Adultery "నా ఆటోబయోగ్రఫీ - తీపి జ్ఞాపకాలు"

[Nani666]

Nice update andi

[rajusatya16]

Excellent

[anaamika]

Update – 09


ఆ తర్వాత నేను అక్కడి నుండి తొందరగా యూనివర్సిటీకి చేరుకున్నాను. ఇస్మాయిల్ ని అడిగాను, ఏ కారు అని. అతను వెండి రంగు మెరూన్ కారు అని చెప్పాడు. నేను అతన్ని అక్కడ దింపి, నేరుగా ఫ్యాక్టరీకి చేరుకున్నాను.

కొద్దిసేపు పని చేసి, ఆ తర్వాత నేను ఇంటికి వెళ్ళాను. ప్రొద్దున్నుండి ఏమీ తినలేదు, అందుకే చాలా ఆకలిగా ఉంది. ఫ్రెష్ అయి భోజనం చేసి, నా రూముకి వెళ్ళి పడుకున్నాను. ఆ తర్వాత నాకు ఎప్పుడు నిద్ర పట్టిందో తెలియదు. రాత్రి సుమారు 1 గంటకి నాకు మెలకువ వచ్చింది. నేను లేచి, ఫ్రెష్ అయి, మొబైల్ ని చెక్ చూశాను. అప్పటికే కిరణ్, సింధు ల దగ్గర నుండి కాల్స్ వచ్చి ఉన్నాయి.

నేను ముందుగా సింధు కి కాల్ చేశాను.

సింధు : హలో ప్రాణమా !

నేను : నువ్వు ఎప్పుడూ మూడ్ లోనే వుండేటట్లున్నావు.

సింధు : ఇప్పుడు అయితే మిమ్మల్ని లోపలే ఉంచుకోవాలని అనిపిస్తోంది.

నేను : సరే, చెప్పు. ఎందుకు కాల్ చేశావు ?

సింధు : ఆ, ఈ విషయం చెప్పడానికే కాల్ చేశాను. అరవింద్ కి యాక్సిడెంట్ అయింది.

నేను : నాకు తెలుసు. కానీ అది యాక్సిడెంట్ కాదు, అది వేరే విషయం.

సింధు : ఏంటి ? మీకు ఎలా తెలుసు ? మరి యాక్సిడెంట్ కాకపోతే ఏమైంది అతనికి ?

నేను : అంతా తెలిసిపోతుంది. ఓపిక పట్టు. నీకు ఎవరు చెప్పారు ?

సింధు : నాకు అమ్మ చెప్పింది. జానీ దగ్గర నుండి కాల్ వచ్చింది. అతను ఇక్కడికి ఈ రోజు ఉదయమే చేరుకుంటాడు.

నేను : అతను వస్తున్నాడని నాకు కూడా తెలుసు. నేను అరవింద్ తో స్నేహం చేశాను. అలాగే జానీ భార్యని కూడా పలకరించడం జరిగింది. అరవింద్ ని హాస్పిటల్ కి కూడా నేనే తీసుకెళ్ళాను.

సింధు : ఏంటి ? మీరు చాలా ఫాస్ట్ గా వున్నారు ! ఒక్క రోజులో ఇదంతా ఎలా జరిగింది ? నాకు చెప్పండి ప్లీజ్.

నేను : ఓకే. ఎవరికీ చెప్పకు, లేదంటే జానీకి తెలిస్తే ఏం చేస్తాడో తెలియదు.

సింధు : నేను ఎవరికీ చెప్పను.

ఆ తర్వాత నేను మోహిని విషయం తప్ప, మిగతా వివరాలన్నీ తనకి చెప్పాను.

సింధు : వావ్ యార్ ! మీరు చాలా స్మార్ట్. ఇప్పుడు ఇక అరవింద్ మీ కోసం ప్రాణం కూడా ఇస్తాడు.

నేను : చూద్దాం. సరే, తర్వాత మాట్లాడుతాను, ఓకే.

సింధు : ఓకే ప్రాణమా, బై.

నేను : బై.

ఆ తర్వాత నేను కాల్ కట్ చేశాను.

దాని తర్వాత నేను రూమ్ లో నుండి బయటికి వచ్చి, టీవీ లాంజ్ కి వెళ్ళి, టీవీ చూడడం మొదలుపెట్టాను. ఆ తర్వాత నేను పనివాడిని ఏదైనా తినడానికి తీసుకుని రమ్మని చెప్పాను. అతను నా కోసం బిర్యానీ తీసుకుని వచ్చాడు. నేను అక్కడే తిని, సోమేశ్ కి కాల్ చేశాను.

సోమేశ్ నంబర్ బిజీగా ఉంది.

నేను కిరణ్ కి కాల్ చేశాను. ఆమె నంబర్ కూడా బిజీగా ఉంది. ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటున్నారని నేను అర్థం చేసుకున్నాను.

కొద్దిసేపటి తర్వాత సోమేశ్ దగ్గర నుండి కాల్ వచ్చింది.

సోమేశ్ : అరేయ్ ఎక్కడికి పోయావు ? ఈ రోజు నువ్వు టచ్ లో లేకుండా పోయావు.

నేను : యార్, ఈ రోజు కొంచెం బిజీగా ఉన్నాను. నువ్వు ఎక్కడ ఉన్నావు ?

సోమేశ్ : నేను ఇంట్లోనే ఉన్నాను.

నేను : ఓకే. రెడీగా ఉండు, నేను వస్తున్నాను.

సోమేశ్ : ఎక్కడికైనా వెళ్ళాలా ?

నేను : ఆ, అందుకే రెడీగా ఉండు.

ఆ తర్వాత నేను రెడీ అయి బయటికి వచ్చాను. కారులో కూర్చొని హారన్ కొట్టాను. గార్డు లేడు. నేను మళ్ళీ హారన్ కొట్టాను. అప్పుడు అతను పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. నేను అతన్ని చూసినప్పుడు, అతను చొక్కా బటన్స్ పెట్టుకుంటూ వస్తున్నాడు.

నేను : ఎక్కడికి వెళ్ళావు ? గేట్ దగ్గర ఎందుకు లేవు ?

గార్డు : సారీ సాబ్, నేను వాష్ రూముకి వెళ్ళాను.

అతని ముఖం మీద చెమట ఉంది. నాకు ఏదో తేడా అనిపించింది. నేను అతని రూమ్ వైపు వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాను.

గార్డు : సాబ్, ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు ?

నేను : నువ్వు గేట్ దగ్గరే ఉండు. నేను వస్తున్నాను.

అతను కొంచెం కంగారు పడి గేట్ దగ్గరే నిలబడ్డాడు. నేను అతని రూముకి వెళ్ళాను. తలుపు లాక్ చేసి ఉంది. ఇంట్లో నలుగురు గార్డులు ఉన్నారు. ఇద్దరు ముందు గేట్ దగ్గర, ఇద్దరు వెనుక గేట్ దగ్గర. ఇద్దరికి పగటి డ్యూటీ, ఇద్దరికి రాత్రి డ్యూటీ. నేను బహుశా పగులు డ్యూటీ చేసే గార్డు పడుకుని ఉంటాడని అనుకున్నాను. నేను వెనక్కి తిరుగుతున్నప్పుడు, లోపలి నుండి ఏదో శబ్దం వచ్చింది. నేను తలుపు తట్టాను.

గార్డు 2 : ఎవరు ?

నేను : తలుపు తెరు !

గార్డు 2 : సాబ్, ఒక్క నిమిషం.

నేను : తొందరగా తెరు !

గార్డు 2 తలుపు తెరిచాడు. అతను లుంగీ కట్టుకుని ఉన్నాడు. పైన నగ్నంగా ఉన్నాడు.

నేను : ఇక్కడ ఏం జరుగుతోంది ?

నేను లోపలికి వెళ్తూ అడిగాను.

గార్డు 2 : ఏమీ లేదు సాబ్.

నేను లోపల చూడడం మొదలుపెట్టాను. రూమ్ అంతా చూసిన తర్వాత నేను వాష్ రూముకి వెళ్ళాను. అక్కడ ఒక ఆవిడ నగ్నంగా తన చేతిలో బట్టలు పట్టుకుని నిలబడి ఉంది. నన్ను చూసి తొందర తొందరగా బట్టలు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఆమెని చూసి బయటికి వచ్చేశాను.

నేను : ఆవిడని ఇప్పుడే, ఈ క్షణమే పంపించు. నేను వచ్చాక మీ సంగతి చూస్తాను.

నేను బయటికి వచ్చి కారులో కూర్చున్నాను. గార్డు గేట్ ని తెరిచాడు. నేను అతన్ని చూశాను.

నేను : చాలా వేడిగా ఉంది కదా.

గార్డు : క్షమించండి సాబ్. మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఇలా జరగదు.

