னுமா உங்களுக்கு இருக்கு அண்ணா?"

"சில பேரை அவ்ளோ சீக்கிரம் மறக்க முடியாது பவித்ரா."

"அவங்க நம்ம மனசுல பதிஞ்சிடுவாங்க."

"நீங்களும் ஏன் அவங்கள மறக்கலை?"

"மறந்துட்டேன், ஆனா உன்னைப் பார்த்ததும் மறுபடியும் ஞாபகம் வந்துடுச்சு."

"நான் நிஜமாவே அவங்க மாதிரியேவா இருக்கேன் அண்ணா?"

"அச்சு அசலா அவளைப் மாதிரியே இருக்க பவித்ரா. ஏன் அவள விட அழகா, சூப்பர் ஸ்ட்ரக்ச்சர்ல இருக்க."

"எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு அண்ணா."

"எனக்கும் உன்னைப் பார்த்தப்போ அவ்ளோ ஆச்சரியமாத் தான் இருந்துச்சு."

"அவளும் உன்னை மாதிரித் தான் கொஞ்சம் அமைதியா இருப்பா."

"ரொம்பப் பேச மாட்டாங்களா அண்ணா?"

"பேசுவா, ஆனா ரொம்பச் சாஃப்டாத் தான் பேசுவா."

நாங்க இப்படியே ரொம்ப நேரம் பேசிட்டு இருந்தோம்.

ஒரு பக்கம் ஹால்ல கார்த்திக் ஆபீஸ் பத்திப் பேசிட்டு இருக்காரு.

இங்க நாங்க ரெண்டு பேரும் அவ்ளோ மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுக்குற குரல்ல பேசிட்டு இருக்கோம்.

எங்க பேச்சு ரொம்பச் சாதாரணமா, சத்தமில்லாத சிரிப்போட இருந்துச்சு.

ஆனா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த டென்ஷன், என் மூச்சையே முட்ட வெச்சுது.

என் மார்புல இருந்த அந்த ஈரம், எனக்கு அவர் தொட்டதை ஞாபகப்படுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

-----------------------------------------------------

நான் என் சுடிதாரைக் குனிஞ்சு பார்த்தேன்.

அந்த ஈரம் கொஞ்சம் கூடக் காயல.

அது அப்படியே என் முலையோட ஒட்டி, என் ஷேப்பை அப்பட்டமா எடுத்துக் காட்டுச்சு.

"அண்ணா... இது காயவே இல்லையே."

நான் கொஞ்சம் பதற்றமாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அதைப் பார்த்தார்.

அவர் உடனே பக்கத்துல இருந்த ஒரு சுத்தமான கிச்சன் டவலை எடுத்தார்.

அதை என் பக்கம் நீட்டினார்.

"இதை வெச்சு லேசாத் தொடைச்சுப் பாரு பவித்ரா."

நான் அந்த டவலைத் தயங்கித் தயங்கி வாங்கினேன்.

என் முகம் ஃபுல்லா வெக்கத்துல சிவந்துடுச்சு.

அவர் முன்னாடியே, அப்புறம் அவர் கொட்ட கொட்ட என்னையே பார்த்துட்டு இருக்கும்போது...

என் மார்பகத்தை நானே தொடைக்கிறது எனக்கு அவ்ளோ சங்கடமா இருந்துச்சு.

அதுவும் அவர் என் அப்பா வயசுல இருக்குற ஒரு ஆளு.

எனக்குக் கைகால்லாம் லேசா நடுங்குச்சு.

நான் அந்த டவலை வெச்சு, என் சுடிதார் மேல லேசா, சும்மா பேருக்கு ஒரு ஒத்து ஒத்தினேன்.

நான் என் முலையை அழுத்தாம, ரொம்ப மேலோட்டமாத் தொடைச்சேன்.

எனக்கு அவ்ளோ கூச்சமா இருந்துச்சு.

நான் தொடைக்கிறதை ராஜ் கண் இமைக்காமப் பார்த்துட்டு இருந்தார்.

அவர் என்னை அவ்ளோ உன்னிப்பா கவனிச்சார்.

நான் தவிக்குறதும், எனக்கு இருக்குற வெக்கமும் அவருக்கு நல்லாப் புரிஞ்சுது.

"இப்படித் தொடைச்சா அது காயாது பவித்ரா."

அவர் குரல் ரொம்ப சாஃப்டா, ஆனா ஒரு உரிமையோட வந்துச்சு.

அவர் ஒரு ஸ்டெப் என் பக்கம் முன்னாடி வந்தார்.

அவர் என் பர்சனலான ஸ்பேஸ்க்குள்ள நுழைஞ்சது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

எனக்கு சட்டுனு ஒரு பதற்றம் வந்துச்சு.

"இல்ல... இல்ல அண்ணா, நானே தொடைச்சுக்குறேன்."

நான் கொஞ்சம் பயத்தோட, ஒரு கிசுகிசுக்குற குரல்ல சொன்னேன்.

ராஜ் என் பதற்றத்தைப் பெருசா எடுத்துக்கல.

அவர் ரொம்ப ஸ்மூத்தா என் கையில இருந்த அந்த டவலைத் தன் கைக்கு வாங்கினார்.

அவர் எங்கிட்ட எந்தப் பர்மிஷனும் கேட்கல.

அவர் அந்த டவலைக் கையில வெச்சுக்கிட்டு, என் பக்கத்துல ரொம்ப நெருக்கமா நின்னார்.

அவர் அவ்ளோ உயரமா, ஸ்ட்ராங்கா நின்னார்.

நான் அவர் முன்னாடி குட்டையா இருக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் மூச்சுக்காத்து என் நெஞ்சுப் பகுதியில படுற அளவுக்கு நெருக்கம்.

அவர் மேல இருந்து வந்த வாசம் என்ன ஃபுல்லா கிறங்கடிச்சது.

அவர் தன் கையை என் மார்பகத்தின் மேல நேரா வெச்சார்.

அந்த டவல் வழியா, அவர் கைகள் என் ஈரமான சுடிதார் மேல பட்டுச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் என் முலையைத் தொடைக்க ஆரம்பிச்சார்.

ஆரம்பத்துல அவர் ரொம்ப லேசா, ரொம்ப மெதுவாத் தான் தொடைச்சார்.

அந்த ஈரத்தை எடுக்குற மாதிரி, ஒரு சாதாரணத் தொடுதல் மாதிரி தான் இருந்துச்சு.

