[David2025]

ஒழுக்கமான பொண்ணு விவேக்கின் தங்கை திவ்யா எப்படி இந்த அளவுக்கு மாறினாள் என்று தெரியவில்லை.அவனுடைய அம்மாவும் ஏன் இப்படி மாறி இருக்கிறாள் என்று தெரியவில்லை 

இந்த பிளாஷ்பேக் இறுதி பகுதியில் , எல்லாமே தெரியவரும்.

மகனுக்கு தானும் தனது மகளும் தவறான வழியில் போவது தெரிய வரும் போது எப்படி நடந்துகொள்வான் என்று நினைப்பு கூட வரவில்லையா அவளுக்கு 

ம்ம் ரேகா தன் காதலனுடன் சேர்ந்து ஓல் வாங்க அப்பாவின் சம்மதம் வாங்க அவருடன் ஓல் வாங்கி தான் சம்மதம் வாங்கி இருக்கிறாள் என்றால் காதலனுக்கு அந்த கிழிந்த புண்டையை தான் பரிசாக கொடுக்க போகிறாளா அந்த பித்தலாட்டக்காரி.

அப்பன் கூட மட்டுமல்லாமல் அக்கா புருஷன் இன்னும் வேறு யார் கூடவெல்லாம் படுத்து ஓல் வாங்கி இருக்கிறாள் என்று தெரியவில்லை.

காதல் என்ற பெயரில் இப்படி கிழிந்த புண்டையை தான் ஓக்கணுமாடா விவேக் பாவம்டா நீ

ஒருவகையில் ஹீரோ பாவம் தான் 

[David2025]

just got to read this one.. katha ezhutha sonna kaviyam ezhutikitu iruka man ne.. keep up the good work...

[David2025]

இரண்டு வாரம் அவர்களுடன் தங்கி, இந்தப் பெண்ணின் திருமணம் நடக்காது என்பதைப் பக்குவமாகப் புரியவைக்கலாம் என்று கூறினாள். இந்த யோசனையை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டனர். அதன்படி, இரண்டு வாரம் இல்லை, ஒரு மாதம் மலரின் குடும்பத்தாரை குடும்பத்துடன் வரவழைத்து விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.

(உ)

...!!! உன்மையில் இது காமக் காவியம் தான் அப்பாவும் மகளும் ஓக்குறத அவ்ளோ அழகா விளக்கியிருக்கேங்க
கல்யாணம் நடக்காதா என்ன சொல்றேங்க அப்போ விவேக் அம்மா தங்கை ய ஆச தீர ஒத்து விட்டுட்டு அனுப்பி விட்டுறுவேங்களா

படங்கள் அனைத்தும் அருமை



(அடுத்த பகுதியில் மலரின் குடும்பம் ரேகாவின் குடும்பத்துடன் இணையும்போது, இரு இன்செஸ்ட் குடும்பத்திலும் எப்படியெல்லாம் மாறி மாறி, சலிக்கச் சலிக்க களியாட்டம் நடைபெறும் என்பதைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளலாம்.)

...!!! எப்படி விவேக் அம்மா வ புரியவச்சு ஓக்க ஆரம்பிச்சாங்கனு பாக்க ஆர்வமா இருக்கோம்

இந்த பிளாஷ்பேக்கின் இறுதியில், எல்லாமே தெரியவரும்.

[David2025]

Super update

[David2025]

கதையாசிரியர் மிகவும் அழகாக கதையை நகர்த்தி கொண்டு இருக்கிறார்.. மிகவும் அருமையான கதை வாசனங்கள்....ஆர்வத்தை துண்டும் படியாக இருக்கிறது......தயவு செய்து தொடர்ந்து எழுதவும்

[David2025]

அடுத்து மலர் குடும்பம்... சூப்பர் !
புதிய விவேக் குடும்பத்தை இன்ஸ்ஸ்டுக்கு இழுப்பது தனி திறமை தான் !

[David2025]

 "ஹலோ..." என்று வைதேகி மெல்லிய குரலில் சொன்னதும், ஜெகதீஷ் "ஹலோ தங்கச்சிம்மா!" என்று அன்போடு அழைத்தார். வைதேகிக்கு உள்ளுக்குள் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், அதை மறைத்துக்கொண்டு, "ஆமா... தங்கச்சின்னு பாசமா சொல்லிட்டு, இப்படித்தான் எல்லார் முன்னாடியும் அம்மணமா ஓட விடுவீங்களா? நல்லவேளை யாரும் பார்க்கல!" என்று பொய்க்கோபத்துடன் சிணுங்கினாள்.



ஜெகதீஷ் கலகலவெனச் சிரித்துவிட்டு, "யாரும் பார்க்கல தங்கச்சி... ஆனா நான் பார்த்துட்டேனே!" என்றார். "நீங்களும் பார்க்கலையே... அதுக்குள்ள தான் நான் உள்ளே ஓடிட்டேனே!" என்று வைதேகி வாதாட, ஜெகதீஷ் அடுத்த குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார். "இல்லை தங்கச்சி... உன் ரெண்டு குண்டிக்கும் மேல ஒரு அழகான மச்சம் இருக்குமே, அதை நான் என் இரண்டு கண்ணால  பார்த்தேனே!" என்று அவர் துல்லியமாகச் சொல்ல, வைதேகிக்கு பேச்சே வரவில்லை.



தன் கணவன் அருகிலேயே இருக்கும்போது ஜெகதீஷ் இப்படித் தன் அந்தரங்க அங்கத்தைப் பற்றிப் பேசியதும் வைதேகி வெட்கத்தில் முகம் சிவந்து போனாள். "ஐயோ... போங்க!" என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தலையணையில் முகம் புதைத்துக்கொண்டாள். பிரபாகர் போனை வாங்கி, "சம்பந்தி... அவ பயங்கரமா வெட்கப்படுறா, அதான் பேச மாட்டேங்கிறா!" என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.



அப்போது ஜெகதீஷ், "சம்பந்தி... எனக்கு ஒரு உதவி பண்ணுங்களேன்!" என்று கேட்க, பிரபாகர் "சொல்லுங்க சம்பந்தி, என்ன வேணும்?" என்றார். "என் தங்கச்சியோட உடம்புல நான் பார்த்த அந்த மச்சத்துல, என் சார்பா நீங்க இப்போ ஒரு முத்தம் கொடுங்களேன்!" என்று ஜெகதீஷ் கேட்டதுமே, வைதேகியின் உடல் ஒருமுறை அதிர்ந்து அடங்கியது. பிரபாகர் குஷியாகி, "அதுக்கென்ன சம்பந்தி... இதோ இப்போவே கொடுத்திடுறேன்!" என்றார்.



