09-02-2026, 06:22 PM
Incest நா அதெல்லாம் செய்யக்கூடாது டா.. வேணாம்..
09-02-2026, 07:20 PM
அதுவரை பெரிய புழுத்திபோல் கணத்தமுலை கனகாவிடம் வசனம்பேசிய எனது வாய் இப்போது பயத்தில் வறண்டு கிடந்தது... எனது கால்களோ தலைநகரம் நாய்சேகர் கால்கள்போல தந்தி அடித்துக்கொண்டிருந்தன.. விரைத்து நீண்டிருந்த என் தம்பி கணப்பொழுதில் சுருங்கி காற்றுபோன பலூன்போல தொங்கிக்கொண்டிருந்தான்.. ஒவ்வொரு நொடிக்கும் கனகாவின் கணவன் நாங்கள் இருக்கும் இடத்தை நோக்கி முன்னேறியபடியே இருந்தான்..
என்னையே ஒரு சிலநொடிகள் கடுப்பாகப் பார்த்த கனகாவுக்கு இப்போது என்நிலை கண்டு எரிச்சலாய் வரவே சட்டென தன் கைகளால் என்னை ஒரே அமுக்காக தரையோடு தரையாக உட்காரவைத்தாள்.. அவள் கணவனின் பார்வையிலிருந்து என்னை மறைத்தவள் மீண்டும் அதை ஒருமுறை உறுதி செய்தபின் என்னை அப்படியே தவழ்ந்தபடி தோட்டத்துக்குள் செல்லுமாறு அறிவுறுத்திவிட்டு அங்கிருந்த வாய்க்கால் வழியாக மட்டுமே தவழ்ந்துசெல்ல வேண்டுமென்றும் வாய்க்காலை விட்டு தவறினால் கம்பந்தட்டைகள் விழகுவதைவைத்து மாட்டிக்கொள்வோம் என்றும் சரசரவென எச்சரித்தவள் இப்போது தனது நைட்டியை தன் முட்டிக்கால்கள் வரைக்கும் தூக்கிக் கட்டியபடி எழுந்தாள்...
யோவ்... யோவ்... வெசஸ்தை கெட்ட மனுசா.. அங்கயே நின்னு தொலெ....
கனகாவின் அதட்டல் கேட்டதும் முன்னேறி வருவதை நிறுத்தினான் கனகாவின் கணவன்.. சரியாக கனகாவின் காலுக்கு கீழே தரையில் உட்கார்ந்திருந்த எனக்கு இப்போது கரிய உருண்ட தொடைகளும் அதன் இணையும் இடத்தில் மயிர்கள் மண்டிய கனகாவின் புண்டையும் சிறிதாய்த் தரிசனம் தரவே அதை ரசிக்கும் நிலையில் நான் இல்லை.. கீழே குனிந்து நான் செல்கிறேனா என்பதைப் பார்த்தவள் நான் அப்படியே உட்கார்ந்துகொண்டு அவள் கவட்டைக்குள் உத்துப்பார்ப்பதைப் பார்த்தவள் என்னை தவழ்ந்து போகுமாறு சைகை செய்தாள்.. நானும் தலையாட்டிவிட்டு அவள் இருந்த இடத்திலிருந்து மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து தோட்டத்துக்குள் மறையத் தொடங்கினேன்..
ஏன்டி... நீதான மொனங்குன.. அடுத்தாளு தோட்டத்துக்குள்ள என்னடி பன்னிட்ருக்க...
எல்லாத்தையும் ஒங்கிட்டச் சொல்லித் தொலெக்கெனுமா...? சட்டுனு வயித்தெக் கலக்குனதும் ஓரமா ஒதுங்கலாம்னு இங்குட்டு வந்துத் தொலச்சேன்.. காலுல முள்ளு தச்சுருச்சு.. சரி அப்புடியே மரக்கட்டெ மாதிரி நிக்காமெ எங்குட்டாச்சும் போயெ தண்ணி கொண்டாந்து தா...
கணவன் மீண்டும் அந்த இடத்தைவிட்டு நகரவே எதேச்சையாகப் பின்னாடி திரும்பிப் பார்த்த கனகா நான் அங்கு இல்லாதததைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டுவிட்டாள்.. நொடிப்பொழுதில் நான் காணாமல்போன எனது வித்தையைக் கண்டு வியக்காமல் ஒருவித எரிச்சலுடன் தலையில் அடித்துக்கொண்டவள் இப்போது தன் கண்வன் மீண்டும் தண்ணீர்கொண்டு வரும்வரை அங்கேயே காத்திருக்கத் தொடங்கினாள்.. நான் அதற்குள் மெல்ல மெல்ல தோட்டத்துக்குள் தவழ்ந்தபடி அந்த பனைமரம் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்துசேர்ந்தேன். அங்கே அந்தப் பனைமரத்தில் நான் தெரிக்கவிட்ட விந்துத்துளிகள் இன்னும் வழிந்தபடி இருந்தது..
ஒரு வாய்ப்புதான் நழுவிவிட்டது.. இருக்கும் ஒன்றையாவது காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற நினைப்பில் பனைமரத்துக்கு அடியில் ஒழித்துவைத்த மீனாவின் ஜட்டியை எடு்த்து கொஞ்சநேரம் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் இப்போது சரியாக மீனாவின் வீட்டுத் திசையிலிருந்து யாரோ தோட்டத்துக்குள் கம்பந்தட்டைகளை விலக்கிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்துவரும் சத்தம்கேட்டது...இந்நேரம் எனது சித்தியாக இருந்தால் அவள் என் பெயரை ஏலம்போட்டுக்கொண்டே நுழைந்திருப்பாள்.. சத்தமே போடாமல் உள்ளே நுழைந்துவரும் ஒரே ஜீவன் மீனாவாகத்தான் இருக்கும்..
பாத்ரூமுக்குள் இருந்து எங்கள் உரையாடலைக் கேட்டவள்
இப்போது சந்தேகத்தில் என்னைத் தேடி வந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்று புரிந்தது.. இப்படி அவளது ஜட்டியை நான் கையில் வைத்திருப்பதைப் பார்த்தால் நிச்சயமாக எனது இன்றைக்கு சங்குதான்.. என்ன செய்வதென்று சுற்றிலும் முற்றிலும் ப்ர்த்தவன் பதட்டத்தில் வேக வேகமாக எனது கைலியை உருவி மீனாவின் ஜட்டியை நான் போட்டுக்கொண்டு மீண்டும் கைலியைத் தாறுமாறாகக் கட்டி முடித்த தருணம் எனக்குப் பின்னால் மீனா வந்து நின்றாள்..
சும்மா வந்திருந்தால்கூட பரவாயில்லை.. கையில் ஒரு கட்டைவேறு வைத்திருந்தாள்.. கண்களில் ஆத்திரம் கொப்பளிக்க அந்த மதியநேர வெயிலில் அவளது முகமும் உடலும் வேர்வையால் நனைந்திருந்தன.. கோபத்தில் மேல்மூச்சு கிழ்மூச்சு வாங்கியபடி கையில் கட்டையுடன் நின்றிருந்த மீனா இப்போது ரியல் சொர்ணிக்காவாக மாறியிருந்தாள்.. அவளது கோபம் கண்டு எனக்கே ஒருநொடி திக் கென்றிருந்தது...
டேய் பரதேசி நாயே... ஒழுங்கு மரியாதையா உண்மையச் சொல்லு... நீ அவ்வளவு நேரமும் என் ரூமுக்குள்ளதான இருந்த...?
எ.. எந்த ரூமு...? நீ என்ன சொல்ற மீனு.. சத்தியமா எனக்குப் புரியல...
அடச்சீ... வாய மூடு.. என்ன மீனு கினுனு சொன்னா அப்றம் மரியாத கெட்ரும்... ரூமுக்குள்ள இருந்தியா இல்லையா...? இங்க வரப்போ கைல என்னத்த மறச்சுட்டு வந்த..? ஒழுங்கா காட்டிரு.. இல்லனா நா கொலகாரி ஆயிருவேன்...
ஐயோ மீனா.. சத்தியமா நீ என்ன சொல்றனே எனக்குப் புரியல.. நா எதுக்கு அந்த ரூம்ல இருக்கனும்... நா அவ்வளவு நேரமும் தாவாரத்துக்குளதான் உக்காந்துருந்தேன்.. சித்திதான் என்னைய சரியா கவனிக்கல...
நான் சொல்வதில் அவளுக்கு நம்பிக்கையில்லை.. அவளுடைய ஜட்டியை நான்தான் எடுத்துவந்தேன் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.. ஆனால் இப்போது அதை எங்கு வைத்திருக்கிறேன் என்றோ அந்த ஜட்டியை வைத்து நான் என்ன செய்திருப்பேன் என்றோ அவளுக்கு உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை.. வேக வேகமாக என்னைத் தள்ளியபடி எனக்குப் பின்னால் இருக்கும் பனைமரத்துக்கு அடியில் வந்து நின்றாள். அங்கே கீழே கிடக்கும் இரண்டு பனைமட்டைகளைப் பார்த்தவளுக்கு சந்தேகம் வரவே.. கீழே குனிந்து அந்த இரண்டு மட்டைகளையும் விலக்கிப் பார்த்தாள்.. ஆனால் அங்கு எதுவும் இல்லை.. ஆனால் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு வாடை வித்தியாசமாக அடிக்கவே.....ஏதோ யோசித்தபடி எதேச்சையாகத் திரும்பியவளின் கண்முன் சற்றுநேரத்திற்கு முன்பாக நான் அடித்து ஒழுகவிட்ட கஞ்சி அந்த பனைமரத்தண்டில் வழிந்தபடி இருந்தது...
அதைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியானவள்... வெடுக்கென நிமிர்ந்து நின்றாள். அவளது நாசிக்குள் எனது விந்துவாசம் புகுந்ததும் ஒருவித அசூசையுடன் முகத்தைச் சழித்தபடி ஊறிவந்த எச்சிலை இரண்டுமுறை நிலத்தில் காரித் துப்பிக்கொண்டே என்னை எரித்துவிடுவதுபோல் பார்த்தாள்.. அவளது பார்வையின் அர்த்தம் எனக்குப் புரிந்துவிடவே...நான் அவளைச் சமாளிக்க...
ஐயோ மீனா.. ப்ளீஸ் நா சொல்றதப் புரிஞ்சுக்க...
த்தூ... வாய மூட்றா மானங்கெட்ட நாயே...ஒன்னோட பொய்புண்டையெல்லாம் அவதான் நம்புவா.. என்கிட்ட அந்த வேல வச்சுக்காத.. சிலுவாய் தெறிச்சுரும்.. புண்டா மவனே... என்னைய என்ன தேவடியானு நெனச்சுட்ருக்கியா..? ஒங்கூடப் பொறந்துருந்தா இப்புடிப் பன்னுவியாடா நாயே... ஏன் ஒங்காத்தா ஜட்டிய எடுத்துட்டு வந்துருக்க வேண்டியதானே...? ஒழுங்குப் புண்டையா எடுத்துட்டு வந்தத திருப்பிக்குடு.. இல்லனா சந்தி சிரிச்சுருவ..
என் வாழ்க்கையிலேயே முதன்முதலாக மீனா என்னைக் கெட்டவார்த்தையில் பேசியது இதுதான் முதல்முறை... காலையில் என் அப்பாவிடமிருந்து என்னைத் தடுத்து காப்பாற்றியவள்.. சிறிது நேரத்திற்குமுன் என்னை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசியவள் இப்பே்து அதேவாயால் என்னைத் திட்டுகிறாள்.. மீனாவின் இந்தப் பேச்சை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை..
பதட்டத்துடனும் படபடப்புடனும் இருந்த என் உடல்மொழி இப்போது அமைதியானது.. என் முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்ததாய் என் இரண்டு கண்களும் கலங்கி கண்ணீர்த்துளி எட்டிப் பார்த்தது.. நான் அதற்குமேல் எதுவுமே பேசவில்லை.. அமைதியாக அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.. முகமெல்லாம் தீப்பொறி பறக்க நின்றுகொண்டிருந்தவள் எனது முகத்தையும் கண்ணீர்த் துளிகளையும் பார்த்தவளுக்கு இப்போதுதான் தான் என்னென்ன வார்த்தைகளை அள்ளி வீசியுள்ளோம் என்று நினைவுக்கு வந்தது.... கையிலிருந்த கட்டையைக் கீழே போட்டவள்.. சிறிதுநேரம் தனது கைகளால் தன் முகத்தையும் தலைமுடியையும் சரிசெய்தவளாய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிதானத்திற்கு வந்தாள்...
என் முகத்தைப் பார்க்க விரும்பாதவளாய் வேறுபக்கம் திரும்பி நின்றவள்...அதற்குமேல் ஒன்றும் பேச விரும்பாதவளாய் அந்த. இடத்திலயே நின்றுவிட்டாள்.... நானும் பேசாமல் அந்த இடத்திலேயே உட்கார்ந்துவிட்டேன்...சிறிது நேரம் கனத்த அமைதி நிலவியது... எனக்குள் பல கேள்விகள் எழுந்தபடி இருத்தன.. அவள் பேசிய அத்தனை வார்த்தைகளும் எனது தன்மானத்தை முழுதுமாக ஒடித்துப் போட்டுவிட்டன..
மீனா... ஏன் மீனா இவ்வளவு கடுசா பேசிட்ட.. அம்மா யாருன்னு வித்தியாசம். தெரியாத அளவுக்கு நா வக்கிரமானவன்னு ஏன் மீனா சொன்ன...?
மீனா நான் கேட்டதுக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.. என் முகத்தைப் பார்க்கப் பிடிக்காமல் திரும்பியே நின்றாள்.. ஆனால் அந்த இடத்தைவிட்டு நகரவில்லை.. ஒருவேலை நான் ஏதாவது செய்துகொள்வேனோ என்கிற பயமோ இல்லை அக்கறையோ இல்லை என்னைக் கடும்வார்த்தைகளால் பேசிய குற்றவுணர்ச்சியோ அவளை அந்த இடத்தைவிட்டு நகராமல் கட்டிப்போட்டிருக்க வேண்டும்..
எனக்கு உன்மேல வெறும் பாசத்த மட்டும் வக்கெ முடியல மீனா... இதச் சொன்னதுக்குத்தான நீ என்ன ரெண்டு வருசத்துக்குமேல வாட்சப்ல ப்ளாக் பன்னுன...? ஆனா நா இப்பவும் அப்டித்தான்.. நா உன்கூடவே இருக்கனும்.. ஆனா நா ஒன்ன வெறும் அக்காவா மட்டும் பாக்கனும்னு நீ சொல்லாத.. சத்தியமா அது என்னால முடியாது...
அதற்குமேல் நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் எழுந்து அவள் பக்கத்தில் சென்று நின்றுகொண்டேன்.. ஆனால் அவளிடமிருந்து எந்த அசைவும் இல்லாமல் இருக்கவே.. இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கிப்போய் பார்க்கையில் அவள் அழுதுகொண்டிருந்தாள்.. ஆனால் என்முகத்தைப் பார்க்க அவள் விரும்பவில்லை... தன் கைகளால் தன்முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டாள்.. அவள் தோலில் தொட்ட எனது கையையும் வெடுக்கெனத் தட்டிவிட்டு அழுதாள்.. என்னை அவளால் தம்பியாக மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது... அதற்குமேல் அவளது மற்ற எந்தத் தேவைக்கும் என்னை தேர்ந்தெடுக்க இப்போது அவள் தயாராக இல்லை..
