[Jayam Ramana]

Never thought this story would be this exciting and hot. poorani seems to have hunger for person like kishore. Soon kishore will fuck every women in the house and make them beg for his cock.

[Dorabooji]

Super sago, ovvoru padhivum sunni thudikkuthu. poorani nichayam arun kitta nalla sugatha adanjirukka matta. kishore avala thigatta thigatta othu garbam akidanum. adhu than avanukku periya vetri.

[Kartikjessie]

Amazing writing man

[Devilboy.555]

Super bro vera level update

[Punidhan]

Lust King you are A KING really

Woooow

அட்டகாசமான எழுத்து திறமை

வசனங்கள் வழியாக கதை சொல்லும் போக்கு எழுத்தாளர் சுஜாதா வை நினைவுறுத்துகிறது

Excellent character writing skills

The premise is nicely set

Waiting to see how many women would fall prey to kishore and how

[Kamakathalan5555]

Hotsuper story

[Lust king 66]

பகுதி 13

அந்த ஏசி அறையே இப்போது ஒரு எரிமலை போலக் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. 

மறுமுனையில் பேசியது சுதா. அவளது குரலில் ஒருவிதமான கிறக்கமும், சிணுங்கலும் இருந்தது.

"ஹலோ... என்ன மாமா... எங்க இருக்கீங்க? ஏன் போனை எடுக்க இவ்ளோ நேரம்? எவளோடயாச்சும் குஜாலா இருக்கியா?"

கிஷோர் பூரணியின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே பேசினான். "ஆமா சுதா... கொஞ்சம் பிஸியா இருந்தேன்... சொல்லு."

சுதா: "ஏன்... என் ஞாபகமே வரலையா மாமா? ஆளையே காணோம்? நேத்து ராத்திரி வரேன்னு சொன்ன..."

கிஷோர்: "சொல்லுடி... என்ன விஷயம்? முக்கியமான வேலையில இருக்கேன்."

சுதா: "ஏன்... என்கிட்ட பேசப் பிடிக்கலையா? என் மேல ஆசை போயிருச்சா? இல்ல அங்க இருக்குற ஏதோ ஒரு புதுச் சிறுக்கி மேல கண்ணு பட்டுருச்சா?"

கிஷோர்: "அடிப்பாவி... இல்லடி... கஸ்டமர் கிட்ட இருக்கேன். அப்புறம் கூப்பிடுறேன்."

சுதா: "ஓஹோ... கஸ்டமரா? என்ன மாமா... புதுசா ஏதாச்சும் சரக்கு கிடைச்சிருச்சா? அதுதான் இந்தப் பழைய புண்டை ஞாபகம் வர மாட்டேங்குதோ? எனக்குத் தெரியும்... நீ புதுசு கண்ணுல பட்டுட்டா பழசத் தூக்கிப் போட்ருவ..."

கிஷோர்: "அப்படியெல்லாம் இல்லடி என் செல்லம்... உன்னை மறக்க முடியுமா? நீ தான் என் செல்லக் குட்டி..."

கிஷோர் "என் செல்லம்" என்று சுதாவைச் சொன்னாலும், அவன் கண்கள் நேராக பூரணியின் கொழுத்த கன்னங்களை வருடியபடி, அவளைப் பார்த்துத்தான் சொன்னான். பூரணிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. 'இவன் யாரை செல்லம்னு சொல்றான்? என்னையா இல்ல அவளையா?' என்று திகைத்துப் பார்த்தாள்.

சுதா: "அப்புறம் ஏன் அவ்ளோ நாளா இந்தப் பக்கம் வரல? நான் உன் நினைப்பாவே கிடக்கேன் மாமா... உடம்பெல்லாம் அனலா கொதிக்குது..."

கிஷோர்: "இல்ல சுதா... வேலை அதிகமாயிடுச்சு. அதான் வர முடியல."

சுதா: "என்ன வேலை மாமா அது? துணி தைக்கிற வேலையா? இல்ல பொம்பளைங்க துணியை அவுக்குற வேலையா?"

கிஷோர்: "சீ... சும்மா இருடி என் செல்லம்ல... டெய்லரிங் வேலையைச் சொன்னேன். இங்க ஒரு பெரிய இடத்துல மொத்தமா ஆர்டர் கிடைச்சிருக்கு."

சுதா: "எனக்கென்னமோ சந்தேகமா இருக்கு மாமா... நீ என்னை மறந்துட்ட. ஏதோ பெரிய இடத்துல, நல்லா வெண்ணெய் கட்டி உடம்பும், முலையும் கிடைச்சிருக்கு போல... அதான் என்னை மறந்துட்ட... அங்க இருக்குறவ என்ன பெரிய அழகியா?"

கிஷோர்: "நீ வேறடி... நீதான் என் ஆசை வைப்பாட்டி... உன்னையும், உன்னோட அந்த உடம்பு சுகத்தையும் மறக்க முடியுமா... செல்லம்..."

இதைச் சொல்லும்போது கிஷோர் வேண்டுமென்றே போனை வாயிலிருந்து லேசாக விலக்கி, பூரணியின் ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு இருக்கும் அந்த பால் கலசங்களை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டே, உதட்டசைவில் "குட்டிமா" என்று முணுமுணுத்தான்.


பூரணிக்கு அவன் பார்வை எங்கே மேய்கிறது என்று புரிந்துவிட்டது. அவள் முகம் கோபத்தில் சிவந்தாலும், உள்ளுக்குள் அந்தப் பார்வை ஒரு நெருப்பை பற்ற வைத்தது. அவனது கண்கள் அவளை நிர்வாணமாக்குவது போல் இருந்தது.

சுதா: "சும்மா கதை விடாதீங்க மாமா... நிஜமா இருந்தா உடனே போனை எடுத்திருப்பீங்க. அங்க இருக்குறவ மேல உனக்குக் கண்ணு."

கிஷோர்: "இல்லடி... ஒரு மேடத்துக்கு அளவு எடுத்துட்டு இருந்தேன்."

சுதா: "அளவு எடுத்தியா... இல்ல அவங்க முலைகளை அமுக்கிப் பாத்தியா? உனக்குத் தான் அளவெடுக்குற சாக்குல தடவுறது கை வந்த கலையாச்சே?"

கிஷோர்: "சீ... வாயை மூடுடி சிறுக்கி... நீ வேற தப்பாப் பேசிக்கிட்டு. அவங்க ரொம்ப டீசண்ட். மரியாதையானவங்க."

சுதா: "ஆமா... சும்மாவா விடுவ நீ? பெரிய வீட்டுப் பொம்பளைனா சும்மா உடம்பு தகதகனு இருக்கும். அவங்க கிட்ட உன் வேலையைக் காட்டியிருப்ப. பாவம் அந்த மேடம்... உன்னோட அந்த 9 இன்ச் சாமான அவங்க தாங்குவாங்களா? பார்த்து மாமா... அவங்க வீட்டு ஆம்பளைங்களுக்கு உன் அளவுக்கு சரக்கு இருக்காது. உன் ஸ்டாமினாவும் இருக்காது. அந்தப் பிஞ்சு உடம்பைப் பதம் பாத்துராத. அப்புறம் தாங்க மாட்டாங்க."

கிஷோர் (போலியான கோபத்துடன்): "ஏய்... வாயை மூடுடி... நான் இங்க சும்மா அளவு தான் எடுக்க வந்தேன். இங்க அப்பிடியெல்லாம் ஒன்னும் நடக்கல."

சுதா: "நிஜமா சொல்லு மாமா... இன்னும் அந்த மேடம் மேல உன் கை படலையா? என்ன மாமா நீ... வயசாகிடுச்சா உனக்கு? உன் இரும்புத் தடிக்கு என்ன ஆச்சு? ஒருவேளை என்னை மாதிரி ஏழைப் வீட்டுப் பொம்பளைங்க தான் உன் வேகத்தைத் தாங்குவோம் போல... அந்த மெதுமெதுனு இருக்குற பூந்தளிர் மேனி தாங்காதுனு விட்டுட்டியா?"

கிஷோருக்கு சுதா பேசுவது கேட்கக் கேட்க ஒரு பக்கம் வெறி ஏறியது. பூரணி முன்னாடி தன் மானம் போவது போல் இருந்தாலும், சுதா வர்ணிப்பது பூரணியைத் தூண்டுவது போல் இருந்தது. பூரணியின் முகம் மாறுவதைக் கவனித்தான்.

கிஷோர் (கோபமாக): "ஏய்... ஓவராப் பேசாத... வச்சிரு போனை."

சுதா: "சொல்லு மாமா... இன்னும் அவங்களத் தொடவே இல்லையா? சும்மா சொல்லு."

கிஷோர்: "இல்லடி... இன்னும் அவங்க உடம்புல என் சுண்டு விரல் கூடப் படல. நீ வேற எதையாவது உளறிட்டு இருக்க."