அவர் பெருவிரல் என் சுடிதாரின் மேல மெதுவா நகர்ந்துச்சு.

அவர் உள்ளங்கை என் முலையோட மையப் பகுதியில பட்டுச்சு.

அந்த டவலோட சொரசொரப்பும், அவர் கையோட சூடும் ஒன்னா சேர்ந்து என் மேல பட்டுச்சு.

எனக்குக் கூச்சம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாக ஆரம்பிச்சுது.

ஹால்ல கார்த்திக் சிரிக்கிற சத்தம் கிச்சன் வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

என் புருஷன் அங்க உக்காந்துட்டு இருக்காரு.

இங்க ராஜ் என் முலைய டவல் வெச்சுத் தொடைச்சுட்டு இருக்காரு.

இந்த முரண்பாடு எனக்கு ஒரு பைத்தியம் பிடிக்கிற ஃபீலைக் கொடுத்துச்சு.

ஆனா கொஞ்ச நேரத்துலயே அவர் தொடுற விதம் மாறிச்சு.

அவர் கைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அழுத்தமா தொடைக்க ஆரம்பிச்சுது.

வெறும் ஈரத்தை எடுக்குற மாதிரி இல்லாம, அவர் கை என் முழு முலையையும் கவர் பண்ணுச்சு.

அவர் விரல்கள் என் முலையோட மென்மையை முழுசா ஃபீல் பண்ற மாதிரி அழுத்துச்சு.

தண்ணியைத் தொடைக்கிற சாக்குல, அவர் என் மார்பகத்தை லேசா மசாஜ் பண்ற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

அந்தத் தொடுதல் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு ஜிவ்வுங்கிற ஃபீலிங்கை கொடுத்துச்சு.

அவர் கைகள் அவ்ளோ எக்ஸ்பீரியன்ஸ்டா, நேர்த்தியா என் முலையைத் தடவுச்சு.

அவர் பெருவிரல் என் முலையோட மேல்பகுதியில லேசா அழுத்தித் தடவிச்சு.

அவர் மத்த விரல்கள் என் முலையோட அடிப்பகுதியைக் கவ்விப் பிடிக்குற மாதிரி அசைஞ்சுது.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பதற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சுது.

அதுக்கு பதிலா, ஒரு ரகசியமான போதை தலைக்கு ஏறுச்சு.

நான் என் கீழ உதட்டைப் பல்லால கவ்விக்கிட்டேன்.

என் மூச்சுக்காத்து ரொம்ப வேகமா, சூடா வெளிய வந்துச்சு.

என் முலைகள் அந்த மூச்சுக்கு ஏத்த மாதிரி முன்னும் பின்னும் அசைஞ்சுது.

என் நெஞ்சு மேல ஏறி இறங்குறப்போ, அவர் கைகள் என் முலை மேல இன்னும் நல்லா அழுந்துச்சு.

நான் என்னையும் அறியாம, ஒரு சின்ன முனகல் சத்தத்தை விட்டேன்.

"ம்ம்ம்..."

அது அவ்ளோ மெதுவா, ஆனா தவிப்போட வந்துச்சு.

என் மைண்ட், "இது தப்பு, யாராவது பார்த்துட்டா என்ன ஆகுறது, தடுத்து நிறுத்து"னு சொல்லுச்சு.

ஆனா என் உடம்பு அந்தத் தொடுதலுக்கு முழுசா அடிமையாகிட்டு வர்றதை நான் உணர்ந்தேன்.

என் முனகல் சத்தத்தைக் கேட்டதும், ராஜ் அண்ணாவோட கைகள் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகாரமா மாறுச்சு.

அவர் விரல்கள் என் முலையைச் சுத்தி வட்டமாத் தடவ ஆரம்பிச்சுது.

அந்த டவலோட துணி என் காம்புகள் மேல உரசும்போது, எனக்கு அவ்ளோ கூச்சமா இருந்துச்சு.

நான் உள்ள பிரா போடாததால, என் காம்புகள் சட்டுனு விறைச்சு, ஒரு சின்னக் கல் மாதிரி ஆச்சு.

அவர் விரல்கள் அந்த விறைச்ச காம்புகளைத் துணியோட சேர்த்து அப்பட்டமாத் தடவுச்சு.

அவர் கட்டைவிரல் சரியா என் காம்பு மேல பட்டு, லேசா அழுத்தி சுத்துச்சு.

அந்த மெல்லிய சுடிதாருக்குள்ள என் காம்பு எப்படி விறைச்சு நிக்குதுனு அவர் கையாலேயே ஃபீல் பண்ணாரு.

அவர் அதை வேணும்னு தான் பண்றாருனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

எனக்குக் கண்ணெல்லாம் லேசாச் சொருகுச்சு.

என் உடம்பெல்லாம் ஜிவ்வுனு இருந்துச்சு.

எனக்கு அந்த சடன் டச்னால, என் புண்டைல இருந்து ரொம்ப லீக் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் தொடை இடுக்குல ஈரமா இருக்குறது எனக்கே நல்லாத் தெரிஞ்சுது.

நான் கால்களைச் சேர்த்து இறுக்கமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

நான் லேசாத் தலை குனிஞ்சு அவர் கைகளைப் பார்த்தேன்.

அவர் கை என் முலையை எப்படிப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருக்குனு நான் பார்த்தேன்.

அவர் கைக்குள்ள என் முலை அவ்ளோ சாஃப்டா அடங்கி இருந்துச்சு.

அப்போ என் பார்வை லேசாத் தரையை நோக்கிப் போகும்போது...

அவரோட பேண்ட் பகுதியில ஒரு மாற்றம் இருக்குறத நான் நோட் பண்ணேன்.

அவரோட அந்த ஜீன்ஸ்க்கு நடுவுல, ஒரு பெரிய பல்ஜ் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவரோட உறுப்பு முழுசா விறைச்சு, அந்தப் பேண்ட்டைத் தள்ளிக்கிட்டு நிக்கிறது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அந்த ஜிப்பர் இருக்குற இடம் அவ்ளோ டைட்டா இழுத்துப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அது அவ்ளோ பெருசா, ஒரு டெண்ட்டு மாதிரி நின்னதை நான் பார்த்துட்டேன்.

என் மைண்டுக்கு பிரகாஷ் மான்ஸ்டர் சைஸ் அளவுக்கு இருக்குமோனு தோணுச்சு.