నేను : ఓకే. నేను తిరిగొచ్చాక మాట్లాడతాను.

నేను ఇంటి నుండి బయలుదేరి, సోమేశ్ ఇంటి వైపు వెళ్లాను.

కొద్దిసేపటి తర్వాత నా సెల్ మోగింది. చూస్తే కిరణ్ కాల్.

నేను : హలో ప్రాణం.

కిరణ్ : ప్రాణం అని చెప్పే పిల్లగాడా ! నాకు ఒకటి చెప్పు, మీరు యూనివర్సిటీలో ఆ అబ్బాయిలతో గొడవ పడ్డారా ?

నేను : నీకు ఎలా తెలుసు ?

కిరణ్ : అందరికీ తెలుసు. అందరూ మీ గురించే మాట్లాడుకుంటున్నారు. క్యాంటీన్లో ఒక అబ్బాయి ఒంటరిగా ముగ్గురు అబ్బాయిలని కొట్టాడు అని, వాళ్ళు అందరినీ సతాయించే వాళ్ళని.

నేను : మోహిని కి తెలుసా ?

కిరణ్ : ఆ, తనకి మరికొన్ని విషయాలు కూడా తెలుసు.

నేను : ఆమెకి ఇంకేం తెలుసు ?

కిరణ్ : మనం గార్డెన్ లో నుండి బయటికి వచ్చి, నేను నా ప్లేస్ దగ్గరికి చేరుకున్నప్పుడు, మోహిని అక్కడ లేదు. నేను తన కోసం చాలాసేపు వెయిట్ చేసాను. చాలాసేపటి తర్వాత తను వచ్చింది.

కిరణ్ : మోహిని యార్, ఎక్కడికి వెళ్ళావు ?

మోహిని : తొందరగా పద. తర్వాత చెబుతాను. లేట్ అయింది. ఇంట్లో అందరూ కంగారు పడతారు.

కిరణ్ : ఓకే, పద. అయినా ఏంటి విషయం ?

మోహిని : దారిలో చెబుతాను.

ఆ తర్వాత మేము ఆటోలో కూర్చున్నాము.

కిరణ్ : యార్, నీకు తెలుసా ? రాహుల్ ఆ ముగ్గురిని క్యాంటీన్లో బాగా కొట్టాడు.

మోహిని : ఆ, నేను కూడా విన్నాను. అందరు అమ్మాయిలు చెప్పుకుంటున్నారు.

మోహిని : నేను అందువల్లే చివరి క్లాస్ ని మిస్ చేసుకున్నాను. నేను రాహుల్ కి థాంక్స్ చెప్పాలని అనుకున్నాను, కానీ అతను నాకు ఎక్కడా దొరకలేదు. నేను పార్కింగ్ దగ్గరికి వెళ్ళాను. అక్కడ అతని కారు పార్క్ చేసి ఉంది. అతను తన స్నేహితులతో కూర్చుని ఉంటాడని అనుకున్నాను. అందుకే అక్కడే పార్కింగ్ కి దూరంగా ఉన్న చెట్టు కింద నిలబడి వెయిట్ చేస్తూ ఉన్నాను. ఒక గంట తర్వాత అక్కడ ఆ అబ్బాయిలు మరొక అబ్బాయిని కొట్టడం మొదలుపెట్టారు. ఇద్దరు అబ్బాయిలు పారిపోయారు. ఒక అబ్బాయిని ఆ ముగ్గురూ కొడుతున్నారు. ఆ తర్వాత అక్కడికి రాహుల్ వచ్చాడు. అతను ఆ ముగ్గురిని బాగా కొట్టాడు. అతను వాళ్ళ చేతులు, కాళ్లు కూడా విరిచాడు. నేను అతని దగ్గరికి వెళ్ళబోయాను. కానీ కోపంగా అతను అంటున్న మాటలు విని ఆగిపోయాను. అతను చెబుతున్నాడు, "ఇకపై ఎప్పుడైనా ఎవరినైనా వేధించినా లేదా ఏడిపించినా గుర్తుంచుకోండి." ఆ తర్వాత అతను ఒక అబ్బాయిని తన కారులో ఎక్కించుకుని వేగంగా వెళ్ళిపోయాడు.

కిరణ్ : యార్, నువ్వు ఒక్కసారి చెప్పినందుకే అతను ఆ ముగ్గురిని అంతలా కొట్టాడు. వావ్, మంచి మనిషి అతను.

ఆ తర్వాత మోహిని మౌనంగా ఉండిపోయింది. కొద్దిసేపటి తర్వాత :

మోహిని : యార్, వాళ్లకి అన్ని దెబ్బలు తగిలి ఉండకూడదు.

ఆ తర్వాత ఆమె మీ గురించి ఆలోచించి కంగారు పడింది. ఆమె చెప్పినందుకే నేను మీకు కాల్ చేశాను. ఆమె పక్కనే ఉంది.

ఈ వివరాలన్నీ వింటూనే నేను సోమేశ్ ఇంటికి చేరుకున్నాను. నేను కిరణ్ తో అన్నాను :

నేను : సరే, నువ్వు ఇప్పుడు ఫోన్ పెట్టేయ్యి. నేను సోమేశ్ ఇంటి ముందు ఉన్నాను. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం, ఓకే. బై.

కిరణ్ : బై.

నేను కారు లో నుండి దిగి, సోమేశ్ తలుపు దగ్గర ఉన్న బెల్ ని కొట్టాను. అప్పుడు మోహిని వచ్చి తలుపు తెరిచింది.

మోహిని : (కంగారుగా) తొందరగా ! (తొందరగా నా దగ్గరికి వచ్చి కౌగిలించుకుని అడిగింది) మీకు ఎక్కడైనా దెబ్బలు తగిలాయా ?

నేను : (తన వీపు ని నిమురుతూ) నాకు ఏమీ కాలేదు. నీ ముందే నిలబడి ఉన్నాను. కావాలంటే చూడు. (నేను తనని దూరం చేస్తూ అన్నాను.)

ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్ళు ఉన్నాయి. నేను కన్నీళ్లు తుడిచి అన్నాను :

నేను : నువ్వు ఏడవకు. కంగారు పడాల్సిన విషయం ఏమీ లేదు, ఓకే. కూల్ అవ్వు. సోమేశ్ కి ఈ సంగతి తెలియకూడదు. ఇంట్లో ఎవరికీ చెప్పకు.

మోహిని : సారీ.

నేను : ఎందుకు ?

మోహిని : నేను అమ్మకి చెప్పాను.

నేను : ఓ దేవుడా ! ఇప్పుడు తనని ఎవరు సముదాయిస్తారు ?

మోహిని : తనకి నేను అర్థం అయ్యేలా చెబుతాను.

నేను : సరే, బాగానే ఉంది. సోమేశ్ ఎక్కడ ?

మోహిని : అన్నయ్య వాష్ రూములో ఉన్నాడు.

నేను : ఓకే. నేను అతని కోసం వెయిట్ చేస్తాను, ఓకే. నువ్వు లోపలికి వెళ్ళు. ఎవరైనా చూస్తే ఏం అనుకుంటారు ?

మోహిని : మీరు లోపలికి రండి.

నేను : లేదు. తిరిగి వచ్చేటప్పుడు వస్తాను. ఇప్పుడు హాస్పిటల్ కి వెళ్ళాలి. హాస్పిటల్ కి తీసుకుని వెళ్ళిన ఆ అబ్బాయిని చూడడానికి.

ఇంతలో సోమేశ్ వచ్చాడు.

సోమేశ్ : ఏం మాట్లాడుకుంటున్నారు ?

మోహిని : నేను లోపలికి రమ్మని చెబితే, ఇతను రావడం లేదు.

నేను : యార్ సోమేశ్, లేట్ అవుతుంది. తిరిగి వచ్చాక వస్తాను.

సోమేశ్ : సరే, బాగానే ఉంది.

ఆ తర్వాత మోహిని గేట్ ని మూసింది. మేము కారులో కూర్చుని హాస్పిటల్ కి బయలుదేరాము.

సోమేశ్ : ఎక్కడికి వెళ్తున్నాము ?

నేను : హాస్పిటల్ కి.

సోమేశ్ : అంతా క్షేమమే కదా ? హాస్పిటల్ ఎందుకు ?

నేను : ఒక స్నేహితుడు అడ్మిట్ అయ్యాడు. అతన్ని చూడడానికి వెళ్ళాలి.

సోమేశ్ : ఎవరు ఆ స్నేహితుడు యార్ ? నాకు చెప్పలేదు నువ్వు.

నేను : కొత్త స్నేహితుడు యార్. అందుకే నిన్ను కూడా తీసుకుని వెళ్తున్నాను. నువ్వు కూడా అతన్ని కలవొచ్చు.

సోమేశ్ : ఓకే.

