31-01-2026, 10:42 AM
Awesomeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
Indian Private Cams | Porn Videos: Recently Featured XXXX | Most Popular Videos | Latest Videos | Indian porn sites Sex Stories: english sex stories | tamil sex stories | malayalam sex stories | telugu sex stories | hindi sex stories | punjabi sex stories | bengali sex stories
|
Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி
|
31-01-2026, 09:09 PM
கதையை மிக நேர்த்தியாக கொண்டுசெல்கிறீர்கள் சீக்கிரம் பிரகாஷ் பவித்ராவின் உடலை காணட்டும் சுகம் கூடட்டும்
01-02-2026, 07:36 AM
Superb update. At the time she touched his cock in the bike, he would have understood that she is not sexually satisfied. He is slowly teasing and acting like a nice man and waiting for his time.
02-02-2026, 02:23 PM
---------
Part 90: --------- நான் அந்தப் போட்டோவைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன். அதுல இருந்த அந்த "விஷயம்"... அவனோட அந்த அரை விறைப்பான சுண்ணி... என் கண்ணை உறுத்துச்சு. திடீர்னு எனக்குச் சுயநினைவு திரும்புச்சு. "என்ன பவித்ரா பண்ணிட்டு இருக்க?" "ஒரு வாட்ச்மேனோட அந்தரங்க உறுப்பை ஜூம் பண்ணிப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கியே..." "சீ..." எனக்கு ஒரு மாதிரி அருவருப்பா வந்துச்சு. அவன் வலிக்குதுன்னு சொன்னான். காயம்னு சொன்னான். ஆனா இங்க என்ன இருக்கு? ஒரு சின்னச் சிராய்ப்பு. சும்மா ஒரு கீறல். அதுக்காக இப்டி பேண்ட்டை இறக்கிப் போட்டோ அனுப்புவானா? இவன் வேணும்னே தான் பண்றான். என் பலவீனத்தைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டு விளையாடுறான். நான் யாரு? நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. அவன் ஒரு வாட்ச்மேன். நான் அவனுக்கு இடம் கொடுத்தது தப்பு. எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு. அந்தப் பயம் அவனுக்குப் போயிடுச்சு. நான் ஒரு கண்டிப்பான ஆளா மாறினேன். என் கௌரவத்தைக் காப்பாத்திக்கணும். வேகமா டைப் பண்ணினேன். நான்: "சீ... நிறுத்து பிரகாஷ்." நான்: "நீ காயம்னு சொன்னத நான் நம்பினேன். போட்டோ வேண்டாம்னு சொல்லச் சொல்ல நீ செண்ட் பண்ணுன. சரி பார்க்கலாம்னு பார்த்தா..." நான்: "இங்க ஒண்ணுமே இல்ல. இது சும்மா ஒரு சின்னச் சிராய்ப்பு." நான்: "அதுக்கு இப்டி தான் போட்டோ அனுப்புவியா?" நான்: "அந்த ஸ்கிராட்ச்க்கு கொஞ்சம் தேங்காய் எண்ணெய் வெச்சாச் சரியாகிடும்." நான்: "என்னை என்ன நினைச்ச?" நான்: "உன்னோடத பார்க்கக் காத்துக்கிட்டு இருக்கேன்னு நினைச்சியா?" நான்: "கொஞ்சம் நார்மலாப் பேசுனா, நீ எவ்ளோ அசிங்கமா போட்டோ அனுப்புற?" நான்: "இனிமே எனக்கு மெசேஜ் பண்ணாத. நான் உன்னை பிளாக் பண்றேன்." நான் பிளாக் பண்ணப் போனேன். ஆனா அதுக்குள்ள அவன் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டான். பிரகாஷ்: "அய்யோ... இல்ல மேடம். ப்ளீஸ் தப்பா நினைக்காதீங்க." பிரகாஷ்: "நிஜமாவே வலிக்குது மேடம். அதான் காட்டுனேன்." பிரகாஷ்: "எனக்கு வேற யாரையும் தெரியாது. நீங்க தான் உதவி செய்வீங்கன்னு நினைச்சேன்." பிரகாஷ்: "எனக்கு எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்ல மேடம். சத்தியமா." பிரகாஷ்: "என்னை மன்னிச்சுடுங்க மேடம்." பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் பிளாக் பண்ணிடாதீங்க. இனிமே இப்டி நடக்காது." அவன் கெஞ்சுன விதம்... எனக்குக் கொஞ்சம் பாவமா இருந்துச்சு. "சரி... ஒருவேளை அவனுக்கு நிஜமாவே வலிக்குதோ?" "விவரம் தெரியாம அனுப்பி இருப்பான். அவனுக்கும் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம அனுப்பிருப்பானோ?" "நான் தான் ஓவரா ரியாக்ட் பண்றேனா?" "பரவால்ல... மன்னிச்சு விடலாம்." "ஆனா இனிமே இடம் கொடுக்கக் கூடாது." நான் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தேன். நான்: "சரி... இந்த ஒரு முறை மன்னிக்கிறேன்." நான்: "இனிமே இந்த மாதிரி போட்டோ அனுப்பக் கூடாது." நான்: "ஒழுங்கா தேங்காய் எண்ணெய் எடுத்துத் தடவு. சரியாகிடும்." நான்: "கொஞ்ச நேரம் மெசேஜ் பண்ணாத." அனுப்பிட்டு, போனைத் தூக்கிப் போட்டேன். அவன் "சரி மேடம்"னு சொல்லி மெசேஜ் அனுப்பினான். நான் அதுக்குப் பதில் அனுப்பல. நான் ஒன்னும் அவனுக்காக ஏங்கிட்டு இருக்காத மாதிரி காட்டணும்னு நினைச்சேன். அவன் சுண்ணியைக் காமிச்சா மேடம் மடங்கிடுவாங்கன்னு அவன்கிட்ட காட்டக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன். போனை சோபால வெச்சுட்டு அப்படியே சோபா மேலேயே சாஞ்சு படுத்தேன். மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான குற்ற உணர்வு இருந்தாலும்... இன்னொரு பக்கம் ஒரு திருப்தி. "நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு, கல்யாணம் ஆனவ." "நான் வழிதவறல." "அவனை அதட்டி அடக்கிட்டேன்." அந்த நினைப்புலேயே கண்ணை மூடினேன். சோர்வுல தூக்கம் வந்துச்சு. எவ்ளோ நேரம் தூங்கினேன்னு தெரியல. திடீர்னு போன் ரிங் ஆச்சு. நான் திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். மணி பார்த்தேன். சாயங்காலம் 5:30. யார் கூப்பிடுறாங்க? அப்பா. ஊர்ல இருந்து கூப்பிடுறாரு. நான் போனை எடுத்தேன். "ஹலோ அப்பா." "ஹலோ பவித்ரா... என்னம்மா பண்ற?" "இப்போ தான்ப்பா தூங்கி எழுந்தேன். நீங்க எப்டி இருக்கீங்க? அம்மா எப்டி இருக்காங்க?" "எல்லாரும் நல்லா இருக்கோம்மா. உன் பையன் இங்க ஒரே ஆட்டம்." "என்ன பண்ணிட்டு இருக்கான்?" "இங்க அவன் கசின்ஸ் கூட விளையாடிட்டு இருக்கான்." "அவனைக் கூப்பிடுங்கப்பா." அப்பா என் மகனைக் கூப்பிட்டார். "அம்மா..." அந்த மழலைக் குரலைக் கேட்டதும் எனக்கு சந்தோஷம் தாங்கல. "குட்டி... என்னடா பண்ற? சாப்பிட்டியா?" "ம்ம்... பாட்டி சாப்பாடு கொடுத்தாங்க. நான் விளையாடிட்டு இருக்கேன் மா." "சூப்பர் டா. பத்திரமா விளையாடு. தாத்தாவைப் படுத்தாத." "சரி மா. அப்பா எங்க?" "அப்பா ஆபீஸ்ல ஒர்க்ல இருப்பாரு டா. நைட் வருவாரு." நாங்க கொஞ்ச நேரம் பேசினோம். அவன் அங்க எல்லாரும் கூடச் சேர்ந்து ஜாலியா இருக்கான். நான் இங்க? இந்த நாலு செவத்துக்குள்ள தனியா இருக்கேன். கார்த்திக் கூட இருந்தா பரவால்ல. அவரும் வேலை வேலைன்னு ஓடுறாரு. எனக்குத் தனிமை வாட்டுச்சு. போனை வெச்சேன். எழுந்து முகம் கழுவப் போனேன். குளிர்ந்த தண்ணிய முகத்துல அடிச்சுக் கழுவினேன். துடைச்சுட்டு, கண்ணாடியில என்னைப் பார்த்தேன். கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு என்னை நானே ரசிச்சேன். என் முகம் பார்க்க லட்சணமா இருந்துச்சு. நான் அழகாத் தான் இருக்கேன். சாயங்காலம் ஆயிடுச்சு. விளக்கு ஏத்தணும். நான் பூஜை அறைக்குப் போனேன். விளக்கை எடுத்தேன். எண்ணெய் ஊத்தினேன். திரி போட்டேன். தீப்பெட்டி எடுத்துப் பத்த வெச்சேன். தீபம் எரிஞ்சது. நான் கண்ணை மூடிச் சாமி கும்பிட்டேன். மனசுல ஒரு நிம்மதி வேணும்னு நினைச்சேன். விளக்கு ஏத்திட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன். வீடு நிசப்தமா இருந்துச்சு. அந்த அமைதி என்னைக் கொல்லும் போல இருந்துச்சு. டிவியை ஆன் பண்ணேன். ஏதோ சீரியல் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. சும்மா சத்தம் வரட்டுமேன்னு ஓட விட்டேன். சோபால வந்து உக்காந்தேன். மணி 6:30. கார்த்திக் இந்நேரம் கிளம்பியிருப்பார். நான் போனை எடுத்து அவருக்குக் கூப்பிடப் போனேன். அவரே கூப்பிட்டார். "ஹலோங்க... கிளம்பிட்டீங்களா?" நான் ஆவலா கேட்டேன். "இல்ல பவி... அதான் கூப்பிட்டேன்." "என்னங்க?" "இன்னைக்கு வர முடியாது பவி. கடைசி நேரத்துல ஒரு வேலை வந்துருச்சு." "என்னங்க சொல்றீங்க? நேத்தே சரியாத் தூங்கல." "தெரியுது பவி. ஆனா இது ரொம்ப