Posts: 362
Threads: 5
Likes Received: 596 in 293 posts
Likes Given: 6
Joined: Mar 2026
Reputation:
5
வணக்கம் புதிதாக ஒரு கதையை தொடர்கிறேன்.
சில விஷயங்களை முதலில் கூற ஆசைப்படுகிறேன் இது எனக்காக எழுதப்படுகிறது இனி நான் எனது கதைகளை படித்து விட்டு ஒருவர் பாராட்ட வேண்டும் என்று நான் எழுதப்போவதில்லை. என்னுடைய சுய விருப்பத்தின் பெயரில் எனக்கு பிடித்தால் போதும் என்று எழுதப் போகிறேன்.
நிறைய பார்வையாளர்கள் நிறைய பேர் படிக்க வேண்டும் என்று எழுதி எழுதி இருந்தது போதும் எனக்காக நான் இந்த கதையை எழுதுகிறேன். இந்தக் கதை மெதுவாக எந்த இடத்தில் அவசரப்பட்டு ஒரு காட்சியை நான் வைக்க மாட்டேன். கதை விரும்பும் காட்சி மட்டுமே அங்கு இருக்கும் நண்பர்கள் படித்து விட்டு தங்கள் ஆதரவு தருமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்
(This post was last modified:
Yesterday, 10:06 PM by
Sandy2009. Edited 1 time in total.)
Posts: 362
Threads: 5
Likes Received: 596 in 293 posts
Likes Given: 6
Joined: Mar 2026
Reputation:
5
2004-ஆம் ஆண்டு. உலகம் மெல்ல நவீனத்தை நோக்கித் தன் காலடிகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த காலகட்டம். கைகளில் சின்னப் பட்டன் போன்களும், காதுகளில் எஃப்.எம் பாடல்களுமாய் மக்கள் புதிய மாற்றங்களுக்குப் பழகிக் கொண்டிருந்த நேரம். தமிழ்நாட்டின் தொழில் நகரமான திருப்பூர், பலரது வாழ்க்கையை மாற்றும் கனவுகளோடு இரவு பகலாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் பனியன் கம்பெனிகளின் தையல் இயந்திரச் சத்தமும், உழைக்கும் மனிதர்களின் பரபரப்புமே நிறைந்திருந்தது.
அப்படிப்பட்ட திருப்பூரின் ஒரு கார்மென்ட் ஃபேக்டரியில் வேலை பார்க்கும் பெண் தமிழரசி (36). இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயான அவள், தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற தினமும் கடுமையாக உழைப்பவள். பொறுப்புகளும், வாழ்க்கையின் எதார்த்தமும் அவளது உலகத்தைத் தன் குடும்பத்திற்குள்ளேயே சுருக்கியிருந்தது.
அதே ஃபேக்டரியில் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்கிறான் செல்வம் (23). வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்ற ஆசையோடு ஊரை விட்டு வந்த இளைஞன். திருப்பூரின் வேகத்திற்கும், தொழிற்சாலைச் சூழலுக்கும் தன்னைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ள அவன் முயன்று கொண்டிருக்கிறான்.
வயது, அனுபவம், வாழ்க்கைச் சூழல் என எல்லாவற்றிலும் இவர்கள் இருவரும் வெவ்வேறு தளங்களில் இருக்கிறார்கள். இப்போது இவர்களுக்குள் எந்தக் காதலும் இல்லை; ஒரே இடத்தில் வேலை செய்யும் சக மனிதர்களாக மட்டுமே அறிமுகமாகிறார்கள்.
ஆனால், வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் நினைப்பது போலவே நகர்வதில்லை. தையல் இயந்திரங்களின் ஓசைக்கு நடுவே தொடங்கும் இவர்களின் சாதாரணப் பழக்கம், காலப்போக்கில் சமூகம் ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒரு உறவாக மாறப்போகிறது.
இவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையும் எப்படித் திசை மாறப்போகிறது என்பதே இந்தக் கதை.
Posts: 362
Threads: 5
Likes Received: 596 in 293 posts
Likes Given: 6
Joined: Mar 2026
Reputation:
5
தமிழரசியின் குடும்பம்
தமிழரசி (36) திருப்பூரின் நெரிசலான பகுதியிலுள்ள ஒரு சாதாரண வீட்டில் வசித்து வருகிறாள். அவளது கணவர் நடராஜன் (44), வெளியூர்களுக்குச் செல்லும் லாரி ஓட்டுநர். வேலையின் காரணமாக அவர் மாதத்தில் பாதி நாட்கள் வீட்டில் இருக்க மாட்டார். வீட்டிற்கு வரும் நாட்களிலும் களைப்பும் தூக்கமுமாகவே இருப்பதால், கணவன்-மனைவிக்கு இடையேயான அந்நியோன்யம் குறைந்து போயிருந்தது.
இவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். மூத்த மகன் அஸ்வின் (13), எட்டாம் வகுப்பு படிக்கிறான். இளைய மகள் ஹரிணி (9), நான்காம் வகுப்பு படிக்கிறாள்.
கணவர் இல்லாத நாட்களில் வீட்டின் அத்தனை பொறுப்புகளையும் தமிழரசி தனியாகவே சமாளிக்கிறாள். குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு, கார்மென்ட் ஃபேக்டரிக்குச் சென்று உழைப்பது என அவளது நாட்கள் தனிமையிலும் பரபரப்பிலுமே கழிகின்றன.
செல்வத்தின் குடும்பம்
செல்வம் (23) சேலம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவன். இவனது அப்பா வேலுசாமி (56), விசைத்தறித் தொழிலாளி. அம்மா செல்வி (49), வீட்டிலிருந்தபடியே பீடி சுற்றும் வேலை செய்பவர்.
செல்வத்திற்கு இரண்டு தங்கைகள். ஒருவர் பெயர் நித்யா (20), மற்றொருவர் பெயர் சந்தியா (17). வீட்டின் மூத்த மகன் என்பதால், குடும்பப் பாரத்தைச் சுமக்க வேண்டிய பொறுப்பு இயல்பாகவே செல்வத்தின் தோள்களில் விழுந்தது.
படிப்பை முடித்த கையோடு, தங்கைகளின் படிப்பு மற்றும் திருமணச் செலவுகளுக்காக அதிகம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் திருப்பூருக்கு வந்திருக்கிறான். நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு வாடகை அறையில் தங்கியிருந்து, கிடைக்கும் வேலைகளைச் சுறுசுறுப்பாகச் செய்து பணம் சேர்த்து வருகிறான்.
அந்த மதிய வேளை. கார்மென்ட் ஃபேக்டரிக்குள் தையல் இயந்திரங்களின் சத்தமும், அயர்னிங் பிரிவின் நீராவிப் புகையும் சூழ்ந்திருந்தது. அன்று வெளிநாட்டு ஆர்டர் ஒன்றை அவசரமாக அனுப்ப வேண்டியிருந்ததால், ஃபேக்டரி முழுவதுமே பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.
செக்கிங் பிரிவில் (Checking section) தமிழரசி தன் வேலையில் மும்முரமாக இருந்தாள். தைத்து முடித்த பனியன்களில் ஏதேனும் நூல் பிரிந்திருக்கிறதா, கறை இருக்கிறதா எனத் துல்லியமாகப் பார்த்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அன்று ஏற்கனவே வீட்டில் ஏற்பட்ட சிறு சலசலப்பால் மனது சற்று இறுக்கமாக இருந்தது.
அப்போது, கட்டிங் பிரிவிலிருந்து துணிக் கட்டுகளைத் தூக்கிக்கொண்டு வேகமாக வந்தான் செல்வம். அவனுக்கு அது புதிதாகச் சேர்ந்த வாரம் என்பதால், வேலையை விரைவாக முடித்து நல்ல பெயர் எடுக்க வேண்டும் என்ற அவசரம்.
வேகமாக வந்த செல்வம், கவனிக்காமல் தமிழரசி அடுக்கி வைத்திருந்த செக்கிங் செய்யப்பட்ட துணிக் கட்டுகளின் மீது தன் கையிலிருந்த துணிகளைத் தவறவிட்டான். சரக்கென்று சரிந்த துணிகள் தரையில் விழுந்து, அங்கு இருந்த எண்ணெய் கறை படிந்த இயந்திரப் பகுதியில் உரசின.
தமிழரசிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அவள் காலையிலிருந்து பார்த்துப் பார்த்துச் சரிபார்த்த துணிகள் அவை.
"ஏய் தம்பி! கண்ணு எங்க வச்சுட்டு நடக்குற? அறிவில்லையா உனக்கு?" என்று தமிழரசி குரலை உயர்த்தினாள். அவளது குரலில் கோபமும் எரிச்சலும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
செல்வம் பதறிப்போய்த் துணிகளை எடுத்தான். "சாரி அக்கா... தெரியாம கை தவறிடுச்சு..." என்று அவன் முடிப்பதற்குள் தமிழரசி இடைமறித்தாள்.