ఆ తర్వాత మేము హాస్పిటల్ కి చేరుకున్నాము. కారు ని పార్క్ చేసి, మేము ఎంట్రన్స్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము. అప్పుడు ఆ ఇద్దరు అబ్బాయిలు అక్కడే కూర్చుని కనిపించారు. ఒకడు ఇస్మాయిల్. రెండోవాడి పేరు తెలియదు.

ఇస్మాయిల్ : నమస్తే సర్.

నేను : నమస్తే.

ఆ తర్వాత మేము రూమ్ వైపు వెళ్ళాము. అక్కడ రూమ్ తలుపు దగ్గర అదే ఇద్దరు అబ్బాయిలు కూర్చున్నారు. నన్ను చూసి వాళ్ళిద్దరూ లేచి నిలబడ్డారు.

నేను వాళ్ళని కూర్చోమని చెప్పాను.

నేను : మీరు కూర్చోండి, ఇబ్బంది పడకండి.

ఆ తర్వాత వాళ్ళిద్దరూ కూర్చున్నారు.

సోమేశ్ ఇదంతా చూసి కొంచెం టెన్షన్ పడుతున్నట్లు కనిపించాడు. నేను వాణ్ని కూల్ గా ఉండమని చెప్పాను. ఆ తర్వాత

నేను తలుపు తట్టాను.

రుక్మిణి వదిన : ఎవరు ? లోపలికి రండి.

నేను లోపలికి వెళ్తూ :

నేను : నేనే వదినా.

రుక్మిణి వదిన : ఓహ్ రాహుల్, రండి, రండి. ఇక్కడ కూర్చోండి.

ఆమె తన కుర్చీ నుండి లేస్తూ అంది.

నేను : లేదు వదినా, మీరు కూర్చోండి. అరవింద్ ఎలా ఉన్నాడు ఇప్పుడు ?

రుక్మిణి వదిన : ఇప్పుడే పడుకున్నాడు.

ఇంతలో అతనికి కూడా మెలకువ వచ్చింది.

అరవింద్ : వచ్చేశావా దోస్త్.

నేను : ఆ యార్. సారీ, ఆలస్యమైంది.

అరవింద్ : పర్వాలేదు.

నేను : ఇప్పుడు ఎలా ఉంది యార్ ?

అరవింద్ : నేను బాగానే ఉన్నాను యార్. (సోమేశ్ వైపు చూస్తూ) ఇతను ఎవరు ?

నేను : ఇతను సోమేశ్, నా స్నేహితుడు.

[anaamika]

అందరికీ క్రిస్మస్ శుభాకాంక్షలు

[vikas123]

nice update

[gudavalli]

చాలా బాగా పాత్రలు అన్నీ ఇంట్రడక్షన్ చేస్తున్నారు . బాగుంది స్టోరీ. అప్డేట్ లు కూడా ఇస్తున్నారు.

[Paty@123]

Update is good, plz update as per your convenience and earliest

[tallboy70016]

Great update... pl continue

[utkrusta]

Excellent update

[Paty@123]

Your early update is appreciated medam

[Nani666]

Nice update andi

[Paty@123]

Plz give us update at the earliest

[anaamika]

Update – 10


నేను : సోమేశ్, ఈమె అరవింద్ వదిన. అలాగే ఇతను అరవింద్, నా స్నేహితుడు.

సోమేశ్ : (హాయ్, హలో చెబుతూ) ఎలా ఉన్నావు అరవింద్ ?

అరవింద్ : సోమేశ్ భాయ్, బాగానే ఉన్నాను. రాహుల్ లేకపోతే, ఎలా ఉండేవాడినో తెలియదు.

సోమేశ్ : రాహుల్ అయితే నా ప్రాణం. వాడి ఆలోచనలు, పనులు చాలా మంచివి.

రుక్మిణి వదిన : హ్మ్... అది నాకు అర్థమైంది.

నేను : అరె, ఈ మాటలు వదిలేయండి. అన్నయ్య ఎప్పుడు వస్తున్నారో చెప్పండి ?

రుక్మిణి వదిన : ఆన్ ది వే.

నేను : హ్మ్... గుడ్.

ఆ తర్వాత మేము కొద్దిసేపు కూర్చుని మాట్లాడుకున్నాము. ఆ తర్వాత మేము అక్కడి నుండి బయలుదేరాము. అరవింద్ తరువాతి రోజు రమ్మని చెప్పాడు. నేను ఓకే అన్నాను. రుక్మిణి వదిన మమ్మల్ని కారు వరకు విడిచిపెట్టడానికి వచ్చింది. మేము ఆమెకి బై చెప్పి, సోమేశ్ ఇంటి వైపు బయలుదేరాము.

సోమేశ్ : యార్, ఎవరు వీళ్ళు ? వీళ్ళతో అంతమంది ఎందుకు ఉన్నారు ?

నేను : వీళ్ళు వాళ్ళ గార్డులు అనుకుంటా.

సోమేశ్ : నాకైతే వాళ్ళు రౌడీల్లా అనిపిస్తున్నారు.

నేను : ఆ, వీళ్ళు రౌడీలే. వీళ్ళ పని కూడా రౌడీ పనే.

సోమేశ్ : నీకు ఎలా తెలుసు ?

ఆ తర్వాత నేను సోమేశ్ కి కోమలి గురించి పూర్తి వివరాలు చెప్పాను. అలాగే యూనివర్సిటీకి వెళ్ళానని కూడా చెప్పాను. అయితే మోహిని గురించి మాత్రం చెప్పలేదు.

నేను అతనితో ఎలా స్నేహం చేశానో అన్ని వివరాలు చెప్పాను.

సోమేశ్ : వావ్ యార్ ! నువ్వు చాలా మంచి పని చేస్తున్నావు. ఇందులో నేను కూడా నీతో వుంటాను.

నేను : దేవుడిని నా ప్లాన్ సక్సస్ కావాలని కోరుకో.

సోమేశ్ : వీళ్ళు ఎలా నీకు పడిపోయారో తెలిసిపోతోంది, నువ్వు వాళ్లకి ఏం చెప్పినా చేస్తారు.

నేను : నాకు కూడా అలాగే అనిపిస్తోంది. ఇప్పుడు ఇంకొక్క మనిషిని మాత్రమే వీళ్ళతో కలపాలి (నా దారిలోకి తీసుకురావాలి).

సోమేశ్ : ఎవరు ?

నేను : జానీ, అరవింద్ అన్నయ్య.

సోమేశ్ : యార్, అతను కూడా కలిసిపోయినట్లే. లేదంటే అతని భార్య, తమ్ముడు ఇద్దరూ స్వయంగా కలిసిపోయేలా చేసి తీరతారు.

నేను : హ్మ్... నువ్వు నిజమే చెబుతున్నావు. ఏం జరుగుతుందో చూద్దాం.

ఆ తర్వాత మేము ఇంటికి చేరుకున్నాము. అప్పుడు రాత్రి 4 గంటలు అవుతోంది.

నేను : సోమేశ్ యార్, ఇప్పుడు నేను ఇంటికి వెళ్ళిపోతాను. రేపు మళ్ళీ కలుద్దాం.

సోమేశ్ : టీ అయినా తాగి వెళ్ళు యార్.

నేను : లేదు యార్, రేపు తాగుదాం.

సోమేశ్ : సరే, ఓకే బై.

నేను : బై.

ఆ తర్వాత వాడు కారు లో నుండి దిగి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు. నేను మా ఇంటికి వచ్చాను. గేట్ దగ్గరికి వచ్చి హారన్ కొట్టాను. అప్పుడు గార్డు తలుపు తెరిచాడు. నేను కారు లోపలికి తీసుకెళ్లి, కారు నుండి దిగి గార్డు దగ్గరికి వచ్చాను. అతని కుర్చీలో కూర్చున్నాను.

గార్డు : సాబ్, క్షమించండి. మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఇలా జరగదు.

నేను : రెండో గార్డు ని పిలువు.

అతను పరుగెత్తుకుంటూ గార్డు ని పిలవడానికి వెళ్ళాడు.

వాళ్ళిద్దరూ వస్తున్నారు.

నా దగ్గరికి వచ్చి :

గార్డు 2 : సాబ్, క్షమించండి. మళ్ళీ ఇలా జరగదు.

నేను : మిగతా ఇద్దరు ఎక్కడ ?

గార్డు : సాబ్, వాళ్ళు వెనుక గేట్ దగ్గర ఉన్నారు.

నేను : వాళ్ళని కూడా పిలువు.

గార్డు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి వాళ్ళని పిలుచుకుని వచ్చాడు. వాళ్ళంతా నా ముందు నిలబడ్డారు.