முக்கியம். அமெரிக்கா கிளைண்ட் கூட மீட்டிங். நைட் முழுக்க இங்கேயே இருக்கணும்." "அச்சச்சோ..." "நீ சாப்பிட்டுப் படு. நான் நாளைக்குக் காலையில வந்துடுறேன்." "சரிங்க... பார்த்து இருங்க." அவர் போனை வெச்சிட்டார். நான் "சரி"னு சொன்னேனே தவிர... என் மனசுக்குள்ள எரிமலை வெடிச்சது. "எப்பப்பாரு வேலை வேலை..." "நான் இங்க இருக்கேனா செத்தேனான்னு கூடக் கவலை இல்ல." "இந்த வீட்ல நான் தனியா கிடக்கேன்." "யாரும் இல்ல." "அப்புறம் எதுக்கு இந்தக் கல்யாணம்?" "எதுக்கு இந்தப் புருஷன்?" "ராத்திரி ஆனா புருஷன் கூட இருக்கணும்னு ஆசை இருக்காதா?" "இவரு அங்க ஏசியில உக்காந்து வேலை பார்ப்பாரு. நான் இங்க தனியா வெந்துக்கிட்டு இருக்கணும்." எனக்குக் கோவமா வந்துச்சு. அழுகையா வந்துச்சு. டிவியில ஓடுற சீரியலைப் பார்க்கக் கூடப் பிடிக்கல. நான் சோபால சாய்ஞ்சேன். கால் மேல கால் போட்டு உக்காந்தேன். நான் ஒரு முடிவு பண்ணினேன். "இனிமே நான் யாருக்காகவும் காத்துக்கிட்டு இருக்க முடியாது." "என் சந்தோஷத்தை நான் தான் பாத்துக்கணும்." "அவர் வரலைன்னா போகட்டும்." வீடு அமைதியா இருந்துச்சு. என்னோட கோவம் மெதுவா விரக்தியா மாறுச்சு. விரக்தி... போரடிக்கும் உணர்வா மாறுச்சு. சும்மா போனை நோண்டிக்கிட்டு இருந்தேன். இன்ஸ்டாகிராம், ஃபேஸ்புக் எல்லாம் பார்த்துச் சலிச்சுப் போச்சு. திடீர்னு ஒரு நோட்டிபிகேஷன் சத்தம். "டிங்." வாட்ஸ்அப். யாரது? நான் போனை எடுத்துப் பார்த்தேன். தெரிஞ்ச நம்பர். பிரகாஷ். எனக்கு நெஞ்சு "திக்"னு ஆச்சு. "நான் தான் மெசேஜ் பண்ணாதன்னு சொன்னேனே... இவன் ஏன் பண்றான்?" நான் ஓப்பன் பண்ணினேன். பிரகாஷ்: "குட் ஈவினிங் மேடம்." வெறும் வணக்கம். மரியாதை கலந்த வணக்கம். வேற எதுவும் இல்ல. நான் யோசிச்சேன். "பதில் அனுப்பலாமா?" "வேணாம்... கண்டுக்காம விட்டாத் தான் மரியாதை." "இல்ல... பாவம். அவன் தான் மன்னிப்பு கேட்டுட்டானே." "மரியாதையாத் தானே அனுப்பிருக்கான்." "நான் சும்மா இருந்தா... எனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிரும்." "யார்கிட்டயாவது பேசணும் போல இருக்கு." "கார்த்திக் வரல." "இவன்கிட்ட பேசினா... கொஞ்ச நேரம் டைம் பாஸ் ஆகும்." "அவன் வலிக்குதுன்னு சொன்னானே... அது என்ன ஆச்சுன்னு கேட்கலாம்." "கேட்டா தப்பா நினைப்பானா?" "மேடம் நம்ம போட்டோவைப் பார்த்து இம்ப்ரஸ் ஆகிட்டாங்கன்னு நினைப்பானா?" "பரவால்ல... அக்கறையா விசாரிக்கிற மாதிரி கேட்கலாம்." என்னோட தனிமை ஜெயிச்சது. என் கோவம் தோத்துப்போச்சு. நான் டைப் பண்ணினேன். நான்: "குட் ஈவினிங் பிரகாஷ்." செண்ட் பண்ணினேன். அடுத்த வினாடியே... நான் இன்னொரு கேள்வியையும் கேட்டேன். இது என் மனசுல இருந்த கேள்வி. நான்: "இப்போ எப்டி இருக்கு? வலி குறைஞ்சுதா?" நான் அவனுக்கு மெசேஜ் அனுப்பிட்டேன். --------- Part 91: --------- நான் அந்த மெசேஜை அனுப்பிட்டு... போனையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன். "இப்போ வலி எப்டி இருக்கு?" "வலி கம்மியாகிடுச்சுன்னு சொல்லு." "இப்போ ஓகே மேடம்ன்னு சொல்லு." எனக்குள்ள நானே ஒரு சின்னக் குழந்தையைப் போல வேண்டிக்கிட்டேன். ஏன்னா... அவன் "வலிக்குது"ன்னு சொன்னா, எனக்கு மனசு கஷ்டமா இருக்கும். அதுவே "பரவால்ல, ஜாலி மேடம்"ன்னு சொல்லிட்டா... நான் ஃப்ரீயா ஆகிடுவேன். என் தப்பு இல்ல... எல்லாம் அவன் தலைவிதின்னு நினைச்சுப்பேன். நான் மெசேஜ் அனுப்பின அடுத்த வினாடியே... "டிங்." பதில் வந்துடுச்சு. அடப்பாவி... போனை கண்ணு இமைக்காம பார்த்துக்கிட்டே உக்காந்து இருப்பான் போல. இல்லன்னா... வேலையை விட்டுட்டு, என் மெசேஜுக்காக தவம் கிடக்குறானோ? நான் வேகமா ஓப்பன் பண்ணினேன். வரிசையா மெசேஜ் டைப் பண்ணிருக்கான். பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். நீங்க சொன்ன மாதிரி தேங்காய் எண்ணெய் போட்டேன்." பிரகாஷ்: "ஆனா வலி பெருசா குறையல." பிரகாஷ்: "இன்னும் சொல்லப்போனா... எண்ணெய் பட்டதும் கொஞ்சம் எரிஞ்சது மேடம்." பிரகாஷ்: "நடக்கலாம்னு பார்த்தா... பேண்ட் பட்டு உரசும்போதெல்லாம் ஒரே எரிச்சல் தான் மேடம்." இதைப் படிக்கும்போதே... எனக்குச் சிரிப்பு தான் வந்துச்சு. "ஆஹா... ஆரம்பிச்சுட்டான்யா..." "ஆஸ்கார் அவார்ட் நடிப்பு." ஒரு ஜட்டிக்காக இவன் இவ்ளோ பில்ட்-அப் கொடுக்குறானா? இவன் வேணும்னே சொல்றானா... இல்ல உண்மையிலயே வலிக்குதா? எனக்குத் தெரியல. ஆனா ஒன்னு மட்டும் புரியுது. இவன் என் அனுதாபத்தைத் தேடுறான். "பாவம் மேடம்... உங்களுக்காக கஷ்டப்படுறேன்"னு சொல்லி, என் மனசுல இடம் பிடிக்கப் பார்க்குறான். இருந்தாலும்... என் வயித்துக்குள்ள ஏதோ கலக்குன மாதிரி இருந்துச்சு. "ரொம்ப எரியுதா?" "நடக்கும்போது எரிச்சல் அதிகமா இருக்குதா?" "பாவம்..." நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்? சும்மா அவன் அப்படி அந்த விறைப்போட வெளிய போனா... யாராவது பார்த்தா அசிங்கமா இருக்குமேன்னு தானே அந்த ஜட்டியைக் கொடுத்தேன். அவன் நல்லதுக்குத் தானே ஹெல்ப் பண்ணினேன். ஆனா... அந்த ஜட்டி அவனுக்குச் சிறுசுன்னு எனக்குத் தெரியும். அதான் அதை ஒரு ஃபன் ஆகவும் செஞ்சேன். கொஞ்சம் கஷ்டப்படட்டுமேன்னு நினைச்சேன். "அவ்ளோ பெரிய சைஸை வெச்சுட்டுத் திரியுறான்ல... படட்டும்." ஆனா... அது இப்டி ஒரு பில்ட்-அப்ல கொண்டு போய் முடியும்னு நான் நினைக்கல. எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு. ஆனா எனக்கு டவுட்டும் வர ஆரம்பிச்சது. "இவன் பெரிய நடிகன்." "வேணும்னே பண்றானோ?" "எரியுதுன்னு சொல்றான்... ஆனா மெசேஜ் மட்டும் டக்கு டக்குனு அனுப்புறான்." ஆனா இன்னொரு மனசு... "இல்ல... நிஜமாவே வலிக்குது போல"ன்னு ஃபீல் பண்ணுச்சு. அந்த மனசாட்சி என்னைக் கேள்வி கேட்க ஆரம்பிச்சது. "பவித்ரா..." "நீ ஒரு ஹெல்ப்பிங் மைண்ட் இருக்கிற பொண்ணு." "நீ நல்லவ." "அவன் பாட்டுக்கு இருந்தான்... நீ கேட்டதால தான் காய்கறி வாங்க ஹெல்ப் பண்ண வந்தான்." "அவன் போறப்போ நீ தான் கூப்பிட்டு... அந்த விறைப்பை மறைக்க... அந்தச் சின்ன ஜட்டியைப் போட வெச்ச." "இப்போ அதனால அவன் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்." எனக்கு என்னவோ மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு. "இது தப்பு." "நான் இதைச் சரி பண்ணனும்." "டாக்டர் பவித்ரா வேலையை ஆரம்பிக்க வேண்டியது தான்." நான்: "அய்யோ... சாரி பிரகாஷ். எனக்குத் தெரியாம போச்சு." நான்: "நான் அசிங்கமா தெரியுதுன்னு தான் கொடுத்தேன். இப்டி வலிக்கும்னு நினைக்கல." நான்: "ரொம்ப வலிக்குதா?" நான்: "வேணும்னா நீ இன்னைக்கு லீவ் எடுத்துடு பிரகாஷ்." நான்: "உடம்பு சரியில்லன்னு சொல்லிடு." நான் அவனுக்கு லீவ் எடுக்கச் சொன்னேன். அதுதான் இப்போதைக்கு என்னால செய்ய முடிஞ்ச உதவி. அவன் போய் படுத்து ரெஸ்ட் எடுத்தா... வலி குறையும்னு நினைச்சேன். ஆனா அவன் அதுக்கும் ஒரு காரணம் சொன்னான். பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்... அது முடியாது." பிரகாஷ்: "ஏற்கனவே ரெண்டு வாரம் முன்னாடி காய்ச்சல்னு ரெண்டு நாள் லீவ் போட்டேன்." பிரகாஷ்: "உங்களுக்குக் கூட ஞாபகம் இருக்குல்ல... நீங்க மெசேஜ் அனுப்பாதப்போ." பிரகாஷ்: "இப்போ மறுபடியும் லீவ் கேட்டா... கொடுக்க மாட்டாங்க மேடம்." பிரகாஷ்: "எனக்கு வர்றதே கொஞ்ச சம்பளம்." பிரகாஷ்: "அதுல ஏற்கனவே போன லீவுக்கு... தெரியல எவ்ளோ கட் பண்ணுவாங்கன்னு." பிரகாஷ்: "இன்னொரு நாள் லீவ் போட்டா... கஷ்டம் ஆகிடும்." பிரகாஷ்: "லீவ் எடுக்குறது ரிஸ்க் மேடம்." பிரகாஷ்: "வலிச்சாலும் பரவால்ல... கொஞ்ச நேரத்துல சரியாகிடும் மேடம். பழகிடுச்சு மேடம்." இந்த வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்னும்... என்னை ஏதோ பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் போடுற ஒவ்வொரு பிட்டும்... எனக்குப் புரிஞ்சது. "பார்த்தீங்களா