[12345677889]

Nachite likes ibbande comments cheyandi oka kotta writer ni encourage cheyandi na inkostory kuda rastuna kudete adekuda chadavandi

[12345677889]

“ఇప్పుడు నోము దారం. ఇది భర్త కళ్ల ఎదుటే కట్టాలి. గుమ్మంలోకి రండమ్మా.”

సుధ రెక్క దాటి గుమ్మంలో, పాపారావుకి ఐదడుగుల దూరంలో నిలబడింది.

సుందరరావు ఆమె కుడి చేయి అందుకున్నాడు. గాజులు పైకి జరిపి పసుపు దారం మూడు చుట్లు తిప్పాడు. బొటనవేలు ఆమె నాడి మీద ఆగింది. “దిష్టి బయటికి దారి వెతుక్కుంటోంది,” అన్నాడు పాపారావుకి. మూడు ముళ్లు. ప్రతి ముడికీ పళ్లతో దారం తెంపాడు.

“ఇప్పుడు నడుముకి. ఇల్లాలి నడుమే ఇంటికి నడుము. దిష్టి ముందు అక్కడే పట్టుకుంటుంది.”

అతను ఆమె ముందు మోకాళ్ల మీద కూర్చుని పైట కొంగుని రెండు వేళ్లతో పక్కకి జరిపాడు. దారం కొస బొడ్డు దగ్గర ఆమె చేతికి ఇచ్చి, దారాన్ని చుట్టూ తిప్పాడు. దారంతో పాటు అతని అరచేయి ఆమె నడుము వంపు మీదుగా వెనక్కి జారి వెన్ను సందు మీద ఆగింది. రెండో చుట్టుకి అతని వేళ్ల కొసలు చీర అంచు కిందికి, లంగా నాడా ముడికి ఒక వేలు దూరం దాకా దిగాయి.

సుధ ఊపిరి గొంతులో ఆగింది. కడుపులో జిల్లుమంది. మొగుడి కళ్లు ఆ దారం మీద. దాని కింద కదులుతున్న వేళ్ల మీద కాదు. కింద తెల్ల లంగా లోపల వెచ్చని ఊట మొదలైంది.

ఆ ఊట లోపలి కాటన్ దాటి లంగాలోకి పాకుతోంది. పల్చటి నీలం గుండా ఆ మరక తొడల మధ్య ముదురు నీడలా కనిపిస్తుంది. మొగుడు కొంచెం కిందికి చూస్తే చాలు. గుండె గొంతులోకి వచ్చింది. తొడలు ఒకదానికొకటి బిగించింది. ఎడమ చేత్తో దారం కొస పట్టుకున్నట్టే పైట అంచుని కిందికి లాగి కుచ్చిళ్ల ముందు వేలాడేలా సర్దింది.

సుందరరావు కళ్లు కొంగు సర్దిన చోటికి దిగి మళ్లీ ముఖానికి వచ్చాయి.

మూడో చుట్టు. మూడు ముళ్లు, బొడ్డుకి సరిగ్గా కింద. ముడి బిగిస్తూ అతని బొటనవేలు బొడ్డు అంచుని నొక్కి వదిలింది. “ఈ ముడి నోము పూర్తయ్యేదాకా ఎవరూ విప్పకూడదు. ఏం జరిగినా,” అన్నాడు, ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ.

“విప్పనివ్వం పంతులు గారూ. చూడు సుబ్బారావ్, ఎంత శ్రద్ధగా కట్టారో.”

సుబ్బారావు కళ్లు సుధ నడుము మీంచి కదల్లేదు. “చూశా రా. సరైన చోట సీల్ వేశారు. బయట సీల్ చెక్కుచెదరకుండా ఉంటే చాలు, లోపల ఎన్ని చేతులు దూరి ఎంత క్యాష్ తిప్పినా, లాకర్ పొంగి పొర్లినా ఏ ఆడిట్‌లోనూ దొరకదు.”

“సీలే ముఖ్యం,” అన్నాడు పాపారావు, సంతోషంగా.

★

సుందరరావు సుధని మళ్లీ రెక్క చాటు మూలకి నడిపించాడు. ఆమె కూర్చోగానే కొంగు ఒళ్లో ముడుచుకుని తొడల మీద ఒత్తింది. మరక ఇక కనిపించదు.

అతను గుమ్మం దగ్గర నిలబడి హాల్లోకి తిరిగాడు. “కథలో రెండో అధ్యాయం ఇంటివాళ్ల సేవ. దానికి పెరటి వేప కొమ్మ కావాలి. నేను వచ్చేదాకా ఎవరూ తల తిప్పకూడదు. వెనక్కి తిరిగితే దారం బలం పోతుంది.”

“అలాగే పంతులు గారూ,” అన్నాడు పాపారావు, భుజాలు నిటారుగా చేసుకుంటూ.

సుందరరావు పెరటి గుమ్మం వైపు నడిచాడు.

మొగుళ్లిద్దరి వీపులు బిగుసుకున్నాయి. వాళ్ల వెనక కమల కుచ్చిళ్లు సర్దుకుంటున్నట్టు కదిలింది. గోడ పక్కన రాము మడిచిన మోకాలు కిందికి దించాడు.

ఎదురు చాప మీంచి లలిత కళ్లజోడు పైకి లేచింది. చిన్ని ఆమె మోచేతిని గిల్లింది.

కమల కళ్లు రాము వైపు జారాయి. వాడి కళ్లు అప్పటికే ఆమె మీద ఉన్నాయి.

★

పెరటి గుమ్మం రెక్క కిర్రుమని మూసుకుంది.

హాల్లో ఫ్యాన్ చప్పుడు తప్ప ఇంకేమీ లేదు. మొగుళ్లిద్దరూ పూజ గది గుమ్మం వైపు చూపు బిగించి, శిలల్లా కూర్చున్నారు. వెనక్కి తిరిగితే దారం బలం పోతుంది. పాపారావు భక్తికి అది చాలు. సుబ్బారావుకి అది ఒక సాకు.

రాము చాప మీద ఒక్క జానెడు జరిగాడు. ఎవరూ చూడలేదు. ఇంకో జానెడు. ఇప్పుడు వాడి మోకాలు కమల పిర్ర పక్కకి తగులుతోంది.

కమల కదల్లేదు. ఆమె చూపు మొగుడి రంగేసిన జుట్టు మీదే ఉంది. కానీ పట్టు చీర కింద ఆ పిర్ర ఒక్కసారి బిగుసుకుని మళ్లీ వదులైంది.

రాము చేయి ఆమె నడుము మడత మీదికి వచ్చింది. జాకెట్ అంచుకీ చీర కుచ్చిళ్లకీ మధ్య మెత్తటి కండ. వాడి వేళ్లు దాన్ని పిండి పట్టుకున్నాయి. చల్లటి చేతి గరుకు ఆమె వెచ్చటి చర్మం మీద. కమల ముక్కుపుటాలు విచ్చుకున్నాయి.

ఎదురు చాప మీద లలిత పెన్ను జడలోంచి తీసి నోట్లో పెట్టుకుంది. చిన్ని కనురెప్ప కొట్టకుండా చూస్తోంది. పూజ గది రెక్క చాటు నుంచి సుధ కూడా. రెక్కకీ గోడకీ మధ్య వేలెడు సందు. ఆ సందులోంచి కమల ముఖం, దాని పక్కన ఖాకీ చొక్కా.

రాము ముందుకి వంగాడు. వాడి పెదాలు కమల చెవి కింద, మెడ మడతలో. ఒక్క ముద్దు. కమల కళ్లు మూసుకుపోయాయి. తల ఒక్క అంగుళం పక్కకి వాలింది, ఇంకా చోటు ఇస్తున్నట్టు. రాము తడి నాలుకతో ఆ మడత మీద ఒక గీత గీశాడు.

ముందు వరుసలో సుబ్బారావు ముక్కు చీదాడు. కమల ఉలిక్కిపడి నిటారుగా కూర్చుంది. రాము చేయి మాత్రం నడుము మీంచి కదల్లేదు.

“దారం బలంగానే ఉందంటావా రా?” అడిగాడు పాపారావు, గుసగుసగా, తల తిప్పకుండా.

“బలంగానే ఉంది రా. పంతులు గట్టి ముడి వేశాడు,” అన్నాడు సుబ్బారావు. ఆయన కళ్లు రెక్క కింద కనిపిస్తున్న సుధ పట్టీ పాదం మీద.

మొగుడి గొంతు వినగానే కమల ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నట్టు ముందు కుచ్చిళ్లని ఎడమ చేత్తో ఒడిలోకి లాగి, కుడి మోకాలు కొంచెం పైకి లేపింది. పట్టు చీర కింద ఒక దారి తెరుచుకుంది.

రాము చేయి నడుము మీంచి జారి ఆ దారిలోకి దిగింది. చీర కింద, లంగా అంచు కింద, మెత్తటి తొడ లోపలి వైపు. కమల పళ్లు కింది పెదాన్ని పట్టుకున్నాయి. వాడి వేళ్లు తొడ మీద పాకుతూ పైకి, ఇంకా పైకి. ఒక చోట ఆగాయి. అక్కడ వేడి. అక్కడ తడి. రాము కళ్లు ఒక్కసారి పెద్దవయ్యాయి. ఈ ఆడది అప్పటికే నానిపోయి ఉంది.

లంగా లోపల లోపలి బట్ట అంచుని రెండు వేళ్లు పక్కకి నెట్టాయి. జారుడు పెదాల మధ్య చీలిక వెంట ఒక్కసారి పైనుంచి కిందికి. కమల తొడలు వణికాయి. మళ్లీ కిందినుంచి పైకి. ఈసారి పైన ఉన్న గింజ మీద ఆగి గుండ్రంగా తిప్పాయి.

“మ్…”

అది గొంతులోనే ఆగింది. కమల కొంగు కొస నోట్లో పెట్టుకుంది.

రాము రెండు వేళ్లూ కలిపి ఆ జారుడు లోతులోకి ఒక్క ఉదుటున దించాడు. పిడికిలి కణుపుల దాకా. లోపల గోడలు వేళ్లని చుట్టుకుని పిండాయి. మొగుడి కర్ర ఎప్పుడూ చేరని లోతు అది. కమల వెన్ను వంగింది. ఎడమ చేయి చాప మీద గుప్పెట పట్టింది.

లలిత పెన్ను నోట్లోంచి తీసింది. “సుబ్బారావు గారూ, మీ బ్యాంకులో ఈ రోజు సెలవు కదా. మరి మీ ఖాతాలోకి ఎవరో ఆదివారం కూడా రెండు ఎంట్రీలు ఒకేసారి వేస్తున్నట్టున్నారు.”

“ఆఁ?” సుబ్బారావు తల తిప్పబోయి ఆగాడు. దారం. “ఆదివారం ఎంట్రీలు పడవమ్మా. సర్వర్ డౌన్.”

“మీ సర్వర్ డౌనే సార్, అందుకే వేరే వాళ్ల లైన్ మీద లోడ్ అవుతోంది,” అంది లలిత.

రాము వేళ్లు బయటికి వచ్చి మళ్లీ లోపలికి దిగాయి. నెమ్మదిగా. ఇంకా లోతుగా. పట్టు చీర కింద ఆ చేయి ముందుకీ వెనక్కీ కదులుతుంటే ఒక తడి చప్పుడు. చిన్నగా. ఫ్యాన్ చప్పుడు కింద దాక్కునేంత చిన్నగా. కానీ ఎదురు చాప మీదికి అది వినిపించింది. చిన్ని తొడలు ఒకదానికొకటి నొక్కుకుంది.

కమల పిర్రలు చాప మీద ముందుకీ వెనక్కీ ఊగుతున్నాయి. వాడి చేతి ఊపుకి కలిసి. ఇప్పుడు ఆమె రాముకి సహాయం చేస్తోంది. కొంగు నోట్లో, కళ్లు మొగుడి వీపు మీద. ఆ వీపు ముందే, అది చూడకుండానే, ఆమె ఒళ్లు పరాయి చేతికి తెరుచుకుంది.

సుబ్బారావు తల కొంచెం లలిత వైపు వాల్చాడు. “లలితమ్మా, మీ కేబుల్ ఆఫీసులో రాత్రిళ్లు కూడా పని చేస్తారా? నేను అప్పుడప్పుడు కనెక్షన్ చెక్ చేయించుకోవాలి.”

లలిత కళ్లజోడు ముక్కు మీదికి జార్చి ఆయన రంగు జుట్టుని చూసింది. “చేస్తాం సార్. కానీ మీది పాత ప్యాకేజీ. సెట్‌టాప్ బాక్స్ చిన్నది, పిన్ పొట్టిది. సాకెట్‌లో పెట్టేలోపే జారిపోతుంది. ఆ కనెక్షన్‌కి మేము వారంటీ ఇవ్వం.”

“పిన్ చిన్నదైనా సిగ్నల్ బాగానే వస్తుంది అమ్మా.”

“వస్తే మీ ఇంటి టీవీ ఎప్పుడూ బఫరింగ్‌లో ఎందుకుంటుంది సార్? ఇంట్లో వాళ్లు వేరే లైన్‌కి మారితే మళ్లీ మమ్మల్ని అనకండి.”

చిన్ని చీర కొంగు ముఖానికి అడ్డం పెట్టుకుంది. ఆమె భుజాలు ఊగుతున్నాయి.

సుబ్బారావు చెవులు ఎర్రబడ్డాయి. తన ఇంట్లోనే ఆ లైన్ మారిపోయిందని, ఆ కొత్త పిన్ తన వీపు వెనకే, తన పెళ్లాం తొడల మధ్యే ఉందని ఆ బ్యాంకు బుర్రకి తట్టలేదు.

కమల ఒళ్లు బిగుసుకుంది.

రాము అది గమనించాడు. వేళ్లు లోపలే వంచి, పైగోడ మీద ఒక మెత్తటి గరుకు చోటుని వెతికి, దాని మీద నొక్కాడు. బొటనవేలు పైన గింజ మీద. ఒకేసారి రెండూ.

కమల కళ్లు తేలవేసింది. తొడలు రాము చేతిని బిగించి పట్టుకున్నాయి. పొట్ట అలలా కుదుటపడి మళ్లీ ఎగసింది. లోపలి గోడలు వేళ్లని ఒకటి, రెండు, మూడు సార్లు పిండాయి. పట్టు చీర కింద ఆమె పిర్రలు చాప మీద వణికాయి. కొంగు నోట్లో ఉన్నా ఒక సన్నని, ఎగసిపడే ఊపిరి బయటికి వచ్చింది.

“హ్…మ్మ్…”

“ఏంటే?” అడిగాడు సుబ్బారావు, తల తిప్పకుండా.

కమల కొంగు నోట్లోంచి తీసింది. గొంతు సవరించుకుంది. “వేప వాసన. పంతులు గారు పెరట్లో కొమ్మ విరుస్తున్నట్టున్నారు. ఘాటుగా ఉంది.”

“అది వేప గుణం అక్కా,” అంది చిన్ని, మాట అందుకుని. “ఒక్కసారి ఘాటు తగిలితే ఒళ్లంతా జలదరిస్తుంది. లోపలి దురద మొత్తం దిగిపోతుంది.”

రాము చేయి చీర కిందినుంచి బయటికి వచ్చింది. వేళ్లు తడిగా మెరుస్తున్నాయి. వాడు వాటిని ముక్కు దగ్గరికి తీసుకెళ్లి వాసన చూశాడు. తర్వాత కమల కళ్లలోకి చూస్తూ ఒక్కో వేలు నోట్లో పెట్టుకుని చప్పరించాడు.

కమల బుగ్గలు ఎర్రబడ్డాయి. కానీ ఆమె చూపు తిప్పుకోలేదు.

రెక్క చాటు సందులోంచి సుధ ఆ వేళ్లని చూసింది. ఆమెకి హాలంతా కనిపిస్తుంది, హాల్లో ఎవరికీ ఆమె కనిపించదు. తొడల మధ్య కాటన్ ఇంకా తడిసింది. ‘ఆవిడకి వేళ్లు దక్కాయి. నాకు ఇంకా దారమే.’

★

పెరటి గుమ్మం రెక్క మళ్లీ కిర్రుమంది.

సుందరరావు లోపలికి వచ్చాడు. చేతిలో లేత ఆకులున్న వేప కొమ్మ. గుమ్మం దగ్గరే ఆగి హాల్ అంతా ఒక్క చూపుతో చదివాడు. కమల ముఖం మీద చెమట. చాప మీద ఆమె పిర్ర కింద ముడతలు పడ్డ పట్టు. రాము పెదాల మీద మెరుపు. లలిత నోట్లో పెన్ను. చిన్ని ముఖానికి అడ్డంగా కొంగు.

అతని పెదవి చివర ఒక్క క్షణం వంగింది.

“ఓం. ఆర్ద్ర భూమౌ బీజం పతతి,” అన్నాడు, గంభీరంగా. “తడిసిన నేలలోనే విత్తనం మొలుస్తుంది. నేను లేనప్పుడు ఈ హాల్లో ఎవరి నేల ముందే తడిసిందో వేప ఆకుకి తెలుసు. దిష్టి అక్కడ ముందే కరిగింది. మంచి శకునం.”

“ఎవరిదైనా మా ఇంట్లోనే కదా పంతులు గారూ,” అన్నాడు పాపారావు, సంతోషంగా.

“మీ ఇంట్లోనే బాబూ. మీ కళ్ల ముందే.”

కమల చూపు నేలకి దిగింది. సుబ్బారావు ఏదో అర్థమైనట్టు తల ఊపాడు, ఏమీ అర్థం కాకుండా.

★

సుందరరావు పూజ గదిలోకి వచ్చి రెక్క చాటు మూలలో సుధ ముందు నిలబడ్డాడు. ఆమె పీట మీద. అతను పైన. ఆమె కంటి ఎత్తులో అతని పంచె ముడి, దాని కింద మడిచి పట్టుకున్న కండువా.

“ఇంటివాళ్ల సేవ అంటే ముందు ఇల్లాలి ఒంటి దిష్టి దులపాలి,” అన్నాడు, హాల్‌కి వినిపించేలా. “తల నుంచి పాదాల దాకా. ఒక్క అంగుళం వదిలినా అక్కడే దిష్టి దాక్కుంటుంది.”

వేప కొమ్మ ఆమె తల మీద మూడుసార్లు తిరిగింది. తర్వాత నుదురు. బుగ్గలు. లేత ఆకులు పెదాల మీద జారాయి. మెడ. అక్కడి నుంచి కొమ్మ కిందికి దిగి పైట మీద ఆగింది.

“ఇక్కడ దిష్టి బరువు ఎక్కువ,” అన్నాడు. “రెండు కొండల మీద మబ్బు కమ్మినట్టు.”

కొమ్మ ఆ రెండు ఎత్తుల మీద నెమ్మదిగా అటూ ఇటూ తిరిగింది. షిఫాన్ కింద బిగిసిన జాకెట్ మీద లేత ఆకుల కొసలు గీసుకుంటూ. ఒక్కో ఆకు ముచ్చిక మీదుగా జారినప్పుడల్లా అది జాకెట్ లోపల గట్టిపడి బట్టని ముందుకి తోసింది. సుధ ఊపిరి బిగపట్టింది. కొమ్మ పట్టుకున్న అతని చేయి ఒక్కసారి కిందికి దిగి, వేళ్ల కణుపులు కుడి ఎత్తు కింది వంపుని తాకి వెనక్కి వచ్చాయి. పొరపాటులా. పొరపాటు కాదు.

“నడుము దారం దగ్గర ఇంకోసారి,” అన్నాడు. కొమ్మ బొడ్డు మీద. అక్కడి నుంచి ఒడిలోని కొంగు మీద. ఆ కొంగు కిందే ఆమె తొడల మధ్య మరక. కొమ్మ సరిగ్గా అక్కడే ఆగి, మూడుసార్లు నొక్కింది.

“ఇక్కడ తడి దిష్టి. ఇది వేపకి లొంగదు. దీనికి వేరే మందు వేయాలి. తర్వాత.”

సుధ కళ్లు ఎత్తి అతన్ని చూసింది. అతను చూపు తిప్పుకోలేదు.

“పంతులు గారూ, కర్పూరం అయిపోయినట్టుంది,” అన్నాడు పాపారావు, హాల్ నుంచి. “వంటింట్లో ఉంది, తెస్తా.”

“తీసుకురండి బాబూ. గుమ్మం వైపు నుంచి కాదు, వెనక నుంచి చుట్టి వెళ్లండి.”

పాపారావు లేచి, ముత్తైదువల చాపల వెనక నుంచి వంటింటి వైపు నడిచాడు.

★

ఆయన గుమ్మం దాటిన మరుక్షణం సుబ్బారావు గొంతు సవరించుకున్నాడు.

“పంతులు గారూ, ఈ నోములో స్నేహితుడి చేత అక్షింతలు వేయిస్తే ఫలం ఎక్కువంటారు కదా. ముందుకి రావచ్చా? వెనక్కి తిరగను.”

సుందరరావు ఒక్క క్షణం ఆలోచించినట్టు ఆగాడు. “గడప దాకా రావచ్చు. లోపలికి అడుగు పెట్టకూడదు.”

సుబ్బారావు మోకాళ్ల మీదే ముందుకి జరిగి పూజ గది గడప ముందు ఆగాడు. చేతిలో గుప్పెడు అక్షింతలు. రెక్క చాటు మూలలో ఆమె సగం కనిపిస్తోంది. మోకాళ్ల మీద ఒళ్లో కొంగు, పైట కింద బిగిసిన నీలం, దారం ముడి కింద నీడ.

“అమ్మా,” అన్నాడు, గొంతు తగ్గించి. “మీ ఖాతా ఎప్పటి నుంచో నా బ్రాంచ్‌లో పడి ఉంది. కానీ పాస్‌బుక్ ఒక్కసారి కూడా అప్‌డేట్ కాలేదు. ఎంట్రీ వేసేవాడే లేడు.”

“ఆయన ఎప్పుడూ బిజీ అండీ,” అంది సుధ, కళ్లు దించి. “పూజ దీపం కూడా ఒక్కోసారి నేనే వెలిగించుకోవాలి. చేత్తో.”

సుబ్బారావు గుటకలు మింగాడు. “అలా సొంతంగా విత్‌డ్రా చేసుకుంటే వడ్డీ రాదమ్మా. ఏ డిపాజిట్ అయినా లోపల నిండుగా పడి, కదలకుండా నానితేనే మెచ్యూరిటీ.”

“మీ బ్యాంకులో పెద్ద డిపాజిట్లు తీసుకుంటారా అండీ?”

“మీ కోసం ఎంత పెద్దదైనా. ముందు మీ లాకర్ కొలత చూడాలి. తాళం చెవి సరిపోతుందో లేదో.”

పక్కనే సుందరరావు కదిలాడు.

“తాళం చిన్నదైతే లాకర్ తెరుచుకోదు బాబూ,” అన్నాడు పంతులు, కలశం సర్దుతున్నట్టు. “పాత ఇళ్ల తలుపులకి పెద్ద తాళం చెవులే కావాలి. లోపలి గడియ దాకా దిగాలి.”

సుబ్బారావు అతని వైపు చూశాడు. పంతులు ముఖం శాంతంగా ఉంది. కండువా కింద పంచె ముందు భాగం మాత్రం శాంతంగా లేదు.

“నా తాళం చెవి ఎన్నో లాకర్లు తెరిచింది పంతులు గారూ,” అన్నాడు సుబ్బారావు, కొంచెం చిన్నబోయి.

“తెరిస్తే మంచిదే బాబూ. తెరిచిన లాకర్ నిండిందో లేదో ఆ ఇల్లాలికే తెలుసు.”

సుబ్బారావు అక్షింతలు సుధ తల మీద వేశాడు. కొన్ని జుట్టులో ఆగాయి. కొన్ని పైట మీద పడి షిఫాన్ మీద జారి ఎద సందులోకి దూరాయి. ఆయన కళ్లు ఆ బియ్యం గింజల వెంటే లోపలికి వెళ్లాయి.

“అయ్యో, లోపలికి పడిపోయాయి అమ్మా. ఒక్కోటి ఏరి తీయాలి, లేకపోతే దోషం.”

ఆయన చేయి గడప దాటబోయింది.

“గడప,” అన్నాడు సుందరరావు, ఒక్క మాటలో.

చేయి వెనక్కి వచ్చింది.

“పడిన గింజలు ఎవరి చేతికి దక్కాలో అవే నిర్ణయించుకుంటాయి బాబూ,” అన్నాడు పంతులు. “మీ వంతు అక్షింతలు మీరు వేశారు. ఏరుకునే పని వేరేవాళ్లది.”

సుబ్బారావు మోకాళ్ల మీద వెనక్కి జరుగుతూ, చివరిగా ఒక్క మాట విసిరాడు. “సాయంత్రం దాకా బ్యాంకు తలుపు తెరిచే ఉంచుతానమ్మా. మీకు ఎప్పుడు అవసరమైతే అప్పుడు. ఎమర్జెన్సీ లోన్ నా దగ్గర ఎప్పుడూ రెడీగా ఉంటుంది. ముందు గట్టిగా, తర్వాత వాయిదాల్లో.”

“ఆయన వస్తున్నారు,” అంది సుధ, చిన్నగా. “ఇక మీ కౌంటర్ మూసేయండి.”

సుబ్బారావు ముఖం మాడింది. తన చోటికి వెళ్లి కూర్చున్నాడు. వెనక కమల చూపు ఆయన వీపు మీద ఒక్క క్షణం ఆగింది. అందులో కోపం లేదు. జాలి కూడా లేదు. ఒక చిన్న వెక్కిరింపు మాత్రం.

ఆ ఎమర్జెన్సీ లోన్ ఎంత పొట్టిదో, ఎన్ని వాయిదాల్లో అయిపోతుందో ఆ హాల్లో బాగా తెలిసింది ఆమెకే.

★

పాపారావు కర్పూరం డబ్బాతో వంటింట్లోంచి తిరిగి వస్తూ ముత్తైదువల చాపల వెనక నడిచాడు.

ఆయన అడుగుల చప్పుడికి వెనక వరుసలో ఏదో కదిలింది. కమల పైట గబుక్కున భుజం మీదికి లాక్కుంది. గోడ పక్కన రాము మడిచిన మోకాలు మళ్లీ పైకి లేచింది. రెండూ ఒకేసారి.

పాపారావు అడుగు ఒక్క క్షణం తడబడింది. కమల ముఖం మీద చెమట. బుగ్గలు ఎర్రగా. ఆ కుర్రాడి చూపు చాప మీద, కానీ వాడి ఊపిరి మాత్రం పరిగెత్తి వచ్చినవాడిలా. ఇద్దరి మధ్య చాప మీద జానెడు ఖాళీ కూడా లేదు.

‘ఎందుకంత దగ్గరగా?’ ఆ ప్రశ్న ఆయన మనసులో మొలిచింది.

కమల తల ఎత్తి, మర్యాదగా నవ్వింది. “ఫ్యాన్ గాలి ఇక్కడికి రావట్లేదు అన్నయ్య గారూ. ఉక్కగా ఉంది.”

“అవునమ్మా, ఆ మూల గాలి తక్కువే,” అన్నాడు పాపారావు. ప్రశ్న అక్కడే వాడిపోయింది.

పూజ గది గుమ్మం దగ్గరికి వచ్చి కర్పూరం డబ్బా లోపలికి అందిస్తూ, గొంతు తగ్గించి సుధతో అన్నాడు.

“ఆ ఆటో కుర్రాడు మంచోడిలాగే ఉన్నాడు సుధా. తల ఎత్తడు, మొహమాటం. కానీ ఆ కమలమ్మ… ఏమో. వాడికి మరీ ఆనుకుని కూర్చుంది. నేను రాగానే పైట సర్దుకుంది.” ఆగాడు. తనకే నచ్చనట్టు తల విదిలించాడు. “ఛ, నా బుద్ధే చెడిపోయింది. పొద్దున్నుంచి ఆ వీడియోలు చూసి చూసి. ఉపవాసం నీరసం అయ్యుంటుంది పాపం. సుబ్బారావు పెళ్లాం, పద్ధతి ఇంటి మనిషి.”

సుధ డబ్బా అందుకుంది. ఆమె వేళ్లు ఆయన వేళ్లని తాకాయి. “అవునండీ, పాపం. పొద్దున్నుంచి ఏమీ తినలేదట. ఆకలి మీద ఉన్నారు.”

“ఆకలి మీదే,” అని ఆయన ఒప్పుకున్నాడు, ఆ మాటలో ఏముందో తెలియకుండా. ఆయన చూపు ఆమె మీద మెత్తబడింది. “నా సుధ చూడు. పంతులు గారి పక్కనే కూర్చున్నా తల ఎత్తదు. కొంగు జారనివ్వదు. ఎంత పద్ధతి.”

సుధ తల దించుకుంది. ఆ దించిన కళ్లలో ఏముందో ఆయనకి కనిపించలేదు. పక్కనే నిలబడ్డ సుందరరావు పంచె కింద ఉబ్బు, ఒళ్లో కొంగు కింద తడి, జాకెట్‌లోకి దూరిన అక్షింతలు.

“మీరు పక్కన ఉంటే నేను పద్ధతిగానే ఉంటా అండీ,” అంది.

పాపారావు తన చోటికి వెళ్లి కూర్చున్నాడు. కూర్చునేటప్పుడు ఒక్కసారి, తనకి తెలియకుండానే, తల సగం వెనక్కి తిరగబోయింది. దారం గుర్తొచ్చింది. ఆగిపోయాడు.

(అనుమానం మొలిచింది. పాపారావే దాన్ని ‘నా బుద్ధి చెడిపోయింది’ అని తొక్కేశాడు. పెళ్లాం పతివ్రత అని నమ్మడానికి పక్కన ఎవరో ఒక ఆడది అనుమానానికి కావాలి. ఈ రోజు ఆ పని కమల చేసి పెట్టింది. కానీ ఆ కమల ఎవరి ఆర్డర్ మీద ఆ పైట జార్చిందో ఆ హాల్లో ఒక్క పాపారావుకే కాదు, సుబ్బారావుకి కూడా తెలియదు.)

★

సుందరరావు కర్పూరం వెలిగించి హారతి పళ్లెం పీట మీద పెట్టాడు.

“ఇప్పుడు కొబ్బరికాయ. దిష్టికి తల పగలాలి. అది ఇంటి యజమాని చేత్తోనే, గేటు బయట రాయి మీద, తూర్పు తిరిగి. ఒక్క దెబ్బకి రెండు చెక్కలవ్వాలి. పగిలేదాకా గేటు లోపలికి అడుగు పెట్టకూడదు.”

“నేనూ తోడు రానా రా?” అన్నాడు సుబ్బారావు, సగం లేస్తూ.

“యజమాని ఒక్కడే బాబూ. స్నేహితుడు తోడు వెళ్తే దిష్టి వాళ్ల ఇంటికి కూడా పాకుతుంది. పెళ్లి కాని కుర్రాడు ఎక్కడ ఉన్నా దోషం లేదు, కూర్చోనివ్వండి.”

సుబ్బారావు కూర్చున్నాడు. రాము కదల్లేదు.

పాపారావు కొబ్బరికాయ రెండు చేతులతో పట్టుకుని, పూజ గది వైపు ఒకసారి దండం పెట్టి, గుమ్మం దాటాడు. గేటు గడియ చప్పుడు.

“అందరూ కళ్లు మూసి ‘ఓం’ జపించండి,” అన్నాడు సుందరరావు. “కొబ్బరికాయ పగిలే చప్పుడు వినిపించేదాకా ఆపకూడదు. కళ్లు తెరిస్తే దిష్టి ఆ కంట్లోకి దూకుతుంది.”

“ఓం… ఓం…” సుబ్బారావు గొంతు ముందు లేచింది. కళ్లు గట్టిగా మూసుకుని.

★

రెక్క చాటు మూలలో సుందరరావు ఆమె పక్కనే మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు.

అతని కుడి చేయి నెమ్మదిగా పైట కొంగు కిందికి దూరింది.

సుధ ఆ మణికట్టుని పట్టుకుంది. వేళ్లు బిగించింది. ఆమె కళ్లు రెక్క వైపు, దాని అవతల మొగుడు లేని ఖాళీ చోటు వైపు.

అతను బలం పెట్టలేదు. చేయి అక్కడే ఆగిపోయింది. పెదాలు ఆమె చెవి దగ్గరికి వచ్చాయి. ఊపిరి చెవి తమ్మె మీద.

“వద్దంటే ఇక్కడే ఆపేస్తా. ఒక్క మాట చాలు. నోము కథ చెప్పి, దక్షిణ తీసుకుని వెళ్లిపోతా.”

ఆ మాట ఆమె పట్టుని సడలించింది. ఆపేస్తానన్న మనిషి దగ్గర ఆపమనే మాట నోట్లోంచి రాలేదు. మెడలో పుస్తెలు ఒకసారి కదిలాయి. వేళ్లు మణికట్టు మీంచి జారి, అతని చేతి వెనక భాగం మీదికి వచ్చాయి. నెట్టడానికి కాదు. ఆ చేతిని తనే లోపలికి నొక్కింది.