கிஷோர் "தொடவில்லை" என்று சொன்னதும், பூரணிக்கு ஒரு வினாடி நிம்மதி வந்தாலும், சுதா பேசுவதை வைத்துப் பார்க்கும் போது, இவன் ஏதோ பெரிய மன்மதன் போலயே, இவன் கிட்ட ஏதோ பெரிய வித்தை இருக்கு போலயே என்று அவள் மனம் யோசிக்க ஆரம்பித்தது.

சுதா சிரித்துக்கொண்டே: "ஹஹஹா... பாவம் மாமா நீ... உன் பொழப்பு சிரிப்பாப் போச்சு. ஒரு நல்ல சரக்கைக் கூட கரெக்ட் பண்ணத் தெரியலையா?"


கிஷோர்: "ஏய்... சிரிச்ச... பல்ல உடைச்சிருவேன்."

சுதா: "சரி சரி கோவப்படாத... சொல்லு அந்த மேடம் பாக்க எப்படி இருக்காங்க? கருப்பா சிவப்பா? குண்டா ஒல்லியா?"

கிஷோர் இப்போது பூரணியை மேலிருந்து கீழாக ஒரு முறை பார்த்தான். அவனது கண்கள் அவளது ஒவ்வொரு வளைவையும் ரசித்தன.

கிஷோர்: "பாக்கவா... சும்மா தேவதையாட்டம் இருக்காங்கடி. வானத்துல இருந்து இறங்கி வந்த ரம்பை மாதிரி இருக்காங்க."

பூரணியின் முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது. தன்னை ஒருவன் தேவதை என்று சொல்வதைக் கேட்க யாருக்குத் தான் பிடிக்காது?

சுதா: "விளக்கமா சொல்லு மாமா... வர்ணிச்சுக் காட்டு..."

கிஷோர்: "அவங்க சங்கு கழுத்து அப்படியே முத்து முத்தா வேர்வை தேங்கி மின்னுது. செர்ரி பழம் மாதிரி சிவந்த உதடு... அவங்க வெள்ளக்கட்டி கன்னத்தை கடிச்சுத் திங்கலாம் போல இருக்கு. முக்கியமா அவங்க..."

அவன் கண்ணு... அந்த பங்களா வீட்டு சாவிக்கொத்துத் தொங்கிட்டு இருந்த பூரணியோட அந்த இஞ்சி இடுப்பை, அப்படியே ஜூம் பண்ணிப் பார்த்துச்சு. மூடேத்துற மாதிரி நதி மாதிரி வளைஞ்சு நெளிஞ்சு இருந்த அந்த இடுப்பு மடிப்புல, அந்தச் சாவி சொருகி இருந்த அழகைப் பார்த்த உடனே அவனுக்கு ஜிவ்வெனு ஏறிடுச்சு!"





பின் கிஷோர் பூரணியின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். பூரணி அவன் வர்ணிப்பதைக் கேட்டு லேசாக வெட்கப்பட்டாள். அவன் கண்கள் அவளது முலைகளின் மீதே நிலைத்திருந்தன.

சுதா: "ம்ம்ம்... அப்புறம்?"

கிஷோர்: "அப்புறம் என்ன... அவங்க ஒரு செழிப்பான பிகரு... சும்மா வெடிக்குற மாதிரி ஒரு நாட்டு வெடி... தொடலாம்னு தோணுது, ஆனா பயமா இருக்கு. கை பட்டாலே செவந்து போயிரும் போல அவ்ளோ சாப்டா இருக்காங்க."

இப்போது பூரணியின் கோவம் முழுவதுமாக மறைந்து, முகத்தில் ஒருவிதமான போதை கலந்த வெட்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. தன் அழகை ஒருத்தன் இப்படி ரசித்து, அணு அணுவாக வர்ணிக்கிறானே என்ற கர்வம் அவளுக்குள் வந்தது.

சுதா: "சரி மாமா... நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லத் தான் போன் பண்ணேன்."

கிஷோர்: "என்னடி விஷயம்?"

கிஷோர் பூரணியின் முந்திரி மூக்கையும், அதில் மின்னும் வைர மூக்குத்தியையும் ரசித்தவாறே கேட்டான். பூரணி இப்போது அவன் பார்வைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. அவன் பார்ப்பதை ரசிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

சுதா: "நான் உன் குழந்தையைச் சுமக்கிறேன் மாமா... நான் அம்மாவாகப் போறேன்."

கிஷோர் (அதிர்ச்சியாக): "என்னது? ஏய்... லூசு மாதிரி உளறாத?"

சுதா: "நிஜமாத் தான் மாமா... நீ தான் என் குழந்தைக்குத் தகப்பன்."

கிஷோர்: "அடிங்கொய்யால... நான் என்ன உன் புருஷனாடி? இல்ல நீதான் என் பொண்டாட்டியா? சும்மா விளையாடாத."

சுதா: "என்னை கட்டிலில் போட்டு மிதிக்கும் போது இது தெரியலையா? அப்போ ராத்திரி பூரா என் தொடைகளை விரிச்சுப் போட்டு வெளாடுவியே... என் உடம்பெல்லாம் உன் பல்லுத் தடம் இருக்குமே... இப்போ என்ன பேச்சு பேசுற?"

கிஷோர் (சத்தமாகச் சிரித்தான்): "ஹஹ...ஹஹ...ஹஹா...!"

அவன் சிரிப்பதைப் பார்த்து பூரணிக்கும் இதழோரம் புன்னகை பூத்தது. அவள் கிஷோரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இவன் ஒரு play boy என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா: "சத்தியமா நீதான் மாமா அப்பா."

கிஷோர்: "போடி பைத்தியக்காரி... நீ எவனெவன் கூடப் படுத்தியோ... என்கிட்ட வந்து அப்பாங்குற?"

இதைச் சொல்லும்போது கிஷோர் வேண்டுமென்றே பூரணியின் ஜாக்கெட் மறைக்கத் தவறிய அந்தப் பால் கலசங்களை வெறித்துப் பார்த்தான்.

 பூரணியின் பார்வை அவளையும் அறியாமல் கிஷோரின் pant இடையே சென்றது.

அங்கே... கிஷோரின் ஆண்மை, ஒரு கூடாரம் போல புடைத்துக்கொண்டு, அவனது டைட்டான பேண்ட்டைக் கிழித்துக்கொண்டு வருவது போல் விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றது. அது சாதாரண அளவு இல்லை. பூரணி அதை அப்படியே இமைக்காமல் பார்த்தாள்.
'இவ்வளவு பெரிசா... என் புருஷனுக்கு இதுல பாதி கூட இருக்காதே...' என்று மலைத்துப் போனாள். அவளுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவளது கால்கள் லேசாக நடுங்கின.

பூரணி அந்தப் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து மயங்கி நிற்க, கிஷோர் ஒரு சைகை செய்தான். அவன் கையிலிருந்த போனை தோள்பட்டைக்கும் காதுக்கும் நடுவில் இடுக்கிக்கொண்டு, தன் இரண்டு கைகளையும் பூரணியின் மார்புக்கு நேராகக் காட்டி, இரண்டு பெரிய சாத்துக்குடி பழங்களைப் பிழிவது போல சைகை செய்தான்.

"உன் மாம்பழ முலைகள் சூப்பர்" என்பது போல அவன் விரல்களை வளைத்து வளைத்து சைகை காட்ட, பூரணிக்கு வெட்கம் தாங்க முடியவில்லை. அவளது அழகு முகம் சிவந்து போனது. அவள் கண்கள் இப்போது காமத்தைப் பருகத் தயாராக இருந்தன.

கிஷோர் கண்களாலேயே, "போன்ல பேசுறதை விடு... இங்க பாரு... இது உனக்காகத் தான் துடிக்குது" என்று ஜாடை காட்டினான்.

சுதா: "மாமா... சத்தியமா நீதான் காரணம். உன் சாமான் போன எடத்துல வேற எவன் சாமான் போயிருக்கும்?"

கிஷோர்: "சரி விடுடி... நானே உன் புருஷனா இருந்துட்டுப் போறேன். போனை வை."

இதைச் சொல்லிக்கொண்டே கிஷோர் பூரணியிடம் சைகையில், "உன் பவித்ரமான மேனியை மறைச்சுட்டு இருக்குற அந்த சேலை முந்தானையை கொஞ்சம் விலக்கு... அந்த பால் முலைகளை நான் பாக்கணும்" என்று கெஞ்சினான்.

பூரணி வெட்கத்தில் நெளிந்தாள். அவள் உடம்பு சிலிர்த்தது. "ம்ஹூம்... முடியாது" என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள்.
 ஆனால் அது மறுப்பு தெரிவிப்பது போல் இல்லை, சிணுங்குவது போல் இருந்தது.