மேடம்... நான் எவ்ளோ ஏழை... ஆனா எவ்ளோ உழைப்பாளி"னு மறைமுகமாச் சொல்றான். எனக்கு என் மேல லேசா டென்ஷன் ஆச்சு. "எனக்கே என்னான்னு விட்ருக்கணும்." "நீ அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்றேன்... அவனோட அசிங்கத்தை மறைக்கிறேன்னு போயிட்டு..." "இப்போ பாரு எல்லாத்துக்கும் நீ தான் காரணம் ஆகிட்ட." "உனக்கு வேணா அது ஒரு ஹெல்ப்." "உனக்கு வேணா அது அசிங்கம்னு ஹெல்ப் பண்ண போனது." "ஆனா அவனுக்கு?" "அவன் வாழ்க்கையே அந்த வேலையில தான் ஓடுது." "உன் ஹெல்ப்பிங் மைண்ட்னால... அவனுக்கு காயம் பண்ணி இருக்க வெச்சுட்ட." "இப்போ அவன் எரிச்சலோட... அந்தச் சேர்ல உக்காந்து காவல் காத்துக்கிட்டு இருக்கான்." எனக்கு ஒரு மாதிரி கில்ட்டா இருந்துச்சு. "சீ... உனக்கு ஏன் இந்தத் தேவை இல்லாத வேலை?" "தோல் உரிஞ்சு... புண்ணாகி... என்ன என்னமோ சொல்றான்." எனக்குக் குழப்பமா இருந்துச்சு. ஒரு சைடு அவன் நடிக்கிறானோன்னு ஃபீல் ஆகுது. ஆனா அவன் பேசுறப்போ... அவனுக்கு வலி போலன்னு ஃபீல் ஆகுது. அவன் வலியில தான் இருக்கான் போல. அப்போ நான் அவனைச் சமாதானப்படுத்த நினைச்சேன். அவன் "உங்களால தான் மேடம் இப்டி ஆச்சு"னு சண்டை போட்டா கூட எனக்கு நிம்மதியா இருந்திருக்கும். இல்ல... அவன் நடிக்கிறான்னு கன்ஃபார்ம் ஆவது ஆகியிருக்கும். இப்போ அப்டி இல்ல. "மேடம்... மேடம்"னு உருகி வழியுறான். "கீழே கிரவுண்ட் ப்ளோர்ல... அவன் அந்த செக்யூரிட்டி கேபின்ல உக்காந்து இருப்பான்." "அந்த வலியோட... வேதனையோட... முடியாம உக்காந்து இருப்பான்." "பார்க்கவே பயங்கரமா இருக்கும்னு சொன்னானே." ஆனா எனக்கு போட்டோல அவ்வளவாத் தெரியல. அது தெரியாம அவனைத் திட்டியும் திட்டினேன். "ஒருவேளை அவன் நடிக்கல... உண்மையாலுமே கஷ்டப்படுறான் போல." "இதுக்கு அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்." "சும்மா மெசேஜ் அனுப்பினா வலி குறையாது." எனக்குத் திடீர்னு ஒரு ஞாபகம் வந்துச்சு. ரெண்டு மாசம் முன்னாடி கார்த்திக்குக்கு, ஒரு ஸ்கிராட்ச் ஆச்சு. அப்போ அவரு ஒரு டியூப் வாங்கிட்டு வந்தார். அது போடும்போது எரிச்சல் இல்லாம, "ஜில்"லுனு இருக்கும்னு சொன்னார். அது ஒரு ஆன்டிசெப்டிக் க்ரீம். "ஆமா... அது வீட்ல இருக்குமே." நான் வேகமா பெட்ரூமுக்கு போனேன். டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் டிராயரைத் திறந்தேன். உள்ள மருந்து, மாத்திரை எல்லாம் கிடந்துச்சு. தேடினேன். கிடைச்சது. எடுத்துப் பார்த்தேன். இன்னும் பாதி டியூப் இருக்கு. இதை அவன்கிட்ட கொடுத்தா... போட்ட உடனே எரிச்சல் குறைக்கும். நான் டியூப்பை எடுத்துக்கிட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன். ஆனா... இதை எப்டி அவன்கிட்ட கொடுக்குறது? முதல்ல அவன்கிட்ட சொல்லிப் பார்ப்போம். நான் போனை எடுத்தேன். நான்: "பிரகாஷ்... உன்கிட்ட வேற ஏதாவது மருந்து, ஆயின்மென்ட் இருக்கா?" பிரகாஷ்: "எதுவும் இல்ல மேடம். தேங்காய் எண்ணெய் மட்டும் தான் இருந்தது." நான்: "அது பத்தாது. எரிச்சல் அடங்காது." நான்: "என்கிட்ட ஒரு டியூப் இருக்கு. அது போட்டா உடனே சரியாகிடும்." பிரகாஷ்: "பரவால்ல மேடம். சிரமம் வேண்டாம்." நான்: "சும்மா இரு. நான் தர்றேன்." இப்போ யோசனை. "நான் கீழே போய் கொடுத்துட்டு வரலாமா?" நான் என் டிரஸ்ஸைப் பார்த்தேன். வெறும் காட்டன் புடவை. லைட் ப்ளூ கலர். உள்ள எதுவும் இல்ல. பிராவும் இல்ல. ஜட்டியும் இல்ல. மத்தியானம் செகண்ட் டைம் குளிச்சப்போ... வெயிலுக்கு இதமா இருக்கட்டுமேன்னு அப்படியே போடாம விட்டுட்டேன். இப்போ நான் இருக்கிற கோலத்துல கீழே போக முடியுமா? "மணி இப்போ 7:30 மணிக்கு மேல ஆச்சு." "இருட்டா இருக்கும்." "ஆனா லிப்ட்ல யாராவது பார்த்தா?" "தேவை இல்லாத பிரச்சனை." "அதுவும் நான் இருக்கிற கோலத்துக்கு..." "கிரவுண்ட் ப்ளோர்ல காத்து அடிக்கும்." "காத்துல என் புடவை ஒட்டிக்குச்சுன்னா... நான் உள்ள ஒண்ணுமே போடலைங்குறது ஊருக்கே தெரிஞ்சிடும்." "அப்புறம் வாட்ச்மேனுக்கு மருந்து கொடுக்கப் போய்... மானத்தை வாங்கிட்டு வர வேண்டியதுதான்." "யாராவது பார்த்தா அசிங்கம்." "ரிஸ்க் எடுக்க முடியாது." அப்போ என்ன பண்றது? "அவனை மேல வரச் சொல்லலாமா?" நான் வீட்டை ஒரு டைம் பார்த்தேன். யாரும் இல்ல. எனக்குத் தெரியும் யாரும் இல்லன்னு. ஆனா என் இன்டியூஷன் செக் பண்ணுது, என்னையே அறியாம. "அவனை மேல வரச் சொல்லி... கதவு கிட்டயே கொடுத்துட்டு அனுப்பிடலாம்." "யாரும் பார்க்க மாட்டாங்க." "லிப்ட்ல வந்து... டக்குனு வாங்கிட்டுப் போய்டுவான்." "இது தான் சேஃப்." நான் முடிவு பண்ணினேன். உடனே டைப் பண்ணினேன். நான்: "பிரகாஷ்... நான் கீழே வர முடியாது." நான்: "நீ மேல ஃப்ளாட்டுக்கு வா." நான்: "நான் மருந்து எடுத்து வெச்சிருக்கேன். வாங்கிட்டுப் போ." அவன் கொஞ்சம் தயங்கினான். பிரகாஷ்: "மேடம்? நான் மேல வரவா?" பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம், நான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிறேன் மேடம். உங்களுக்குச் சிரமம் வேணாம் மேடம்." "பாருடா..." அவன் நடிக்கிறான். அவன் வரத் தயாராத் தான் இருக்கான்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா சும்மா பிகு பண்ணிக்குறான். என்னை வற்புறுத்த வைக்கிறான். "நீ கூப்பிட்டா நான் வர மாட்டேன்... நீ கெஞ்சுனா தான் வருவேன்"னு சொல்ற மாதிரி இருக்கு. எனக்கு லேசாக் கோவம் வந்துச்சு. கூடவே ஒரு சிரிப்பும் வந்துச்சு. "நானே எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாம கூப்பிடுறேன்... இவன் என்னடான்னா..." நான்: "ஒன்னும் சிரமம் இல்ல. நீ லிப்ட்ல வா." நான்: "இது அப்ளை பண்ணா, இம்மீடியட்டா ரிலீஃபா இருக்கும்." நான்: "ரொம்ப யோசிக்காத, என்னையும் டென்ஷன் பண்ணாம வா." நான்: "நான் சொன்னா கேளு. வலிக்குதுன்னு சொன்னல்ல... வந்து வாங்கிட்டுப் போ." நான்: "இப்போவே கிளம்பி வா. எனக்கு ஒரு ப்ராப்ளமும் இல்ல." கொஞ்ச நேரம் அமைதி. அப்புறம் பதில் வந்தது. பிரகாஷ்: "சரி மேடம். வர்றேன்." அனுப்பிட்டு ஆஃப்லைன் போயிட்டான். அவன் கிளம்பிட்டான். "ஹப்பாடா..." ஒரு வழியா வரேன்னு சொல்லிட்டான். இல்ல என் வாயாலயே அவனைக் கூப்பிடணும்னு கூப்பிட வெச்சுட்டானோ? "கில்லாடி தான் இவன்." எதுவா இருந்தாலும் பரவால்ல. இங்க வர அவனுக்கு இன்னும் ரெண்டு நிமிஷம் ஆகும். என் இதயம் படபடன்னு அடிக்க ஆரம்பிச்சது. "டப் டப்... டப் டப்..." ஏன்னு தெரியல. வெறும் மருந்து கொடுக்கத் தானே வரான்? ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான பதட்டம். ஒரு விதமான எதிர்பார்ப்பு. அவன்... யாரும் இல்லாத நேரத்துல... நைட் டைம்... என் வீட்டுக்கு வர்றான். நான் ஹால்ல நின்னேன். கையில அந்த மருந்து டியூப். வீடு நிசப்தமா இருந்துச்சு. அந்த அமைதியில... ஃபேன் சுத்துற சத்தமும்... என் மூச்சுக் காத்து சத்தமும் எனக்கே கேட்டுச்சு. "ஸ்ஸ்ஸ்..." திடீர்னு என் உடம்பு மேல எனக்கு ஒரு கவனம் வந்துச்சு. ஃபேன் காத்து மெதுவா வீசுது. அது என் புடவைக்குள்ள பூந்து... என் கால்களைத் வருடிச்சு. என் இடுப்புல... பாவாடை நாடா அழுத்துறது தெரிஞ்சுது. என் மார்புல... அந்த மெலிசான ஜாக்கெட் துணி உரசறது தெரிஞ்சுது. "சொர சொர"னு அந்தத் துணி என் முலைக்காம்பைத் தீண்டுச்சு. அப்போ தான் எனக்கு உறைச்சது. "அய்யய்யோ..." நான் குனிஞ்சு என்னைப் பார்த்தேன். "நான் உள்ள ஒண்ணுமே போடலையே." "முழுசா ஃப்ரீயா நிக்கிறேனே." "இப்டியேவா கதவைத் திறக்கப் போறேன்?" எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு. என் முகம் சூடாச்சு. "அவன் வந்தா... என் எதிர்த்தாப்ல நிப்பான்." "என் புடவை லேசா விலகினா கூட..." "இல்ல ஹால் லைட் வெளிச்சத்தில... என் ஜாக்கெட் வழியா என் காம்பு தெரிஞ்சா?" "எனக்கு இப்பவே குளிருது... காம்பு விறைச்சுப் போய் குத்திக்கிட்டு