అతని అరచేయి జాకెట్ మీద కుడి ఎత్తుని కిందినుంచి పట్టుకుంది. బరువు చూస్తున్నట్టు ఒక్కసారి పైకి ఎత్తాడు. ఆ పెద్ద చేతికి కూడా అది పూర్తిగా పట్టలేదు. బిగిసిన బట్ట అంచుల మీంచి కండ పొంగి బయటికి ఉబికింది.

తర్వాత వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి.

గట్టిగా. కాటన్ బ్రా, బిగిసిన జాకెట్, రెండు పొరల కిందా ఆ కండ అణిగి, వేళ్ల సందుల్లోంచి పొంగింది. మొగుడు ఇన్నేళ్లలో ఎప్పుడూ ఇంత బలంగా పట్టుకోలేదు. ఆయనకి అవి రాత్రి లైటు ఆర్పాక తడుముకునే తలగడలు మాత్రమే. ఈ చేయి వాటిని పిసికి పిండి రసం తీసే చేయి.

బొటనవేలు హుక్కుల సందులోంచి ముచ్చికని వెతికి పట్టుకుంది. బట్ట మీంచే గుండ్రంగా రుద్దాడు. తర్వాత చూపుడు వేలితో కలిపి నలిపాడు.

సుధ నడుము కుదుపుకి వంగింది. గొంతులోంచి ఆపుకోలేని మాట జారింది.

“దేవుడా…”

హాల్లో ఓంకారం ఒక్క క్షణం ఆగింది.

సుందరరావు వెంటనే, గొంతెత్తి, రాగం తీశాడు. “దిష్టి దేవుడా! దిష్టి దేవుడా! ఇల్లాలి గొంతు దిష్టి దేవుణ్ణి పిలిచింది. అందరూ అనండి. దిష్టి దేవుడా!”

“దిష్టి దేవుడా!” అరిచాడు సుబ్బారావు, భక్తిగా, కళ్లు మూసుకునే.

“దిష్టి దేవుడా!” లలిత, చిన్ని కలిసి. చిన్ని గొంతులో నవ్వు దాగలేదు.

“దిష్టి… దేవుడా…” కమల గొంతు వణికింది.

ఎందుకంటే అదే క్షణం సుబ్బారావు వీపు వెనక, ఆయన మూసిన కళ్లకి జానెడు దూరంలో, రాము చేయి కమల పట్టు పైట కిందికి దూరి, ఆమె బరువైన ఎడమ ఎత్తుని పట్టుకుని పిండేస్తోంది. పట్టు జాకెట్ హుక్కుల మధ్య సాగిన బట్ట ఇంకా సాగింది. వాడి వేళ్లు కండలో మునిగిపోయాయి. కమల కొంగు మళ్లీ నోట్లో కుక్కుకుంది. పళ్ల మధ్య పట్టు జరీ కరకరలాడింది.

“అక్కా, గొంతు బొంగురుపోతోంది. జపం బలంగా పడుతోంది,” అంది చిన్ని, కళ్లు సగం తెరిచి చూస్తూ. “పిండి గట్టిగా రుబ్బితేనే దోసె పొంగుతుంది.”

“ఓం… ఓం…” అంది లలిత, ఆ మధ్యలో, “ఈ రోజు మీ ఇంట్లో ఎక్స్‌ట్రా కనెక్షన్ ఫ్రీ సార్. రెండు లైన్లు ఒకేసారి ఆన్‌లో ఉన్నాయి.”

“మంచిదమ్మా, మంచిది,” అన్నాడు సుబ్బారావు, ఏమీ అర్థం కాకుండా. “ఓం…”

రెక్క చాటున సుందరరావు ఎడమ చేయి కూడా కొంగు కిందికి వచ్చింది. రెండు ఎత్తులూ రెండు అరచేతుల్లో. పైకి ఎత్తి, ఒకదానికొకటి నొక్కి, మళ్లీ వదిలాడు. పిండి వదిలాడు. పిండి వదిలాడు. హుక్కులు చిటపటలాడాయి. సుధ తల వెనక్కి వాలి గోడకి ఆనుకుంది. పెదాలు విడిపోయాయి. ఊపిరి చిన్న చిన్న ముక్కలుగా.

“హా… మ్…”

గేటు బయట ఒక దబ్బుమనే చప్పుడు. కొబ్బరికాయ పగల్లేదు.

“అయ్యో,” పాపారావు గొంతు. “జారింది.”

“ఇంకోసారి కొట్టండి బాబూ, బలంగా. ఒక్క దెబ్బకి పగలనిది దిష్టి గట్టిదని గుర్తు,” అరిచాడు సుందరరావు, ఆ చేతులు ఆపకుండానే.

సుధ కళ్లు తెరిచింది. రెక్క సందులోంచి గేటు దాకా కనిపించదు. కానీ మొగుడి గొంతు వినిపిస్తోంది. ఆయన బయట కొబ్బరికాయ కొట్టడానికి తంటాలు పడుతున్నాడు. లోపల పరాయి మనిషి తన ఎత్తుల్ని కొబ్బరి చిప్పల్లా పిసుకుతున్నాడు. ఆ ఆలోచనకే ఆమె తొడల మధ్య ఒక వెచ్చని అల ఎగసింది. తొడలు తనే విచ్చుకున్నాయి.

సుందరరావు అది చూశాడు. చెవిలో ఒక్క మాట. “ఈ రోజు మొగుడికి కొబ్బరికాయ కూడా పగలదు. ఇక్కడ పగిలేది వేరే.”

సుధ ఒళ్లు జలదరించింది. ముందు ఆ మాటకి సిగ్గు. దాని వెంటే ఒక ఉడుకు, మొగుడి మీద. ‘ఒక్క కాయ కూడా కొట్టలేడు.’ ఆ ఉడుకే ఆమె చేతిని పంతులు చేతి మీద మళ్లీ నొక్కించింది. ‘ఇంకా గట్టిగా.’ మాట రాలేదు. చేయి చెప్పింది.

అతను అర్థం చేసుకున్నాడు. రెండు ముచ్చికలూ ఒకేసారి వేళ్ల మధ్య నలిపి పైకి లాగాడు.

“మ్మ్మ్మ్… అమ్మా…”

“అమ్మలు అందరూ అనండి,” అన్నాడు పంతులు, గొంతెత్తి. “దిష్టి దేవుడా!”

“దిష్టి దేవుడా!” హాలంతా.

గేటు బయట పెళపెళమనే చప్పుడు. కొబ్బరికాయ రెండు చెక్కలైంది.

ఆ చప్పుడుకి హాల్లో అన్ని చేతులూ ఒకేసారి వెనక్కి వచ్చాయి. రాము చేయి కమల పైట కిందినుంచి. సుందరరావు చేతులు సుధ కొంగు కిందినుంచి. కమల పైట భుజం మీదికి లాక్కుంది. సుధ కొంగు ఎద మీద సర్దుకుంది, హుక్కుల దగ్గర ముడతలు పడ్డ జాకెట్‌ని అరచేత్తో ఒకసారి నిమిరింది. లలిత పెన్ను జడలోకి వెళ్లింది. చిన్ని కొంగు ముఖం మీంచి దిగింది.

పాపారావు రెండు కొబ్బరి చెక్కలతో గుమ్మంలో అడుగుపెట్టేసరికి హాలంతా కళ్లు మూసుకుని ఓంకారం జపిస్తోంది.

“రెండో దెబ్బకి పగిలింది పంతులు గారూ,” అన్నాడు, ఊపిరి పీల్చుకుంటూ.

“రెండో దెబ్బకి పగిలితే దిష్టి లోతుగా ఉందని అర్థం బాబూ,” అన్నాడు సుందరరావు. “లోతైన దిష్టి లోపలి నుంచే బయటికి తీయాలి. ఈ రోజు అమ్మగారు చాలా సేవ చేయాలి.”

“చేస్తుంది పంతులు గారూ, నా సుధ ఏదైనా చేస్తుంది.”

“అది ఇప్పటికే తెలిసింది బాబూ.”

★

“ఇప్పుడు నాద పూజ,” అన్నాడు సుందరరావు, మళ్లీ రెక్క చాటు మూలలో కూర్చుంటూ. “ఇల్లాలు లోపల ‘మ్మ్మ్’ అని నాదం చేస్తుంది. ముత్తైదువలు హాల్లో ఆమెతో శ్రుతి కలపాలి. మగవాళ్లు కళ్లు మూసి వినాలి. నాదం ఎంత లోతుగా, ఎంత గట్టిగా వస్తే దిష్టి అంత దూరం పారిపోతుంది.”

పాపారావు, సుబ్బారావు కళ్లు మూసుకున్నారు.

రెక్క చాటున అతని చేయి మళ్లీ కొంగు కిందికి దూరింది. ఈసారి సుధ పట్టుకోలేదు. ఆ చేయి రాగానే ఆమె ఎదే ముందుకి వచ్చి దానికి తగిలింది.

మొగుడు ఐదడుగుల దూరంలో కళ్లు మూసుకుని ఉన్నాడు. రెక్క ఒక్కటే అడ్డం.

“మ్మ్మ్మ్…”

అది నాదం కాదు. అతని వేళ్లు జాకెట్ మీంచి ముచ్చికని పట్టుకుని తిప్పుతుంటే గొంతు అడుగు నుంచి పుట్టిన మూలుగు.

“శ్రుతి కలపండి అమ్మలూ.”

“మ్మ్మ్మ్…” లలిత. “మ్మ్మ్మ్…” చిన్ని.

కమల గొంతు రాలేదు.

సుందరరావు హాల్ వైపు చూశాడు. రెక్క సందులోంచి అతనికి కనిపించింది. సుబ్బారావు వీపు వెనక కమల ముందుకి వంగి ఉంది. ఆమె తల రాము ఒడిలో. ఖాకీ ప్యాంటు జిప్పు కిందికి. ఆమె చేయి అక్కడ. ఆమె పెదాలు అక్కడ. రాము తల గోడకి ఆనించి, కళ్లు మూసుకుని, ఒక చేత్తో ఆమె జడ పట్టుకున్నాడు, నెమ్మదిగా.

“కమలమ్మా,” అన్నాడు సుందరరావు, గంభీరంగా. “మీ నాదం వినిపించట్లేదు. ఇంకా గట్టిగా. గొంతు అడుగు దాకా రావాలి నాదం. నోరు నిండా.”

“మ్మ్మ్మ్మ్…” కమల గొంతు వచ్చింది, గుడగుడమంటూ, మూసుకుపోయిన నోట్లోంచి.

సుబ్బారావు కళ్లు మూసుకునే తల ఊపాడు, గర్వంగా. “మా ఆవిడ పూజ బాగా చేస్తుంది పంతులు గారూ. ఇంట్లో కూడా అంతే, ఏ పని పట్టుకున్నా వదలదు.”

“అవును సుబ్బారావు గారూ,” అంది లలిత, వెంటనే. “మీ ఆవిడ నోరు బాగా పని చేస్తోంది. చాలా శ్రద్ధగా. మీరు మాత్రం వెనక్కి తిరక్కండి, నోము భంగం అవుతుంది. ఇంత మంచి లైవ్ టెలికాస్ట్ మధ్యలో కట్ అయిపోతుంది.”

“ప్రసాదం ముందే రుచి చూస్తే పుణ్యం రెట్టింపు అంటారు కదా అక్కా,” అంది చిన్ని, కమల వైపు చూస్తూ. “అంట్లు తోమేటప్పుడు కూడా అంతే, గిన్నె అడుగు దాకా నాకినట్టు శుభ్రం చేయాలి.”

సుబ్బారావు నుదురు ముడిపడింది. ఏదో సగం తట్టినట్టు. “ప్రసాదం ఇంకా పంచలేదు కదా.”

“కొందరికి ముందే అందుతుంది సార్,” అంది లలిత. “ప్రీమియం కస్టమర్లకి.”

సుబ్బారావు ఏదో అనబోయి ఆగిపోయాడు. పంతులు కళ్లు తెరవద్దన్నాడు. తెరిస్తే దోషం. ఆ దోషం భయం కన్నా, తెరిస్తే ఏం కనిపిస్తుందో అన్న భయం ఎక్కువైంది ఆయనకి. కళ్లు ఇంకా గట్టిగా మూసుకున్నాడు.

పాపారావు పక్కనే. ఆయనకి వెనక నుంచి ఒక తడి చప్పుడు, ఒక గుటక, సగం వినిపించాయి. ఆయన నుదురు ఒక్క క్షణం ముడిపడింది. ‘ఏంటది?’ వెంటనే చిన్ని గొంతు. “అక్క గొంతు ఎండిపోయి గుటకలు మింగుతున్నారు సార్, ఉపవాసం కదా.” నుదురు విడిపోయింది. “మ్మ్మ్… శ్రుతి బాగుంది పంతులు గారూ,” అన్నాడు, భక్తిగా.

రెక్క చాటున సుందరరావు చేయి కొంగు కింద ఆగింది. సుధ కళ్లలోకి చూశాడు. ఆమె ఎద ఎగసిపడుతోంది. పెదాలు తడిగా, విడిపోయి. కాటుక కళ్లు మత్తుగా.

“ఇప్పుడు అసలు నోము అమ్మా,” అన్నాడు, హాల్‌కి వినిపించేలా. “నైవేద్యం అయింది. ఇక ప్రసాదం.”

అతను లేచి నిలబడ్డాడు. సుధ పీట మీదే మోకాళ్ల మీదికి జరిగింది. ఆమె కంటి ఎదురుగా కండువా. అతను దాన్ని మడత విప్పి పక్కన పెట్టాడు.

పట్టు పంచె కింద ఉబ్బు ఇక దాగలేదు.

[12345677889]

సుధ పీట మీద మోకాళ్ల మీద. రెక్కకీ గోడకీ మధ్య ఇరుకు మూల. రెక్క అవతల, ఐదడుగుల దూరంలో, మొగుడు కళ్లు మూసుకుని “మ్మ్మ్” అని శ్రుతి కలుపుతున్నాడు.

సుందరరావు హాల్‌కి వినిపించేలా అన్నాడు. “ఇప్పుడు ప్రసాద స్వీకారం. ఇల్లాలు రెండు చేతులూ జోడించి, తల వంచి, నోరు తెరిచి స్వీకరించాలి. ఈ సమయంలో ముత్తైదువలు ‘ఓం స్వాహా’ అని జపిస్తూ ఉండాలి. ఆపకూడదు. ఎవరూ కళ్లు తెరవకూడదు.”

“ఓం స్వాహా… ఓం స్వాహా…” లలిత గొంతు ముందు లేచింది.

అతను గోచీ ముడిని ఒక్క చేత్తో లాగాడు. పట్టు పంచె ముందు మడత పక్కకి జారింది.

సుధ కళ్లు అక్కడే ఆగిపోయాయి.

పంతులు ఒంటికి సరిపోని పెద్ద చేతులు ఎందుకో అప్పుడు అర్థమైంది. ఆ సన్నటి నడుము కింద, నెరిసిన వెంట్రుకల మధ్య నుంచి, ముదురు రంగు మొడ్డ పైకి లేచి నిలబడి ఉంది. పొడవుగా. లావుగా. నరాలు ఉబ్బి, వేర్ల లాగా దాని చుట్టూ పాకి ఉన్నాయి. కొసన తోలు సగం వెనక్కి జారి, కింద ఎర్రటి గుండ్రటి తల నిగనిగలాడుతోంది. దాని మీద ఒక్క బిందువు మెరుస్తోంది.

ఆమె మనసులో అనుకోకుండానే మొగుడిది కళ్ల ముందు నిలిచింది. లైటు ఆర్పిన చీకట్లో ఒకట్రెండు సార్లు చేతికి తగిలిన పొట్టి, మెత్తటి ముక్క. ఇది దానికి రెట్టింపు. ఇంకా ఎక్కువే.

‘ఇది నా నోట్లోకా?’

అతను ఆమె గడ్డం కింద రెండు వేళ్లు పెట్టి ముఖం పైకి ఎత్తాడు. కాటుక కళ్లు అతని కళ్లలోకి.

“పొద్దున్నుంచి ఉపవాసం అన్నారు కదా అమ్మా,” గుసగుసగా. “ఈ నోటితో ఎన్నేళ్లు మంత్రాలు చదివారు? హారతి పాట పాడారు? ఈ రోజు అదే నోటితో అసలు పూజ.”

ఆ మాటకి ఆమె బుగ్గలు మండిపోయాయి. ‘నా పూజ నోరు.’ ప్రతి శుక్రవారం దీపం ముందు శ్లోకాలు చదివే పెదాలు. ఛీ అనాలి. ఆ ఛీ గొంతులోనే కరిగిపోయింది. పెదాలు తెరుచుకున్నాయి.

అతను తొందర పడలేదు. ముందు కొసని ఆమె కింది పెదవి మీద ఆనించాడు. వేడిగా. తర్వాత దాన్ని పెదవి మీద ఒక చివర నుంచి ఇంకో చివరికి నెమ్మదిగా రుద్దాడు, లిప్‌స్టిక్ దిద్దుతున్నట్టు. ఆ బిందువు ఆమె పెదవి మీద అంటుకుంది. ఉప్పగా. ఆమె నాలుక తెలియకుండానే బయటికి వచ్చి దాన్ని తుడిచింది.

“అదీ,” అన్నాడు. “రుచి చూడండి ముందు. పెద్ద ప్రసాదం ఒకేసారి మింగకూడదు.”

ఆమె నాలుక కొసన మళ్లీ తాకింది. ఈసారి తనే. కింది నుంచి, ఆ గుండ్రటి తల కింద ఉన్న మడత దగ్గర. అతని తొడ కండ ఒక్కసారి బిగుసుకుంది.

“ఓం స్వాహా…” బయట చిన్ని గొంతు.

సుధ పెదాలు ఆ తలని చుట్టుకున్నాయి.

వేడి. బరువు. నోరు నిండిపోయింది. ఇంకా కొస మాత్రమే లోపల ఉంది. దవడలు విచ్చుకోవాల్సి వచ్చింది. ఆమె చేతులు పూజ పద్ధతిలో అతని ముందు జోడించే ఉన్నాయి. తర్వాత నెమ్మదిగా విడిపోయి, ఒకటి అతని తొడని, ఇంకోటి ఆ మొడ్డ అడుగుని పట్టుకున్నాయి. ఆమె వేళ్లు దాని చుట్టూ పూర్తిగా కలవలేదు.

‘మొగుడిదైతే గుప్పెట్లో దాక్కునేది.’

ఆమె తల ముందుకి కదిలింది. ఇంకో అంగుళం. ఇంకొకటి. నాలుక కింద నరాల ఉబ్బు గీసుకుంటూ వెళ్లింది. సగం దాకా వచ్చేసరికి కొస గొంతు అంచుని తాకింది. ఆమె ఆగి, ముక్కుతో గాలి పీల్చుకుంది. నెరిసిన వెంట్రుకల్లోంచి గంధం, చెమట కలిసిన మగ వాసన.

వెనక్కి. పెదాలు బిగించి, చప్పరిస్తూ, కొస దాకా. మళ్లీ ముందుకి.

“మ్మ్మ్…”

ఈసారి ఆ మూలుగు రెక్క దాటి వెళ్లింది.

“శ్రుతి బాగుంది అమ్మా,” అన్నాడు సుందరరావు, గొంతెత్తి. “అలాగే. నాదం ఆపకండి.” తర్వాత గుసగుసగా, ఆమెకి మాత్రమే, “మీ మొగుడు మీ నాదానికే శ్రుతి కలుపుతున్నాడు. వినండి.”

రెక్క అవతల నుంచి పాపారావు గొంతు వచ్చింది. “మ్మ్మ్మ్…” భక్తిగా.

సుధ ఒళ్లంతా ఒక వేడి అల పాకింది. తొడల మధ్య జారుడు లంగాని తడిపేసింది. ఆమె నోరు ఆ మొడ్డ మీద వేగం పెంచింది. తల ముందుకీ వెనక్కీ. పెదాల అంచుల నుంచి లాలాజలం కారి గడ్డం మీదికి జారుతోంది. ఆ తడి చప్పుడు ఇరుకు మూలలో గుండ్రంగా తిరుగుతోంది.

అతని చేయి ఆమె జుట్టులో, మల్లెల మాల కింద. పట్టుకోలేదు. ఊరికే ఆనించి ఉంచాడు. ఆమె కదిలే ప్రతిసారీ ఆ వేళ్లు కొంచెం బిగుసుకుని వదిలాయి.

“ఆపమంటే ఆపుతా,” గుసగుసగా, మళ్లీ. “మీ మాట.”

ఆమె ఆపలేదు. జవాబుగా ఇంకో అంగుళం లోపలికి తీసుకుంది. కొస గొంతులోకి దిగింది. కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. గొంతు బిగుసుకుంది. ఆమె వెనక్కి లాగి ఒక్కసారి చిన్నగా దగ్గింది.

“ఖ్… ఖ్…”

“అమ్మగారికి కర్పూరం పొగ పట్టినట్టుంది,” అంది లలిత, హాల్లో. “ఓం స్వాహా. పొగ ఎంత దట్టంగా ఉంటే హోమం అంత బాగా రగిలినట్టు సార్.”

“నెయ్యి ఎక్కువ పోస్తే అంతే అక్కా,” అంది చిన్ని. “మంట గొంతు దాకా ఎగుస్తుంది.”

“జాగ్రత్త సుధా,” అన్నాడు పాపారావు, కళ్లు తెరవకుండా. “పొగకి నీకు ఎప్పుడూ దగ్గే.”

సుధ పెదాలు తడిగా మెరుస్తున్నాయి. గడ్డం మీద లాలాజలం దారం. ఆమె ఆ మొడ్డని చేత్తో పట్టుకునే, మొగుడి గొంతు వైపు ఒకసారి చూసి, మళ్లీ పంతులు కళ్లలోకి చూసింది. ఆ చూపులో సిగ్గు లేదు. ఒక మత్తు. ఒక సవాలు.

“మీ ఆయన ఎప్పుడైనా ఇలా నోట్లో పెట్టారా అమ్మా?” అడిగాడు అతను, చిన్నగా.

ఆమె కొసని పెదాల మీంచి జార్చి, ఊపిరి తీసుకుంటూ గుసగుసలాడింది. “ఎప్పుడూ లేదు. ఆయనకి… నోటి దాకా రాకముందే అయిపోతుంది. రెండు నిమిషాలు. తర్వాత గురక.”

“మరి ఇదీ, అదీ. ఏది పెద్దది?”

ఆమె చేయి దాని పొడవు మీద కిందినుంచి పైకి నిమిరింది. “ఇది… ఆయనది దీని కొస అంత కూడా లేదు.” ఆ మాట నోట్లోంచి వచ్చాక ఆమెకే ఒళ్లు జలదరించింది. ఇంత మాట ఎప్పుడూ అనలేదు. మొగుడి గురించి. మొగుడు వింటుండగా.

“మీ నోటికి కొలత తీసి చేసినట్టుంది,” అన్నాడు అతను. “దవడల బిగువు సరిపోయింది. పెదాల చుట్టు సరిపోయింది. ఇంత సరిగ్గా అమిరే నోరు నేను చూడలేదు.”

అతను ఆమె తలని రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. నెమ్మదిగా. ఆమె కళ్లు అతని మీదే. అతను ఆమె నోట్లోకి తనే కదలడం మొదలుపెట్టాడు. లోతుగా కాదు. సగం దాకా. మళ్లీ బయటికి. మళ్లీ. ఒక లయ. హాల్లో “ఓం స్వాహా” జపం లయకి సరిగ్గా.

ఓం. లోపలికి. స్వాహా. బయటికి.

ఆమె పెదాల మీంచి ఆ నిగనిగలాడే కండ లోపలికి దూరి బయటికి వచ్చిన ప్రతిసారీ ఒక చిన్న తడి “ప్చ్” చప్పుడు. ఆమె ముక్కు నుంచి వచ్చే ఊపిరి వేడిగా అతని పొట్ట మీద.

ఆమె సిగ్గు ఆ లయలో ఎక్కడో జారిపోయింది. కొస బయటికి వచ్చిన ఒక్క క్షణంలో ఆమె నోట్లోంచి మాటలు ముక్కలుగా వచ్చాయి.

“ఇంకా… లోపలికి… ఆపకండి…”

“గొంతు దాకా దిగితే మంత్రం ఆగిపోతుంది అమ్మా.”

“ఆగనివ్వండి… మంత్రాలు ఎన్నేళ్లు చదివా… ఏం దొరికింది…” మళ్లీ నోట్లోకి తీసుకుని, మళ్లీ వదిలి, ఊపిరి అందక, “ఇంత కాలం… ఎక్కడున్నారు మీరు…”

“మీ గుమ్మం ముందే తిరుగుతున్నా అమ్మా. మీ మొగుడే తలుపు తీయలేదు. ఈ రోజు వాడే ఫోన్ చేసి పిలిచాడు.”

ఆ మాటకి ఆమె ఒక్కసారి మూలిగింది, నోరు నిండా ఉండగానే.

హాల్లో కమల గొంతు రాలేదు. ఆమె నోరు కూడా ఖాళీగా లేదు.

★

సుబ్బారావు వీపు వెనక, ఆయన మూసిన కనురెప్పలకి ఒక్క చేయి దూరంలో, కమల తల రాము ఒడిలో ముందుకీ వెనక్కీ కదులుతోంది. రాణీ రంగు పట్టు పైట భుజం మీంచి జారి చాప మీద పడి ఉంది. జాకెట్ హుక్కుల మధ్య బట్ట సాగిపోయి, ఆ బరువైన ఎత్తులు రాము మోకాలి మీద నలుగుతున్నాయి. ఖాకీ ప్యాంటు జిప్పు నుంచి బయటికి వచ్చిన నల్లటి మొడ్డ ఆమె పెదాల మధ్య మెరుస్తోంది. ఆమె ఒక చేత్తో దాని అడుగు పట్టుకుని, ఇంకో చేత్తో వాడి తొడని గోళ్లతో గుచ్చుతూ, మొగుడి వీపు వైపు ఒక కన్ను వేసి ఉంచింది.

రాము తల గోడకి ఆనించాడు. వాడి గొంతులో ఒక గుర్రు. బిగపట్టాడు.

ఎదురు చాప మీద చిన్ని చేయి తన తొడ మీద, చీర మీంచే నొక్కుకుంటోంది. లలిత కళ్లజోడు పైకి తోసుకుని, కనురెప్ప కొట్టకుండా చూస్తూ, నోటితో “ఓం స్వాహా” అంటోంది. ఆమె ఎడమ చేయి జడలోని పెన్నుని గట్టిగా పట్టుకుంది.

“సుబ్బారావు గారూ,” అంది లలిత, గొంతు స్థిరంగా ఉంచి. “మీ ఆవిడకి ఈ రోజు ఫుల్ HD ప్యాకేజీ. అన్ని ఛానెల్స్ ఓపెన్. మీరు రీఛార్జ్ చేయకపోయినా ఎవరో చేసేశారు.”

“ఆఁ… మంచిదమ్మా,” అన్నాడు సుబ్బారావు. ఆయన నుదురు చెమటతో తడిసింది. వెనక నుంచి వస్తున్న ఆ తడి చప్పుళ్లు, ఆ గుటకలు, పెళ్లాం ముక్కు ఊపిరి. ఒక్కసారి తల తిప్పితే చాలు. ఆయన మెడ కండ బిగుసుకుంది. తల తిప్పలేదు. ‘దారం,’ అనుకున్నాడు. అది అబద్ధమని ఆయనకే తెలుసు.

★

రెక్క చాటున సుందరరావు ఊపిరి మారింది. లయ వేగమైంది. అతని తొడలు వణికాయి.

“అమ్మా,” అన్నాడు, గుసగుసగా, గొంతు బొంగురుపోయి. “ప్రసాదం సిద్ధం. ఎక్కడ పెట్టమంటారు? చేతిలోనా, ముఖం మీదా, నోట్లోనా?”

ఆమె ఒక్క క్షణం ఆ మొడ్డని నోట్లోంచి తీసింది. పెదాల మీంచి తడి దారం సాగి తెగింది. ఆమె కళ్లు రెక్క వైపు జారాయి. అవతల మొగుడి గొంతు. “మ్మ్మ్…”

“నోట్లోనే,” అంది, ఊపిరి వణుకుతూ. “ముఖం మీద పెడితే ఆయన చూస్తారు. చేతిలో పెడితే నేల మీద పడుతుంది.” ఆగింది. తర్వాత అసలు మాట వచ్చింది, గొంతు అడుగు నుంచి. “పొద్దున్నుంచి నోట్లో ఏమీ పెట్టుకోలేదు. నా ఉపవాసం దీంతోనే విరగాలి. ఒక్కటి కూడా వదలకుండా మింగుతా.”

అతని కళ్లు మెరిశాయి. “మీ మాస్టర్ చెప్పాడు, ఈ నోరు ఆయన బానిసదని. ఈ రోజుకి నాకు అప్పు ఇచ్చాడు. తీసుకున్నది వడ్డీతో తిరిగి ఇవ్వాలి కదా.”

‘మాస్టర్.’ ఆ ఒక్క మాటకి ఆమె లోపల ఏదో తెగింది. ఈ మనిషి పంపబడ్డవాడు. తన యజమాని ఆర్డర్ మీద. తన నోరు ఇప్పుడు యజమాని ఇచ్చిన అప్పు. ఆ ఆలోచనకే తొడల మధ్య ఒక అల పొంగి, లంగా కింద ఆమె ఒళ్లు తనకు తెలియకుండానే కుదుపుకి లోనైంది.

ఆమె నోరు తెరిచి, మళ్లీ ఆ మొడ్డని లోపలికి తీసుకుంది. ఈసారి నెమ్మదిగా కాదు. ఆకలిగా. పెదాలు బిగించి, బుగ్గలు లోపలికి లాగి, చప్పరిస్తూ. చేయి అడుగున పిండుతూ.

“ఓం స్వాహా!” హాల్లో జపం పెద్దదైంది.

అతని చేతులు ఆమె తలని పట్టుకున్నాయి. ఒక లోతైన తోపు. ఆగాడు. ఆమె నోట్లో ఆ మొడ్డ ఒక్కసారి ఉబ్బి కొట్టుకుంది.

మొదటి వేడి ధార ఆమె నాలుక మీద పడింది. చిక్కగా. ఉప్పగా. తర్వాత ఇంకోటి, గొంతు అంచుకి. ఇంకోటి. ఇంకోటి. ఆమె బుగ్గలు నిండిపోయాయి. ఆమె మింగింది. గుటక. మళ్లీ నిండింది. మళ్లీ గుటక. ఆమె గొంతు కదలిక అతని మొడ్డకి తెలుస్తోంది. అతను పళ్లు బిగించి మూలుగు ఆపుకున్నాడు.

మొగుడు ఐదడుగుల దూరంలో. “మ్మ్మ్మ్…” అని శ్రుతి కలుపుతూ.

చివరి కొట్టుకోలు ఆగాక ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి లాగింది. పెదాలతో దాని పొడవునా తుడుస్తూ. కొస దగ్గర ఒకసారి చప్పరించి, మిగిలినది కూడా నాలుకతో తీసుకుంది. తర్వాతే విడిచింది.

ఆమె పెదాలు ఉబ్బి ఎర్రగా. ఒక పక్క మూల నుంచి ఒక తెల్లటి మరక గడ్డం వైపు సన్నగా జారుతోంది. ఆమె దాన్ని తుడుచుకోలేదు. ముందు అతని కళ్లలోకి చూసింది.

“ప్రసాదం… స్వీకరించాను పంతులు గారూ,” అంది, హాల్‌కి వినిపించేలా. గొంతు బొంగురుగా.

“సంపూర్ణం,” అన్నాడు సుందరరావు, పంచె సర్దుకుంటూ, గొంతెత్తి. “ఉపవాస భంగం సంపూర్ణం. ఇల్లాలు ప్రసాదం పూర్తిగా స్వీకరించింది. ఒక్క గింజ కూడా కింద పడలేదు. ఇంటికి దిష్టి తొలగింది.”

అదే క్షణం హాల్లో రాము గొంతులోంచి ఒక అణచిన గుర్రు. కమల తల రాము ఒడిలో ఆగి, ఒక్కసారి, రెండుసార్లు, మూడుసార్లు ఆమె గొంతు కదిలింది. తర్వాత ఆమె నెమ్మదిగా లేచి, పెదాలు కొంగుతో అద్దుకుని, పైట భుజం మీదికి లాక్కుని, మొగుడి వీపు వెనక నిటారుగా కూర్చుంది.

“కళ్లు తెరవచ్చు,” అన్నాడు సుందరరావు.

★

పాపారావు కళ్లు తెరిచి కళ్లు నులుముకున్నాడు. “అయిపోయిందా పంతులు గారూ? ఒళ్లంతా ఏదో తేలికగా ఉంది.”

“దిష్టి దిగిపోయింది బాబూ. ఇప్పుడు ఇల్లాలు గుమ్మంలోకి వచ్చి హారతి తీసుకోవాలి. భర్త ఎదురుగా.”

సుధ రెక్క చాటు నుంచి లేచింది. మోకాళ్లు వణికాయి. గోడ పట్టుకుంది. కొంగు ఎద మీద సర్దుకుని, తల వంచి, గుమ్మంలోకి వచ్చింది. పెదాలు ఉబ్బి ఉన్నాయి. కాటుక ఒక పక్క కొంచెం చెదిరింది. ఆ పెదవి మూల ఆ తెల్లటి మరక ఇంకా ఆరలేదు.