என்னையே ஒரு சிலநொடிகள் கடுப்பாகப் பார்த்த கனகாவுக்கு இப்போது என்நிலை கண்டு எரிச்சலாய் வரவே சட்டென தன் கைகளால் என்னை ஒரே அமுக்காக தரையோடு தரையாக உட்காரவைத்தாள்.. அவள் கணவனின் பார்வையிலிருந்து என்னை மறைத்தவள் மீண்டும் அதை ஒருமுறை உறுதி செய்தபின் என்னை அப்படியே தவழ்ந்தபடி தோட்டத்துக்குள் செல்லுமாறு அறிவுறுத்திவிட்டு அங்கிருந்த வாய்க்கால் வழியாக மட்டுமே தவழ்ந்துசெல்ல வேண்டுமென்றும் வாய்க்காலை விட்டு தவறினால் கம்பந்தட்டைகள் விழகுவதைவைத்து மாட்டிக்கொள்வோம் என்றும் சரசரவென எச்சரித்தவள் இப்போது தனது நைட்டியை தன் முட்டிக்கால்கள் வரைக்கும் தூக்கிக் கட்டியபடி எழுந்தாள்...
யோவ்... யோவ்... வெசஸ்தை கெட்ட மனுசா.. அங்கயே நின்னு தொலெ....
கனகாவின் அதட்டல் கேட்டதும் முன்னேறி வருவதை நிறுத்தினான் கனகாவின் கணவன்.. சரியாக கனகாவின் காலுக்கு கீழே தரையில் உட்கார்ந்திருந்த எனக்கு இப்போது கரிய உருண்ட தொடைகளும் அதன் இணையும் இடத்தில் மயிர்கள் மண்டிய கனகாவின் புண்டையும் சிறிதாய்த் தரிசனம் தரவே அதை ரசிக்கும் நிலையில் நான் இல்லை.. கீழே குனிந்து நான் செல்கிறேனா என்பதைப் பார்த்தவள் நான் அப்படியே உட்கார்ந்துகொண்டு அவள் கவட்டைக்குள் உத்துப்பார்ப்பதைப் பார்த்தவள் என்னை தவழ்ந்து போகுமாறு சைகை செய்தாள்.. நானும் தலையாட்டிவிட்டு அவள் இருந்த இடத்திலிருந்து மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து தோட்டத்துக்குள் மறையத் தொடங்கினேன்..
ஏன்டி... நீதான மொனங்குன.. அடுத்தாளு தோட்டத்துக்குள்ள என்னடி பன்னிட்ருக்க...
எல்லாத்தையும் ஒங்கிட்டச் சொல்லித் தொலெக்கெனுமா...? சட்டுனு வயித்தெக் கலக்குனதும் ஓரமா ஒதுங்கலாம்னு இங்குட்டு வந்துத் தொலச்சேன்.. காலுல முள்ளு தச்சுருச்சு.. சரி அப்புடியே மரக்கட்டெ மாதிரி நிக்காமெ எங்குட்டாச்சும் போயெ தண்ணி கொண்டாந்து தா...
கணவன் மீண்டும் அந்த இடத்தைவிட்டு நகரவே எதேச்சையாகப் பின்னாடி திரும்பிப் பார்த்த கனகா நான் அங்கு இல்லாதததைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டுவிட்டாள்.. நொடிப்பொழுதில் நான் காணாமல்போன எனது வித்தையைக் கண்டு வியக்காமல் ஒருவித எரிச்சலுடன் தலையில் அடித்துக்கொண்டவள் இப்போது தன் கண்வன் மீண்டும் தண்ணீர்கொண்டு வரும்வரை அங்கேயே காத்திருக்கத் தொடங்கினாள்.. நான் அதற்குள் மெல்ல மெல்ல தோட்டத்துக்குள் தவழ்ந்தபடி அந்த பனைமரம் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்துசேர்ந்தேன். அங்கே அந்தப் பனைமரத்தில் நான் தெரிக்கவிட்ட விந்துத்துளிகள் இன்னும் வழிந்தபடி இருந்தது..
ஒரு வாய்ப்புதான் நழுவிவிட்டது.. இருக்கும் ஒன்றையாவது காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற நினைப்பில் பனைமரத்துக்கு அடியில் ஒழித்துவைத்த மீனாவின் ஜட்டியை எடு்த்து கொஞ்சநேரம் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் இப்போது சரியாக மீனாவின் வீட்டுத் திசையிலிருந்து யாரோ தோட்டத்துக்குள் கம்பந்தட்டைகளை விலக்கிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்துவரும் சத்தம்கேட்டது...இந்நேரம் எனது சித்தியாக இருந்தால் அவள் என் பெயரை ஏலம்போட்டுக்கொண்டே நுழைந்திருப்பாள்.. சத்தமே போடாமல் உள்ளே நுழைந்துவரும் ஒரே ஜீவன் மீனாவாகத்தான் இருக்கும்..
பாத்ரூமுக்குள் இருந்து எங்கள் உரையாடலைக் கேட்டவள்
இப்போது சந்தேகத்தில் என்னைத் தேடி வந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்று புரிந்தது.. இப்படி அவளது ஜட்டியை நான் கையில் வைத்திருப்பதைப் பார்த்தால் நிச்சயமாக எனது இன்றைக்கு சங்குதான்.. என்ன செய்வதென்று சுற்றிலும் முற்றிலும் ப்ர்த்தவன் பதட்டத்தில் வேக வேகமாக எனது கைலியை உருவி மீனாவின் ஜட்டியை நான் போட்டுக்கொண்டு மீண்டும் கைலியைத் தாறுமாறாகக் கட்டி முடித்த தருணம் எனக்குப் பின்னால் மீனா வந்து நின்றாள்..
சும்மா வந்திருந்தால்கூட பரவாயில்லை.. கையில் ஒரு கட்டைவேறு வைத்திருந்தாள்.. கண்களில் ஆத்திரம் கொப்பளிக்க அந்த மதியநேர வெயிலில் அவளது முகமும் உடலும் வேர்வையால் நனைந்திருந்தன.. கோபத்தில் மேல்மூச்சு கிழ்மூச்சு வாங்கியபடி கையில் கட்டையுடன் நின்றிருந்த மீனா இப்போது ரியல் சொர்ணிக்காவாக மாறியிருந்தாள்.. அவளது கோபம் கண்டு எனக்கே ஒருநொடி திக் கென்றிருந்தது...
டேய் பரதேசி நாயே... ஒழுங்கு மரியாதையா உண்மையச் சொல்லு... நீ அவ்வளவு நேரமும் என் ரூமுக்குள்ளதான இருந்த...?
எ.. எந்த ரூமு...? நீ என்ன சொல்ற மீனு.. சத்தியமா எனக்குப் புரியல...
அடச்சீ... வாய மூடு.. என்ன மீனு கினுனு சொன்னா அப்றம் மரியாத கெட்ரும்... ரூமுக்குள்ள இருந்தியா இல்லையா...? இங்க வரப்போ கைல என்னத்த மறச்சுட்டு வந்த..? ஒழுங்கா காட்டிரு.. இல்லனா நா கொலகாரி ஆயிருவேன்...
ஐயோ மீனா.. சத்தியமா நீ என்ன சொல்றனே எனக்குப் புரியல.. நா எதுக்கு அந்த ரூம்ல இருக்கனும்... நா அவ்வளவு நேரமும் தாவாரத்துக்குளதான் உக்காந்துருந்தேன்.. சித்திதான் என்னைய சரியா கவனிக்கல...
நான் சொல்வதில் அவளுக்கு நம்பிக்கையில்லை.. அவளுடைய ஜட்டியை நான்தான் எடுத்துவந்தேன் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.. ஆனால் இப்போது அதை எங்கு வைத்திருக்கிறேன் என்றோ அந்த ஜட்டியை வைத்து நான் என்ன செய்திருப்பேன் என்றோ அவளுக்கு உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை.. வேக வேகமாக என்னைத் தள்ளியபடி எனக்குப் பின்னால் இருக்கும் பனைமரத்துக்கு அடியில் வந்து நின்றாள். அங்கே கீழே கிடக்கும் இரண்டு பனைமட்டைகளைப் பார்த்தவளுக்கு சந்தேகம் வரவே.. கீழே குனிந்து அந்த இரண்டு மட்டைகளையும் விலக்கிப் பார்த்தாள்.. ஆனால் அங்கு எதுவும் இல்லை.. ஆனால் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு வாடை வித்தியாசமாக அடிக்கவே.....ஏதோ யோசித்தபடி எதேச்சையாகத் திரும்பியவளின் கண்முன் சற்றுநேரத்திற்கு முன்பாக நான் அடித்து ஒழுகவிட்ட கஞ்சி அந்த பனைமரத்தண்டில் வழிந்தபடி இருந்தது...
அதைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியானவள்... வெடுக்கென நிமிர்ந்து நின்றாள். அவளது நாசிக்குள் எனது விந்துவாசம் புகுந்ததும் ஒருவித அசூசையுடன் முகத்தைச் சழித்தபடி ஊறிவந்த எச்சிலை இரண்டுமுறை நிலத்தில் காரித் துப்பிக்கொண்டே என்னை எரித்துவிடுவதுபோல் பார்த்தாள்.. அவளது பார்வையின் அர்த்தம் எனக்குப் புரிந்துவிடவே...நான் அவளைச் சமாளிக்க...
ஐயோ மீனா.. ப்ளீஸ் நா சொல்றதப் புரிஞ்சுக்க...
த்தூ... வாய மூட்றா மானங்கெட்ட நாயே...ஒன்னோட பொய்புண்டையெல்லாம் அவதான் நம்புவா.. என்கிட்ட அந்த வேல வச்சுக்காத.. சிலுவாய் தெறிச்சுரும்.. புண்டா மவனே... என்னைய என்ன தேவடியானு நெனச்சுட்ருக்கியா..? ஒங்கூடப் பொறந்துருந்தா இப்புடிப் பன்னுவியாடா நாயே... ஏன் ஒங்காத்தா ஜட்டிய எடுத்துட்டு வந்துருக்க வேண்டியதானே...? ஒழுங்குப் புண்டையா எடுத்துட்டு வந்தத திருப்பிக்குடு.. இல்லனா சந்தி சிரிச்சுருவ..
என் வாழ்க்கையிலேயே முதன்முதலாக மீனா என்னைக் கெட்டவார்த்தையில் பேசியது இதுதான் முதல்முறை... காலையில் என் அப்பாவிடமிருந்து என்னைத் தடுத்து காப்பாற்றியவள்.. சிறிது நேரத்திற்குமுன் என்னை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசியவள் இப்பே்து அதேவாயால் என்னைத் திட்டுகிறாள்.. மீனாவின் இந்தப் பேச்சை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை..
பதட்டத்துடனும் படபடப்புடனும் இருந்த என் உடல்மொழி இப்போது அமைதியானது.. என் முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்ததாய் என் இரண்டு கண்களும் கலங்கி கண்ணீர்த்துளி எட்டிப் பார்த்தது.. நான் அதற்குமேல் எதுவுமே பேசவில்லை.. அமைதியாக அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.. முகமெல்லாம் தீப்பொறி பறக்க நின்றுகொண்டிருந்தவள் எனது முகத்தையும் கண்ணீர்த் துளிகளையும் பார்த்தவளுக்கு இப்போதுதான் தான் என்னென்ன வார்த்தைகளை அள்ளி வீசியுள்ளோம் என்று நினைவுக்கு வந்தது.... கையிலிருந்த கட்டையைக் கீழே போட்டவள்.. சிறிதுநேரம் தனது கைகளால் தன் முகத்தையும் தலைமுடியையும் சரிசெய்தவளாய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிதானத்திற்கு வந்தாள்...
என் முகத்தைப் பார்க்க விரும்பாதவளாய் வேறுபக்கம் திரும்பி நின்றவள்...அதற்குமேல் ஒன்றும் பேச விரும்பாதவளாய் அந்த. இடத்திலயே நின்றுவிட்டாள்.... நானும் பேசாமல் அந்த இடத்திலேயே உட்கார்ந்துவிட்டேன்...சிறிது நேரம் கனத்த அமைதி நிலவியது... எனக்குள் பல கேள்விகள் எழுந்தபடி இருத்தன.. அவள் பேசிய அத்தனை வார்த்தைகளும் எனது தன்மானத்தை முழுதுமாக ஒடித்துப் போட்டுவிட்டன..
மீனா... ஏன் மீனா இவ்வளவு கடுசா பேசிட்ட.. அம்மா யாருன்னு வித்தியாசம். தெரியாத அளவுக்கு நா வக்கிரமானவன்னு ஏன் மீனா சொன்ன...?
மீனா நான் கேட்டதுக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.. என் முகத்தைப் பார்க்கப் பிடிக்காமல் திரும்பியே நின்றாள்.. ஆனால் அந்த இடத்தைவிட்டு நகரவில்லை.. ஒருவேலை நான் ஏதாவது செய்துகொள்வேனோ என்கிற பயமோ இல்லை அக்கறையோ இல்லை என்னைக் கடும்வார்த்தைகளால் பேசிய குற்றவுணர்ச்சியோ அவளை அந்த இடத்தைவிட்டு நகராமல் கட்டிப்போட்டிருக்க வேண்டும்..
எனக்கு உன்மேல வெறும் பாசத்த மட்டும் வக்கெ முடியல மீனா... இதச் சொன்னதுக்குத்தான நீ என்ன ரெண்டு வருசத்துக்குமேல வாட்சப்ல ப்ளாக் பன்னுன...? ஆனா நா இப்பவும் அப்டித்தான்.. நா உன்கூடவே இருக்கனும்.. ஆனா நா ஒன்ன வெறும் அக்காவா மட்டும் பாக்கனும்னு நீ சொல்லாத.. சத்தியமா அது என்னால முடியாது...
அதற்குமேல் நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் எழுந்து அவள் பக்கத்தில் சென்று நின்றுகொண்டேன்.. ஆனால் அவளிடமிருந்து எந்த அசைவும் இல்லாமல் இருக்கவே.. இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கிப்போய் பார்க்கையில் அவள் அழுதுகொண்டிருந்தாள்.. ஆனால் என்முகத்தைப் பார்க்க அவள் விரும்பவில்லை... தன் கைகளால் தன்முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டாள்.. அவள் தோலில் தொட்ட எனது கையையும் வெடுக்கெனத் தட்டிவிட்டு அழுதாள்.. என்னை அவளால் தம்பியாக மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது... அதற்குமேல் அவளது மற்ற எந்தத் தேவைக்கும் என்னை தேர்ந்தெடுக்க இப்போது அவள் தயாராக இல்லை..
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
09-02-2026, 11:23 PM
Just miss matirunthan na samathi than
10-02-2026, 10:45 AM
நண்பா, இந்த கதையை ஒரு மூன்று நாட்களாக படித்து வருகிறேன் அருமையான கதை, கண்டிப்பாக நீங்கள் இந்த கதையை ஒரு நெடுந்தொடராக எழுத வேண்டும் என்று கேட்டுகொள்கிறேன்...???
10-02-2026, 11:13 AM
நல்ல கதைகளம் வெகுவாக மாறுப்பட்டதாக உள்ளது
தொடரவும்
ஆவலுடன் படிக்க தூண்டகூடைய எழுத்து நடை
வெகு இயல்பாக செல்கிறது கதை அதே சமயம், சுவார்சியமாக அர்வமுடன் செல்கிறது
தொடரவும்..