கிஷோர் (முணுமுணுப்பாக): "ப்ளீஸ் குட்டிமா... ஒரே ஒரு வாட்டி..."

பூரணி (டிவி சீரியல் ஹீரோயின் போல நாடகம் ஆடியபடி): "முடியாது... முடியாது... நெவர்... அவுக்க மாட்டேன்... நீ கெட்டவன்..."

கிஷோர் (கொஞ்சம் நெருங்கி வந்து): "ஏன்? ஏன் அவுக்க மாட்ட? 

பூரணி: "வேணாம்... எனக்கு... எனக்கு... வெட்கமா இருக்கு..."
இதைச் சொல்லும்போது அவள் தன் ரோஸ் கலர் உதடுகளை மூடி, கைகளால் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டாள். ஆனால் விரல் இடுக்கு வழியாக அவனைப் பார்த்தாள்.

கிஷோர் (மெதுவாக): "நானே அவுக்கவா? என் கையால அவுக்கவா?"

பூரணி: "வேணாம்..."

கிஷோர்: "நான் உன் பக்கத்துல வரவா?"

பூரணி: "வேணாம்... என் பக்கத்துல வராத... எனக்குப் பயமா இருக்கு..."

கிஷோர் (காமக் குரலில்): " பயமா குட்டிமா? என்கிட்டயா? இல்ல... பேண்ட்டுக்குள்ள துடிச்சுட்டு இருக்கே... இந்த மதயானையைப் பாத்தா?"



இதைச் சொல்லிக்கொண்டே, கிஷோர் தன் பேண்ட் ஜிப்பை நோக்கி ஒரு கையை மெதுவாகக் கீழே கொண்டு போனான். பூரணி மூச்சிரைக்க அதையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். அவளால் நகர முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு சக்தி அவளைக் கட்டிப் போட்டது போல் இருந்தது.

[Kartikjessie]

Very good update

[Kamakathalan5555]

பகுதி 13

அந்த ஏசி அறையே இப்போது ஒரு எரிமலை போலக் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. 

மறுமுனையில் பேசியது சுதா. அவளது குரலில் ஒருவிதமான கிறக்கமும், சிணுங்கலும் இருந்தது.

"ஹலோ... என்ன மாமா... எங்க இருக்கீங்க? ஏன் போனை எடுக்க இவ்ளோ நேரம்? எவளோடயாச்சும் குஜாலா இருக்கியா?"

கிஷோர் பூரணியின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே பேசினான். "ஆமா சுதா... கொஞ்சம் பிஸியா இருந்தேன்... சொல்லு."

சுதா: "ஏன்... என் ஞாபகமே வரலையா மாமா? ஆளையே காணோம்? நேத்து ராத்திரி வரேன்னு சொன்ன..."

கிஷோர்: "சொல்லுடி... என்ன விஷயம்? முக்கியமான வேலையில இருக்கேன்."

சுதா: "ஏன்... என்கிட்ட பேசப் பிடிக்கலையா? என் மேல ஆசை போயிருச்சா? இல்ல அங்க இருக்குற ஏதோ ஒரு புதுச் சிறுக்கி மேல கண்ணு பட்டுருச்சா?"

கிஷோர்: "அடிப்பாவி... இல்லடி... கஸ்டமர் கிட்ட இருக்கேன். அப்புறம் கூப்பிடுறேன்."

சுதா: "ஓஹோ... கஸ்டமரா? என்ன மாமா... புதுசா ஏதாச்சும் சரக்கு கிடைச்சிருச்சா? அதுதான் இந்தப் பழைய புண்டை ஞாபகம் வர மாட்டேங்குதோ? எனக்குத் தெரியும்... நீ புதுசு கண்ணுல பட்டுட்டா பழசத் தூக்கிப் போட்ருவ..."

கிஷோர்: "அப்படியெல்லாம் இல்லடி என் செல்லம்... உன்னை மறக்க முடியுமா? நீ தான் என் செல்லக் குட்டி..."

கிஷோர் "என் செல்லம்" என்று சுதாவைச் சொன்னாலும், அவன் கண்கள் நேராக பூரணியின் கொழுத்த கன்னங்களை வருடியபடி, அவளைப் பார்த்துத்தான் சொன்னான். பூரணிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. 'இவன் யாரை செல்லம்னு சொல்றான்? என்னையா இல்ல அவளையா?' என்று திகைத்துப் பார்த்தாள்.

சுதா: "அப்புறம் ஏன் அவ்ளோ நாளா இந்தப் பக்கம் வரல? நான் உன் நினைப்பாவே கிடக்கேன் மாமா... உடம்பெல்லாம் அனலா கொதிக்குது..."

கிஷோர்: "இல்ல சுதா... வேலை அதிகமாயிடுச்சு. அதான் வர முடியல."

சுதா: "என்ன வேலை மாமா அது? துணி தைக்கிற வேலையா? இல்ல பொம்பளைங்க துணியை அவுக்குற வேலையா?"

கிஷோர்: "சீ... சும்மா இருடி என் செல்லம்ல... டெய்லரிங் வேலையைச் சொன்னேன். இங்க ஒரு பெரிய இடத்துல மொத்தமா ஆர்டர் கிடைச்சிருக்கு."

சுதா: "எனக்கென்னமோ சந்தேகமா இருக்கு மாமா... நீ என்னை மறந்துட்ட. ஏதோ பெரிய இடத்துல, நல்லா வெண்ணெய் கட்டி உடம்பும், முலையும் கிடைச்சிருக்கு போல... அதான் என்னை மறந்துட்ட... அங்க இருக்குறவ என்ன பெரிய அழகியா?"

கிஷோர்: "நீ வேறடி... நீதான் என் ஆசை வைப்பாட்டி... உன்னையும், உன்னோட அந்த உடம்பு சுகத்தையும் மறக்க முடியுமா... செல்லம்..."

இதைச் சொல்லும்போது கிஷோர் வேண்டுமென்றே போனை வாயிலிருந்து லேசாக விலக்கி, பூரணியின் ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு இருக்கும் அந்த பால் கலசங்களை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டே, உதட்டசைவில் "குட்டிமா" என்று முணுமுணுத்தான்.


பூரணிக்கு அவன் பார்வை எங்கே மேய்கிறது என்று புரிந்துவிட்டது. அவள் முகம் கோபத்தில் சிவந்தாலும், உள்ளுக்குள் அந்தப் பார்வை ஒரு நெருப்பை பற்ற வைத்தது. அவனது கண்கள் அவளை நிர்வாணமாக்குவது போல் இருந்தது.

சுதா: "சும்மா கதை விடாதீங்க மாமா... நிஜமா இருந்தா உடனே போனை எடுத்திருப்பீங்க. அங்க இருக்குறவ மேல உனக்குக் கண்ணு."

கிஷோர்: "இல்லடி... ஒரு மேடத்துக்கு அளவு எடுத்துட்டு இருந்தேன்."

சுதா: "அளவு எடுத்தியா... இல்ல அவங்க முலைகளை அமுக்கிப் பாத்தியா? உனக்குத் தான் அளவெடுக்குற சாக்குல தடவுறது கை வந்த கலையாச்சே?"

கிஷோர்: "சீ... வாயை மூடுடி சிறுக்கி... நீ வேற தப்பாப் பேசிக்கிட்டு. அவங்க ரொம்ப டீசண்ட். மரியாதையானவங்க."

சுதா: "ஆமா... சும்மாவா விடுவ நீ? பெரிய வீட்டுப் பொம்பளைனா சும்மா உடம்பு தகதகனு இருக்கும். அவங்க கிட்ட உன் வேலையைக் காட்டியிருப்ப. பாவம் அந்த மேடம்... உன்னோட அந்த 9 இன்ச் சாமான அவங்க தாங்குவாங்களா? பார்த்து மாமா... அவங்க வீட்டு ஆம்பளைங்களுக்கு உன் அளவுக்கு சரக்கு இருக்காது. உன் ஸ்டாமினாவும் இருக்காது. அந்தப் பிஞ்சு உடம்பைப் பதம் பாத்துராத. அப்புறம் தாங்க மாட்டாங்க."

கிஷோர் (போலியான கோபத்துடன்): "ஏய்... வாயை மூடுடி... நான் இங்க சும்மா அளவு தான் எடுக்க வந்தேன். இங்க அப்பிடியெல்லாம் ஒன்னும் நடக்கல."

சுதா: "நிஜமா சொல்லு மாமா... இன்னும் அந்த மேடம் மேல உன் கை படலையா? என்ன மாமா நீ... வயசாகிடுச்சா உனக்கு? உன் இரும்புத் தடிக்கு என்ன ஆச்சு? ஒருவேளை என்னை மாதிரி ஏழைப் வீட்டுப் பொம்பளைங்க தான் உன் வேகத்தைத் தாங்குவோம் போல... அந்த மெதுமெதுனு இருக்குற பூந்தளிர் மேனி தாங்காதுனு விட்டுட்டியா?"