నేను : నేను ఈ రోజు మీ అందరికీ మొదటి అలాగే చివరిసారి చెబుతున్నాను. మళ్ళీ ఎప్పుడైనా నాకు అలాంటిదేమైనా కనిపించినా, లేదా నేను ఎవరి దగ్గరి నుండి విన్నా, మీకు బాగోదు. ఇది నా ఇల్లు. అలాంటి పని చేస్తున్నప్పుడు ఎవరైనా వస్తే, మీరు వాళ్ళతో ఎలా వ్యవహరిస్తారు ? మిమ్మల్ని ఇక్కడ సెక్యూరిటీ కోసం ఉంచారు, అర్థమైందా ?

గార్డు 2 : సాబ్, మాకు తెలియకుండా జరిగిపోయింది. మళ్ళీ జరగదు. మా భార్యలు పల్లెటూర్లలో ఉన్నారు. ఆరు నెలలు, ఏడాదికి ఒకసారి వెళ్తాము. అందుకే అదుపు చేసుకోలేక పోయాము.

నేను : ఓకే. నేను చివరిసారి హెచ్చరిస్తున్నాను. నేను మీ కోసం ఏదైనా చూస్తాను. కానీ ఈ ఇంట్లో మళ్ళీ ఇలాంటి విషయాలు నేను వినకూడదు, ఓకే.

గార్డులు అందరూ ఒకేసారి మాట్లాడుతూ :

చాలా సంతోషం సాబ్. మళ్ళీ ఇలా జరగదు.

నేను : గుడ్.

ఆ తర్వాత నేను నా రూముకి వెళ్ళి పడుకున్నాను.

తరువాతి రోజు నాకు మెలకువ వచ్చేసరికి పన్నెండు గంటలు అవుతోంది.

నేను సెల్ ని చూశాను. అప్పటికే కిరణ్ దగ్గర నుండి కాల్ వచ్చింది. కాల్ టైం 8 నుండి 9 గంటల మధ్య లో ఉంది. కచ్చితంగా అది మోహిని నే చేసి ఉంటుందని నేను అర్థం చేసుకున్నాను.

నేను ఫ్రెష్ అయి, టిఫిన్ చేసి, ఫ్యాక్టరీకి వెళ్ళాను. అన్ని పనులని పూర్తి చేసుకుని, నేను ఆఫీస్ నుండి బయటికి వచ్చాను. ఫ్యాక్టరీ పనిని చెక్ చేసిన తర్వాత, కారులో హాస్పిటల్ కి బయలుదేరాను. దారిలో అరవింద్ కోసం పండ్లు, పలహారాలు తీసుకున్నాను. హాస్పిటల్ కి చేరుకుని నేను కారు ని పార్క్ చేస్తున్నప్పుడు, ఇస్మాయిల్ కారుని చూసి నా దగ్గరికి వచ్చాడు.

ఇస్మాయిల్ : సలాం సర్.

నేను : సలాం ఇస్మాయిల్. కారులో నుండి సరుకులు బయటికి తీయి.

అతను వెనుక వైపు నుండి బాగ్ ని తీసుకుని, నా వెనుకే రావడం మొదలుపెట్టాడు. నేను ఎంట్రన్స్ దగ్గరికి చేరుకున్నాను. ఈ రోజు అక్కడ 8-10 మంది అబ్బాయిలు నిలబడ్డారు. ఆ తర్వాత నేను రూమ్ వైపు వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ కూడా అంతే మంది నిలబడి కనిపించారు. ఇస్మాయిల్ నా వెనుక ఉన్నాడు. నేను తలుపు దగ్గర ఆగిన వెంటనే, ఇద్దరు అబ్బాయిలు నన్ను ఆపారు. ఇస్మాయిల్ వాళ్ళని చూసి అన్నాడు :

ఇస్మాయిల్ : ఎందుకు ఆపుతున్నారు వీరిని ? వీరు రాహుల్ సాబ్.

ఆ తర్వాత వాళ్ళు నన్ను లోపలికి వెళ్ళనిచ్చారు. నేను తలుపు ని తట్టాను.

రుక్మిణి వదిన : ఎవరు ? లోపలికి రండి.

నేను నమస్తే చెబుతూ లోపలికి వెళ్ళాను.

రుక్మిణి వదిన : ఓహ్ రాహుల్, మీరా, రండి, ఇక్కడ కూర్చోండి.

ఆమె తన కుర్చీ లో నుండి లేస్తూ అంది. అక్కడ అరవింద్ వాళ్ళన్నయ్య జానీ కూడా వున్నాడు.

ఆ తర్వాత మేము కొద్దిసేపు కూర్చుని మాట్లాడుకున్నాము. ఆ తర్వాత నేను అక్కడి నుండి బయలుదేరుతానని చెప్పాను. అప్పుడు :

రుక్మిణి వదిన : పదండి, నేను మీతో పార్కింగ్ వరకు వస్తాను.

ఆ తర్వాత అరవింద్ అన్నయ్య అన్నాడు :

జానీ : హ్మ్... నేను కూడా వస్తాను. నీ కారు గురించి తను చాలా చెప్పింది. ఈ రోజు దాన్ని చూడాల్సిందే.

నేను : అయ్యో తప్పకుండా.

ఆ తర్వాత మేము రూమ్ నుండి బయటికి వచ్చాము. నేను, జానీ పక్కపక్కనే నడుస్తున్నాము. వెనక రుక్మిణి వదిన నడుస్తుంది. ఆమె వెనుక 5 మంది అబ్బాయిలు నడుస్తున్నారు. మేము ఎంట్రన్స్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము. అక్కడ ఇస్మాయిల్ తో నిలబడి ఉన్న అబ్బాయిలు అందరూ వెంటనే బయటికి వెళ్ళిపోయారు. మమ్మల్ని ముందుగా వెళ్ళనిచ్చి, చుట్టూ చెక్ చేస్తున్నారు. ఆ తర్వాత ఇస్మాయిల్ నా కారు దగ్గరికి వెళ్ళి నిలబడ్డాడు. జానీ ఇంకా రుక్మిణి వదిన నన్ను విడిచిపెట్టడానికి వచ్చారని అతను అర్థం చేసుకున్నాడు.

నేను, జానీ కారు వైపు ముందుకి వెళ్ళాము. కారు మీద తన దృష్టి పడగానే జానీ అన్నాడు :

జానీ : హ్మ్... సర్ఫ్ కారు. చాలా మంచి కారు. నాకు కూడా ఇదంటే ఇష్టం.

రుక్మిణి వదిన : మీరు లోపల కూడా చూడండి, ఎలా ఉందో.

జానీ : ఎందుకు చూడను, ఇప్పుడే చూద్దాం.

ఆ తర్వాత నేను కీ బటన్ ని నొక్కాను. అప్పుడు డోర్ లు అన్లాక్ అయ్యాయి. జానీ ముందు డోర్ తెరిచి చూడడం మొదలుపెట్టాడు.

జానీ అన్ని డోర్ లు తెరిచి కారుని చూసి అన్నాడు :

జానీ : యార్, ఇది నడుస్తూ ఉండే ఫైవ్ స్టార్ హోటల్. అద్భుతం ! దీన్ని నువ్వు ఎక్కడ తీసుకున్నావు ?

నేను : భయ్యా, దీన్ని నేను దుబాయ్ నుండి తీసుకొచ్చాను. అక్కడే దీన్ని నాకు నచ్చినట్లుగా డెకరేట్ చేపించుకున్నాను. మన దగ్గర ఈ సిస్టమ్ లేదు.

జానీ : హ్మ్... నాకైతే దీని మీద మనసు పడింది. ఇలాంటిదే ఒక కారు నాకు కూడా ఇప్పించండి. మీ రుక్మిణి వదినకి గిఫ్ట్ గా ఇవ్వాలి.

ఈ మాట విని రుక్మిణి వదిన నవ్వింది.

నేను : తప్పకుండా. నేను రేపే మీకు డీలర్ ని కలవడానికి హెల్ప్ చేస్తాను. అయితే సెలక్షన్ కోసం మీరు దుబాయ్ వెళ్లాల్సి ఉంటుంది.

జానీ : దుబాయ్ అయితే వెళ్ళలేను. నువ్వు నీ అంచనా ప్రకారం ఇలాంటి కారు గురించి చెప్పు.

నేను : ఓకే, నేను చూస్తాను.

ఆ తర్వాత కొద్దిసేపు మాట్లాడుకున్నాక, నేను వాళ్లకి బై చెప్పాను.

అక్కడి నుండి బయలుదేరి ఇంటికి వచ్చాను. ఫ్రెష్ అయి, కొద్దిసేపు పడుకున్నాను. అప్పుడే సోమేశ్ దగ్గర నుండి కాల్ వచ్చింది.

నేను : హలో జానెమన్, చెప్పు.

అవతలి వైపు నుండి :

మోహిని : నేను జానెమన్ ని కాదు.

నేను : ఓహ్ సారీ. నేను సోమేశ్ అనుకున్నాను.