நன்றி நண்பரே
தொடரவும்
ஆவலுடன் படிக்க தூண்டகூடைய எழுத்து நடை
வெகு இயல்பாக செல்கிறது கதை அதே சமயம், சுவார்சியமாக அர்வமுடன் செல்கிறது
தொடரவும்..
நன்றி நண்பரே
10-02-2026, 03:32 PM
10-02-2026, 03:34 PM
10-02-2026, 03:42 PM
10-02-2026, 10:49 PM
அவள் அழுகை என்னை ஏதோ செய்தது.. மிகவும் தைரியமானவள்.. வாழ்க்கையில் தனியோரு மகளாகவும் தனியொரு பெண்ணாகவும் பல இன்னல்களையும் சவால்களையும் ஏக்கங்களையும் சந்தி்த்தவள்..ஆனால் என்னிடம்தான் அடிக்கடி அழுகிறாள்.. நான் அவளது அந்தரங்க முடிகள் பற்றி சொல்லியதும் நான் சொன்னதுபோலவே ஷேவ் செய்தவள்.. தன் அந்தரங்கங்களை அடிக்கடி நான் பார்க்கிறேன் என்று தெரிந்தும் அதற்கு பெயரளவே எதிர்ப்பும் முறைப்பும் காட்டியவள்.. அதற்குமேல் வர மறுக்கிறாள் அல்லது வெறுக்கிறாள்.. அது ஏன் என்று எனக்குச் சத்தியமாகத் தெரியவில்லை.. ஆனால் அவளை எனக்கு விட்டுக்கொடுக்கவும் முடியவில்லை.. சமூகத்தில் இந்த உறவுக்கு இடமில்லை என்பது எனது டாக்டர் மூளைக்குத் தெரிந்தாலும் என் மனம் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராய் இல்லை.. சற்றுநேரத்திற்கு முன்புகூட ஏதோ ஒரு காம உணர்வால் கணத்தமுலை கனகாவிடம் சபலம்தட்டிய எனக்கு இப்போது அதுஒரு பெரியகுற்ற உணர்வாய்த் தெரிந்தது... அவள் அழுது முடிக்கும்வரை நான் அங்கேயே நின்றிருந்தேன்..
அவளும் நகரவில்லை.. நானும் அந்த இடத்தைவிட்டோ அவளைவிட்டோ நகரவில்லை.. இப்போதே மீனாவைக் கட்டியணைத்து சமாதானம் செய்யவேண்டும்போல் இருந்தது எனக்கு.. என்னால் மீனா அடைந்த துன்பங்கள் ஏராளம்.. ஆனால் என்னை வெறுக்கவும் முடியாமல் விட்டுக் கொடுக்கவும் முடியாமல் மிகுந்த துயரத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கிறாள்.. சிறு வயதிலிருந்தே சரியோ தவறோ.. எப்போதும் என்பின்னால் எனக்கு ஆதரவாய் இருத்தவள்... முதன்முறையாக சித்தப்பாவும் சித்தியும் ஊரிலிருந்து மதுரைக்குக் குடிபெயர்ந்து கிளம்பும்போது கட்டியணைத்து அழுதுகொண்டு பிரிய மறுத்த எங்கள் இருவரையும் பிரிக்கவே குடும்பத்தினருக்குப் பெரிய போராட்டமாக இருந்தது.. சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு மீனாமீது ஈர்ப்பும் பாசமும் அதிகம்.. நானும் அவளும் அன்று ஒருநாள் முழுதும் சாப்பிட மறுத்து அதனால் உடல்நலக் குறைவால் நான் மருத்துவமனையில் அட்மிட் செய்யப்பட்டதெல்லாம் தனிக்கதை.. அன்றும் என்னால் அழுதாள்.. இன்றும் என்னால் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்..
ஆம் என்னிடம்தான் மீனா அடிக்கடி அழுகிறாள்...
நெடுநேரமாய் அழுது முடித்தவள் இப்போது தனது மூக்கை உறிஞ்சி வாய் வழியாக மூச்சுவிட்டு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டாள்.. கைகளால் தன் கண்ணீரைத் துடைத்தபடி தலைமுடியைச் சரிசெய்தவள் இப்போது நான் கையடித்து வழிந்துகொண்டிருக்கும் பனைமரத்தண்டில் இருந்த விந்தைப் பார்த்துவிட்டு நேராக என் கண்ணைப் பார்த்தாள்.. ஆனால் அவள் கண்ணை நேராகப் பார்க்கும் தைரியம் இல்லாமல் தலையைக் குணிந்துகொண்டேன். தானாகவே எனது கால்கள் அவளிடமிருந்து இரண்டடிகள் பின்னோக்கி நகர்ந்துகொண்டது.. நீண்ட நேரமாய் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் இப்போதுதான் பேசத் தொடங்கினாள்...
எங்கூடப் படுக்கனும். அவ்ளோதான...? ஒருநாள் எங்கூடப் படுத்து ஒன்னோட அரிப்பத் தீத்துக்கனும்.. அப்டித்தான.. சொல்லு.. அப்டித்தான ஒன்னோட ஆச...? கேவலம்...
அதுக்காகத்தான இவ்வளவு வசனம் இவ்வளவு ஆச இவ்வளவு பாசமா இருக்க மாதிரி ஒரு நடிப்பு...?
சொல்லுடா...? அதுக்கப்ரம்...? படுத்து முடிச்சதும்..? நா அப்றம் ஒனக்குத் தேவடியாவாலாத்தான தெரியனும்...? ஒரு அக்காவா இல்ல ல...?
அவளது நேரடி வார்த்தைகளும் கேள்விகளும் என்னை உலுக்கிப்போட்டது.. எனக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.. ஆனால் அவள்மீது நான் வைத்திருக்கும் பாசமும் போலி என்று சொல்லியது என்னால் தாங்கமுடியவில்லை... என்னையே அறியாமல் எனக்குள் ஒரு தைரியம் பிறந்தது. நேரடியாக அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.. எனக்குள் இருந்த பயம்போய் இப்போது கோபமும் தைரியமும் வந்திருந்தது.. ஆனால் மீனா இன்னும் என் கண்களையேதான் பார்த்திருந்தாள். அவள் ஒரு முடிவோடுதான் இருக்கிறாள்.
ப்ச்.. மீனா.. நீ என்னவேணாலும் சொல்லித் திட்டு. ஆனா பாசமா நடிச்சுட்ருக்கேன்னு மட்டும் சொல்லாத... எனக்கு அதமட்டும் தாங்க முடியாது... ஒனக்கு ஆத்ரம் தீருர மட்டும் என்ன செருப்பாலகூட அடி.. கொல்லு...ஆனா அப்டி சொல்லாத..
அடச்சீ... வாயமூடு...ஒனக்கும் வாசல்ல வந்து கலாட்டா செஞ்ச அந்தக் குடிகாரனுக்கும் என்னடா வித்தியாசம்..? சொல்லு...? அவனும் எங்கூடப் படுக்கத்தான் ஆசப்பட்டான்.. நீயும் எங்கூடப் படுக்கத்தானடா ஆசப்பட்ற...? சொல்லு...? இதுல அக்கானு பாசம் வச்சதுமட்டும் உண்மங்குற..? அதெப்டி நா ஒனக்கு அக்காவாவும் இருக்கனும் அதேநேரம் அவுத்துப் போட்டு நிக்கிற தேவடியாலாவும் இருக்கனும்...?
ஏ... ஆமாடி.. உன்மேல அக்கானு பாசம் இருக்கது உண்மதான்.. அதேநேரம் உங்கூட மட்டுமே இருக்கனும்னு ஆசப்பட்றதும் உண்மதான்... ஆனா ஒனக்கு நானும் அந்தக் குடிகாரனும் ஒன்னாத்தான் தெரியுதா..? அப்போ என்மேல நீ பாசமே வச்சதில்லனு சொல்லு. அம்மா சத்தியமா இனியே உன் முகத்துலயே முழிக்க மாட்டேன்.. எப்படி நா ஒன்னத் தேவடியாலாப் பாத்தேன்...? திருப்பத் திருப்ப அந்த வார்த்தைய என்கிட்ட சொல்லாத... ஒன்ன நா என்னைக்குமே தேவடியான்ற பார்வைல பாத்ததில்ல..
இதுக்குமேல பேசுன... நா கொலகாரியா மாறிடுவேன்..தம்பினு தான் நெனச்சுட்ருக்கேன்.. இன்னக்கினு இல்ல எப்பவுமே நீ எனக்குத் தம்பிதான்.. தம்பினுதான் பாசம் வச்சுட்ருக்கேன்.. ஒன்ன மாதிரியே ஒரு நாளக்கி ஆயிரம்பேரு என்ன அதே ஆசையோடத்தான் படுக்கனும்னு பாக்குறானுக.. பொம்பளயாப் பொறந்துபாரு.. ஒனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நரகம்னு புரியவரும்.. வீட்டு ஆம்பளங்க தான்டா எங்களுக்குப் பாதுகாப்பு.. நீங்களே இப்புடி வந்தா நாங்க எங்கடா போறது...?
இதைச் சொன்னதும் மீண்டும் உடைந்துவிட்டாள்.. மறுபடியும் அழத்தொடங்கிவிட்டாள்.. அவள் அப்படி இருப்பது எனக்கும் மிக சங்கடமாய் இருக்கவே.. நானும் அழுதுவிட்டேன்.. அவளை சமாதானப் படுத்த அவள்தோள்மீது என் கையை வைத்தபோது வெடுக்கெனத் தட்டிவிட்டாள்.. மீண்டும் அதே முயற்சி மீண்டும் அதே எதிர்ப்பு.. ஆனால் இந்தமுறை நான் விடுவதாய் இல்லை.. அவளை அப்படியே வெடுக்கென என் நெஞ்சில் சாய்த்துக்கொண்டேன்.. இந்தமுறை அவள் எதிர்க்கவில்லை.. அப்படியே என் மார்பில் அடைந்துகொண்டாள்.. அவளுக்கு அந்த அணைப்பும் அடைக்கலமும் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்று எனக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது.. நீண்டநேரம் என் நெஞ்சில் தலைபுதைத்து அழுதாள்.. எனது சட்டை மீனாவின் கண்ணீரால் நனைந்தது...சிறிதுநேர ஆசுவாசத்திற்குப் பிறது என்னைவிட்டு விலகியவளுக்கு இவ்வளவு நேரம் தான் என்ன செய்தோம் என்பது புரியவரவே சற்று திணறியபடி மீண்டும் தன் தலைமுடிையைும் முகத்தையும் சரிசெய்தவள் இப்போது அதேமாதிரி நேரடியாக என் கண்களைப் பார்த்தாள். எனக்கு மறுபடியும் அதே தடுமாற்றம்.. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அவள் ஆணாகப் பிறக்கவேண்டியவள்.
இப்ப சொல்றேன் கேட்டுக்க...ஒன்ன என்னோட தம்பியாத்தான் என்னால பாக்க முடியும். அதத்தான்டி எந்த ஒரு எண்ணத்துலயும் என்மனசுல நீ இருக்க மாட்ட.. இருக்கவும் முடியாது... திரும்பத் திரும்பநான் உன்கிட்டயே வரேன்னு நீயா மனசுல தப்பான எண்ணத்த வளத்துக்காத.. என்னதான் நா தைரியமான பொண்ணா வெளில காட்டிக்கிட்டாலும் நானும் மத்த பொண்ணுங்க மாதிரிதான். எனக்கு ஒரு நம்பிக்கையான பாதுகாப்பு வேணும்.. எனக்கு அந்த நம்பிக்க நீதான்.. ஆனா நீ நெனக்கிறமாதிரி கெடயாது.நீ என் தம்பி. அதுக்கான அத்தன உரிமையும் ஒனக்கு உண்டு. அதத்தான்டி என் ஒடம்புமேல எந்த உரிமையும் ஒனக்குக் கெடயாது. என்னால குடுக்கவும் முடியாது.
புரிஞ்சுதா...?
அவளது தீர்க்கமான பேச்சும் அவளது நேர்கொண்ட பார்வையும் எனக்கும் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது.. மீனா இயற்கையாகவே ஒரு alpha மனநிலை கொண்டவள்.. Dominant type... அவள் எப்போதுமே தன் எதிரில் இருப்பவர்களை அடக்கத்தான் நினைப்பாள். அது அவள் அம்மா அப்பா பெரியப்பா... யாராக இருந்தாலும்.. இப்போதும் அதைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறாள்..ஆனால் அவள் அப்படி நேராகப் பார்த்தபோதும் அவளது மேல் உதட்டின் ஓரங்களில் பூத்திருந்த வேர்வைத் துளிகளும் அவளது லேசான பூனைமுடி மீசையும் அழகாய்த் தெரிந்தது.. நிச்சயமாக இந்த அழகை வேறு ஒருவனுக்குச் சொந்தமாக்க நான் தயாராக இல்லை.. நானும் அவளுக்கு முன் அவளைவிட சலைத்தவன் அல்ல என்பதை அவளுக்கு உணர்த்த இதுதான் சரியான தருணம்...
நானும் உண்கிட்ட அடிக்கடி அடி வாங்குறேன் திட்டு வாங்குறேன்னு நெனச்சுட்டு நீயா ஒரு முடிவுக்கு வந்துராத.. எனக்கு நீதான் அக்கா. நீ ஒருத்திதான் அக்கா. அதனால என்ன அடிக்கிற உரிம மட்டும் இல்ல.. என்ன கொல்ற உரிமகூட ஒனக்கு மட்டும்தான் உண்டு.. ஆனா எனக்கு நீ அக்காவ விட ஒருபடி மேல.. ஆயிரம் பொண்ணுங்க சுத்தி நின்னாலும் ஒரு ஆம்பளன்ற மொறையில எனக்கு சபலம்தட்டும்.. ஆனா ஆசனு வந்துட்டா என் கண்ணு ஒன்னதான் பாக்கும்.. ஒன்ன மட்டும்தான் பாக்கும்.. அதுக்கு நீ ஆயிரம் பேரு வச்சுக்க.. அதப்பத்தி எனக்கு கவல கெடயாது.. எனக்கு உன் மனசுல இல்ல...உன் ஒடம்புலயும் எடம் புடிப்பேன்னு எனக்கு நம்பிக்க இருக்கு..
நீ சொன்னமாதிரி ஒருதடவ இல்ல.. என் வாழ்க்க முழுக்க நீதான் என்னோட ஒடம்ப பகிர்ந்துக்கனும்னு எனக்கு ஆச இருக்கு. அதுதான் என்னோட முடிவும். புரிஞ்சுதா...?
நான் மீண்டும் முதலில் இருந்து ஆரம்பிப்பேன் என எதிர்பார்க்கவில்லை.. இவ்வளவு நேரம் தான் ஆத்தோ ஆத்தென்று ஆத்தியதில் ஒரு துளிகூட என் மூளைக்கு ஏறவில்லை என்பதை உணர்ந்தவளுக்கு ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.. மீண்டும் என்னை அறைய கையை ஓங்கிவள் நான் படாரென்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு அவள் அடியை வாங்கத் தயாராய் கன்னத்தை காட்டியபடி நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவளுக்கு சிறுவயதில் இதேபோல்தான் அவள் அடிக்கவரும்போது பயந்தபடி நின்றிருக்கும் அந்த சிறுவயது தம்பியான என் முகம் நினைவுக்கு வரவே ஓங்கிய கையை இறக்கிவிட்டாள்..