கிஷோருக்கு சுதா பேசுவது கேட்கக் கேட்க ஒரு பக்கம் வெறி ஏறியது. பூரணி முன்னாடி தன் மானம் போவது போல் இருந்தாலும், சுதா வர்ணிப்பது பூரணியைத் தூண்டுவது போல் இருந்தது. பூரணியின் முகம் மாறுவதைக் கவனித்தான்.

கிஷோர் (கோபமாக): "ஏய்... ஓவராப் பேசாத... வச்சிரு போனை."

சுதா: "சொல்லு மாமா... இன்னும் அவங்களத் தொடவே இல்லையா? சும்மா சொல்லு."

கிஷோர்: "இல்லடி... இன்னும் அவங்க உடம்புல என் சுண்டு விரல் கூடப் படல. நீ வேற எதையாவது உளறிட்டு இருக்க."

கிஷோர் "தொடவில்லை" என்று சொன்னதும், பூரணிக்கு ஒரு வினாடி நிம்மதி வந்தாலும், சுதா பேசுவதை வைத்துப் பார்க்கும் போது, இவன் ஏதோ பெரிய மன்மதன் போலயே, இவன் கிட்ட ஏதோ பெரிய வித்தை இருக்கு போலயே என்று அவள் மனம் யோசிக்க ஆரம்பித்தது.

சுதா சிரித்துக்கொண்டே: "ஹஹஹா... பாவம் மாமா நீ... உன் பொழப்பு சிரிப்பாப் போச்சு. ஒரு நல்ல சரக்கைக் கூட கரெக்ட் பண்ணத் தெரியலையா?"


கிஷோர்: "ஏய்... சிரிச்ச... பல்ல உடைச்சிருவேன்."

சுதா: "சரி சரி கோவப்படாத... சொல்லு அந்த மேடம் பாக்க எப்படி இருக்காங்க? கருப்பா சிவப்பா? குண்டா ஒல்லியா?"

கிஷோர் இப்போது பூரணியை மேலிருந்து கீழாக ஒரு முறை பார்த்தான். அவனது கண்கள் அவளது ஒவ்வொரு வளைவையும் ரசித்தன.

கிஷோர்: "பாக்கவா... சும்மா தேவதையாட்டம் இருக்காங்கடி. வானத்துல இருந்து இறங்கி வந்த ரம்பை மாதிரி இருக்காங்க."

பூரணியின் முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது. தன்னை ஒருவன் தேவதை என்று சொல்வதைக் கேட்க யாருக்குத் தான் பிடிக்காது?

சுதா: "விளக்கமா சொல்லு மாமா... வர்ணிச்சுக் காட்டு..."

கிஷோர்: "அவங்க சங்கு கழுத்து அப்படியே முத்து முத்தா வேர்வை தேங்கி மின்னுது. செர்ரி பழம் மாதிரி சிவந்த உதடு... அவங்க வெள்ளக்கட்டி கன்னத்தை கடிச்சுத் திங்கலாம் போல இருக்கு. முக்கியமா அவங்க..."

அவன் கண்ணு... அந்த பங்களா வீட்டு சாவிக்கொத்துத் தொங்கிட்டு இருந்த பூரணியோட அந்த இஞ்சி இடுப்பை, அப்படியே ஜூம் பண்ணிப் பார்த்துச்சு. மூடேத்துற மாதிரி நதி மாதிரி வளைஞ்சு நெளிஞ்சு இருந்த அந்த இடுப்பு மடிப்புல, அந்தச் சாவி சொருகி இருந்த அழகைப் பார்த்த உடனே அவனுக்கு ஜிவ்வெனு ஏறிடுச்சு!"





பின் கிஷோர் பூரணியின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். பூரணி அவன் வர்ணிப்பதைக் கேட்டு லேசாக வெட்கப்பட்டாள். அவன் கண்கள் அவளது முலைகளின் மீதே நிலைத்திருந்தன.

சுதா: "ம்ம்ம்... அப்புறம்?"

கிஷோர்: "அப்புறம் என்ன... அவங்க ஒரு செழிப்பான பிகரு... சும்மா வெடிக்குற மாதிரி ஒரு நாட்டு வெடி... தொடலாம்னு தோணுது, ஆனா பயமா இருக்கு. கை பட்டாலே செவந்து போயிரும் போல அவ்ளோ சாப்டா இருக்காங்க."

இப்போது பூரணியின் கோவம் முழுவதுமாக மறைந்து, முகத்தில் ஒருவிதமான போதை கலந்த வெட்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. தன் அழகை ஒருத்தன் இப்படி ரசித்து, அணு அணுவாக வர்ணிக்கிறானே என்ற கர்வம் அவளுக்குள் வந்தது.

சுதா: "சரி மாமா... நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லத் தான் போன் பண்ணேன்."

கிஷோர்: "என்னடி விஷயம்?"

கிஷோர் பூரணியின் முந்திரி மூக்கையும், அதில் மின்னும் வைர மூக்குத்தியையும் ரசித்தவாறே கேட்டான். பூரணி இப்போது அவன் பார்வைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. அவன் பார்ப்பதை ரசிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

சுதா: "நான் உன் குழந்தையைச் சுமக்கிறேன் மாமா... நான் அம்மாவாகப் போறேன்."

கிஷோர் (அதிர்ச்சியாக): "என்னது? ஏய்... லூசு மாதிரி உளறாத?"

சுதா: "நிஜமாத் தான் மாமா... நீ தான் என் குழந்தைக்குத் தகப்பன்."

கிஷோர்: "அடிங்கொய்யால... நான் என்ன உன் புருஷனாடி? இல்ல நீதான் என் பொண்டாட்டியா? சும்மா விளையாடாத."

சுதா: "என்னை கட்டிலில் போட்டு மிதிக்கும் போது இது தெரியலையா? அப்போ ராத்திரி பூரா என் தொடைகளை விரிச்சுப் போட்டு வெளாடுவியே... என் உடம்பெல்லாம் உன் பல்லுத் தடம் இருக்குமே... இப்போ என்ன பேச்சு பேசுற?"

கிஷோர் (சத்தமாகச் சிரித்தான்): "ஹஹ...ஹஹ...ஹஹா...!"

அவன் சிரிப்பதைப் பார்த்து பூரணிக்கும் இதழோரம் புன்னகை பூத்தது. அவள் கிஷோரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இவன் ஒரு play boy என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா: "சத்தியமா நீதான் மாமா அப்பா."

கிஷோர்: "போடி பைத்தியக்காரி... நீ எவனெவன் கூடப் படுத்தியோ... என்கிட்ட வந்து அப்பாங்குற?"

இதைச் சொல்லும்போது கிஷோர் வேண்டுமென்றே பூரணியின் ஜாக்கெட் மறைக்கத் தவறிய அந்தப் பால் கலசங்களை வெறித்துப் பார்த்தான்.

 பூரணியின் பார்வை அவளையும் அறியாமல் கிஷோரின் pant இடையே சென்றது.

அங்கே... கிஷோரின் ஆண்மை, ஒரு கூடாரம் போல புடைத்துக்கொண்டு, அவனது டைட்டான பேண்ட்டைக் கிழித்துக்கொண்டு வருவது போல் விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றது. அது சாதாரண அளவு இல்லை. பூரணி அதை அப்படியே இமைக்காமல் பார்த்தாள்.
'இவ்வளவு பெரிசா... என் புருஷனுக்கு இதுல பாதி கூட இருக்காதே...' என்று மலைத்துப் போனாள். அவளுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவளது கால்கள் லேசாக நடுங்கின.

பூரணி அந்தப் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து மயங்கி நிற்க, கிஷோர் ஒரு சைகை செய்தான். அவன் கையிலிருந்த போனை தோள்பட்டைக்கும் காதுக்கும் நடுவில் இடுக்கிக்கொண்டு, தன் இரண்டு கைகளையும் பூரணியின் மார்புக்கு நேராகக் காட்டி, இரண்டு பெரிய சாத்துக்குடி பழங்களைப் பிழிவது போல சைகை செய்தான்.

"உன் மாம்பழ முலைகள் சூப்பர்" என்பது போல அவன் விரல்களை வளைத்து வளைத்து சைகை காட்ட, பூரணிக்கு வெட்கம் தாங்க முடியவில்லை. அவளது அழகு முகம் சிவந்து போனது. அவள் கண்கள் இப்போது காமத்தைப் பருகத் தயாராக இருந்தன.

கிஷோர் கண்களாலேயே, "போன்ல பேசுறதை விடு... இங்க பாரு... இது உனக்காகத் தான் துடிக்குது" என்று ஜாடை காட்டினான்.

சுதா: "மாமா... சத்தியமா நீதான் காரணம். உன் சாமான் போன எடத்துல வேற எவன் சாமான் போயிருக்கும்?"