మోహిని : పర్వాలేదు. మీరు అనొచ్చు.

తన మాట విని నేను ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను, ఆమె ఏం అందా అని.

మోహిని : ఎక్కడికి పోయారు మీరు ?

నేను : ఎక్కడికీ పోలేదు. చెప్పండి, ఏం ఆజ్ఞ ?

మోహిని : ఆజ్ఞ ఏంటంటే, ఈ రోజు రాత్రి భోజనం మీరు మా ఇంట్లో చేయాలి. నేను ప్రత్యేకంగా మీ కోసం తయారు చేశాను. అమ్మ మిమ్మల్ని రమ్మని పిలిచింది.

నేను : భోజనం అయితే ఓకే. కానీ మీ అమ్మ ఎందుకు పిలిచింది ?

మోహిని : తెలియదు.

నేను : ఓకే. నేను కొద్దిసేపట్లో వస్తాను.

మోహిని : ఓకే.

నేను : బై.

ఆ తర్వాత నేను కొద్దిసేపటి తర్వాత ఇంటి నుండి బయలుదేరి సోమేశ్ ఇంటి వైపు బయలుదేరాను. సోమేశ్ ఇంటికి చేరుకుని నేను డోర్ బెల్ ని కొట్టినప్పుడు, తలుపు తెరుచుకుంది. నేను చూశాను, మోహిని డోర్ దగ్గర నిలబడి ఉంది. తను ఏం కనిపిస్తోంది ! ఫుల్ ఫిట్టింగ్ బట్టలు, తక్కువ మేకప్ తో తను ఒక అప్సరసలా కనిపిస్తోంది. నేను తనని చూస్తూనే ఉండిపోయాను. నేను తన రొమ్ముల మీద దృష్టి సారించాను. అవి కొండ శిఖరం లాగా నిటారుగా నిలబడి ఉన్నాయి. తన రొమ్ములు చాలా టైట్ గా కనిపిస్తున్నాయి. సైజు కూడా పెద్దగా అనిపించింది. నేను వాటిలోనే మునిగిపోయాను.

నేను తన రొమ్ములని చూస్తున్నానని తనకి తెలిసిపోయింది. అప్పుడు తను దుపట్టా ని సరిచేసుకుని, చిటికె వేస్తూ, మస్తి మోడ్ లో అంది :

మోహిని : ఏం చూస్తున్నారు ? ఇంతకూ ముందు ఎప్పుడూ చూడలేదా మీరు ?

నేను : (నా నోటి నుండి అకస్మాత్తుగా మాట బయటికి వచ్చింది) ఇంత అందమైనవి ఈ రోజు వరకు చూడలేదు.

వెంటనే నేనేమన్నానో నాకు అర్ధమైంది.

నేను : ఓహ్ సారీ, పొరపాటున నోటి నుండి వచ్చేసింది.

మోహిని : పొరబాటుగానే మన మనసులోని మాట తెలియకుండా బయటికి వస్తుంది.

అంటూ నవ్వుతూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. నేను కూడా తన వెనుకే లోపలికి వెళ్తున్నాను. ఇక్కడ నామీద తను మరొక దాడి చేసింది. తన ఎత్తైన పెద్ద పిర్రలని నేను చూస్తూనే ఉండిపోయాను. ఏం పిర్రలు అవి ! ఆ తర్వాత నేను డ్రాయింగ్ రూములో కూర్చుని వెయిట్ చెయ్యడం మొదలుపెట్టాను.

అప్పుడే మోహిని  కోల్డ్ డ్రింక్ తీసుకుని వచ్చింది.

నేను : దీని అవసరం ఏముంది ?

మోహిని : అవసరం మేరకే అన్నీ జరగాలని లేదు కదా.

తను చాలా చురుకుగా సమాధానం ఇచ్చింది. నేను తన తెలివితేటల ని మెచ్చుకుంటూ :

నేను : నీ హాజరు జవాబు గురించి కాదు. ఎలా ఇంత వేగంగా ఇంత కష్టమైన సమాధానాలు ఎలా ఇస్తావు ?

మోహిని : సమయాన్ని బట్టి నడవాలి సాబ్.

ఆమె సాబ్ అని పిలిచే శైలి ! వాహ్, ఏం చెప్పాలి.

నేను : సోమేశ్ ఎక్కడ ?  

మోహిని : అన్నయ్య హేమ, సుమ లని తీసుకుని బజారు కి వెళ్ళాడు. త్వరలోనే వస్తాడు.

హేమ, సుమ లు సోమేశ్ చెల్లెళ్ళు. వాళ్ళిద్దరూ కవలలు. మోహిని కంటే చిన్నోళ్లు.

నేను : ఓకే. అంటీకి నా తో ఏం పని పడింది ? నువ్వు ఆ అబ్బాయిల గురించి చెప్పడం వల్ల అయితే నన్ను పిలవలేదు కదా ?

మోహిని : అయి ఉండవచ్చు.

ఆ తర్వాత ఆంటీ కూడా రూములోకి వచ్చింది.

నేను : నమస్తే ఆంటీ.

ఆంటీ : నమస్తే బాబూ, ఎలా ఉన్నావు ?

నేను : ఆంటీ, బాగానే వున్నాను. అంతా బాగానే ఉంది.

ఆంటీ : బాబూ, నీకు చాలా చాలా ధన్యవాదాలు. నువ్వు మోహిని ఇబ్బందిని దూరం చేసావు. అది నేను వాళ్ళ నాన్నతో చెప్పలేను, అలాగే సోమేశ్ తో కూడా చెప్పలేను. ఎందుకంటే వాళ్ళు యూనివర్సిటీకి వెళ్ళడం మాన్పించేసేవారు.

నేను : ఆంటీ, ధన్యవాదాలు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. ఇది నా సొంత ఇల్లు. నేను మీ అందరినీ నా వాళ్ళుగా భావిస్తాను. అప్పుడు మీ సమస్య కూడా నా సమస్య అవుతుంది కదా.

ఆంటీ : బాబూ, అది నీ గొప్ప మనసు.

నేను : లేదు ఆంటీ, అలాంటిదేమీ లేదు.

ఆంటీ : బాబూ, సోమేశ్ కి కొంచెం అర్థం అయ్యేలా చెప్పు, మా మాటే వాడు వినడు. వాళ్ళ నాన్న జీతం కూడా ఎక్కువ రాదు. ఇల్లు కూడా కష్టంగా నడుస్తోంది. వాడికి అదంతా ఏమీ పట్టదు. నువ్వు వాడికి చెప్పు, ఏదైనా జాబ్ చెయ్యమని.

నేను : ఆంటీ, మీరు వాడి గురించి కంగారు పడకండి. నేను వాడి కోసం ఒకటి ఆలోచించాను. మీరు టెన్షన్ పడకండి. తొందరలోనే వాడు మంచి ఉద్యోగంలో చేరుతాడు.

ఆంటీ : దేవుడు నిన్ను సంతోషంగా ఉంచుతాడు బాబూ. నేను నీ నుండి ఇదే కోరుకున్నాను.

ఇంతలో డోర్ బెల్ మోగింది.

మోహిని : నేను చూస్తాను.

ఆంటీ : బాబూ, వాళ్ళే వచ్చి ఉంటారు. వెళ్ళు, తలుపు తెరువు.

ఆ తర్వాత ఒక ఆవిడ రూములోకి వచ్చి నమస్తే చెప్పింది.

ఆంటీ : నమస్తే, అరె రజని, మీరు చాలా రోజుల తర్వాత వచ్చారు.

రజని : ఖాళీ దొరకడం లేదు. ఇంటి పనుల్లోనే టైం గడిచిపోతుంది.

[vikas123]

nice update

[utkrusta]

Excellent update

[Paty@123]

Good update, Now story started moving fast, early updates istu undandi plz

[Chchandu]

Update please

[gudavalli]

రజనీ క్రొత్త పాత్రను పరిచయం చేశారు ఈవిడ ముందు ముందు ఏమిటో చూడాలి. బాగుంది స్టోరీ నిదానంగా బాగా చెబుతున్నారు.

[anaamika]

Update – 11


ఆంటీ : రాహుల్, ఈమె మా పక్కింటి ఆవిడ. వీళ్ళు ఇప్పుడు నిజామాబాదు కి షిఫ్ట్ అవుతున్నారు.

నేను : నమస్తే ఆంటీ.

రజని : నమస్తే బాబూ, ఎలా ఉన్నావు ?

నేను : ఆంటీ, నేను బాగానే ఉన్నాను. మీరు ఎలా ఉన్నారు ?

రజని : చాలా బాగున్నాను బాబూ. మీరు ఇక్కడ ఉండరు కదా. అయినాసరే ఈ వీధికి, ఈ కాలనీకి సూర్యుడిలా అయిపోయారు.