அதைப் பார்த்ததும் எனக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆச்சு.

"இவ்ளோ பெரிய ஆளு, என்னைத் தொடும்போது இப்படி விறைச்சுப் போய் நிக்கிறாரா?"

ஒரு பெரிய மனுஷன் மாதிரி, அவ்ளோ டீசண்டா நடந்துக்கிட்டு, இப்போ என் முலையத் தொடும்போது இவருக்கு இப்படி ஆகிடுச்சே.

அந்த நினைப்பு எனக்குள்ள ஒரு கர்வத்தையும், ஒரு புதுவிதமான கூச்சத்தையும் கொடுத்துச்சு.

"அவர் பசுத்தோல் போர்த்திய புலியா ங்கிற மாதிரி அவரோட ஒரிஜினல் ஃபேஸ் இதுதானானு எனக்கு கன்ஃபியூஷனா இருந்துச்சு, ஆனா அவரு என் மேல இவ்ளோ ஆசையா இருக்காரானு இன்னொரு மனசு ஃபீல் பண்ணுச்சு?"

நான் அதைப் பார்க்காத மாதிரி உடனே என் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

ஆனா என் மைண்ட் ஃபுல்லா அந்தப் பெரிய பல்ஜ் தான் இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்துட்டே என் முலையைத் தடவுறாரு, அவர் பேண்ட்ல அப்படி விறைச்சு நிக்குது.

இந்த முரண்பாடு என்னைப் பைத்தியம் ஆக்குச்சு.

எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமா, ஆனா ரொம்பத் த்ரில்லிங்கா இருந்துச்சு.

அவர் என்னை இப்படித் தொடைக்கிறதை நான் தடுக்கணும்னு எண்ணம் வரவே இல்லை.

ஒரு வார்த்தை கூட நான் பேசல.

இந்த ட்ரை பண்றேங்கிற பேர்ல அவர் என்னோட முலைய பிடிச்சு பிசைஞ்சுகிட்டு இருக்குறது ஒரு மூணு நிமிஷத்துக்கு மேல தொடர்ந்துச்சு.

ஒரு நிமிஷம் கூட அவர் கை என் முலையை விட்டு விலகல.

அவர் என் முலையை அவ்ளோ உரிமையா, லேசா ஆழமாத் தடவிக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் ஒரு பொம்மை மாதிரி அவர் கைக்கு அடங்கி நின்னேன்.

அவர் தொடுற ஒவ்வொரு தடவையும் என் காம்புகள் இன்னும் அதிகமா விறைச்சுது.

என் முலைகள் அவர் கைக்குள்ள சூடாகிப் போச்சு.

அவரோட அந்த எக்ஸ்பீரியன்ஸ்ட் மசாஜிங் ஆக்ட் எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

வெளிய பார்க்க டீசண்டா இருந்துட்டு, உள்ளுக்குள்ள இதுக்கு தான் பிளான் போட்டுட்டு இருந்தாரோ அப்படிங்கிற அந்த ஃபீல்.

என் புருஷனுக்கு இல்லாத அந்த ஈர்ப்பு, இவருக்கு என் மேல இருக்கு.

-----------------------------------------------------

ஒரு வழியா, ராஜ் அந்த டவலை என் மார்புல இருந்து எடுத்தார்.

அவர் கை என் சுடிதாரை விட்டு விலகுச்சு.

அதைப் பக்கத்துல இருந்த கவுண்டர்ல ரொம்ப கேஷுவலா வெச்சார்.

"அப்பாடா, முடிஞ்சுது."

நான் ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.

அந்த டென்ஷன் முடிஞ்சுதுனு நான் ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.

என் நெஞ்சு படபடப்பு கொஞ்சம் குறையுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"இனிமே நாம ஹாலுக்குப் போயிடலாம்"னு நான் மனசுல நினைச்சேன்.

ஆனா...

அடுத்த செகண்ட்...

எந்த ஒரு டவலும் இல்லாம...

ராஜ் தன் வெறும் கையை, நேரா என் இடது மார்பகத்தின் மேல வெச்சார்.

அந்தச் சுடிதார் துணிக்கு மேல, அவரோட அந்தப் பெரிய, சூடான உள்ளங்கை என் முலையை முழுசா மூடிப் பிடிச்சுது.

எந்த ஒரு தடுப்பும் இல்லாம, அவர் வெறும் கை என் சுடிதார் மேல பட்டுச்சு.

அவர் கை அவ்ளோ சூடா இருந்துச்சு.

அவர் விரல்கள் என் மென்மையான சதைல அவ்ளோ ஃபர்மா பதிஞ்சுது.

அவர் உள்ளங்கை என் விறைச்ச காம்பை உரசும்போது, எனக்கு உயிரே போற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு அப்படியே கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி ஆயிடுச்சு.

என் மூச்சு காத்து அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆன மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

இது ஒரு ஆக்சிடென்டல் டச் இல்ல.

இது டவலை வெச்சுத் தொடைக்கிற சாக்கும் இல்ல.

இது ரொம்ப அப்பட்டமான, நேரடியான ஒரு தொடுதல்.

எனக்கு ஒரு பக்கம் பயமா இருந்துச்சு, இன்னொரு பக்கம் ஒரு ஜிவ்வுங்கிற ஃபீல்.

அந்தத் தொடுதல்ல ஒரு ஆம்பளையோட உரிமை அப்பட்டமா இருந்துச்சு.

நான் அவ்ளோ அதிர்ச்சியில, பயத்துல அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

என் உதடுகள் லேசா நடுங்குச்சு.

"அண்ணா... என்ன பண்றீங்க..."

நான் மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுக்குற குரல்ல, பயத்தோட கேட்டேன்.

ராஜ் என் கண்ணை நேராப் பார்த்தார்.

அவர் தன் கையை என் முலை மேல இருந்து எடுக்கவே இல்லை.

மாறாக, அவர் என் பக்கத்துல இருந்து ஒரு ஸ்டெப் பின்னாடி நகர்ந்தார்.

ஆனா அவர் கை இன்னும் என் மார்பகத்தின் மேல தான் கிரிப்பா இருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு சாதாரணமான, கேஷுவலான சிரிப்பு.

"பாரு... காய்ஞ்சிடுச்சு."

அவர் சாதாரணமா, எதுவுமே நடக்காத மாதிரி சொன்னார்.