கிஷோர்: "சரி விடுடி... நானே உன் புருஷனா இருந்துட்டுப் போறேன். போனை வை."

இதைச் சொல்லிக்கொண்டே கிஷோர் பூரணியிடம் சைகையில், "உன் பவித்ரமான மேனியை மறைச்சுட்டு இருக்குற அந்த சேலை முந்தானையை கொஞ்சம் விலக்கு... அந்த பால் முலைகளை நான் பாக்கணும்" என்று கெஞ்சினான்.

பூரணி வெட்கத்தில் நெளிந்தாள். அவள் உடம்பு சிலிர்த்தது. "ம்ஹூம்... முடியாது" என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள்.
 ஆனால் அது மறுப்பு தெரிவிப்பது போல் இல்லை, சிணுங்குவது போல் இருந்தது.

கிஷோர் (முணுமுணுப்பாக): "ப்ளீஸ் குட்டிமா... ஒரே ஒரு வாட்டி..."

பூரணி (டிவி சீரியல் ஹீரோயின் போல நாடகம் ஆடியபடி): "முடியாது... முடியாது... நெவர்... அவுக்க மாட்டேன்... நீ கெட்டவன்..."

கிஷோர் (கொஞ்சம் நெருங்கி வந்து): "ஏன்? ஏன் அவுக்க மாட்ட? 

பூரணி: "வேணாம்... எனக்கு... எனக்கு... வெட்கமா இருக்கு..."
இதைச் சொல்லும்போது அவள் தன் ரோஸ் கலர் உதடுகளை மூடி, கைகளால் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டாள். ஆனால் விரல் இடுக்கு வழியாக அவனைப் பார்த்தாள்.

கிஷோர் (மெதுவாக): "நானே அவுக்கவா? என் கையால அவுக்கவா?"

பூரணி: "வேணாம்..."

கிஷோர்: "நான் உன் பக்கத்துல வரவா?"

பூரணி: "வேணாம்... என் பக்கத்துல வராத... எனக்குப் பயமா இருக்கு..."

கிஷோர் (காமக் குரலில்): " பயமா குட்டிமா? என்கிட்டயா? இல்ல... பேண்ட்டுக்குள்ள துடிச்சுட்டு இருக்கே... இந்த மதயானையைப் பாத்தா?"



இதைச் சொல்லிக்கொண்டே, கிஷோர் தன் பேண்ட் ஜிப்பை நோக்கி ஒரு கையை மெதுவாகக் கீழே கொண்டு போனான். பூரணி மூச்சிரைக்க அதையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். அவளால் நகர முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு சக்தி அவளைக் கட்டிப் போட்டது போல் இருந்தது.

Super story

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[Rockket Raja]

summa tharu maaru

[Lust king 66]

பகுதி 14

அங்கே கோயம்புத்தூர் மாநகரின் முக்கிய வீதியில், கட்சிக் கொடிகள் தோரணங்களாய் ஆட, மைக்கில் கந்தசாமி எம்எல்ஏவின் கர்ஜனை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. "வருங்கால எம்எல்ஏ அருண் வாழ்க!" என்ற கோஷங்கள் விண்ணைப் பிளந்தன. அரசியல் காய்நகர்த்தல்களிலும், அடுத்த தேர்தல் வியூகங்களிலும் கந்தசாமியும் அவர் மகன் அருணும் மும்முரமாக இருக்க... அதே சமயம் அவர்களின் பிரம்மாண்டமான பங்களா வீட்டில், அருணின் பெட்ரூமில் ஒரு புதிய காமஅரசியல் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த அறையின் ஏசி ஜில்லிப்பிலும், கிஷோர் வீசிய காம வார்த்தைகள் பூரணியின் உடம்பைச் சூடேற்றிக் கொண்டிருந்தன. பூரணி ஒரு எம்எல்ஏ வீட்டு மருமகள் என்கிற கௌரவத்தையும் மீறி, கிஷோர் விரித்த அந்த மாய வலையில் மெல்ல மெல்லச் சிக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

கிஷோர்: "என்ன குட்டிமா... அப்படியே திகைச்சுப் போய் நிக்குறீங்க? நான் சொன்னதுல ஏதாச்சும் தப்பு இருக்கா? உங்க புருஷன் வெளியே வாழ்க கோஷம் கேட்டுட்டு இருக்காரு... ஆனா இந்த வீட்டுக்குள்ள, இந்த ரூமுக்குள்ள நீங்க தனிமையில வாடுறத அவருக்குத் தெரியுமா?"

பூரணி (தயங்கியபடி): "கிஷோர்... நீ ரொம்பத் தப்பாப் பேசுற.அவருக்கு இது தெரிஞ்சா உன் உயிர் மிஞ்சாது..."

கிஷோர் (நக்கலாகச் சிரித்துவிட்டு): "உயிரைப் பத்தி எனக்குக் கவலை இல்லை குட்டிமா... உங்களோட இந்தத் தங்கமான உடம்பை ஒருவாட்டி தொட்டா, அப்புறம் சாவறது கூட எனக்குச் சந்தோஷம் தான். இந்தத் இடுப்பை வளைச்சு, இந்தப் பால் முலைகளை என் கையால பிசையும்போது வர்ற சுகத்துக்காக நான் எதை வேணா இழப்பேன்."

அவன் சொன்ன பிசையும்போது என்ற வார்த்தையில் ஒருவிதமான அழுத்தம் இருந்தது. பூரணிக்குத் தன் மார்பகங்கள் கனப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. கிஷோர் இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில் வந்திருந்தான்.

கிஷோர்: "இப்போ சொல்லுங்க... உங்க முந்தானையை நீங்களே விளக்குறீங்களா? இல்லை, 'என் வேலையைக் காட்டவா?' நீங்க அமைதியா இருக்கிறதுக்கு என்ன அர்த்தம்னு எனக்குத் தெரியும். உங்களுக்கும் ஆசை இருக்கு... ஆனா கௌரவம் தடுக்குது, அப்படித்தானே?"

பூரணி மூச்சிரைக்க அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் கிஷோரின் பேண்ட் பக்கம் சென்றன. அங்கே அவனது '9 இன்ச் இரும்புத் தடி' அவளது கட்டுப்பாட்டைச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது.



பூரணி (மெல்லிய குரலில்): "கிஷோர்... இது... இது சரி இல்ல..."

கிஷோர்: "சரி, தப்புனு பாக்குறதுக்கு இது ஒன்னும் கட்சி மீட்டிங் இல்ல குட்டிமா... இது ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் நடுவுல நடக்குற போர். சொல்லுங்க... நான் வரவா?"
 அவனது பார்வையும் அவளை ஒரு வழி பண்ணிவிட்டது.
கிஷோர் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன், மீசையை லேசாகத் தடவியபடியே சொன்னான்.

 ஒரு தையல்காரனா எனக்குத் துணியை விட, துணிக்குள்ள இருக்கிற உடம்பைத் தான் கணிக்கத் தெரியும். அதுவும் இல்லாம, மேல இருந்தே அந்தப் பால் முலைகளோட எடுப்பு அப்பிடியே திமிறிக்கிட்டுத் தெரியுதே... அது எவ்ளோ பெருசு, எவ்ளோ கனம்னு என் கண்ணு ஸ்கேன் பண்ணிடுச்சு."

பூரணிக்கு வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது. அவனது கண்கள் எக்ஸ்ரே மெஷின் போலத் தன்னை ஊடுருவிப் பார்ப்பதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. உடனே தன் மார்பின் மீது இருந்த முந்தானையை இன்னும் இருக்கிப் போர்த்திக்கொண்டு, வெட்கத்தை மறைக்கப் போராடினாள்.

பூரணி: "சீ... சீ... வாயை மூடுடா. அது... அது மேல பாக்குறதோட நிறுத்திக்கோ. இதைப் பாக்குற உரிமை, ரசிக்குற உரிமை எல்லாம் என் புருஷனுக்கு மட்டும்தான் இருக்கு. உனக்கு இல்ல, புரியுதா? நீ ஒரு தையல்காரன்... வேலையை மட்டும் பாரு."

கிஷோர் மெல்ல அவளை நெருங்கினான். அவனது குரலில் இப்போது காமம் ததும்பியது.
"அப்படின்னா... இன்னைக்கு ஒரு நாளைக்கு மட்டும் என்னை உன் புருஷனா நினைச்சுக்கோயேன் குட்டிமா... அந்தச் சுகமே வேற. உன் புருஷன் கிட்ட கிடைக்காதது என்கிட்ட கிடைக்கும்."

பூரணி முறைத்தாள். "போடா... லூசு மாதிரிப் பேசாத. நான் ஒரு நாளைக்கு எல்லாம் யாரையும் என் புருஷனா ஏத்துக்க மாட்டேன். அது தப்பு."