నేను : ఆంటీ, అది కేవలం మీ అందరి ప్రేమ మాత్రమే.

ఆంటీ : ఆ మాట నిజమే. అందరూ సోమేశ్ స్నేహితుడి గురించే మాట్లాడుకుంటారు.

ఆంటీ : ఇంకేంటి చెప్పు రజని, మీ తయారీ పూర్తైందా ?

రజని : తయారీ అయితే అయింది కానీ ఒక ఇబ్బంది వస్తోంది.

ఆంటీ : ఇప్పుడు ఏం సమస్య వచ్చింది ?

నేను వాళ్ళ మాటలు వినడం తప్ప మరేమీ చేయలేకపోయాను. అందుకే వాళ్ళ మాటలు వింటూ కూర్చున్నాను.

రజని : నిజామాబాదు లో ఇల్లు కొన్నాము. ముందు అతను ఇన్స్టాల్మెంట్ కి ఒప్పుకున్నాడు. ఇప్పుడు ఒప్పుకోవడం లేదు. అందుకే ఇప్పుడు ఇల్లు ని అమ్మి నిజామాబాదు ఇంటి పేమెంట్ చేయాలి. ఇంత తొందరగా ఈ ఇల్లు అమ్ముడుపోవడం కుదిరే పని కాదు. ఇదే ఇబ్బంది.

ఆంటీ : ఆ, ఇది నిజంగా సమస్యే. ఇంత తొందరగా కొనేవాడిని వెతకడం అంత ఈజీ కాదు.

నా మనసులో ఒక ఆలోచన వచ్చింది. నేను ఈ ఇల్లు ని కొంటాను. ఎందుకంటే ప్రస్తుతం దీనికి డిమాండ్ అంతగా ఉండదు. రాబోయే కాలంలో దీని ధర ఎక్కువ అవుతుంది. ఆ తర్వాత కోమలికి స్వేచ్ఛ దొరికిన తర్వాత ఈ ఇంట్లోనే ఉంచొచ్చు. ఇలా ఆలోచించి నేను మధ్యలో కలిపించుకున్నాను.

నేను : ఆంటీ, ఎన్ని రోజుల్లో మీరు నిజామాబాదు ఇంటికి పేమెంట్ చేయాలి ?

రజని : బాబూ, షిఫ్ట్ అవ్వడానికి ముందే ఇచ్చెయ్యాలి. మేము 5 రోజుల్లో అక్కడికి షిఫ్ట్ అవ్వాలి.

నేను : ఓకే. మీ డిమాండ్ ఎంత ?

రజని : బాబూ, మేము 30 లక్షలకి అమ్ముడుపోతే మంచిది అని అనుకుంటున్నాము. డబుల్ ఫ్లోర్ ఇల్లు. కొత్తగా కట్టించాము. కట్టి కేవలం 2 ఏళ్ళు మాత్రమే అవుతోంది.

నేను : ఓకే ఆంటీ. మీరు నాకు ఇల్లు ఇప్పుడు చూపిస్తారా ?

రజని : ఎందుకు చూపించను, మీ దృష్టిలో కొనేవాడు ఎవరైనా ఉన్నారా ?

నేను : అవును ఆంటీ, ఉన్నాడు.

ఆంటీ : బాబూ, తర్వాత చూద్దువు కానీ. ఇప్పుడు సోమేశ్ వస్తాడు. భోజనం చేసి చూడొచ్చు.

మోహిని : అవును, అమ్మ కరెక్టే చెబుతోంది.

రజని : సరే, ఎప్పుడు చూడాలని అనిపిస్తే అప్పుడు రండి.

నేను : ఆంటీ, 10 నిమిషాలు పడుతుంది. నేను సోమేశ్ రాకముందే వచ్చేస్తాను. ఒకవేళ వాడు వచ్చినా, నేను వెంటనే తిరిగి వస్తాను.

ఆంటీ : సరే బాబూ. ఇదిగో రజని, నీ ఇబ్బంది తీరిపోయిందని అనుకో.

రజని : అలాగే జరగాలని కోరుకుంటున్నాను.

మోహిని : నేను కూడా ఇల్లు చూపించడానికి హెల్ప్ చేస్తాను.

రజని : సరే సరే, తప్పకుండా. పదండి.

ఆ తర్వాత మేము లేచి, నేను, మోహిని ఇంకా రజని ఆంటీ ముగ్గురం వాళ్ళ ఇంటికి బయలుదేరాము. వాళ్ళ ఇంటిని బయట నుండి నేను చాలాసార్లు చూశాను. ఈ రోజు లోపల నుండి కూడా చూస్తాను. మేము గేట్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము. అప్పుడు వాళ్ళు డోర్ బెల్ కొట్టారు. ఒక అమ్మాయి తలుపు తెరిచింది. ఆంటీ లోపలికి వెళ్ళింది. ఆ తర్వాత మోహిని , ఆ తర్వాత నేను.

మోహిని : ఎలా ఉన్నావు ఫాల్గుణి ? నువ్వు అసలు కనిపించవు.

ఫాల్గుణి : నేను ఎప్పుడూ ఇంట్లోనే ఉంటాను. ఇప్పుడు ఇక అసలు కనిపించను.

నిజామాబాదు కి వెళ్ళిపోతుంది కాబట్టి.

ఆ తర్వాత ఆమె నన్ను చూడడం మొదలుపెట్టింది. అప్పుడు ఆంటీ అంది :

రజని : ఈయన ఇల్లు చూడడానికి వచ్చారు. (తన కూతురికి చెబుతూ) మీ నాన్నని పిలువు.

ఆ తర్వాత ఆమె వెళ్ళిపోయి, వాళ్ళ నాన్నని తీసుకొచ్చింది. అప్పటికే మేము డ్రాయింగ్ రూములోకి చేరుకున్నాము. ఇల్లు లోపల నుండి కూడా చాలా బాగుంది. నేను రూములని గమనించడం మొదలుపెట్టాను. అప్పుడు అంకుల్ అన్నారు :

అంకుల్ : నాయనా, ఇల్లు చూడు అయితే ఒక షరతు ఉంది.

నేను : హా అంకుల్, ఏం షరతు చెప్పండి.

అంకుల్ : పేమెంట్ తొందరగా కావాలి నాయనా. మాకు రెండు రోజుల్లో పేమెంట్ కావాలి.

నేను : ఓకే అంకుల్, ప్రాబ్లం లేదు.

ఆ తర్వాత కోల్డ్ డ్రింక్ ని తీసుకొచ్చారు.

నేను : ప్లీజ్, నేను ఇప్పుడే కోల్డ్ డ్రింక్ తాగి వచ్చాను. మీరు బాధపడకపోతే కేవలం ఒక గ్లాసు నీళ్ళు ఇవ్వండి. చాలు.

ఫాల్గుణి : నో ప్రాబ్లం. నేను ఇప్పుడే తెస్తాను.

ఫాల్గుణి స్పెషల్ ఏమీ కాదు. రంగు తెల్లగా ఉంది. స్లిమ్ బాడీ.

ఫాల్గుణి నీళ్ళు తీసుకుని వచ్చింది. నేను తాగేశాను.

నేను : అంకుల్, మీరు ఓకే అంటే ఇల్లు చూద్దాం.

అంకుల్ : సరే నాయనా, రండి, నేను చూపిస్తాను.

వీళ్ళ ఇల్లు కూడా సోమేశ్ ఇంటి లాగే ఉంది. ఒకే ప్లాన్. చివర్లో రెండు బెడ్ రూములు వాటికి అటాచ్డ్ వాష్ రూములు వున్నాయి. ఆ తర్వాత టీవీ లాంజ్, కిచెన్. ఆ తర్వాత డ్రాయింగ్ రూమ్ అలాగే ఆవరణ. పైకి మెట్లు.

మేము కింద ఉన్న ఇల్లు మొత్తం చూశాం. ఆ తర్వాత మేము పైకి వెళ్ళబోయాము. అప్పుడు అంకుల్ అన్నారు :

అంకుల్ : నాయనా, పై అంతస్తు ని మీకు ఫాల్గుణి చూపిస్తుంది. నా మోకాళ్ళలో సమస్య ఉంది. దాని కారణంగా నేను మెట్లని ఎక్కలేను.

నేను : అంకుల్, పర్వాలేదు. మీరు కూర్చోండి. మేము చూస్తాం.

ఆ తర్వాత మేము ముగ్గురం పైకి వెళ్ళాము. పైన కూడా కింద లాగే ఉంది. అయితే ఇక్కడ సామాను ఏమీ లేదు. ఇది ఖాళీ భాగం.

నాకు ఇల్లు అర్థమైంది. ఫాల్గుణి అంది :

ఫాల్గుణి : మీకు ఇల్లు ఎలా అనిపించింది ?