வைதேகி குப்புறப் படுத்திருக்க, பிரபாகர் மெல்ல அவளது அந்த அரேஞ் கலர் சேலையை பாவாடையுடன்  மேலே தூக்கினார். 

.

அவளது அந்தப் பருத்த இடைகளின் மேல் பகுதியில் ஜெகதீஷ் சொன்னது போலவே ஒரு சிறிய கறுப்பு மச்சம் மின்னியது. வைதேகி வெட்கத்தில் தலையணையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டாள். பிரபாகர் தன் தலையைத் தாழ்த்தி, அந்த மச்சத்தைச் சுற்றித் தன் நாவால் ஈரப்படுத்தினார்.



ஜெகதீஷின் அறிவுறுத்தலின்படி, பிரபாகர் அந்த மச்சத்தின் மீது இதழ்களைப் பதித்து மென்மையாக உறிஞ்சி முத்தமிட்டார். அந்தத் தீண்டலில் வைதேகிக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. "ஆஹ்... மெதுவா..." என்று முனகியபடி, அவளையும் அறியாமல் தன் பருத்த குண்டியை சற்றே மேல்தூக்கி அவர் முத்தத்திற்கு வழிவிட்டாள். அவளது அந்த அசைவு பிரபாகரின் காமத்தை இன்னும் தூண்டியது.



பிரபாகர் அந்த மச்சத்தை நாவால் நக்கிச் சுவைத்துக்கொண்டே ஆழமாக ஒரு முத்தம் கொடுக்க, அந்த ஈரமான சத்தம் போன் வழியாக ஜெகதீஷின் காதுகளுக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது. வைதேகி உச்சகட்ட நாணத்தில் தலையணைக்குள் கத்த முயன்றாள். பிரபாகர் விடாமல் அந்த இடத்தைச் சுற்றித் தன் பற்களால் லேசாகக் கடித்து விளையாடினார்.



மறுமுனையில் அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட ஜெகதீஷ், "கேட்டுருச்சு சம்பந்தி! அம்புட்டுதான்... பாக்கி எல்லாத்தையும் நீங்க எங்க ஊருக்கு வந்ததும் நான் பார்த்துக்கிறேன்!" என்று ஒரு வக்கிரமான புன்னகையுடன் சொன்னார். பிரபாகர் சிரித்துக்கொண்டே, "நிச்சயமா சம்பந்தி!" என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தார்.



அதே இரவு ,  நிலவு பிரகாசமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த நள்ளிரவு வேளையில், விவேக் மொட்டை மாடியில் அங்கும் இங்கும் நடந்தபடி ரேகாவிடம் போனில் மூழ்கியிருந்தான். குளிர் காற்று அவன் முகத்தில் மோத, ரேகாவின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனுக்குத் தேனாக இனித்தது. அவளிடம் பேசப் பேச, விவேக்கிற்கு அவளை அளவுக்கு மீறிப் பிடித்துப் போனது. "எப்போடா கல்யாணம் நடக்கும், எப்போ இவளை நம் கைக்குள் சிறைபிடிப்போம்?" என்ற ஆவல் அவனது இதயத் துடிப்பை வேகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது.



 அவனது இந்தத் தீவிரமான காதலைக் கேட்டு ரேகா மறுமுனையில் மெல்லச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பொலி விவேக்கின் போதையை இன்னும் அதிகரித்தது.



ஆனால், திடீரென அந்த அமைதியைக் கிழிப்பது போல, "ஆஅ...!" என்று ரேகாவின் அலறல் சத்தம் போனில் பலமாகக் கேட்டது. விவேக் ஒரு நிமிடம் அதிர்ச்சியில்  . "ஹே ரேகா! என்னடி ஆச்சு? ஏன் இப்படிக் கத்துற?" என்று மிகுந்த பதட்டத்துடன் கேட்டான். அவனது கைகள் போனை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.



ரேகா மூச்சிறைக்க, "ஆஅ... விட்றா... ஆஅ... ஒண்ணுமில்லை விவேக், என் அண்ணன் தினேஷ் தான் திடீர்னு வந்து அமுக்கிட்டுப் போய்ட்டான்," என்று தட்டுத் தடுமாறிச் சொன்னாள். அவள் குரலில் ஒருவிதமான சிலிர்ப்பும், அதே சமயம்   ஒரு தடுமாற்றமும் இருப்பதை விவேக் கவனிக்கத் தவறினான். அவனுக்கு அவள் சொன்ன 'அமுக்கிட்டுப் போய்ட்டான்' என்ற வார்த்தை மட்டும் மண்டைக்குள் குடைந்தது.



விவேக் குழப்பத்தில் . "என்னது அமுக்கிட்டுப் போய்ட்டானா? எதை... எதை அமுக்கினான்?" என்று அவன் படபடப்பாகக் கேட்க, அவனது கம்ப்யூட்டர் மூளை தேவையில்லாத பல கற்பனைகளைச் செய்யத் தொடங்கியது. தன் காதலியின் உடலில் அண்ணன் கை வைப்பதா என்ற  சந்தேகம் ஒரு பக்கம் என அவன் தவித்தான்.



ரேகா மெல்லச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஐயோ விவேக், ஏன் இப்படிப் பதட்டப்படுற? முன்னாடி ரெண்டு ஆரஞ்சுப் பழம் வச்சிருந்தேன், அதைத்தான் பிழிஞ்சிட்டுப் போய்ட்டான்ன்னு சொல்ல வந்தேன்," என்று அசால்ட்டாக விளக்கினாள். அவள் சொன்ன அந்த 'ஆரஞ்சுப் பழம்' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும், விவேக் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டுத் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டான். "ஓஹ்... அவ்வளவுதானா! நான் வேற என்னமோன்னு பயந்துட்டேன்," என்று அவன் நிம்மதியடைந்தான்.



அதன் பிறகு இருவரும் சிறிது நேரம் கொஞ்சிப் பேசிவிட்டு, ரேகா போனில் "உம்மா...!" என்று ஒரு ஆழமான முத்தத்தைக் கொடுத்துவிட்டுப் போனைத் துண்டித்தாள் . அந்த முத்தத்தின் போதையிலேயே, அவன் தன் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் விழுந்தான். ரேகாவுடனான தன் எதிர்கால வாழ்க்கை சொர்க்கமாக இருக்கும் என்ற கனவில் அவன் கண்கள் மெல்லச் செருகின. அவன் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தவழ்ந்தது.