సుందరరావు హారతి పళ్లెం ఆమె ముఖం ముందు మూడుసార్లు తిప్పాడు. కర్పూరం వెలుగులో ఆ మరక మెరిసింది.

పాపారావు దాన్ని చూశాడు. ముఖం దగ్గరికి తెచ్చాడు.

“సుధా, మూతి దగ్గర ఏంటే అది? తెల్లగా.”

ఆమె గుండె ఒక్కసారి ఆగింది. వేలు పెదవి మూలకి వెళ్లింది. ఆ మరకని వేలి కొసకి తీసుకుంది. ఒక్క క్షణం ఆ వేలు చూసింది. తర్వాత, మొగుడి కళ్లలోకి చూస్తూ, ఆ వేలు నోట్లో పెట్టుకుని చప్పరించింది.

“పాయసం అండీ. పంతులు గారు ప్రసాదం పెట్టారు. చిక్కగా ఉంది. ఉపవాసం మీద నోరు ఆగలేదు, గబగబా మింగేశా.”

“పాయసమా? నాకు లేదా?” అన్నాడు పాపారావు, నిజంగానే నిరాశగా. “పొద్దున్నుంచి ఇడ్లీ ముక్కే.”

వెనక నుంచి కమల నవ్వింది. నిండు బొంగురు నవ్వు. పట్టు పైట సర్దుకుంటూ ముందుకి వచ్చి సుధ పక్కన నిలబడింది. ఆమె పెదాలు కూడా ఉబ్బి ఉన్నాయి. ఆ సంగతి ఆ హాల్లో ఇద్దరు మొగుళ్లకే తెలియదు.

“అయ్యో సుధా,” అంది కమల, సుధ భుజం మీద చేయి వేసి. “అంత పాయసం ఒక్కదానివే మింగేశావా? కావాలంటే పాపారావు గారికి కూడా కాస్త పెట్టు. నోటితో రుచి చూపిస్తే ఆయనకీ తెలుస్తుంది ప్రసాదం ఎంత చిక్కగా ఉందో.”

“అంతా అయిపోయింది అక్కా,” అంది సుధ, కళ్లు దించి. “గిన్నె అడుగు దాకా నాకేశా.”

“నేనూ అంతే అమ్మా,” అంది కమల, సుబ్బారావు వైపు ఒక చూపు విసిరి. “నా వంతు ప్రసాదం కూడా నేనే మొత్తం తీసుకున్నా. ఆయనకి ఒక్క గుటక కూడా మిగల్చలేదు.”

“నాకెక్కడ దక్కింది ప్రసాదం,” అన్నాడు సుబ్బారావు, చిన్నబోయి. “కళ్లు మూసుకుని కూర్చోమన్నారు. నేను మూసుకునే ఉన్నా.”

“అందుకే మీకు దక్కలేదు సార్,” అంది లలిత. “కళ్లు మూసుకుని కూర్చునే కస్టమర్లకి డిష్ సిగ్నల్ ఎప్పుడూ వేరే ఇంటికి వెళ్తుంది.”

“పాయసం గిన్నె ఖాళీ అయ్యాక కడగడం మా పని అక్కా,” అంది చిన్ని, సుధ పెదాల వైపు చూస్తూ. “కానీ అమ్మగారు అడుగు దాకా ఎంత శుభ్రంగా నాకారంటే, ఇక తోమాల్సిన పనే లేదు.”

ఆడవాళ్లు నలుగురూ నవ్వారు. పాపారావు కూడా నవ్వాడు, ఎందుకో తెలియకుండా. “మీ ఆడవాళ్ల మాటలు మాకు అర్థం కావు బాబోయ్.”

“అర్థం కాకపోవడమే మంచిది బాబూ,” అన్నాడు సుందరరావు. “నోము రహస్యం ముత్తైదువల మధ్యే ఉండాలి.”

సుబ్బారావు నవ్వలేదు. ఆయన కళ్లు కమల పెదాల మీద ఆగాయి. ఉబ్బిన, ఎర్రటి పెదాలు. తర్వాత గోడ పక్కన రాము మీదికి. రాము ఖాకీ చొక్కా సర్దుకుంటూ తల దించుకుని ఉన్నాడు. సుబ్బారావు గొంతులో ఏదో గుటక. ఆయన ఏమీ అనలేదు.

★

వాయనాలు.

సుధ పళ్లెంలో పసుపు, కుంకుమ, తాంబూలం, ఒక్కో జాకెట్ ముక్క సర్దింది. ముందు కమలకి. కమల పైట కొంగు చాపి అందుకుంది. ఇద్దరి వేళ్లూ ఒక్క క్షణం కలిశాయి.

“వాయనం బరువుగా ఉంది సుధా,” అంది కమల, తక్కువ గొంతుతో. “ఈ రోజు నీ ఇంట్లో అన్నీ బరువుగానే అందాయి.”

తర్వాత లలితకి. లలిత పళ్లెంలోకి చూసి కళ్లజోడు సర్దుకుంది. “అమ్మగారూ, ఇది ఒక్క నెల ఎంట్రీయే. మాకు ఇంకా కావాలి. వచ్చే ఆదివారం కూడా ఇలాంటి నోము ఉంటే, మా ఖాతాలో అడ్వాన్స్ బుకింగ్ వేసేయండి.”

“అవును అమ్మగారూ, మాకు ఇంకా కావాలి,” అంది చిన్ని, వాయనం అందుకుంటూ. “ఒక్కసారి ఊడిస్తే నేల తెల్లారే మళ్లీ దుమ్ము పడుతుంది. వారం వారం ఊడవాల్సిందే.”

“ప్రతి వారమా?” అన్నాడు పాపారావు, నవ్వుతూ. “దిష్టి అంత తొందరగా మళ్లీ తగులుతుందా?”

“ఇంత అందమైన ఇల్లాలికి వారానికి కాదు సార్, రోజుకే తగులుతుంది,” అంది చిన్ని.

పాపారావు సుధ వైపు తిరిగాడు. ఆమె కర్పూరం వెలుగులో నిలబడి ఉంది. చెదిరిన కాటుక, ఉబ్బిన పెదాలు, నడుము మీద పసుపు దారం.

“ఈ రోజు నువ్వు దేవతలా ఉన్నావే సుధా,” అన్నాడు, నిజంగా ముగ్ధుడై. “పెళ్లి రోజు కూడా ఇంత కళ లేదు నీ ముఖంలో.”

‘పెళ్లి రోజు రాత్రి ఐదు నిమిషాలే అండీ,’ అనుకుంది సుధ. పైకి సిగ్గుగా నవ్వింది.

“ఆ దారం జాగ్రత్త,” అన్నాడు పాపారావు, ఆమె నడుము వైపు చూపిస్తూ. “పంతులు గారు చెప్పారు కదా, ఎవరూ విప్పకూడదు. రాత్రి పడుకునేటప్పుడు కూడా. నేను కూడా ముట్టుకోను.”

సుందరరావు పెదవి చివర వంగింది. “మంచి మాట బాబూ. మొగుడు దారం ముట్టుకోకపోతేనే దాని బలం నిలుస్తుంది.”

సుబ్బారావు కమల భుజం మీద చేయి వేశాడు. బలవంతంగా నవ్వుతూ. “మా కమల కూడా ఈ రోజు బాగా చేసింది పంతులు గారూ. నాదం గొంతు అడుగు నుంచి వచ్చింది. ఇంత శ్రద్ధగా ఇంట్లో ఎప్పుడూ పూజ చేయలేదు.”

“ఇంట్లో చేయించేవాళ్లు ఉండాలి కదా అండీ,” అంది కమల, మొగుడి చేయి భుజం మీంచి మెల్లగా దించుతూ.

★

సుందరరావు దక్షిణ తీసుకున్నాడు. పాపారావు పళ్లెంలో పెట్టిన నోట్లు లెక్కపెట్టకుండా కండువాలో ముడి వేశాడు. గుమ్మం దగ్గర ఆగి, సుధ వైపు చూశాడు.

“దక్షిణ నిండుగా అందింది అమ్మా. ఇంత నిండు దక్షిణ ఏ ఇంట్లోనూ తీసుకోలేదు.”

“మళ్లీ ఎప్పుడు వస్తారు పంతులు గారూ?” అడిగాడు పాపారావు.

“పిలిస్తే వస్తా బాబూ. ఈ ఇంటికి దారి ఇప్పుడు నాకు బాగా తెలుసు.”

రాము ఆటో స్టార్ట్ చేశాడు. గేటు దగ్గర ఒక్క క్షణం ఆగి వెనక్కి చూశాడు. కమల గుమ్మంలో. ఇద్దరి కళ్లూ కలిశాయి. కమల కనురెప్పలు ఒకసారి దిగి లేచాయి. ఆటో వెళ్లిపోయింది.

★

సుధ కొంగులో దోపిన ఫోన్ కంపించింది.

ఆమె తీసేలోపే పాపారావు చూపు ఆ వెలిగిన తెర మీద పడింది. లాక్ స్క్రీన్ మీద ఒక్క లైన్.

M: రాత్రి భజన.

“M… ఆ భజన మండలే కదా?” అన్నాడు పాపారావు. “ఇప్పుడు రాత్రికి కూడా భజనా? నోము అయిన రోజే?”

సుధ గొంతు తడారిపోయింది. మాట రాలేదు.

కమల అందుకుంది. “అవును అన్నయ్య గారూ, మా మండలే. ఈ రోజు ఆదివారం స్పెషల్. రాత్రి భజన. నోము చేసిన ఇల్లాలు ఆ రాత్రే భజనకి వస్తే ఫలం రెట్టింపు అంటారు.”

“మీరూ వెళ్తారా అమ్మా?”

“నేనే ముందు ఉంటా,” అంది కమల. “రాత్రి భజన గట్టిగా జరుగుతుంది అన్నయ్య గారూ. తాళం గట్టిగా వాయించాలి. ఒకసారి మొదలైతే తెల్లారే దాకా ఆగదు. చివరికి గొంతు పోతుంది.”

“భజనలో గొంతు పోవడమేనా అక్కా?” అంది లలిత. “నడుము కూడా పోతుంది. అంతసేపు కూర్చుని ఊగితే.”

“మృదంగం వాయించేవాడు కొత్తవాడైతే ఇంకా జోరు,” అంది చిన్ని. “చేతి దెబ్బ గట్టిగా, లోతుగా పడుతుంది. తోలు మోగిపోతుంది.”

“నేనూ వస్తా రాత్రికి,” అన్నాడు సుబ్బారావు, ఆశగా.

“మగవాళ్లకి కాదండీ,” అంది కమల, ఒక్క మాటలో. “ఆడవాళ్ల భజన. మగవాళ్లు ఇంట్లో కూర్చుని లెక్కలు రాసుకోవాలి. పంతులు గారి కథలో లాగే.”

ఆడవాళ్లు నలుగురూ పగలబడి నవ్వారు. పాపారావు చెవులు ఎర్రబడ్డాయి. ఎందుకో తెలియదు. ఏదో తనకి అర్థం కాని ఆడవాళ్ల రహస్యం. ఆయన తల గోక్కుని, “సరే సరే, భక్తి ఎక్కువైతే మేమేం చేస్తాం,” అని సోఫాలో కూర్చున్నాడు.

సుధ ఫోన్ మళ్లీ కొంగులో దోపుకుంది. పక్కనే చిన్ని ఆమె చెవి దగ్గరికి వంగింది. ఎవరికీ వినిపించకుండా, ఒక్క ఊపిరిలో.

“పూకు భజన అమ్మగారికే.”

[12345677889]

ఇంట్లో భజన – పార్ట్ 1

ఆ మూడు మాటలు చెవిలోంచి దిగి, మెడ వెనక జుట్టు మొదళ్లని నిక్కబొడిచి, వెన్నెముక వెంట జారి, నడుము దారం దగ్గర ఆగాయి.

‘పూకు భజన అమ్మగారికే.’

సుధ ఒళ్లు జలదరించింది. చేతుల మీది నూగారు లేచి నిలబడింది. పొద్దుట్నుంచి ఎన్నిసార్లు తడిసి ఆరిందో తెలియని చోటు మళ్లీ ఒక్కసారిగా వెచ్చబడింది. ఆమె తొడలు ఒకదాన్నొకటి నొక్కుకున్నాయి. తాకట్టు లంగా లోపల, పొద్దుటి మరక మీద ఇంకో వెచ్చని ఊట.

లోపల రెండు గొంతులు ఒకేసారి లేచాయి.

మొదటిది పాతది. పన్నెండేళ్లుగా ఆమెతో పాటే వంటింట్లో నిలబడి, ప్రతి శుక్రవారం దీపం ముందు కూర్చుని, ప్రతి రాత్రి మొగుడి గురక పక్కన కళ్లు మూసుకున్న గొంతు. ‘వద్దు సుధా. ఈ రోజు నోము చేసిన ఒళ్లు ఇది. పొద్దున ఆ పంతులు ముందు ఏం చేశావో మర్చిపోయావా? ఇంకా రాత్రికి కూడానా? ఇక చాలు. ఆపు.’

రెండోది కొత్తది. రెండు నెలల క్రితం అర్ధరాత్రి ఒక మెసేజ్ పంపిన రోజు నిద్ర లేచిన గొంతు. అది ఏమీ వాదించలేదు. ఒక్క ప్రశ్నే అడిగింది, ఆకలిగా.

‘ఎప్పుడు చీకటి పడుతుంది?’

గోడ గడియారం ఒంటిగంట ఇరవై చూపిస్తోంది. ముళ్లు కదులుతున్నట్టే లేవు.

“చూశావా సుధా,” సోఫా దగ్గర్నుంచి పాపారావు గొంతు, సంబరంగా. ఆయనకి ఏమీ వినిపించలేదు. ఆయన కళ్లు ఇంకా ఆమె కొంగులో దోపిన ఫోన్ మీదే. “మీ మండలి పెద్దాయన ఎంత పద్ధతి మనిషో. నోము అయిందో లేదో, వెంటనే మెసేజ్. ‘రాత్రి భజన.’ రెండే మాటలు. పెద్దవాళ్లు అంతే, మాటలు తక్కువ, పని పక్కా.”

“అవునండీ,” అంది సుధ. గొంతు ఎండిపోయింది.

“ఇలాంటి పెద్దాయన కింద మండలి నడుస్తోందంటే మీ ఆడవాళ్ల అదృష్టం,” అన్నాడు పాపారావు.

‘ఆయన కింద నడుస్తోంది నిజమే అండీ,’ అనుకుంది సుధ. ‘మండలి కాదు. నేను.’

చిన్ని పక్కనే నిలబడి వాయనం పళ్లెం సర్దుతూ ఇంకొంచెం దగ్గరికి వంగింది. ఆమె పెదాలు మళ్లీ కదలబోయాయి. ఇంకేదో గుసగుస చెప్పడానికి. ఆ వంపు చూసి సుబ్బారావు తల కూడా ఈ వైపు తిరిగింది. ఆడవాళ్లు గుసగుసలాడితే మగవాడి చెవి దానంతట అదే సాగుతుంది. ఆయన మెడ కొంచెం ముందుకి వాలింది.

సుధ కళ్లు చిన్ని కళ్లలోకి సూటిగా దిగాయి. ఒకే ఒక్క చూపు. రెప్ప కదల్లేదు. ‘ఇప్పుడు కాదు.’

చిన్ని పెదాలు ఆ మాట మధ్యలోనే దారి మార్చుకున్నాయి. “…రాత్రికి కాళ్లకి పసుపు రాసుకుని రండి అమ్మగారూ,” అంది, హాల్ మొత్తానికి వినిపించేలా. “భజనలో గంటల కొద్దీ మడత కాళ్లు వేసుకుని కూర్చోవాలి. పసుపు రాస్తే నరాలు పట్టవు.”

సుబ్బారావు మెడ వెనక్కి జరిగింది. ఆయనకి దొరికింది పసుపు మాట మాత్రమే. “మా కమలకి కూడా చెప్పమ్మా. ఇంట్లో అరగంట కూర్చుంటేనే కాళ్లు పట్టేశాయంటుంది.”

“ఇంట్లో కూర్చోవడానికీ భజనలో కూర్చోవడానికీ తేడా ఉంటుందండీ,” అంది కమల, మొగుడి వైపు చూడకుండానే.

★

కమల పట్టు పైట కొంగులో ఏదో కంపించింది. ఆమె ఫోన్ బయటికి తీసి స్క్రీన్ వైపు చూసింది. చదవడానికి పట్టింది రెండు క్షణాలు. చదివాక ఆమె ముఖంలో ఏమీ మారలేదు. పెదవి చివర మాత్రం కొంచెం ముడుచుకుంది. ఫోన్ మళ్లీ కొంగులోకి జారింది.

“అన్నయ్య గారూ,” అంది, పాపారావు వైపు తిరిగి. గొంతులో పెద్దరికం. “ఒక మాట.”

“చెప్పండమ్మా.”

“మండలి వాళ్లు ఎక్కడో ఎందుకు, భజన ఇక్కడే పెట్టుకుందాం.”

హాల్ ఒక్కసారి నిశ్శబ్దమైంది. లలిత కళ్లజోడు అంచు మీదుగా కమల వైపు చూసింది. చిన్ని చేతిలోని తాంబూలం ఆకు ఆగిపోయింది. సుధ గుండె ఒక దెబ్బ తప్పింది.

“ఇక్కడా?” పాపారావు సోఫాలోంచి సగం లేచాడు. “మా ఇంట్లోనా?”

“నోము జరిగిన గడపలోనే అదే రాత్రి భజన జరిగితే, ఆ ఫలం గడప దాటి బయటికి పోదు అంటారు,” అంది కమల. ప్రతి మాటా నెమ్మదిగా, నమ్మకంగా. “ఎక్కడో వేరే ఇంట్లో పాడితే సగం పుణ్యం ఆ ఇంటికే అంటుకుంటుంది. ఇల్లాలు నోము చేసిన చోటే కూర్చుని పాడితే మొత్తం ఆ ఇంటికే.”

పాపారావు ఛాతీ పొంగింది. మంత్లీ క్లోజింగ్ బ్యాలెన్స్ పైసా తేడా లేకుండా సరిపోయినప్పటి భంగిమ. “వినవే సుధా! మన ఇంటి పుణ్యం మన ఇంట్లోనే. బాగా చెప్పారమ్మా. పెట్టుకుందాం. ఇక్కడే. హాల్ పెద్దదే కదా. సోఫా పక్కకి జరిపితే పది మంది కూర్చోవచ్చు.”

ఆయన సుబ్బారావు భుజం మీద చేయి వేశాడు. “ఒరేయ్, నువ్వూ ఉండిపో. ఇంటికెళ్లి ఏం చేస్తావు? రాత్రి భోజనం ఇక్కడే. పాటలు విందాం.”

“నేనెందుకురా, ఆడవాళ్ల భజనలో,” అన్నాడు సుబ్బారావు. కానీ ఆయన గొంతులో ‘వద్దు’ లేదు. అది బేరం గొంతు. ఇంకొక్కసారి అడిగించుకోవాలనే గొంతు.

“ఇంటి మగవాళ్లు హాల్లో కూర్చోవచ్చు కదమ్మా?” పాపారావు కమలని అడిగాడు.

“కూర్చోవచ్చు అన్నయ్య గారూ. పాట వినొచ్చు. తాళం వేయొచ్చు,” అంది కమల. తర్వాత ఆమె గొంతు ఒక మెట్టు దిగింది. “కానీ ముత్తైదువలు లోపలి గదిలో పసుపు కుంకుమ కార్యక్రమం చేసేటప్పుడు మాత్రం మగవాళ్లు గడప దాటి లోపలికి రాకూడదు. అది మండలి నియమం.”

“అయ్యో, మేమెందుకు వస్తాం. మా పని పాడటం, తినడం,” అన్నాడు పాపారావు.

సుబ్బారావు ఏమీ అనలేదు. ఆయన కళ్లు ఆ క్షణం సుధ మీద ఉన్నాయి. ఆమె నడుము మీద. నీలం షిఫాన్ కింద బొడ్డు దగ్గర కనిపించే ఆ పసుపు దారం గీత మీద. తర్వాత ఆమె జుట్టు మీద. తర్వాత వెనక గదుల వైపు వెళ్లే చీకటి నడవా మీద. ఆయన కళ్లలో లోన్ ఫైలు తిప్పేటప్పుడు కనిపించే లెక్క మొదలైంది.

‘రాత్రి. చీకటి. ఆడవాళ్లు లోపల. మొగుడు పాటల్లో. ఇల్లు నాకు తెలిసిందే.’

“సరేరా,” అన్నాడు చివరికి, త్యాగం చేస్తున్నవాడిలా. “నువ్వు ఇంతగా అంటున్నావు కాబట్టి ఉంటా. నీ కోసమే.”

ఆ ‘నీ కోసమే’ పాపారావుకి చెప్పాడు. ఆయన కళ్లు చెప్పింది సుధకి.

లలిత, చిన్ని ఒకరి వైపు ఒకరు చూసుకున్నారు. ఒక్క రెప్పపాటు. లలిత కనుబొమ్మ వెంట్రుక వెడల్పు లేచింది, చిన్ని పెదవి చివర అంతకంటే తక్కువ వంగింది. ఆ ఇద్దరికీ తన సంగతి తెలుసని సుబ్బారావుకి తెలిస్తే, ఆ సంగతినే మీటలా పట్టుకుని ఇద్దరి మీదా ఎక్కేవాడు. కానీ ఆ చూపు ఆయన కంటి కొస దాకా కూడా రాలేదు. లలిత అప్పటికే వాయనం సంచి ముడి వేస్తోంది.

“మరి వాయించేవాళ్లు ఎవరమ్మా?” అడిగాడు పాపారావు. “మా ఇంట్లో హార్మోనియం లేదు. ఒక పాత తంబుర ఉండేది, అది కూడా మా అమ్మ ఊరికి తీసుకెళ్లింది.”

“మా మండలి పెద్దాయనకి ఇప్పుడే చెప్తా,” అంది కమల. ఆమె వేళ్లు కొంగులోని ఫోన్ మీద ఆగాయి. “హార్మోనియం గురువు గారిని పంపుతారు. తాళాలకి ఒక అబ్బాయి ఉన్నాడు. డోలుకి…” ఆమె గొంతు ఆగింది. “పొద్దున పంతులు గారిని దింపిన ఆ ఆటో అబ్బాయి ఉన్నాడు కదా. మా మండలికి డోలు వాడే వాయిస్తాడు.”

సుబ్బారావు దవడ బిగుసుకుంది. ఆయన ఏమీ అనలేదు. కానీ ఆయన చేతిలోని అక్షింతల సంచి ముడి ఇంకొంచెం గట్టిగా బిగుసుకుంది.

“ఆ కుర్రాడా? మంచోడే,” అన్నాడు పాపారావు. “సరే, అందరినీ పిలవండి. రాత్రి భోజనాలు కూడా ఇక్కడే. సుధా, వంట ఎక్కువ చెయ్యి.”

“సరే అండీ.”

‘మండలి పెద్దాయన పంపుతాడు,’ అనుకుంది సుధ. ఆమెకి నవ్వాలో వణకాలో తెలియలేదు. ‘ఎవరిని పంపుతాడో ఆయనకే తెలుసు. నా ఇంటికే. నా మొగుడి హాల్లోకే.’

★

భోజనాలు హాల్లోనే, నేల మీద.

పాపారావు సోఫాని గోడకి జరిపాడు. సుధ రెండు వరుసలుగా అరిటాకులు పరిచింది. గోడ వైపు వరుసలో సుబ్బారావు, ఆయన పక్కన పాపారావు, పాపారావు పక్కన కమల. ఎదురు వరుసలో సుబ్బారావుకి సరిగ్గా ఎదురుగా సుధ ఆకు, ఆమె పక్కన చిన్ని, చివర లలిత.

కమల పాపారావు పక్కన కూర్చున్నప్పుడు ఆమె పట్టు చీర కుచ్చిళ్లు ఆయన మోకాలికి తగిలాయి. ఆయన కొంచెం ఇబ్బందిగా పక్కకి జరిగాడు. కమల జరగలేదు. “ఇరుకుగా ఉందా అన్నయ్య గారూ?”

“లేదమ్మా, లేదు,” అన్నాడు పాపారావు, చెవులు ఎర్రబడుతుండగా. పెళ్లాం కాకుండా ఇంకో ఆడదాని పట్టు చీర ఆయన మోకాలికి తగలడం ఇదే మొదటిసారి.

ముందు సుధ వడ్డించింది. ఉపవాసం ఆమెది. అయినా వడ్డన ఆమెదే. అదీ ఇల్లాలి లెక్క.

పులిహోర గిన్నె పట్టుకుని వరుస వెంట వంగుతూ వెళ్లింది. ఆమె వంగిన ప్రతిసారీ నీలం షిఫాన్ పైట ముందుకి జారి, జాకెట్ నాలుగో హుక్కు దగ్గర బిగిసిన ఆ లోయ తళుక్కున కనిపించి మాయమవుతోంది. గోడ వైపు వరుసలో సుబ్బారావు ఆకులోకి చూడలేదు. ఆయన కళ్లు గిన్నెకి అంగుళం పైన ఆగాయి.

“చాలమ్మా చాలు,” అన్నాడు, ఆమె రెండో గరిటె వేస్తుంటే. కానీ ఆకు మాత్రం ముందుకి జరిపాడు.

“చాలు అంటూనే ఆకు ముందుకి తోస్తున్నారు సార్,” అంది చిన్ని, తన ఆకు దగ్గర్నుంచి. “మగవాళ్లు అంతే. నోటితో వద్దంటారు, చేత్తో దగ్గరికి లాక్కుంటారు.”

పాపారావు గట్టిగా నవ్వాడు. “నిజమే చిన్నీ!”

సుధ ముద్దపప్పు గిన్నె అందుకుంది. తర్వాత నెయ్యి గిన్నె.

“నెయ్యి సార్‌కి ధారగా పోయండి అమ్మగారూ,” అంది చిన్ని, సుబ్బారావు వైపు చూపిస్తూ. “సన్నగా పోస్తే పైపైనే నిలిచిపోతుంది. అన్నం అడుగు దాకా దిగాలంటే ధార లావుగా ఉండాలి.”

సుధ గరిటె వంచింది. నెయ్యి సన్నగా, బంగారు రంగులో, సుబ్బారావు పప్పు మీద జారింది. ఆమె కావాలనే సన్నగా పోసింది.

“ఇంకొంచెం,” అన్నాడు సుబ్బారావు, ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ.

“మీకు ఇంతే సరిపోతుంది అండీ,” అంది సుధ, మెత్తగా నవ్వుతూ. “ఎక్కువ పోస్తే మీకు అరగదు. కొంచెం పోసినా పొంగిపోయే ఒళ్లు మీది.”

లలిత తల దించుకుని ఆకులో పులిహోర కలిపింది. ఆమె భుజాలు కొంచెం కదిలాయి. సుబ్బారావు ముఖం క్షణకాలం ఎర్రబడి, మళ్లీ నవ్వు పులుముకుంది. ఆ మాటలో ఏముందో ఆయనకి సగం అర్థమైంది. స్టోర్ రూమ్‌లో ఆ రెండు తోపులు ఆయనకీ గుర్తున్నాయి.

పాపారావుకి అర్థమైంది వేరే సగం. “అవునురా, నీకు అసలే బీపీ. నెయ్యి తగ్గించు,” అన్నాడు, మిత్రుడి మీద ప్రేమతో.

కమల ఆకులో కూర మీద వేలు తిప్పుతూ, ఎవరికీ వినిపించనంత చిన్నగా నవ్వింది.

చివరికి సుధ తన ఆకు ముందు కూర్చుంది. సుబ్బారావుకి సరిగ్గా ఎదురుగా. ఇద్దరి మధ్య రెండు అరిటాకుల దూరం. అంతే.

“ఉపవాసం విరమించేటప్పుడు ముందు మొగుడి చేత్తో ఒక ముద్ద తినాలి సుధా,” అన్నాడు పాపారావు, హఠాత్తుగా. “మా అమ్మ ఎప్పుడూ అలాగే చేసేది. నాన్న చేత్తో.”

ఆయన తన ఆకులోంచి పులిహోర ఒక ముద్ద చేసి, వరుస మీదుగా చేయి చాపాడు. ఆ మెత్తటి, నున్నటి, నోట్లు లెక్కపెట్టే వేళ్ల మధ్య పసుపు పచ్చని ముద్ద.

అందరూ చూస్తున్నారు. సుధ ముందుకి వంగి, నోరు ఆ ముద్ద దగ్గరికి తీసుకెళ్లింది. ఆయన వేళ్లు ఆమె పెదాలకి తగిలాయి, చల్లగా. పొద్దున ఇదే నోరు, పూజ గది తలుపు చాటున ఏం అందుకున్నాయో గుర్తొచ్చి ఆమె కనురెప్పలు బరువెక్కాయి.

“ఉపవాసం తర్వాత మొదటి ముద్ద నెమ్మదిగా మింగాలి అమ్మగారూ,” అంది లలిత, చాలా శాంతంగా. “ఖాళీ గొంతు. ఏది పడినా గబుక్కున జారిపోతుంది. జాగ్రత్తగా నమిలి మింగండి.”

“పొద్దుట్నుంచి గొంతులో ఏమీ పడలేదు కదా,” అన్నాడు పాపారావు, జాలిగా.

సుధ మింగింది. ముద్ద గొంతులో దిగుతుంటే పొద్దుటి వేరే రుచి నాలుక అడుగు నుంచి మళ్లీ లేచింది. ఆమె నీళ్ల గ్లాసు అందుకుంది.

“బాగుందా?” అడిగాడు పాపారావు.

“మీ చేత్తో ఇచ్చింది ఏదైనా బాగుంటుంది అండీ,” అంది సుధ. ఆ మాట నిజమే. ఆయన చేతులు ఇవ్వగలిగింది ముద్ద వరకే.

★

పరమాన్నం గిన్నె వచ్చినప్పుడు పాపారావు కళ్లు మెరిశాయి.

“పొద్దున పంతులు గారి ప్రసాదం నాకు దక్కలేదు,” అన్నాడు, చిన్నపిల్లాడిలా గిన్నె వైపు చూస్తూ. “మీరంతా లోపలే పంచుకున్నారు. ఇప్పుడైనా నాకు నిండుగా పొయ్యి.”

“మీకే మొదట అండీ,” అంది సుధ. గరిటె నిండా వేసింది. తెల్లటి పాలలో ఉడికిన బియ్యం, పైన జీడిపప్పు, యాలకుల వాసన.

పాపారావు ఒక చెంచా నోట్లో పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు. “ఆహా. ఇది కదా అసలు ప్రసాదం.”

చిన్ని కమల వైపు చూసింది. కమల లలిత వైపు చూసింది. లలిత ఎవరి వైపూ చూడలేదు. ఆమె తన చెంచా ఆకు అంచు మీద పెట్టి, నోటికి అడ్డంగా అరచేయి పెట్టుకుని దగ్గింది.

“ఏలకుల ఘాటు అమ్మా,” అంది, కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

పాపారావు చెంచా కిందపెట్టి, ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు సుధ వైపు తిరిగాడు.

“అరె, ఈ రోజు ఆదివారం కదే. మీ పిన్ని కూతురు లావణ్య పెళ్లిచూపులు ఈ రోజే కదా? మొన్న నీకు అంతలా మెసేజ్‌లు పెట్టింది. ఏమైంది?”

సుధ చేతిలో చెంచా ఆగింది. గురువారం పొద్దున, వానలో, లంచ్ బాక్స్ ఇస్తూ అల్లిన పేరు. ఆ అబద్ధం ఇంకా ఆయన బుర్రలో బతికే ఉంది.

“వాయిదా పడింది అండీ,” అంది, చెంచా మళ్లీ కదిలిస్తూ. “అబ్బాయి వాళ్ల తాతయ్యకి ఒంట్లో బాగాలేదంట. వచ్చే నెల అన్నారు.”

“మంచిదే,” అంది కమల, పాపారావు అడగకముందే. “చూపులు వాయిదా పడితే ఆడపిల్లకి మంచిదే అన్నయ్య గారూ. ఇంకొంచెం ముగ్గుతుంది. ముగ్గిన పండుకే రుచి.”

“అదీ నిజమే,” అన్నాడు పాపారావు, ఏమీ ఆలోచించకుండా.

సుబ్బారావు చేయి కడుక్కోవడానికి లేవబోయి, జేబులోంచి ఫోన్ తీసి ఆకు పక్కన బోర్లా పెట్టాడు. ఆ ఫోన్ వెనక భాగం మీద పాపారావు కళ్లు పడ్డాయి.

“ఒరేయ్ సుబ్బారావ్,” అన్నాడు, గొంతు తగ్గించి, కానీ పూర్తిగా కాదు. “రాత్రి నువ్వు పంపిన ఆ… లోకల్ దానికి ఎక్కడ దొరికిందిరా? అడుగుదామనుకున్నా. పొద్దున నోము గోలలో మర్చిపోయా.”