నేను : నైస్. కానీ ఇది మోహిని కి నచ్చాలి. తను పాస్ చేస్తేనే ముందుకి కదులుతుంది.

ఫాల్గుణి : మోహిని ఎందుకు ? తను ఇందులో ఉండాలా ఏంటి ?

నేను : లేదు. నాకు ఇలాంటి ఇళ్ళ గురించి తెలియదు. ఇల్లు ఆడవాళ్ళకి తెలుస్తుంది. వాళ్ళే కదా ఉండేది.

మోహిని : (కోపంగా తన పెద్ద రొమ్ములని బయటికి నెట్టుతూ, నడుము మీద చెయ్యి వేసుకుని) నేను మీకు వయసైపోయిన ఆడదాని లాగా కనిపిస్తున్నానా ?

నేను : ఓహ్ సారీ. నా నోటి నుండి వచ్చేసింది.

ఫాల్గుణి : హా హా హా ! చాలా ఇంటరెస్టింగ్ గా ఉంది.

నేను : అయితే చెప్పు మోహిని, నువ్వు ఏమంటావు ?

మోహిని : నేను అయితే, ఈ ఇల్లు మీరు వేరే ఎవరికీ ఇప్పించకండి. బదులుగా మీరే తీసుకోండి అంటాను.

నా మనసులో ఏం ఆలోచనలు ఉన్నాయో తనకి తెలియదు.

నేను : ఓకే, అయితే నేనే తీసుకుంటాను. నువ్వు చెప్పావంటే, నేను కాదంటానా ఏంటి ?

ఆ తర్వాత రజని ఆంటీ ఫాల్గుణి ని పిలిచింది. తను కిందికి వెళ్ళిపోయింది. మోహిని ఇంటిని చెక్ చేస్తూ చూస్తోంది. నేను తన వెనుక నిలబడి తన పెద్ద పిర్రలని చూస్తున్నాను. ఆ తర్వాత ఆమె వాష్ రూమ్ చూడడానికి లోపలికి వెళ్ళింది. నేను కూడా తన వెంటే వెళ్ళాను. వాష్ రూములోకి వెళ్ళగానే, తలుపు వెనుక గోడ మీద బల్లి కనిపించింది. ఆమె భయపడి, అరుస్తూ నా మెడని కౌగిలించుకుంది. తన ముఖాన్ని నా భుజంలో దాచుకుంది. తన రొమ్ములు నా ఛాతీ మీద నలిగిపోయాయి. తన రొమ్ములు ఎంత మృదువుగా ఉన్నాయి ! నా చెయ్యి తన నడుము మీద ఉంది. తను నన్ను బలంగా పట్టుకుంది. నేను తనతో అన్నాను :

నేను : బల్లి పారిపోయింది.

నేను తనకి అబద్ధం చెప్పాను. ఎందుకంటే బల్లి పారిపోవడానికి ఎలాంటి దారీ లేదు. వాష్ రూమ్ తలుపు కూడా మూసి ఉంది. తను తల పైకెత్తి, తలుపు, గోడ ల మీద చూసింది. అప్పుడు మళ్ళీ నన్ను గట్టిగా పట్టుకుంది. తన శరీరం స్పర్శ నన్ను పిచ్చివాడిని చేస్తోంది. నా మొడ్డ నిటారుగా అవుతోంది. నా మొడ్డ తన సల్వార్లో వున్న తన పూకుని తాకగానే, తను ఒక్కసారిగా కదిలింది. నన్ను మరింత గట్టిగా పట్టుకుంది. కింది నుండి తన భారీ పిర్రలని కదలిస్తూ, నా మొడ్డని తన పూకు మీద అనుభూతి చెందుతోంది. ఇది చూసి నేను పిచ్చివాడిని అయిపోయాను. వెంటనే తన నడుముని నిమరడం మొదలుపెట్టాను.

నడుము ని నిమురుతూ, నేను నా చేతిని తన పిర్రల మీదికి తీసుకెళ్ళాను. తన పిర్రలు చాలా మృదువుగా ఉన్నాయి. నేను తన పిర్రల మీద చేతిని తిప్పడం మొదలుపెట్టాను. తను ఏమీ అనలేదు. నేను ఒక అడుగు మరింత ముందుకి వేసి, తన రెండు పిర్రలని నా రెండు చేతులతో పట్టుకుని పిసకడం మొదలుపెట్టాను. తన ఊపిరి వేగంగా అవడం మొదలైంది. నేను తన పిర్రలని నొక్కుతూ, తన పిర్రల చీలికలో వేలిని తిప్పడం మొదలుపెట్టాను. నేను తన చొక్కాని పైకి జరిపి, ఒక చేతిని తన సల్వార్లో పెట్టాలనుకున్నాను. అప్పుడు తను నా చేతిని పట్టుకుంది. తల పైకెత్తి, నాకు ముఖంతోనే వద్దు అన్నట్లు సైగ చేసింది.

నేను అదే క్షణంలో తన పెదాల మీద నా పెదాలని ఉంచి, ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. తను నన్ను ఇష్టపడుతుందని నేను ముందే అర్థం చేసుకున్నాను. అందుకే తను తొందరగా స్పందించడం మొదలుపెట్టింది. నేను తనని ముద్దు పెట్టుకుంటూ, మళ్ళీ నా చేతిని తన సల్వార్లో పెట్టాను. ఈసారి తను ఆపలేదు. నేను నా చేతిని తన నగ్నంగా వున్న పిర్రల మీద పెట్టి, వాటిని నలపడం, నొక్కడం మొదలుపెట్టాను. తన పెద్ద పిర్రల్లో ఎంత మజా ఉందో ! నేను ముద్దు ని ఆపి, తన ముఖాన్ని చూసి, తన పిర్రల సందులో వేలు ని తిప్పడం మొదలుపెట్టాను. తన నోటి నుండి ఉలికిపాటులు బయటికి రావడం మొదలైంది. తను ఆహ్హ్, ఓహ్హ్ అన్న మూలుగులు వాష్ రూములో ప్రతిధ్వనించాయి.

నేను నా చేతి వేలిని తన గుద్దబొక్కలోకి దూర్చాలని చూస్తున్నప్పుడు, నా సెల్ మోగింది. మేము ఇద్దరం ఆ మత్తు నుండి ఒక్కసారిగా బయటికి వచ్చాము. తను నన్ను చూసి సిగ్గుపడడం మొదలుపెట్టింది. తొందరగా తన బట్టలని సరిచేసుకుంది. బల్లిని వెతకడం మొదలుపెట్టింది. అది ఇంకా అక్కడే వుంది. నేను తనతో అన్నాను :

నేను : భయపడకు. నాతో రా.

తను మళ్ళీ నన్ను గట్టిగా పట్టుకుంది. నేను బాత్ రూమ్ తలుపు ని తెరిచాను. మేము బయటికి వచ్చాము. అయితే అక్కడ బయట వేరే దృశ్యం మా కోసం ఎదురుచూస్తోంది. బయట ఫాల్గుణి గోడకి ఆనుకుని, నేల మీద కూర్చుంది. తన వేలిని పూకు మీద తిప్పుకుంటోంది. అది చూసి మోహిని ఆశ్చర్యపోయింది. నేను మోహినిని నిశ్శబ్దంగా ఉండమని సైగ చేశాను. మేము శబ్దం చేయకుండా ఫాల్గుణి దగ్గరికి వెళ్లి తన ముందు కూర్చున్నాము. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాయి. ఆమె తన చేతిని సల్వార్లో పెట్టుకుంది. ఆ తర్వాత తను వేగంగా వేలు ని తిప్పడం మొదలుపెట్టింది. అలాగే ఒక చేత్తో తన రొమ్ములని కూడా నొక్కుకుంటోంది. అప్పుడే ఒక్కసారిగా నా సెల్ మోగింది. ఫాల్గుణి ఒక్కసారిగా మత్తు లో నుండి బయటికి వచ్చి, వేరే రూములోకి పరుగెత్తింది. నేను మొహినితో చెప్పాను :

నేను : మోహిని, నువ్వు వెళ్ళి ఆమెకి చెప్పు, మామూలుగానే ఉండమని. మనమేమీ చూడలేదని.

మోహిని : ఫాల్గుణి, బయటికి రా ! (నవ్వుతూ) మేము ఏమీ చూడలేదు.

ఫాల్గుణి : అంతా మీ వల్లే జరిగింది. మీరు ఇద్దరూ వాష్ రూములో ఏం చేస్తున్నారు ? మీరు అలా చేయకపోతే, నాకు కోరిక కలిగేది కాదు.

నేను : సరే, అంతా మర్చిపో. నువ్వు ఏమీ వినలేదు. మేము ఏమీ చూడలేదు, ఓకే.

ఫాల్గుణి : ఓకే.

ఆ తర్వాత మేము కిందికి వచ్చాము. నేను అంకుల్ తో మాట్లాడాను.