[yazhiniram]

-----------
Part 113:
-----------



அந்த கிச்சனுக்குள்ள ஒரே அமைதி.

ராஜ் அண்ணா டைரக்ட்டா அவரோட ஹேண்ட்ல என்னோட முலைய டைட்டா பிடிச்சு, ட்ரை ஆயிடுச்சு பாருனு சொன்னாரு.

அவர் கை கெட்டியா பிடிச்சு இருந்துச்சு.

என் புருஷனோட பழைய மேனேஜர் கை என் முலை மேல இருக்கு.

அவர் உள்ளங்கை என்னோட முலையோட முழு சைஸையும் கவர் பண்ணிடுச்சு.

அதுவும் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, ஒரு ஆம்பளைக்கே உரிய உரிமையோட பிடிச்சிருந்தார்.

அவர் எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ரொம்ப சாதாரணமா நின்னார்.

அவரோட அந்த அமைதி, என்னை ஒரு பக்கம் பயமுறுத்துச்சு, இன்னொரு பக்கம் என்னைப் பைத்தியம் ஆக்குச்சு.

என் உடம்பு அந்தத் தொடுதலுக்கு என்னவோ மாதிரி ரியாக்ட் பண்ணுச்சு.

என் முலை மெதுவா, ரொம்ப சாஃப்டா அவர் கைக்குள்ள அடங்கி இருந்துச்சு.

அவர் விரல்கள் என் சதையில அப்பட்டமாப் பதிஞ்சு இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

என் மூச்சு காத்து தொண்டையிலயே சிக்கிக்கிச்சு.

அவர் கையை விட்டுடுவாருனு நான் எதிர்பார்த்தேன்.

ஆனா அவர் எடுக்கல.

மாறாக, அவர் உள்ளங்கையோட சூடு என் சுடிதார் வழியா என் உடம்புக்குள்ள இறங்குச்சு.

அந்த ஈரமான சுடிதார் துணி என் முலையோட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தத் துணி ஒரு சின்னக் குளிர்ச்சியைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் கை அந்த ஈரமான துணிக்கு மேல படும்போது, எனக்கு ஒரு புதுவிதமான கூச்சம் வந்துச்சு.

அவரோட உள்ளங்கையோட சூடு, அந்த ஈரமான துணியைத் தாண்டி என் சதையில பட்டுச்சு.

ரெண்டுக்கும் நடுவுல என் முலை ரொம்ப சென்சிட்டிவா மாறிடுச்சு.

அந்தக் குளிர்ச்சிக்கும் அவர் கையோட சூட்டுக்கும் நடுவுல என் காம்பு மாட்டிக்குச்சு.

நான் உள்ளே பிரா போடாததால, அந்த ஒரு சின்ன உரசல்லயே என் காம்பு முழுசா விறைச்சுடுச்சு.

அது சுடிதாரைத் துளைச்சுக்கிட்டு அவர் உள்ளங்கையில குத்துச்சு.

அந்த விறைப்பு என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் மாதிரி பாய்ஞ்சுது.

அவர் அதைக் கவனிச்சிட்டார்.

அவரோட பெருவிரல் சட்டுனு என் விறைச்ச காம்பு மேல பட்டுச்சு.

அவர் அதை எடுக்கல.

அவர் அதை வேணும்னே அழுத்திப் பிடிச்சார்.

அவரோட விரல்கள் என் முலையை கிரிப்பா பிடிச்சுது.

என் கன்னம் ரெண்டும் வெக்கத்துல செக்கச் செவேர்னு சிவந்துடுச்சு.

நான் இதத் தடுத்து நிறுத்திருக்கணும்.

ஆனா என் உடம்பு அதுக்கு அடிமையாகிட்டு இருந்துச்சு.

ஹால்ல இருந்து கார்த்திக் பேசுற சத்தம் என் காதுல விழுந்துச்சு.

என் புருஷன் அங்க இருக்காரு, இங்க இவரு என் முலையக் கெட்டியாப் பிடிச்சுட்டு இருக்காருங்கிற நினைப்பு என் உடம்பை ஜிவ்வுனு ஆக்குச்சு.

இது ஒரு தப்பான உணர்ச்சினு எனக்குத் தெரியும். ஆனா அந்தத் தப்பு தான் எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஒரு பக்கம் கூச்சம், இன்னொரு பக்கம் ஒரு தவிப்பு.

நான் ரொம்ப பதற்றமா, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க..."

நான் மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுக்குற குரல்ல கூப்பிட்டேன்.

என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

என் தொண்டைக்குள்ள எச்சில் முழுங்கக் கூடக் கஷ்டமா இருந்துச்சு.

அவர் என் கண்ணை நேராப் பார்த்தார்.

"போதும் கைய எடுங்க அண்ணா."

நான் தவிப்போட சொன்னேன்.

நான் கொஞ்சம் பின்னாடி நகர ட்ரை பண்ணேன், ஆனா என் கால்கள் ரெண்டும் மரத்துப் போன மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன, வெற்றிகரமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவரோட விரல்கள் என் காம்பை லேசாப் பிடிச்சு ஒரு சின்ன இழுப்பு இழுத்துச்சு.

அந்த ஒரு வினாடி நான் என்னையும் அறியாம லேசா முனகிட்டேன்.

அவர் அந்த முனகலைக் கேட்டு ஒரு செகண்ட் ரசிச்சார்.

அப்றம் அவர் ரொம்ப மெதுவாத் தன் கையை இழுத்தார்.

அவர் விரல்கள் என் சுடிதார் மேல உரசிக் கிட்டே கீழ இறங்குச்சு.

அவர் கையை எடுத்த பிறகும், அந்த இடத்துல ஒரு சூடு அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த விலகுன சூடு என்னைப் படபடக்க வெச்சுது.

என் நரம்புகள் எல்லாம் ஜிவ்வுனு இழுத்துக்கிச்சு.

அவர் கையை எடுத்தப்போ, எனக்குள்ள ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் வந்த மாதிரி தோணுச்சு.

நான் ஏன் இப்படி நினைக்கிறேன்னு எனக்கே என்னைப் பார்த்துக் கோவம் வந்துச்சு.

நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவசரமா என் சுடிதார் டாப்பை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

அந்த ஈரம் என் காம்பை வெளிக் காட்டுச்சு.

"ஹாலுக்குப் போலாம் அண்ணா."