సుబ్బారావు చూపు ఫోన్ మీదికి జారింది. బోర్లా పడి ఉన్న ఆ నల్ల ఫోన్ మీద. తర్వాత, ఒకే ఒక్క క్షణం, ఎదురుగా కూర్చున్న సుధ నడుము మీదికి. జుట్టు మీదికి. ఆ వీడియోలో వీపు మీద పరుచుకున్న పొడవాటి జుట్టు, కొప్పు, ఆ నడుము వంపు. తర్వాత మళ్లీ ఫోన్ మీదికి.

“తిన్నాక చెప్తా,” అన్నాడు. “ఆడవాళ్ల ముందు బ్యాంకు ముచ్చట్లు వద్దు.”

“ఏ ముచ్చట అండీ?” అడిగింది కమల, అమాయకంగా.

“బ్యాంకు ముచ్చటే,” అన్నాడు సుబ్బారావు, భార్య వైపు చూడకుండా. “నీకు అర్థం కాదు.”

“అవునండీ,” అంది కమల. “మీ ముచ్చట్లు నాకు ఎప్పుడూ అర్థం కావు. ఇన్నేళ్లుగా అర్థం కాలేదు.”

సుధ కళ్లు దించుకుని పరమాన్నంలో జీడిపప్పు ఏరింది. ఆ బోర్లా పడిన నల్ల గాజు కింద ఆమె వీపు ఉంది, ఆమె జుట్టు ఉంది. మొగుడి ‘నువ్వు కాదు’ మీదే ఈ రోజంతా నిలబడింది.

★

వంటింట్లో సింక్ నిండా అరిటాకుల మడతలు, గిన్నెలు.

సుధ చీర కొంగు నడుముకి దోపుకుని పులిహోర గిన్నె అడుగు గీకుతోంది. హాల్లోంచి మగవాళ్ల క్రికెట్ కబుర్లు. ఆ వీడియో మాటని సుబ్బారావు ‘తిన్నాక’ అనే మూలలోకి తోసేశాడు. పాపారావు మర్చిపోయాడు.

ఆమె కొంగులో ఫోన్ కంపించింది.

తడి చేతుల్ని చీర అంచుకి తుడుచుకుని, వంటింటి గుమ్మం వైపు ఒకసారి చూసి, గోడకి వీపు ఆనించి ఫోన్ బయటికి తీసింది. స్క్రీన్ ప్రకాశం తగ్గించింది. దాని మీద ఒక్క అక్షరం.

M.

M: భోజనం బాగా పెట్టావు. మొగుడి చేతి ముద్ద ఎలా ఉంది?

సుధ: మెత్తగా ఉంది మాస్టర్. చల్లగా.

M: పొద్దుటి దానికంటే?

ఆమె వేళ్లు ఆగిపోయాయి. గొంతులో మళ్లీ ఆ రుచి.

సుధ: పొద్దుటిది వేడిగా ఉంది మాస్టర్. గొంతు దాకా.

M: గుడ్ గర్ల్. ఇప్పుడు విను. ఒక్కొక్కటి.

కొన్ని క్షణాలు ఏమీ రాలేదు. హాల్లో పాపారావు తన జోక్‌కి తనే నవ్వుతున్నాడు.

M: నీలం షిఫాన్ మార్చకు. రాత్రంతా అదే.

M: నడుము దారం ఎవరూ విప్పకూడదు. నువ్వు కూడా. ఏం జరిగినా.

M: బీరువాలో జాకెట్ల కట్ట మధ్యలో ఒకటి దాచావు. సబ్బుతో కడిగి, టవల్‌తో తుడిచి. గుర్తుందా?

సుధ ఊపిరి గొంతులోనే ఆగింది. ఆ ఊదా రంగు గుడ్డు. బ్యాంకు రోజు. బస్సు. కౌంటర్. ‘మళ్లీ ఎప్పుడు లోపలికి వెళ్లాలో నేను చెప్తా’ అని ఆ రోజు ఆయన రాసిన మాట.

సుధ: గుర్తుంది మాస్టర్.

M: ఆరున్నరకి అది లోపలికి వెళ్తుంది. దాని మీట ఎవరి జేబులో ఉంటుందో నీకు తెలుసు.

M: భజన మొదలైనప్పటి నుంచి ముగిసేదాకా నీ ఒళ్లు నా పాట పాడుతుంది. నోరు మాత్రం మండలి పాట పాడాలి.

సుధ: మాస్టర్… ఆయన పక్కనే కూర్చుంటారు. సుబ్బారావు గారు కూడా. కమల గారు కూడా…

M: అందుకే.

ఆ ఒక్క మాట. ఆ తర్వాత ఏమీ లేదు. రెండు నీలం టిక్కులు. ‘టైపింగ్’ కూడా లేదు.

“ఏమంటున్నారు సార్?”

సుధ ఉలిక్కిపడింది. ఫోన్ చేతిలోంచి జారబోయి, పట్టుకుంది. చిన్ని. ఎప్పుడొచ్చిందో. వంటింటి గుమ్మంలో కాదు, ఆమె భుజం పక్కనే, గోడకి ఆనుకుని. చేతిలో ఖాళీ నీళ్ల చెంబు. ఆ ముక్కుపుడక సింక్ పైన కిటికీ వెలుగులో మెరుస్తోంది. ఆమె గొంతు గుసగుస కంటే కూడా తక్కువ. ఊపిరి మాత్రమే.

సుధ ఏమీ అనలేదు. ఫోన్ స్క్రీన్‌ని ఆమె వైపు కొంచెం వంచింది. చిన్ని కళ్లు పైనుంచి కిందికి జారాయి. ‘ఆరున్నరకి’ దగ్గర ఆగాయి. తర్వాత ఆ ‘అందుకే’ దగ్గర.

చిన్ని నవ్వలేదు. ఆమె ముఖం పూర్తిగా గంభీరంగా ఉంది. ఆమె చెంబులో కుళాయి నీళ్లు పట్టుకుంటూ, నీళ్ల శబ్దం కింద అంది.

“ఆరున్నరకి నేను గడియారం చూస్తూ ఉంటా అమ్మగారూ. మీరు మర్చిపోయినా నేను మర్చిపోను.” ఆమె కళ్లు సుధ చీర కుచ్చిళ్ల మీదికి దిగాయి. “ఈ నీలం చీర మార్చొద్దన్నారా? మంచిది. నీలం మీద మరక పడితే ముదురుగా కనిపిస్తుంది. జాగ్రత్తగా కూర్చోండి.”

“చిన్నీ…”

“భయపడకండి అమ్మగారూ,” చిన్ని చెంబు నిండింది. ఆమె కుళాయి కట్టేసింది. ఇప్పుడు నీళ్ల శబ్దం లేదు. ఆమె గొంతు ఇంకా తగ్గింది. “మీకు ఆ ఒక్క మాట తెలుసు కదా. ఆ మాట మీ మెడలోనే ఉంది. అది అనని దాకా ఈ ఆట మీదే. అన్న మరుక్షణం అంతా ఆగుతుంది. ఆ సంగతి మాకందరికీ తెలుసు.”

సుధ చేయి అప్రయత్నంగా మెడలోని పుస్తెల మీదికి వెళ్లింది.

“అనను,” అంది.

“అదే అనుకున్నా,” అంది చిన్ని. ఆ క్షణం ఆమె ముఖంలో నవ్వు తిరిగొచ్చింది. పక్కటెముకల్లోంచి వచ్చిన నవ్వు. “అయ్యో, సార్ నీళ్లు అడిగారు,” అని హాల్ వైపు ఎత్తు గొంతుతో అంటూ వెళ్లిపోయింది.

సుధ చాట్ తుడిచేసి గిన్నె అందుకుంది. చేతులు గిన్నె రుద్దుతున్నాయి. మనసు బీరువాలో, జాకెట్ల కట్ట మధ్యలో ఉంది.

‘ఆరున్నర.’

పతివ్రత గొంతు ఈసారి ఏమీ అనలేదు.

★

నాలుగు దాటాక ఇల్లు భజనకి సిద్ధం కావడం మొదలైంది.

మధ్యాహ్నం ఆడవాళ్లు ముగ్గురూ వెనక గదిలో చాప మీద నడుము వాల్చారు. మగవాళ్లిద్దరూ హాల్లో గురక పెట్టారు. సుధ మాత్రం నిద్రపోలేదు. కూరగాయలు తరుగుతూ, ప్రతి పది నిమిషాలకి గడియారం వైపు చూస్తూ.

నాలుగున్నరకి పాపారావు లేచి, ఒళ్లు విరుచుకుని, పని మొదలుపెట్టాడు. ఉత్సాహంగా. ఆఫీసులో ఆడిట్ ముందు రోజు చేసే ఉత్సాహం.

“సుధా, అటక మీద చాపలు ఉన్నాయి కదా? పాత ఈత చాపలు?”

“ఉన్నాయండీ. ఎడమ మూల.”

ఆయన స్టూల్ వేసుకుని అటక ఎక్కి, దుమ్ము కొట్టుకుపోయిన మూడు చాపలు కిందికి దించి, గుమ్మం బయట దులిపాడు. దుమ్ము మేఘాలుగా లేచింది. ఆయన తుమ్మి, అయినా నవ్వాడు.

హాల్ మధ్యలో రెండు చాపలు ఎదురెదురుగా పరిచాడు. ఒకటి కిటికీ వైపు గోడకి ఆనించి, మగవాళ్ల కోసం. ఇంకోటి దానికి ఎదురుగా, వెనక నడవా మొదట్లోకి వీపు ఉండేలా, ఆడవాళ్ల కోసం. రెండు చాపల మధ్య ఖాళీ నేల.

“ఆడవాళ్ల చాప ఇంకొంచెం వెనక్కి జరపండి అన్నయ్య గారూ,” అంది కమల, నిద్ర మొహంతో వెనక గది గుమ్మంలోంచి వచ్చి. “లోపల పసుపు కుంకుమకి వెళ్లేటప్పుడు ఎవరూ లేచి దారి ఇవ్వాల్సిన పని ఉండకూడదు. చివర కూర్చున్నవాళ్లు అలా వెనక్కి జారిపోవాలి.”

“అలాగే అమ్మా.” పాపారావు చాపని నడవా గుమ్మం దాకా జరిపాడు. ఇప్పుడు ఆడవాళ్ల చాప చివరి మూల సరిగ్గా వెనక గదులకి వెళ్లే నడవా మొదట్లో ఆగింది. అక్కడ కూర్చున్నవాళ్లకి వీపు వెనక చీకటి నడవా. ఎడమ వైపు వెనక గది తలుపు, కుడి వైపు వంటిల్లు, చివర పెరటి గుమ్మం.

“ఆ చివర సుధ కూర్చుంటుంది,” అంది కమల. ఎవరూ అడగకుండానే. “ఇంటి ఇల్లాలు. హారతి పళ్లెం, ప్రసాదం అన్నీ ఆమెకే చేతికందాలి.”

“కరెక్ట్,” అన్నాడు పాపారావు.

తర్వాత ఆయన పూజ గదిలోకి వెళ్లి, గోడ మీంచి పెద్ద పటం ఒకటి దించాడు. సుధ పుట్టింటి నుంచి తెచ్చిన పటం. దాన్ని రెండు చాపల మధ్య, గోడ వైపు చెక్క పీట మీద నిలబెట్టాడు. ముందు ఒక ఇత్తడి కుందె. పక్కన రెండు మట్టి ప్రమిదలు.

“ఇలా పెడితే అందరికీ కనిపిస్తుంది,” అని రెండడుగులు వెనక్కి వేసి చూశాడు. “బాగుంది కదే?”

“బాగుందండీ.”

కమల, లలిత గుమ్మం బయట ముగ్గు మొదలుపెట్టారు. కమల తెల్ల పిండితో మెలికల ముగ్గు వేస్తోంది. గుమ్మం నుంచి వరండా అంచు దాకా ఒకదాన్నొకటి చుట్టుకునే తీగలు. లలిత ఆ మెలికల మధ్య ఎర్ర కుంకుమ రంగు నింపుతోంది. కళ్లజోడు ముక్కు చివరికి జారింది.

“ఈ మెలిక ఎక్కడ మొదలై ఎక్కడ ముగుస్తుందో కనుక్కోండి సార్,” అంది లలిత, గుమ్మంలో నిలబడ్డ సుబ్బారావుతో. “కనుక్కోగలిగితే మీకు ప్రసాదంలో రెండో వంతు.”

సుబ్బారావు తల వంచి చూశాడు. ఒక తీగ వెంట వెళ్లాడు. అది ఇంకో తీగలో కలిసింది. ఇంకోదాంట్లోంచి ఇంకోదాంట్లోకి. “దీనికి మొదలే లేదమ్మా.”

“అదే సార్ దాని అందం,” అంది లలిత. “లోపల తిరిగేవాళ్లకి దారి తెలుసు. బయట నిలబడి చూసేవాళ్లకి అంతా ఒకే చిక్కు.”

సుబ్బారావు ముగ్గు దగ్గర్నుంచి లోపలికి వచ్చాడు. హాల్లో సుధ ప్రమిదల్లో నూనె నింపుతోంది. ఆయన ఆమె పక్కనే మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు, సాయం చేస్తున్నవాడిలా.

“వత్తులు ఇలా ఇవ్వు సుధా,” అన్నాడు. గొంతు ఎత్తుగా, పాపారావుకి వినిపించేలా. తర్వాత అంతే వేగంగా గొంతు దించి, ఆమెకి మాత్రమే. “నిన్న ఆ గదిలో సగంలో ఆపేశా. ఈ రాత్రి సగంలో ఆపను.”

సుధ వత్తి ప్రమిదలో పెట్టి, నూనెలో నెమ్మదిగా ముంచింది. వత్తి నూనె పీల్చుకుని బరువెక్కింది.

“వత్తి పొట్టిదైతే నూనె పైకి ఎక్కదు అండీ,” అంది, అంతే నెమ్మదిగా. “ఎంత ముంచినా కొసన రెండు నిమిషాలు వెలిగి ఆరిపోతుంది.”

సుబ్బారావు ముఖం గట్టిపడింది. ఆయన చేయి ఆమె మోకాలి వైపు కదిలింది.

“ఏమండీ!” సుధ హాల్ మొత్తానికి వినిపించేలా పిలిచింది. “సుబ్బారావు గారు ప్రమిదలు చేస్తున్నారు. మీరు వచ్చి నేర్చుకోండి, ఎంత బాగా వత్తి పేనుతున్నారో!”

“నిజమా?” పాపారావు కుందె దగ్గర్నుంచి వచ్చాడు. “ఒరేయ్, నీకు ఇవన్నీ వచ్చా?”

సుబ్బారావు చేయి వెనక్కి వచ్చి వత్తి అందుకుంది. “మా అమ్మ దగ్గర నేర్చుకున్నారా,” అన్నాడు, బలవంతంగా.

సుధ లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లింది.

ఆరు దాటాక రెండోసారి. సుధ వెనక వరండాలో దండెం మీంచి బట్టలు తీస్తుంటే సుబ్బారావు పెరటి గుమ్మంలో నిలబడ్డాడు. ‘బాత్రూమ్ ఎటు?’ అని అడిగే ముఖంతో. ఆ ఇల్లు ఆయనకి కొత్త కాదు. బాత్రూమ్ ఎటో ఆయనకి తెలుసు.

ఆయన ఒక అడుగు ముందుకి వేశాడు. సుధ దండెం మీంచి పాపారావు పాత లుంగీ లాగి, ఇద్దరి మధ్య దులిపింది. తడి పొడి గాలి ఆయన ముఖానికి కొట్టింది.

“ఆ పక్కన పాములు తిరుగుతాయి అండీ,” అంది. “చీకట్లో జాగ్రత్త. ఇంకా దీపం పెట్టలేదు అటు.”

“పాముకి భయపడేవాడిని కాదు నేను.”

“పాములు కాటేస్తాయని కాదు అండీ,” సుధ లుంగీ మడత పెడుతూ, ఆయన కళ్లలోకి సూటిగా చూసింది. “కదిలితే కనిపిస్తాయని.”

వంటింటి కిటికీలోంచి చిన్ని రాగం వినిపించింది. ఆ కిటికీ పెరటి వైపే. సుబ్బారావు కళ్లు అటు వెళ్లాయి. చిన్ని తల దించుకుని గిన్నె రుద్దుతోంది. ఈ వైపు చూసినట్టు ఆయనకి అనిపించలేదు. అనిపించకూడదు. ఆమె రాగం ఒక్క స్వరం కూడా తప్పలేదు.

సుబ్బారావు వెనక్కి తిరిగి హాల్లోకి వెళ్లిపోయాడు.

★

ఆరున్నరకి సుధ పడకగది తలుపు గడియ పెట్టింది.

బీరువా. రెండో అర. జాకెట్ల కట్ట. పాత పట్టు జాకెట్లు, కాటన్ జాకెట్లు, ఎప్పుడో కుట్టించి వేసుకోని జాకెట్లు. ఆ మడతల మధ్యలో ఆమె వేళ్లు ఒక చల్లటి, నున్నటి గుండ్రని బరువుని తాకాయి.

ఆమె దాన్ని బయటికి తీసింది. ఊదా రంగు. రబ్బరు తోలు. స్విచ్ లేదు, వైరు లేదు. ఇప్పుడు ఆమె అరచేతిలో, మెల్లగా ఆమె ఒంటి వేడి తీసుకుంటోంది.

‘ఇది మళ్లీ లోపలికి వెళ్తుంది. నా మొగుడి హాల్లో. నా మొగుడి పక్కన కూర్చుని నేను పాట పాడుతుంటే.’

పతివ్రత గొంతు చివరిసారి లేచింది. ‘ఇంకా ఆగొచ్చు. ఇది బీరువాలో పెట్టేసి, తలుపు తీసి, మాస్టర్‌కి ఆ ఒక్క మాట పంపొచ్చు.’

ఆమె వేళ్లు పుస్తెల మీదికి వెళ్లాయి. పుస్తెలు చల్లగా ఉన్నాయి. ఆ మాట అక్కడే, ఆమె గుండెల మీదే వేలాడుతోంది.

ఆమె పుస్తెల్ని వదిలింది.

నీలం షిఫాన్ కుచ్చిళ్లు ఎత్తింది. కింద తాకట్టు లంగా. దాని కింద తెల్ల కాటన్. పొద్దుటి నుంచి తడిసి, ఆరి, మళ్లీ తడిసిన కాటన్. ఆమె దాన్ని పక్కకి జరిపి, ఒక కాలు మంచం అంచు మీద పెట్టింది. పంతులు దారం బొడ్డు కింద చర్మంలోకి నొక్కుకుంది.

గుడ్డు చల్లగా ఆమె పెదాల మీద ఆనింది. ఆమె ఒళ్లు ఒక్కసారి ఝల్లుమంది. కానీ అక్కడ చల్లదనం ఎక్కువసేపు నిలవలేదు. పొద్దుటి నుంచి కాగుతున్న ఆ ద్వారం దాన్ని అడ్డు చెప్పకుండా తీసుకుంది. జారుడుగా. నెమ్మదిగా. ఒక గుటక వేసినట్టు. చివరికి లోపల, లోతుగా, తన చోటు దొరికినట్టు సర్దుకుంది.

సుధ పెదవి కొరుక్కుంది. ఆ బరువు లోపల ఉంది. కదలట్లేదు. ఊరికే ఉంది. నిండుగా. ఎదురుచూస్తున్నట్టు.

ఆమె కాటన్ సర్దుకుంది. లంగా కుచ్చిళ్లు సర్దుకుంది. నీలం షిఫాన్ మళ్లీ కిందికి జారింది. అద్దంలో ఏమీ మారలేదు. అదే నీలం చీర. అదే పసుపు దారం. అదే చెదిరిన కాటుక. అదే మంగళసూత్రం.

అద్దంలో కనిపించనిది ఒక్కటే.

గడియారం ఆరు ముప్పై రెండు చూపిస్తోంది.

★

ఏడుకి పది నిమిషాలు ముందు గేటు దగ్గర ఆటో ఆగింది.

ఇంజిన్ ఆగకముందే డోలు శబ్దం. ఎవరో ఆటోలోనే కూర్చుని దాని మీద రెండు దెబ్బలు కొట్టారు. ధుమ్. ధుమ్. ఆ శబ్దం వీధి మొత్తం దొర్లింది.

“వచ్చేశాడు!” పాపారావు గుమ్మంలోకి పరిగెత్తాడు.

రాము గేటు తీసుకుని లోపలికి వచ్చాడు. భుజం మీద పెద్ద డోలు, తోలు పట్టీతో వేలాడుతూ. రెండు వైపులా బిగించిన చర్మం, మధ్యలో ఎర్ర రంగు చెక్క. చేతిలో వంకర కర్ర, సన్న పుల్ల. అదే ఖాకీ చొక్కా, కానీ ఈసారి ఉతికి ఇస్త్రీ చేసింది. మెడలో అదే నల్ల దారం. చెవి వెనక బీడీ ముక్క. ఎడమ చేయి ఖాకీ ప్యాంటు జేబులో.

“నమస్కారం సార్,” అన్నాడు పాపారావుకి. “మండలి డోలు.”

“రా బాబూ, రా. పొద్దున నువ్వే కదా పంతులు గారిని తీసుకొచ్చింది? నీ పేరేంటి?”

“రాము సార్.”

“లోపలికి రా రాము.”

హాల్లో సోఫా దగ్గర కూర్చున్న సుబ్బారావు ఆ పేరు వినగానే తల ఎత్తాడు. ఆయన కళ్లు రాము మీద ఆగాయి. రాము కళ్లు ఆయన మీద ఆగలేదు. ఆయన్ని దాటి, కమల మీదకి ఒక్క క్షణం. కమల గోడ వైపు తిరిగి ప్రమిద సర్దుతోంది. ఆమె మెడ వెనక వెంట్రుకలు ఆ చూపు తగిలినట్టు కొంచెం కదిలాయి.

తర్వాత రాము కళ్లు వంటింటి గుమ్మం వైపు వెళ్లాయి.

సుధ అక్కడ నిలబడి ఉంది. రెండు చేతుల్లో ఇత్తడి పళ్లెం. హారతి కోసం సిద్ధం చేసిన పళ్లెం. పసుపు, కుంకుమ, కర్పూరం బిళ్లలు, అగరొత్తులు, రెండు అరటిపళ్లు, ఒక చిన్న వెండి గిన్నెలో అక్షింతలు. రాము ఆమెని చూశాడు. పైనుంచి కిందికి కాదు. ఈసారి సూటిగా ఆమె కళ్లలోకే. అతని పెదవి చివర ఒక చిన్న వంపు. చాలా చిన్నది. పాపారావు చూసినా ‘మర్యాద నవ్వు’ అనుకునేంత చిన్నది.

“నమస్కారం అమ్మగారూ,” అన్నాడు.

“రా బాబూ,” అంది సుధ. గొంతు తడబడలేదు.

రాము ఎడమ చేయి జేబులోనే ఉంది. ఆ చేయి కదలలేదు. కదిలింది బొటనవేలు ఒక్కటే. ఖాకీ బట్ట కింద. అంత చిన్న కదలిక. హాల్లో ఎవరి కంటికీ కనిపించనంత.

సుధ లోపల, లోతుల్లో, ఆ ఊదా రంగు బరువు ఒక్కసారిగా మేల్కొంది.

ఝుమ్.

ఒకే ఒక్క అల. చిన్నది. పొట్టి. కానీ ఆరున్నర నుంచి నిశ్శబ్దంగా వేచి ఉన్న ఆ గోడల మీద అది పిడుగులా పడింది. ఆమె పొత్తికడుపు లోపల ఒక వణుకు. తొడల లోపలి కండరాలు ఒక్కసారిగా బిగుసుకున్నాయి. మోకాళ్లు ముందుకి వంగాయి.

ఇత్తడి పళ్లెం ఆమె చేతుల్లో వాలింది.

కర్పూరం బిళ్లలు అంచు వైపు దొర్లాయి. అక్షింతల గిన్నె జారింది. పసుపు పొట్లం పళ్లెం అంచు దాటి గాల్లోకి వేలాడింది.

“అమ్మగారూ!”

చిన్ని చేయి ఎక్కడి నుంచో వచ్చి పళ్లెం అడుగుని పట్టుకుంది.

హాల్లో అందరి కళ్లూ ఆ వైపు తిరిగాయి. పాపారావు. సుబ్బారావు. కమల. లలిత.

రాము బొటనవేలు జేబులోనే ఉంది. ఈసారి కదలలేదు. ఆగి ఉంది. తర్వాతి అల కోసం మీట మీద. బరువుగా.

సుధ తల ఎత్తింది. ఆమె పెదాలు సగం విడిపోయాయి. గొంతులో ఇరుక్కున్న మూలుగు బయటికి రావడానికి ఒకే ఒక్క ఊపిరి దూరంలో ఉంది.

ఎదురుగా, డోలు భుజం మీంచి దించుతూ, రాము చాలా మర్యాదగా అడిగాడు.

“భజన ఎప్పుడు మొదలుపెడదాం అమ్మగారూ?”

[12345677889]

ఇంట్లో భజన – పార్ట్ 2

సుధ గొంతు పెగలకముందే చిన్ని జవాబు చెప్పింది.

“పెద్దాయన రావాలి బాబూ. హార్మోనియం లేకుండా నీ డోలు ఒక్కటే మోగితే ఊరంతా పెళ్లి బాజా అనుకుంటుంది.”

పళ్లెం ఇప్పుడు చిన్ని చేతుల్లో ఉంది. కర్పూరం బిళ్లలు మళ్లీ మధ్యలోకి సర్దుకున్నాయి. సుధ చేతులు ఖాళీ అయ్యాయి. ఖాళీ చేతులతో ఏం చేయాలో తెలియక అవి కొంగు అంచుని నలుపుతున్నాయి.

“పళ్లెం బరువుగా ఉందండీ, చేయి జారింది,” అంది సుధ, ఎవరూ అడగకముందే.

లోపల ఆ ఊదా రంగు బరువు మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా పడుకుంది. కానీ నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు వేరు. ఇప్పుడు అది ఒక ఎదురుచూపు. రాము బొటనవేలు కదలకపోయినా, కదలబోతోందనే మాటే ఆమె తొడల్ని దగ్గరికి లాగుతోంది.

రాము డోలుని వీధి గుమ్మం పక్కన దించి, కర్రతో ఒకసారి మెల్లగా తట్టాడు. ధుం. ఆ శబ్దం హాల్ నేల మీంచి సుధ అరికాళ్లలోకి ఎక్కింది.

‘వీడు డోలు మీద కొడుతున్నాడా, నా మీద కొడుతున్నాడా?’

★

ఏడుంబావుకి గేటు మళ్లీ కిర్రుమంది.

ముందు వచ్చింది దగ్గు. బీడీ పొగ పట్టిన బొంగురు దగ్గు. తర్వాత ఎర్ర గుడ్డ కప్పిన హార్మోనియం పెట్టె. దాన్ని ఛాతీకి పట్టుకుని, మోకాళ్లని ఒక్కొక్కటిగా ఈడ్చుకుంటూ ఒక పొట్టి, లావాటి మనిషి వరండా మెట్లు ఎక్కాడు.

తెల్ల పంచె. లేత నీలం చొక్కా. భుజం మీద తువ్వాలు. సగం బట్టతల మీద వెండి తీగల్లాంటి నాలుగు వెంట్రుకలు. దళసరి కళ్లద్దాలు. ఆ అద్దాల వెనక చిన్న, తడి, నవ్వే కళ్లు. తెల్ల మీసం.

సుధ కాళ్లు నేల మీద బిగుసుకుపోయాయి.

ఆ మీసం ఆమె మెడ వెనక గుచ్చుకున్న మీసం. ఆ బీడీ వాసన గోడౌన్ పాత పరుపు మీద ఆమె జుట్టులోకి ఇంకిన వాసన. ఆ మోకాళ్ల నొప్పి మూలుగు ఆమె వెనక నుంచి, ప్రతి దెబ్బకీ ఒకసారి వినిపించింది. ఆ రోజు ఆయన ఆమెని ఎలా దించాడో ఆమె పిర్రలకి ఇంకా గుర్తుంది.

ఇంకా వెనక్కి. మూడు నెలల క్రితం. జనంతో కిక్కిరిసిన బస్సు. ఆమె అరచేయి ఈ మనిషి చెంప మీద పడ్డ శబ్దం. బస్సు మొత్తం తిరిగి చూసింది. కండక్టర్ ఈయన్ని మెడ పట్టి దించేశాడు. ఆ రాత్రి ఆమె మొగుడి దగ్గర ఏడ్చింది.

ఆ మొగుడు ఇప్పుడు గుమ్మంలో నిలబడి, రెండు చేతులూ జోడించి, ఈ మనిషికి స్వాగతం చెప్తున్నాడు.

“రండి రండి పెద్దాయనా! మండలి నుంచి మీరేనా? అబ్బ, ఈ వయసులో ఆ పెట్టె మోసుకుంటూ. ఇలా ఇవ్వండి.”

“వద్దయ్యా వద్దు,” ఆ మనిషి పెట్టెని ఛాతీకి హత్తుకున్నాడు. “దీన్ని నేను తప్ప ఎవరూ ఎత్తకూడదు. ముప్పై ఏళ్లుగా నా వేళ్ల కిందే పలుకుతోంది. వేరే చేయి తగిలితే రాగం మారుస్తుంది. అచ్చం కొత్తగా కాపురానికి వచ్చిన పిల్లలాగే.”

పాపారావు గట్టిగా నవ్వాడు. “భలే చెప్పారు! మీ పేరు?”

“నరసింహం. హార్మోనియం నరసింహం అంటారు మా వాడలో.”

ఆయన వెనక ఇంకో మనిషి గుమ్మంలోకి వచ్చాడు.

పొడుగ్గా, సన్నగా, భుజాలు వెడల్పుగా. ఒత్తైన నల్ల గడ్డం. ఆ గడ్డం వల్ల ముప్ఫై దాటిన వయసు నలభైలా కనిపిస్తోంది. కళ్లు మాత్రం చురుకుగా. తెల్ల జుబ్బా. మెడ దగ్గర ఏదో దారం లోపలికి దిగుతోంది. చేతిలో ఎర్ర గుడ్డ సంచి, లోపల ఇత్తడి గలగల.

“భైరాగి. తాళాలు,” అన్నాడు అతను, అంతే. రెండు మాటలు. గొంతు లోతుగా, మెత్తగా.

సుధ ఆ ముఖం వైపు చూసింది. ఏమీ గుర్తు రాలేదు. ఎవరో భజన మనిషి. గడ్డం. జుబ్బా. ఆ కళ్లు ఆమె మీద ఒక క్షణం ఆగి, ఏమీ తెలియనట్టే హాల్లోకి కదిలాయి.

పాపారావు అందరినీ పరిచయం చేశాడు. బ్యాంకులో కొత్త కస్టమర్‌కి కౌంటర్లన్నీ చూపించే ఉత్సాహంతో.

“ఇది మా ఆవిడ సుధ. ఈ రోజు నోము ఆమెదే. ఇతను సుబ్బారావు, మా బ్యాంకే, లోన్ సెక్షన్. ఆయన భార్య కమల గారు. మీ మండలి వాళ్లకి ఈమే కదా చెప్పింది. వీళ్లిద్దరూ లలిత, చిన్ని. సుధకి టైలర్ షాపు దగ్గర స్నేహితులు. ఇతను రాము, ఆల్రెడీ వచ్చేశాడు, డోలు.”

నరసింహం ఒక్కొక్కరికీ తల వంచాడు. సుబ్బారావుకి. కమలకి. కమల దగ్గర ఆయన చూపు అవసరమైనదానికంటే రెండు రెప్పపాట్లు ఎక్కువసేపు ఆగింది. ఆ చూపు ఆమె బొడ్డు మడత మీదా, జడ బరువు మీదా తిరిగి వచ్చింది. కమల కనురెప్పలు దించుకుంది. సుబ్బారావు అప్పుడు రాము వైపు చూస్తున్నాడు.

తర్వాత లలితకి, చిన్నికి. చిన్ని “నమస్కారం పెద్దయ్యగారూ” అంది, మామూలుగా, ఈ మనిషిని మొదటిసారి చూసినట్టు.

చివరికి సుధకి.

నరసింహం చూపు ఆమె మెట్టెల దగ్గర మొదలై, నీలం కుచ్చిళ్ల మీదుగా ఎక్కి, పసుపు దారం దాక్కున్న బొడ్డు దగ్గర ఆగింది. ఆ చూపుకి షిఫాన్ పొర లేనట్టే. తర్వాత మంగళసూత్రం దగ్గర. ఆ పుస్తెల మీద ఆయన ఆ రోజు ఏం వదిలాడో ఆ కళ్లకి గుర్తున్నట్టు. చివరికి ఆమె ముఖం.

“నమస్కారం అమ్మగారూ,” అన్నాడు. “నోము చేసిన ముఖం. తెలిసిపోతుంది. పొద్దుట్నుంచి ఏమీ తినకుండా, ఏదో ఒకటి మనసులో పెట్టుకుని ఉపవాసం ఉన్నట్టు కళ తేలింది.”