ஆனால், அந்த அப்பாவி விவேக்கிற்கு அப்போது தெரியவில்லை; ரேகா சொன்ன அந்த ஆரஞ்சுப் பழக் கதை ஒரு வெறும் சாக்குதான் என்பது. அந்த அலறலுக்குப் பின்னால், அந்தப் பணக்கார வீட்டுப் பங்களாவிற்குள்   ஒரு விசித்திரமான, மர்மமான உறவு விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறது என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை. அந்தப் பண்ணை வீட்டுப் பயணம், அவன் நினைப்பது போலச் சொர்க்கமாக இருக்கப்போகிறதா அல்லது அவனது கொள்கைகளைச் சிதைக்கும் ஒரு மர்மக் குகையாக இருக்கப்போகிறதா என்பது காலத்தின் கையில் இருந்தது.

[David2025]

 மறுநாள் விவேக் வழக்கம் போல் அலாரச் சத்தத்திற்கு முன்பே எழுந்து, தன் தினசரி கடமைகளை முடிக்கத் தொடங்கினான். மனதில் ரேகாவின் நினைவுகளும், நேற்று நடந்த அந்த விசித்திரமான சம்பவங்களின் தாக்கமும் ஒருசேர ஓடிக்கொண்டிருக்க, தன் ஐடி அலுவலகத்திற்குச் சென்று ஒரு மாத காலத்திற்கான நீண்ட விடுமுறையைக் கேட்பதற்கான விண்ணப்பத்தைத் தயார் செய்தான்.  



அதேபோல், வீட்டின் செல்ல மகளான திவ்யாவும் அன்றைய தேர்வை முடித்துவிட்டு, தன் கல்லூரிப் பேராசிரியர்களிடம் ஒரு மாத கால விடுப்பைப் பற்றிப் பேசுவதற்காகத் தயாரானாள்.   தன் தோழிகளிடம் இந்த ஒரு மாதப் பயணத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற குதூகலத்துடன், விடுமுறைக்கான அனுமதியைப் பெற்று வருவதாகத் தன் பெற்றோரிடம் உறுதிபடக் கூறினாள்.



இன்னொரு பக்கம், குடும்பத் தலைவரான பிரபாகரும் தன் தனியார் நிறுவனத்தில் கை நிறைய வருமானம் இல்லையென்றாலும், குடும்பத்தின் இந்த முக்கிய நிகழ்விற்காகத் தன் மேலாளரிடம் பேசி எப்படியாவது ஒரு மாத லீவை அப்ரூவ் வாங்கி வந்துவிடுவதாகத் தெரிவித்தார். சகுந்தலாவின் நினைவுகளும், ஜெகதீஷுடன் நேற்றிரவு போனில் பேசிய ரகசியங்களும் அவர் மனதில் ஒரு புதிய குஷியைக் கொடுத்திருக்க, அலுவலகக் கடமைகளை விட அந்தப் பண்ணை வீட்டுப் பயணமே அவருக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தது.



வீட்டின் மொத்தப் பொறுப்பையும் சுமக்கும் இல்லத்தரசியான வைதேகி, சமையலறை வேலைகளுக்கு இடையே ஹாலில் மாட்டப்பட்டிருந்த  Calendar  உற்று நோக்கினாள். 



ரேகாவின் குடும்பத்தினர் தங்கள் வாழ்க்கைக்குள் வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே எல்லாமே தலைகீழாக மாறியிருப்பதை நினைத்து வியந்தபடி, அடுத்த வாரம் தாங்கள் அந்த ஊருக்குப் புறப்படப் போகும் அந்த விசேஷமான நாளைப் பார்த்து, சிவப்பு மை பேனாவால் கேலண்டரில் வட்டமிட்டுக் குறித்துக் கொண்டாள்.



அன்று இரவு வீடே ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பில் காத்துக்கொண்டிருந்தது. திவ்யா கல்லூரியிலிருந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்த வேகத்தில், சமையலறையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த வைதேகியைப் பின்னாடியிருந்து ஆசையோடு இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். "அம்மா! எனக்கு ஒரு மாசம் லீவு கிடைச்சிடுச்சு!" என்று வீடே அதிரும் அளவுக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தோடு கூவினாள்.



மகளின் மகிழ்ச்சியைக் கண்ட வைதேகிக்கு முகம் மலர்ந்தது. "அப்படியா  !   இவ்வளவு சீக்கிரம் சம்மதிப்பாங்கன்னு நான் நினைக்கவே இல்லைடி," என்று ஆச்சரியமும் பாராட்டும் கலந்த குரலில் கூறினாள். திவ்யா துப்பட்டா இல்லாத தன் புதிய சுதந்திரத்தோடு துள்ளிக்குதித்து சோபாவில் அமர்ந்தாள்.



அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, பிரபாகர் வீட்டின் வாசலைத் தாண்டி ஹாலுக்குள் நுழைந்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான விறைப்பும், அதே சமயம் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு பெருமிதமும் தெரிந்தது. அவரைப் பார்த்த வைதேகி ஆவலோடு, "என்னங்க, உங்களுக்கும் ஒரு மாசம் லீவு கிடைச்சிடுச்சா?" என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள்.



பிரபாகர் தன் கையில் இருந்த பையை சோபாவில் வீசிவிட்டு, வைதேகியை நேராகப் பார்த்தார். "இல்லை வைதேகி, நான் என் வேலையை ரிசைன் பண்ணிட்டேன்!" என்று  கூறினார். அவர் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் வைதேகியும் திவ்யாவும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்கள்.



"என்னது! வேலையை ரிசைன் பண்ணிட்டீங்களா?" என்று வைதேகியும் திவ்யாவும் ஒருசேர சோகமும் பதற்றமும் நிறைந்த குரலில் கத்தினார்கள். ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தின் மொத்தப் பொருளாதாரமும் அந்த வேலையை நம்பி இருக்கும்போது, இப்படி அதிரடியாக முடிவெடுத்தாரே என்று வைதேகிக்கு நெஞ்சு படபடவென அடிக்கத் தொடங்கியது.



ஆனால், அடுத்த கணமே பிரபாகரின் உதட்டில் ஒரு பெரிய  புன்னகை மலர்ந்தது.  பதற்றமாக நின்ற வைதேகியையும், சோபாவில் இருந்த திவ்யாவையும் பார்த்து ஒரு குறும்புப் பார்வை பார்த்தவர், தன் பாக்கெட்டில் இருந்த  ஸ்மார்ட்போனை எடுத்து அதன் திரையைக் காண்பித்தார்.



அந்தப் போனின் திரையில் வந்திருந்த வங்கி  SMS வைதேகியும் திவ்யாவும் உற்றுப் பார்த்தார்கள். அதில்  Balance  '50,00,000' என்று அந்தப் பெரிய தொகை  பளபளவென மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்த இருவருக்கும் ஒரு நிமிடம் மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது.