நிக்குது." "அவன் ஏற்கனவே மத்தியானம் நடந்ததெல்லாம் நினைச்சு வெறில இருப்பான்." "அவனோட அந்தச் சுண்ணி வேற என் மைண்ட்ல வருது." "அந்த மான்ஸ்டர் சைஸ்..." "அவன் எப்டிப்பட்ட ஆளுனு தெரியும்." "இப்போ நான் இப்டி நின்னா... வேணும்னே காட்டுறேன்னு நினைச்சுக்க மாட்டான்?" "நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. இப்டி வந்து நிக்கக் கூடாது." "குறைஞ்சது ஒரு ஜட்டியையாவது போட்டுக்கணும்." "என் புண்டையை மறைக்க ஒரு துணி கூட இல்லாம நிக்கிறேன்." "என் தொடைகள் உரசும் போதே எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு." "ஈரம் கசியுது." "இது தப்பு." "அவன் பார்வை பட்டாலே எனக்கு என்னமோ ஆகுது." "இப்போ நான் இப்டி நின்னா... அவன் கண்ணு சும்மா இருக்குமா?" "அவன் வெறும் வாட்ச்மேன் அவ்ளோதான்." "இருந்தாலும்..." எனக்குக் கை கால் உதறுச்சு. "பவித்ரா... ஓடு." "பெட்ரூமுக்கு ஓடு." "வேகமா ஒரு ஜட்டியை எடுத்துப் போடு." "இல்லன்னா நைட்டியை மாத்திக்கோ." "எதுவும் இல்லாம கதவைத் திறக்காத." நான் திரும்பினேன். பெட்ரூமை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வெச்சேன். அப்போ... "டிங்... டாங்..." வாசலில் அழைப்பு மணி சத்தம். என் ரத்தம் அப்படியே உறைஞ்சு போச்சு. நான் நின்ன இடத்துலேயே சிலையா நின்னேன். "வந்துட்டான்." "அவ்ளோ சீக்கிரம் வந்துட்டான்." "லிப்ட் ஏற்கனவே அவன் பிரஸ் பண்ற இடத்துலேயே இருந்திருக்கும் போல." "இப்போ என்ன பண்றது?" நான் பெட்ரூம் கதவைப் பார்த்தேன். வாசக்கதவைப் பார்த்தேன். இப்போ நான் உள்ள போய் மாத்திட்டு வர முடியாது. அவ்ளோ நேரம் அவன் வெளிய காத்துக்கிட்டு இருந்தா... பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க பார்ப்பாங்க. எதுக்கு வாட்ச்மேன் இவ்ளோ நேரம் பெல் அடிச்சுட்டு வெளிய நிக்கிறான்னு பார்ப்பாங்க. "என்னடா வாட்ச்மேன் இங்க நிக்கிறான்?"னு எட்டிப் பார்ப்பாங்க. அது சந்தேகத்தை உண்டாக்கும். உடனே திறக்கணும். தாமதிக்க முடியாது. "வேற வழி இல்ல." "புடவை அசையாமப் பாத்துக்கலாம்." "முந்தானையை இழுத்து... இடுப்பையும் மார்பையும் நல்லா மூடிக்கலாம்." "எதுவும் அவனுக்குக் காமிக்காம... ஜாக்கிரதையா இருக்கலாம்." "கதவை லேசாத் திறந்து... கையை மட்டும் நீட்டி மருந்தைக் கொடுத்துடலாம்." "உள்ள விட வேணாம் அவனை." "வெளியவே நிக்க வெச்சுப் பேசி அனுப்பிடுவோம்." நான் என்னை நானே தேத்திக்கிட்டேன். என் புடவைத் தலைப்பை எடுத்து... இடுப்புல இறுக்கமாச் சொருகினேன். முந்தானையை இழுத்து என் மார்பை மறைச்சேன். கையைக்கட்டிக் கிட்டேன். என் நெஞ்சு கூட்டுக்குள்ள இதயம் வெடிக்கிற மாதிரி துடிச்சுது. "டப்... டப்... டப்... டப்..." இது பயம் மட்டும் இல்ல... ஒரு விதமான த்ரில். என் தொடைகள் நடுங்குச்சு. கீழே... என் கால்களுக்கு நடுவுல காத்து சும்மா பூந்து விளையாடுச்சு. நான் நடக்கும்போது... என் பாவாடை என் கால்களோட உரசும் சத்தம்... "சரக்... சரக்..." பாதுகாப்புக்கு ஒரு துணி கூட இல்லாம... நான் நிர்வாணமா இருக்கிற உணர்வு. அந்த உணர்வு... பயத்தை மீறி... எனக்குள்ள ஒரு கிளர்ச்சியையும் கொடுத்துச்சு. "நான் இப்டி இருக்கிறத அவன் பார்த்தா என்ன நினைப்பான்?" "ச்சீ... என்ன புத்தி இது?" "பவித்ரா... நீ ரொம்ப மோசம்." நான் தலையை ஆட்டினேன். மெதுவா கதவை நோக்கி நடந்தேன். ஒவ்வொரு அடியும் பயமா இருந்துச்சு. கதவு கைப்பிடியைப் பிடிச்சேன். கை விரல்கள் சில்லுனு இருந்துச்சு. ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன். "பவித்ரா... நார்மலா இரு. பதட்டப்படாத." "சும்மா ஒரு மருந்து கொடுக்கப் போற. அவ்ளோ தான்." "நார்மலா மெயின்டெய்ன் பண்ணு." என் கைகள் நடுங்க... தாழ்ப்பாளை நீக்கினேன். "டக்." அந்தச் சத்தம் வீட்டுக்குள்ள எதிரொலிச்சது. நான் கதவைப் பிடிச்சு... மெதுவாத் திறந்தேன்.
02-02-2026, 03:23 PM
hot update nanba
ovoru scene um sema hot avana nude ah pathathu photo la pathathu elame sema hot
02-02-2026, 04:10 PM
நண்பா என்ன மாதிரி எழுத்து நடை
பின்னிட்டீங்க .... பெண்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் துள்ளியமாக பதிவு செய்துள்ளீர்கள் அற்புதம் வரிக்கு வரி பவியோட நின்று உணர்வது போல் உள்ளது சமீப கால கதைகளில் உங்கள் கதை ந்டை வேற மாதிரி ..... தொடரவும் உங்கள் கதையை இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் தொடர்ந்து படித்தேன் நல்ல ஒரு தொடரை தவறவிட்டு விட்டடோம் என்றுவருத்த பட்டேன் ஒரு காமம் மிகுந்த தொடராக இல்லாமல் வெகு நிதனமாக பவி என்ற பெண்ணின் உணர்வுடனே பயனிக்கும் மிக அழாகான தொடர் பவி பெண்ணின் பார்வை யிலிருந்து அவளுக்கான மன போராட்டங்கள் அவளின் அகந்தை ...மன உள் அகங்காரம் தன்முனைப்பு (EGO ). பவியின் இத்தனை பரிணாமங்களும் உங்கள் எழுத்தில் மிக அழகாக வெளிப்பட்டுள்ளது ஆச்சரியபடவைக்கிறது உங்கள் எழுத்து நடை ... பாராட்ட வார்த்தைகளே இல்லை இந்த தளத்தில் தகாப் பாலுறவு, தகாதப் புணர்ச்சி incest கதைகளுக்கு வரவேற்ப்பு இருக்கும் ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் நடையும் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் மிகவும் மகிழ்வூட்ட கூடியதாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு பதார்த்தமும் ஒவ்வொரு சுவை பழங்கள் பல வகை சுவையும் விதம் விதம் ஆனால் பேரின்பம் ஒன்றே .... அவ்பேரின்பத்தை தரும் உங்களாமாதிரி எழுத்தாளர்கள் நலமுடன் தொடர்ந்து எழுதுங்கள் எதிமறை கருத்துக்கள் உங்களை பலவீன படுத்த கூடிய பிண்ணூடஙகளை எங்களை மாதிரி வாசகர்களுகாக பொருத்தருள்க ... தொடரவும் நன்றி அற்புதமான தொடர் ,.,... இதே உங்கள் எண்ணோட்டதுடன் தொடரவும் உற்ச்சாக படுத்த நாங்கள் இருக்கிறோம் பேரின்ப காமத்தை இழக்க விரும்ப வில்லை
02-02-2026, 05:39 PM
நின்னு நிதானமா ஆடுறதும் ஒரு சுகம்.. ஒரு திறமை.. அது எல்லோரும் செய்ய முடியாது.. படிச்சா அடிச்சு ஊத்திட்டு போகாம அப்டியே டெம்ப்லேயே வச்சு செய்றது சாதாரண விஷயம் இல்ல..
சூப்பர்.. 
03-02-2026, 12:33 AM
(This post was last modified: 04-02-2026, 10:31 PM by The Adobe. Edited 3 times in total. Edited 3 times in total.)
Deleted
03-02-2026, 10:23 AM
நன்றி நண்பா,தொடர்ந்து எழுதி தங்களை மகிழ்விக்கும் உங்களுக்கு கோடான கோடி நன்றி நண்பா. பிரகாஷ் நடிப்புதை தத்துருமாக எழுதி உள்ளீர்கள். படிக்கும்போது கதை மாதிரி தெரியாமல் அந்த கதா பத்திரங்களோடு ஒன்ற வைத்து விட்டீர்கள். Thanks nanba
04-02-2026, 01:31 AM
(This post was last modified: 05-02-2026, 01:47 AM by Vijay42. Edited 2 times in total. Edited 2 times in total.)
MmmmHr
04-02-2026, 03:14 PM
(03-02-2026, 12:33 AM)The Adobe Wrote: நாம் தமிழ் community காக தொடங்க பட்ட புதிய வலைத்தளம் இந்த தளத்தில் கதைகள் எதுவும் இல்லையே நண்பா ஏதாவது register செய்ய வேண்டுமா ???
04-02-2026, 04:21 PM
இந்தத் த்ரெட்ல கதையப் பத்தி என்ன வேணா பேசுங்க, உங்க விவாதங்களையும் ஃபீட்பேக்கையும் நான் எப்பவும் வரவேற்கிறேன். ஆனா, இந்த மத்த சம்பந்தம் இல்லாத விஷயங்களை இங்க பேசி த்ரெட்டப் பொல்யூட் பண்ணாதீங்க.
கதை சம்பந்தப்பட்டதை மட்டும் இங்க பேசுங்க. மத்த டீடைல்ஸ் எதாச்சும் ஷேர் பண்ணனும்னா, அதுக்குன்னு தனியா புது த்ரெட்ல பேசிக்கோங்க. இந்த த்ரெட் இந்த கதைக்காக மட்டும் இருக்கட்டும், அப்போதான் கதை மட்டும் சரியா போய் சேரும். கொஞ்சம் ஒத்துழைப்பு குடுங்க. - Thanks
04-02-2026, 05:58 PM
(04-02-2026, 04:21 PM)yazhiniram Wrote: இந்தத் த்ரெட்ல கதையப் பத்தி என்ன வேணா பேசுங்க, உங்க விவாதங்களையும் ஃபீட்பேக்கையும் நான் எப்பவும் வரவேற்கிறேன். ஆனா, இந்த மத்த சம்பந்தம் இல்லாத விஷயங்களை இங்க பேசி த்ரெட்டப் பொல்யூட் பண்ணாதீங்க.