సుధ తొడలు ఒకదానికొకటి నొక్కుకున్నాయి. ఆ నొక్కుడుకి లోపల ఆ గుడ్డు ఒక అంగుళం జరిగింది. ఆమె పెదవి కొరుక్కుని చేతులు జోడించింది.

“నమస్కారం.”

‘ఈయనకి తెలుసు. నా మొగుడి ముందు నిలబడి, నా మొగుడి ఇంట్లో, నా ఒంటిని చూపులతోనే మళ్లీ పరుపు మీద పడుకోబెట్టాడు.’

పతివ్రత గొంతు ఏడ్చింది. ‘వీడి చెంప పగలగొట్టిన చేయి నీది. ఇప్పుడు అదే చేయి వీడికి దండం పెడుతోంది.’

లోపలి లంజ గొంతు నవ్వింది. ‘ఆ చెంప దెబ్బకి వడ్డీతో సహా తీర్చుకున్నాడు కదే. గుర్తులేదా ఎలా తీర్చుకున్నాడో?’

పాపారావు అప్పటికే నరసింహం మోకాలి దగ్గరికి వంగి ఉన్నాడు. “మోకాళ్ల నొప్పా పెద్దాయనా? బస్సుల్లో తిరుగుతారా ఈ వయసులో?”

“ఏం చేస్తాం అయ్యా. ఆటోకి డబ్బులెక్కడివి.”

“బస్సుల్లో జాగ్రత్త సుమండీ,” పాపారావు రహస్యం చెప్పేవాడిలా, కానీ హాల్ మొత్తానికి వినిపించేలా అన్నాడు. “మా ఆవిడ ఒకసారి ఒక ముసలాడి చెంప పగలగొట్టింది తెలుసా? బస్సులో మీద చేయి వేశాడని. కండక్టర్ వాడిని అక్కడే దించేశాడు. ఆ రాత్రి ఇది ఏడుస్తూనే ఉంది.”

హాల్లో ఒక్క క్షణం ఏ శబ్దమూ లేదు.

లలిత కళ్లజోడు సర్దుకుంది. చిన్ని తల దించి పళ్లెంలో కర్పూరం లెక్కపెట్టడం మొదలుపెట్టింది. కమల కొంగు పెదాల దగ్గరికి తీసుకెళ్లింది.

నరసింహం నెమ్మదిగా తన ఎడమ చెంప మీద చేయి వేసుకుని రాసుకున్నాడు. తెల్ల గడ్డం గరగరమంది.

“మంచి పని చేశారు అమ్మగారు,” అన్నాడు, పాపారావు వైపు కాకుండా సుధ వైపు చూస్తూ. “చెంప దెబ్బ తిన్నవాడు ఆ చేయి ఎంత మెత్తనిదో జన్మలో మర్చిపోడు అయ్యా. మళ్లీ ఆ చేయి ఎప్పుడు తగులుతుందా అని ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాడు.”

“హహ్హ! మీరు భలే మాట్లాడుతారు పెద్దాయనా!” పాపారావు ఆయన భుజం తట్టాడు. “రండి, కూర్చోండి.”

సుధ ముఖం కాలిపోతోంది. కాళ్ల మధ్య ఆ కాటన్ మళ్లీ తడిసి ఒంటికి అతుక్కుంది. ఇప్పుడు ఆ తడి అంచు దాటి లంగా దాకా పాకుతోంది.

భైరాగి ఇదంతా జరుగుతుంటే తన సంచిలోంచి తాళాలు తీసి, ఎర్ర దారం విప్పుతూ, ఒక్కసారి కూడా తల ఎత్తలేదు.

★

మగవాళ్ల చాప కిటికీ వైపు గోడకి ఆనుకుని ఉంది. పూజ గది గుమ్మం పక్కన పాపారావు, పటం ఆయన కుడి పక్కనే. తర్వాత సుబ్బారావు. హార్మోనియం ముందు నరసింహం, ఒక కాలు చాపుకుని. భైరాగి, ఒళ్లో తాళాలు. చివర, వీధి గుమ్మం దగ్గర, మోకాళ్ల మధ్య డోలుతో రాము.

ఎదురుగా ఆడవాళ్ల చాప. వాళ్ల వీపులు నడవా వైపు. మొదట్లో, పాపారావుకి ఎదురుగా, కమల. ఆమె పక్కన లలిత, సుబ్బారావుకి ఎదురుగా. తర్వాత చిన్ని, నరసింహానికి ఎదురుగా. చివర, నడవా గుమ్మం సరిగ్గా వెనక ఉన్న మూలలో, సుధ. ఆమెకి ఎదురుగా భైరాగి. కొంచెం పక్కగా రాము.

సుధ వీపు వెనక చీకటి నడవా. ఆ చీకటి ఆమె మెడ వెనక వెంట్రుకల మీద చల్లగా ఊపిరి పీలుస్తున్నట్టు ఉంది.

పాపారావు కుందెలో, ప్రమిదల్లో దీపాలు వెలిగించాడు. అగరొత్తుల పొగ పటం అద్దం మీద పాకింది. దీపం కోసం ఫ్యాన్ ఆపారు. హాల్ మెల్లగా వేడెక్కింది.

నరసింహం హార్మోనియం మీంచి ఎర్ర గుడ్డ తీశాడు. తిత్తిని ఒకసారి ఊదాడు. ఒక పొడవాటి, మందమైన స్వరం హాల్ గోడల మీద తిరిగింది.

“ముందే ఒక మాట అయ్యా,” అన్నాడు ఆయన పాపారావుతో. “మా మండలి పాటలు పెద్ద పెద్ద పాటలు కాదు. పల్లె పాటలు. పనిపాటల పాటలు. దంచుడు పాట, గానుగ పాట, దీపం పాట, కవ్వం పాట. మా అమ్మలు, అమ్మమ్మలు పని చేస్తూ పాడుకున్నవి. ఇల్లాలి పనే పెద్ద పూజ అని మా గురువు గారు అనేవారు.”

“అదే అదే కావాలి!” పాపారావు చేతులు రుద్దుకున్నాడు. “ఇంట్లో భజన అంటే ఇంటి పాటలే ఉండాలి. మొదలుపెట్టండి.”

గడియారం ఏడున్నర చూపించింది.

నరసింహం భైరాగి వైపు చూశాడు. భైరాగి తాళాలు ఎత్తాడు. నరసింహం రాము వైపు చూశాడు.

రాము కుడి చేతి కర్ర డోలు మీద పడింది. ధుమ్.

అదే క్షణంలో అతని ఎడమ చేయి ఒకసారి జేబులోకి వెళ్లి బయటికి వచ్చింది.

సుధ లోపల ఆ గుడ్డు మేల్కొంది. ఈసారి ఒక అల కాదు. ఒక్కసారి మొదలై ఆగని మూలుగు. సన్నగా. లోతుగా. ఆమె గర్భసంచి గోడ దగ్గర ఎవరో దువ్వెనతో నిరంతరం దువ్వుతున్నట్టు.

‘ఇది ఇక ఆగదు,’ అనుకుంది సుధ. ‘భజన అయ్యేదాకా.’

ఆమె వెన్ను నిటారుగా పెట్టి, రెండు చేతులూ ఒళ్లో జోడించి, పెదాల మీద ఇల్లాలి నవ్వు పులుముకుంది.

★

“మొదటిది దంచుడు పాట,” అన్నాడు నరసింహం. “నేను ఒక్క లైను. మీరంతా మళ్లీ అదే లైను. ఆడవాళ్లు గట్టిగా.”

హార్మోనియం మీద ఆయన వేళ్లు పరిగెత్తాయి. డోలు నెమ్మదైన, బరువైన దెబ్బలతో వెంటాడింది. ధుం… ధుం… ధుం… రోకలి ఎత్తి దించే లయ. భైరాగి తాళాలు ప్రతి రెండో దెబ్బకి ఒకసారి ఘల్లుమన్నాయి.

నరసింహం గొంతు బొంగురుగా, కానీ శ్రుతి తప్పకుండా లేచింది.

“కల్వంలో పసుపు కొమ్ము, కదలకుండా కూర్చుందే…
రోకలెత్తి దించరా, రంగు బయటికి రాదురా…”

“కల్వంలో పసుపు కొమ్ము, కదలకుండా కూర్చుందే…” అందరూ అందుకున్నారు. పాపారావు గొంతు అందరికంటే గట్టిగా. చేతులు తాళం వేస్తూ.

“ఒక్క దెబ్బకి పగలదే, పదే దెబ్బకి లొంగదే…
నూరో దెబ్బకి నలిగి నలిగి, ముద్దగ కల్వం నిండదే…”

సుధ పెదాలు ఆ మాటలు అంటున్నాయి. ఆమె ఒంటి లోపల ఆ గుడ్డు డోలు లయకి కాదు, తన లయకి తాను కొట్టుకుంటోంది. ‘నూరో దెబ్బ.’ పాపారావుకి ఐదో దెబ్బకే ఊపిరి ఆగిపోతుంది. ఆ మంచం మీద ఆమె కల్వం ఎప్పుడూ ముద్ద కాలేదు. పొడి పొడిగానే మిగిలింది.

“రోకలి మొద్దుదైతే, కల్వం లోతుదైతే…
అత్తగారు వినకుండా, అర్ధరాత్రి దంచవే…”

కమల గొంతు ఆ లైను దగ్గర కొంచెం వణికింది. లలిత దాన్ని గట్టిగా అందుకుని కప్పేసింది.

“దంచిన పసుపు పూసుకుంటే, ఒళ్లంతా ఎరుపెక్కునే…
ఎవరు దంచారని అడిగితే, ఎదురింటి రోకలనవే…”

చిన్ని ఆ చివరి లైను పాడుతూ పెదవి కొరుక్కుంది. ఆమె భుజాలు కదిలాయి. నవ్వు గొంతు దాటకుండా ఆపుకున్న కదలిక.

సుబ్బారావు చప్పట్లు ఆపి, ఆ లైను దగ్గర తల తిప్పి సుధ వైపు చూశాడు. ఆ చూపులో ఆకలి. ‘ఎదురింటి రోకలి’ అంటే తనే అని ఆయన నిర్ణయించుకున్న ఆకలి.

పాట ముగిసింది. డోలు చివరి మూడు దెబ్బలు. ధుం ధుం ధుం. భైరాగి తాళాలు ఒక్కసారి గట్టిగా కలిసి, ఆగాయి.

గుడ్డు ఆగలేదు.

“అద్భుతం!” పాపారావు రెండు చేతులూ ఎత్తి చప్పట్లు కొట్టాడు. “ఎంత అర్థం ఉంది చూడండి! కష్టపడితేనే ఫలితం. ఒక్క దెబ్బకి పని అవ్వదు, నూరు దెబ్బలు కొట్టాలి. మా బ్యాంకులో రికవరీ కూడా అంతే పెద్దాయనా. మొండి బాకీదారుడు మొదటి నోటీసుకి లొంగడు.”

“అవునయ్యా,” అన్నాడు నరసింహం, తిత్తి సర్దుతూ. “కొంతమంది ఆడవాళ్లు కూడా అంతే. మొదటి నోటీసుకి లొంగరు. గట్టిగా బాకీ వసూలు చేయాలి. వెనక నుంచి.”

“వెనక నుంచా?”

“వెనక బాకీలు అయ్యా. పాత బాకీలు,” నరసింహం అమాయకంగా కళ్లద్దాలు సర్దుకున్నాడు.

చిన్ని ఇంక ఆపుకోలేక దగ్గినట్టు నటించింది. లలిత ఆమె వీపు మీద తట్టింది. “నీళ్లు తాగవే.”

సుధ కళ్లు నేల మీదే. ఆ పరుపు మీద ఆమె పిర్రల వెనక దిగిన బరువు ఆమె చర్మానికి గుర్తొచ్చింది.

★

రెండోది గానుగ పాట.

“ఇది నెమ్మదిగా తిరుగుతుంది,” అని నరసింహం హార్మోనియంని ఒక గుండ్రటి, తిరిగే రాగంలో పెట్టాడు. రాము డోలు లయ మార్చాడు. ఇప్పుడు ఆ దెబ్బలు వృత్తంలా తిరుగుతున్నాయి. ధుం-త-ధుం… ధుం-త-ధుం… ఎద్దు గానుగ చుట్టూ తిరిగే నడక.

రాము ఎడమ చేయి ఈసారి జేబు దగ్గరే ఉంది. రెండు దెబ్బల మధ్య ఒక్కసారి అతని బొటనవేలు కదిలింది.

గుడ్డు మూలుగు ఒక మెట్టు పెరిగింది.

సుధ నడుము చాప మీద ఒక అంగుళం జరిగింది. ఆమె పిర్ర కండరాలు బిగుసుకుని వదులయ్యాయి. బిగుసుకుని వదులయ్యాయి. దాన్ని ఆపాలంటే ఇంకా బిగించాలి. ఇంకా బిగిస్తే లోపల ఆ గుడ్డు ఇంకా గట్టిగా గోడలకి ఆనుకుంటుంది.

“గానుగ తిరిగితే గాని, నూనె కారదే వదినా…
ఎద్దు అలిసి పడుకుంటే, గానుగెవ్వడు తిప్పునే…”

“ఎద్దు అలిసి పడుకుంటే…” కమల, లలిత, చిన్ని ఒకే గొంతుతో. ఆ లైను మీద ముగ్గురి కళ్లూ ఒకేసారి ఎదురు వరుస వైపు వెళ్లాయి. కమల కళ్లు సుబ్బారావు మీద. సుధ కళ్లు పాపారావు మీద. లలిత, చిన్ని కళ్లు ఎవరి మీదా కాదు, గాల్లో.

పాపారావు కళ్లు మూసుకుని తల ఊపుతూ పాడుతున్నాడు. సుబ్బారావు దవడ బిగుసుకుంది.

“నువ్వుల మూట విప్పితే, నూనె ఎంత దాగుందో…
పిండిన కొద్దీ పిండుతుంటే, పిడికిలంతా జిడ్డునే…”

సుధ పాడుతూనే ఉంది. ఆ గుడ్డు ఒక్కొక్క తిరుగుడుకీ ఆమెలోంచి ఇంకొంచెం నూనె పిండుతోంది. అది కాటన్ దాటి, తాకట్టు లంగా దాటి, నీలం షిఫాన్ కింద చాప మీదికి దిగుతోందేమోనని ఆమెకి భయం.

‘నీలం మీద మరక పడితే ముదురుగా కనిపిస్తుంది.’ చిన్ని మాట.

“గానుగాడి చేతి నూనె, గడప దాటి పోదులే…
ఇంటి దీపం వెలిగితేనే, ఇల్లాలి ఒళ్లు చల్లనే…”

పాట ముగిసింది.

“ఇదిగో, ఇదే నేను చెప్పేది!” పాపారావు పక్కనున్న సుబ్బారావు తొడ మీద చరిచాడు. “‘గడప దాటి పోదు’. కమల గారు మధ్యాహ్నం అన్న మాటే. ఎద్దు అలిసినా గానుగ ఆగకూడదు. అంటే మగవాడు అలిసినా ఆడది ఇల్లు నడిపించాలి. ఎంత గొప్ప మాట!”

“అవునండీ,” అంది కమల. మెత్తగా. “ఆడది నడిపించాలి. ఎద్దు లేకపోతే… వేరే ఎద్దుని కట్టి అయినా.”

సుబ్బారావు ఆమె వైపు తల తిప్పాడు. కమల అప్పటికే పటం వైపు చూస్తూ కుంకుమ బొట్టు సర్దుకుంటోంది.

“మా ఊర్లో గానుగకి ఎద్దుల్ని మారుస్తూనే ఉంటారు అమ్మా,” అంది చిన్ని, అమాయకంగా, పాపారావుకి. “ఒక ఎద్దు ఎంతసేపు తిరుగుతుంది సార్? నాలుగు చుట్లు. తర్వాత నురగ కక్కుతుంది. గానుగ నిండా నువ్వులుంటే రెండు మూడు ఎద్దులు కావాలి.”

“నిజమే చిన్నీ. మా బ్రాంచ్‌లో కూడా ఒక్క కౌంటర్ మీద రష్ తట్టుకోలేం. రెండో కౌంటర్ తీయాల్సిందే.”

సుధ తల ఎత్తింది. పాపారావు నిర్మలంగా, ఏ మబ్బూ లేకుండా నవ్వుతున్నాడు. ఆమె కింది పెదవి పళ్ల మధ్య నలిగింది.

★

“మూడోది దీపం పాట,” అన్నాడు నరసింహం. “ఇది ఆడవాళ్ల పాట. ఆడవాళ్లు ఊరికే పాడితే చాలదు, తాళం కూడా వేయాలి. భైరాగీ, నీ సంచిలో చిన్న చిరతలు ఉన్నాయి కదా? ఆ చివరమ్మకి ఇవ్వు. ఇంటి ఇల్లాలి చేతి తాళం లేకపోతే దీపం పాట పూర్తవదు.”

భైరాగి సంచిలోంచి ఒక జత చిన్న ఇత్తడి చిరతలు తీశాడు. అరచేతంత. ఎర్ర దారంతో కట్టినవి.

అతను లేచాడు. రెండు చాపల మధ్య ఖాళీ నేలని ఒక్క అడుగులో దాటాడు. సుధ ముందు ఒక మోకాలి మీద కూర్చున్నాడు. ఆ మోకాలు ఆమె కాలి వేళ్లకి అంగుళం దూరంలో ఆగింది.

“ఇలా పట్టుకోవాలి అమ్మగారూ.”

అతను చిరతల్ని ఆమె రెండు అరచేతుల్లో పెట్టాడు. తర్వాత తన రెండు చేతులతో ఆమె వేళ్లని ఆ దారాల చుట్టూ మడిచాడు.

ఆ వేళ్లు.

వెచ్చగా. కొంచెం గరుకుగా. పని చేసిన చేతి గరుకు కాదు, తాళం దారాలు రాసుకుని రాసుకుని గట్టిపడిన కొసల గరుకు. అవి ఆమె వేళ్లని మడిచి, అక్కడే ఆగాయి. అతని కుడి బొటనవేలు ఆమె మణికట్టు లోపలి పక్క, నరం కొట్టుకునే చోట, ఒక చిన్న వృత్తం గీసింది.

నెమ్మదిగా. ఒకసారి. రెండుసార్లు.

సుధ ఊపిరి ఆగింది.

ఆ వృత్తం ఆమెకి తెలుసు. ఆ వృత్తం ఆమె మణికట్టు మీద కాదు గీయబడింది ఆ రోజు. బస్సులో. ఆమె పైట కిందుగా, చంక పక్కనుంచి దూరి, ఆమె చనుమొన చుట్టూ. సరిగ్గా ఇదే వేగంతో. సరిగ్గా ఇదే ఓపికతో. ఇదే బొటనవేలు.

అతను చిరతల్ని సరిచేయడానికి ఇంకొంచెం ముందుకి వంగాడు. అతని వాసన తగిలింది. బీడీ కాదు, సెంటు కాదు. సబ్బు, చెమట, ఏదో తెలియని మగవాడి వాసన. ఆ రోజు బస్సులో ఆమె మెడ వెనక నుంచి వచ్చిన వాసన. అతని జుబ్బా గుండీ ఒకటి ఆమె వేళ్ల కణుపులకి గీసుకుంది. ఆ రోజు ఆమె వెన్నుకి గీసుకున్నట్టే.

అతను వంగినప్పుడు జుబ్బా మెడ దగ్గర ఆ దారం బయటికి జారింది. దారం కాదు. పూసల దండ. చిన్న చిన్న ఎర్రటి పూసలు.

గుడి వరుస. మంగళసూత్రం ఆమె కనురెప్పల మీద చల్లగా. వెనక నుంచి ఒక మధ్య వేలు పట్టు చీర మీంచి ఆమె పిర్రల మధ్య గీతలో లోతుగా. ఆ రోజు ఓర కంటికి కనిపించింది ఇదే దండ, ఒక పెద్ద బొట్టు. ముఖం కాదు. ఈ రోజు నుదుటి మీద బొట్టు లేదు.

ముఖం చెప్పలేదు. వేళ్లు చెప్పాయి.

‘వీడే వాడు!’

ఆ మాట ఆమె బుర్రలో అరుపులా పడింది. ‘బస్సులో వీడే. గుళ్లో వీడే. మాస్టర్ మనిషి. ఇప్పుడు నా ఇంట్లో. నా మొగుడి కళ్ల ముందు. నా చేతులు పట్టుకుని.’

భైరాగి తల ఎత్తాడు. అతని కళ్లు ఆమె కళ్లని ఒక్క రెప్పపాటు పట్టుకున్నాయి. తర్వాత అతని ఎడమ కన్ను మెల్లగా మూసుకుని, మళ్లీ విచ్చుకుంది.

ఆ కన్ను గీటు ఇంకెవరికీ కనిపించలేదు. పాపారావు నరసింహాన్ని శ్రుతి గురించి అడుగుతున్నాడు, సుబ్బారావు వింటున్నాడు. కమల పటం వైపు. లలిత పాటల పుస్తకంలో.

చిన్ని మాత్రం, తల తిప్పకుండా, ఓర కంటితో అంతా చూసింది. ఆమె పెదవి చివర చిన్నగా ముడుచుకుంది.

“అమ్మగారి చేతికి లయ ముందే తెలుసు సార్,” అన్నాడు భైరాగి, లేచి నిలబడుతూ, పాపారావు వైపు తిరిగి. “నేను గుర్తు చేశానంతే.”

“అవునా? మా సుధకి ఇవన్నీ వచ్చని నాకే తెలియదు!” పాపారావు సంబరంగా అన్నాడు. “పెళ్లయి ఇన్నేళ్లు. ఇంకా కొత్త కొత్తగా తెలుస్తోంది.”

భైరాగి తన చోటికి వెళ్లి కూర్చున్నాడు. పెద్ద తాళాలు ఎత్తాడు. అతని ముఖం మళ్లీ గడ్డం వెనక, ఏమీ తెలియనట్టు.

సుధ చేతుల్లో చిరతలు వణుకుతున్నాయి. మణికట్టు మీద ఆ వృత్తం ఇంకా కాలుతోంది. ఆ వేడి మోచేతికి, చంకకి, చనుమొనకి దారి కనుక్కుంది. జాకెట్ లోపల ఆ మొనలు రెండూ బిగుసుకుని, షిఫాన్ పైట కింద రెండు చిన్న గుండీల్లా నిలబడ్డాయి.

పతివ్రత గొంతు గుసగుసలాడింది. ‘బస్సులో వెనక్కి తిరిగి చూసి ఉంటే ఈ వేళ్లు నీ ఇంట్లోకి వచ్చేవి కావు.’

లోపలి లంజ నవ్వింది. ‘చూడకుండానే ఒళ్లు ఇచ్చావు కదే. ఇప్పుడు ముఖం దొరికింది. ఇప్పుడేం చేస్తావు?’

నరసింహం తిత్తి ఊదాడు.

“ప్రమిదలో నూనె పోసి, వత్తి నిలువుగ నిలపవే…
నిలిపిన వత్తి వంగకుండా, నూనె అంచుల దాకా నింపవే…”

“ప్రమిదలో నూనె పోసి…” ఆడవాళ్లు అందుకున్నారు. సుధ చిరతలు ఢీకొన్నాయి. టింగ్. ఆ చిన్న కంపనం ఆమె అరచేతుల్లోంచి మోచేతులకి పాకింది. లోపల ఆ గుడ్డు దానికి జవాబు ఇచ్చినట్టు ఒక్కసారి వణికింది.

“ఒక్క వత్తి వెలుగు ఎంత, ఒక్క గదికి చాలదే…
రెండు వత్తులు పెనవేస్తే, రాత్రంతా ఆరదే…”

చిన్ని ఆ లైను దగ్గర సుధ మోకాలికి తన మోకాలు ఆనించింది. ఒక్క తాకు. ‘రెండు వత్తులు.’ ఆమె కళ్లు ఎదురు వరుసలో భైరాగి మీదికి, నరసింహం మీదికి, మళ్లీ పటం మీదికి వెళ్లాయి.

“గాలి వీచే వేళలోన, అరచేయి అడ్డు పెట్టవే…
అరచేతి కింద దీపం, ఎవరికీ కనపడదే…”

“నూనె పొంగి అంచు దాటి, పళ్లెం నిండా కారెనే…
కారిన నూనె తుడవకమ్మ, దీపం ఇంకా కోరెనే…”

ఆ లైను పాడుతుంటే సుధ గొంతు పగిలింది. కాటన్ పూర్తిగా నానిపోయింది. లోపల ఆ గుడ్డు జారుడుగా చోటు మార్చుకుంటోంది. పిర్రలు బిగించి పట్టుకున్న ప్రతిసారీ ఆ మూలుగు ఇంకా లోతుగా వినిపిస్తోంది.

పాట ముగిసింది. ఆమె చిరతలు చివరి దెబ్బకి కొంచెం ఆలస్యంగా కలిశాయి.

“సుధా! నీ చిరతల శబ్దం వల్ల పాటకి ఎంత నిండు వచ్చిందో!” పాపారావు గర్వంగా అన్నాడు. “అరచేతి కింద దీపం అంటే ఏంటో తెలుసా పెద్దాయనా? ఇల్లాలు ఇంటి గుట్టుని ఎవరికీ తెలియకుండా కాపాడాలి అని. అంతేనా?”

“అంతే అయ్యా. ఖచ్చితంగా అంతే,” అన్నాడు నరసింహం. “అరచేతి కింద ఏం వెలుగుతోందో మొగుడికి కూడా కనపడకూడదు. అదే ఇల్లాలి గొప్ప.”

లలిత తల దించుకుని పాటల పుస్తకం పేజీ తిప్పింది. ఆమె చెవి తమ్మెలు ఎర్రబడ్డాయి.

“నూనె కారితే తుడవొద్దా?” సుబ్బారావు అడిగాడు, కొంచెం వెక్కిరింపుగా, నవ్వుతూ. ఆయన కళ్లు సుధ కుచ్చిళ్ల మీద.

“తుడిస్తే దీపానికి అవమానం అంటారు సార్,” అంది లలిత, తల ఎత్తకుండానే. “కారినదంతా మళ్లీ వత్తే పీల్చుకోవాలి. బయటివాళ్లు గుడ్డ పట్టుకుని వస్తే దీపం భయపడి ఆరిపోతుంది.”

సుబ్బారావు నవ్వు ఆగింది. ఏదో తగిలింది, ఏం తగిలిందో అర్థం కాలేదు. లలిత ముఖంలో పుస్తకం తప్ప ఏమీ లేదు.

★

కొంగులో ఫోన్ కంపించింది.

ఆ కంపనం గుడ్డు కంపనంతో కలిసిపోయి, మొదట ఆమెకి తెలియలేదు. రెండోసారి వణికినప్పుడు తెలిసింది.

నరసింహం తర్వాతి పాట కోసం హార్మోనియం శ్రుతి మారుస్తున్నాడు. పాపారావు సుబ్బారావుతో ఏదో అంటున్నాడు. సుధ కొంగు అంచుని ఒళ్లో సర్దుకుంటున్నట్టు, ఫోన్ స్క్రీన్‌ని ఒళ్లో వంచి చూసింది.

M: మూడు పాటలు. ముఖం కాలుతోంది. చిరతలు వణుకుతున్నాయి. బాగుంది.

M: భజన అయ్యేదాకా ఆపకూడదు.

అంతే. ఆమె ఫోన్ కొంగులోకి తోసింది. ‘ఆపకూడదు.’ అది ఆమెకి చెప్పిన మాట కాదు. ఆమె ఆపేది ఏమీ లేదు. ఆమె చేతిలో ఏమీ లేదు.

ఆమె కళ్లు ఎదురు వరుస చివరికి వెళ్లాయి.

రాము తన ఫోన్ మోకాలి మీద పెట్టుకుని చూశాడు. తర్వాత ఫోన్ జేబులోకి వెళ్లింది. అతని ఎడమ చేయి జేబు దగ్గర ఆగింది. అతను తల ఎత్తి సుధ వైపు చూశాడు. సూటిగా. ఆ పెదవి చివర వంపు ఈసారి కొంచెం పెద్దది.

అతని బొటనవేలు జేబులో నొక్కింది. నొక్కి ఉంచింది.

ఆ గుడ్డు ఆమె లోపల పిచ్చిదైపోయింది.

ఇప్పటిదాకా మూలుగు. ఇప్పుడు అరుపు. పూర్తి వేగంతో, లోపలి గోడలన్నిటినీ ఒకేసారి కొడుతూ. ఆమె గర్భసంచి మెడ దగ్గర, పొత్తికడుపు కింద, ఆమె పూకు బొడిపె వెనక దాకా ఆ వణుకు పాకింది. బొడ్డు కింద పసుపు దారం ఆమె చర్మం మీద వణుకుతున్నట్టు అనిపించింది.

సుధ రెండు చేతులూ చాప మీద ఆనాయి. చిరతలు ఆమె వేళ్ల మధ్య కీచుమన్నాయి.

‘అమ్మా…’

ఆ మాట గొంతు దాకా వచ్చి ఆగింది. ఆమె దాన్ని దంతాల వెనక పట్టుకుంది. ఆమె పెదవి కింది పక్క ఒక పంటి గాటు పడింది.

“నాలుగోది కవ్వం పాట,” అన్నాడు నరసింహం, ఏమీ చూడనట్టు. “ఇది కొంచెం వేగం. డోలు గట్టిగా.”

డోలు కర్ర వేగం అందుకుంది. ధుం-ధుం-త-ధుం… ధుం-ధుం-త-ధుం… అతని ఎడమ చేయి సన్న పుల్లతో డోలు అవతలి వైపు. జేబు మీట అక్కడే, నొక్కి వదిలినట్టే నిలిచిపోయింది. పూర్తి వేగం దగ్గర.

“కుండలో పెరుగు కదలదే, కవ్వం దించితే గాని…
తాడు రెండు చేతుల్లోన, కవ్వం నడుము మధ్యలో…”

“కుండలో పెరుగు కదలదే…”

సుధ పాడింది. ఆమె గొంతు ఆమెది కాదు. ఆమె నోరు ఆ మాటలు అంటోంది. ఆమె ఒళ్లు వేరే పాట పాడుతోంది. మాస్టర్ పాట.

‘నీ ఒళ్లు నా పాట పాడుతుంది. నోరు మాత్రం మండలి పాట పాడాలి.’

“అటు తిప్పితే ఇటు పొంగు, ఇటు తిప్పితే అటు పొంగు…
తిప్పి తిప్పి అలిసినా, కుండ పొంగు ఆగదే…”

ఆమె నడుము ఆ ‘అటు ఇటు’కి కదలకుండా ఉండటానికి ఆమె మొత్తం శక్తి ఖర్చవుతోంది. లోపల ఆ గుడ్డు సరిగ్గా అదే చేస్తోంది. అటు తిప్పి, ఇటు తిప్పి. ఆమె కుండ పొంగుతోంది. కాటన్ దాటి, లంగా దాటి. చాప మీద ఆమె కూర్చున్న చోట ఒక వెచ్చని తేమ పరుచుకుంటోందని ఆమెకి తెలుసు.

“అత్త నిద్ర లేచేలోగ, వెన్న ముద్ద తేలవే…
తేలిన వెన్న చేతికంటితే, నాకి నాకి తినవే…”

కమల ఆ లైనుని దాదాపు అరిచినట్టు పాడింది. ఆమె కూడా సుధ ముఖం చూసింది. ఏం జరుగుతోందో కాదు, ఏదో జరుగుతోందని మాత్రం ఆమెకి తెలుసు.

చిన్ని చిరతలు లేని తన చేతుల్ని గట్టిగా చరుస్తూ, సుధ వైపు ఒరిగి, పాట మధ్యలోనే, పాట మాటల్లాగే అంది. “పట్టండి అమ్మగారూ. పట్టుకోండి. కుండ ఒలకనీయకండి.”

ఎదురు వరుసలో సుబ్బారావు సుధ వైపే చూస్తున్నాడు. ఎర్రబడ్డ బుగ్గలు, సగం మూసిన కళ్లు, పంటి గాటు పడ్డ పెదవి. ఆయన కళ్లలో ఒక నిర్ణయం గట్టిపడుతోంది. ‘ఇది నా కోసం. ఆ వత్తి మాటకీ, ఆ పాము మాటకీ ఇది జవాబు. ఇది తట్టుకోలేకపోతోంది.’

ప్యాంటు జిప్ దగ్గర ఉబ్బుని ఆయన తాళం వేస్తున్న చేత్తో కప్పుకున్నాడు.

భైరాగి తాళాలు ఆ పాటలో ఒక్క దెబ్బ కూడా తప్పలేదు. కానీ అతని కళ్లు సుధ చిరతల మీద. ఆమె చిరతలు ఇప్పుడు లయలో లేవు. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నప్పుడల్లా అవి వాటంతట అవే ఢీకొంటున్నాయి. టింగ్. టింగ్-టింగ్. టింగ్.

“చూశారా అయ్యా,” నరసింహం పాడుతూనే, రెండు లైన్ల మధ్య పాపారావుకి అన్నాడు. “అమ్మగారి చిరతలు కొత్త లయ కనిపెట్టాయి. ఇలాంటి లయ మా మండలిలో కూడా లేదు. కుండ పొంగే లయ అది.”