என்னடா.. இன்னும் அடமழ வெளுத்து வாங்கலயே என்று லேசாய்க் கண்ணைத் திறந்துபார்த்தால்.. மீனா ஒரு தோற்றுப்போன உடல்மொழியுடன் என்னை ஒருமாதிரி கேவலமாய்ப் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.. அவள் முகத்தில் ஒரு நம்பிக்கையின்மை தெரிந்தது..
ச்சீ... நீயெல்லாம் என்ன ஜென்மம்டா... கடவுளே...சத்தியமா என்னால முடியல... எனக்குவந்து தம்பியாப் பொறந்துதொலச்சுருக்க.. த்தூ...
தன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டிவிட்டு எருமைமாடுபோல் முழித்துக்கொண்டிருக்கும் என்னைப் பொருட்படுத்தாமல் அவள் கம்பந்தட்டைகளை வேக வேகமாய் விலக்கியபடி வீடுநோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.. நானும் அவளைப் பின்தொடர்ந்தேன்.. நான் பின்னால்தான் வருகிறேன் என்று அவளுக்கும் தெரியும். தூரத்தில் tvs50 ஸ்டார்ட் செய்யப்பட்டு உறுமியபடியே நகரும் சத்தம் கேட்டது.. நான் சும்மாயிருந்தாலும் என் கண்கள் சும்மாயில்லை.. மீனா முன்னே நடந்துசென்றுகொண்டிருக்க.. எனது பார்வை அவளது அழகிய அகண்ட அதேநேரம் அளவாய்ச் செய்ததுபோல் இருக்கும் இரண்டு குண்டிக்கோளங்களையும் வியத்துப் பார்த்தபடி இருந்தது.. சற்றுநேரத்திற்கு முன்தான் இந்த குண்டிக்கதுப்புகள் ஆடையில்லாமல் நிர்வாணமாய் எனக்குக் காட்சி தந்தன என்பதை எனக்கு நினைவூட்டவே.. இப்போது சுருங்கிய நிலையில் இருந்த என் ஆணுறுப்பு இப்போது விரைக்கத் தொடங்கியது... இதே தோட்டத்தில் வைத்து என் ஆசைதீர மீனாவின் அந்தரங்ககங்களைச் சுவைக்க எனக்கு ஆசையாய் இருந்தது.. அவளது ஆடையில்லாத மேனியின் அழகிய ஆசணவாயும் அவளது கருத்த பெண்ணுறுப்பும் மீண்டும் என் கண்முன் நர்த்தனம் ஆடவே.. நான் என்னையும் அறியாமல் அவளது அங்கங்களை வெறித்தபடி நடந்தேன்.. அவளது சுருங்கி விரிந்த ஆசணவாய்த்துளை எனக்குள் பூகம்பத்தைக் கிளப்பியது..ஆனால் மீனா திரும்பி நான் எங்கு பார்க்கிறேன் என்பதை கண்டுபிடித்துவிட்டாள் என்பதை நான் கவனிக்கவில்லை.... அவளது பார்வை நேரடியாக விரைத்து கூடாரமிட்டிருக்கும் என் கைலியின்மீது நிலைத்தது..
எனது ஆண் பார்வையின் வீரியம் புரிந்த அவளது பெண் உள்ளம் தானாய் அவளது கைகளை தனது புட்டங்களுக்குப் பின்னால் வந்து மறைத்தபடி நடக்க வைத்தது.. இப்போதுதான் மீனா நான் பார்ப்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டாள் என்று உணர்ந்தேன்... இருத்தாலும் அவள் மீண்டும் என்னைப் பேசாமலும் எதிர்ப்பு செில்லாமலும் நடந்துசென்றது என் தைரியத்தை அதிகப்படுத்தவே இப்போது நிதானமாக அவளது நடைக்கு ஏற்றபடி ஏறி இறங்கும் அவளது குண்டிக் கதுப்புகளையும் நைட்டிக்கு மேலாகத் தெரியும் பெண்மை வனப்பையும் ரசித்தபடியே நடந்தேன்.. இப்போதும் மீனா திரும்பிப் பார்த்தாள்.. ஆனால் தன்னைத் தானே நொந்துகொண்டபடி தலையில் அடித்துக்கொண்டு வீடுநோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.. அவளது உள்ளாடை என் ஆணுறுப்புடன் ஒய்யாரமாய் ஒட்டியபடி வந்துகொண்டிருந்தது..
ஆம் என்னிடம் மட்டும்தான் மீனா அடிக்கடி தோற்கிறாள்..
அவளும் நகரவில்லை.. நானும் அந்த இடத்தைவிட்டோ அவளைவிட்டோ நகரவில்லை.. இப்போதே மீனாவைக் கட்டியணைத்து சமாதானம் செய்யவேண்டும்போல் இருந்தது எனக்கு.. என்னால் மீனா அடைந்த துன்பங்கள் ஏராளம்.. ஆனால் என்னை வெறுக்கவும் முடியாமல் விட்டுக் கொடுக்கவும் முடியாமல் மிகுந்த துயரத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கிறாள்.. சிறு வயதிலிருந்தே சரியோ தவறோ.. எப்போதும் என்பின்னால் எனக்கு ஆதரவாய் இருத்தவள்... முதன்முறையாக சித்தப்பாவும் சித்தியும் ஊரிலிருந்து மதுரைக்குக் குடிபெயர்ந்து கிளம்பும்போது கட்டியணைத்து அழுதுகொண்டு பிரிய மறுத்த எங்கள் இருவரையும் பிரிக்கவே குடும்பத்தினருக்குப் பெரிய போராட்டமாக இருந்தது.. சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு மீனாமீது ஈர்ப்பும் பாசமும் அதிகம்.. நானும் அவளும் அன்று ஒருநாள் முழுதும் சாப்பிட மறுத்து அதனால் உடல்நலக் குறைவால் நான் மருத்துவமனையில் அட்மிட் செய்யப்பட்டதெல்லாம் தனிக்கதை.. அன்றும் என்னால் அழுதாள்.. இன்றும் என்னால் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்..
ஆம் என்னிடம்தான் மீனா அடிக்கடி அழுகிறாள்...
நெடுநேரமாய் அழுது முடித்தவள் இப்போது தனது மூக்கை உறிஞ்சி வாய் வழியாக மூச்சுவிட்டு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டாள்.. கைகளால் தன் கண்ணீரைத் துடைத்தபடி தலைமுடியைச் சரிசெய்தவள் இப்போது நான் கையடித்து வழிந்துகொண்டிருக்கும் பனைமரத்தண்டில் இருந்த விந்தைப் பார்த்துவிட்டு நேராக என் கண்ணைப் பார்த்தாள்.. ஆனால் அவள் கண்ணை நேராகப் பார்க்கும் தைரியம் இல்லாமல் தலையைக் குணிந்துகொண்டேன். தானாகவே எனது கால்கள் அவளிடமிருந்து இரண்டடிகள் பின்னோக்கி நகர்ந்துகொண்டது.. நீண்ட நேரமாய் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் இப்போதுதான் பேசத் தொடங்கினாள்...
எங்கூடப் படுக்கனும். அவ்ளோதான...? ஒருநாள் எங்கூடப் படுத்து ஒன்னோட அரிப்பத் தீத்துக்கனும்.. அப்டித்தான.. சொல்லு.. அப்டித்தான ஒன்னோட ஆச...? கேவலம்...
அதுக்காகத்தான இவ்வளவு வசனம் இவ்வளவு ஆச இவ்வளவு பாசமா இருக்க மாதிரி ஒரு நடிப்பு...?
சொல்லுடா...? அதுக்கப்ரம்...? படுத்து முடிச்சதும்..? நா அப்றம் ஒனக்குத் தேவடியாவாலாத்தான தெரியனும்...? ஒரு அக்காவா இல்ல ல...?
அவளது நேரடி வார்த்தைகளும் கேள்விகளும் என்னை உலுக்கிப்போட்டது.. எனக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.. ஆனால் அவள்மீது நான் வைத்திருக்கும் பாசமும் போலி என்று சொல்லியது என்னால் தாங்கமுடியவில்லை... என்னையே அறியாமல் எனக்குள் ஒரு தைரியம் பிறந்தது. நேரடியாக அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.. எனக்குள் இருந்த பயம்போய் இப்போது கோபமும் தைரியமும் வந்திருந்தது.. ஆனால் மீனா இன்னும் என் கண்களையேதான் பார்த்திருந்தாள். அவள் ஒரு முடிவோடுதான் இருக்கிறாள்.
ப்ச்.. மீனா.. நீ என்னவேணாலும் சொல்லித் திட்டு. ஆனா பாசமா நடிச்சுட்ருக்கேன்னு மட்டும் சொல்லாத... எனக்கு அதமட்டும் தாங்க முடியாது... ஒனக்கு ஆத்ரம் தீருர மட்டும் என்ன செருப்பாலகூட அடி.. கொல்லு...ஆனா அப்டி சொல்லாத..
அடச்சீ... வாயமூடு...ஒனக்கும் வாசல்ல வந்து கலாட்டா செஞ்ச அந்தக் குடிகாரனுக்கும் என்னடா வித்தியாசம்..? சொல்லு...? அவனும் எங்கூடப் படுக்கத்தான் ஆசப்பட்டான்.. நீயும் எங்கூடப் படுக்கத்தானடா ஆசப்பட்ற...? சொல்லு...? இதுல அக்கானு பாசம் வச்சதுமட்டும் உண்மங்குற..? அதெப்டி நா ஒனக்கு அக்காவாவும் இருக்கனும் அதேநேரம் அவுத்துப் போட்டு நிக்கிற தேவடியாலாவும் இருக்கனும்...?
ஏ... ஆமாடி.. உன்மேல அக்கானு பாசம் இருக்கது உண்மதான்.. அதேநேரம் உங்கூட மட்டுமே இருக்கனும்னு ஆசப்பட்றதும் உண்மதான்... ஆனா ஒனக்கு நானும் அந்தக் குடிகாரனும் ஒன்னாத்தான் தெரியுதா..? அப்போ என்மேல நீ பாசமே வச்சதில்லனு சொல்லு. அம்மா சத்தியமா இனியே உன் முகத்துலயே முழிக்க மாட்டேன்.. எப்படி நா ஒன்னத் தேவடியாலாப் பாத்தேன்...? திருப்பத் திருப்ப அந்த வார்த்தைய என்கிட்ட சொல்லாத... ஒன்ன நா என்னைக்குமே தேவடியான்ற பார்வைல பாத்ததில்ல..
இதுக்குமேல பேசுன... நா கொலகாரியா மாறிடுவேன்..தம்பினு தான் நெனச்சுட்ருக்கேன்.. இன்னக்கினு இல்ல எப்பவுமே நீ எனக்குத் தம்பிதான்.. தம்பினுதான் பாசம் வச்சுட்ருக்கேன்.. ஒன்ன மாதிரியே ஒரு நாளக்கி ஆயிரம்பேரு என்ன அதே ஆசையோடத்தான் படுக்கனும்னு பாக்குறானுக.. பொம்பளயாப் பொறந்துபாரு.. ஒனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நரகம்னு புரியவரும்.. வீட்டு ஆம்பளங்க தான்டா எங்களுக்குப் பாதுகாப்பு.. நீங்களே இப்புடி வந்தா நாங்க எங்கடா போறது...?
இதைச் சொன்னதும் மீண்டும் உடைந்துவிட்டாள்.. மறுபடியும் அழத்தொடங்கிவிட்டாள்.. அவள் அப்படி இருப்பது எனக்கும் மிக சங்கடமாய் இருக்கவே.. நானும் அழுதுவிட்டேன்.. அவளை சமாதானப் படுத்த அவள்தோள்மீது என் கையை வைத்தபோது வெடுக்கெனத் தட்டிவிட்டாள்.. மீண்டும் அதே முயற்சி மீண்டும் அதே எதிர்ப்பு.. ஆனால் இந்தமுறை நான் விடுவதாய் இல்லை.. அவளை அப்படியே வெடுக்கென என் நெஞ்சில் சாய்த்துக்கொண்டேன்.. இந்தமுறை அவள் எதிர்க்கவில்லை.. அப்படியே என் மார்பில் அடைந்துகொண்டாள்.. அவளுக்கு அந்த அணைப்பும் அடைக்கலமும் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்று எனக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது.. நீண்டநேரம் என் நெஞ்சில் தலைபுதைத்து அழுதாள்.. எனது சட்டை மீனாவின் கண்ணீரால் நனைந்தது...சிறிதுநேர ஆசுவாசத்திற்குப் பிறது என்னைவிட்டு விலகியவளுக்கு இவ்வளவு நேரம் தான் என்ன செய்தோம் என்பது புரியவரவே சற்று திணறியபடி மீண்டும் தன் தலைமுடிையைும் முகத்தையும் சரிசெய்தவள் இப்போது அதேமாதிரி நேரடியாக என் கண்களைப் பார்த்தாள். எனக்கு மறுபடியும் அதே தடுமாற்றம்.. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அவள் ஆணாகப் பிறக்கவேண்டியவள்.
இப்ப சொல்றேன் கேட்டுக்க...ஒன்ன என்னோட தம்பியாத்தான் என்னால பாக்க முடியும். அதத்தான்டி எந்த ஒரு எண்ணத்துலயும் என்மனசுல நீ இருக்க மாட்ட.. இருக்கவும் முடியாது... திரும்பத் திரும்பநான் உன்கிட்டயே வரேன்னு நீயா மனசுல தப்பான எண்ணத்த வளத்துக்காத.. என்னதான் நா தைரியமான பொண்ணா வெளில காட்டிக்கிட்டாலும் நானும் மத்த பொண்ணுங்க மாதிரிதான். எனக்கு ஒரு நம்பிக்கையான பாதுகாப்பு வேணும்.. எனக்கு அந்த நம்பிக்க நீதான்.. ஆனா நீ நெனக்கிறமாதிரி கெடயாது.நீ என் தம்பி. அதுக்கான அத்தன உரிமையும் ஒனக்கு உண்டு. அதத்தான்டி என் ஒடம்புமேல எந்த உரிமையும் ஒனக்குக் கெடயாது. என்னால குடுக்கவும் முடியாது.
புரிஞ்சுதா...?
அவளது தீர்க்கமான பேச்சும் அவளது நேர்கொண்ட பார்வையும் எனக்கும் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது.. மீனா இயற்கையாகவே ஒரு alpha மனநிலை கொண்டவள்.. Dominant type... அவள் எப்போதுமே தன் எதிரில் இருப்பவர்களை அடக்கத்தான் நினைப்பாள். அது அவள் அம்மா அப்பா பெரியப்பா... யாராக இருந்தாலும்.. இப்போதும் அதைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறாள்..ஆனால் அவள் அப்படி நேராகப் பார்த்தபோதும் அவளது மேல் உதட்டின் ஓரங்களில் பூத்திருந்த வேர்வைத் துளிகளும் அவளது லேசான பூனைமுடி மீசையும் அழகாய்த் தெரிந்தது.. நிச்சயமாக இந்த அழகை வேறு ஒருவனுக்குச் சொந்தமாக்க நான் தயாராக இல்லை.. நானும் அவளுக்கு முன் அவளைவிட சலைத்தவன் அல்ல என்பதை அவளுக்கு உணர்த்த இதுதான் சரியான தருணம்...