நான் தலை குனிஞ்சுக்கிட்டே, திரும்ப முயற்சி பண்ணேன்.

நான் என் கையை நெஞ்சுக்குக் குறுக்கே கட்டிக்கிட்டேன்.

ஆனா நான் திரும்புறதுக்குள்ள, ராஜ் என் பக்கத்துல ரொம்ப நெருக்கமா வந்தார்.

எங்களுக்குள்ள இருந்த அந்த இடைவெளி முழுசா உடைஞ்சுது.

அவர் முகத்தை என் கழுத்துப் பக்கத்துல கொண்டு வந்தார்.

அவரோட சூடான மூச்சுக்காத்து என் காது மடல்லயும், பிடரியிலயும் பட்டுச்சு.

என் உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துக்கிச்சு.

அந்தச் சிலிர்ப்பு நேரா என் அடிவயிறு வரைக்கும் இறங்குச்சு.

அவர் குரல் ரொம்ப பேஸ் ஆக, ஒரு வெறியோட கேட்டுச்சு.

"பவி..."

அவர் என்னை 'பவித்ரா'னு கூப்பிடாம, ரொம்ப உரிமையா 'பவி'னு கூப்பிட்டார்.

"அது சாஃப்டா இருக்கு பவி..."

"என் கையை அங்க இருந்து எடுக்கவே எனக்கு மனசு வரல."

அவர் தெளிவா, ஆனா ரொம்ப அமைதியான குரல்ல சொன்னார்.

இதைக் கேட்டதும் எனக்கு ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போய் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

நான் ஒரு சங்கடமான சிரிப்பைச் சிரிச்சேன்.

நான் என் அடக்கமா ஒரு பதில் சொல்ல ட்ரை பண்ணேன்.

"அண்ணா..."

"நான் உங்க கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் இல்ல அண்ணா."

"பாக்க மட்டும் தான் அவங்க மாதிரி இருக்கேன்."

நான் ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி, ரொம்ப வெள்ளந்தியா சொன்னேன்.

என் குரல்ல ஒரு தவிப்பு, ஆனா உள்ளுக்குள்ள ஒரு ரகசியமான சந்தோஷம் இருந்துச்சு.

ராஜ் ஒரு ஸ்டெப் என் பக்கம் முன்னாடி வந்தார்.

அவர் என்னை முழுசா அவரோட கண்ட்ரோல்ல வெச்சிருந்த மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி."

"ஆனா..."

"நீ ஏன் இப்போ என்னோட கேர்ள்ஃப்ரெண்டா இருக்கக் கூடாது?"

அவர் நேரடியா, என் கண்ணைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

என் அப்பாவோட வயசுல இருக்குற ஒரு ஆளு, என்னைப் பாத்து இப்படிச் சொல்றாரு.

அதுவும் இவ்ளோ தப்பான ஒரு கேள்வியைக் கேக்குறாரு.

எனக்குள்ள ஒரு பயமும், அதே சமயம் ஒரு கூச்சமும் ஒன்னாச் சேர்ந்துச்சு.

"நீங்க ரொம்ப குறும்பா மாறிட்டு வர்றீங்க அண்ணா..."

"உங்க லிமிட்ல இருங்க."

நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, ரொம்ப மெதுவா அவரைத் திட்டினேன்.

என் வார்த்தைகள்ல கோவம் இல்ல, ஒரு விதமான வெக்கம் தான் இருந்துச்சு.

நான் அவசர அவசரமாக அங்க இருந்து திரும்பி, ஹாலை நோக்கி நடந்தேன்.

நான் கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்ததும், எனக்குள்ள ஒரு பெரிய போராட்டம்.

என் உடம்பெல்லாம் ரொம்ப சென்சிட்டிவா இருந்துச்சு.

ஆனா நான் அதையெல்லாம் மறைச்சுக்கிட்டு, நார்மல் மோடுக்கு வர வேண்டிய கட்டாயம்.

நான் ஹாலுக்குள்ள வந்ததும், என் முகத்துல ஒரு சாதாரணமான சிரிப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக்கும் ரேணுகா அக்காவும் சோபாவுல உக்காந்து பேசிட்டு இருந்தாங்க.

நான் போய் கார்த்திக் பக்கத்துல ரொம்ப அடக்கமா உக்காந்தேன்.

ராஜ் எனக்குப் பின்னாடியே ரொம்ப கேஷுவலா நடந்து வந்தார்.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்ல.

அவர் கார்த்திக் எதிர்த்தாப்புல போய் உக்காந்தார்.

"என்ன கார்த்திக், ஆபீஸ் மேட்டர் பேசி முடிச்சாச்சா?" ராஜ் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டார்.

"ஆமா சார், சும்மா பேசிட்டு இருந்தோம் சார்."

கார்த்திக் ரொம்ப இயல்பாச் சொன்னார்.

எனக்கு அவங்க பேசுறது எதுவும் காதுல விழல.

என் மைண்ட் ஃபுல்லா கிச்சன்ல நடந்தது தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் கார்த்திக்கைப் பார்த்தேன்.

அவருக்குத் தன் பொண்டாட்டிக்கு இப்போ என்ன நடந்துச்சுனு கொஞ்சம் கூடத் தெரியல.

அது எனக்கு ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சியைக் கொடுத்துச்சு.

நாங்க ஒரு பத்து நிமிஷம் சும்மா எதார்த்தமாப் பேசிட்டு இருந்தோம்.

அப்புறம் கார்த்திக் எழுந்தார்.

"சரி சார், ரொம்ப டைம் ஆச்சு, நாங்க கிளம்புறோம்."

கார்த்திக் சொல்லிட்டு என்னைப் பார்த்தார்.

நானும் உடனே எழுந்தேன்.

"சார், நெக்ஸ்ட் வீக் நீங்களும் மேடமும் எங்க வீட்டுக்கு டின்னர் வரணும்."

கார்த்திக் ரொம்ப ஃபார்மலா இன்வைட் பண்ணார்.

ராஜ் என்னைப் பார்த்து ஒரு செகண்ட் சிரிச்சார்.

"கண்டிப்பா கார்த்திக், நாங்க வர்றோம்."

ரேணுகா அக்காவும் சந்தோஷமாச் சம்மதிச்சாங்க.

நாங்க எல்லாரும் மெயின் டோர் பக்கம் நடந்தோம்.