పాపారావు ఆనందంగా తల ఊపాడు. ఆయన కళ్లు మూసుకుని ఉన్నాయి.

“పొంగిన కుండ దించి చూస్తే, అడుగున మీగడ మిగిలెనే…
మిగిలిన మీగడ ఎవరిదంటే, కవ్వం తిప్పినవాడిదే…”

పాట ముగిసింది. డోలు చివరి దెబ్బలు. ధుం. ధుం. ధుం.

గుడ్డు ఆగలేదు. తగ్గలేదు. ఆ పూర్తి వేగంలోనే ఆమె లోపల కొట్టుకుంటోంది.

“అబ్బ!” పాపారావు కళ్లు విప్పి, ఒళ్లు విరుచుకున్నాడు. “మా అమ్మ కవ్వం తిప్పుతుంటే మేం మీగడ కోసం కుండ దగ్గరే కూర్చునేవాళ్లం. తిప్పేది ఆమె, తినేది మేము!” ఆయన గట్టిగా నవ్వాడు.

“అదే లోకం తీరు అయ్యా,” అన్నాడు నరసింహం. “తిప్పేవాడు ఒకడు. తినేవాడు ఇంకొకడు. కుండకి మాత్రం ఎవరు తిప్పినా ఒకటే.”

★

“అమ్మగారూ,” నరసింహం తువ్వాలుతో మెడ తుడుచుకున్నాడు. “గొంతు ఎండిపోయింది. కొంచెం మంచినీళ్లు ఇప్పిస్తారా? హారతి దాకా ఈ గొంతు నిలబడాలి.”

“ఆ చివర సుధ కూర్చుంది కదా, అన్నీ ఆమెకే చేతికందాలి,” అంది కమల, మధ్యాహ్నం తాను అన్న మాటే మళ్లీ గుర్తు చేస్తూ.

“సుధా, పెద్దాయనకి నీళ్లు.” పాపారావు.

సుధ ఒక చేయి చాప మీద ఆనించి లేవబోయింది.

ఆమె కుడి మోకాలు నేల నుంచి లేచింది. ఆమె నడుము పైకి లేచింది. ఆ కదలికకి లోపల ఆ గుడ్డు జారుడుగా కిందికి దిగి, ద్వారం దగ్గర ఆగి, ఆ పూర్తి వేగంతో ఆమె పెదాల లోపలి అంచుని కొట్టడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె పూకు బొడిపె ఆ కంపనం అంచునే ఉంది.

ఆమె తొడలు ఒక్కసారిగా వణికాయి. మోకాళ్లు మడతపడ్డాయి.

సుధ మళ్లీ చాప మీదికి కూలింది. ఒక చేయి నేల మీద, ఇంకో చేయి చిన్ని భుజం మీద. చిరతలు చాప మీద దొర్లి, టింగ్‌మని భైరాగి వైపు జారాయి.

“సుధా!” పాపారావు సగం లేచాడు. “ఏమైంది?”

హాల్ మొత్తం ఆమె వైపు చూసింది. కమల కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. సుబ్బారావు ముందుకి వంగాడు. రాము డోలు మీద చేయి పెట్టి, ఏమీ ఎరగనట్టు చూస్తున్నాడు. జేబు మీట మాత్రం వదల్లేదు.

సుధ ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆ ఊపిరి వణికింది. ఆమె నవ్వింది. బలవంతంగా, ఇల్లాలి నవ్వు.

“ఏమీ లేదండీ. కాళ్లు తిమ్మిరెక్కాయి. పొద్దుట్నుంచి కూర్చునే ఉన్నా కదా. పీట మీద, చాప మీద.”

“అయ్యో. ఉపవాసం నీరసం కూడా,” పాపారావు మళ్లీ కూర్చున్నాడు, భరోసాగా. “నువ్వు కూర్చో. చిన్నీ, నువ్వు ఇస్తావా అమ్మా?”

“అలాగే సార్.” చిన్ని లేచింది. లేస్తూ సుధ భుజం మీద చేయి వేసి నొక్కింది. ఆమె చెవి దగ్గరికి వంగి, ఎవరికీ వినిపించకుండా అంది. “తిమ్మిరి కాళ్లకి కాదు కదమ్మా. ఇంకా కిందే.”

చిన్ని వంటింట్లోకి వెళ్లింది.

భైరాగి చాప మీంచి జారిన చిరతల్ని ఏరి, మళ్లీ ఆమె వైపు చాపాడు. ఈసారి అతను దాటి రాలేదు. చేయి చాచి అంతే. ఆమె వాటిని అందుకుంది. ఈసారి అతని వేళ్లు ఆమెని తాకలేదు. తాకకపోవడమే ఆమెకి ఇంకా ఎక్కువ తగిలింది.

నరసింహం విరామ రాగం వాయిస్తున్నాడు. “మా సుధకి ఓపిక ఎక్కువ రా, కానీ ఈ నోము కొంచెం కష్టమే,” అంటున్నాడు పాపారావు సుబ్బారావుతో.

సుధ కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె లోపల ఆ గుడ్డు ఇంకా అదే వేగంతో. ఆమె తొడల మధ్య చాప తడిసిపోయింది. ఆమె పిర్రల కింద ఆ తడి గోరువెచ్చగా. వెనక చీకటి నడవా. దాని చివర వెనక గది తలుపు, సగం దగ్గరికి వేసి.

ఆమె కొంగులో ఫోన్ మళ్లీ కంపించింది.

ఈసారి గుడ్డు కంపనంలో కలిసిపోలేదు. ఈసారి ఆమెకి వెంటనే తెలిసింది.

ఆమె ఫోన్‌ని ఒళ్లో వంచి చూసింది. ఒకే ఒక్క లైను.

M: వెనక గదికి వెళ్లు.

[12345677889]

ఇంట్లో భజన – పార్ట్ 3

“ప్రసాదం పళ్లెం సర్దుకొస్తానండీ,” అంది సుధ. ఎవరికి చెప్పిందో ఆమెకే తెలియదు. పాపారావు కళ్లు మూసుకుని నరసింహం కొత్తగా అందుకున్న విరామ రాగానికి తల ఊపుతున్నాడు.

ఆమె లేవలేదు, జారింది. చాప చివర్నుంచి వెనక్కి, నడవా గుమ్మంలోకి, ఎవరూ దారి ఇవ్వాల్సిన పని లేకుండా. గోడ పట్టుకుని నిలబడింది. లోపల ఆ గుడ్డు ఇంకా పూర్తి వేగంతో.

నడవా పది అడుగులు. కుడి వైపు వంటింట్లో చిన్ని నీళ్ల చెంబు నింపుతోంది, తల తిప్పలేదు. ఎడమ వైపు వెనక గది. సుధ లోపలికి వెళ్లి తలుపు సగానికే దగ్గరికి వేసింది. గడియ పెట్టమని మాస్టర్ చెప్పలేదు.

జీరో బల్బు ఎర్రటి మసక వెలుగు. ఒక మూల పాత ట్రంకు పెట్టె. గోడకి మడత పరుపులు. మధ్యాహ్నపు చాప ఇంకా నేల మీదే. పెరటి వైపు కిటికీకి గడియ.

హాల్లోంచి హార్మోనియం, డోలు, పాపారావు గొంతు. ఈ గదికి అవన్నీ పక్క ఊరి పండగలా దూరంగా వినిపిస్తున్నాయి.

కొంగులో ఫోన్ కంపించింది.

M: పైట.

‘ఇక్కడ. నా మొగుడు పది అడుగుల దూరంలో పాడుతుంటే.’

ఆమె భుజం మీద పిన్ను తీసింది. నీలం షిఫాన్ పైట సన్నుల మీంచి జారి నడుము దగ్గర ముడుచుకుంది.

గోడ అవతల పాపారావు గొంతు: “మా ఆవిడ కోసం ఒక పాత పాట పాడతా!” పాటల పుస్తకం పేజీలు తిరిగాయి.

మొదటి చరణం అయ్యేదాకా ఫోన్ ఏమీ అనలేదు.

M: జాకెట్.

హుక్కులు ముందు వైపు, ఆరు. ఆమె వేళ్లు పైనుంచి కిందికి. ఐదో హుక్కు దాకా. ఆరో దగ్గర ఆగాయి.

నడవాలో అడుగులు.

బరువైన, తెలిసిన అడుగులు. పన్నెండేళ్లుగా రాత్రి బాత్రూమ్‌కి లేచే అడుగులు.

“నీళ్ల చెంబు ఎక్కడ పెట్టావు చిన్నీ? పెద్దాయనకి ఇంకో చెంబు.”

పాపారావు. వంటింటి గుమ్మంలో, ఈ తలుపుకి సరిగ్గా ఎదురుగా. తలుపు సందు నుంచి ఆయన నీలం చొక్కా వీపు కనిపిస్తోంది.

సుధ ఊపిరి ఆపింది. ఆమె చేతులు జాకెట్ అంచుల్ని ఛాతీ మీద పట్టుకున్నాయి. ఆ అంచుల మధ్య సన్నుల లోయ, అందులో మంగళసూత్రం. ఈ నిశ్శబ్దంలో గుడ్డు మూలుగు గదంతా వినిపిస్తోందేమో అనిపించింది.

“ఇదిగో సార్, నిండింది,” చిన్ని గొంతు. “మీరు వెళ్లండి, నేను తెస్తా. అమ్మగారు లోపల ప్రసాదం సర్దుతున్నారు, ఆవిడని కదపకండి. ఉపవాసం నీరసం.”

“అవునవును.” పాపారావు అడుగులు వెనక్కి తిరిగాయి. “సుధా, నెమ్మదిగా చెయ్యి. తొందర లేదు!” ఆయన గొంతు తలుపు వైపు, అరిచినట్టు. ఆయన తలుపు వైపు చూడలేదు.

“అలాగేనండీ,” అంది సుధ. ఆమె గొంతు ఆమెకి కూడా వింతగా వినిపించింది.

అడుగులు హాల్లోకి వెళ్లిపోయాయి. పాట మళ్లీ మొదలైంది.

సుధ ఆరో హుక్కు తీసింది. జాకెట్ నేల మీద పడింది. గాలి తగిలి ఆ మొనలు ఇంకా గట్టిపడ్డాయి.

M: లంగా. లోపలి కాటన్ కూడా.

నీలం కుచ్చిళ్లు లాగింది. ఆరు గజాలు కాళ్ల చుట్టూ గుట్టగా పడ్డాయి. పెళ్లి రోజుకి తానే కొనుక్కున్న చీర. పాపారావు ఆ రోజు ‘బాగుంది’ అని ఒక్క మాట అన్నాడు.

తాకట్టు లంగా ముడి విప్పింది. కింద పూర్తిగా నానిపోయిన కాటన్. తొడల మీంచి లాగుతుంటే అది ఆమె పెదాలకి అతుక్కుని, ఒక జిగట దారం సాగి తెగింది.

M: మిగిలినవి.

ఆకుపచ్చ మట్టి గాజులు తీసి ట్రంకు మీద పెట్టింది. మెట్టెలు కాదు, అవి పెళ్లివి. మంగళసూత్రం కాదు, అది ఆమె మాట.

మిగిలింది: తాళి, మెట్టెలు, బొడ్డు కింద పిర్రల మీదుగా చుట్టుకున్న పసుపు దారం. లోపల ఆ ఊదా రంగు మూలుగు.

M: దారం?

సుధ: ఉంది మాస్టర్. ఎవరూ ముట్టలేదు. నేను కూడా.

M: గుడ్ గర్ల్. ఇప్పుడు ఆ గోడకి ఆనుకుని నిలబడు. చేతులు వెనక్కి. కాళ్లు దూరంగా. వచ్చేవాళ్లు ముందు నీ పూకుని చూడాలి, ముఖాన్ని కాదు.

ఆమె చల్లటి గోడకి ఆనుకుని, చేతులు వెనక్కి పెట్టి, కాళ్లు విడదీసింది.

గోడ అవతల పాపారావు పాట.

★

రెండు పాటలు. బహుశా మూడు. తర్వాత హాల్లో కమల గొంతు.

“అన్నయ్య గారూ, ముత్తైదువుల పసుపు కుంకుమ వేళ. లోపలే జరగాలి. ముందు నేను, తర్వాత లలిత, చిన్ని. మగవాళ్లు లోపలికి రాకూడదు. పాట మాత్రం ఆగకూడదు.”

“ఆగదు ఆగదు!” పాపారావు. “ఒరేయ్ సుబ్బారావ్, పుస్తకం పట్టుకో. గొంతెత్తుదాం.”

పట్టు కుచ్చిళ్ల సరసర. కమల లోపలికి వచ్చి తలుపు మళ్లీ సగానికి వేసి తిరిగింది.

ఆమె కళ్లు సుధని పట్టుకున్నాయి. గోడకి ఆనుకున్న నగ్న ఒళ్లు. మెరుస్తున్న తొడలు. తాళి. పసుపు దారం.

“అమ్మో సుధా…” ఆ బొంగురు గొంతు ఇంకా బొంగురుపోయింది.

ఆమె కొంగులో ఫోన్ కూడా వణికింది. చదివి, మెడ దాకా ఎర్రబడింది. “నాకూ వచ్చింది. అంతా తీయమన్నారు. నీలాగే.”

రాణీ గులాబీ పట్టు కొంగు భుజం మీంచి లాగింది. ఆమె వేళ్లు వణకలేదు. జాకెట్ హుక్కులు రెండు రెండు. ఆమె సన్నులు సుధ వాటికంటే పెద్దవి, బరువుగా వాలి, ముదురు వలయాల మీద లావాటి మొనలు. కుచ్చిళ్లు, లంగా ముడి. కింద ఏమీ లేదు.

మెత్తటి పొత్తికడుపు మడత కింద ఒత్తైన నల్ల వెంట్రుకలు, తడిగా మెరుస్తూ. విశాలమైన పిర్రలు. జడ పిర్రల మొదలు దాకా.

గోడ అవతల ఇద్దరి మొగుళ్ల గొంతులు కలిసి పాడుతున్నాయి.

“నా మొగుడు పాడుతున్నాడు,” అంది కమల. “ఇన్నేళ్లలో నా కోసం ఒక్క పాట పాడలేదు. ఇప్పుడు నేను బట్టల్లేకుండా నిలబడితే గొంతెత్తి పాడుతున్నాడు.”

ఇద్దరి ఫోన్లూ ఒకేసారి వణికాయి.

M: అక్కా చెల్లెళ్లు ముద్దు పెట్టుకోండి. నోటి నిండా.

★

సుధ ఎప్పుడూ ఆడదాన్ని ముద్దు పెట్టుకోలేదు. కమల ముందుకి వచ్చింది. నాలుగు మొనలు ఒకదాన్నొకటి గుచ్చుకున్నాయి. రెండు మంగళసూత్రాలు గలగలమన్నాయి. కమల రెండు చేతులూ సుధ ముఖం పట్టుకున్నాయి.

మొదట మెత్తగా. తర్వాత కమల నాలుక సుధ పెదాల మధ్యకి దూరింది, లావుగా, వెచ్చగా, ఆత్రంగా. సుధ పళ్లు విడిపోయాయి. ఆ నాలుక ఆమె నాలుకని వెతికి, చుట్టుకుని, లాగింది.

‘ఒక ఆడది నా నోట్లో నాలుక పెట్టింది.’ పతివ్రత గొంతు బిత్తరపోయింది. లోపలి లంజ ఏమీ అనలేదు. అది సుధ నాలుకని ముందుకి తోసింది.

కమల నోట్లోంచి ఎంగిలి సుధ నోట్లోకి దిగింది, వెచ్చగా, చిక్కగా. సుధ మింగి, తన ఎంగిలిని నాలుకతో తిరిగి కమల నోట్లోకి తోసింది. కమల మూలుగు సుధ గొంతులోకి దిగింది.

కమల అరచేతుల్లో సుధ సన్నులు. బొటనవేళ్లు మొనల మీద రాసి, పిండాయి. “అమ్మా…” సుధ ఆ నోట్లోనే మూలిగింది.

కమల ముఖం వెనక్కి తీసి, నోట్లో ఎంగిలి పోగు చేసి, సుధ మంగళసూత్రం మీద ఉమ్మింది. అది పుస్తెల మీంచి సన్నుల లోయలోకి పాకింది.

“నీ మొగుడు కట్టిన తాళి మీద నా ఉమ్ము,” అంది కమల. “ఇది ఎవరూ చెప్పలేదు. నేనే చేశా.”

సుధ పూకు గుడ్డు చుట్టూ బిగుసుకుంది. ఆమె నాలుక బయటికి వచ్చింది. కమల దాని మీద సూటిగా ఉమ్మింది. సుధ మింగింది.

సుధ కమల బరువైన పిర్రల్ని పిడికిళ్లలో పట్టుకుని లాగింది. కమల తొడ సుధ తొడల మధ్యకి దూరి, పైకి నొక్కింది. లోపల గుడ్డు. బయట కమల తొడ. సుధ కళ్లు వెనక్కి తిరిగాయి.

“ఏం చేస్తున్నారు ఇద్దరూ? అప్పుడే మొదలుపెట్టేశారా?”

చిన్ని, వెనక లలిత. లోపలికి వచ్చి తలుపు సగానికి వేశారు. ఇద్దరూ పూర్తిగా చీరల్లో, హాల్లో కూర్చున్నట్టే. చిన్ని ముదురు ఎరుపు చేనేత. లలిత ఆకుపచ్చ కాటన్, కళ్లజోడు, ఒంటి జడ, చేతిలో ఫోన్.

“హాల్లో ముత్తైదువలు ముగ్గురు కావాలని చెప్పాం, ఒకరు పూస్తే ఇద్దరు సాక్షి అని,” అంది లలిత. “సార్ ‘శాస్త్రం శాస్త్రమే’ అన్నారు.”

కమల పక్కకి తప్పుకుంది. సుధ పెదాలు ఉబ్బి, కమల ఎంగిలితో మెరుస్తున్నాయి. ఆ మత్తులో సుధ చిన్ని పెదాల వైపు వంగింది.

చిన్ని చేయి పైకి లేచింది. అరచేయి సుధ నోటి మీద. ఆపింది.

“ఆగండి అమ్మగారూ.”

ఆమె గొంతు మృదువుగా ఉంది. ఆ మృదుత్వమే కోసింది.

“నీది మురికి నోరు,” అంది చిన్ని. ‘మీరు’ పోయింది. “పొద్దున పంతులు గారి గూటం దిగిన నోరు. ఇందాకే కమల గారి ఉమ్ము మింగిన నోరు. ఆ నోటితో నాతో ముద్దా?”

ఆ అరచేయి సుధ గడ్డం పట్టుకుని కిందికి నొక్కింది.

“నీ స్థానం కింద.”

సుధ చేయి ఒక్కసారి పుస్తెల మీదికి వెళ్లింది. ఆ మాట అక్కడే ఉంది. ఆమె చేయి మళ్లీ కిందికి దిగింది. ఆ మాట నోటి దాకా రాలేదు.

సుధ మోకాళ్లు వాటంతట అవే వంగాయి. ఆమె ముఖం చిన్ని తొడల ఎత్తులో.

చిన్ని చీర కుచ్చిళ్లని లంగాతో సహా తొడల పైదాకా ఎత్తింది.

కింద ఏమీ లేదు. నల్లటి బలమైన తొడల మధ్య కత్తిరించని ఉంగరాల గుబురు, దాని మధ్య ఉబ్బిన ముదురు పెదాలు, తడిగా. ఉప్పగా, ఘాటుగా, పొద్దుట్నుంచి పనిచేసిన ఆడదాని వాసన సుధ ముక్కుకి కొట్టింది.

“బాగా చూడు,” అంది చిన్ని. “‘పనిదాని ఒళ్లు’ అని దీన్ని చూసి ముక్కు మూసుకునేదానివి. ఇప్పుడు దీనికి నీ నాలుక కావాలి. నీ నాలుకకి ఇంతకంటే గౌరవం ఈ జన్మలో దొరకదు.”

ఆమె చీర కుచ్చిళ్లు సుధ తల మీదికి వదిలింది.

చీకటి. ఎర్ర చేనేత ఆమె తలని, భుజాల్ని కప్పేసింది. లోపల గాలి వేడిగా, ఆ వాసనతో.

“నాకు,” చిన్ని గొంతు ఆ చీర పొరల అవతల నుంచి. “పనిమనిషి పూకు నాకు, ఇంటి ఇల్లాలా.”

సుధ నాలుక బయటికి వచ్చింది.

ఉంగరాల వెంట్రుకలు పెదాలకి, ముక్కుకి గుచ్చుకున్నాయి. తర్వాత ఉప్పటి, కొంచెం పుల్లటి తడి. ఆమె నాలుక కింది నుంచి పైకి ఒక పొడవాటి గీత. చిన్ని తొడలు వణికాయి.

“ఆఁ… అలాగే. ఇంకా లోపలికి. నాలుక కొస కాదే, నాలుక మొత్తం.”

సుధ నాలుక చదునుగా నొక్కి పైకి లాగింది. చిన్ని పూకు బొడిపె ఉబ్బి, గట్టిగా ఆమె నాలుక కొసకి తగిలింది. ఆమె దాని చుట్టూ తిప్పింది. చిన్ని చేతులు చీర పైనుంచే ఆమె తలని తొడల మధ్యకి నొక్కాయి.

“స్స్… హా… నోము చేసిన నాలుక. అందుకే ఇంత నైపుణ్యం.”

చిన్ని రసం సుధ గడ్డం మీంచి కారుతోంది. చప్పరింపుల చప్పుడు ఆ చీర కింద తడిగా, అసభ్యంగా. సుధ సొంత పూకు మాత్రం ఖాళీగా, గుడ్డుతో మాత్రమే మోగుతోంది.

చీర బయట కమల మూలుగు వినిపించింది.

“నువ్వూ కిందికి దిగు, లోన్ సెక్షన్ పెళ్లామా,” లలిత గొంతు, లెడ్జర్ రాసేటప్పటిలా చల్లగా. “నీ మొగుడు అందరి మెడల మీదా లోన్ కత్తి పెడతాడు. ఈ రోజు నీ నాలుక వడ్డీ కడుతుంది.”

ఆకుపచ్చ కాటన్ సరసర. కమల మోకాళ్లు నేలకి తగిలిన శబ్దం. ఆమె మూలుగు మధ్యలోనే తడిగా మూసుకుపోయింది.

“ఇంకా పైకి. నీ మొగుడికి దొరకనిది నీకైనా దొరకాలి కదా,” లలిత స్వరం ఒక్కసారి వణికింది. “ఆఁ. అక్కడే. ఆపావంటే జడ పట్టి లాగుతా.”

ఒక పాట అయ్యాక చిన్ని, లలిత చోట్లు మార్చుకున్నారు. ఇప్పుడు సుధ ముఖం ఆకుపచ్చ కాటన్ కింద, లలిత సన్నటి తొడల మధ్య. కమల ముఖం ఎర్ర చేనేత కింద. “ఇల్లాలి నాలుకకీ బ్యాంకు పెళ్లాం నాలుకకీ తేడా నా పూకుకి తెలియాలి,” అంది చిన్ని. ఆ తేడా తెలిసిందో లేదో ఆమె మూలుగులే చెప్పాయి.

గోడ అవతల ఇద్దరు మొగుళ్ల పాట. గది లోపల ఇద్దరు ముత్తైదువలు చీరలతో నిలబడి. వాళ్ల చీరల కింద ఇద్దరు ఇల్లాళ్లు, తాళి తప్ప ఏమీ లేకుండా, మోకాళ్ల మీద, నాలుకలతో.

★

చిన్ని చీర పైకి లేచింది. సుధ ముఖం గడ్డం నుంచి మెడ దాకా చిన్ని రసంతో మెరుస్తోంది.

చిన్ని ఆమె జుట్టుని కుదుళ్ల దగ్గర పిడికిలి నిండా పట్టి లాగింది. సుధ తల వెనక్కి వాలింది.

“చూడండి లలితమ్మా,” అంది చిన్ని. “పొద్దున కాళ్లకి పసుపు రాసుకుని పీట మీద కూర్చున్న పతివ్రత. ఇప్పుడు పనిదాని రసం గడ్డం మీంచి కారుస్తోంది.”

జుట్టు లాగిన ప్రతిసారీ ఆమె పూకు గుడ్డు చుట్టూ బిగుసుకుంది. నొప్పి నెత్తి మీద. తడి కాళ్ల మధ్య.

“లేచి వంగు. ట్రంకు పట్టుకో.”

సుధ ట్రంకు అంచు పట్టుకుని వంగింది. పసుపు దారం పిర్రల పైభాగం మీద బిగుసుకుంది.

ఫట్.

చిన్ని పని చేసిన అరచేయి ఆమె ఎడమ పిర్ర మీద పడింది. గోడ అవతల డోలు దెబ్బ కూడా సరిగ్గా అప్పుడే. రాము లయ.

“ఆఁ…!”

“ఇది మూడు నెలల క్రితం బస్సులో నువ్వు పెద్దయ్యగారి చెంప మీద కొట్టిన దెబ్బకి,” అంది చిన్ని. ఫట్. కుడి పిర్ర. “ఇది ఆ దెబ్బ గురించి ఇందాక నీ మొగుడు గొప్పగా చెప్పినందుకు.” ఫట్. “ఇది నువ్వు ఆ కథ విని కూడా తడిసిపోయినందుకు.”

ఎర్రబడ్డ పిర్రల వేడి లోపలికి ఇంకి గుడ్డు కంపనంతో కలిసింది. తొడల లోపలి వైపు ఒక సన్నటి ధార కారింది.

లలిత కమలని సుధ పక్కనే ట్రంకు మీద వంచి, ఆమె జడని మణికట్టుకి రెండు చుట్లు చుట్టి లాగింది. కమల వీపు వంగింది.

ఇంకో చేత్తో కమల లావాటి మొనని పిండి, సాగదీసి, వదిలింది. కమల అరిచింది, సగం నొప్పితో, సగం వేరే దాంతో.

చిన్ని సుధ రెండు మొనలూ ఒకేసారి పిండి, కిందికి లాగి, వదిలింది. మంగళసూత్రం సన్నుల మధ్య ఊగింది.

“‘పిండిన కొద్దీ పిడికిలంతా జిడ్డు’,” అంది చిన్ని. “పెద్దయ్యగారు ఈ రాత్రికే రాశారేమో.”

పెరటి వైపు నడవాలో తలుపు కిర్రుమంది.

★

ముందు బీడీ వాసన. తర్వాత దగ్గు.

నరసింహం, వెనక భైరాగి. వీధి గుమ్మం నుంచి పక్క సందులోంచి పెరటి గుమ్మానికి. హాల్లో నరసింహం చెప్పిన మాట: ‘మోకాళ్లు పట్టేశాయి అయ్యా, బయట బీడీ కాల్చి, చిన్నమ్మాయి ఇచ్చిన నూనె రాసుకుని వస్తా.’ హార్మోనియం ఆగింది. డోలు, మొగుళ్ల గొంతులు ఆగలేదు.

ట్రంకు మీద వంగిన రెండు నగ్న ఒళ్లు, రెండు ఎర్రబడ్డ పిర్రలు, ఒక పసుపు దారం. నరసింహం కళ్లు కమల మీద ఆగాయి.

“అబ్బాయ్ ఆ రోజే అన్నాడు, ‘కమలని తర్వాత పిలిపిస్తా’ అని,” అన్నాడు ఆయన మెల్లగా. “పిలిపించాడు. ఆ మనిషి మాట తప్పడు.”

భైరాగి తలుపు సగం వేశాడు. అతని కళ్లు సుధ మీద. బస్సులో వెనక నుంచి చూసిన కళ్లు ఇప్పుడు ముందు నుంచి.

సుధ ఫోన్ వణికింది. లలిత దాన్ని అందుకుని ఆమె చెవి దగ్గర చదివింది.

“‘ముందు నోటితో స్వాగతం. ఇద్దరికీ. తర్వాత కమలకి వదులు. నీ కిందికి ఏదీ దిగదు. దారం దాటదు.’”

చిన్ని సుధ జుట్టు పట్టుకుని మోకాళ్ల మీదికి దించింది. నరసింహం ముందు.

సుధ వణికే చేతులతో పంచె ముడి, చారల డ్రాయరు నాడా విప్పింది.

అది ఆమెకి తెలుసు. పొట్టిగా, లావుగా, ముదురు రంగు, బొడిపెలాంటి గుండు, తెల్ల గుబురు మధ్య నుంచి ఆమె ముఖం వైపు ఊగుతూ. గోడౌన్ పరుపు మీద అది ఎంతసేపు నిలబడిందో ఆమె పూకుకి గుర్తుంది.

‘ఈ రోజు ఇది నా లోపలికి దిగదు,’ అనుకుంది సుధ. ఆ ఆలోచనకే ఆమె పూకు గుడ్డు చుట్టూ ఏడ్చినట్టు బిగుసుకుంది.

ఆమె దాన్ని పట్టుకుని, దాని మీద ఉమ్మి, గుండు దాకా పూసింది. నరసింహం మూలిగాడు.

“ఆ చెంప కొట్టిన చేయే ఇది,” అన్నాడు, ఆమె చేతిని చూస్తూ. “ఈ రోజు నా గూటాన్ని నిమురుతోంది. నోము ముండా, నాలుక ఇవ్వు.”

నాలుక కొస గుండు కింద మడతని చుట్టింది. ఉప్పగా, బీడీ, చెమట, ముసలి మగవాడి ఘాటు. కొస మీద పారదర్శక బొట్టుని నాకి, పెదాలు బిగించి, నోట్లోకి దించింది.

“ఆఁ… అదీ. పళ్లు తగలనీయకు. అబ్బాయ్ బాగా నేర్పాడు నీకు.”

బుగ్గలు లోపలికి, తల ముందుకీ వెనక్కీ. ఎంగిలి ఆ మొడ్డ మీంచి వట్టల మీదికి కారింది.

పక్కన భైరాగి జుబ్బా తీసేశాడు. వెంట్రుకల ఛాతీ మీద ఎర్ర పూసల దండ. పైజామా నాడా అతనే లాగాడు. సుధ నోరు నరసింహం మీద ఆగిపోయింది.

ఆమె చూసిన అన్నిటికంటే పొడవాటిది. నల్లగా, సమంగా లావుగా, పొట్ట వైపు కొంచెం వంగి. పొడవునా ఒక లావాటి నరం. ముదురు ఊదా గుండు సగం చర్మం లోపల.

‘పాపారావుది దీంట్లో సగం కూడా ఉండదు. బస్సులో నా పిర్రల మీద ఆనింది ఇదా.’

భైరాగి ఆమె జుట్టుని చిన్ని చేతి నుంచి తీసుకుని, ఆమె ముఖాన్ని తన వైపు తిప్పాడు. ఆ బరువైన మొడ్డని ఆమె చెంప మీద, కనురెప్పల మీద రాసి, గుండుతో పెదాల మీద రెండుసార్లు తట్టాడు. తలుపు తట్టినట్టు.

“ఇత్తడి పళ్లెం,” అన్నాడు భైరాగి. అతను ఆ రాత్రి అన్న మొదటి పెద్ద మాట. “ఎవరు తోమితే వాళ్లకి మెరుస్తావు. నోరు.”

ఆమె నోరు విచ్చుకుంది. అతను దించాడు.

ఆమె పెదాలు సాగాయి, దవడ నొప్పెట్టింది. సగం దాకా వెళ్లి గొంతు గోడని తాకింది. ఇంకా సగం బయట. ఆమె ఉక్కిరిబిక్కిరై, కళ్ల నుంచి నీళ్లు కారాయి.

అతను జుట్టు పట్టి వెనక్కి లాగాడు. మొడ్డ ఎంగిలి దారాలతో బయటికి జారింది. ఒక్క ఊపిరి. మళ్లీ దించాడు, ఇంకొంచెం లోతు.

“హ్మ్మ్… ఆమ్… గ్ఖ్…”

నరసింహం ఇంకో పక్క తన మొడ్డని ఆమె పెదవి మూలకి నొక్కుతున్నాడు. ఒకటి లోపల, ఒకటి అంచు మీద. ఆమె చేతులు ఎవరూ చెప్పకుండానే రెండిటినీ పట్టుకున్నాయి. ఒకదాన్ని ఊపుతూ, ఇంకోదాన్ని చీకుతూ, మారుస్తూ.

గోడ అవతల పాపారావు ఒక పాత పెళ్లి పాట అందుకున్నాడు. సుబ్బారావు వెంట.

“నీ మొగుడు నీ కోసం పెళ్లి పాట పాడుతున్నాడే,” అంది లలిత, ఫోన్ కెమెరాలోంచి చూస్తూ, ఇంకా రికార్డ్ చేయకుండా. “నువ్వు రెండు మొడ్డల మధ్య తాళం వేస్తున్నావు. చిరతలు లేకుండానే.”

“అక్కా,” అంది చిన్ని. కమలకి. “నీ వంతు.”

కమల మోకాళ్ల మీద పాకి వచ్చి, నరసింహం మొడ్డని సుధ నోటి నుంచి లాక్కున్నంత ఆత్రంగా ఒక్కసారిగా లోపలికి తీసుకుంది. ఆమె ముక్కు తెల్ల వెంట్రుకల్లోకి దూరింది.