நானும் உண்கிட்ட அடிக்கடி அடி வாங்குறேன் திட்டு வாங்குறேன்னு நெனச்சுட்டு நீயா ஒரு முடிவுக்கு வந்துராத.. எனக்கு நீதான் அக்கா. நீ ஒருத்திதான் அக்கா. அதனால என்ன அடிக்கிற உரிம மட்டும் இல்ல.. என்ன கொல்ற உரிமகூட ஒனக்கு மட்டும்தான் உண்டு.. ஆனா எனக்கு நீ அக்காவ விட ஒருபடி மேல.. ஆயிரம் பொண்ணுங்க சுத்தி நின்னாலும் ஒரு ஆம்பளன்ற மொறையில எனக்கு சபலம்தட்டும்.. ஆனா ஆசனு வந்துட்டா என் கண்ணு ஒன்னதான் பாக்கும்.. ஒன்ன மட்டும்தான் பாக்கும்.. அதுக்கு நீ ஆயிரம் பேரு வச்சுக்க.. அதப்பத்தி எனக்கு கவல கெடயாது.. எனக்கு உன் மனசுல இல்ல...உன் ஒடம்புலயும் எடம் புடிப்பேன்னு எனக்கு நம்பிக்க இருக்கு..
நீ சொன்னமாதிரி ஒருதடவ இல்ல.. என் வாழ்க்க முழுக்க நீதான் என்னோட ஒடம்ப பகிர்ந்துக்கனும்னு எனக்கு ஆச இருக்கு. அதுதான் என்னோட முடிவும். புரிஞ்சுதா...?
நான் மீண்டும் முதலில் இருந்து ஆரம்பிப்பேன் என எதிர்பார்க்கவில்லை.. இவ்வளவு நேரம் தான் ஆத்தோ ஆத்தென்று ஆத்தியதில் ஒரு துளிகூட என் மூளைக்கு ஏறவில்லை என்பதை உணர்ந்தவளுக்கு ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.. மீண்டும் என்னை அறைய கையை ஓங்கிவள் நான் படாரென்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு அவள் அடியை வாங்கத் தயாராய் கன்னத்தை காட்டியபடி நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவளுக்கு சிறுவயதில் இதேபோல்தான் அவள் அடிக்கவரும்போது பயந்தபடி நின்றிருக்கும் அந்த சிறுவயது தம்பியான என் முகம் நினைவுக்கு வரவே ஓங்கிய கையை இறக்கிவிட்டாள்..
என்னடா.. இன்னும் அடமழ வெளுத்து வாங்கலயே என்று லேசாய்க் கண்ணைத் திறந்துபார்த்தால்.. மீனா ஒரு தோற்றுப்போன உடல்மொழியுடன் என்னை ஒருமாதிரி கேவலமாய்ப் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.. அவள் முகத்தில் ஒரு நம்பிக்கையின்மை தெரிந்தது..
ச்சீ... நீயெல்லாம் என்ன ஜென்மம்டா... கடவுளே...சத்தியமா என்னால முடியல... எனக்குவந்து தம்பியாப் பொறந்துதொலச்சுருக்க.. த்தூ...
தன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டிவிட்டு எருமைமாடுபோல் முழித்துக்கொண்டிருக்கும் என்னைப் பொருட்படுத்தாமல் அவள் கம்பந்தட்டைகளை வேக வேகமாய் விலக்கியபடி வீடுநோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.. நானும் அவளைப் பின்தொடர்ந்தேன்.. நான் பின்னால்தான் வருகிறேன் என்று அவளுக்கும் தெரியும். தூரத்தில் tvs50 ஸ்டார்ட் செய்யப்பட்டு உறுமியபடியே நகரும் சத்தம் கேட்டது.. நான் சும்மாயிருந்தாலும் என் கண்கள் சும்மாயில்லை.. மீனா முன்னே நடந்துசென்றுகொண்டிருக்க.. எனது பார்வை அவளது அழகிய அகண்ட அதேநேரம் அளவாய்ச் செய்ததுபோல் இருக்கும் இரண்டு குண்டிக்கோளங்களையும் வியத்துப் பார்த்தபடி இருந்தது.. சற்றுநேரத்திற்கு முன்தான் இந்த குண்டிக்கதுப்புகள் ஆடையில்லாமல் நிர்வாணமாய் எனக்குக் காட்சி தந்தன என்பதை எனக்கு நினைவூட்டவே.. இப்போது சுருங்கிய நிலையில் இருந்த என் ஆணுறுப்பு இப்போது விரைக்கத் தொடங்கியது... இதே தோட்டத்தில் வைத்து என் ஆசைதீர மீனாவின் அந்தரங்ககங்களைச் சுவைக்க எனக்கு ஆசையாய் இருந்தது.. அவளது ஆடையில்லாத மேனியின் அழகிய ஆசணவாயும் அவளது கருத்த பெண்ணுறுப்பும் மீண்டும் என் கண்முன் நர்த்தனம் ஆடவே.. நான் என்னையும் அறியாமல் அவளது அங்கங்களை வெறித்தபடி நடந்தேன்.. அவளது சுருங்கி விரிந்த ஆசணவாய்த்துளை எனக்குள் பூகம்பத்தைக் கிளப்பியது..ஆனால் மீனா திரும்பி நான் எங்கு பார்க்கிறேன் என்பதை கண்டுபிடித்துவிட்டாள் என்பதை நான் கவனிக்கவில்லை.... அவளது பார்வை நேரடியாக விரைத்து கூடாரமிட்டிருக்கும் என் கைலியின்மீது நிலைத்தது..
எனது ஆண் பார்வையின் வீரியம் புரிந்த அவளது பெண் உள்ளம் தானாய் அவளது கைகளை தனது புட்டங்களுக்குப் பின்னால் வந்து மறைத்தபடி நடக்க வைத்தது.. இப்போதுதான் மீனா நான் பார்ப்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டாள் என்று உணர்ந்தேன்... இருத்தாலும் அவள் மீண்டும் என்னைப் பேசாமலும் எதிர்ப்பு செில்லாமலும் நடந்துசென்றது என் தைரியத்தை அதிகப்படுத்தவே இப்போது நிதானமாக அவளது நடைக்கு ஏற்றபடி ஏறி இறங்கும் அவளது குண்டிக் கதுப்புகளையும் நைட்டிக்கு மேலாகத் தெரியும் பெண்மை வனப்பையும் ரசித்தபடியே நடந்தேன்.. இப்போதும் மீனா திரும்பிப் பார்த்தாள்.. ஆனால் தன்னைத் தானே நொந்துகொண்டபடி தலையில் அடித்துக்கொண்டு வீடுநோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.. அவளது உள்ளாடை என் ஆணுறுப்புடன் ஒய்யாரமாய் ஒட்டியபடி வந்துகொண்டிருந்தது..
ஆம் என்னிடம் மட்டும்தான் மீனா அடிக்கடி தோற்கிறாள்..
(09-02-2026, 07:20 PM)Kingtamil Wrote: அதுவரை பெரிய புழுத்திபோல் கணத்தமுலை கனகாவிடம் வசனம்பேசிய எனது வாய் இப்போது பயத்தில் வறண்டு கிடந்தது... எனது கால்களோ தலைநகரம் நாய்சேகர் கால்கள்போல தந்தி அடித்துக்கொண்டிருந்தன.. விரைத்து நீண்டிருந்த என் தம்பி கணப்பொழுதில் சுருங்கி காற்றுபோன பலூன்போல தொங்கிக்கொண்டிருந்தான்.. ஒவ்வொரு நொடிக்கும் கனகாவின் கணவன் நாங்கள் இருக்கும் இடத்தை நோக்கி முன்னேறியபடியே இருந்தான்..
என்னையே ஒரு சிலநொடிகள் கடுப்பாகப் பார்த்த கனகாவுக்கு இப்போது என்நிலை கண்டு எரிச்சலாய் வரவே சட்டென தன் கைகளால் என்னை ஒரே அமுக்காக தரையோடு தரையாக உட்காரவைத்தாள்.. அவள் கணவனின் பார்வையிலிருந்து என்னை மறைத்தவள் மீண்டும் அதை ஒருமுறை உறுதி செய்தபின் என்னை அப்படியே தவழ்ந்தபடி தோட்டத்துக்குள் செல்லுமாறு அறிவுறுத்திவிட்டு அங்கிருந்த வாய்க்கால் வழியாக மட்டுமே தவழ்ந்துசெல்ல வேண்டுமென்றும் வாய்க்காலை விட்டு தவறினால் கம்பந்தட்டைகள் விழகுவதைவைத்து மாட்டிக்கொள்வோம் என்றும் சரசரவென எச்சரித்தவள் இப்போது தனது நைட்டியை தன் முட்டிக்கால்கள் வரைக்கும் தூக்கிக் கட்டியபடி எழுந்தாள்...
யோவ்... யோவ்... வெசஸ்தை கெட்ட மனுசா.. அங்கயே நின்னு தொலெ....
கனகாவின் அதட்டல் கேட்டதும் முன்னேறி வருவதை நிறுத்தினான் கனகாவின் கணவன்.. சரியாக கனகாவின் காலுக்கு கீழே தரையில் உட்கார்ந்திருந்த எனக்கு இப்போது கரிய உருண்ட தொடைகளும் அதன் இணையும் இடத்தில் மயிர்கள் மண்டிய கனகாவின் புண்டையும் சிறிதாய்த் தரிசனம் தரவே அதை ரசிக்கும் நிலையில் நான் இல்லை.. கீழே குனிந்து நான் செல்கிறேனா என்பதைப் பார்த்தவள் நான் அப்படியே உட்கார்ந்துகொண்டு அவள் கவட்டைக்குள் உத்துப்பார்ப்பதைப் பார்த்தவள் என்னை தவழ்ந்து போகுமாறு சைகை செய்தாள்.. நானும் தலையாட்டிவிட்டு அவள் இருந்த இடத்திலிருந்து மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து தோட்டத்துக்குள் மறையத் தொடங்கினேன்..
ஏன்டி... நீதான மொனங்குன.. அடுத்தாளு தோட்டத்துக்குள்ள என்னடி பன்னிட்ருக்க...
எல்லாத்தையும் ஒங்கிட்டச் சொல்லித் தொலெக்கெனுமா...? சட்டுனு வயித்தெக் கலக்குனதும் ஓரமா ஒதுங்கலாம்னு இங்குட்டு வந்துத் தொலச்சேன்.. காலுல முள்ளு தச்சுருச்சு.. சரி அப்புடியே மரக்கட்டெ மாதிரி நிக்காமெ எங்குட்டாச்சும் போயெ தண்ணி கொண்டாந்து தா...
கணவன் மீண்டும் அந்த இடத்தைவிட்டு நகரவே எதேச்சையாகப் பின்னாடி திரும்பிப் பார்த்த கனகா நான் அங்கு இல்லாதததைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டுவிட்டாள்.. நொடிப்பொழுதில் நான் காணாமல்போன எனது வித்தையைக் கண்டு வியக்காமல் ஒருவித எரிச்சலுடன் தலையில் அடித்துக்கொண்டவள் இப்போது தன் கண்வன் மீண்டும் தண்ணீர்கொண்டு வரும்வரை அங்கேயே காத்திருக்கத் தொடங்கினாள்.. நான் அதற்குள் மெல்ல மெல்ல தோட்டத்துக்குள் தவழ்ந்தபடி அந்த பனைமரம் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்துசேர்ந்தேன். அங்கே அந்தப் பனைமரத்தில் நான் தெரிக்கவிட்ட விந்துத்துளிகள் இன்னும் வழிந்தபடி இருந்தது..
ஒரு வாய்ப்புதான் நழுவிவிட்டது.. இருக்கும் ஒன்றையாவது காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற நினைப்பில் பனைமரத்துக்கு அடியில் ஒழித்துவைத்த மீனாவின் ஜட்டியை எடு்த்து கொஞ்சநேரம் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் இப்போது சரியாக மீனாவின் வீட்டுத் திசையிலிருந்து யாரோ தோட்டத்துக்குள் கம்பந்தட்டைகளை விலக்கிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்துவரும் சத்தம்கேட்டது...இந்நேரம் எனது சித்தியாக இருந்தால் அவள் என் பெயரை ஏலம்போட்டுக்கொண்டே நுழைந்திருப்பாள்.. சத்தமே போடாமல் உள்ளே நுழைந்துவரும் ஒரே ஜீவன் மீனாவாகத்தான் இருக்கும்..
பாத்ரூமுக்குள் இருந்து எங்கள் உரையாடலைக் கேட்டவள்
இப்போது சந்தேகத்தில் என்னைத் தேடி வந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்று புரிந்தது.. இப்படி அவளது ஜட்டியை நான் கையில் வைத்திருப்பதைப் பார்த்தால் நிச்சயமாக எனது இன்றைக்கு சங்குதான்.. என்ன செய்வதென்று சுற்றிலும் முற்றிலும் ப்ர்த்தவன் பதட்டத்தில் வேக வேகமாக எனது கைலியை உருவி மீனாவின் ஜட்டியை நான் போட்டுக்கொண்டு மீண்டும் கைலியைத் தாறுமாறாகக் கட்டி முடித்த தருணம் எனக்குப் பின்னால் மீனா வந்து நின்றாள்..
சும்மா வந்திருந்தால்கூட பரவாயில்லை.. கையில் ஒரு கட்டைவேறு வைத்திருந்தாள்.. கண்களில் ஆத்திரம் கொப்பளிக்க அந்த மதியநேர வெயிலில் அவளது முகமும் உடலும் வேர்வையால் நனைந்திருந்தன.. கோபத்தில் மேல்மூச்சு கிழ்மூச்சு வாங்கியபடி கையில் கட்டையுடன் நின்றிருந்த மீனா இப்போது ரியல் சொர்ணிக்காவாக மாறியிருந்தாள்.. அவளது கோபம் கண்டு எனக்கே ஒருநொடி திக் கென்றிருந்தது...
டேய் பரதேசி நாயே... ஒழுங்கு மரியாதையா உண்மையச் சொல்லு... நீ அவ்வளவு நேரமும் என் ரூமுக்குள்ளதான இருந்த...?
எ.. எந்த ரூமு...? நீ என்ன சொல்ற மீனு.. சத்தியமா எனக்குப் புரியல...
அடச்சீ... வாய மூடு.. என்ன மீனு கினுனு சொன்னா அப்றம் மரியாத கெட்ரும்... ரூமுக்குள்ள இருந்தியா இல்லையா...? இங்க வரப்போ கைல என்னத்த மறச்சுட்டு வந்த..? ஒழுங்கா காட்டிரு.. இல்லனா நா கொலகாரி ஆயிருவேன்...
ஐயோ மீனா.. சத்தியமா நீ என்ன சொல்றனே எனக்குப் புரியல.. நா எதுக்கு அந்த ரூம்ல இருக்கனும்... நா அவ்வளவு நேரமும் தாவாரத்துக்குளதான் உக்காந்துருந்தேன்.. சித்திதான் என்னைய சரியா கவனிக்கல...
நான் சொல்வதில் அவளுக்கு நம்பிக்கையில்லை.. அவளுடைய ஜட்டியை நான்தான் எடுத்துவந்தேன் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.. ஆனால் இப்போது அதை எங்கு வைத்திருக்கிறேன் என்றோ அந்த ஜட்டியை வைத்து நான் என்ன செய்திருப்பேன் என்றோ அவளுக்கு உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை.. வேக வேகமாக என்னைத் தள்ளியபடி எனக்குப் பின்னால் இருக்கும் பனைமரத்துக்கு அடியில் வந்து நின்றாள். அங்கே கீழே கிடக்கும் இரண்டு பனைமட்டைகளைப் பார்த்தவளுக்கு சந்தேகம் வரவே.. கீழே குனிந்து அந்த இரண்டு மட்டைகளையும் விலக்கிப் பார்த்தாள்.. ஆனால் அங்கு எதுவும் இல்லை.. ஆனால் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு வாடை வித்தியாசமாக அடிக்கவே.....ஏதோ யோசித்தபடி எதேச்சையாகத் திரும்பியவளின் கண்முன் சற்றுநேரத்திற்கு முன்பாக நான் அடித்து ஒழுகவிட்ட கஞ்சி அந்த பனைமரத்தண்டில் வழிந்தபடி இருந்தது...
அதைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியானவள்... வெடுக்கென நிமிர்ந்து நின்றாள். அவளது நாசிக்குள் எனது விந்துவாசம் புகுந்ததும் ஒருவித அசூசையுடன் முகத்தைச் சழித்தபடி ஊறிவந்த எச்சிலை இரண்டுமுறை நிலத்தில் காரித் துப்பிக்கொண்டே என்னை எரித்துவிடுவதுபோல் பார்த்தாள்.. அவளது பார்வையின் அர்த்தம் எனக்குப் புரிந்துவிடவே...நான் அவளைச் சமாளிக்க...
ஐயோ மீனா.. ப்ளீஸ் நா சொல்றதப் புரிஞ்சுக்க...
த்தூ... வாய மூட்றா மானங்கெட்ட நாயே...ஒன்னோட பொய்புண்டையெல்லாம் அவதான் நம்புவா.. என்கிட்ட அந்த வேல வச்சுக்காத.. சிலுவாய் தெறிச்சுரும்.. புண்டா மவனே... என்னைய என்ன தேவடியானு நெனச்சுட்ருக்கியா..? ஒங்கூடப் பொறந்துருந்தா இப்புடிப் பன்னுவியாடா நாயே... ஏன் ஒங்காத்தா ஜட்டிய எடுத்துட்டு வந்துருக்க வேண்டியதானே...? ஒழுங்குப் புண்டையா எடுத்துட்டு வந்தத திருப்பிக்குடு.. இல்லனா சந்தி சிரிச்சுருவ..
என் வாழ்க்கையிலேயே முதன்முதலாக மீனா என்னைக் கெட்டவார்த்தையில் பேசியது இதுதான் முதல்முறை... காலையில் என் அப்பாவிடமிருந்து என்னைத் தடுத்து காப்பாற்றியவள்.. சிறிது நேரத்திற்குமுன் என்னை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசியவள் இப்பே்து அதேவாயால் என்னைத் திட்டுகிறாள்.. மீனாவின் இந்தப் பேச்சை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை..
பதட்டத்துடனும் படபடப்புடனும் இருந்த என் உடல்மொழி இப்போது அமைதியானது.. என் முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்ததாய் என் இரண்டு கண்களும் கலங்கி கண்ணீர்த்துளி எட்டிப் பார்த்தது.. நான் அதற்குமேல் எதுவுமே பேசவில்லை.. அமைதியாக அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.. முகமெல்லாம் தீப்பொறி பறக்க நின்றுகொண்டிருந்தவள் எனது முகத்தையும் கண்ணீர்த் துளிகளையும் பார்த்தவளுக்கு இப்போதுதான் தான் என்னென்ன வார்த்தைகளை அள்ளி வீசியுள்ளோம் என்று நினைவுக்கு வந்தது.... கையிலிருந்த கட்டையைக் கீழே போட்டவள்.. சிறிதுநேரம் தனது கைகளால் தன் முகத்தையும் தலைமுடியையும் சரிசெய்தவளாய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிதானத்திற்கு வந்தாள்...
என் முகத்தைப் பார்க்க விரும்பாதவளாய் வேறுபக்கம் திரும்பி நின்றவள்...அதற்குமேல் ஒன்றும் பேச விரும்பாதவளாய் அந்த. இடத்திலயே நின்றுவிட்டாள்.... நானும் பேசாமல் அந்த இடத்திலேயே உட்கார்ந்துவிட்டேன்...சிறிது நேரம் கனத்த அமைதி நிலவியது... எனக்குள் பல கேள்விகள் எழுந்தபடி இருத்தன.. அவள் பேசிய அத்தனை வார்த்தைகளும் எனது தன்மானத்தை முழுதுமாக ஒடித்துப் போட்டுவிட்டன..
மீனா... ஏன் மீனா இவ்வளவு கடுசா பேசிட்ட.. அம்மா யாருன்னு வித்தியாசம். தெரியாத அளவுக்கு நா வக்கிரமானவன்னு ஏன் மீனா சொன்ன...?
மீனா நான் கேட்டதுக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.. என் முகத்தைப் பார்க்கப் பிடிக்காமல் திரும்பியே நின்றாள்.. ஆனால் அந்த இடத்தைவிட்டு நகரவில்லை.. ஒருவேலை நான் ஏதாவது செய்துகொள்வேனோ என்கிற பயமோ இல்லை அக்கறையோ இல்லை என்னைக் கடும்வார்த்தைகளால் பேசிய குற்றவுணர்ச்சியோ அவளை அந்த இடத்தைவிட்டு நகராமல் கட்டிப்போட்டிருக்க வேண்டும்..
எனக்கு உன்மேல வெறும் பாசத்த மட்டும் வக்கெ முடியல மீனா... இதச் சொன்னதுக்குத்தான நீ என்ன ரெண்டு வருசத்துக்குமேல வாட்சப்ல ப்ளாக் பன்னுன...? ஆனா நா இப்பவும் அப்டித்தான்.. நா உன்கூடவே இருக்கனும்.. ஆனா நா ஒன்ன வெறும் அக்காவா மட்டும் பாக்கனும்னு நீ சொல்லாத.. சத்தியமா அது என்னால முடியாது...
அதற்குமேல் நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் எழுந்து அவள் பக்கத்தில் சென்று நின்றுகொண்டேன்.. ஆனால் அவளிடமிருந்து எந்த அசைவும் இல்லாமல் இருக்கவே.. இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கிப்போய் பார்க்கையில் அவள் அழுதுகொண்டிருந்தாள்.. ஆனால் என்முகத்தைப் பார்க்க அவள் விரும்பவில்லை... தன் கைகளால் தன்முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டாள்.. அவள் தோலில் தொட்ட எனது கையையும் வெடுக்கெனத் தட்டிவிட்டு அழுதாள்.. என்னை அவளால் தம்பியாக மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது... அதற்குமேல் அவளது மற்ற எந்தத் தேவைக்கும் என்னை தேர்ந்தெடுக்க இப்போது அவள் தயாராக இல்லை..
11-02-2026, 12:44 AM
Sema Bro , vv good story run and keeping up the expectation and twist and turns, pls keep writing..
11-02-2026, 05:36 AM
அருமையான கதை நண்பா, காமம் மட்டுமே இல்லாமல் காதலையும் சேர்த்து எழுதுவது அற்புதமாக உள்ளது..
@rathibala உன்னை போல் ஒருத்தி கதைக்கு அப்புறம் உங்க கதைக்கு விசிறி ஆகிவிட்டேன்..
@rathibala உன்னை போல் ஒருத்தி கதைக்கு அப்புறம் உங்க கதைக்கு விசிறி ஆகிவிட்டேன்..
18-02-2026, 04:47 PM
Very good constant writing.
,meena character is so good
,meena character is so good
19-02-2026, 12:57 PM
சிறிது தூரம்தான் நடத்திருப்பாள்.. அவளுக்கு என்னைப் பின்னால் நடந்துவர விடுவது சரியாகப்படவில்லை.. நடப்பதை நிறுத்திவிட்டு ஒரு ஓரமாய் ஒதுங்கி நின்றாள்.. அவளது நடவடிக்கை என்ன செய்தி சொல்கிறது என்று எனக்குப் புரிந்தது... நானும் வாயில் ஏதோ ஒரு பாடலை முனுமுனுத்தபடி அவளைக் கடந்து நடந்துசெல்லத் தொடங்கினேன்... இப்போது அவள் என்னைப் பின்தொடர்ந்தாள்.. நான் அடள் ஏதேனும் கவனிக்கிறாளா என்று எதேச்சையாய்த் திரும்பிப்பார்த்தால்.. அவள் என்னையே முறைத்தபடி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள்.. நான் அதைப்பார்த்து சிரித்தபடி பொடி நடையாக இருவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தோம்..
நான் சாதாரணமாக வீட்டுக்குள் நுழைய அங்கோ.. வெளியே பாய்வருவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்ற எனது அப்பா நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தார்.. அவரைப் பார்த்ததும் உள்ளே நுழைந்த வேகத்தில் பின்னால் யூடரான் அடிக்க.. எனக்குப் பின்னால் மீனா வந்து நிற்பதைக் கவனிக்காமல் நேராக மீனாவின்மேல் மோதிவிட்டேன்.. சரியாக என் உயரம் அவள்.. நான் மோதிய வேகத்தில் அவளது மென் முலைகள் இரண்டும் என் நெஞ்சில் நசுங்கி தண்ணீர் அடைத்த பலூன்கள்போல் ஒரு மிருதுவான உணர்வை என்னுள் கடத்தி ஓய்ந்தன..
ஆனால் வேகமாக இடிப்பேன் என்று மீனா எதிர்பார்க்கவில்லை.. முகத்தை லேசாய் வலியில் சுழித்தபடி தன்னிச்சையாக தன் மார்புகளைத் தேய்த்து சாந்தப்படுத்தினாள்.. ஆனால் நான் அதை அவ்வளவாக கவனிக்காமல் தப்பியோடுவதிலேயே குறியாய் இரூந்தேன்... அந்தத் தீண்டல் எனக்குபோல் மீனாவுக்கு இனிமையாய் இல்லை.. அவளைக் கடந்து பயத்துடன் ஓடாத குறையாய் சென்றுகொண்டிருக்கும் என்னை முறைத்துப் பார்த்தபடி.வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டாள்.. அப்பாவும் மீனாவும் ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தனர்..
தாழ்வாரத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும் பசு மாட்டின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு அதனுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்.. இங்க வந்ததில் என்னுடன் நெருங்கிப் பழகிவிட்டிருந்தது அந்த பசுமாடு.. சிறிது வைக்கோல் எடுத்துப் போட்டுவிட்டு.. தாழ்வாரத்தைச் சுற்றிவந்து வாசலுக்கு வந்தேன்.. அங்கே என் சித்தி வாசல் கூட்டியபடி சற்றுநேரத்திற்கு முன் என்னுடன் தோட்டத்துக்குள் சில்மிசம் செய்த கணத்த முலை கனகாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.. அவள் வண்டியில் கணவனுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள்.. அப்போதுதான் கனகாவின் கணவனைப் பார்த்தேன். ஆள் நல்ல ஆஜானுபாகுவாக இருந்தார்.. தோட்ட வேலைகள் செய்து இறுகிய உடல்வாகும் அதற்கேற்றாற்போல் வீரப்பன் மீசையுடனும் ஆள் படுகம்பீரமாய் இருந்தார்.. இப்படி ஒரு ஆணை வைத்துக்கொண்டு ஏன் என்னுடன் இணங்கினாள் என்று அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே...
வாங்க புதுக்கோட்டக் காராவுகளே... என்ன பொறவாசல் வழியா ஒழிஞ்சுக்கும் வாரீய...? எல்லாத்துக்குமே இப்புடித்தானாக்கும்...?
கனகா எதைச் சொல்லிக்காட்டுகிறாள் என்று எனக்குத் தெரியும்.. குத்திக்காட்டுவதுதான் பெண்களுக்குக் கைவந்த கலையாயிற்றே.. நான் சங்கடத்தில் முழித்தவாறு கனகாவின் கணவனைப் பார்க்க.. அவரோ தன் வெள்ளந்திச் சிரிப்பால் என்னை வரவேற்றபடி இருந்தார்..
அட வாங்க தம்பி.. நீங்கதான் அந்த புதுக்கோட்டக் கார பையனா..? எப்புடியா இருக்க..? சின்னப் புள்ளயா இருக்கப்ப பாத்தது.. நல்லா வளந்துட்டியே... எங்க வீட்டுக்கும் அடிக்கடி வாய்யா... சின்ன வயசுல நீயும் ஒங்கக்காவும் அங்கதான் குடியா கெடப்பிய...நீலவேணி..நிலவழகன்லாம் நியாவகம் இருக்கா..?
அவர் தன் பிள்ளைகளைத்தான் சொல்கிறார்.. நீவவேணி என்னைவிட மூன்று வயது இளையவள்.. நிலவழகன் எனக்கு ஒருவயது மூத்தவன்.. அவருடன் இயல்பாய்ப் பேச எனக்கு மனம் வரவில்லை.. அவர் வெள்ளந்தி முகத்தைப் பார்க்கையில் எனக்கு குற்றவுணர்ச்சிதான் மேலோங்கியது.. ஆனால் இந்த கணத்த முலைக் கனகாவை நான் சிறுவயதில் பார்த்த நியாபகம்தான் இல்லை.. எனக்கு அவ்வளவு நியாபக மறதியும் இல்லை.. என் முகத்தில் ஓடிய குழப்ப ரேகைகளை கனகா மட்டும்தான் கவனித்திருந்தாள்.. அவர்கள் வீடு காரியாப்பட்டி கடைத்தெரு முடியும் இடத்தில் அரசமரத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும்.. அங்கு இரூக்கும் பிள்ளையார் சிலைக்கு தினமும் குளத்திலிருந்தூ தண்ணீர் மொண்டு ஊற்றினாள் கோயில் பூசாரி ஒரு ரூபாய் தருவார்.. அதற்காக நானும் மீனாவும் போவோம்.. அங்கு ஏற்பட்ட நட்புதான் நீலவேணியும் நிலவழகனும்..
சிறிதுநேர நலவிசாரிப்புக்குப் பின் அவர்கள் புறப்பட்டுவிட பின்னாலிருக்கும் கனகா மட்டும் என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி சென்றாள். அது நக்கல் சிரிப்பு என்பது எனக்கும் அவளுக்கும் மட்டும்தான். தெரியும்.. அவர்கள் இருவரும் நெடுந்தொலைவுக்குச் சென்றபிறகு அங்கே கூட்டிக்கொண்டிருந்த சித்திக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்றேன்..
ஆமா... ஏஞ்சித்தி... இவர எனக்கு சின்ன வயசுல பாத்த நியாபவம் இருக்கு.. ஆனா பின்னாடி போற ஆள பாத்தமாதிரியே இல்லையே.. ஒருவேல எனக்குத்தான் மறந்துபோச்சா...?
நீ சரியாத்தான்டா சொல்ற.. இவ இருக்காளே.. சரியான ஊர்மேயிறவ.. அவர்கூட சண்டெ போட்டுக்கும் ரெண்டு புள்ளெயல விட்டுட்டு அவ அப்பென் வீட்டுக்குப் போய்ட்டா.. இப்ப ஒரு ஆறு வருசத்துக்கு முன்னாடிதான் ரெண்டு பேரும் ஒடம்பட்டு ஒன்னாருக்காவ... பாவம் மனுசன்.. தனியாவே ரெண்டையும் வளத்து கொண்டாந்துட்டாரு...
ஓகோ... அப்போ அந்தம்மா ரொம்ப வருசம் இங்க இல்லாம இருந்துச்சுனு சொல்லு...
ஆமான்டா.. அதுசரி... ஏன் நீ மொதல்லே அவளோ வேகமா தோட்டத்துப்பக்கம் ஓடுன...?