04-02-2026, 09:35 PM
(04-02-2026, 04:21 PM)yazhiniram Wrote: இந்தத் த்ரெட்ல கதையப் பத்தி என்ன வேணா பேசுங்க, உங்க விவாதங்களையும் ஃபீட்பேக்கையும் நான் எப்பவும் வரவேற்கிறேன். ஆனா, இந்த மத்த சம்பந்தம் இல்லாத விஷயங்களை இங்க பேசி த்ரெட்டப் பொல்யூட் பண்ணாதீங்க. But cant register please help
04-02-2026, 10:09 PM
----------
Part 92: ---------- நான் கதவைத் திறந்தேன். எதிர்பார்த்த மாதிரியே... அவன் வாசல்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான். அவன் அழல. கண்ணுல தண்ணி எல்லாம் இல்ல. ஆனா அவன் கண்ணு கொஞ்சம் டல்லா, ஒரு மாதிரி சோகமா இருந்துச்சு. அவன் வலது கை... அவனோட பேண்டுக்கு மேல... அந்த இடத்தைப் பொத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஏதோ ஒரு காயப்பட்ட பறவையை உள்ளங்கையில வெச்சிருக்கிற மாதிரி... ரொம்பப் பத்திரமா... அதே சமயம் யாரோ பிடுங்கிக்கப் போற மாதிரி இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்தான். அதைப் பார்த்த உடனே... என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன யோசனை. "பாவம்..." "இவன் நடிக்கல." "நிஜமாவே வலிக்குது போல." "இல்லன்னா இப்டி ஒரு மாதிரி கூனிக் குறுகி நிப்பானா?" "பெரிய பயில்வான் மாதிரி சுத்துனான்... இப்போ பூனைக்குட்டி மாதிரி நிக்கிறான்." நான் அவனை அப்படியே வெளிய அனுப்பி இருக்கணும். கதவு இடுக்குல மருந்தைக் கொடுத்துட்டு, "போய் போட்டுக்கோ"ன்னு சொல்லி இருக்கணும். ஆனா... அவன் நிக்கிறதைப் பார்த்ததும்... எனக்குள்ள இருந்த அந்த "டாக்டர் பவித்ரா" முழிச்சுக்கிட்டா. நான் அதை மறந்துட்டு, கதவை முழுசாத் திறந்தேன். நான்: "உள்ள வா பிரகாஷ்." அவன் தயங்கினான். கால்ல செருப்பை கழட்டி விடலாமா வேணாமான்னு யோசிச்சான். பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்... இங்கேயே கொடுங்க. நான் வாங்கிட்டுப் போயிடுறேன்." பிரகாஷ்: "உங்களுக்கு வேண்டாத சிரமம் மேடம். எதுக்கு மேடம்?" அவன் அப்படிக் கேட்டதும், எனக்குத் தோணுச்சு. "அடேங்கப்பா... நல்லா நடிக்கிறான்." "எனையாவே அவனைக் கூப்பிட வைக்கணும்னு பிளான் பண்றான்"னு என் மனசுக்குத் தோணுச்சு. "நீ உள்ள வராம போக மாட்டேன்னு எனக்குத் தெரியும்டா." ஆனா வெளிய நிக்க வெச்சா... பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க பார்ப்பாங்க. "என்னடா வாட்ச்மேன் இங்க நிக்கிறான்?"னு எட்டிப் பார்ப்பாங்க. அது எனக்குத் தான் பிரச்சனை. நான்: "பரவால்ல வா..." நான் அவனை உள்ள கூப்பிட்டேன். அவன் மெதுவா... கால்ல அடிபட்டவன் நடக்குற மாதிரி... நொண்டி நொண்டி உள்ள வந்தான். "ஒரு சின்னக் காயத்துக்கு இவ்ளோ நொண்டலா?" எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு. ஆனா காட்டிக்கல. அவன் உள்ள வந்ததும்... நான் கதவைச் சாத்தினேன். என் கை தானா தாழ்ப்பாளைத் தேடுச்சு. "டக்." நான் கதவைப் பூட்டினேன். அந்தச் சத்தம்... அந்த நிசப்தமான வீட்டுக்குள்ள எதிரொலிச்சது. அது ஒரு சாதாரண சத்தம் தான். தினமும் கேட்குற சத்தம் தான். ஆனா அந்த நிமிஷம்... அது எனக்கு வேற ஏதோ உணர்த்துற மாதிரி இருந்துச்சு. "இப்போ நீயும் அவனும் மட்டும் தான்." "யாரும் இல்லாத வீட்டுல... இவன் கூடக் கதவைப் பூட்டிக்கிட்டு இருக்கியே பவித்ரா." "இது சேஃப் தானா?" "ஒரு வாட்ச்மேனை வீட்டுக்குள்ள விட்டுட்டு பூட்டுறது... புத்திசாலித்தனமா?" என் நெஞ்சு "திக்"னு அடிச்சுது. நான் திரும்பினேன். அவன் ஹால் நடுவுல... ஒரு மாதிரி பவ்யமா, பயபக்தியா நின்னுக்கிட்டு இருந்தான். கையில அந்த டியூப்பை வெச்சிருந்தேன். நான் அவன் பக்கத்துல போனேன். ரொம்பக் கிட்ட போகல. ஒரு ரெண்டு அடி தள்ளி நின்னேன். நான்: "இந்தா... இதைப் பிடி." நான் டியூப்பை நீட்டினேன். அவன் கையை எடுத்து அதை வாங்கினான். அவன் விரல்கள் என் விரல்ல படல. ரொம்ப ஜாக்கிரதையா வாங்கினான். "பரவால்ல... மரியாதையாத் தான் இருக்கான்." நான்: "இது ஒரு நல்ல ஆன்டிசெப்டிக் க்ரீம்." நான்: "இதை எடுத்து... அந்த இடத்துல லேசாத் தடவு." நான்: "எரிச்சல் இருக்காது. உடனே ஆறிடும்." நான்: "போய் அப்ளை பண்ணிட்டு வேலைய பாரு. கொஞ்ச நேரத்துல சரியாகிடும்." அவன் அந்த டியூப்பையே விசித்திரமாப் பார்த்தான். ஏதோ வேற்று கிரகத்துப் பொருளைப் பார்க்குற மாதிரி... திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தான். அவன் முகத்துல ஒரு குழப்பம். எனக்கு லேசாச் சிரிப்பு வர மாதிரி இருந்துச்சு. "என்ன பிரகாஷ்... இப்டிப் பார்க்குற?" அவன் தயக்கத்தோட என்னைப் பார்த்தான். பிரகாஷ்: "மேடம்... எனக்கு இதெல்லாம் போடத் தெரியாது மேடம்." பிரகாஷ்: "நான் இதுக்கு முன்னாடி இப்டி க்ரீம் எல்லாம் யூஸ் பண்ணது இல்ல." பிரகாஷ்: "எதாச்சும் அடிபட்டா... ஆயில் தான் மேக்ஸிமம் அப்ளை பண்ணுவேன் மேடம். இதெல்லாம் தெரியாது மேடம்." எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு. "ஒரு ஆயின்மெண்ட் கூட யூஸ் பண்ணத் தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டு இருக்கான்?" "இல்ல நடிக்கிறானா?" "எந்த ஊர்லயா இவன் இருந்தான்?" ஆனா அவன் முகத்தைப் பார்த்தா அப்படித்தான் தெரியுது. நான்: "மூடியைத் திருகித் திறக்கணும். அவ்ளோ தான்." நான்: "கொடு நான் திறந்து தர்றேன்." நான் வாங்கிக் கொடுக்க கையை நீட்டினேன். ஆனா அவன் கொடுக்கல. பிரகாஷ்: "பரவால்ல மேடம்... நான் பார்த்துக்குறேன்." அவன் திறக்க முயற்சி பண்ணான். கை நடுக்கத்துல... டியூப் கீழே விழப் போச்சு. பிடிச்சுட்டான். "ஐயோ பாவம்..." பிரகாஷ்: "மேடம்... என் கை வேற சொரசொரன்னு இருக்கும்." அவன் அவனோட உள்ளங்கையைக் காட்டுனான். பிரகாஷ்: "எனை கை ஆயில் தேய்க்குறப்போவே ரொம்ப எரிஞ்சது மேடம்." பிரகாஷ்: "இந்தக் கையை வெச்சு... அந்த இடத்துல தடவினா... இன்னும் புண்ணாகிடுமோன்னு பயமா இருக்கு மேடம்." பிரகாஷ்: "நகக்கீறல் பட்டா கூட எரியும்." பிரகாஷ்: "ஏற்கனவே அங்க தோல் உரிஞ்சு போயிருக்கு." சொல்லிட்டு... அவன் அந்த டியூப்பை என்கிட்டயே நீட்டினான். பிரகாஷ்: "வேணாம் மேடம். எனக்குப் பயமா இருக்கு." பிரகாஷ்: "நான் இப்படியே இருந்துக்குறேன்." பிரகாஷ்: "வலிச்சாலும் பரவால்ல... தானா சரியாகிடும்." எனக்கு எரிச்சல் வந்துச்சு. "இவன் என்ன லூசா?" "வலிக்குதுன்னு சொல்றான்... மருந்து கொடுத்தா போட மாட்டேங்கறான்." "இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வரச்சொல்லி... இவன் போடாம போனா... எனக்கு எப்டி மனசு நிம்மதியா இருக்கும்?" "நைட்டு பூரா என் குற்ற உணர்வு என்னைத் தூங்க விடாதே." நான் அந்த டியூப்பை அவன்கிட்ட இருந்து வாங்கினேன். நான்: "என்ன பிரகாஷ் நீ? லூசு மாதிரி பேசுற?" நான்: "மருந்து போடாம எப்டி ஆறும்?" நான் மூடியைத் திறந்தேன். சிம்பிளா உடனே திறந்திடுச்சு. கொஞ்சமா க்ரீமை என் ஆள்காட்டி விரல்ல எடுத்தேன். வெள்ளை கலர்ல... பளபளன்னு இருந்துச்சு. நான்: "இங்க பாரு... இப்டித் தான் எடுக்கணும்." நான்: "லேசா எடுத்து... காயத்துல தடவணும்." நான்: "உன் கை சொரசொரன்னு இருந்தா என்ன? மெதுவாத் தடவு." நான்: "ரொம்ப அழுத்தித் தேய்க்க வேணாம். மேலாக்க வை." அவன் தலையை ஆட்டினான். ஆனா வாங்கலை. பிரகாஷ்: "கைக்கு வேணா தடவிக்கலாம் மேடம்." பிரகாஷ்: "ஆனா அந்த இடம்..." அவன் பேண்டை லேசாத் தடவினான். பிரகாஷ்: "எனக்கு அங்க பார்க்கவே பயமா இருக்கு மேடம்." பிரகாஷ்: "குனிஞ்சு பார்க்க முடியல. கழுத்து வலிக்குது." பிரகாஷ்: "தப்பா எதாவது பண்ணி... இன்னும் பெருசு பண்ணிட்டா என்ன பண்றது மேடம்?" பிரகாஷ்: "எனக்கு நடுக்கமா வருது மேடம்." அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சுது. அவன் பயப்படுறான். அவனோட ஆண்மை... அது ரொம்ப சாஃப்ட்டான இடம். அதுல அடிபட்டிருக்கு. அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூட ஆயின்மெண்ட் எப்டி ஹெல்ப் பண்ணும்னு தெரியல. நான் யோசிச்சேன். என் மனசுக்குள்ள அந்த எண்ணம் மெதுவாத் தலைதூக்குச்சு. "நீ ஏன் போட்டு விடக் கூடாது?" அந்தக் கேள்வி என் மண்டைக்குள்ள ஓடுனதும்... எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு. "சே... சீ... என்ன பவித்ரா நினைக்குற?" "அவன் ஒரு ஆம்பளை." "அவன் வாட்ச்மேன்." "நீ அவனுக்கு மருந்து போட்டு விடுறதா?" "அதுவும் அந்த இடத்துல?" "நீ கல்யாணம் ஆன பொண்ணு. இது ரொம்பத் தப்பு பவி." "கார்த்திக் தெரிஞ்சா... அவ்ளோ தான்." ஆனா என் இன்னொரு மனசு வேற கணக்குப் போட்டுச்சு. "இதுல என்ன தப்பு?" "நர்ஸ் எல்லாம் ஆம்பளைங்களுக்கு மருந்து போடலையா?" "டாக்டர்ஸ் பார்க்கலையா?" "இது ஒரு மருத்துவம். உதவி." "அவனுக்குப் பயம். கை வேற நடுங்குது. பார்க்க முடியலன்னு சொல்றான்." "அப்புறம் அவனுக்கு எப்டி அப்ளை பண்றதுன்னு கூடத் தெரியல." "நீ போட்டா... ஒரே நிமிஷத்துல வேலை முடிஞ்சிரும்." "அவனும் வலி குறைஞ்சு போயிடுவான்." "உனக்கும் குற்ற உணர்வு போகும்." "நீயே தான் அவனுக்குக் காயம் உண்டாக்கின... நீயே மருந்து போடுற." "இது பிராயச்சித்தம் மாதிரி." "அவன் தான் பார்க்கவே பயப்படுறானே." எனக்கு இந்த லாஜிக் சரின்னு பட்டுச்சு. ஆனா கேட்கத் தயக்கமா இருந்துச்சு. "எப்டி வாயைத் திறந்து கேட்குறது?" "தப்பா நினைப்பானா?" "இல்ல மேடம் எவ்ளோ நல்லவங்கன்னு