("புகழ்ச்சி"அது வெறும் வார்த்தையல்ல, பெண்களின் இதயத் துடிப்பை மெதுவாக்கி, தற்காப்பு அரண்களைச் சரிக்கும் ஒரு மந்திரக்கோல் என்பதை அவன் அறிவான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் தேனில் நனைத்த முள்ளாக அல்லாமல், பட்டுப் பூச்சியின் மெல்லிய சிறகடிப்பாக அவள் செவிகளில் வந்து விழுந்தன.
அவன் பேசத் தொடங்கினால், காலமும் நேரமும் தன் வேகத்தை மறந்துவிடும். காமம் ததும்பும் அவனது அந்தப் பேச்சில், ஒருவிதமான காந்த ஈர்ப்பு இருந்தது. உண்மையில் அவன் அதில் ஒரு கில்லாடி. பெண்களின் மெல்லிய உணர்வுகளோடு விளையாடி, அவர்களைத் தன் வசீகரப் பேச்சால் மயக்கிச் சாய்ப்பதில் அவன் ஆஸ்கார் விருதுக்கே தகுதியானவன்.
பூரணி கண்கள் அவனது சொற்களின் லயத்தில் சொக்கிப் போயிருக்க, அவன் தன் அடுத்த காய்நகர்த்தலை மிகத் துல்லியமாகத் தொடங்கினான். ஏனெனில், ஒரு பெண்ணின் காதுகளுக்குப் பிடிக்கும் இசையை வாசிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு, அவள் உலகமே அடிமை என்பதை கிஷோர் நன்கு உணர்ந்திருந்தான்.

கிஷோர் விடவில்லை. "சரி... அப்படின்னா என்னைத் தினமும் உன் புருஷனா வச்சுக்கோ. நான் உனக்கு புருஷனா இருக்க வேணாம்... உனக்கு நான் அடிமையா இருந்து, உன் பூந்தளிர் மேனிக்கு என்னென்ன சுகம் தேவையோ, அத்தனையையும் குறையில்லாம செஞ்சு தர்றேன். உன் கால் அமுக்கி விடுறதுல இருந்து, உன் தலையில் இருந்து கால் வரைக்கும் அத்தனையும் நான் பார்த்துப்பேன். ராணி மாதிரி தாங்குவேன்."

பூரணி இதைத் துளியும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இவன் இவ்வளவு ஓப்பனாக, கூசாமல் பேசுவதைக் கேட்டு அவளுக்குச் கோபப்படுவதா அல்லது இவன் பேச்சை ரசிப்பதா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.

பூரணி : "ஏய்... போடா... அங்கட்டுப் சும்மா பேசிக்கிட்டு... உனக்கு வேற வேலை இல்லையா?"

கிஷோர் மீண்டும் கெஞ்சும் தொனியில் பேசினான்.
"ப்ளீஸ் குட்டிமா... சும்மா ஒருவாட்டி காட்டுங்களேன். அந்தச் செழிப்பான மாங்கனிகள் மேல இருந்தே ரசம் சொட்டுற மாதிரி இருக்கு. ஜாக்கெட் போட்டு மூடி வச்சிருந்தாலும், அது மூச்சு முட்டிகிட்டு வெளில வரத் துடிக்குது. அந்த முந்தானையை மட்டும் கொஞ்சம் விளக்குங்களேன்... முழு அழகையும் நான் ஒருவாட்டி என் கண்ணார பாத்துக்கிறேன். ப்ளீஸ்..."



பூரணி: "இப்போதான் சொன்ன... மேல இருந்தே தெரியுதுனு? அப்புறம் என்ன? அப்பிடியே பாத்துக்கோ... எதுக்கு முந்தானையை அவுக்க அடம் பிடிக்கிற? உனக்கு ரொம்பத் தான் ஆசை."

கிஷோர்: "மேல இருந்து பாக்குறதுல இப்போ திருப்தி இல்ல குட்டிமா... அது ட்ரெய்லர் பாக்குற மாதிரி. எனக்குப் படம் பாக்கணும். இந்த முந்தானை மறைக்காம, உன் பளிங்கு உடம்பு மேல அந்தச் சாத்துக்குடி முலைகள் ரெண்டும் அப்பிடியே பளபளன்னு, வேர்வையில மின்னுற அந்த அழகு ஆசையா இருக்கு. அது கண்கள்ல ஒத்திக்கிற மாதிரி இருக்கும்."

பூரணிக்கு இவன் வர்ணனை கேட்கக் கேட்க உடம்பெல்லாம் ஏதோ ஊர்வது போல் இருந்தது. இருந்தாலும், தன் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசினாள்.




பூரணி (நக்கலாக): "ஏன்டா... நான் என்ன உன்னோட கள்ள காதலி மாதிரி தெரியுறேனா? நீ பாக்குறதுக்கு நான் என்ன இங்க போஸ் குடுத்துட்டு நிக்கிறேனா? இஷ்டத்துக்குப் பேசுற?"

கிஷோர் அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தான்.
"நீ என் காதலி தான் குட்டிமா... ஆனா கள்ள காதலி இல்ல. எனக்காக மட்டும் படைக்கப்பட்ட ஒரு அழகான நல்ல காதலி... எனக்கு மட்டும் சொந்தமான பக்கா சரக்கு நீ! வைரம் மாதிரி ஜொலிக்கிற ஐட்டம்!"

பூரணி (சிறு சிணுங்கலுடன்): "இல்ல... நான் ஒன்னும் சரக்கு இல்ல. அதுவும் உனக்கு நான் லவ்வர் கிடையாது. உன் கனவுல கூட அது நடக்காது."

கிஷோர்: "அப்படின்னா நீ எனக்கு யாரு? சொல்லு... நீயே சொல்லு..."

பூரணி (கண்களை உருட்டி, யோசிப்பது போல): "ம்ம்ம்... உனக்குத் தெரியாது. நான் உன் முதலாளி."

கிஷோர் மெதுவாக அவளருகே நெருங்கி, கையில் போனை வைத்துக்கொண்டு சுதாவிடம் பேசுவது போலப் பாசாங்கு செய்து கொண்டே, ஆனால் பூரணியின் காதருகே கிசுகிசுத்தான்.

"என் லவ்வரா இருக்க உனக்குப் பிடிக்கலனா... எனக்குப் பிடிச்ச பொண்டாட்டியாக மாறிடு... உன்னை நான் சொர்க்கத்துக்கே கூட்டிட்டுப் போறேன். உன் வழுவழு இடுப்பையும், அந்த அழகான ஆழமான தொப்புளையும் நான் கொண்டாடுவேன். ராணி மாதிரி வச்சுப்பேன்."

பூரணி மீண்டும் சிரித்தாள். தலையை ஒரு சிலுப்பு சிலுப்பிவிட்டு அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தாள். அவளுக்குள் இருந்த அந்தத் திமிர் எட்டிப் பார்த்தது.

பூரணி: "போடா... உன்னோட தகுதி என்னன்னு உனக்குத் தெரியுமா? (சிரித்துக்கொண்டே) என்னைப் போய் உனக்கு பொண்டாட்டியாக இருக்கச் சொல்ற? திமிரைப் பாரு உனக்கு! நீ ஒரு கூலி வேலை பாக்குறவன்... நான் பெரிய வீட்டுப் பொண்ணு. உனக்கும் எனக்கும் ஏணி வச்சா கூட எட்டாது."

கிஷோர் இப்போது தன் முழு உருவத்தையும் நிமிர்த்திக் காட்டினான். அவனது கண்கள் சிவந்தன. குரலை இன்னும் ஆழமாக்கி, அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

கிஷோர்: "தகுதியைப் பத்திப் பேசாத குட்டிமா... கட்டிலுல ஏறிட்டா ஆண்டியும் ஒன்னுதான், அடிமையா ஒன்னுதான். ஒருவாட்டி எனக்கு பொண்டாட்டியாக இருந்துதான் பாரேன்... அப்புறம் என் தகுதி என்னன்னு உனக்கே புரியும்."

அவன் ஒரு அடி முன்னால் வைத்து, தனது பேண்ட்டை நோக்கிப் பார்வையைத் திருப்பினான்.
"என் பேண்ட்டுக்குள்ள துடிச்சுட்டு இருக்குற இந்த 9 இன்ச் இரும்புத் தடியால, உன் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருக்குற அந்தச் சொர்க்கத்தைப் பதம் பார்க்காம விடமாட்டேன். உன்னை அப்பிடியே அலற விட்டு, உன் உடம்புல இருக்குற அத்தனை திமிரையும்,கொழுப்பையும், கர்வத்தையும் எடுத்து, ஜன்மத்துக்கும் நீ எனக்கு மட்டும் பொண்டாட்டியாக இருக்குற மாதிரி பண்ணல... என் பேரு கிஷோர் இல்ல! அப்புறம் வாழ்க்கை பூரா 'கிஷோரு... கிஷோரு'னு நீயே என்கிட்ட தான் வந்து நிப்ப!"




இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும்,அவன் பேன்டின் புடைப்பை பார்த்ததும் பூரணியின் உடம்பு ஜிவ்வுன்னு சிலிர்த்தது. அடிவயிறு கலங்கியது. இவன் பேசும் பேச்சே இவ்வளவு சூடாக, இவ்வளவு வெறியாக இருக்கிறதே... நிஜத்தில் இவன் எப்படி  செய்வான் என்று நினைத்தாலே அவளுக்குத் தலை சுற்றியது. அவள் உறைந்து போய், பதில் பேச முடியாமல் விழித்தாள்.


கந்தசாமி எம்எல்ஏவும் அருணும் வெளியே புகழின் உச்சியில் இருக்க, அதே புகழை கிஷோர் இப்போது பூரணியின் படுக்கையறையில், அவளது பளபளக்கும் மேனியைத் தீண்டிப் பெறத் துடித்தான்.

[Lust king 66]

கதையை படித்து விட்டு comments கூறவும்

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Kishore and poorani conversation semma

[Devilboy.555]

Super update bro
Next Latha and Pooja update ku waiting bro

[Kamakathalan5555]

Super story 

[Punidhan]

Woooow Woooow

Definitely one of the best stories here

@lustking 66 you are one of the top writers here

Every episode makes my heart race

[Devilboy.555]

Bro adutha update eppo eagerly waiting

[Kamakathalan5555]

[Romeo1]

பகுதி 14

அங்கே கோயம்புத்தூர் மாநகரின் முக்கிய வீதியில், கட்சிக் கொடிகள் தோரணங்களாய் ஆட, மைக்கில் கந்தசாமி எம்எல்ஏவின் கர்ஜனை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. "வருங்கால எம்எல்ஏ அருண் வாழ்க!" என்ற கோஷங்கள் விண்ணைப் பிளந்தன. அரசியல் காய்நகர்த்தல்களிலும், அடுத்த தேர்தல் வியூகங்களிலும் கந்தசாமியும் அவர் மகன் அருணும் மும்முரமாக இருக்க... அதே சமயம் அவர்களின் பிரம்மாண்டமான பங்களா வீட்டில், அருணின் பெட்ரூமில் ஒரு புதிய காமஅரசியல் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த அறையின் ஏசி ஜில்லிப்பிலும், கிஷோர் வீசிய காம வார்த்தைகள் பூரணியின் உடம்பைச் சூடேற்றிக் கொண்டிருந்தன. பூரணி ஒரு எம்எல்ஏ வீட்டு மருமகள் என்கிற கௌரவத்தையும் மீறி, கிஷோர் விரித்த அந்த மாய வலையில் மெல்ல மெல்லச் சிக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

கிஷோர்: "என்ன குட்டிமா... அப்படியே திகைச்சுப் போய் நிக்குறீங்க? நான் சொன்னதுல ஏதாச்சும் தப்பு இருக்கா? உங்க புருஷன் வெளியே வாழ்க கோஷம் கேட்டுட்டு இருக்காரு... ஆனா இந்த வீட்டுக்குள்ள, இந்த ரூமுக்குள்ள நீங்க தனிமையில வாடுறத அவருக்குத் தெரியுமா?"

பூரணி (தயங்கியபடி): "கிஷோர்... நீ ரொம்பத் தப்பாப் பேசுற.அவருக்கு இது தெரிஞ்சா உன் உயிர் மிஞ்சாது..."

கிஷோர் (நக்கலாகச் சிரித்துவிட்டு): "உயிரைப் பத்தி எனக்குக் கவலை இல்லை குட்டிமா... உங்களோட இந்தத் தங்கமான உடம்பை ஒருவாட்டி தொட்டா, அப்புறம் சாவறது கூட எனக்குச் சந்தோஷம் தான். இந்தத் இடுப்பை வளைச்சு, இந்தப் பால் முலைகளை என் கையால பிசையும்போது வர்ற சுகத்துக்காக நான் எதை வேணா இழப்பேன்."

அவன் சொன்ன பிசையும்போது என்ற வார்த்தையில் ஒருவிதமான அழுத்தம் இருந்தது. பூரணிக்குத் தன் மார்பகங்கள் கனப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. கிஷோர் இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில் வந்திருந்தான்.

கிஷோர்: "இப்போ சொல்லுங்க... உங்க முந்தானையை நீங்களே விளக்குறீங்களா? இல்லை, 'என் வேலையைக் காட்டவா?' நீங்க அமைதியா இருக்கிறதுக்கு என்ன அர்த்தம்னு எனக்குத் தெரியும். உங்களுக்கும் ஆசை இருக்கு... ஆனா கௌரவம் தடுக்குது, அப்படித்தானே?"

பூரணி மூச்சிரைக்க அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் கிஷோரின் பேண்ட் பக்கம் சென்றன. அங்கே அவனது '9 இன்ச் இரும்புத் தடி' அவளது கட்டுப்பாட்டைச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது.



பூரணி (மெல்லிய குரலில்): "கிஷோர்... இது... இது சரி இல்ல..."

கிஷோர்: "சரி, தப்புனு பாக்குறதுக்கு இது ஒன்னும் கட்சி மீட்டிங் இல்ல குட்டிமா... இது ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் நடுவுல நடக்குற போர். சொல்லுங்க... நான் வரவா?"
 அவனது பார்வையும் அவளை ஒரு வழி பண்ணிவிட்டது.
கிஷோர் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன், மீசையை லேசாகத் தடவியபடியே சொன்னான்.

 ஒரு தையல்காரனா எனக்குத் துணியை விட, துணிக்குள்ள இருக்கிற உடம்பைத் தான் கணிக்கத் தெரியும். அதுவும் இல்லாம, மேல இருந்தே அந்தப் பால் முலைகளோட எடுப்பு அப்பிடியே திமிறிக்கிட்டுத் தெரியுதே... அது எவ்ளோ பெருசு, எவ்ளோ கனம்னு என் கண்ணு ஸ்கேன் பண்ணிடுச்சு."

பூரணிக்கு வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது. அவனது கண்கள் எக்ஸ்ரே மெஷின் போலத் தன்னை ஊடுருவிப் பார்ப்பதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. உடனே தன் மார்பின் மீது இருந்த முந்தானையை இன்னும் இருக்கிப் போர்த்திக்கொண்டு, வெட்கத்தை மறைக்கப் போராடினாள்.

பூரணி: "சீ... சீ... வாயை மூடுடா. அது... அது மேல பாக்குறதோட நிறுத்திக்கோ. இதைப் பாக்குற உரிமை, ரசிக்குற உரிமை எல்லாம் என் புருஷனுக்கு மட்டும்தான் இருக்கு. உனக்கு இல்ல, புரியுதா? நீ ஒரு தையல்காரன்... வேலையை மட்டும் பாரு."

கிஷோர் மெல்ல அவளை நெருங்கினான். அவனது குரலில் இப்போது காமம் ததும்பியது.
"அப்படின்னா... இன்னைக்கு ஒரு நாளைக்கு மட்டும் என்னை உன் புருஷனா நினைச்சுக்கோயேன் குட்டிமா... அந்தச் சுகமே வேற. உன் புருஷன் கிட்ட கிடைக்காதது என்கிட்ட கிடைக்கும்."

பூரணி முறைத்தாள். "போடா... லூசு மாதிரிப் பேசாத. நான் ஒரு நாளைக்கு எல்லாம் யாரையும் என் புருஷனா ஏத்துக்க மாட்டேன். அது தப்பு."

("புகழ்ச்சி"அது வெறும் வார்த்தையல்ல, பெண்களின் இதயத் துடிப்பை மெதுவாக்கி, தற்காப்பு அரண்களைச் சரிக்கும் ஒரு மந்திரக்கோல் என்பதை அவன் அறிவான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் தேனில் நனைத்த முள்ளாக அல்லாமல், பட்டுப் பூச்சியின் மெல்லிய சிறகடிப்பாக அவள் செவிகளில் வந்து விழுந்தன.
அவன் பேசத் தொடங்கினால், காலமும் நேரமும் தன் வேகத்தை மறந்துவிடும். காமம் ததும்பும் அவனது அந்தப் பேச்சில், ஒருவிதமான காந்த ஈர்ப்பு இருந்தது. உண்மையில் அவன் அதில் ஒரு கில்லாடி. பெண்களின் மெல்லிய உணர்வுகளோடு விளையாடி, அவர்களைத் தன் வசீகரப் பேச்சால் மயக்கிச் சாய்ப்பதில் அவன் ஆஸ்கார் விருதுக்கே தகுதியானவன்.
பூரணி கண்கள் அவனது சொற்களின் லயத்தில் சொக்கிப் போயிருக்க, அவன் தன் அடுத்த காய்நகர்த்தலை மிகத் துல்லியமாகத் தொடங்கினான். ஏனெனில், ஒரு பெண்ணின் காதுகளுக்குப் பிடிக்கும் இசையை வாசிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு, அவள் உலகமே அடிமை என்பதை கிஷோர் நன்கு உணர்ந்திருந்தான்.