"சாரி சொன்னா கறை போயிடுமா? இன்னைக்கு சாயங்காலம் லோடு ஏத்த வேண்டிய சரக்கு இது. மேனேஜர் வந்து பார்த்தா யார் பதில் சொல்றது? புதுசா வேலைக்கு வந்தா பொறுமையா வேலை செய்யத் தெரியாதா? இப்போ இதையெல்லாம் திரும்ப முதல்ல இருந்து பார்க்கணும்!" என்று அவள் படபடவெனப் பொரிந்து தள்ளினாள்.
செல்வத்திற்குத் தன் தவறு புரிந்தாலும், எல்லோர் முன்னிலையிலும் அவள் இப்படிச் சத்தம் போட்டது அவனது தன்மானத்தைச் சீண்டியது. அவனது முகமும் இறுகியது.
"நான் ஒண்ணும் வேணும்னே போடலையே. தெரியாம நடந்துருச்சுன்னு மன்னிப்பு கேட்டேன்ல? அதுக்கு மேல என்ன பண்ண முடியும்? நீங்க ஒழுங்கா ஓரமா அடுக்கி வச்சிருந்தா ஏன் விழப்போகுது?" என்று செல்வமும் பதிலுக்குக் குரலை உயர்த்தினான்.
தமிழரசி அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள். "தப்பையும் செஞ்சுட்டு எதிர்த்துப் பேசுறியா? உன் வேலையை மட்டும் ஒழுங்கா பாரு, எனக்கு அட்வைஸ் பண்ண வராதே!" என்று சொல்லிவிட்டு, கீழே விழுந்த துணிகளை ஆத்திரத்துடன் அள்ளத் தொடங்கினாள்.
செல்வம் எதுவும் பேசாமல், கோபத்துடன் தன் இடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றான்.
சரியாக அந்த நேரத்தில், அந்தப் பக்கமாக வந்த ஃபேக்டரி மேனேஜர் கறை படிந்த துணிகளைப் பார்த்துவிட்டார். அவ்வளவுதான், அவரது கோபம் மொத்தமும் தமிழரசியின் மீது திரும்பியது.
"என்னம்மா தமிழரசி? இவ்வளவு வருஷம் இங்க வேலை பாக்குற, ஒரு பொறுப்பு வேண்டாமா? எக்ஸ்போர்ட் பீஸ்ல எண்ணெய் கறை பட்டுருக்கு. இதுக்கு யார் பதில் சொல்றது? சம்பளத்துல பிடிச்சாத்தான் புத்தி வருமா?" என்று எல்லோர் முன்னிலையிலும் கடுமையாகத் திட்டிவிட்டுச் சென்றார்.
தனது தவறே இல்லாத விஷயத்திற்காக மேனேஜரிடம் திட்டு வாங்கியதைத் தமிழரசியால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவளது கண்கள் கலங்கின. ஆனால், யாருக்கும் தெரியாமல் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, தலைகுனிந்தபடி அந்தக் கறை படிந்த துணிகளைத் தனியாக எடுத்து வைக்கத் தொடங்கினாள்.
அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்த ஆழமான வருத்தத்தையும், இயலாமையையும் தூரத்திலிருந்து செல்வம் கவனித்துவிட்டான்.
தமிழரசி தன் மீது கோபப்பட்டதற்குப் பின்னால் இருந்த பயமும் பதற்றமும் இப்போதுதான் செல்வத்திற்குப் புரிந்தது. தான் செய்த தவறுக்காக, ஒரு அப்பாவியான பெண் எல்லோர் முன்னிலையிலும் அவமானப்பட்டு நிற்பதைப் பார்த்ததும் செல்வத்தின் கோபம் மொத்தமும் கரைந்து போனது
.
"சே... நம்மளால தானே அந்த அக்காவுக்கு இவ்வளவு திட்டு விழுந்துச்சு. அவங்க கோபப்பட்டதும் நியாயம்தானே. நான் வேற அவங்களை எதிர்த்துப் பேசிட்டேனே..." என்று செல்வத்தின் மனதுக்குள் ஒரு மெல்லிய குற்ற உணர்ச்சியும், ஆழமான வருத்தமும் உண்டாயிற்று. அவனது பார்வை வருத்தத்துடன் தலைகுனிந்து நின்ற தமிழரசியின் மீதே நிலைத்திருந்தது
மதிய உணவு இடைவேளைக்கான மணி அடித்தது. காலையிலிருந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த தையல் இயந்திரங்களின் சத்தம் சட்டென்று நின்று, ஃபேக்டரிக்குள் ஒருவித அமைதி நிலவியது. தொழிலாளர்கள் அனைவரும் தங்கள் சாப்பாட்டுப் பைகளை எடுத்துக்கொண்டு உணவருந்தும் கூடத்தை நோக்கிச் சென்றனர்.