அதுவா.. என்னோட மெமரிகார்டு எங்கயோ விழுந்துருச்சு.. அதான் அவசரமா போனேன். எடுத்தாச்சு.. மீனாதான் எடுத்துக் குடுத்துச்சு..
நானும் சித்தியும் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது எதிர்வீட்டின் வாசலில் உள்ள செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த கமலா என்னைப் பார்த்ததும் ஹாய் என்றபடி கையசைத்தாள். நானும் பதிலுக்கு கையசைக்க.. என்னாச்சு என்பதுபோல் அடுத்த சைகை காட்டினாள். நான் ஒன்றுமில்லை சும்மா என்பதுபோல் மீண்டும் சைகை காட்ட.. சரி என்றுவிட்டு மீண்டும் தண்ணீர் ஊற்றத் தொடங்கினாள்.. இப்போது சேலைக்கு மாறியிருந்தாள். கச்சிதமாக இருந்த சேலையில் அவளது புட்டங்கள் இரண்டும் வழமைக்கு மாறாகப் பெறுத்திருந்தது.. அவளது புட்டங்களிலேயே எனது பார்வை நிலைத்திருக்க.. இதை எதையுமே கவனிக்காத என் சித்தியோ மீண்டும் கருமமே கண்ணாக கூட்டத் தொடங்கினாள்..
கமலா தண்ணீர் ஊற்றிவிட்டு நிமிர்ந்தவள்.. நான் இவ்வளவு நேரமும் அவளைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று புரிந்தவளாய் என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி.. அப்றமா வீட்டுக்கு வா என்று என்னைப் பார்த்து மீண்டும் சைகை காட்டினாள்.. நான் எனது அப்பா வீட்டுக்குள் இருக்கிறார்.. அவர் கிளம்பியதும் வருகிறேன் என்று கையசைக்க.. இப்போது பை சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்துகொண்டாள்.. கணத்த முலை கனகா போல் கமலாவும் எனக்கு பச்சைக்கொடிதான் காட்டுகிறாளா.. இல்லை உண்மையாகவே என்னை அவளது சகோதரன் ஸ்தானத்தில் பார்க்கிறாளா என்று சந்தேகமாய் இருந்தது... இன்று மாலையே அவள் வீட்டுக்குச் சென்று அதை உறுதி செய்துகொள்ளலாம் என்று தோன்றியது..
நானும் கமலாவும் சைகையில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே எனது அப்பாவும் அவளைத் தொடர்ந்து மீனாவும் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தனர்.. அப்பா இப்போது கோபமாய் இல்லை.. எப்போதும் போல அமைதியான மனநிலையில் இரூந்தார்.. ஆனால் என்னை மட்டும் ஏதோ சந்தேகமாகப் பார்த்தபடி வாசல் நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தார்... பின்னால் வந்த மீனாவோ தன் கலைந்த தலைமுடிகளைச் சரிசெய்தபடி வாயைத் துடைத்துக்கொண்டு வந்தாள்.. நான் வைத்தகண் வாங்காமல் மீனா செய்தவைகளைக் கவனித்தபடி இருக்க....நக்கலாய்ச் சிரித்தபடி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மீனா.. மீனாவின் முகத்தில் சிறிதாய்க் கோபம் தெரிந்தது.. நானும் கமலாவும் கள்ளத்தனமாய்ப் பேசியதை அவள் கவனித்திருக்க வேண்டும்.. மீனாவை என் பக்கம் இழுக்க கமலாவைத்தான் இனி நான் உபயோகப்படுத்தியாக வேண்டும்..
டேய் இங்க வா...
எ...என்னப்பா...
நீ இனிமே இங்கதான் இருக்கனும்.. ஒருமாசம் கழிச்சு நீ காலேஜ் போரப்போ மீனாகூட மாட்டுத்தாவனி வரைக்கும் போய்ட்டு அங்கருந்து பஸ்மாறி காலேஜிக்குப் போ.. ஹாஸ்டலும் வேணாம் ஒரு மயிரும் வேணாம்.. மீனாதான் இனிமே ஒனக்கு பஸ்ஸுக்கு வழிச்செலவுக்குலாம் பணம் குடுப்பா.. அவ எவ்வளவு குடுக்குறாளோ அத வாய மூடிக்கிட்டு வாங்கிக்கிறனும்..
சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே தன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு ATM கார்டை எடுத்தவர் அதை மீனாவின் கைகளுக்குள் திணித்தார்.. மீனாவும் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை.. சட்டென அந்தக் கார்டை மீண்டும் அப்பாவிடமே நீட்டினாள். ஆனால் அதை வாங்க மறுத்த என் அப்பாவோ மீண்டும் கார்டை மீனாவின் கைகளுக்குள் திணித்து மடக்கினார்..
மீனா.. இனிமே உன் அக்கவுன்டுக்கு மாசா மாசம் பத்தாயிரும் ஏறும். நீ வீண் செலவு பன்னமாட்டனு எனக்குத் தெரியும். இருந்தாலும் ஒனக்கு எப்புடி செலவு பன்னனும்னு தோணுதோ அப்புடிப் பன்னிக்க. என்னமீறி யாரும் எதுவும் கேக்க முடியாது. இனிமே இந்தக் குடும்பத்தோட வரவு செலவு கணக்கு நீதான் பாக்கனும். அடிக்கடி நான் போன் பன்னுவேன். ஏதாச்சும் சந்தேகம்னா என்கிட்ட கேளு..
சட்டென என் சித்தியை நிமிர்ந்து பார்க்கவும். அவள் ஆமாம் என்பதுபோல் தலையாட்டினாள்...நவீன நாட்டாமை மாதிரி மீனா பெருமையோடு என்னைப் பார்த்து நின்றுகொண்டிருப்பது எனக்கு எரிச்சலாய் இருந்தது.. இரூந்தாலும் அப்பாவுக்கு முன்னால் எதுவும் பேச தைரியமில்லாதவனாய் நின்று கொண்டிருந்தேன்.. எதற்கும் சித்தியாவது எனக்கு சப்போர்ட் செய்யுமென்று திரும்பிப்பார்த்தால் அது எனக்கும் மேலாக வாய் பொத்திக் கொண்டு நின்றிருந்தது.... இந்த வீட்டில் இருக்கும் ரெண்டு பெரிசுகளும் ஒன்னத்துக்கும் உதவாது என்று தோன்றியது..
மறுபுறம் மீனாவோ இப்போது அவள் பெரிய எஜமானி போலவும் நான் ஏதோ அவள் வீட்டு அடிமை போலவும் ஒரு உடல்மொழியுடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.. இது எனக்கு எரிச்சலாகவும் என் தன்மானத்தை பெரிதளவில் தூண்டுவதாகவும் அமைந்தது.. சட்டென என் அப்பாவைப் பார்த்தேன்.
அப்பா.. நீங்க காசு தரதா இருத்தா தாங்க.. இல்லனா எனக்கு ஒன்னும் காசு தேவ இல்ல.. அவக்கிட்டத்தான் காசு வாங்கனும்னா நா நடந்தே போய்க்கிறேன். இல்ரனா நா காலேஜீக்கே போகல...
சொல்லி வாய்மூடிய அடுத்த கணம் என் அப்பாவின் கை ஓங்கவே.. பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த மீனா பதட்டத்துடன் என் அப்பாவின் கையைப் பிடித்தவள்.. அதே வேகத்தில் எனக்குமுன் வந்து நின்றுகொண்டாள்.. ஒருகை அப்பாவின் கையைப் பிடித்திருக்க.. மறுகையால் பின்பக்கமாக நின்ற என்னை இழுத்து அவளின் முதுகுப் பக்கமாக பதுக்கினாள்.. நான் திடீரென் எனது அப்பாவை எதிர்த்துப் பேசுவேன் என்று அடளும் நினைக்கவில்லை.. என் சித்தியும் நினைக்கவில்லை.. என் சித்தியோ வழக்கம்போல பயத்தில் தன் கைகளால் முகத்தை மூடியபடி நின்றிருந்தாள்..
அய்யோ பெரியப்பா.. சும்மா சும்மா அடிக்காதீங்க.. அதெல்லாம் அவன நான் பாத்துப்பேன்.. நீங்க கோவப்படாம போய்ட்டு வாங்க...
இவன வந்ததும் இங்கயே வெட்டிப் பொதெக்கெனும்னுதான் வந்தேன். இவன்மேல கை வக்கெக்கூடாதுனு இவன் ஆயாகாரி கன்டிசன் போட்டதாலதான் அறையோட விட்டேன்.. எம் மானத்த வாங்கறதுக்கே வந்து பொறந்து தொலச்சுருக்கு இந்த சனியன்.. படிடா னு காலேஜிக்கு அனுப்புனா.. ஊருல இருக்கவன்கிட்டலாம் சண்டக்கிப் போயி இப்ப இங்க வந்து அனாமத்தா கெடக்கு..
என் அப்பாவின் வாயிலிருந்து வந்த இந்த வார்த்தைகள் என்னை மேலும் வெறியேற்றியது... மீண்டும் மீண்டும் என்னை மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவமானப் படுத்திக்கொண்டே இருப்பது எனக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்காது. சிறு வயதிலிருந்தே என்மீது அதிக கண்டிப்புடன் இருக்கும் என் அப்பா மீது இப்போது கோபம் மேலும் அதிகரித்தது..
அனாவசியமா பேசவேணாம்னு சொல்லு மீனா.. நா ஒன்னும் வேணும்னே சண்டக்கிப் போகல.. ஏன்டா அவளுக்கு தப்புத் தப்பா போட்டோ அனுப்புன னு கேட்டதுக்கு.. அப்போ உனன அம்மா நம்பர் குடு.. நா உன் அம்மாவுக்கு போட்டோ அனுப்புறேன்னு சொன்னான். அதான் அடிச்சேன். இல்ல அவன் சொன்னதுக்கு சரின்னா உன் பெரியப்பாக்கிட்ட அவரோட பொன்டாட்டி நம்பர அவனுக்கு குடுக்கவானு கேட்டு சொல்லு..
என்னுடைய இந்தப் பேச்சை அங்கிருக்கும் யாரமே எதிர்பார்க்கவில்லை.. என் அப்பா உட்பட.. கோபத்தில் கையை ஓங்கியவர் என்னுடைய இந்தப் பதிலால் எதுவுமே பேசாமல் உயர்த்திய கையை இறக்கிக் கொண்டு அமைதியாக நின்றார்.. அதிர்ச்சியில் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்த மீனா செய்வதறியாது நின்றிருந்தாள்...
பாத்தியா மீனா.. இதுதான் உன் தம்பியோட லெட்சணம். இவனுக்குத்தான் நீ சப்போர்ட் பன்னி என்கிட்ட பேசுற.. இன்னும் ரெண்டுநாள் இவன்கூட இருந்துபாரு நீயே இவன நாலு அறச்ச அறைவ..
அச்சோ... அப்பா... நா பாத்துக்கிறேன்.. அதெல்லாம் நா சொன்னா கேப்பான்... நீங்க கவலப்படாம போய்ட்டுவாங்க.. அடுத்த வாரம் வரும்போது பெரியம்மாவையும் கூட்டிட்டு வாங்கப்பா...
ஏதோ அமைதியானவாராய் அனைவரிடமும் விடைபெற்றவர் என் முகத்தைக்கூடப் பார்க்காமல் காரில் ஏறிப் புறப்பட்டார்.. அவர் சென்ற அடுத்த நிமிடமே ஆத்திரம் தீராமல் சித்தி குப்பை அள்ளி வைத்திருந்த கூடையை காலால் ஒரு உதை உதைத்துவிட்டு எனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த மீனாவை பலமாக இடித்துத் தள்ளிவிட்டு நான் வீட்டுக்குள் புகுந்துகொண்டேன்..
நான் சாதாரணமாக வீட்டுக்குள் நுழைய அங்கோ.. வெளியே பாய்வருவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்ற எனது அப்பா நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தார்.. அவரைப் பார்த்ததும் உள்ளே நுழைந்த வேகத்தில் பின்னால் யூடரான் அடிக்க.. எனக்குப் பின்னால் மீனா வந்து நிற்பதைக் கவனிக்காமல் நேராக மீனாவின்மேல் மோதிவிட்டேன்.. சரியாக என் உயரம் அவள்.. நான் மோதிய வேகத்தில் அவளது மென் முலைகள் இரண்டும் என் நெஞ்சில் நசுங்கி தண்ணீர் அடைத்த பலூன்கள்போல் ஒரு மிருதுவான உணர்வை என்னுள் கடத்தி ஓய்ந்தன..
ஆனால் வேகமாக இடிப்பேன் என்று மீனா எதிர்பார்க்கவில்லை.. முகத்தை லேசாய் வலியில் சுழித்தபடி தன்னிச்சையாக தன் மார்புகளைத் தேய்த்து சாந்தப்படுத்தினாள்.. ஆனால் நான் அதை அவ்வளவாக கவனிக்காமல் தப்பியோடுவதிலேயே குறியாய் இரூந்தேன்... அந்தத் தீண்டல் எனக்குபோல் மீனாவுக்கு இனிமையாய் இல்லை.. அவளைக் கடந்து பயத்துடன் ஓடாத குறையாய் சென்றுகொண்டிருக்கும் என்னை முறைத்துப் பார்த்தபடி.வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டாள்.. அப்பாவும் மீனாவும் ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தனர்..
தாழ்வாரத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும் பசு மாட்டின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு அதனுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்.. இங்க வந்ததில் என்னுடன் நெருங்கிப் பழகிவிட்டிருந்தது அந்த பசுமாடு.. சிறிது வைக்கோல் எடுத்துப் போட்டுவிட்டு.. தாழ்வாரத்தைச் சுற்றிவந்து வாசலுக்கு வந்தேன்.. அங்கே என் சித்தி வாசல் கூட்டியபடி சற்றுநேரத்திற்கு முன் என்னுடன் தோட்டத்துக்குள் சில்மிசம் செய்த கணத்த முலை கனகாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.. அவள் வண்டியில் கணவனுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள்.. அப்போதுதான் கனகாவின் கணவனைப் பார்த்தேன். ஆள் நல்ல ஆஜானுபாகுவாக இருந்தார்.. தோட்ட வேலைகள் செய்து இறுகிய உடல்வாகும் அதற்கேற்றாற்போல் வீரப்பன் மீசையுடனும் ஆள் படுகம்பீரமாய் இருந்தார்.. இப்படி ஒரு ஆணை வைத்துக்கொண்டு ஏன் என்னுடன் இணங்கினாள் என்று அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே...
வாங்க புதுக்கோட்டக் காராவுகளே... என்ன பொறவாசல் வழியா ஒழிஞ்சுக்கும் வாரீய...? எல்லாத்துக்குமே இப்புடித்தானாக்கும்...?
கனகா எதைச் சொல்லிக்காட்டுகிறாள் என்று எனக்குத் தெரியும்.. குத்திக்காட்டுவதுதான் பெண்களுக்குக் கைவந்த கலையாயிற்றே.. நான் சங்கடத்தில் முழித்தவாறு கனகாவின் கணவனைப் பார்க்க.. அவரோ தன் வெள்ளந்திச் சிரிப்பால் என்னை வரவேற்றபடி இருந்தார்..