“పండిన పండు,” నరసింహం కళ్లు మూసుకున్నాడు. “ఇన్నేళ్లు ఆకలితో ఎదురుచూసిన నోరు ఇది.”

కమల వట్టల్ని ఒక్కొక్కటిగా చప్పరించి, తర్వాత భైరాగి మొడ్డని సుధ నోట్లోంచి బయటికి వచ్చిన క్షణం నాలుకతో అందుకుని, పొడవు మొత్తం నాకింది. సుధ ఎంగిలితో సహా.

ఇద్దరి నాలుకలూ ఆ పొడవు మీద, ఒకటి కింది నుంచి, ఒకటి పై నుంచి, గుండు దగ్గర కలుసుకుని. ఆ మొడ్డ మీదే మళ్లీ ముద్దు. భైరాగి ఇద్దరి జుట్టూ పట్టుకున్నాడు.

★

“చాలు,” అన్నాడు నరసింహం. “ఈ పండు నోటితో తినేది కాదు.”

లలిత ఫోన్ వణికింది. ఆమె చదివింది. ఆమె ముఖంలో ఏదో మారింది. ఆమె ఫోన్‌ని నిలువుగా పట్టుకుని, కెమెరా ఆన్ చేసింది. ఎర్ర బొట్టు. రికార్డింగ్.

“మాస్టర్ ఆర్డర్,” అంది, గదికి. “కమల గారిని తీయమన్నారు. మొత్తం.”

చిన్ని కమలని మధ్యాహ్నపు చాప మీదికి లాగింది. మోకాళ్ల మీద, చేతుల మీద. ఆమె బరువైన పిర్రలు పైకి, గది వైపు.

నరసింహం వెనక మోకరిల్లాడు. ఆయన మోకాళ్లు కిర్రుమన్నాయి. ఆయన మూలిగాడు, నొప్పితో. “ఈ మోకాళ్లు అరవై ఏళ్లవి. కానీ ఈ పని ముందు ఎప్పుడూ వెనక్కి తగ్గలేదు.”

ఆయన తన మొడ్డని కమల పిర్రల మధ్య, ఆ తడి పెదాల మీద రాశాడు. పైకీ కిందికీ. కమల వెనక్కి ఒత్తింది. ఆత్రంగా.

“అడుగు,” అన్నాడు ఆయన.

“దెంగండి,” అంది కమల. ఆమె బొంగురు గొంతు ఇంకా బొంగురు. “దెంగండి పెద్దయ్యా. నా మొగుడు పక్క గదిలో పాడుతుంటే దెంగండి. వాడు ఒక్క పాట పూర్తయ్యేలోగా అయిపోతాడు. మీరు పాట పూర్తయ్యేదాకా ఆపకండి.”

నరసింహం ఒక్కసారిగా దించాడు.

కమల నోట్లోంచి వచ్చిన శబ్దం మూలుగు కాదు, అరుపు కాదు. రెండిటి మధ్య, ఇంకా లోతైనది. చిన్ని వెంటనే తన చీర కొంగుని ఆమె నోటికి అడ్డు పెట్టింది.

“గొంతు దించు, పెరట్లో గడ్డి పరక,” అంది చిన్ని. “నీ అరుపు హాల్ దాకా వెళ్తే నీ మొగుడికి ఇక పాట దొరకదు.”

నరసింహం కమల నడుము పట్టుకుని కొట్టడం మొదలుపెట్టాడు. నెమ్మదిగా కాదు. ఆయన లావాటి పొట్ట ఆమె పిర్రలకి ఢీకొన్న ప్రతిసారీ ఒక తడి చప్పుడు. ఆ చప్పుడు హాల్లో డోలు దెబ్బలతో సరిగ్గా కలిసింది. రాము లయ మార్చలేదు. రాము లయే ఈ దెబ్బల్ని నడిపిస్తోంది.

కమల సన్నులు ఆమె కింద ఊగుతున్నాయి. మంగళసూత్రం చాపకి తగిలి గలగలమంటోంది.

భైరాగి కమల ముందు మోకరిల్లాడు. ఆమె ముఖం ఎత్తి, చిన్ని కొంగుని తీసి, ఆ నోట్లో తన మొడ్డని దించాడు. ఇప్పుడు కమల నోరు ఆ అరుపుల్ని బయటికి వదలలేదు. రెండు వైపులా దిగబడి. ముందు నుంచీ వెనక నుంచీ. ఆమె ఒళ్లు ఆ రెండు మొడ్డల మధ్య ఊయలలా ఊగుతోంది.

లలిత ఫోన్ వాళ్ల చుట్టూ తిరిగింది. నెమ్మదిగా. కమల పిర్రల మధ్య దిగుతున్న నరసింహం మొడ్డ. కమల పెదాల మధ్య భైరాగి. కమల ముఖం. ఆ ముఖంలో కన్నీళ్లు, ఎంగిలి, ఆకలి.

సుధని గోడకి ఆనించి నిలబెట్టారు. చిన్ని ఆమె రెండు చేతులూ పట్టుకుని ఆమె పిర్రల వెనక ఉంచింది.

“చూడు,” అంది చిన్ని. “మాస్టర్ చెప్పారు. నువ్వు చూస్తావు. ముట్టుకోవు. నీ పూకుకి ఈ రాత్రి గుడ్డు తప్ప ఏమీ లేదు.”

సుధ చూస్తోంది. ఆమె తొడలు ఒకదానికొకటి రాసుకుంటున్నాయి. ఆ రాపిడి కూడా చిన్ని మోకాలితో ఆపింది.

★

“మార్చు,” అన్నాడు నరసింహం.

ఇద్దరూ చోటు మారారు. భైరాగి వెనక్కి. నరసింహం ముందుకి, కమల నోటి దగ్గర.

భైరాగి కమల జడని పట్టుకున్నాడు. లలిత మణికట్టుకి చుట్టుకున్నట్టు కాదు. గుర్రం కళ్లెంలా. ఆ జడని ఒక చేతికి చుట్టుకుని, ఇంకో చేత్తో తన పొడవాటి మొడ్డని ఆమె పూకు మీద పెట్టి, జడని లాగుతూనే లోపలికి దించాడు.

కమల తల వెనక్కి వాలింది. ఆమె వీపు విల్లులా వంగింది. ఆ పొడవు మొత్తం ఆమెలోకి దిగింది. ఆమె నోరు విచ్చుకుని, శబ్దం లేకుండా.

“ఇన్నేళ్లుగా ఈ లోతు ఎవరూ తాకలేదు కదా,” అన్నాడు భైరాగి, ఆమె చెవి దగ్గరికి వంగి. “ఇది కౌంటర్ కాదే, లాకర్ రూమ్.”

సుధ ఫోన్ బట్టల గుట్ట మీద వణికింది. చిన్ని దాన్ని అందుకుని సుధ కళ్ల ముందు పట్టుకుంది. సుధ మాత్రమే చూడగలిగేలా, లలిత ఫోన్ కెమెరా అటు తిరిగి ఉన్నప్పుడు. చిన్ని తాను చూడకుండా తల తిప్పుకుంది. అది మాస్టర్ రూల్. సుధకి మాత్రమే.

M: సుబ్బారావు లేచాడు. ‘బాత్రూమ్’ అని పెరటి వైపు వస్తున్నాడు. వాడు ఈ గది దాకా రాకూడదు. వెళ్లు. ఇలాగే. నువ్వు వెళ్తున్నట్టు ఎవరికీ చెప్పకు.

సుధ గుండె ఆగింది.

ఆమె చిన్ని వైపు చూసింది. చిన్ని ఫోన్‌ని ఆమె చేతిలో పెట్టి, మళ్లీ కమల వైపు తిరిగింది. కమల జడ ఇప్పుడు భైరాగి చేతిలో గట్టిగా బిగుసుకుంది. లలిత ఫోన్ కమల ముఖం మీద. ఆ గదిలో ఎవరి కళ్లూ ఇప్పుడు సుధ మీద లేవు.

సుధ ఫోన్‌ని గోడ పక్క బట్టల గుట్ట మీద వదిలి, నగ్నంగా, తలుపు సందులోంచి నడవాలోకి జారింది. పెరటి గుమ్మం వైపు. ఆమె వెనక కమల మూలుగు, భైరాగి దెబ్బల చప్పుడు, హాల్లో డోలు.

ఆమె ఒంటి మీద తాళి, మెట్టెలు, పసుపు దారం. ఆమె లోపల ఆ గుడ్డు.

★

ఆమె ఎంతసేపు బయట ఉందో గదిలో ఎవరూ లెక్కపెట్టలేదు. ఆమె తిరిగి తలుపు సందులోంచి జారి వచ్చినప్పుడు ఆమె పెదాలు ఇంకా ఉబ్బి ఉన్నాయి. ఆమె గడ్డం మీద ఏదో తడి. ఆమె దాన్ని అరచేతితో తుడుచుకుని, ఆ అరచేతిని తన తొడ మీద రాసుకుంది. ఎవరూ అడగలేదు. ఆమె ఎవరికీ చెప్పలేదు.

గదిలో కోణం మారింది.

కమల ఇప్పుడు వెల్లకిలా పడుకుని ఉంది. చాప మీద. ఆమె కాళ్లు భైరాగి భుజాల మీద. ఆమె జడ చాప మీద పాములా పరుచుకుని. భైరాగి ఆమె మీద వంగి, ఆ పొడవాటి మొడ్డని పూర్తిగా బయటికి లాగి, మళ్లీ పూర్తిగా లోపలికి దించుతున్నాడు. ప్రతి దెబ్బకీ ఆమె బరువైన సన్నులు ఆమె గడ్డం దాకా ఎగిరి పడుతున్నాయి.

నరసింహం ఆమె తల దగ్గర మోకరిల్లి, ఆమె తలని తన తొడల మధ్య ఉంచుకుని, తన మొడ్డని తలకిందులుగా ఆమె నోట్లో దించుతున్నాడు. ఆ కోణంలో కమల గొంతు పూర్తిగా విచ్చుకున్న దారి. ఆయన వట్టలు ఆమె ముక్కు మీద, కళ్ల మీద.

“ఆ రోజు నుంచి నేను ఊహించుకున్న ఫొటో ఇది,” అన్నాడు నరసింహం, మూలుగుతూ. “నీ మొగుడు పాడుతుంటే నీ గొంతు నా వట్టల కింద.”

“సుధా,” అంది లలిత, ఫోన్ కదలకుండా. “ఇక్కడ పడుకో. కమల పక్కన. వెల్లకిలా. కాళ్లు విడదీసి.”

సుధ కమల పక్కన పడుకుంది. చాప తడిగా, కమల చెమటతో. ఆమె కాళ్లు విడదీసింది. ఆమె పూకు గాలిలో, ఆ గుడ్డు మోత అంచున, ఎవరూ తాకకుండా. పసుపు దారం ఆమె బొడ్డు కింద బిగుసుకుని.

కమల చేయి చాప మీద పాకి, సుధ చేతిని పట్టుకుంది. గట్టిగా. ఇద్దరు ఇల్లాళ్లు, పక్క పక్కనే, వెల్లకిలా, చేతులు కలిపి. ఒకరు దెంగించుకుంటూ. ఇంకొకరు చూస్తూ, ఖాళీగా.

భైరాగి దెబ్బలు వేగమయ్యాయి. అతని గడ్డం మీంచి చెమట కమల సన్నుల మీద పడుతోంది. కమల పిర్రలు చాప మీంచి లేస్తున్నాయి. ఆమె పూకు అతని చుట్టూ వణికింది, బిగుసుకుంది, ఇంకా బిగుసుకుంది. నరసింహం మొడ్డ నోట్లో ఉండగానే ఆమె ఒళ్లు మొత్తం కొట్టుకుంది. ఆమె కాళ్లు భైరాగి భుజాల మీద బిగుసుకున్నాయి. ఆమె సుధ చేతిని ఎముకలు నలిగేంత గట్టిగా పిండింది.

కమల కార్చుకుంది. నోట్లో మొడ్డతో. మొగుడు పాడుతుంటే.

“ఇప్పుడు,” అన్నాడు భైరాగి.

అతను బయటికి లాగాడు. కమల తల పక్కకి కదిలి, నరసింహం మొడ్డ ఆమె నోట్లోంచి జారింది. భైరాగి కమల ఛాతీ మీదికి ఎక్కి, ఆమె ముఖం మీద వంగి, తన మొడ్డని రెండుసార్లు ఊపాడు.

మొదటి ధార ఆమె నుదుటి మీద, ఆమె కుంకుమ బొట్టు మీద పడింది. రెండోది ఆమె కనురెప్పల మీద. మూడోది ఆమె బుగ్గ మీంచి ఆమె చెవి దాకా. ఆమె నోరు విచ్చుకుని ఉంది. నాలుగోది, ఐదోది ఆ నాలుక మీద.

నరసింహం తన మొడ్డని ఆమె పెదాల మధ్య మళ్లీ దించి, ఆమె తలని పట్టుకుని, మూలుగుతూ ఆమె నోట్లోనే కార్చాడు. ఆయన పొట్ట వణికింది. కమల గొంతు కదిలింది. మింగుతూ. ఆయన బయటికి తీసినప్పుడు మిగిలింది ఆమె పెదాల అంచు నుంచి కారింది.

ఆయన మొడ్డ ఇంకా వణుకుతోంది. చివరి ధారలు. ఆయన తిరిగి, సుధ వైపు వంగి, ఆ చివరి రసాన్ని ఆమె పొత్తికడుపు మీద, పసుపు దారం మీద, ఆమె పూకు పెదాలకి అంగుళం పైన పిండాడు.

వేడిగా. జిగటగా. ఆమె పూకుకి ఇంత దగ్గరగా. ఇంత దూరంగా.

“ఇది నీ వాటా,” అన్నాడు నరసింహం, ఊపిరి పీలుస్తూ. “బయటే. ఆ దారం దాటదు. అబ్బాయ్ ఆర్డర్.”

సుధ ఒళ్లు వణికింది. ఆమె పిర్రలు చాప మీంచి లేచాయి, ఆ రసం వైపు, ఆ దారం కిందికి. ఏదీ దిగలేదు. ఆ రసం ఆమె పొత్తికడుపు మడతలో ఆగి, చల్లబడుతోంది. ఆమె పూకు ఖాళీగా, గుడ్డు చుట్టూ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.

★

లలిత ఫోన్ కమల ముఖం దగ్గరికి వచ్చింది. దగ్గరగా. భైరాగి రసంతో పూసిన నుదురు, కనురెప్పలు. నరసింహం రసం కారుతున్న పెదవి మూల. కమల కళ్లు సగం మూసుకుని, మత్తుగా.

లలిత ఫోన్ కిందికి దించింది. రికార్డింగ్ ఆపలేదు.

“తీయనా?” అంది లలిత, మెల్లగా, కమలకి మాత్రమే. “ఇది. మీ ఆయనకి పంపుదామా?”

గది నిశ్శబ్దమైంది. గోడ అవతల డోలు, మొగుళ్ల పాట.

కమల కళ్లు విచ్చుకున్నాయి. పూర్తిగా. ఆ కళ్లలో మత్తు పోయింది. ఏదో పాతది, గట్టిది, ఇన్నేళ్లుగా నేల కింద పాతిపెట్టింది పైకి వచ్చింది.

“పంపండి.”

ఆమె గొంతు బొంగురు, కోపంతో వణుకుతోంది.

“ఒక్కసారీ తృప్తి పరచలేదు. ఒక్క రాత్రి కూడా. ఇన్నేళ్లలో ఒక్క రాత్రి కూడా. పక్కకి తిరిగి గురకపెట్టేవాడు.

[12345677889]

బ్యాంకులో అందరి పెళ్లాల గురించి కథలు. ఇంట్లో నేను ఒక గోడని. ఈ ముఖం చూడనివ్వండి వాడిని. వాడి పెళ్లాం ముఖం ఎలా ఉంటుందో, నిండినప్పుడు. పంపండి.”

లలిత తల ఊపింది. ఆమె ఫోన్‌లో ఏదో టైప్ చేసింది. తర్వాత చదివింది.

“మాస్టర్ అంటున్నారు: ‘ముఖం మసక చేస్తాను. ఒంటిని కాదు. పంపేది నేను. ఎప్పుడో నేను నిర్ణయిస్తా.’”

కమల కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె పెదాల మీద రసం. ఆమె నాలుక బయటికి వచ్చి, ఆ రసాన్ని నాకింది. నెమ్మదిగా. ఒక్కసారి కాదు. మొత్తం.

★

నరసింహం మోకాళ్ల నొప్పితో మూలుగుతూ లేచి, డ్రాయరు, పంచె సర్దుకున్నాడు. భైరాగి పైజామా, జుబ్బా.

తర్వాత నరసింహం లలిత దగ్గరికి వెళ్లాడు. ఆమె కళ్లజోడు పైకి జరిపి, ఆమె ముఖాన్ని రెండు చేతులతో పట్టుకుని, ఆమె పెదాల మీద ముద్దు పెట్టాడు. మెత్తగా. గౌరవంగా. ఒక చిన్న పిల్లకి పెట్టినట్టు కాదు, ఒక యజమానురాలికి పెట్టినట్టు.

“మంచి పని చేశావమ్మా. ఫోన్ ఒక్కసారి కూడా వణకలేదు.”

భైరాగి చిన్ని ముందు నిలబడ్డాడు. చిన్ని తల ఎత్తింది. అతను ఆమె నడుము పట్టుకుని దగ్గరికి లాగి, ఆమె నోటిని పూర్తిగా తన నోట్లోకి తీసుకున్నాడు. పొడవుగా. లోతుగా. చిన్ని చేతులు అతని మెడ చుట్టూ. ఆమె ముక్కుపుడక అతని గడ్డంలో చిక్కుకుంది.

అతను వదిలినప్పుడు చిన్ని నవ్వింది. ఊపిరి లేకుండా.

నేల మీద, చాప మీద, ఇద్దరు నగ్న ఇల్లాళ్లు పక్కపక్కనే పడుకుని ఉన్నారు. ఒకరి ముఖం నిండా రసం. ఇంకొకరి పొత్తికడుపు మీద. ఇద్దరి పెదాలూ ఉబ్బి, ఇద్దరి నోళ్లూ ఈ రాత్రి మొడ్డల్నీ పూకుల్నీ తాకి.

ఆ పెదాల వైపు ఎవరూ వంగలేదు.

నరసింహం, భైరాగి పెరటి గుమ్మం వైపు వెళ్లిపోయారు. వెళ్తూ ఒక్కసారి కూడా కింది వైపు చూడలేదు.

సుధ, కమల నేల మీదే, కళ్లు కిందికి దించుకుని ఉండిపోయారు. ఒకరి చేయి ఇంకొకరి చేతిలో.

ముద్దు అనేది పైన నిలబడ్డవాళ్లకి. కింద ఉన్నవాళ్లకి కాదు.

[12345677889]

ఇంట్లో భజన – పార్ట్ 4

హాల్లో హార్మోనియం ఆగి పావుగంట అయింది.

పాపారావు దాన్ని లెక్క చేయలేదు. ఆయన ఒళ్లో పాత పాటల పుస్తకం. పెళ్లయిన కొత్తలో రైల్వే స్టేషన్ దగ్గర కొన్నది. అంచులు చిరిగి, పేజీల మధ్య ఎండిన మల్లెపూలు. ఆయన ఒక పాట అయిపోగానే ఇంకో పేజీ తిప్పుతున్నాడు. గొంతు శ్రుతిలో లేదు. ఉత్సాహం మాత్రం శ్రుతి దాటిపోయింది.

రాము డోలు ఆగలేదు. ఆ దెబ్బలు ఇప్పుడు ఏ పాటకీ తాళం కాదు. పాపారావు గొంతు ఎటు వెళ్తే అటు వెంట వెళ్తున్నాయి. రాము ఎడమ చేయి డోలు అవతలి వైపు సన్న పుల్ల పట్టుకుంది. ఆ చేయి ఎప్పుడో ఒకసారి జేబు దగ్గరికి వెళ్లి, మళ్లీ డోలు మీదికి వస్తోంది.

సుబ్బారావు పాడట్లేదు. ఆయన పెదాలు కదులుతున్నాయి. గొంతు కదలట్లేదు.

ఆయన కళ్లు నడవా గుమ్మం మీద.

ఆడవాళ్ల చాప ఖాళీ. నాలుగు చోట్ల నాలుగు ఆనవాళ్లు. కమల కూర్చున్న చోట పడిపోయిన ఒక మల్లెపూవు. లలిత చోట పాటల పుస్తకం. చిన్ని చోట ఖాళీ నీళ్ల చెంబు. చివరి మూలలో, సుధ కూర్చున్న చోట, చాప ముదురు రంగులో మారిన ఒక గుండ్రటి మచ్చ. ఫ్యాన్ ఆపేసిన ఆ వేడిలో ఇంకా ఆరలేదు.

‘నీళ్లు ఒలికాయేమో.’ ఆయన ఆ మచ్చ మీంచి కళ్లు తిప్పుకున్నాడు. తిప్పుకోలేకపోయాడు.

ముత్తైదువుల పసుపు కుంకుమ. ఒక్కొక్కరికి ఐదు నిమిషాలు. నలుగురికి ఇరవై. ఇప్పటికి అరగంట దాటింది. కమల వెళ్లి ఇరవై ఐదు నిమిషాలు. లోపల్నుంచి ఒక్క గాజు శబ్దం కూడా రాలేదు. డోలు మోత అన్నిటినీ మింగేస్తోంది.

పొద్దున్నటి దృశ్యం ఆయన బుర్రలో మళ్లీ తిరిగింది. పూజ గది. కమల ఉబ్బిన పెదాలు. పెదవి మూల ఆ తెల్లటి మరక, ‘పాయసం అండీ’ అని ఆమె నవ్వడం. ఆ ఆటో కుర్రాడు గోడకి ఆనుకుని నిలబడటం.

ఆయన కళ్లు రాము మీదికి వెళ్లాయి.

రాము ఇక్కడే ఉన్నాడు. వీధి గుమ్మం దగ్గర. డోలు కొడుతూ. అరగంటగా ఇక్కడే. ఒక్క అడుగు కూడా కదలలేదు.

అనుమానం దాని గురి కోల్పోయింది. గురి లేని అనుమానం ఇంకా ఎక్కువ కుడుతుంది.

‘హార్మోనియం ముసలాడు. తాళాల గడ్డంవాడు. బీడీ అని బయటికి వెళ్లి పావుగంట. ఒక బీడీకి పావుగంటా?’

ఆయన తన ఆలోచనని తానే నవ్వుకున్నాడు. ‘ఆ ముసలాడు మోకాళ్లు లేవనివాడు. కమలకి ఆ వయసువాడి మీద ఏం…’

కానీ ఆ నవ్వు ఆయన పెదాల దాకా రాలేదు.

గోడ మీద గడియారం ఎనిమిదిన్నర దాటింది.

“ఒరేయ్,” ఆయన పాపారావు భుజం తట్టాడు. “బాత్రూమ్‌కి వెళ్లొస్తా.”

పాపారావు పాట ఆపకుండానే తల ఊపి, తర్వాత పాట మధ్యలో ఆగాడు. “ఆగాగు. నడవాలోంచి వెళ్లకు రా. ఆడవాళ్ల పసుపు కుంకుమ జరుగుతోంది. కమల గారు చెప్పారు కదా, మగవాళ్లు లోపలికి రాకూడదని. ఆ పక్క సందులోంచి పెరట్లోకి వెళ్లు. బాత్రూమ్ పెరట్లోనే. ఆ కిటికీ దగ్గర టార్చ్ ఉంది, తీసుకెళ్లు. అటు బల్బు లేదు. పాములు.”

“పాములకి భయపడను రా నేను.”

“నువ్వు భయపడకపోయినా అవి కాటేస్తాయి,” పాపారావు నవ్వాడు. “టార్చ్ తీసుకెళ్లు.”

సుబ్బారావు టార్చ్ అందుకుని లేచాడు. వీధి గుమ్మం దాటుతూ రాము పక్క నుంచి వెళ్లాడు. రాము తల ఎత్తలేదు. అతని కర్ర డోలు మీద పడుతూనే ఉంది. ధుం. ధుం. కానీ సుబ్బారావు గుమ్మం దాటిన క్షణం రాము ఎడమ చేయి జేబులోకి వెళ్లింది. ఈసారి మీట కోసం కాదు. ఫోన్ కోసం. ఒక్క అక్షరం టైప్ చేసి, మళ్లీ జేబులోకి.

పాపారావు ఇంకో పేజీ తిప్పాడు. “ఈ పాట మా అమ్మకి చాలా ఇష్టం,” అన్నాడు ఖాళీ హాల్‌కి.

★

పక్క సందు ఇరుకుగా, చీకటిగా. ఒక పక్క ఇంటి గోడ. ఇంకో పక్క పక్కింటి ప్రహరీ. కాళ్ల కింద తడి మట్టి, ఎండిన ఆకులు. సుబ్బారావు టార్చ్ వెలుగు ఆ మట్టి మీద తిరిగింది.

ఆ మట్టిలో అడుగుల గుర్తులు. చెప్పుల గుర్తులు. రెండు జతలు. ఒకటి పెద్దది, ఈడ్చినట్టు. ఇంకోటి పొడవాటిది, తేలికైనది. రెండూ పెరటి వైపే.

ఆయన గుండె కొట్టుకోవడం మారింది.

సందు చివర పెరడు విశాలంగా విచ్చుకుంది. మధ్యలో ఒక నూతి గట్టు. దాని పక్కన బట్టలు ఉతికే బండ. మూలలో ఒక కరివేపాకు చెట్టు. ఎడమ పక్క ఇంటి వెనక గోడ, అందులో పెరటి గుమ్మం, దాని పక్కనే వెనక గది కిటికీ. కుడి వైపు, ప్రహరీకి ఆనించి, తగరం రేకు తలుపుతో ఒక చిన్న బాత్రూమ్ గది.

పెరటి గుమ్మం గడప దగ్గర రెండు బీడీ ముక్కలు. టార్చ్ వెలుగులో. సుబ్బారావు వంగి ఒకదాన్ని తాకాడు. కొస ఇంకా వెచ్చగా.

ఆయన కళ్లు కిటికీ వైపు వెళ్లాయి.

కిటికీ రెక్కలు దగ్గరికి వేసి ఉన్నాయి. కానీ రెక్కల మధ్య సన్నటి సందు. ఆ సందులోంచి ఒక ఎర్రటి, మసక వెలుగు గీత. జీరో బల్బు వెలుగు. ఆ గీత మీద ఏదో నీడ కదిలింది.

సుబ్బారావు టార్చ్ ఆపేశాడు. ఒక అడుగు ఆ కిటికీ వైపు వేశాడు.

“సుబ్బారావు గారూ.”

ఆ గొంతు ఆయన వెనక నుంచి, కుడి పక్క నుంచి వచ్చింది. బాత్రూమ్ వైపు నుంచి. గుసగుసగా. కానీ ఆ పెరడు నిశ్శబ్దంలో అది ఆయన వీపు మీద చేయి వేసినట్టు తగిలింది.

ఆయన తిరిగాడు.

బాత్రూమ్ గోడ పక్కన, కరివేపాకు చెట్టు నీడ అంచున, సుధ నిలబడి ఉంది.

ఆయన టార్చ్ వెలిగించలేదు. అవసరం లేదు. మబ్బు దాటిన సగం చంద్రుడు ఆ పెరట్లో కావాల్సినంత వెలుగు పోశాడు.

ఆమె ఒంటి మీద ఏమీ లేదు.

ఆయన ఆ మాటని బుర్రలో ఒకసారి అనుకున్నాడు. తర్వాత కళ్లతో ఇంకోసారి చదివాడు. ‘ఏమీ లేదు.’ చీర లేదు. జాకెట్ లేదు. లంగా లేదు. చంద్రుడి వెలుగులో ఆమె భుజాలు, సన్నులు, పొట్ట, తొడలు అన్నీ ఒకే వెండి రంగులో. సన్నుల మధ్య మంగళసూత్రం మెరుస్తోంది. బొడ్డు కింద, నడుము చుట్టూ, ఒక సన్నటి పసుపు గీత. పాదాల దగ్గర మెట్టెల మెరుపు. విప్పేసిన జుట్టు ఆమె పిర్రల దాకా.

ఆయన నోరు ఎండిపోయింది. ఆయన చేతిలో టార్చ్ బరువెక్కింది.

“ఇలా ఎందుకొచ్చావ్?”

ఆయన గొంతు ఆయనకే వింతగా వినిపించింది. బ్యాంకులో లోన్ అడగడానికి వచ్చినవాళ్లని ఆయన అడిగే గొంతు కాదు. పిల్లాడి గొంతు.

సుధ ఒక అడుగు ముందుకి వేసింది. చంద్రుడి వెలుగులోకి పూర్తిగా. ఆమె కళ్లు ఆయన కళ్లని పట్టుకున్నాయి. ఆ కళ్లు కిటికీ వైపు తిరగకుండా.

“నీ కోసమే వచ్చా,” అంది. “నీ డిపాజిట్ తీసుకోవడానికే.”

★

ఆ మాట ఆయనకి ఎక్కడ తగిలిందో ఆమెకి కనిపించింది.

ఆయన ప్యాంటు జిప్ దగ్గర. ఒక్కసారిగా. ఆయన భుజాలు నిటారుగా అయ్యాయి. ఆయన కళ్లలోంచి అనుమానం జారిపోయి, దాని చోట ఆకలి కూర్చుంది. ఆయన మర్చిపోయిన మాటని ఆయనకే గుర్తు చేసినట్టు. డిపాజిట్. ఆయన బ్యాంకు. ఆయన భాష. ఆయన కోసం ఎవరో ఆ భాషలో మాట్లాడారు.

‘చూడు. చూడు ఇక్కడ. కిటికీ వైపు కాదు.’ సుధ బుర్రలో ఆ మాట ఒక్కటే తిరుగుతోంది.

ఆ కిటికీ వెనక కమల. ఆమె జడ భైరాగి పిడికిట్లో. ఆమె నోట్లో నరసింహం. ఆ ఎర్ర వెలుగు గీత మీద కదిలిన నీడ ఎవరిదో సుధకి తెలుసు. సుబ్బారావుకి తెలియకూడదు. ఇవ్వాళ కాదు. ఇలా కాదు. మాస్టర్ చెప్పాడు. కానీ మాస్టర్ చెప్పకపోయినా సుధ ఈ పని చేసేదే. కమల ఆ గదిలో తన చేయి పట్టుకుంది. అక్కా అని పిలిచింది తను.

పతివ్రత గొంతు ఏడ్చింది. ‘నీ ఇంటి పెరట్లో. బట్టల్లేకుండా. పరాయి మొగాడి ముందు. నీ మొగుడు అవతల పాడుతుంటే.’

లోపలి లంజ గొంతు కోపంగా జవాబిచ్చింది. ‘అక్కని కాపాడుతున్నా. నోరు మూసుకో.’

“ఇక్కడ కాదు,” అంది సుధ. ఆయన చేయి పట్టుకుంది. “ఆ కిటికీ పక్కన కాదు. లోపల ఆడవాళ్లు ఉన్నారు. పసుపు కుంకుమ. ఎవరైనా తొంగి చూస్తే?”

ఆమె ఆయన్ని బాత్రూమ్ గోడ వెనక్కి లాగింది. ప్రహరీకీ బాత్రూమ్ గోడకీ మధ్య ఉన్న ఇరుకు చోటులోకి. అక్కడ బట్టలు ఉతికే బండ. దాని మీద సబ్బు మరకలు, నీళ్ల తడి. ఆ చోటు నుంచి కిటికీ కనిపించదు. కిటికీ నుంచి ఆ చోటు కనిపించదు. అక్కడి నుంచి కనిపించేది ప్రహరీ అవతల ఖాళీ స్థలం, అందులో ఒక గడ్డివాము, ఆకాశం.

సుబ్బారావు టార్చ్ బండ మీద పెట్టాడు. ఆయన రెండు చేతులూ ఒక్కసారిగా ఆమె మీద పడ్డాయి.

సన్నుల మీద. ఆత్రంగా. పిండుతూ. మొదటిసారి నీళ్లు దొరికినవాడిలా. ఆయన వేళ్లు ఆమె మొనల్ని పట్టుకుని లాగాయి. ఆమె మూలిగింది. నిజంగానే. ఆ మొనలు చిన్ని, లలిత చేతుల్లో అప్పటికే నలిగి నొప్పిగా ఉన్నాయి. ఆ నొప్పి మీద ఇంకో నొప్పి.

“ఎంత కాలం,” సుబ్బారావు గొంతు బొంగురుపోయింది. “ఎంత కాలం నుంచి ఇలా చూడాలని. నిన్న ఆ స్టోర్ రూమ్‌లో సగం. పొద్దున పూజ గదిలో దూరం నుంచి. ఇందాక వత్తులు పేనుతుంటే నువ్వు నన్ను వెక్కిరించావు. ఇప్పుడు బట్టల్లేకుండా నా ముందు.”

ఆయన చేయి ఆమె పొట్ట మీంచి కిందికి జారింది. బొడ్డు దాటింది. పసుపు దారం దగ్గరికి.

సుధ ఆ చేతిని పట్టుకుంది. గట్టిగా.