நினைப்பானா?" என் ஆர்வம் என்னை முந்திக்கிச்சு. அந்தக் குற்ற உணர்வைச் சாக்கா வெச்சு... என் மனசு ஆசைப்பட்டதைச் செய்யத் துடிச்சுது. நான் அவனைக் கூர்மையாப் பார்த்தேன். நான்: "நான் வேணா போட்டு விடவா?" கேட்டுட்டு நானே அதிர்ச்சி ஆனேன். "கேட்டுட்டியா பவித்ரா?" "வார்த்தை வெளிய வந்துடுச்சு." "இனிமே திரும்பப் பெற முடியாது." அவன் முகம் மாறுச்சு. என்ன பண்றதுன்னு தெரியாத மாதிரி நின்னான். ஆனா அவன் நடிக்கிறானோங்குற மாதிரி தான் எனக்குத் தோணுச்சு. "இவன் இதைத் தான் எதிர்பார்த்தான் போல." பிரகாஷ்: "என்ன மேடம் சொல்றீங்க?" பிரகாஷ்: "நீங்க எப்டி மேடம்?" பிரகாஷ்: "நீங்க அங்க அப்ளை பண்றதா?" பிரகாஷ்: "வேணாம் மேடம்." பிரகாஷ்: "சாரி மேடம்... கோவப்படாதீங்க." அவன் பதறுறதைப் பார்க்க... எனக்கு இன்னும் தைரியம் வந்துச்சு. அவன் என்னை மதிக்கிறான். அவன் கண்ணுல ஆசை இல்ல... பயம் தான் இருக்கு. இல்ல ஒருவேளை நல்லா நடிக்கிறானோ? என்னால டிஃபரன்ஸ் கண்டு பிடிக்க முடியல. எதுவா இருந்தாலும்... நான் அவனுக்கு ஒரு நர்ஸ் மாதிரி ஹெல்ப் பண்றேன். எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பதட்டம் போய்... ஒரு விதமான அதிகாரம் வந்துச்சு. நான் சிரிச்சேன். நான்: "என்ன பிரகாஷ்... இதுல என்ன இருக்கு?" நான்: "டாக்டர் ஹெல்ப் பண்ணுவாங்களா?" நான்: "நர்ஸ் மருந்து போடுற மாதிரி நினைச்சுக்கோ?" நான்: "சும்மா உன்னோட காயத்துக்கு மருந்து போடப் போறேன், வேற ஒன்னும் இல்ல." என் வாயாலயே இவன் சொல்ல வெச்சுட்டான். நான்: "உனக்கு வலி குறையணும்... அவ்ளோ தான?" நான்: "இதுல ஒரு தப்பும் இல்ல." பிரகாஷ்: "ஆமா மேடம்... ஆனா..." நான்: "ஆனாவும் வேணாம் ஊனாவும் வேணாம்." நான் சோபாவைக் காட்டுனேன். நான்: "அங்க போய் உக்காரு." அவன் தயங்கித் தயங்கிப் போனான். சோபா முனையில... பயந்து போய் உக்காந்தான். நான் அவன் முன்னாடி போய் நின்னேன். என் கையில அந்த மருந்து டியூப். என் மனசுக்குள்ள "நர்ஸ்"ங்குற அந்த வார்த்தையை மந்திரம் மாதிரி சொல்லிக்கிட்டேன். "ஐ ஆம் ஜஸ்ட் ஹெல்ப்பிங்". "வேற எந்த எண்ணமும் இல்ல." "பவித்ரா... நீ கண்ட்ரோலா இரு." நான்: "காட்டு பிரகாஷ்... நான் பார்க்குறேன்." நான்: "எங்க காயம் இருக்குன்னு பாத்துட்டு மருந்து வைக்கிறேன்." அவன் என்னைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள்ல ஒரு மாதிரி பார்வை. ஒருவேளை அவன் நினைச்சது நடக்குதோன்னு பாக்குறானா என்ன? மெதுவாத் தலையை ஆட்டினான். பிரகாஷ்: "சரி மேடம்... நீங்க சொன்னா சரி." அவன் எழுந்து நிக்க முயற்சி பண்ணான். நான்: "உக்காந்தே காட்டு... பரவால்ல." அவன் சோபால உக்காந்தபடியே... அவன் இடுப்பு பெல்ட்டைத் தளர்த்தினான். "சரக்..." பெல்ட் அவிழ்ந்துச்சு. அவன் பேண்ட் பட்டனைத் திறந்தான். ஜிப்பைக் கீழே இறக்கினான். "விர்ர்ர்..." அந்தச் சத்தம் என் காதுல ரீங்காரமிட்டது. என் தொண்டைக்குழி வறண்டு போச்சு. என் கண்கள் அவன் இடுப்பையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு. அவன் மெதுவா... கூச்சத்தோட... அவன் பேண்டை இடுப்புல இருந்து கீழே தள்ளினான். மெதுவா... கொஞ்சம் கொஞ்சமா... அவன் பேண்ட் கீழே இறங்க இறங்க... கருப்பா... அடர்த்தியான முடியோட... அவனோட அடிவயிறு தெரிஞ்சுது. எனக்குத் தெரியும். நான் எதிர்பார்த்தது தான். அவன் உள்ள ஜட்டி போட்டிருக்க மாட்டான்னு எனக்குத் தெரியும். ஏன்னா அவன்கிட்ட ஜட்டி போடுற பழக்கமே இல்லையே. நான் போட சொல்லி கட்டாயப் படுத்துனதால தான் எல்லாப் பிரச்சனையும். அப்போ அவன்... எப்பவும் போலத் தான் பேண்ட் போட்டிருக்கான். ஒண்ணுமே இல்லாம... உள்ள ஒண்ணுமே இல்ல. "கமாண்டோ" ஸ்டைல். பேண்ட் முழங்கால் வரைக்கும் இறங்குச்சு. அவன் தொடைகள் விரிஞ்சுது. அங்கே... அந்த "விஷயம்". அவனோட ஆண்மை. அந்த "மான்ஸ்டர்". பளிச்சுன்னு என் கண்ணுல பட்டுச்சு. நான் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டுப் பார்த்தேன். "அம்மாடி..." அது அங்க அங்க கேப்ல பார்த்தது, அப்புறம் அந்தப் போட்டோல பார்த்ததெல்லாம் விட... நேர்ல பார்க்க இன்னும் மிரட்டலா இருந்துச்சு. அது முழுசா விறைக்கல. ஆனா முழுசாத் தூங்கவும் இல்ல. ஒரு அரை மயக்கத்துல... கனமா... தடிமனா... அவன் தொடை இடுக்குல... ஒரு பெரிய மலைப்பாம்புச் சுருண்டு கிடக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. கருப்பா... மினுமினுப்பா... அதோட தலைப் பகுதி... என் பார்வைக்குத் தனியாத் தெரிஞ்சுது. அந்த மொட்டு... சிவந்து போய்... வீங்கிப் போய் இருந்துச்சு. ஒரு பெரிய பிளம்ஸ் பழம் மாதிரி... பளபளன்னு. அதைச் சுத்தி இருந்த தோல்... சுருங்கிப் போய்... அனாக்கோண்டா தோல் மாதிரி இருந்துச்சு. அதுல ஓடுற நரம்புகள்... பச்சை கலர்ல புடைச்சுக்கிட்டுத் தெரிஞ்சுது. ரத்த ஓட்டம் அதிகமா இருக்கிறதால... அது லேசாத் துடிச்சுது. "லப்... லப்..." அதுக்கு உயிர் இருக்கிற மாதிரி... அது சுவாசிக்கிற மாதிரி துடிச்சுது. என் கண்ணு இப்போ காயத்தைத் தேடுச்சு. "எங்க காயம்?" நான் கூர்ந்து பார்த்தேன். அந்தத் தண்டுக்குக் கீழே... அடிப்பக்கத்துல... ஒரு சின்னச் சிவப்பு நிறக் கோடு தெரிஞ்சுது. "அதான் காயமா?" சின்ன சிராய்ப்பு தான். ஆனா அந்த இடம் வீங்கிச் சிவந்திருந்தது. அந்த வீக்கத்தைப் பார்த்தா... அவ்ளோ பெரிய வலி இருக்கும்னு எனக்குத் தோணல. ஆனா அவன் பில்ட்-அப் கொடுக்குறான் போல. "சின்னக் காயத்துக்கு இவ்ளோ சீனா?" இருந்தாலும்... நான்: "ம்ம்ம்... பாத்துட்டேன்." நான் என் குரலைத் தைரியப்படுத்திக்கிட்டேன். நான்: "சின்னக் காயம் தான். ஆனா இடம் சென்சிடிவ் இல்லையா... அதான் வலிக்குது." ஆனா என் மனசுல... ஓவர் பில்ட்-அப் கொடுக்குறான்னு தோணுச்சு. நான் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கல. பார்த்தா என் கண்கள்ல இருக்கிற தவிப்பைக் கண்டு பிடிச்சுடுவானோனு பயம். நான் குனிஞ்சேன். அவன் சோபால உக்காந்திருக்கான். நான் அவன் முன்னாடி நிக்கிறேன். நான் மருந்து போடணும்னா... இன்னும் நல்லாக் குனியணும். நான் என் உடம்பை வளைச்சேன். முன்னாடி குனிஞ்சு... என் முகத்தை அவன் மடிக்கு நேரா கொண்டு போனேன். இப்போ அவன் சுண்ணி என் முகத்துக்குக் கிட்ட வந்துச்சு. ஒரு அடி தூரம் தான் இருக்கும். அந்த வாசனை... ஒரு வியர்வை வாசனை... கூடவே ஒரு விதமான ஆண் வாசனை. அது என் மூக்குல அடிச்சுது. எனக்கு அது அருவருப்பா இல்ல. மாறா... ஏதோ போதை ஏத்துற மாதிரி இருந்துச்சு. அதே சமயம்... நான் குனிஞ்சதால... என் தோள்ல கிடந்த புடவை முந்தானை... "சர்ர்ர்"னு சறுக்கிக்கிட்டு கீழே விழுந்தது. என் மார்புல இருந்து விலகி... என் கையைத் தாண்டித் தொங்குச்சு. எனக்குத் தெரியும். என் மனசுக்குள்ள "டிங்"னு ஒரு அலாரம் அடிச்சுது. "பவித்ரா... முந்தானை விழுந்துடுச்சு." "நீ உள்ள பிரா போடல." "உன் ஜாக்கெட் கழுத்து இறக்கம்." "நீ குனிஞ்சு இருக்க." "உன் முன்னாடி அவன் உக்காந்து இருக்கான்." "அவன் கண்ணு எங்க இருக்கும்?" "நேரா உன் மார்பு மேல தான் இருக்கும்." "உன் பிளவு... உன் மார்பகத்தோட அந்த வெண்மை... எல்லாம் அவனுக்குத் தெரியும்." "உன் முலைக்காம்பு... ஜாக்கெட் துணியைக் குத்திக்கிட்டு நிக்கிறது அவனுக்குத் தெரியும்." ஆனா... நான் நிமிரல. முந்தானையை எடுத்துப் போடல. எனக்குள்ள ஒரு விசித்திரமான பிடிவாதம். "நான் மருந்து போடுறேன். கை பிஸியா இருக்கு." "இப்போ முந்தானையைச் சரி பண்ணா... நான் கூச்சப்படுறேன்னு நினைப்பான்." "ஹெல்ப் பண்றவங்க இதைப் பத்திக் கவலைப்பட மாட்டாங்க." "அவன் பார்த்தா பார்த்துட்டுப் போறான்." "பாவம்... வலியில இருக்கான்." "அவனுக்கு இப்போ இதெல்லாம் தோணாது." நான் என்னை நானே ஏமாத்திக்கிட்டேன். உண்மையில... அவன் என்னைப் பார்க்குறது எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது. அந்த "ரிஸ்க்"... அந்த "த்ரில்"... என் உடம்பைச் சூடாக்குச்சு. என் மார்புக் காம்புகள் இன்னும் விறைச்சுச்சு. அது அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்னு எனக்குத் தெரியும். அவன் பார்வை என் மார்பு மேல படுறத நான் உணர்ந்தேன். ஒரு சூடான பார்வை. நான் என் கவனத்தை அவன் சுண்ணி மேல திருப்பினேன். என் விரல்ல இருந்த அந்த க்ரீமை... மெதுவா அவன் காயத்துக்குக் கிட்ட கொண்டு போனேன். என் கை நடுங்காம இருக்க நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டேன். என் விரல் நுனி... அவனோட அந்தச் சூடான தோலை... அவன் சுண்ணிக்கு மேல தான் தொட்டது. "ஷ்ஷப்பா..." நான் மனசுக்குள்ள அலறினேன். என்ன ஒரு சூடு! அது காய்ச்சல் சூடு இல்ல. அது ரத்த ஓட்டம் பாய்ஞ்ச சூடு. உயிர்ப்புள்ள சூடு. நெருப்புக்கங்கு மாதிரி தகதகன்னு இருந்துச்சு. அவன் தோல்... என் விரல் பட்டதும்... லேசா சிலிர்த்துச்சு. அந்தச் சுண்ணி... நான் தொடாமையே அது பாட்டுக்கு... லேசாத் துள்ளுச்சு. "ஹா..."னு அவன் வாயில இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வந்தது. நான் நிமிர்ந்து பார்க்கல. என் கண்கள் அந்தத் தண்டு மேலேயே நிலைச்சு இருந்துச்சு. அந்த நரம்புகள்... என் விரல் படாமையே, அவன் சுண்ணிக்கு மேல இருக்கிற இடுப்புல பட்டதுக்கே... அந்தத் துடி துடிக்கிறத நான் பார்த்தேன். "இது ரொம்பச் சூட்டைக் கிளப்புமோ?" மனசுக்குள்ள நினைச்சேன்.