கிஷோர் விடவில்லை. "சரி... அப்படின்னா என்னைத் தினமும் உன் புருஷனா வச்சுக்கோ. நான் உனக்கு புருஷனா இருக்க வேணாம்... உனக்கு நான் அடிமையா இருந்து, உன் பூந்தளிர் மேனிக்கு என்னென்ன சுகம் தேவையோ, அத்தனையையும் குறையில்லாம செஞ்சு தர்றேன். உன் கால் அமுக்கி விடுறதுல இருந்து, உன் தலையில் இருந்து கால் வரைக்கும் அத்தனையும் நான் பார்த்துப்பேன். ராணி மாதிரி தாங்குவேன்."

பூரணி இதைத் துளியும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இவன் இவ்வளவு ஓப்பனாக, கூசாமல் பேசுவதைக் கேட்டு அவளுக்குச் கோபப்படுவதா அல்லது இவன் பேச்சை ரசிப்பதா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.

பூரணி : "ஏய்... போடா... அங்கட்டுப் சும்மா பேசிக்கிட்டு... உனக்கு வேற வேலை இல்லையா?"

கிஷோர் மீண்டும் கெஞ்சும் தொனியில் பேசினான்.
"ப்ளீஸ் குட்டிமா... சும்மா ஒருவாட்டி காட்டுங்களேன். அந்தச் செழிப்பான மாங்கனிகள் மேல இருந்தே ரசம் சொட்டுற மாதிரி இருக்கு. ஜாக்கெட் போட்டு மூடி வச்சிருந்தாலும், அது மூச்சு முட்டிகிட்டு வெளில வரத் துடிக்குது. அந்த முந்தானையை மட்டும் கொஞ்சம் விளக்குங்களேன்... முழு அழகையும் நான் ஒருவாட்டி என் கண்ணார பாத்துக்கிறேன். ப்ளீஸ்..."



பூரணி: "இப்போதான் சொன்ன... மேல இருந்தே தெரியுதுனு? அப்புறம் என்ன? அப்பிடியே பாத்துக்கோ... எதுக்கு முந்தானையை அவுக்க அடம் பிடிக்கிற? உனக்கு ரொம்பத் தான் ஆசை."

கிஷோர்: "மேல இருந்து பாக்குறதுல இப்போ திருப்தி இல்ல குட்டிமா... அது ட்ரெய்லர் பாக்குற மாதிரி. எனக்குப் படம் பாக்கணும். இந்த முந்தானை மறைக்காம, உன் பளிங்கு உடம்பு மேல அந்தச் சாத்துக்குடி முலைகள் ரெண்டும் அப்பிடியே பளபளன்னு, வேர்வையில மின்னுற அந்த அழகு ஆசையா இருக்கு. அது கண்கள்ல ஒத்திக்கிற மாதிரி இருக்கும்."

பூரணிக்கு இவன் வர்ணனை கேட்கக் கேட்க உடம்பெல்லாம் ஏதோ ஊர்வது போல் இருந்தது. இருந்தாலும், தன் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசினாள்.




பூரணி (நக்கலாக): "ஏன்டா... நான் என்ன உன்னோட கள்ள காதலி மாதிரி தெரியுறேனா? நீ பாக்குறதுக்கு நான் என்ன இங்க போஸ் குடுத்துட்டு நிக்கிறேனா? இஷ்டத்துக்குப் பேசுற?"

கிஷோர் அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தான்.
"நீ என் காதலி தான் குட்டிமா... ஆனா கள்ள காதலி இல்ல. எனக்காக மட்டும் படைக்கப்பட்ட ஒரு அழகான நல்ல காதலி... எனக்கு மட்டும் சொந்தமான பக்கா சரக்கு நீ! வைரம் மாதிரி ஜொலிக்கிற ஐட்டம்!"

பூரணி (சிறு சிணுங்கலுடன்): "இல்ல... நான் ஒன்னும் சரக்கு இல்ல. அதுவும் உனக்கு நான் லவ்வர் கிடையாது. உன் கனவுல கூட அது நடக்காது."

கிஷோர்: "அப்படின்னா நீ எனக்கு யாரு? சொல்லு... நீயே சொல்லு..."

பூரணி (கண்களை உருட்டி, யோசிப்பது போல): "ம்ம்ம்... உனக்குத் தெரியாது. நான் உன் முதலாளி."

கிஷோர் மெதுவாக அவளருகே நெருங்கி, கையில் போனை வைத்துக்கொண்டு சுதாவிடம் பேசுவது போலப் பாசாங்கு செய்து கொண்டே, ஆனால் பூரணியின் காதருகே கிசுகிசுத்தான்.

"என் லவ்வரா இருக்க உனக்குப் பிடிக்கலனா... எனக்குப் பிடிச்ச பொண்டாட்டியாக மாறிடு... உன்னை நான் சொர்க்கத்துக்கே கூட்டிட்டுப் போறேன். உன் வழுவழு இடுப்பையும், அந்த அழகான ஆழமான தொப்புளையும் நான் கொண்டாடுவேன். ராணி மாதிரி வச்சுப்பேன்."

பூரணி மீண்டும் சிரித்தாள். தலையை ஒரு சிலுப்பு சிலுப்பிவிட்டு அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தாள். அவளுக்குள் இருந்த அந்தத் திமிர் எட்டிப் பார்த்தது.

பூரணி: "போடா... உன்னோட தகுதி என்னன்னு உனக்குத் தெரியுமா? (சிரித்துக்கொண்டே) என்னைப் போய் உனக்கு பொண்டாட்டியாக இருக்கச் சொல்ற? திமிரைப் பாரு உனக்கு! நீ ஒரு கூலி வேலை பாக்குறவன்... நான் பெரிய வீட்டுப் பொண்ணு. உனக்கும் எனக்கும் ஏணி வச்சா கூட எட்டாது."

கிஷோர் இப்போது தன் முழு உருவத்தையும் நிமிர்த்திக் காட்டினான். அவனது கண்கள் சிவந்தன. குரலை இன்னும் ஆழமாக்கி, அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

கிஷோர்: "தகுதியைப் பத்திப் பேசாத குட்டிமா... கட்டிலுல ஏறிட்டா ஆண்டியும் ஒன்னுதான், அடிமையா ஒன்னுதான். ஒருவாட்டி எனக்கு பொண்டாட்டியாக இருந்துதான் பாரேன்... அப்புறம் என் தகுதி என்னன்னு உனக்கே புரியும்."

அவன் ஒரு அடி முன்னால் வைத்து, தனது பேண்ட்டை நோக்கிப் பார்வையைத் திருப்பினான்.
"என் பேண்ட்டுக்குள்ள துடிச்சுட்டு இருக்குற இந்த 9 இன்ச் இரும்புத் தடியால, உன் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருக்குற அந்தச் சொர்க்கத்தைப் பதம் பார்க்காம விடமாட்டேன். உன்னை அப்பிடியே அலற விட்டு, உன் உடம்புல இருக்குற அத்தனை திமிரையும்,கொழுப்பையும், கர்வத்தையும் எடுத்து, ஜன்மத்துக்கும் நீ எனக்கு மட்டும் பொண்டாட்டியாக இருக்குற மாதிரி பண்ணல... என் பேரு கிஷோர் இல்ல! அப்புறம் வாழ்க்கை பூரா 'கிஷோரு... கிஷோரு'னு நீயே என்கிட்ட தான் வந்து நிப்ப!"




இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும்,அவன் பேன்டின் புடைப்பை பார்த்ததும் பூரணியின் உடம்பு ஜிவ்வுன்னு சிலிர்த்தது. அடிவயிறு கலங்கியது. இவன் பேசும் பேச்சே இவ்வளவு சூடாக, இவ்வளவு வெறியாக இருக்கிறதே... நிஜத்தில் இவன் எப்படி  செய்வான் என்று நினைத்தாலே அவளுக்குத் தலை சுற்றியது. அவள் உறைந்து போய், பதில் பேச முடியாமல் விழித்தாள்.


கந்தசாமி எம்எல்ஏவும் அருணும் வெளியே புகழின் உச்சியில் இருக்க, அதே புகழை கிஷோர் இப்போது பூரணியின் படுக்கையறையில், அவளது பளபளக்கும் மேனியைத் தீண்டிப் பெறத் துடித்தான்.

Wow Bro, wonderful writing style and keeping up the mood and tempo, please continue ...