ரேணுகா அக்கா முன்னாடி போய் கதவைத் திறந்தாங்க.

கார்த்திக் முதல்ல வெளிய போனார்.

அவர் வெளிய போய்க் குனிஞ்சு தன் ஷூவைப் போட்டுக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் ரேணுகா அக்காகிட்ட ஏதோ பேசிட்டு இருந்தார்.

நான் கார்த்திக்குக்குப் பின்னாடி மெதுவா பின்னாடியே போனேன்.

என் பார்வை ஃபுல்லா கார்த்திக் மேல தான் இருந்துச்சு.

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்துக்கிட்டே ஒவ்வொரு அடியா எடுத்து வெச்சேன்.

நான் வாசப்படியில கால் எடுத்து வைக்கும்போது...

சரியா அந்த நேரம், ரேணுகா அக்கா கார்த்திக் கிட்ட ஏதோ ஜோக் சொல்ல, கார்த்திக் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

அவங்க ரெண்டு பேரோட கவனமும் என் மேல இல்ல.

ராஜ் எனக்குப் பின்னாடி ரொம்ப நெருக்கமா வந்தார்.

அவர் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி பக்கத்துல நின்னார்.

கார்த்திக்குக்கும் ரேணுகா அக்காவுக்கும் நாங்க நிக்கிற இடம் சரியாய்த் தெரியாது.

கார்த்திக் குனிஞ்சு ஷூ லேஸ் கட்டிட்டு இருக்கிறதால, அவருக்குப் பின்னாடி நடக்குறது சுத்தமாத் தெரியாது.

அந்த ஒரு சின்ன கேப்ல, யாரும் பாக்காத அந்த இடத்துல...

ராஜ் ஓட அந்தப் பெரிய வலது கை கீழ இறங்குச்சு.

அவர் கை நேரா என் பின்பக்கத்துக்கு வந்துச்சு.

என் சுடிதாருக்கு மேல, என் வலது பக்க குண்டியோட சதையை அவர் உள்ளங்கை முழுசா மூடிப் பிடிச்சுது.

என் உடம்பு சட்டுனு விறைச்சுப் போச்சு.

அவர் தொட்ட வேகம், எனக்கு ஒரு பெரிய ஷாக்கா இருந்துச்சு.

அவர் கை பெருசா, என்னோட ஒரு குண்டியை முழுசா கவர் பண்ணிடுச்சு.

எனக்கு அப்படியே உசிரே நின்னு போச்சு.

அவர் கை சும்மா தொடல.

அவர் அந்தச் சதையை ஸ்ட்ராங்கா, ஒரு பெரிய கிரிப்போட பிடிச்சார்.

அவர் உள்ளங்கை என் குண்டியில அமுங்கிப் பதிஞ்சுது.

என் துணியைத் தாண்டி அவர் கைகளோட சூடு என் பின்பக்கத்துல அப்பட்டமாப் பட்டுச்சு.

அந்த சுடிதார் துணியோட சேர்த்து என் சதையை அவர் கவ்விப் பிடிச்சார்.

ஒருத்தன் தன் பொண்டாட்டியோட குண்டியை எப்டிப் பிசைவானோ, அப்படி ஒரு உரிமையோட அழுத்திப் பிசைஞ்சாரு.

என் குண்டி அவர் கைக்குள்ள சப்பாத்தி மாவு மாதிரி சுருங்கி விரிஞ்சுது.

அவர் நடு விரல் என் சதைக்கு நடுவுல லேசா அழுத்துச்சு.

என் இடுப்பு லேசா வளைஞ்சு கொடுத்துச்சு.

அது எனக்கு ஜிவ்வுங்கிற ஃபீலிங்கையும் ஒன்னா கொடுத்துச்சு.

நான் அதிர்ச்சியில என் கண்ணை அகலமா விரிச்சேன்.

என் புருஷன் முன்னாடி குனிஞ்சு ஷூ போட்டுட்டு இருக்காரு.

கார்த்திக் எங்கிட்ட இருந்து ஒரு ரெண்டடி தூரத்துல தான் இருக்காரு.

அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தா, ராஜ் அண்ணா என்னைப் பிசையுறது அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சிடும்.

கார்த்திக் எதையோ பேசிட்டு, ஷூ லேஸைக் கட்டிட்டு இருக்காரு.

அவருக்குப் பின்னாடியே, இவரு என் குண்டியை இப்படிப் பிசையுறாரு.

இந்த ஒரு நினைப்பு என்னை ஒரு விதமான போதையா மாத்துச்சு.

ஒரு பெரிய மனுஷன், என் புருஷனுக்குப் பின்னாடி நின்னுகிட்டு என்னை பிசையுறாரு.

நான் இதுக்கெல்லாம் ஆசைப்படுற ஒரு பொண்ணா மாறிட்டேனோனு எனக்குத் தோணுச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள இருக்குற உணர்ச்சி நரம்புகள் எல்லாம் மொத்தமா வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என்னையும் அறியாம மறுபடியும் ஒரு சின்ன முனகலை விட்டேன்.

"ஆஹ்..."

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அந்த முனகலை அடக்க ட்ரை பண்ணேன்.

அது ரொம்ப லோவா, ஒரு தவிப்போட என் தொண்டைக்குள்ளயே கேட்டுச்சு.

அது ஒரு சின்ன முனகல் மாதிரி, ராஜ் அண்ணாவுக்கு மட்டும் தான் கேட்டுருக்கும்.

நான் பயத்துல சட்டுனு திரும்பி அவரைப் பார்த்தேன்.

என் கண்ணு ரெண்டும் ஆச்சரியத்துலயும், பதற்றத்துலயும் அகலமா விரிஞ்சு இருந்துச்சு.

என் கண்ணுல ஒரு பெரிய பயமும், அதே சமயம் ஒரு தப்பான ஆசையும் கலந்து இருந்துச்சு.

கார்த்திக் திரும்பினா என்ன ஆகுறதுங்கிற பதற்றம் என்னைப் படபடக்க வெச்சுது.

ஆனா ராஜ்...

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன சிரிப்பு மட்டும் இருந்துச்சு.

அவர் முகம் கூலா இருந்துச்சு.

ஆனா அவர் கை இன்னும் என் பின்பக்கச் சதையை கெட்டியாப் பிடிச்சுப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே பார்த்தேன்.

"அண்ணா... விடுங்க."