04-02-2026, 10:10 PM
---------
Part 93: --------- "இது ரொம்பச் சூட்டைக் கிளப்புமோ?" என் மனசுக்குள்ள அந்த வார்த்தை ஓடுன அதே சமயம்... என் விரல் நுனி அவனோட அந்தத் தோலைத் தொட்டது. "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆஆ..." அவன்கிட்ட இருந்து ஒரு சத்தம். அது வலிச்சதுனால வந்த சத்தம் மாதிரி இல்ல. ஏதோ ஒரு சுகத்துல... ஒரு நிம்மதியில வந்த சத்தம் மாதிரி இருந்துச்சு. அந்த அமைதியான ஹால்ல... அந்த "ஸ்ஸ்ஸ்" சத்தம் மெதுவா அதிர்ந்தது. நான் பதறிப் போய் கையை எடுக்கப் போனேன். "என்னடா இது?" ஆனா... என் கண்ணு முன்னாடி நடந்த அந்த மாற்றம்... என்னைக் கையை எடுக்க விடாம பண்ணிடுச்சு. நான் தொட்ட அந்த ஒரே வினாடியில... அதுவரைக்கும் ஒரு மாதிரி அரைத் தூக்கத்துல... சோம்பலா சாஞ்சு கிடந்த அந்தச் சுண்ணி... திடீர்னு கரண்ட் பாஞ்ச மாதிரி துடிச்சுது. "டக்." ஒரு உதறு உதறிச்சு. கண் இமைக்கிற நேரத்துல... அது முழுசா விறைச்சு நிக்க ஆரம்பிச்சுது. ஒரு நல்ல பாம்பு... மகுடி சத்தத்தைக் கேட்டதும் படம் எடுத்து ஆடுமே... அது மாதிரி... அது மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி... மேல் நோக்கி எழுந்துச்சு. இப்போ அது என் முகத்துக்கு நேரா... ஒரு அடியை விடக் கம்மியான தூரத்துல... முழு பலத்தோட... கம்பீரமா நின்னுச்சு. நான் வாயடைச்சுப் போய் நின்னேன். "எவ்ளோ பெருசு..." "இவ்ளோ நேரம் படுத்துக்கிடந்தப்போவே பெருசாத் தெரிஞ்சது..." "இப்போ முழுசா விறைச்சதும்... இது ஒரு தனி ஜீவன் மாதிரி நிக்குது." அதே சமயம்... எனக்கு இன்னொரு விஷயமும் உறைச்சது. நான் குனிஞ்சு இருக்கேன். என் புடவை முந்தானை ஏற்கனவே கீழே விழுந்துடுச்சு. நான் நிமிரல. என் ஜாக்கெட் கழுத்து வழியா... என் மார்பகங்கள் அப்பட்டமாத் தெரியும். நான் உள்ள பிரா போடல. என்னோட வெளுத்த மார்பு... அந்தப் பிளவு... எல்லாமே அவன் பார்வைக்கு விருந்தா அமைஞ்சிருக்கும். அவன் கண்கள் என் முகத்தைப் பார்க்கல. நான் ஓரக்கண்ணால கவனிச்சேன். அவன் பார்வை... நேரா என் ஜாக்கெட் குள்ள தான் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு. அவன் கண்கள் என் மார்பு மேல மேயுறத என்னால உணர முடிஞ்சது. அந்தப் பார்வை ஒரு ஊசி மாதிரி என் உடம்பைக் குத்துச்சு. "இவன் வலிக்காகத் துடிக்கல." "இவன் என் உடம்பைப் பார்த்து வெறில இருக்கான்." "அதான் இப்டி விறைச்சுப் போய் நிக்குது." "நான் தொட்டது கூடக் காரணம் இல்ல... என் முலையைப் பார்த்தது தான் காரணம்." எனக்குக் கால்கள் லேசாத் தள்ளாடுச்சு. ஒரு வாட்ச்மேன்... என் மார்பைப் பார்த்து... சுண்ணியை விறைக்க வெச்சிருக்கான். அதை நான் என் கண்ணால பார்க்குறேன். இது எவ்ளோ பெரிய தப்பு? ஆனா என்னால கோவப்பட முடியல. என் உடம்பு சூடாச்சு. என் அடிவயிறு கனத்துச்சு. நான் என்னைச் சமாளிச்சுக்க முயற்சி பண்ணேன். "பவித்ரா... நீ இங்க மருந்து போட வந்திருக்க." "வேடிக்கை பார்க்க வரல." "அவன் பார்க்குறான்னு தெரிஞ்சும் நீ ஏன் முந்தானையைச் சரி பண்ணாம இருக்க?" "உனக்கும் இது பிடிச்சிருக்கா?" "சீ..." நான் என் குரலைக் கறாரா வெச்சுக்க முயற்சி பண்ணேன். நான்: "பிரகாஷ்... இது சும்மா ஸ்கிராட்ச் தான்." நான்: "சின்னக் கீறல் தான். இதுக்கு ஏன் இவ்ளோ சத்தம் போடுற?" நான்: "சும்மா ஓவர் ரியாக்ஷன் பண்ணாத." நான் அவனை மடக்க நினைச்சேன். ஆனா அவன் அதுக்கும் தயாராக இருந்தான். அவன் என் கண்ணைப் பார்க்கல. அவன் கையால... அவனோட அந்த விறைச்ச சுண்ணியைப் பிடிச்சான். கீழ இருந்து மேல வரைக்கும்... அந்தத் தடிமனான தண்டு மேல கையை ஓட விட்டான். அந்த நரம்புகளைத் தடவிக் கொடுத்தான். பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்... உங்களுக்கு வெளிய பார்க்க கீறல் மாதிரி தெரியுது." பிரகாஷ்: "ஆனா எனக்கு வலி இங்க மட்டும் இல்ல." அவன் விரலை வெச்சு... அந்தச் சுண்ணியோட அடிப்பக்கத்துல இருந்து... நுனி வரைக்கும் கோடு கிழிச்சான். பிரகாஷ்: "இங்க இருந்து... இதுவரைக்கும் விண் விண்னு வலிக்குது மேடம்." பிரகாஷ்: "உள்ள ஏதோ நரம்பு சுருட்டிழுக்குற மாதிரி இருக்கு." அவன் என்னைப் பார்த்தான். அவன் கண்ணுல ஒரு கெஞ்சல். ஆனா அதுக்குப் பின்னாடி அவனோட ஆசை... அவனோட வெறி ஒளிஞ்சிக்கிட்டு இருக்கிறத என்னால பார்க்க முடிஞ்சது. "நடிக்கிறான்." "பக்கா ஃப்ராடு." "நரம்பு சுருட்டிழுக்குதாம்..." "எனக்குத் தெரியாதா? அது நரம்பு வலி இல்ல... வெறி." "இவன் என் கையால தொட வைக்கணும்னு பிளான் போடுறான்." ஆனா அவன் முகத்தை பாவமா வெச்சுக்கிட்டு கேட்டான். பிரகாஷ்: "அந்த மருந்தை... இங்க எல்லாம் தடவி விட்டா வலி குறையுமா மேடம்?" பிரகாஷ்: "இல்ல... எண்ணெய் போட்டு விட்டா சரியாகுமா?" எனக்குத் "திக்"னு ஆச்சு. "எண்ணெய் போட்டு விடுறதா?" "இவன் என்ன கேக்குறான்னு இவனுக்கே தெரியுமா?" "மசாஜ் பண்ணனும்னு கேக்குறானா என்ன?" "மருந்து போடுறது வேற... எண்ணெய் போட்டு விடுறது வேற." நான்: "லூசா நீ?" நான்: "இது ஆன்டிசெப்டிக் க்ரீம். இது காயத்துக்கு மட்டும் தான் போடணும்." நான்: "முழுசாத் தடவக் கூடாது. எரியும்." நான்: "உனக்கு ஒன்னும் தெரியல... சும்மா இரு." ஆனா அவன் விடல. பிரகாஷ்: "அப்போ எண்ணெய் மேடம்?" பிரகாஷ்: "தேங்காய் எண்ணெய் போட்டா குளிர்ச்சியா இருக்கும்ல மேடம்?" பிரகாஷ்: "நீங்க தான் சொன்னீங்க... எண்ணெய் போட்டா நல்லதுன்னு." நான் அவனை முறைச்சேன். ஆனா என் கண்ணு... அவன் முகத்தை விட்டுட்டு... திரும்பவும் அவன் சுண்ணி மேலேயே போய் நின்னது. அது இப்போ முழுசா நிமிர்ந்து... ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்தத் தலைப்பகுதி... கருஞ்சிவப்பா... பளபளன்னு மின்னுச்சு. அது என்கிட்ட, "என்னைத் தொடு... என்னைத் தடவு"ன்னு கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு. நான் ஒரு நிமிஷம் ஹிப்னாடைஸ்டு மோடுக்கு போயிட்டேன். என்னை அறியாமலேயே அதை ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். "எவ்ளோ பெருசு..." "இதை வெச்சுட்டு இவன் எப்டித் திரிஞ்சான்?" திடீர்னு எனக்குச் சுய நினைவு வந்தது. "சீ... என்ன பண்ற பவித்ரா?" "இங்கேயே நின்னுக்கிட்டு இருந்தா... வேற ஏதோ நடந்துடும்." "முதல்ல இந்த இடத்தை விட்டு நகரணும்." "இவன் பார்வையில இருந்து தப்பிக்கணும்." "எண்ணெய் கேட்டான்ல... அதை எடுத்துக் கொடுத்துட்டு, 'நீயே தேச்சுக்கோ'ன்னு சொல்லிட்டுப் போயிடலாம்." நான் நிமிர்ந்தேன். முந்தானையை எடுத்து அவசரமாப் போர்த்திக்கிட்டேன். நான்: "சரி... இரு. நான் போய் எண்ணெய் எடுத்துட்டு வரேன்." நான்: "நீ இங்கேயே இரு." நான் வேகமாத் திரும்பினேன். சமையலறையை நோக்கி நடந்தேன். நான் நடக்கிறப்போ... என் கால்கள் பின்னிக்கிச்சு. என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய போராட்டம். "நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்?" "நான் ஒரு கல்யாணம் ஆன பொண்ணு." "அவன் ஒரு வாட்ச்மேன்." "அவன் என் சோபால... முழுசா விறைச்ச சுண்ணியோட உக்காந்து இருக்கான்." "நான் அவனுக்குத் தேங்காய் எண்ணெய் எடுக்க கிச்சனுக்கு வந்துருக்கேன்." "இது பைத்தியக்காரத்தனமா இல்ல?" "அவன் நடிக்கிறான்னு எனக்குத் நல்லாவே தெரியுது." "அப்புறம் ஏன் நான் அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்றேன்?" "அவனைத் திட்டி அனுப்பி இருக்கலாமே?" "ஏன்னா... எனக்கு அது பிடிச்சிருக்கு." "ஆமா பவித்ரா... உன்னை நீயே ஏமாத்திக்காத." "அவன் உன்னை ஆம்பளையா பார்க்குற விதம்... அவனோட அந்த சைஸ்... எல்லாமே உனக்குப் பிடிச்சிருக்கு." "உனக்கும் தொடணும்னு ஆசை." என் பாவாடைக்குள்ள ஈரம் கசிஞ்சு... தொடையில ஒட்டுச்சு. என் அடிவயித்துல ஒரு "கிர்ர்ர்"ங்குற உணர்வு. நான் கிச்சன் ஷெல்ஃப்ல இருந்து தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்தேன். "பாராசூட் ஆயில்". பாட்டிலை கையில பிடிச்சுக்கிட்டு... ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன். "சரி... இது தான் கடைசி." "எண்ணெயைக் கொடுக்குறோம். அவன் தடவிக்குறான். அவனை வெளிய அனுப்புறோம். கதவைப் பூட்டுறோம்." "நோ மோர் டிராமா." "அவன் என்ன நினைச்சாலும் சரி." நான் திரும்ப ஹாலுக்கு வந்தேன். அவன் இன்னும் அதே இடத்துல... அதே நிலையில உக்காந்து இருந்தான். அவன் சுண்ணி இன்னும் கீழே விழல. அது அப்படியே விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு. நான் அவன் பக்கத்துல போனேன். அவன் போட்டுருந்த டிராக் பேண்ட்டைப் பார்த்தேன். அதுல ஏற்கனவே கொஞ்சம் எண்ணெய் கரை இருந்துச்சு. எனக்கு ஒரு "ஹவுஸ் வைஃப் லாஜிக்" மூளைக்குள்ள வந்துச்சு. "இவன் இப்படியே எண்ணெய் ஊத்தினா... பேண்ட் முழுக்க நாஸ்தி ஆகிடும்." "சோபாவும் வீணாகிடும்." "எண்ணெய் கரை அவ்ளோ சீக்கிரம் போகாது." நான்: "பிரகாஷ்... ஒரு நிமிஷம்." நான்: "நீ அந்த பேண்ட்டை முழுசாக் கழட்டிடு." நான்: "இல்லன்னா எண்ணெய் பட்டு வீணாகிடும்." அவன் என்னைப் பார்த்தான். ஒரு வினாடி தயங்கினான். அப்புறம், "சரி மேடம்"னு சொல்லிட்டு எழுந்திருச்சான். அவன் எழுந்ததும்... அந்தச் சுண்ணி ஆடுச்சு. அவன் கையைக் கொண்டு போய்... பேண்ட்டை இடுப்புல இருந்து கீழே தள்ளினான். "சரக்..." பேண்ட் அவன் கணுக்கால் வரைக்கும் விழுந்துச்சு. அவன் கால்களிலிருந்து அதை உதறினான். இப்போ... அந்தக் காட்சி இன்னும் பயங்கரமா இருந்துச்சு. அவன் இடுப்புக்குக் கீழே முழு நிர்வாணம். ஏற்கனவே பேண்ட் கீழே இறக்கி இருந்தான்... இப்போ அதுவும் இல்ல. அந்தச் சுண்ணி... எந்தத் தடையும் இல்லாம... சுதந்திரமா காத்துல ஆடுச்சு. அது ஒரு ரப்பர் பந்து மாதிரி... "டொய்ங்"னு குதிச்சுச்சு. கனமா... நீளமா... அவன் தொடைல இடிச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு. "இவ்ளோ வெயிட் இருக்குமா?" நான் மனசுக்குள்ள நினைச்சேன். "மாடு மாதிரி இருக்கு." நான் மெதுவா குனிஞ்சேன். கீழே கிடந்த பேண்ட்டை எடுக்கணும். நான் குனியும் போது... திரும்பவும் என் கழுத்து வழியா அவன் பார்வை உள்ள போறதை உணர்ந்தேன். "பார்த்துத் தொலை..." எனக்கு இப்போ அதைப் பத்திக் கவலைப்படத் தோணல. நான் பேண்ட்டை எடுத்து... சோபா ஓரத்துல போட்டேன். அவனோட அந்த அழுக்குத் துணியைத் தொட்டது... அவனோட சூடு என் கையில ஒட்டுன மாதிரி இருந்துச்சு. நான் நிமிர்ந்து நின்னேன். கையில எண்ணெய் பாட்டில். நான்: "இந்தா... பிடி." நான் பாட்டிலை நீட்டினேன். அவன் கையை நீட்டினான். ஆனா வாங்கல. அவன் கையைப் பார்த்துட்டு... தயங்குனான். அவன் கையைத் திருப்பி, உள்ளங்கையைக் காட்டுனான். அது கறுப்பா, கடினமா, காய்ப்பு காய்ச்சுப் போய் இருந்துச்சு. பிரகாஷ்: "மேடம்... ஒரு சின்ன உதவி." நான்: "என்ன?" பிரகாஷ்: "நீங்களே கொஞ்சம் எண்ணெய் ஊத்தித் தடவி விடுறீங்களா?" எனக்குக் கோவம் வரல. சிரிப்பு தான் வந்துச்சு. "இவன் பெரிய ஆளுடா." "என்னமா பிளான் போடுறான்." நான்: "ஏன்? உனக்குக் கை இல்லையா?" பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்... என் கை பாருங்க." பிரகாஷ்: "வேலை செஞ்சு வேலை செஞ்சு கெட்டி ஆகிடுச்சு. இப்போ இந்த வலியில வெச்சா, வலிக்கும் மேடம்." பிரகாஷ்: "உங்க கை... மென்மையா... பூ மாதிரி இருக்கு." பிரகாஷ்: "நீங்க தடவினா... வலிக்காது." அவன் சொல்றது சுத்தப் பொய்னு எனக்குத் தெரியும். அவன் என் தொடுதலுக்கு ஏங்குறான். என் மென்மையான கைகள்... அவனோட அந்தச் சூடான இரும்புத் தடி மேல படணும்னு ஆசைப்படுறான். இது நடிப்பு. இது ஒரு டிராப். "என்னைத் தொடுன்னு சொல்லாமச் சொல்றான்." ஆனா... அந்த டிராப்ல விழ எனக்கும் ஆசையா இருந்துச்சு. "என் கை சாஃப்டா இருக்குமா?" "அவன் சுண்ணி மேல என் கை பட்டா... அவனுக்குச் சுகமா இருக்குமா?" "இல்ல எனக்கும் சுகமா இருக்குமா?" நான் அவனைப் பார்த்தேன். அவன் கண்கள்ல எதிர்பார்ப்பு. நான் மறுக்க நினைச்சேன். "முடியாதுனு சொல்லு பவித்ரா." "இது ஓவர்." ஆனா என் வாய் வேற ஒன்ன முணுமுணுத்தது. நான்: "சரி..." அந்த வார்த்தை எவ்ளோ மெதுவா வந்துச்சுன்னா... எனக்கே சந்தேகமா இருந்துச்சு. நான்: "உனக்கு வலி குறையணும்... அதான் பண்றேன். வேற எதுவும் நினைச்சுக்காத." நான் ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி என்னை நானே தேத்திக்கிட்டேன். "நான் ஹெல்ப் பண்றேன். அவ்ளோ தான்." நான் சோபா முனையில உக்காந்தேன். நான்: "கிட்ட வா." அவன் என் முன்னாடி வந்து நின்னான். இப்போ அவன் இடுப்பு... என் முகத்துக்கு நேரா இருந்துச்சு. அவன் சுண்ணி... என் கண்ணுக்கு நேரா... ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. நான் பாட்டிலைத் திறந்தேன். கையில கொஞ்சம் தேங்காய் எண்ணெயை ஊத்தினேன். "சொட்... சொட்..." அந்த எண்ணெய் என் உள்ளங்கையில பரவுச்சு. குளிர்ச்சியா இருந்துச்சு. நான் என் கையைத் தேய்ச்சேன். இப்போ நான் அதை அவன் மேல வைக்கப் போறேன். நான் நிமிர்ந்து பார்த்தேன். என்ன ஒரு காட்சி! ஹை-டெபினிஷன்ல ஒரு படம் பார்க்குற மாதிரி இருந்துச்சு. அந்தக் கறுப்புத் தண்டு மேல... புடைச்சுக்கிட்டு ஓடுற நரம்புகள். பைப் லைன் மாதிரி தடிமனா இருந்துச்சு. அதோட அடிப் பக்கம்... ரெண்டு பெரிய உருண்டைகள். அது ஏதோ பாரங்கல்லு மாதிரி தொங்குச்சு. அதோட தலைப் பகுதி... அந்த மொட்டு... சிவப்பா... மினுமினுப்பா இருந்துச்சு. அதுல... நுனியில... ஒரு சின்னத் துளி ஈரம் கசிஞ்சு இருந்துச்சு. அவனோட கஞ்சி லைட்டா தெரிஞ்சது. வைரம் மாதிரி ஜொலிச்சுச்சு. "இவன் ஃபுல் மூட்ல இருக்கான்." "தொட்ட உடனே வெடிச்சுடுவான் போல." "இவ்ளோ நேரம் வலிக்குதுன்னு நடிச்சவன்... இப்போ எப்டி நிக்குறான் பாரு." என் கை மெதுவா அதை நோக்கிப் போனது. என் இதயம் டிரம்ஸ் வாசிக்கிற மாதிரி அடிச்சுது. "தொடப் போறேன்..." "ஒரு வாட்ச்மேனோட சுண்ணியைத் தொடப் போறேன்." "இது தப்புன்னு தெரியும்... ஆனா என்னால நிறுத்த முடியல." என் விரல்கள்... அந்தத் தண்டின் அடிப்பகுதியைத் தொட்டது. அடுத்த வினாடி... நான் என் முழுக் கையையும் வெச்சு... அதை இறுக்கப் பிடிச்சேன். "ஹா..." என் கைக்குள்ள அது அடங்கல. அவ்ளோ பருமன். என் விரல்கள் ஒன்னோட ஒன்னு சேரல. அது வழவழன்னு... அதே சமயம் இரும்பு மாதிரி இருந்துச்சு. என் புண்டை "விர்ர்ர்"னு துடிச்சுது. எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே சுண்ணி... கார்த்திக்கோடது தான். அது சாஃப்டா இருக்கும். இவ்ளோ பெருசு இருக்காது. ஆனா இது... இதுல பாதி கூட இருக்காது. இது சூடா... துடிப்போட... என் கைக்குள்ள திமிறிக்கிட்டு இருந்துச்சு. "இவ்ளோ ஹார்டா இருக்குமா?" இப்போ... வாட்ச்மேன் சுண்ணி என் கையில.
04-02-2026, 10:33 PM
(04-02-2026, 04:21 PM)yazhiniram Wrote: இந்தத் த்ரெட்ல கதையப் பத்தி என்ன வேணா பேசுங்க, உங்க விவாதங்களையும் ஃபீட்பேக்கையும் நான் எப்பவும் வரவேற்கிறேன். ஆனா, இந்த மத்த சம்பந்தம் இல்லாத விஷயங்களை இங்க பேசி த்ரெட்டப் பொல்யூட் பண்ணாதீங்க. Noted i deleted all Link's |
|
« Next Oldest | Next Newest »
|
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)
Users browsing this thread: 13 Guest(s)