இருவரும் வாய் பிளந்து சிலையாக நிற்க, வைதேகி  , "என்னங்க இது... ரிசைன் பண்ணிட்டேன்னு சொல்றீங்க, ஆனா அக்கவுண்ட்ல இவ்வளவு பெரிய தொகை இருக்கு? ஒருவேளை லாட்டரி கிட்டி எதாவது அடிச்சிடுச்சா உங்களுக்கு?" என்று சொல்ல முடியாத ஆச்சரியத்தோடு கேட்டாள்.





பிரபாகர் கலகலவெனச் சிரித்துக்கொண்டே முன்னே வந்து, தன் மனைவி வைதேகியையும் மகள் திவ்யாவையும் ஒரே சேரத் தன் வலுவான கைகளால் அணைத்துக் கட்டிக்கொண்டார். "ஐயோ இல்லை வைதேகி! ஆபீஸ்ல அந்தச் சொட்டை மேனேஜர் எனக்கு ஒரு மாசம் இல்ல, ஒரு நாள் கூட லீவு தர முடியாதுன்னு சட்டம் பேசினான்,"  .



"அவன் அப்படி கறாரா சொன்னதும்  எனக்குக் கோபம் வந்துடுச்சு. உடனே வெளிய வந்து நம்ம சம்பந்தி ஜெகதீஷுக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தைச் சொன்னேன். ஆனா அவரோ, 'அவ்வளவுதானா சம்பந்தி'ன்னு கேட்டுட்டு, அடுத்த நிமிஷமே 50 லட்ச ரூபாயை என் அக்கவுண்டுக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணிட்டாரு! அதான், அந்தச் சொட்டை மேனேஜர் மூஞ்சியிலேயே என் ரிசைன் பேப்பரை தூக்கி வீசிட்டு கெத்தாக வந்துட்டேன்!" என்று பிரபாகர் சொல்ல, இருவராலும் அதை இன்னும் நம்பவே முடியவில்லை.



"என்னங்க, 50 லட்சத்தை அப்படியே கேட்டு வாங்கினீங்களா?" என்று வைதேகி திகைக்க, பிரபாகர் அவளது தோளைத் தட்டி, " வைதேகி! அவர் ஒரு வார்த்தை சொன்னாரு பாரு... 'நாமதான் இப்போ ஒரே குடும்பம்னு ஆயிட்டோம்ல சம்பந்தி, இதுக்கு அப்புறமும் காசைப் பார்க்கக் கூடாது'ன்னு சொன்னாரு. அதைச் சொல்லும்போதே எனக்கு உடம்பெல்லாம் அப்படியே புல்லரிச்சுப் போச்சு வைதேகி! உண்மைலேயே இப்படிப்பட்ட ஒரு சம்பந்தம் கிடைக்க நாம கோடி புண்ணியம் பண்ணியிருக்கணும்," என்று நெகிழ்ச்சியோடு உருகினார்.



அவர்கள் மூவரும் அந்தப் பெரும் பணக்காரக் குடும்பத்தின் தாராள குணத்தையும், தங்களுடைய அதிர்ஷ்டத்தையும் நினைத்து நெகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தனர். 50 லட்சம் கைக்கு வந்த தைரியத்தில் பிரபாகரின் முகம் இன்னும் பிரகாசமாக மாறியிருக்க, வைதேகியும் தன் குடும்பத்தின் அந்தஸ்து உயரப் போவதை எண்ணிப் பூரித்துப் போனாள். இப்போது எல்லோரும் வீட்டின் வாசலையே பார்த்தபடி, ஆபீஸிலிருந்து வரப்போகும்  விவேக்கின் வருகைக்காகவும், அவனது லீவு செய்திக்காகவும் ஆவலோடு காத்துக்கொண்டிருக்கத் தொடங்கினர்.





விவேக்கின் பைக் சத்தம் வீட்டின் வாசலில் கேட்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் கேட்ட அடுத்த கணமே, ஹாலில் அமர்ந்திருந்த திவ்யா உற்சாக மிகுதியால் சோபாவை விட்டுத் துள்ளி எழுந்தாள். "அம்மா! அண்ணன் வந்துட்டான்!" என்று சத்தமாகக் கத்தினாள். 50 லட்சம் ரூபாய் கைக்கு வந்த குஷியில் இருந்த பிரபாகரும் வைதேகியும், விவேக்கின் வரவை நோக்கித் தங்கள் பார்வைகளைத் திருப்பினார்கள். வீடே ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பில் அவனது லீவு செய்தியைக் கேட்க ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தது.



வாசலில் பைக்கை நிறுத்திவிட்டு, தன் கொள்கை மாறாத அந்த ஃபார்மல் உடையில் விவேக் மெல்ல வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். வாசற்படியில் நின்றபடி தன் ஷூக்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றி ஓரமாக விட்டவன், ஹாலில் இருந்தவர்களின் முகங்களில் தெரிந்த அந்த விசித்திரமான பதற்றத்தையும் ஆர்வத்தையும் கவனித்தான். அவனது சோடா புட்டிக் கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் எல்லாரையும் ஒருமுறை ஆராய்ந்தன. அவன் உள்ளே வந்த உடனே, சமையலறை வாசலில் நின்றிருந்த வைதேகி அவசரமாக அவனை நெருங்கினாள்.



வைதேகி தன் பதற்றத்தை மறைக்க முயன்றாலும், அவளது குரலில் அந்த ஆர்வம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. "டேய் விவேக்! லீவு விஷயம் என்னடா ஆச்சு? உனக்கு ஒரு மாசம் லீவு குடுத்துட்டாங்களா?" என்று ஆவலோடு கேட்டாள். அவளுக்குள் ரேகாவின் ஊருக்குப் போகும் அந்தப் பயணத்தின் குதூகலம் அதிகமாக இருந்தது. விவேக் தன் ஆபீஸ் பையைக் கழற்றி சோபாவின் மீது வைத்தபடி, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிவிட்டான். அவனது முகம் எப்போதும் போல எந்த உணர்ச்சியுமின்றி விறைப்பாக இருந்தது.



விவேக் தன் கண்ணாடியைச் சரிசெய்துகொண்டே,



 "அம்மா... இப்போதைக்கு எனக்கு ஆபீஸ்ல லீவு கிடைக்கிறது சந்தேகம் தான்ம்மா," என்று மிக நிதானமாகச் சொன்னான். அவன் சொன்ன அந்த ஒற்றை வார்த்தை, வைதேகியின் மனதில் ஒரு நிமிடம் இடியாக இறங்கியது. 50 லட்சம் ரூபாய் பணமும் கைக்கு வந்து, அடுத்த வாரம் கிளம்பலாம் என்று கேலண்டரில் வட்டமிட்டு வைத்திருந்த அவளது கனவுகள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் கலைந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவளுக்குள் தொற்றிக்கொண்டது.