அட வாங்க தம்பி.. நீங்கதான் அந்த புதுக்கோட்டக் கார பையனா..? எப்புடியா இருக்க..? சின்னப் புள்ளயா இருக்கப்ப பாத்தது.. நல்லா வளந்துட்டியே... எங்க வீட்டுக்கும் அடிக்கடி வாய்யா... சின்ன வயசுல நீயும் ஒங்கக்காவும் அங்கதான் குடியா கெடப்பிய...நீலவேணி..நிலவழகன்லாம் நியாவகம் இருக்கா..?
அவர் தன் பிள்ளைகளைத்தான் சொல்கிறார்.. நீவவேணி என்னைவிட மூன்று வயது இளையவள்.. நிலவழகன் எனக்கு ஒருவயது மூத்தவன்.. அவருடன் இயல்பாய்ப் பேச எனக்கு மனம் வரவில்லை.. அவர் வெள்ளந்தி முகத்தைப் பார்க்கையில் எனக்கு குற்றவுணர்ச்சிதான் மேலோங்கியது.. ஆனால் இந்த கணத்த முலைக் கனகாவை நான் சிறுவயதில் பார்த்த நியாபகம்தான் இல்லை.. எனக்கு அவ்வளவு நியாபக மறதியும் இல்லை.. என் முகத்தில் ஓடிய குழப்ப ரேகைகளை கனகா மட்டும்தான் கவனித்திருந்தாள்.. அவர்கள் வீடு காரியாப்பட்டி கடைத்தெரு முடியும் இடத்தில் அரசமரத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும்.. அங்கு இரூக்கும் பிள்ளையார் சிலைக்கு தினமும் குளத்திலிருந்தூ தண்ணீர் மொண்டு ஊற்றினாள் கோயில் பூசாரி ஒரு ரூபாய் தருவார்.. அதற்காக நானும் மீனாவும் போவோம்.. அங்கு ஏற்பட்ட நட்புதான் நீலவேணியும் நிலவழகனும்..
சிறிதுநேர நலவிசாரிப்புக்குப் பின் அவர்கள் புறப்பட்டுவிட பின்னாலிருக்கும் கனகா மட்டும் என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி சென்றாள். அது நக்கல் சிரிப்பு என்பது எனக்கும் அவளுக்கும் மட்டும்தான். தெரியும்.. அவர்கள் இருவரும் நெடுந்தொலைவுக்குச் சென்றபிறகு அங்கே கூட்டிக்கொண்டிருந்த சித்திக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்றேன்..
ஆமா... ஏஞ்சித்தி... இவர எனக்கு சின்ன வயசுல பாத்த நியாபவம் இருக்கு.. ஆனா பின்னாடி போற ஆள பாத்தமாதிரியே இல்லையே.. ஒருவேல எனக்குத்தான் மறந்துபோச்சா...?
நீ சரியாத்தான்டா சொல்ற.. இவ இருக்காளே.. சரியான ஊர்மேயிறவ.. அவர்கூட சண்டெ போட்டுக்கும் ரெண்டு புள்ளெயல விட்டுட்டு அவ அப்பென் வீட்டுக்குப் போய்ட்டா.. இப்ப ஒரு ஆறு வருசத்துக்கு முன்னாடிதான் ரெண்டு பேரும் ஒடம்பட்டு ஒன்னாருக்காவ... பாவம் மனுசன்.. தனியாவே ரெண்டையும் வளத்து கொண்டாந்துட்டாரு...
ஓகோ... அப்போ அந்தம்மா ரொம்ப வருசம் இங்க இல்லாம இருந்துச்சுனு சொல்லு...
ஆமான்டா.. அதுசரி... ஏன் நீ மொதல்லே அவளோ வேகமா தோட்டத்துப்பக்கம் ஓடுன...?
அதுவா.. என்னோட மெமரிகார்டு எங்கயோ விழுந்துருச்சு.. அதான் அவசரமா போனேன். எடுத்தாச்சு.. மீனாதான் எடுத்துக் குடுத்துச்சு..
நானும் சித்தியும் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது எதிர்வீட்டின் வாசலில் உள்ள செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த கமலா என்னைப் பார்த்ததும் ஹாய் என்றபடி கையசைத்தாள். நானும் பதிலுக்கு கையசைக்க.. என்னாச்சு என்பதுபோல் அடுத்த சைகை காட்டினாள். நான் ஒன்றுமில்லை சும்மா என்பதுபோல் மீண்டும் சைகை காட்ட.. சரி என்றுவிட்டு மீண்டும் தண்ணீர் ஊற்றத் தொடங்கினாள்.. இப்போது சேலைக்கு மாறியிருந்தாள். கச்சிதமாக இருந்த சேலையில் அவளது புட்டங்கள் இரண்டும் வழமைக்கு மாறாகப் பெறுத்திருந்தது.. அவளது புட்டங்களிலேயே எனது பார்வை நிலைத்திருக்க.. இதை எதையுமே கவனிக்காத என் சித்தியோ மீண்டும் கருமமே கண்ணாக கூட்டத் தொடங்கினாள்..
கமலா தண்ணீர் ஊற்றிவிட்டு நிமிர்ந்தவள்.. நான் இவ்வளவு நேரமும் அவளைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று புரிந்தவளாய் என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி.. அப்றமா வீட்டுக்கு வா என்று என்னைப் பார்த்து மீண்டும் சைகை காட்டினாள்.. நான் எனது அப்பா வீட்டுக்குள் இருக்கிறார்.. அவர் கிளம்பியதும் வருகிறேன் என்று கையசைக்க.. இப்போது பை சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்துகொண்டாள்.. கணத்த முலை கனகா போல் கமலாவும் எனக்கு பச்சைக்கொடிதான் காட்டுகிறாளா.. இல்லை உண்மையாகவே என்னை அவளது சகோதரன் ஸ்தானத்தில் பார்க்கிறாளா என்று சந்தேகமாய் இருந்தது... இன்று மாலையே அவள் வீட்டுக்குச் சென்று அதை உறுதி செய்துகொள்ளலாம் என்று தோன்றியது..
நானும் கமலாவும் சைகையில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே எனது அப்பாவும் அவளைத் தொடர்ந்து மீனாவும் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தனர்.. அப்பா இப்போது கோபமாய் இல்லை.. எப்போதும் போல அமைதியான மனநிலையில் இரூந்தார்.. ஆனால் என்னை மட்டும் ஏதோ சந்தேகமாகப் பார்த்தபடி வாசல் நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தார்... பின்னால் வந்த மீனாவோ தன் கலைந்த தலைமுடிகளைச் சரிசெய்தபடி வாயைத் துடைத்துக்கொண்டு வந்தாள்.. நான் வைத்தகண் வாங்காமல் மீனா செய்தவைகளைக் கவனித்தபடி இருக்க....நக்கலாய்ச் சிரித்தபடி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மீனா.. மீனாவின் முகத்தில் சிறிதாய்க் கோபம் தெரிந்தது.. நானும் கமலாவும் கள்ளத்தனமாய்ப் பேசியதை அவள் கவனித்திருக்க வேண்டும்.. மீனாவை என் பக்கம் இழுக்க கமலாவைத்தான் இனி நான் உபயோகப்படுத்தியாக வேண்டும்..
டேய் இங்க வா...
எ...என்னப்பா...
நீ இனிமே இங்கதான் இருக்கனும்.. ஒருமாசம் கழிச்சு நீ காலேஜ் போரப்போ மீனாகூட மாட்டுத்தாவனி வரைக்கும் போய்ட்டு அங்கருந்து பஸ்மாறி காலேஜிக்குப் போ.. ஹாஸ்டலும் வேணாம் ஒரு மயிரும் வேணாம்.. மீனாதான் இனிமே ஒனக்கு பஸ்ஸுக்கு வழிச்செலவுக்குலாம் பணம் குடுப்பா.. அவ எவ்வளவு குடுக்குறாளோ அத வாய மூடிக்கிட்டு வாங்கிக்கிறனும்..
சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே தன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு ATM கார்டை எடுத்தவர் அதை மீனாவின் கைகளுக்குள் திணித்தார்.. மீனாவும் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை.. சட்டென அந்தக் கார்டை மீண்டும் அப்பாவிடமே நீட்டினாள். ஆனால் அதை வாங்க மறுத்த என் அப்பாவோ மீண்டும் கார்டை மீனாவின் கைகளுக்குள் திணித்து மடக்கினார்..
மீனா.. இனிமே உன் அக்கவுன்டுக்கு மாசா மாசம் பத்தாயிரும் ஏறும். நீ வீண் செலவு பன்னமாட்டனு எனக்குத் தெரியும். இருந்தாலும் ஒனக்கு எப்புடி செலவு பன்னனும்னு தோணுதோ அப்புடிப் பன்னிக்க. என்னமீறி யாரும் எதுவும் கேக்க முடியாது. இனிமே இந்தக் குடும்பத்தோட வரவு செலவு கணக்கு நீதான் பாக்கனும். அடிக்கடி நான் போன் பன்னுவேன். ஏதாச்சும் சந்தேகம்னா என்கிட்ட கேளு..
சட்டென என் சித்தியை நிமிர்ந்து பார்க்கவும். அவள் ஆமாம் என்பதுபோல் தலையாட்டினாள்...நவீன நாட்டாமை மாதிரி மீனா பெருமையோடு என்னைப் பார்த்து நின்றுகொண்டிருப்பது எனக்கு எரிச்சலாய் இருந்தது.. இரூந்தாலும் அப்பாவுக்கு முன்னால் எதுவும் பேச தைரியமில்லாதவனாய் நின்று கொண்டிருந்தேன்.. எதற்கும் சித்தியாவது எனக்கு சப்போர்ட் செய்யுமென்று திரும்பிப்பார்த்தால் அது எனக்கும் மேலாக வாய் பொத்திக் கொண்டு நின்றிருந்தது.... இந்த வீட்டில் இருக்கும் ரெண்டு பெரிசுகளும் ஒன்னத்துக்கும் உதவாது என்று தோன்றியது..
மறுபுறம் மீனாவோ இப்போது அவள் பெரிய எஜமானி போலவும் நான் ஏதோ அவள் வீட்டு அடிமை போலவும் ஒரு உடல்மொழியுடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.. இது எனக்கு எரிச்சலாகவும் என் தன்மானத்தை பெரிதளவில் தூண்டுவதாகவும் அமைந்தது.. சட்டென என் அப்பாவைப் பார்த்தேன்.
அப்பா.. நீங்க காசு தரதா இருத்தா தாங்க.. இல்லனா எனக்கு ஒன்னும் காசு தேவ இல்ல.. அவக்கிட்டத்தான் காசு வாங்கனும்னா நா நடந்தே போய்க்கிறேன். இல்ரனா நா காலேஜீக்கே போகல...
சொல்லி வாய்மூடிய அடுத்த கணம் என் அப்பாவின் கை ஓங்கவே.. பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த மீனா பதட்டத்துடன் என் அப்பாவின் கையைப் பிடித்தவள்.. அதே வேகத்தில் எனக்குமுன் வந்து நின்றுகொண்டாள்.. ஒருகை அப்பாவின் கையைப் பிடித்திருக்க.. மறுகையால் பின்பக்கமாக நின்ற என்னை இழுத்து அவளின் முதுகுப் பக்கமாக பதுக்கினாள்.. நான் திடீரென் எனது அப்பாவை எதிர்த்துப் பேசுவேன் என்று அடளும் நினைக்கவில்லை.. என் சித்தியும் நினைக்கவில்லை.. என் சித்தியோ வழக்கம்போல பயத்தில் தன் கைகளால் முகத்தை மூடியபடி நின்றிருந்தாள்..
அய்யோ பெரியப்பா.. சும்மா சும்மா அடிக்காதீங்க.. அதெல்லாம் அவன நான் பாத்துப்பேன்.. நீங்க கோவப்படாம போய்ட்டு வாங்க...
இவன வந்ததும் இங்கயே வெட்டிப் பொதெக்கெனும்னுதான் வந்தேன். இவன்மேல கை வக்கெக்கூடாதுனு இவன் ஆயாகாரி கன்டிசன் போட்டதாலதான் அறையோட விட்டேன்.. எம் மானத்த வாங்கறதுக்கே வந்து பொறந்து தொலச்சுருக்கு இந்த சனியன்.. படிடா னு காலேஜிக்கு அனுப்புனா.. ஊருல இருக்கவன்கிட்டலாம் சண்டக்கிப் போயி இப்ப இங்க வந்து அனாமத்தா கெடக்கு..
என் அப்பாவின் வாயிலிருந்து வந்த இந்த வார்த்தைகள் என்னை மேலும் வெறியேற்றியது... மீண்டும் மீண்டும் என்னை மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவமானப் படுத்திக்கொண்டே இருப்பது எனக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்காது. சிறு வயதிலிருந்தே என்மீது அதிக கண்டிப்புடன் இருக்கும் என் அப்பா மீது இப்போது கோபம் மேலும் அதிகரித்தது..
அனாவசியமா பேசவேணாம்னு சொல்லு மீனா.. நா ஒன்னும் வேணும்னே சண்டக்கிப் போகல.. ஏன்டா அவளுக்கு தப்புத் தப்பா போட்டோ அனுப்புன னு கேட்டதுக்கு.. அப்போ உனன அம்மா நம்பர் குடு.. நா உன் அம்மாவுக்கு போட்டோ அனுப்புறேன்னு சொன்னான். அதான் அடிச்சேன். இல்ல அவன் சொன்னதுக்கு சரின்னா உன் பெரியப்பாக்கிட்ட அவரோட பொன்டாட்டி நம்பர அவனுக்கு குடுக்கவானு கேட்டு சொல்லு..
என்னுடைய இந்தப் பேச்சை அங்கிருக்கும் யாரமே எதிர்பார்க்கவில்லை.. என் அப்பா உட்பட.. கோபத்தில் கையை ஓங்கியவர் என்னுடைய இந்தப் பதிலால் எதுவுமே பேசாமல் உயர்த்திய கையை இறக்கிக் கொண்டு அமைதியாக நின்றார்.. அதிர்ச்சியில் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்த மீனா செய்வதறியாது நின்றிருந்தாள்...
பாத்தியா மீனா.. இதுதான் உன் தம்பியோட லெட்சணம். இவனுக்குத்தான் நீ சப்போர்ட் பன்னி என்கிட்ட பேசுற.. இன்னும் ரெண்டுநாள் இவன்கூட இருந்துபாரு நீயே இவன நாலு அறச்ச அறைவ..
அச்சோ... அப்பா... நா பாத்துக்கிறேன்.. அதெல்லாம் நா சொன்னா கேப்பான்... நீங்க கவலப்படாம போய்ட்டுவாங்க.. அடுத்த வாரம் வரும்போது பெரியம்மாவையும் கூட்டிட்டு வாங்கப்பா...
ஏதோ அமைதியானவாராய் அனைவரிடமும் விடைபெற்றவர் என் முகத்தைக்கூடப் பார்க்காமல் காரில் ஏறிப் புறப்பட்டார்.. அவர் சென்ற அடுத்த நிமிடமே ஆத்திரம் தீராமல் சித்தி குப்பை அள்ளி வைத்திருந்த கூடையை காலால் ஒரு உதை உதைத்துவிட்டு எனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த மீனாவை பலமாக இடித்துத் தள்ளிவிட்டு நான் வீட்டுக்குள் புகுந்துகொண்டேன்..
19-02-2026, 04:53 PM
மகனாக இருக்கும் கோபம் வரும்
அப்பாவாக மாறிய பிறகு உண்மை தெரியும்
அப்பாவாக மாறிய பிறகு உண்மை தெரியும்
20-02-2026, 08:45 AM
Super update bro
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)