நான் பயத்தோட, மெதுவா கெஞ்சிக் கேட்டேன்.

ராஜ் என் பக்கம் லேசாத் திரும்பினார்.

அவர் உதடுகள் மட்டும் லேசா அசைஞ்சுது.

"இது அதைவிட ரொம்ப சாஃப்டா இருக்கு பவி."

அவர் டைரக்ட்டா என் முலையோட என் குண்டியை ஒப்பிட்டுப் பேசினார்.

அதைச் சொல்லிட்டே, அவர் தன் பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் டைட் ஆக்கினார்.

அவர் விரல்கள் என் பின்பக்கச் சதையில இன்னும் ஆழமாப் பதிஞ்சுது.

அவர் பெருவிரல் லேசா என் ரெண்டு சதைக்கும் நடுவுல இருக்குற அந்தப் பிளவை நோக்கிக் கொஞ்சம் அழுத்துச்சு.

அந்த அழுத்தத்துல என் புண்டை எனக்குள்ள துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் இன்னொரு தடவை ரொம்ப லோவா முனகிட்டேன்.

என் புண்டை ஈரம் ஆகுறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

என் உடம்பெல்லாம் வெக்கத்துல தகிச்சுது.

அடுத்த செகண்ட், அவர் ரொம்ப ஸ்மூத்தாத் தன் கையை எடுத்துக்கிட்டார்.

எதுவுமே நடக்காத மாதிரி அவர் கொஞ்சம் பின்னாடி நகர்ந்து நின்னார்.

நான் மூச்சை உள்ளிழுத்துக்கிட்டு, அவசரமா வெளிய வந்து கார்த்திக் பக்கத்துல நின்னேன்.

கார்த்திக் ஷூ போட்டு முடிச்சார்.

நாங்க எல்லாரும் வாசல்ல நின்னு ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துக்கிட்டோம்.

ராஜ் என்னையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் அவரை ரொம்ப கோபமாப் பாக்குற மாதிரி ஒரு பார்வை பார்த்தேன்.

அவர் செஞ்சது தப்புனு நான் என் கண்ணாலேயே அவரைக் சுட்டெரிக்கிற மாதிரி பார்த்தேன்.

"நீங்க பண்ணுனது தப்பு"னு என் கண்ணு சொல்லுச்சு.

ஆனா எனக்குள்ள, ஈரம் கசிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் அப்படிப் பண்ணது எனக்குப் பிடிச்சிருக்குனு என் உடம்பு சொல்லுச்சு.

ராஜ் ஓட கண்கள் ரொம்பத் தெளிவா எங்கிட்ட பேசுச்சு.

"நீ இப்போ என் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் தான்."

அவரோட அந்தப் பார்வை அதிகாரமா இருந்துச்சு.

நான் லேசாத் தலை குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"குட்நைட் சார்."

கார்த்திக் சொல்லிட்டு லிஃப்ட் பக்கம் நடந்தார்.

நானும் அமைதியா அவர் பின்னாடியே நடந்தேன்.

நாங்க லிஃப்ட்க்குள்ள ஏறி நின்னோம்.

லிஃப்ட் கீழ இறங்க ஆரம்பிச்சுது.

என் மைண்ட்ல சின்ன குழப்பம்.

சின்ன வயசுல பாத்த சந்திரமுகி படத்தோட ஞாபகம் எனக்குச் சட்டுனு வந்துச்சு.

கங்கா எப்படி சந்திரமுகியா நடிக்கப் போய், கடைசியில நிஜமாவே சந்திரமுகியா மாறினாளோ...

அதே மாதிரி தான் எனக்கும் நடக்குதோனு எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு.

நான் சும்மா ஒரு விளையாட்டுக்கு, அவரோட எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் மாதிரி இருக்கேன்னு சொன்னேன்.

ஆனா இப்போ... அவர் நிஜமாவே என்னை அவரோட பொண்ணு மாதிரி ட்ரீட் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டார்.

உரிமையா என் இடுப்பைத் தொடைச்சார்.

அப்பட்டமா என் முலையைப் பிடிச்சார்.

என் புருஷன் முன்னாடியே என் குண்டியை ஹார்டா பிசைஞ்சார்.

இதெல்லாம் நினைக்கும்போது எனக்கு கூச்சமா இருந்துச்சு.

என் உடம்பு அவரோட ஆளுமைக்கு ஏங்குறத நான் உணர்ந்தேன்.

என் புருஷன் மேல இல்லாத ஒரு ஈர்ப்பு எனக்கு அவர் மேல வருது.

லிஃப்ட் ஏழாவது மாடியில வந்து நின்னுச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் வெளிய வந்து, எங்க வீட்டை நோக்கி நடந்தோம்.

கார்த்திக் கதவைத் திறந்து உள்ள போனார்.

அவர் கதவைச் சாத்தி லாக் பண்ணார்.

என் உடம்பெல்லாம் ராஜ் ஓட ஞாபகங்கள்ல தகிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் முலைகள் இன்னும் ஒரு கூச்சத்தோட இருந்துச்சு.

என் புண்டை ஃபுல்லா வெட்டா இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு ஆசைத் தீயா எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

இந்தத் தவிப்பை எப்டியாவது தீர்த்துக்கணும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

அதுக்கு என் புருஷன் மட்டும் தான் என்னோடது, அவர் கூட ஒன்னா இருந்தா என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியும்னு தோணுச்சு.

இந்த சூட்டை என்னோட கார்த்திக் தான் ரெடியூஸ் பண்ணுவாரு, அது தான் ரைட் உஹ்னு ஃபீல் ஆச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து போய், கார்த்திக் பக்கத்துல நின்னேன்.

அவர் தன் லேப்டாப் பேக்கை சோபா மேல வெச்சுட்டு இருந்தார்.

நான் ரொம்ப ரொமாண்டிக்கா, என் கையை அவர் தோள்பட்டை மேல லேசா வெச்சேன்.

என் உடம்பை அவர் மேல லேசாச் சாய்க்க ட்ரை பண்ணேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் ரொம்ப சாஃப்டா, ஒரு ஏக்கம் கலந்த குரல்ல கூப்பிட்டேன்.

என் கண்ணுல ஒரு பெரிய தவிப்பு இருந்துச்சு.

"இன்னைக்கு கொஞ்சம் நேரமே போய் தூங்கலாமா?"