வைதேகி தன் முகத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு, "என்னடா இப்படிச் சொல்லுற? அப்போ நாம எல்லாரும் ரேகாவின் வீட்டுக்கு ஒண்ணா போக வேண்டாமா? நீ இல்லாம நாங்க மட்டும் எப்படிடா போறது?" என்று கவலையும் ஏமாற்றமும் கலந்த குரலில் கேட்டாள். விவேக் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டான். அவனது கொள்கை சிங்கம் கேரக்டர் அவனுக்குள் மீண்டும் தலைதூக்கியது. படித்த படிப்பிற்கும் பார்க்கும் வேலைக்கும் சம்பந்தமில்லாமல் ஐடியில் இருந்தாலும், தன் வேலையின் மீதான அவனது பிடிவாதம் மாறவில்லை.

  



"அம்மா... என்னால இப்போதைக்கு வர முடியாது. உங்களுக்கு அங்க போகணும்னு ஆசையா இருந்தா, நீங்க எல்லாரும் வேணும்னா போயிட்டு வாங்க. நான் இங்கேயே இருந்து ஆபீஸ்க்குப் போய்க்கிறேன்," என்று விவேக் கறாராகப் பதில் அளித்தான். தன் மகன் இல்லாமல் அந்தப்  பங்களாவிற்குள் நுழைவது எப்படி என்று வைதேகி திகைத்து நிற்க, சோபாவில் அமர்ந்திருந்த பிரபாகர் மெல்ல நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். 50 லட்சம் ரூபாய் பேங்க் பேலன்ஸ் தந்த தைரியத்தில் அவர் விவேக்கை ஏறிட்டார.



பிரபாகர் தன் கம்பீரமான குரலில், "டேய் விவேக்! லீவு தரலைன்னா அந்த நாய் வேலை உனக்கு எதுக்குடா? அந்த வேலையை உடனே ரிசைன் பண்ணுடா!" என்று அதிரடியாகச் சொன்னார். "அதான் ரேகா வீட்டுக்கு நாம போறோமே, அவங்க எல்லாரையும் விடப் பெரிய கோடீஸ்வரங்க, நம்ம எல்லாரையும் அவங்க நல்லாப் பார்த்துப்பாங்க!" என்று அவர் தன் வருங்காலச் சம்பந்தியின் அந்தஸ்தை நம்பிப் பேசினார். அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் விவேக்கின் கொள்கை மூளையைச் சுண்டி இழுத்தன.



அப்பா சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் கோபம் அனலாகக் கொதித்தது. அவனது கண்கள் சிவந்தன. "என்னப்பா பேசுறீங்க நீங்க? என்னைப் போயி மாமியார் வீட்டுல பிச்சை எடுக்கச் சொல்லுறீங்களா?" என்று ஆத்திரத்துடன் எகிறினான். "என்னதான் அவங்க நம்மள விடப் பெரிய பணக்காரராக இருந்தாலும், எனக்கு அவங்ககிட்ட இருந்து சல்லிக் காசு கூட வேண்டாம். என் உழைப்புல வர்ற காசுதான் எனக்கு முக்கியம்," என்று தன் சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுக்காமல் கத்தினான்.



விவேக் அங்கிருந்த எல்லாரையும் தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்து உக்கிரமாகப் பார்த்தான். "அதை மீறி, உங்கள்ள யாராச்சும் அவங்ககிட்ட இருந்து காசு பணம் எதையாவது எதிர்பார்த்தீங்கன்னா, அப்புறம் நான் மனுஷனாவே இருக்க மாட்டேன்! நான் யாருன்னு காட்டிருவேன்," என்று தன் அப்பா, அம்மா இருவருக்கும் ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையை விடுத்தான். அவனது இந்தத் திடீர் ஆத்திரத்தைப் பார்த்ததும் வைதேகிக்கு நெஞ்சு அள்ளியது.



விவேக் கத்திய கத்துல வைதேகிக்கு உடம்பெல்லாம் பயத்தில் நடுங்கியது. தப்பித்தவறிக்கூடப் பிரபாகர் தன் வாயைத் திறந்து அந்த 50 லட்சம் ரூபாய் ரகசியத்தை விவேக்கிடம் சொல்லிவிடக் கூடாதே என்று அவள் பதறினாள். விவேக்கிற்குத் தெரிந்தால் இந்த நிமிஷமே  வீட்டை  இரண்டாக்கிவிடுவான் என்று அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். உடனே பாய்ந்து வந்த வைதேகி, பிரபாகரின் சட்டையைப் பிடித்துத் தன் பக்கமாக இழுத்தாள்.



வைதேகி தன் கணவனின் காதோரம் மிக நெருக்கமாகக் குனிந்து, அருகில் நின்றிருந்த திவ்யாவுக்கு மட்டும் கேட்கும் படியான ஒரு மெல்லிய  குரலில் பேசத் தொடங்கினாள். "என்னங்க! தப்பித் தவறிக்கூட உங்களுக்கு அந்தச் சம்பந்திக்கிட்ட இருந்து வந்த அந்த 50 லட்சம் ரூபாயைப் பத்தி இவன்கிட்ட எதையும் பேசிடாதீங்க. அப்படி மட்டும் பேசிட்டீங்கன்னா, அப்புறம் நாம எல்லாரும்  தெருவுலதான் நிற்கணும், ஜாக்கிரதை!" என்று   . பிரபாகரும் தன் மகனின் கோபத்தைப் பார்த்துப் பயந்து போய், "சரிடி, பேசல" என்பது போல் தலையை ஆட்டினார்.



விவேக்  தன் அம்மாவும் அப்பாவும் தனக்கு முன்னாலேயே ரகசியமாகப் பேசிக்கொள்வதைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அவனுக்குள் ஒரு சின்ன சந்தேகம் எட்டிப்பார்த்தது. "என்னம்மா நீங்க ரெண்டு பேரும்? அப்படி என்ன குசுகுசுன்னு உங்களுக்குள்ளேயே ரகசியமா பேசிக்கிட்டு இருக்கீங்க?" என்று சந்தேகக் கணைகளுடன் தன்  பார்வையை வைதேகியின் மீது திருப்பினான்.



வைதேகி சட்டென்று தன் முகத்தில் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பை வரவழைத்துக்கொண்டு சமாளித்தாள். "அது... அது ஒன்னும் இல்லடா விவேக்! நீ இல்லாம நாங்க மட்டும் அந்த ஊருக்கு எப்படிப் போறது, அங்க போயிட்டு உன்னை நினைச்சு நாங்க எப்படித் தனியா இருக்கிறதுன்னுதான் உன்னோட அப்பாகிட்ட யோசிச்சுப் பேசிட்டு இருந்தேன்டா," என்று தன் பாச நாடகத்தைத் தத்ரூபமாக அரங்கேற்றினாள். அவளது பேச்சில் விவேக்கின் கோபம் மெல்லத் தணிந்தது.