నేను : అంకుల్, మీరు పేపర్ వర్క్ ని మొదలుపెట్టండి. రేపు లేదా ఎల్లుండి మీకు పేమెంట్ అందుతుంది.

అంకుల్ : సరే నాయనా, కానీ మొత్తం ఎంతో మాట్లాడుకోలేదు కదా.

నేను : అంకుల్, మీ డిమాండ్ 30 కదా.

అంకుల్ : అవును నాయనా, 30 లక్షలు.

నేను : అయితే మీకు 30 లక్షలు అందుతాయి.

అంకుల్ : అవునా, అయితే చాలా మంచి విషయం. నేను రేపే అన్ని పేపర్ లని రెడీ చేయిస్తాను.

ఫాల్గుణి నా వైపే చూస్తోంది. నేను ఎవరికీ తెలియకుండా తనకి ఫ్లయింగ్ కిస్ ఇచ్చాను. ఆమె నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆమెకి నేను నచ్చడం మొదలైంది.

ఆ తర్వాత నేను వాళ్ళ దగ్గర నుండి సెలవు తీసుకున్నాను. మేము బయటికి వచ్చాము.

నేను : మోహిని, సారీ. నేను అదుపు తప్పాను.

తను మౌనంగా ఉంది.

నేను : చూడు, మూడ్ ని సరిచేసుకో. లేదంటే అందరికీ అనుమానం వస్తుంది.

ఆ తర్వాత మేము గేట్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము.  

నేను : మోహిని, ప్లీజ్ సారీ యార్.

తను అయినా మౌనంగానే ఉంది.

నేను : ప్లీజ్, ఏదైనా మాట్లాడు.

మోహిని వీధిలోకి చూసింది. అక్కడ ఎవరూ లేరు. అప్పుడు అకస్మాత్తుగా తను నా పెదవుల మీద ముద్దు పెట్టింది. ఒక సెకను ముద్దు తన అంగీకారాన్ని చెప్పింది. ఆ తర్వాత నేను డోర్ బెల్ ని కొట్టాను. సోమేశ్ వచ్చి తలుపు తెరిచాడు.

సోమేశ్ : ఎక్కడ ఉండిపోయారు మీరు ?

నేను : యార్, నీ పక్కింట్లోనే ఉన్నాము.

సోమేశ్ : అక్కడ ఎందుకు ?

నేను : నేను నీ పక్కింటివాడిని అవుతున్నాను.

సోమేశ్ : యార్, నిజం చెప్పు.

మేము మాట్లాడుకుంటూ డ్రాయింగ్ రూముకి చేరుకున్నాము. అక్కడ ఆంటీ కూడా ఉంది.

ఆంటీ : ఆ బాబూ, ఇల్లు ఎలా అనిపించింది ?

నేను : ఆంటీ, ఇల్లు అయితే బాగానే ఉంది. నేను వాళ్లకి ఓకే చెప్పేశాను. రేపు పేపర్ వర్క్ పూర్తి చేసిన తర్వాత వాళ్లకి పే ఆర్డర్ ఇచ్చేస్తాను.

సోమేశ్ : (సంతోషంగా) నువ్వు తీసుకున్నావా ఆ ఇల్లు ?

నేను : ఆ, తీసుకున్నాను. ఇప్పుడు నువ్వు నాకు దాని మార్కెట్ రేట్ ని తెలుసుకుని చెప్పు. ఇప్పుడే తెలుసుకో.

సోమేశ్ : నేను ఇప్పుడే తెలుసుకుంటాను. నువ్వు పది నిమిషాలు కూర్చో. నేను వస్తాను.

ఆ తర్వాత వాడు బయటికి వెళ్ళిపోయాడు. మోహిని కిచెన్లోకి వెళ్ళిపోయింది. ఆంటీ హేమ, సుమ లని పిలిచింది.

నేను వాళ్ళని ఇంట్లో నుండి బయటికి రావడం చాలా తక్కువ సార్లు చూశాను. ఎప్పుడు చూసినా, అప్పుడు నేను నా చూపులని మరో వైపు కి తిప్పుకునేవాడిని. ఎందుకంటే వాళ్ళిద్దరూ చాలా సిగ్గుపడేవాళ్ళు.

సోమేశ్ కి నలుగురు చెల్లెళ్ళు ఉన్నారు. సోమేశ్ పెద్దవాడు. మిగతా వాళ్ళంతా చెల్లెళ్ళు, చిన్నవాళ్ళు. ఆ తర్వాత ముగ్గురూ రూములోకి వచ్చారు.

సుమ : అమ్మా పిలిచావా.

ఆంటీ : అమ్మా, నువ్వు మోహిని దగ్గరికి వెళ్ళు, తను కిచెన్లో వుంది. హేమ, నువ్వు టేబుల్ ని రెడీ చెయ్యి. నైనా, నువ్వు గిన్నెలు తీయి.

అందరూ తమ తమ పనుల వైపు వెళ్ళిపోయారు. నలుగురూ అద్భుతమైన అందగత్తెలు. అందరికంటే చిన్నది నైనా. తన సంగతే వేరు. తన పేరు తన అందానికి సరిపోతుంది.

ఆంటీ : బాబూ, సోమేశ్ కి కొంచెం తొందరగా ఏదైనా చూడు. వాడికి కూడా సంపాదన దొరుకుతుంటే నేను నా కూతుళ్ళ పెళ్లి కోసం ఎంతోకొంత పోగెయ్యగలను. నలుగురూ పెద్దవాళ్ళు అయ్యారు. ఇప్పుడు వీళ్ళకి పెళ్ళి సంబంధాలు కూడా వెతకాలి.

నేను : ఆంటీ, మీరు సంబంధాలు చూడండి. డబ్బు గురించి కంగారు పడకండి. సోమేశ్ త్వరలోనే సెట్ అవుతాడు. నేను మీతో చెప్పాను కదా, చెబితే సెట్ అయినట్లే అనుకోండి.

ఆంటీ : చాలా చాలా ధన్యవాదాలు బాబూ.

నేను : ఆంటీ, మీరు పదే పదే ధన్యవాదాలు చెప్పి నన్ను సిగ్గుపడేలా చేస్తున్నారు.

ఆంటీ : హా హా హా ! సరే ఇక చెప్పను.

ఆ తర్వాత కొద్దిసేపు అలాగే మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నాము. ఆ తర్వాత సోమేశ్ రేట్ తెలుసుకుని వచ్చాడు.

సోమేశ్ : యార్, ఎంతకి ఫైనల్ చేశావు నువ్వు ఇంటిని ?

నేను : నువ్వు ముందు చెప్పు, ఇప్పుడు దాని రేట్ ఎంత ?

సోమేశ్ : నేను 4-5 బ్రోకర్ల దగ్గర అడిగి తెలుసుకున్నాను. అందరూ చెప్పేది ఏంటంటే 35-36 లక్షలకి మాకు ఇప్పించండి అని అన్నారు, అది కూడా నెట్ కాష్ అయితే.

నేను : హ్మ్... అంటే ప్రాఫిట్ బేరం జరిగింది.

సోమేశ్ : నువ్వు ఎంతకి తీసుకున్నావు ?

నేను : నేను 30 లక్షలకి తీసుకున్నాను.

సోమేశ్ : అరె, చాలా బాగుంది ! అయితే ఇప్పుడు పార్టీ పక్కా.

నేను : ఎందుకు ఇవ్వను, తప్పకుండా. ఈ ఇంట్లోనే పార్టీ చేసుకుందాం.

సోమేశ్ : సరిగ్గా చెప్పావు.

ఆ తర్వాత మోహిని వచ్చింది.

మోహిని : భోజనం రెడీ అయింది. మీరందరూ రండి.

నేను : నేను చేతులు కడుక్కోవాలి.

సోమేశ్ : నువ్వు చేతులు ఎక్కడ పెట్టావు, కడుక్కోవడానికి ?

నేను : (మోహిని  వైపు చూస్తూ) అబ్బే, ఎక్కడా పెట్టలేదు. భోజనం చేయడానికి ముందు చేతులు కడుక్కోవాలి. ఇది కూడా తెలియదా నీకు ?

మోహిని ముఖం ఎర్రబడింది. సోమేశ్ మాట విని తను సిగ్గుపడుతోంది. ఆ తర్వాత మేము చేతులు కడుక్కుని, టేబుల్ దగ్గర కూర్చొని భోజనం మొదలుపెట్టాము. భోజనం చేస్తూ మేము అందరం ఇంటి గురించి మాట్లాడుకున్నాము. భోజనం అయిన తర్వాత, నేను, సోమేశ్ పైకప్పు మీదికి మాట్లాడుకోవడానికి వెళ్ళాము.

[readersp]

Wonderful writing!!! Rahul is a lucky guy!!! Keep rocking Anaamika garu!!!