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

"என்னை இப்போவே பெட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போங்க"னு என் பாடி லாங்குவேஜ் கெஞ்சலா இருந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக்...

அவர் என்னைக் கொஞ்சம் கூடக் கவனிக்கல.

அவர் என் கையை ரொம்ப இயல்பாத் தட்டி விட்டார்.

அவர் பார்வை முழுசா அவரோட போன்ல தான் இருந்துச்சு.

"தூக்கம் வரல பவி."

"ஆனா வீக்கெண்ட்ல கொஞ்சம் பெண்டிங் ஒர்க் இருக்கு."

"ஒரு ரெண்டு மூணு கால்ஸ் அட்டெண்ட் பண்ணனும் இப்போ."

அவர் ஒர்க் இருக்குனு சொல்லிக்கிட்டே, கெஸ்ட் பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தார்.

எனக்கு அப்படியே முகத்துல அறைஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்புல இருந்த சூடு எல்லாம் போய், இப்போ ஒரு ஏமாற்றமா மாறுச்சு.

ஆனாலும் நான் அவர் பின்னாடியே போனேன்.

"இப்போவே பண்ணனுமா?"

"நாளைக்குக் காலைல பண்ணக் கூடாதா?"

நான் கொஞ்சம் ஏக்கத்தோட கேட்டேன்.

அவர் பெட்ரூம்க்குள்ள போய், லேப்டாப்பை ஆன் பண்ணார்.

"இல்ல பவி, இது கொஞ்சம் அர்ஜென்ட்."

"நீ போய்த் தூங்கு, எனக்கு எப்டியும் ஒரு த்ரீ டூ ஃபோர் ஹவர்ஸ் ஆகும்."

அவர் என் முகத்தைக் கூடப் பாக்காம சொல்லிட்டு, அந்த ரூம் கதவைச் சாத்தினார்.

"டக்..."

அந்தக் கதவு மூடுன சத்தம் என்ன ரொம்ப ஃபீல் பண்ண வெச்சது.

அவர் கதவை லாக் பண்ணிட்டார்.

நான் அந்த மூடுன கதவையே பாத்துட்டு நின்னேன்.

எனக்கு விரக்தியா, கோவமா இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்டாட்டியோட ஆசை புரியல, இவருக்கு லேப்டாப் தான் முக்கியமாப் போச்சு.

என் அழகு, என் ஷேப் எல்லாம் வெளிய மத்தவங்களுக்குப் புரியுது.

ஆனா கூடவே இருக்குற என் புருஷனுக்குக் கொஞ்சம் கூடப் புரியலையே.

இந்த ஏமாற்றம் எனக்குள்ள ஒரு பெரிய அழுகையைக் கொண்டு வந்துச்சு.

நான் தனியா, யாரும் இல்லாம அங்க நிக்குற மாதிரி நின்னேன்.

என் உடம்புக்குள்ள அந்தத் தவிப்பு இன்னும் அடங்கல.

என் காம உணர்ச்சிகள் இன்னும் என்னைப் பாடாய்ப் படுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மெதுவாத் திரும்பி மாஸ்டர் பெட்ரூம்க்குப் போனேன்.

ரூம்க்குள்ள போய், கதவை லைட்டா குளோஸ் பண்ணேன்.

அந்த அமைதியான ரூம்க்குள்ள, என் ஏமாற்றம் மட்டும் தான் பெருசாத் தெரிஞ்சுது.

நான் கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

என் மேல எனக்கு கோவம் வந்துச்சு.

நான் வேகமா என் சுடிதார் டாப்பைக் கழட்டினேன்.

அதை அப்படியே தூக்கிப் போட்டேன்.

என் பேண்ட்டையும் கழட்டி வீசினேன்.

நான் உள்ளே பிரா போடல.

நான் வெறும் ஒரு சின்ன, மெல்லிய பேண்ட்டியோட கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

என் உடம்புல ராஜ் அண்ணா தொட்ட அந்த முலை செக்கச் செவேர்னு சிவந்து இருந்துச்சு.

அவர் பிசைஞ்ச அந்தப் குண்டி லேசா வலிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

ஆனா அந்த வலி எனக்கு ஒரு போதையைக் கொடுத்துச்சு.

நான் என் கையாலேயே என் முலையை லேசாத் தடவிப் பார்த்தேன்.

என் காம்புகள் ஹார்டா நின்னது எனக்கே கூச்சமா இருந்துச்சு.

என் உடம்பு வேர்த்து, ஒரு மாதிரிப் பளபளப்பா இருந்துச்சு.

என் வெண்ணிறமான உடம்பு, அந்த லைட் வெளிச்சத்துல அழகாத் தெரிஞ்சுது.

நான் பீரோவைத் திறந்தேன்.

அங்க ஒரு ஓரமா இருந்த ட்ரான்ஸ்பரன்ட்டான மெல்லிய நைட்டி இருந்துச்சு.

நான் அந்த நைட்டிய சேஞ்ச் பண்ணிட்டேன்.

அந்த நைட்டி சாஃப்டா என் உடம்போட ஒட்டிக்கிச்சு.

அதுக்குள்ள என் உடம்பு அப்பட்டமா, தெளிவா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அந்த ஏசி காத்து பட்டதும், என் காம்புகள் மறுபடியும் விறைக்க ஆரம்பிச்சுது.

அந்த துணியைத் தாண்டி, என் காம்புகள் ரெண்டும் அப்பட்டமா வெளிய துருத்திக்கிட்டு நின்னுச்சு.

என் முலையோட சைஸும், அந்த ஷேப்பும் அப்படியே வெளிய தெரிஞ்சுது.

நான் அப்படியே மெதுவாப் போய் பெட்ல படுத்தேன்.

என் உடம்பு சூடா இருந்துச்சு.

இந்தத் தவிப்பை எப்டியாவது குறைக்கணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

என் கை தன்னால என் போனைத் தேடுச்சு.

கார்த்திக் என்னைப் பாக்கல.

ஆனா என்னைப் பாக்க, ரசிக்க ஒருத்தன் இருக்கான்.

என் மனசு பிரகாஷை நோக்கிப் போச்சு.

நான் வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் சாட்டை எடுத்தேன்.

அவன்கிட்ட இருந்து புதுசா 2 மெசேஜ் வந்திருந்துச்சு.

"மேடம், நான் ஊர்ல இருந்து வந்துட்டேன்."

"உங்கள ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன் மேடம்."