விவேக் தன் அம்மாவைப் பார்த்து, "அம்மா... நான் இதப்பத்தி ஏற்கெனவே ரேகாகிட்ட போன்ல பேசிட்டேன்," என்று விஷயத்தை உடைத்தான். "அவ உங்களை எல்லாரையும் கண்டிப்பா வரச் சொல்லியிருக்காம்மா. நீங்க எல்லாரும் போய் இந்த ஒரு மாசம் அவங்க  வீட்டுல தங்கி இருந்துட்டு வாங்க. எனக்கு ஆபீஸ்ல நடுவுல எப்போவாச்சும் டைம் கிடைச்சா, சனி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவுக்கு நான் அங்க வந்து உங்களைப் பார்த்துட்டுப் போறேன்," என்று தன் திட்டத்தைக் கூறினான்.



தன் மகன் சொன்ன இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் வைதேகிக்கு உள்ளுக்குள் சந்தோஷம் தாங்கவில்லை. "அப்பாடா! இவன் வரலன்னா என்ன, நாம நிம்மதியா   போய் ஒரு மாசம் ஜாலியா இருக்கலாம்,  " என்று உள்ளுக்குள் சந்தோஷத்தில் துள்ளிக்குதித்தாள். ஆனால், அதை வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல், தன் முகத்தை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டாள்.



வைதேகி தன் வருத்தத்தை வெளிப்படுத்துவது போலப் போலியாக ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டு, "சரிடா விவேக்... நீயே இவ்வளவு தூரம் வற்புறுத்திச் சொல்றதுனால, நான் என் கவலையெல்லாம் ஒதுக்கி வச்சிட்டு அங்க போகச் சம்மதிக்கிறேன்," என்று விவேக்கைப் பார்த்துச் சொன்னாள். அப்படிச் சொல்லி முடித்த அடுத்த கணமே, விவேக்கிற்குத் தெரியாமல் தன் பின்னால் கையை மறைத்து, பிரபாகரைப் பார்த்துத் தன் கட்டை விரலை உயர்த்தி "சக்சஸ்!" என்று சைகை காட்டினாள். 
  

அம்மா செய்த இந்தத் தில்லாலங்கடி வேலையையும் குறும்புத்தனத்தையும் பின்னால் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த திவ்யா, சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் கொல்லெனச் சிரித்துவிட்டாள்.

[David2025]

வைதேகி அத்தனைப் பொறுப்போடு வக்காலத்து வாங்கிப் பேசியதும், விவேக்கின் கோபம் வேறு வழியின்றி மெல்லத் தணிந்தது. தன் அம்மா வேண்டாம் என்று சொல்லியும் ரேகாவின் குடும்பத்தினர் கேட்கவில்லை என்பதால், அவனால் அதற்கு மேல்  பேச முடியவில்லை. சரி, பெரிய பணக்காரக் குடும்பம் தங்கள் பாசத்தைக் காட்ட அப்படிச் செய்கிறார்கள் போல என்று நினைத்துக்கொண்டவன், ஒன்றும் பேசாமல் தலையை மட்டும் ஆட்டிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான். 


விவேக் அங்கிருந்து நகர்ந்து தன் அறைக்குள் சென்றதும், அதுவரை அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த திவ்யா மெல்ல நழுவி வைதேகியின் அருகில் வந்தாள். தன் கையில் மறைத்து வைத்திருந்த  உள்ளாடைகள், பிரா மற்றும் பேண்டீஸ் போன்ற உடைகளை நைஸாக எடுத்து, "அம்மா! டிரஸ் தான் அவங்க வாங்கித் தராங்க சரி... ஆனா இதையாவது நாம பேக் பண்ணி கொண்டு போவோமா?" என்று   தன் அம்மாவிடம் நீட்டிக் கேட்டாள்.

அவள் கையில் இருந்த உள்ளாடைகளைப் பார்த்த வைதேகி, சற்றும் யோசிக்காமல் அவளது தலையில் செல்லமாக ஒரு குட்டு வைத்தாள். "அடியே அசடு! இதையும்தான் அவங்க அங்கே பார்த்துப் பார்த்து விதவிதமா வாங்கி வச்சிருக்காங்களாம். இதையெல்லாம் இங்கேயே பெட்டிக்குள்ள போட்டு மூடி வை, அங்க கொண்டு போகணும்னு தேவையே இல்லை,"  .

வைதேகி சொன்னதைக் கேட்டதும் திவ்யாவுக்கு முகம் முழுக்கப் புதிராக மாறியது. ஆச்சரியத்துடன் தன் அம்மாவை ஏறிட்டவள், "என்னம்மா சொல்றீங்க? நம்ம வெளி டிரஸ் சைஸ் வேணா அவங்க கெஸ் பண்ணலாம்... ஆனா நம்ம உள்ளாடை சைஸ், என் சைஸு உன் சைஸு எல்லாம் அவங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று தன் நியாயமான சந்தேகத்தைக் கேட்டாள்.

அதைக்கேட்டு வைதேகி ஒரு நக்கல் சிரிப்பு சிரித்தாள். "ஹக்கும்... அதான் வந்த முதல் நாளே என்னைப் பாவாடையோட வீடு முழுக்க ஓட விட்டாங்களே! அப்போவே என் உடம்போட மொத்த அளவையும் அவங்க கண்ணாலயே அளந்து பார்த்துப் பதிய வச்சிருப்பாங்கடி," என்று  தன் மார்புகளைத் தடவியபடி குறும்புடன் கூறினாள்.

அம்மா சொன்ன அந்தப் பாவாடை வேட்டை நினைவுக்கு வரவும், திவ்யா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் 'புளக்' என்று கொல்லெனச் சிரித்துவிட்டாள். பின் தன் மார்புகளை லேசாகக் குனிந்து பார்த்தபடி, "அம்மா... உன்னோட சைஸ்னா அவங்க நேர்ல பார்த்தாங்க ஓகே... ஆனா என்னோடதை அவங்க அந்த அளவுக்குப் பார்க்கவே இல்லையே, அப்புறம் எப்படித் தெரியும்?"  .

மகள் கேட்ட கேள்வியில் இருந்த அந்த ஏகத்தை வைதேகி நொடியில் புரிந்துகொண்டாள். "ஓஹோ! அப்போ உனக்கு அவங்க இன்னும் பார்க்கலைன்னு உள்ளுக்குள் வருத்தமா இருக்கோ?" என்று வாரிவிட்டவள், "ஒண்ணு பண்ணு... இப்போவே ரேகாவுக்கோ இல்ல அவ அண்ணனுக்கோ வீடியோ கால் பண்ணி, உன்னோட அந்த இரண்டு முயல் குட்டிகளையும்  திறந்து காட்டு, அவங்களே கரெக்டா மெஷர்மென்ட் எடுத்துப்பாங்க!" என்று  குறும்பாக பேசினாள். அம்மா அப்படிப் பச்சை பச்சையாகப் பேசியதும், திவ்யா "ஐயோ... ச்சீ போம்மா!" என்று வெட்கத்தில் முகம் சிவந்து துடித்தாள். சிரித்துக்கொண்டே அருகில் கிடந்த ஒரு சிறிய துணியை அள்ளி வைதேகியின் மேல் வீசிவிட்டு, தன் மார்புகளைக் கைகளால் மறைத்தபடி அங்கிருந்து ஓடினாள்.



விருந்தினர்களுக்கான அத்தியாவசியப் பொருட்கள், வீட்டுப் பலகாரங்கள் மற்றும் மேக்கப் சாதனங்கள் என எல்லாப் பேக்கிங் வேலைகளும் ஒருவழியாக முடிவடைந்தன. வைதேகியின் தங்கை கவுரியின் வீடு ரயில் நிலையத்திற்கு மிக அருகில் இருந்ததால், அங்கிருந்து பயணத்தைத் தொடங்குவது எளிதாக இருக்கும் என்று பிரபாகரும் வைதேகியும் திட்டமிட்டனர். அதன்படி, கன்னியாகுமரிக்குப் புறப்படுவதற்கு முந்தைய நாள் கவுரி வீட்டில் தங்கிவிட்டு, மறுநாள் காலையில் அங்கிருந்து கிளம்பலாம் என்று முடிவெடுத்து, ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஒரு டாக்ஸியைப் பிடித்துப் பெட்டி படுக்கைகளுடன் கவுரியின் வீட்டு வாசலில் வந்து இறங்கினர்.

கவுரி, வைதேகியை விட இரண்டு வயது இளைய தங்கை என்றாலும், பார்ப்பதற்கு அவளுக்கு அக்கா போலவே தோற்றமளிப்பாள். வைதேகியைப் போலவே அவளும் நல்ல செழுமையான உடலமைப்பைக் கொண்டு சற்றே குண்டாக இருப்பாள்; ஆனால், முகத்தில் ஒரு அலாதியான லட்சணமும் மங்கலகரமான பொலிவும் எப்போதும் அவளிடம் குடிவொண்டிருக்கும். அவள் வீட்டின் வாசலில் வந்து நின்ற விவேக், பிரபாகர் மற்றும் வைதேகியைக் கண்டதும், இன்முகத்தோடு ஓடிவந்து அக்கா குடும்பத்தினரை வரவேற்று உபசரித்தாள்.

கவுரியின் கணவர் கோபி, சென்னையில் உள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற தொழிற்சாலையில் சூப்பர்வைசராக வேலை பார்த்து வருகிறார். மிகவும் எதார்த்தமான, ஜாலியான குணம் கொண்டவர். இந்தத் தம்பதியருக்கு இரண்டு பிள்ளைகள்; மூத்த மகள் கரிஷ்மா, கல்லூரி இறுதி ஆண்டு  படித்து வருகிறாள், இளைய மகன் கெவின்,2nd  இயர்    கொண்டிருக்கிறான். விவேக் அடுத்த ஒரு மாத காலம் இந்த வீட்டில் தங்கித்தான் தன் ஐடி ஆபீஸிற்குச் செல்லப் போகிறான் என்பதால், அவனும் தனக்கு வேண்டிய துணிமணிகளை எடுத்து வந்திருந்தான் 

 

வைதேகியின் குடும்பத்தினருக்கு இந்தச் சென்னையில் தெரிந்தவர்கள், அலுவலக நண்பர்கள் எனப் பலர் இருந்தாலும், எந்தவொரு சுக துக்கத்திற்கும் சொந்தம் என்று ஓடிவந்து உரிமை கொண்டாடும் ஒரே ரத்த உறவு இந்தக் கவுரியின் குடும்பம் மட்டும்தான். இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் இடையே அத்தனை ஆழமான பிணைப்பும் பாசமும் இருந்தது. வீட்டில் நடக்கும் எந்தவொரு சுபகாரியமாக இருந்தாலும், இரு வீட்டாரும் ஒன்றாக அமர்ந்து தீரப் பேசி, ஆலோசித்துத்தான் ஒரு நல்ல முடிவை எடுப்பது இவர்களது நீண்ட காலப் பழக்கம்.

அதனால், விவேக்கின் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் இந்த  திருமணப் பேச்சைப் பற்றியும், ரேகாவின் குடும்பத்தினர் கொடுத்த அந்த 50 லட்சம் ரூபாய் முன்பணம் மற்றும் பண்ணை வீட்டுப் பயணத்தைப் பற்றியும் தன் தங்கையிடம் மனம் விட்டுப் பேச வைதேகி ஆசைப்பட்டாள். தங்கள் குடும்பம் எடுக்கப் போகும் இந்த அடுத்த கட்ட நல்ல காரியத்தைப் பற்றித் தன் தங்கை குடும்பத்தினரிடம் முழுமையாகப் பகிர்ந்து, அவர்களின் வாழ்த்துகளையும் ஆலோசனைகளையும் பெற்றுவிட்டுப் பயணத்தைத் தொடங்கலாம் என்ற நிம்மதியான மனதோடு அவர்கள் அனைவரும் கவுரியின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்த சில நிமிடங்களிலேயே ஆண்கள் இருவரும் தங்களின் ஜாலியான பாணிக்கு மாறினர். பிரபாகரும் கோபியும் கைகளில் மது பாட்டில்களை எடுத்துக்கொண்டு, குளிர்ந்த காற்று வீசும் மொட்டை மாடிக்குச் சென்றுவிட்டனர். அங்கே நிலவொளி வெளிச்சத்தில் அமர்ந்து, கிளாஸ்களை நிரப்பியபடி தங்களின் ஜாலியான அரட்டையைத் தொடங்கினர். மாடியில் ஆண்கள் ஒரு பக்கம் மதுவின் போதையில் திளைக்க,  

 வெளியே பார்க்கிங் பகுதியில் எந்த விபரமும் தெரியாத விவேக்கும், கவுரியின் இளைய மகன் கெவினும் சேர்ந்து அங்கிருந்த பைக்கை விறுவிறுப்பாகக் கழுவிச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.  

கீழே வைதேகி தன் தங்கை கவுரியின் அருகில் அமர்ந்து, ரேகாவின் குடும்பத்தினர் தங்கள் வீட்டிற்கு வந்ததில் இருந்து நடந்த அனைத்து சுவாரசியமான சம்பவங்களையும்   பொறுமையாக விவரிக்கத் தொடங்கினாள். 

 
ஜெகதீஷ் தன்னை பாவாடையோடு வீடு முழுவதும் துரத்தி ஓட விட்டது, டைனிங் டேபிளில் சகுந்தலாவின் மார்பில் பாயசம் சிந்தியதும் அதைத் தன் புருஷன் விரல்களால் துடைத்துச் சுவைத்ததும், இறுதியாக  போனில் ஜெகதீஷ் தன்  மச்சத்தைப் பற்றி வர்ணித்துக் கேட்டது வரை ஒன்னு விடாமல், எந்தவொரு அந்தரங்க ரகசியத்தையும் மறைக்காமல் தன் தங்கையிடம் அப்படியே ஒப்பித்தாள்.

அக்கா சொன்ன இந்த விசித்திரமான, அத்துமீறல்கள் நிறைந்த கதையைக் கேட்டு கவுரி அதிர்ச்சியிலும் கிளர்ச்சியிலும் வாய் பிளந்து அமர்ந்திருக்க,

இப்படியாக அன்றைய நாள் முழுவதும் இரு வீட்டாரும் தங்கள் மனதிலிருந்த அனைத்து விஷயங்களையும், அந்தரங்க ரகசியங்களையும் மிக நெருக்கமாகப் பகிர்ந்து கொண்டனர். அக்கா சொன்ன ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் கேட்டும், அந்தப் பணக்காரக் குடும்பத்தின் தாராள குணத்தை அறிந்தும் கவுரிக்கே ரேகாவின் குடும்பத்தினரை நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை உள்ளுக்குள் பெருக்கெடுத்தது. ஆனாலும், "இப்போதைக்கு அவங்க அந்த ஊருக்குப் போய் ஒரு மாசம் நல்லபடியா பேசி எல்லாத்தையும் முடிவு பண்ணிட்டு வரட்டும் அக்கா, அதுக்கப்புறம் அவங்க எல்லாரையும் நம்ம வீட்டுக்கு வரவழைச்சு ஒரு நாள்  விருந்து வச்சு அசத்திருவோம்" என்று கவுரி தன் அக்காவிடம் பாசத்தோடு பேசினாள்.

மறுநாள் காலையில் ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் பெட்டி படுக்கைகளுடன் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர், கவுரியின் குடும்பத்தினர் எல்லாரும் இவர்களை வழியனுப்ப ஆவலோடு வந்திருந்தனர். ரயில் புறப்படுவதற்குச் சில நிமிடங்களுக்கு முன்னால், வைதேகி  விவேக்கை மட்டும் கூட்டத்திலிருந்து தனியாக அழைத்துச் சென்றாள்.  , "டேய் விவேக்! நம்ம வீட்டுல இருக்குற மாதிரியே அங்கேயும் எப்போதும் சிடுமூஞ்சியா விறைச்சுக்கிட்டு இருந்துறாதடா! சித்தி ரொம்ப ஜாலியா பழகக்கூடிய ஆளு, அவங்க குடும்பத்தோட நல்லா எல்லாரும் பேசி கலகலப்பா இரு. எப்போதும் இப்படி உர்ருன்னு முகத்தை வச்சுக்கிட்டு இறுக்கத்தைக் காட்டாதே, புரியுதா?" என்று தன் பாணியில் அன்பாக அட்வைஸ் பண்ணினாள்.

 

தாயின் அறிவுரைக்கு விவேக்கும் தன் பாணியில் மிகவும் பொறுப்பான மகனாகப் பதில் அளித்தான். தன் அம்மாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டவன், "ம்மா... நீயும் அங்க ரேகா வீட்டுல ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருங்கம்மா. ஒருவேளை அங்கே போனதுக்கு அப்புறம் அவங்க குடும்பப் பழக்கவழக்கமோ, அங்க நடக்குற விஷயங்களோ உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா, என்னைப்பத்தியோ என் கல்யாணத்தைப் பத்தியோ நீ எதையும் யோசிக்காதேம்மா, பேசாம உடனே சென்னைக்குத் திரும்பி வந்துட்டே இரு," என்று தன் பாசத்தையும் கவலையையும் வெளிப்படுத்தினான். அதற்குள் ரயிலின் விசில் சத்தம் பலமாகக் கேட்க, பிரபாகர், வைதேகி மற்றும் திவ்யா மூவரும் அவசரமாக ரயிலுக்குள் ஏறித் தங்கள் ஜன்னல் இருக்கைகளில் அமர்ந்து வெளியே நின்றவர்களுக்கு டாட்டா காண்பித்தனர். சக்கரம் சுழலத் தொடங்க, விவேக்கின் ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தையும் அந்த விசித்திரமான கன்னியாகுமரி உலகிற்கு நோக்கிச் சுமந்தபடி ரயில் மெல்லக் கிளம்பியது.
 

[David2025]

 

[Eros1949]

இன்னொரு புது தம்பதி வேற வந்து விட்டாங்க. தினேதுக்கு அடிச்சது யோகம் !

[sindub]

very nice erotic story

[Kalifa]

தங்கச்சிய ஓத்து சம்மதம்  வாங்குவாரோ

[Ironman0]

நண்பா விவேக் பக்கம் கதை கொஞ்சம் கொண்டு போங்க அவன் செட் பன்னிய கேமரா பார்த்து அவன் மனநிலை கோபம் காமம் கொஞ்சம் காட்டுங்க இங்க அவன் உயிருக்கு உயிரான காதலி ரகுவை கன்னி கழிக்க போகிறாள் அதை பார்த்து அவன் என்ன செய்ய போகிறான் கொஞ்சம் எழுதுங்க.... மீண்டும் ஒரு சூடான பதிவிற்கு காத்திருக்கிறேன்

[omprakash_71]

மிகவும் அருமையான மற்றும் கலக்கலான கதையை எழுதி வருவதற்கு நன்றி நண்பா

[David2025]

[omprakash_71]

Semma shocking Nanba. Please re consider your discussion bro

[Kalifa]

ப்ரோ கதை அருமையாக உள்ளது 8 episode ஏ இப்டி இருக்குனா முழுகதையும் செமயா இருக்கும் னு நினைக்கேன் .8 கதைகளையும் வாங்க ஆர்வமாக உள்ளேன் எப்படி வாங்குவது like புத்தகத்தின் பெயர் மற்றும் author  name a பகிருங்கள்

[Eros1949]

கதை தொடராதது வருத்தம்தான்.
வேறு கதைகள் பற்றி சொன்னால் நானும் வாங்குவது நிச்சயம்

[rishikumar490]

கதை தொடராதது வருத்தம்தான்.
வேறு கதைகள் பற்றி சொன்னால் நானும் வாங்குவது நிச்சயம்

i have one story