“అక్కడ కాదు.”

“ఏం?”

ఆమె లోపల ఆ గుడ్డు కొట్టుకుంటోంది. పూర్తి వేగంతో. ఆయన వేళ్లు ఇంకో రెండు అంగుళాలు కిందికి వెళ్తే ఆ కంపనం ఆయన వేళ్లకే తగులుతుంది. ఆ మోత ఆయన చెవికి వినిపించకపోవడానికి కారణం ఒక్కటే: ప్రహరీ అవతల గడ్డివాములోంచి వస్తున్న కీచురాళ్ల రొద. ఆ రొద ఆ గుడ్డు రొదకి అక్క చెల్లెలిలా ఉంది.

“దెంగుతా,” అన్నాడు సుబ్బారావు. ఆయన ఊపిరి ఆమె ముఖం మీద వేడిగా. ఆయన ఇంకో చేయి అప్పటికే ప్యాంటు బెల్టు దగ్గర. “ఇక్కడే. ఈ బండ మీద వంచి. నిన్న సగంలో ఆపా. ఇవ్వాళ ఆపను. పొద్దుట్నుంచి నాకు ఇదే ధ్యాస. దెంగుతా నిన్ను.”

★

సుధ ఆయన బెల్టు మీద చేయి వేసింది. ఆపలేదు. బెల్టు విప్పడంలో సాయం చేసింది. ఆ సాయమే ఆయన్ని ఆపింది. ఆయన ఆగి ఆమె వైపు చూశాడు.

“దెంగొచ్చు,” అంది సుధ, మెత్తగా. “కానీ ఈ రోజు కాదు.”

“ఏం? ఎందుకు?”

ఆమె ఆయన చేతిని తీసుకుని తన బొడ్డు కిందికి తెచ్చింది. పసుపు దారం మీద పెట్టింది. ఆ మూడు ముళ్ల మీద. ఆయన వేళ్లు ఆ ముళ్లని తాకాయి. ఆ దారం దగ్గరే ఆగాయి.

“ఇది గుర్తుందా?” అంది. “పొద్దున పంతులు గారు కట్టారు. మీరు పక్కనే ఉన్నారు. మీరే అన్నారు. ‘సరైన చోట సీల్ వేశారు.’ గుర్తుందా?”

సుబ్బారావు కళ్లు ఆ దారం మీద. ఆయనకి గుర్తొచ్చింది. ఆయన మాట. పాపారావు నవ్వు. ‘సీలే ముఖ్యం.’

“పంతులు గారు తర్వాత నాకు ఒక్కదానికే చెప్పారు,” సుధ గొంతు ఇంకా తగ్గింది. ఒక రహస్యం చెప్తున్నట్టు. కొంచెం నిజం, కొంచెం అల్లిక. “ఈ నోములో కింది గడప సీలు. నోము పూర్తయ్యేదాకా ఆ గడప దాటి ఏదీ లోపలికి దిగకూడదు. మొగుడిది కూడా. దిగితే నోము విరుగుతుంది. విరిగితే దోషం ఎవరి మీద పడుతుందో తెలుసా? దిగినవాడి మీద. వాడి ఇంటి మీద. వాడి ఉద్యోగం మీద.”

“అదంతా…”

“మూఢ నమ్మకం అంటారా?” సుధ నవ్వింది. “మీరే కదా పొద్దున ఆ సీల్ గురించి ఆడిట్ భాషలో మాట్లాడారు. ‘బయట సీల్ చెక్కుచెదరకుండా ఉంటే చాలు’ అని. ఆడిట్ వాళ్లకి సీల్ మీదే నమ్మకం. లోపల ఏముందో వాళ్లు చూడరు. మీరు ఈ రోజు ఆ సీల్ తెంపితే…” ఆమె ఆయన వేళ్లని దారం మీంచి తీసి, తన పెదాల దగ్గరికి తెచ్చింది. “రేపు మీ బ్రాంచ్‌లో ఏ ఫైలు దొరికిపోతుందో ఎవరికి తెలుసు?”

సుబ్బారావు ముఖం మారింది. ఆ మనిషి లోన్ సెక్షన్ మనిషి. ఆ సెక్షన్‌లో ఎన్ని ఫైళ్లు ఆయన సంతకం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాయో, అందులో ఎన్ని సరిగ్గా లేవో ఆయనకే తెలుసు. ఆ భయం ఆయన కళ్లలో ఒక్క రెప్పపాటు కనిపించింది.

ఆమె ఆయన చూపుడు వేలిని తన పెదాల మధ్యకి తీసుకుని, చప్పరించింది. నెమ్మదిగా. ఆ వేలు మొదలు దాకా. తర్వాత బయటికి లాగి, ఆ వేలి కొస మీద నాలుక తిప్పింది.

“కింది గడప సీలు,” అంది. “పై గడప నోములో లేదు.”

ఆయన ఊపిరి ఆగింది.

“పై గడప ఎప్పుడూ విచ్చుకునే ఉంటుంది. మీ కోసం. డిపాజిట్ పై కౌంటర్‌లోనే తీసుకుంటా. కిందిది నోము అయ్యాక. అప్పుడు అది వడ్డీతో సహా.”

ఆమె బండ పక్కన తడి నేల మీద మోకరిల్లింది.

బండ పక్కన మట్టి చల్లగా, తడిగా. ఆమె మోకాళ్ల కింద చిన్న రాళ్లు గుచ్చుకున్నాయి. ఆమె లోపల ఆ గుడ్డు ఆ కొత్త భంగిమకి తన చోటు మార్చుకుని, ఇంకా లోతుగా దిగి కొట్టుకుంటోంది.

సుబ్బారావు బెల్టు విప్పాడు. జిప్ కిందికి. ఆయన చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఆ వణుకు ఆమెకి నచ్చింది.

‘నా మొగుడి స్నేహితుడు. నా మొగుడి బ్యాంకు. నా మొగుడి పెరడు. నా మొగుడి లుంగీ ఇందాకే ఈ దండెం మీద ఆరేశా.’

ఆమె ఆయన ప్యాంటుని, లోపలి డ్రాయరుని తొడల దాకా కిందికి లాగింది.

అది ఎగిరి ఆమె ముఖం ముందు నిలబడింది.

నిన్న ఆ స్టోర్ రూమ్ మసక వెలుగులో ఆమె దాన్ని చూసింది. ఇప్పుడు చంద్రుడి వెలుగులో. పాపారావుది కంటే పొడవు. పాపారావుది కంటే లావు. ఆమె మొగుడిది ఆమె అరచేతిలో దాక్కుంటుంది. ఇది ఆమె అరచేతిని దాటి, ఇంకో పిడికిలికి చోటు మిగుల్చుకుంది. కొంచెం ఎడమ వైపు వంగి. గుండు లావుగా, ముదురు ఎరుపు, చర్మం పూర్తిగా వెనక్కి జారి. పైన ఒక పచ్చ నరం. కింద వట్టలు బరువుగా, వేలాడుతూ. ఆయన తల నల్లగా రంగు వేసుకున్నాడు. కింది వెంట్రుకలకి రంగు లేదు. వాటిలో సగం తెల్లబడ్డాయి.

సుధ ఆ తెల్ల వెంట్రుకల్ని చూసి నవ్వుకుంది. ఆమెకి ఆ నవ్వు ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో తెలియదు.

ఆమె దాన్ని రెండు చేతులతో పట్టుకుంది. ఒక చేయి వట్టల దగ్గర, ఇంకో చేయి మధ్యలో. గుండు ఇంకా బయటే మిగిలింది. వేడిగా. నాడి కొట్టుకుంటూ. ఆమె దాన్ని ఒకసారి కిందికీ పైకీ నిమిరింది. సుబ్బారావు మోకాళ్లు వంగాయి. ఆయన ఒక చేయి బండ అంచుని పట్టుకుంది.

“ఇంత బరువు రోజూ మోసుకుని తిరుగుతారా?” అంది సుధ, ఆయన కళ్లలోకి చూస్తూ. “బ్యాంకులో కుర్చీలో ఎలా కూర్చుంటారు?”

సుబ్బారావు నవ్వాడు. ఆ నవ్వు గర్వంతో ఉబ్బింది. “నా ఫైళ్లు చూసినవాళ్లంతా ఇదే అడుగుతారు.”

“నా మొగుడు దీని పక్కన నిలబడితే,” సుధ ఆగింది. ఆయన మొడ్డని తన చెంపకి ఆనించింది. దాని పొడవు ఆమె గడ్డం నుంచి కనుబొమ్మ దాకా. “వాడిది దీంట్లో మూడో వంతు కూడా ఉండదు. రెండు నిమిషాలు. మూడు ఊపులు. గురక. ఇన్నేళ్లుగా నాకు తెలిసింది అంతే.”

ఆ మాటకి ఆయన మొడ్డ ఆమె చెంప మీద ఎగిరింది.

ఆమె నోట్లో ఉమ్ము పోగు చేసింది. ఆ గుండు మీద నెమ్మదిగా కారనిచ్చింది. ఒక పొడవాటి ఎంగిలి దారం ఆమె పెదవి నుంచి ఆ గుండు దాకా సాగి, దాని మీద పడి, కిందికి జారింది. ఆమె అరచేతితో ఆ ఎంగిలిని ఆ పొడవు మొత్తం పూసింది. పైకి, కిందికి. చంద్రుడి వెలుగులో అది తడిగా మెరుస్తోంది.

“లంజా…” సుబ్బారావు గొంతు గుసగుస కంటే తక్కువ. “పొద్దున పీట మీద ఎంత సిగ్గుగా కూర్చున్నావు. చూడు ఇప్పుడు నిన్ను.”

ఆమె నాలుక కొస బయటికి వచ్చింది. ఆ వట్టల కింద మడతని తాకింది. అక్కడి నుంచి నెమ్మదిగా, చాలా నెమ్మదిగా, ఆ పొడవు మొత్తం కింది నుంచి పైకి. ఆ పచ్చ నరం మీదుగా. గుండు కింది ముడి దగ్గర ఆగింది. అక్కడ నాలుక కొసని గుండ్రంగా తిప్పింది. ఒకసారి. రెండుసార్లు.

సుబ్బారావు నోట్లోంచి ఒక శబ్దం. మూలుగు కాదు, ఊపిరి కాదు.

ఆమె వట్టల దగ్గరికి దిగింది. ఒక వట్టని పెదాలతో అందుకుని, నోట్లోకి తీసుకుంది. బరువుగా, మెత్తగా, ఆ తెల్ల వెంట్రుకలతో. చప్పరించింది. వదిలింది. రెండోది. రెండూ ఒకేసారి నోట్లోకి తీసుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. ఆమె బుగ్గలు ఉబ్బాయి. ఆమె కళ్లు పైకి, ఆయన ముఖం మీద.

“అమ్మో… అబ్బా… సుధా…”

గుండు కొస మీద ఒక పారదర్శక బొట్టు ఉబికింది. చంద్రుడి వెలుగులో ముత్యంలా. ఆమె నాలుక కొసతో దాన్ని ఎత్తుకుంది. ఒక సన్నటి దారం సాగి తెగింది. ఆమె ఆ రుచిని నాలుక మీద తిప్పింది. ఉప్పగా. కొంచెం చేదుగా. ఆమె కళ్లు మూసుకుంది.

“మీ రుచి కూడా డిపాజిట్ లాగే ఉంది,” అంది. “ముందు వడ్డీ. తర్వాత అసలు.”

★

ఆమె పెదాలు ఆ గుండు చుట్టూ బిగుసుకున్నాయి.

నెమ్మదిగా దించింది. గుండు ఆమె నోట్లోకి దిగింది. ఆమె పెదాలు దాని లావుకి సాగాయి. ఆమె పళ్లు వెనక్కి, పెదాల వెనక దాక్కున్నాయి. ఆమె నాలుక కింద ఒక మెత్తటి పరుపులా పరుచుకుంది. ఇంకా కిందికి. సగం దాకా.

ఆమె చప్పరించింది. బుగ్గలు లోపలికి గుంటలు పడ్డాయి. తల వెనక్కి లాగింది. పెదాలు ఆ పొడవు మీద జారాయి, బిగువు వదలకుండా. గుండు దగ్గర ఆగి, నాలుకతో దాని కింది ముడిని ఒక్కసారి కొట్టి, మళ్లీ దించింది.

చప్. చప్. చప్.

ఆ శబ్దం ఆ ఇరుకు చోటులో తడిగా, అసభ్యంగా ప్రతిధ్వనించింది. ప్రహరీ అవతల కీచురాళ్లు. ఇంటి లోపల్నుంచి డోలు. ధుం. ధుం. ఆమె తల ఆ లయలోనే కదులుతోంది. రాము లయ.

సుబ్బారావు రెండు చేతులూ ఆమె తల మీదికి వచ్చాయి. ఆ వదులు జుట్టులోకి వేళ్లు దూర్చాడు. ఆమె తలని రెండు వైపులా పట్టుకున్నాడు.

“ఆగవే,” అన్నాడు. “ఆగు. నేను చేస్తా.”

ఆమె ఆగింది. నోరు విచ్చుకుని, నాలుక బయటికి, ఆ గుండు ఆ నాలుక మీదే.

ఆయన నెమ్మదిగా తోశాడు. ఆమె నోట్లోకి. ఆమె నాలుక మీదుగా. గొంతు వెనక గోడ దాకా. అక్కడ ఆగాడు. ఆమె గొంతు బిగుసుకుంది. ఆయన ఆగే ఉన్నాడు. ఒకటి. రెండు. మూడు. ఆమె కళ్ల నుంచి నీళ్లు ఉబికాయి.

ఆయన వెనక్కి లాగాడు. ఆమె నోట్లోంచి ఆ మొడ్డ ఎంగిలి దారాలతో బయటికి వచ్చింది. ఆమె గట్టిగా ఊపిరి పీల్చింది. ఆ ఎంగిలి ఆమె గడ్డం మీంచి ఆమె సన్నుల మీదికి, మంగళసూత్రం మీదికి కారింది.

“మళ్లీ దింపుతా,” అన్నాడు. “ఈసారి ఇంకొంచెం.”

“దింపండి,” అంది సుధ. ఆమె గొంతు బొంగురుపోయింది. “మొత్తం దింపండి. నా మొగుడి స్నేహితుడి మొడ్డ నా గొంతు ఎంత లోతులో ఉందో నా మొగుడికి ఎప్పటికీ తెలియదు.”

ఆ మాటకి ఆయన కళ్లు చీకట్లో మెరిశాయి. ఆయన మళ్లీ దించాడు. ఈసారి ఆగలేదు. నెమ్మదిగా లోపలికి, నెమ్మదిగా బయటికి. ఆమె తలని రెండు చేతులతో పట్టుకుని, తన తుంటిని ముందుకీ వెనక్కీ. ఆమె నోరు ఇప్పుడు ఆమెది కాదు. ఆయనది. ఆయన దాన్ని దెంగుతున్నాడు. నెమ్మదిగా, ఓపికగా, కొలిచినట్టు. లోన్ వాయిదాల్లా. ఒక్కొక్క వాయిదా ఇంకొంచెం లోతు.

“హ్మ్మ్… ఆమ్… ఊమ్మ్…”

ఆమె మూలుగులు ఆ మొడ్డ చుట్టూ బయటికి వస్తున్నాయి. ఆమె చేతులు ఆయన పిర్రల మీద. ఆయన్ని తన వైపు లాగుతూ. ఆమె మోకాళ్లు మట్టిలో. ఆమె తొడల మధ్య తడి ఆమె మోకాళ్ల దాకా కారి, మట్టిలో కలుస్తోంది.

ఆమె లోపల గుడ్డు. ఆమె నోట్లో ఆయన మొడ్డ. ఆమె పూకు ఆ రెండిటి మధ్య ఖాళీగా, గోల పెడుతోంది. ‘ఇది కిందికి దిగితే… ఈ లావు… ఈ పొడవు…’ ఆమె ఊహలో ఆ మొడ్డ ఆమె నోటిని వదిలి, ఆ పసుపు దారం కిందికి దిగి, ఆ గుడ్డుని పక్కకి తోసి… ఆమె తొడలు వణికాయి. ‘కాదు. ఈ రోజు కాదు. సీల్.’ ఆ ‘కాదు’ ఆమెని ఇంకా తడిపింది.

“చూడు నిన్ను,” సుబ్బారావు ఆమె తలని వెనక్కి లాగి, మొడ్డని బయటికి తీసి, దాని గుండుతో ఆమె చెంప మీద కొట్టాడు. ఒకసారి. రెండుసార్లు. తడిగా. “బ్యాంకు క్యాషియర్ పెళ్లాం. కౌంటర్ నంబర్ రెండు. ‘క్యాష్ డిపాజిట్’ అని బోర్డు. ఇప్పుడు ఆ పెళ్లాం నోరే కౌంటర్. నేను రోజూ వాడి కౌంటర్ ముందు నిలబడి సంతకాలు పెడతా. ఇక నుంచి వాడి ముఖం చూసిన ప్రతిసారీ నీ ఈ నోరు గుర్తొస్తుంది.”

“గుర్తు రావాలి,” అంది సుధ. ఆమె నాలుక బయటికి వచ్చి ఆ గుండుని నాకింది. “ప్రతిసారీ గుర్తు రావాలి. వాడి చేతిలోంచి క్యాష్ తీసుకున్నప్పుడల్లా. నా నోట్లో మీరు ఏం జమ చేశారో.”

★

అప్పుడే ఆ శబ్దం వచ్చింది.

ఇంటి వైపు నుంచి. కిటికీ వైపు నుంచి. బాత్రూమ్ గోడ అవతల నుంచి. ఒక పొడవాటి, బొంగురు, ఆడదాని మూలుగు. మధ్యలో తెగి, ఇంకా ఎత్తుగా లేచి, మళ్లీ ఏదో అడ్డు పడినట్టు ఆగిపోయింది.

సుబ్బారావు కదలిక ఆగింది.

ఆయన తల ఆ వైపు తిరిగింది. ఆయన మొడ్డ ఇంకా సుధ నోటి దగ్గరే. ఆయన చేతులు ఇంకా ఆమె జుట్టులో.

“ఏంటా శబ్దం?”

సుధ గుండె ఆగింది. ఆ గొంతు ఆమెకి తెలుసు. ఆ బొంగురు గొంతు. ఆ గదిలో ఆమె చేయి పట్టుకున్న గొంతు. ఇప్పుడు ఆ జడ ఏ పిడికిట్లో ఉందో, ఏ కోణంలో ఆ మూలుగు బయటికి వచ్చిందో ఆమెకి తెలుసు.

ఆయనకి తెలియకూడదు.

ఆమె ఆ మొడ్డని తన రెండు చేతులతో పట్టుకుని, దాని గుండుని తన పెదాల మీద రాసింది. ఆయన చూపు మళ్లీ కిందికి రావాలి. రావాలి.

“లోపల పాట,” అంది. ఆమె గొంతు కొంచెం కూడా వణకలేదు. ఆమెకే ఆశ్చర్యం. “ముత్తైదువుల పాట. పసుపు కుంకుమ అయ్యాక ఆడవాళ్లు ముగ్గురూ కలిసి ఒక దీర్ఘం తీస్తారు. ఆ పాటని అలాగే పాడతారు. పెద్దగా, పొడవుగా. మీకు ఎప్పుడూ వినిపించలేదా?”

“అలాగా? ఇది పాటలా లేదు…”

“డోలు కింద పాట కదండీ,” సుధ నవ్వింది. “డోలు మోత మధ్యలో ఆడవాళ్ల గొంతు అలాగే వినిపిస్తుంది. ముక్కలు ముక్కలుగా. ఎక్కడో ఏడుస్తున్నట్టు. మా అమ్మమ్మ ఊర్లో దీన్ని ‘డోలు కింద పాట’ అంటారు. మగవాళ్లకి దాని మాటలు అర్థం కాకూడదు. అందుకే.”

ఇంటి లోపల డోలు మోత ఒక్కసారిగా పెరిగింది. ధుం-ధుం-ధుం-ధుం. వేగంగా. గట్టిగా. హాల్ నుంచి పెరడు దాకా వినిపించేంత. ఆ మోతలో ఇంకో మూలుగు, ఇంకా పొడవుగా, మునిగిపోయింది.

రాము.

సుధ ఆ డోలు వైపు మనసులోనే దండం పెట్టింది. ‘వీడు ఆపడు. వీడు ఎప్పుడూ ఆపడు.’

ఆమె నోరు విచ్చుకుని ఆ మొడ్డని మళ్లీ లోపలికి తీసుకుంది. ఒక్కసారిగా. గొంతు దాకా. ఆమె పెదాలు ఆ తెల్ల వెంట్రుకలకి తగిలాయి. ఆమె ముక్కు ఆయన పొట్టకి ఆనింది.

సుబ్బారావు తల వెనక్కి వాలింది. ఆయన కళ్లు ఆకాశం వైపు. ఆ ఇంటి కిటికీ ఆయన లోకంలోంచి మాయమైంది.

“ఆఁ… సుధా… నీ యమ్మ… నీ నోరు…”

★

ఆమె ఇప్పుడు ఆపలేదు. ఆయన్ని ఆపనివ్వలేదు.

ఆమె తల ఆ మొడ్డ పొడవునా పైకీ కిందికీ. వేగంగా. ఒక చేయి వట్టల్ని పిసుకుతూ. ఇంకో చేయి ఆ మొడ్డ మొదట్లో బిగుసుకుని, ఆమె నోటితో పాటే తిరుగుతూ. ఆమె ఎంగిలి ఆమె చేతి మీంచి, ఆయన తొడల మీంచి కారుతోంది.

ఆమె నోరు వదిలి, గుండుని నాలుక మీద పెట్టుకుని, ఆయన కళ్లలోకి చూసింది.

“ఇవ్వండి,” అంది. “ఇక్కడే ఇవ్వండి. నోట్లో కార్చండి. ఒక్క బొట్టు కూడా బయట పడనివ్వను. మీ డిపాజిట్ నా దగ్గర భద్రం. నా మొగుడి బ్యాంకు కంటే భద్రం.”

“లంజ ముండా…”

“అవును. మీ లంజనే. ఈ ఒక్క రాత్రికి. కార్చండి.”

ఆయన రెండు చేతులూ ఆమె తలని పట్టుకున్నాయి. గట్టిగా. ఆయన మొడ్డ ఆమె నోట్లోకి దిగింది. నాలుగైదు సార్లు, వేగంగా, లోతుగా, ఆగకుండా. ఆమె గొంతు ఉక్కిరిబిక్కిరైంది. ఆమె కళ్ల నుంచి నీళ్లు ఆమె చెంపల మీంచి కారాయి. ఆమె చేతులు ఆయన పిర్రల్ని పట్టుకుని ఇంకా దగ్గరికి లాగాయి.

ఆయన ఒళ్లు బిగుసుకుంది.

మొదటి ధార ఆమె గొంతు లోపలికి. వేడిగా, చిక్కగా, ఒక్కసారిగా. ఆమె మింగలేదు. ఆపుకుంది. రెండోది ఆమె నాలుక మీద. మూడోది. ఆయన మూలుగుతూ, వణుకుతూ, ఆమె తలని పట్టుకుని ఆ నోట్లోనే ఊపుతూ. ఆ మొడ్డ ఆమె నోట్లో కొట్టుకుంటూ ఖాళీ అవుతోంది.

ఆమె నోరు నిండిపోయింది. ఆ వేడి రసం ఆమె పెదాల అంచుల నుంచి బయటికి ఉబికింది.

ఆయన మెల్లగా బయటికి తీశాడు.

సుధ తల ఎత్తింది. నోరు విచ్చుకుంది. నాలుక బయటికి. ఆ నాలుక మీద తెల్లటి ఆయన రసం, ఒక చిన్న కొలను. చంద్రుడి వెలుగులో. ఆమె దాన్ని ఆయనకి చూపించింది. ఆయన చూశాడు. ఆయన నోరు ఎండిపోయింది.

ఆమె నోరు మూసింది. గొంతు కదిలింది. ఒకసారి. రెండుసార్లు.

మళ్లీ నోరు విచ్చుకుంది. ఖాళీ.

“జమ అయింది,” అంది సుధ.

కానీ పెదవి అంచు నుంచి ఉబికింది ఆమె గడ్డం మీద మిగిలిపోయింది. ఒక తెల్లటి గీత, గడ్డం మీంచి మెడ వైపు. ఆమె దాన్ని తుడుచుకోలేదు.

★

సుబ్బారావు బండ అంచు పట్టుకుని నిలబడ్డాడు. ఆయన ఊపిరి ఇంకా కుదుటపడలేదు. ఆయన డ్రాయరు, ప్యాంటు పైకి లాక్కున్నాడు. జిప్. బెల్టు. ఆయన వేళ్లు బెల్టు కొక్కెం దగ్గర రెండుసార్లు తప్పాయి.

“నోము ఎప్పుడు పూర్తవుతుంది?”

ఆయన గొంతులో ఆకలి తీరలేదు. ఆ ఆకలి ఇప్పుడు ఇంకో చోటికి తిరిగింది. ఆ పసుపు దారం మీదికి.

“పంతులు గారు చెప్తారు,” అంది సుధ, మట్టిలోంచి లేస్తూ. ఆమె మోకాళ్లకి మట్టి అంటుకుంది. “ఆ రోజు మీకే ముందు చెప్తా. మొదటి కౌంటర్ మీదే.”

ఆయన నవ్వాడు. సంతృప్తిగా. గర్వంగా. లోన్ శాంక్షన్ అయిన రోజు నవ్వే నవ్వు. ఆయన చేయి ఆమె పిర్ర మీద ఒకసారి గట్టిగా పిసికింది.

“వెళ్లు. ఎవరైనా చూస్తారు,” అంది సుధ. “ముందు మీరు. సందులోంచి. టార్చ్ వేయకండి.”

ఆయన టార్చ్ బండ మీంచి తీసుకున్నాడు. ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి ఆమెని చూశాడు. చంద్రుడి వెలుగులో, నగ్నంగా, గడ్డం మీద తన రసంతో నిలబడ్డ ఆ ఇల్లాల్ని.

ఆయన పెరడు దాటి సందు వైపు వెళ్లాడు. ఆయన కళ్లు ఒక్కసారి కూడా కిటికీ వైపు తిరగలేదు. పెరటి గడప దగ్గర ఆ రెండు బీడీ ముక్కల్ని ఆయన కాలు తొక్కుకుంటూ దాటింది. ఆయన వాటిని చూడలేదు.

ఆయన బుర్రలో ఇప్పుడు ఒక్క ఆలోచనే. ‘కింది గడప. వడ్డీతో సహా.’

ఆ ఆలోచనలో కమల లేదు.

★

హాల్లో పాపారావు పాటల పుస్తకంలో చివరి పేజీ దగ్గర ఉన్నాడు.

“ఇంతసేపా రా?” అన్నాడు, తల ఎత్తకుండా.

“పాము,” అన్నాడు సుబ్బారావు, కూర్చుంటూ. “బాత్రూమ్ పక్కన. కదల్లేదు. నేనూ కదల్లేదు. చాలాసేపు చూసుకున్నాం ఇద్దరం.”

“చెప్పానా! టార్చ్ తీసుకెళ్లమని!” పాపారావు గర్వంగా నవ్వాడు. “ఏ రంగు?”

“నల్లది. పొడవుగా.” సుబ్బారావు తన పెదాలు నాక్కున్నాడు. “చంద్రుడి వెలుగులో తెల్లగా మెరిసింది.”

“అరే. పెద్దదేనా?”

“నా జీవితంలో అంత మంచిది చూడలేదు రా.”

పాపారావు ఆ మాటకి పుస్తకం మూసి సుబ్బారావు వైపు వింతగా చూశాడు. “మంచి పామా? నీకేమైంది?”

“ఏమీ లేదు. పాడు. ఇంకో పాట పాడు.”

వీధి గుమ్మం దగ్గర రాము కర్ర డోలు మీద ఒక్కసారి గట్టిగా పడి, మళ్లీ మామూలు లయలోకి దిగింది. అతని ఎడమ చేయి జేబులోకి వెళ్లింది. సుబ్బారావు దాన్ని చూడలేదు. ఆయన కళ్లు మూసుకుని ఉన్నాయి.

★

పెరట్లో సుధ ఒక్కతే.

ఆమె పెరటి గుమ్మం దగ్గరికి నడిచి, అక్కడ పడి ఉన్న బీడీ పీకల్ని వంగి ఏరింది. ప్రహరీ అవతల గడ్డివాము వైపు విసిరింది.

ఆమె నోట్లో ఇంకా ఆయన రుచి. ఆమె గడ్డం మీద ఇంకా ఆయన గీత. ఆమె మోకాళ్ల మీద ఆమె పెరటి మట్టి. ఆమె లోపల, ఇంకా, ఆగకుండా, రాము జేబులోంచి మోగుతున్న ఆ ఊదా రంగు పాట.

ఆమె పెరటి గుమ్మంలోంచి నడవాలోకి జారింది. వెనక గది తలుపు సందులోంచి ఎర్రటి వెలుగు. లోపల ఎవరో కదులుతున్నారు. కోణం మారుతోంది.

ఆమె ఆ తలుపు ముందు ఒక్క క్షణం ఆగింది. చేయి గడ్డం దగ్గరికి వెళ్లింది.

కింది గడప ఇంకా సీల్‌లోనే ఉంది.

పై గడప ఈ రోజు రెండోసారి నిండింది.

[12345677889]

ఇంట్లో భజన – పార్ట్ 5

పెరటి తలుపు దగ్గరికి వేసిన శబ్దం. తర్వాత నిశ్శబ్దం.

వెనక గదిలో నలుగురు ఆడవాళ్లు. ఇద్దరు నిలబడి, చీరల్లో. ఇద్దరు నేల మీద, తాళి తప్ప ఏమీ లేకుండా. జీరో బల్బు ఎర్ర వెలుగు. గాలిలో కర్పూరం, పసుపు, చెమట, ఇంకా ఇద్దరు మగవాళ్లు వదిలి వెళ్లిన ఘాటైన, ఉప్పటి వాసన.

హాల్లో హార్మోనియం మళ్లీ మొదలైంది. నరసింహం వేళ్లు. ఇందాక ఏం జరగనట్టు. తాళాలు. డోలు.

గుడ్డు ఆగలేదు. రాము వేలు జేబులోనే.

కమల చాప మీద కూర్చుని, అరచేతి వెనక భాగంతో కనురెప్పల మీది జిగటని తుడుచుకుంటోంది. తుడిచినకొద్దీ అది ఆమె బుగ్గల మీదికి పాకుతోంది. ఆమె నవ్వుతోంది. శబ్దం లేని నవ్వు.

“ముఖం కడుక్కోకు అక్కా,” అంది చిన్ని. “మాస్టర్ చెప్పేదాకా.”

ట్రంకు మీద సుధ ఆకుపచ్చ మట్టి గాజులు. ఇందాక భైరాగి కమల కాళ్లని భుజాల మీద వేసుకున్నప్పుడు ఆ ట్రంకు కదిలింది. ఒక గాజు దొర్లి నేల మీద పడి రెండు ముక్కలైంది. ఆ ముక్కలు చాప అంచు దగ్గర, ఎర్ర వెలుగులో, రెండు పచ్చని నెలవంకల్లా మెరుస్తున్నాయి. ఎవరూ వాటిని ఏరలేదు.

ట్రంకు పక్కనే హారతి పళ్లెం. పసుపు కుంకుమ కోసం చిన్ని హాల్ నుంచి తెచ్చింది. ఇత్తడి. పసుపు, కుంకుమ, కర్పూరం బిళ్లలు, అక్షింతల గిన్నె. దాని అంచుల మీద ఎవరి వేళ్లో పట్టిన కుంకుమ ముద్రలు.

లలిత ఫోన్ స్క్రీన్ మీద వీడియో ఫైలు. ఆమె దాన్ని ఒకసారి చూసి, ఫోన్ లాక్ చేసింది.

అప్పుడే నడవాలో ఆ గొంతు.

“సుధా?”

నలుగురూ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయారు.

“సుధా! హారతి పళ్లెం? పెద్దాయన హారతి పాట మొదలుపెట్టాలంటున్నారు!”

అడుగులు. బరువైన, తెలిసిన, చెప్పులు లేని అడుగులు. హాల్ గుమ్మం దాటి నడవాలోకి. వంటింటి గుమ్మం దాకా. ఇంకో నాలుగు అడుగులు.

★

ఆ నాలుగు అడుగుల్లో ఆ గదిలో జరిగిందంతా ఒక శ్వాసలో జరిగింది.

చిన్ని గోడకి ఆనించిన మడత దుప్పటి లాగి, సుధ బట్టల గుట్ట మీద విసిరింది. నీలం షిఫాన్, జాకెట్, తాకట్టు లంగా, కాటన్, సుధ ఫోన్, అన్నీ ఆ పాత పువ్వుల దుప్పటి కింద మాయమయ్యాయి. దాని మీద ఒక దిండు.

కమల చాప మీంచి లేచి, రెండు అడుగుల్లో తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది. ఒంటి రెక్క తలుపు, లోపలికి ఎడమ గోడ వైపు విచ్చుకునేది. ఆ రెక్కకీ గోడకీ మధ్య ఒక అడుగు సందు. కమల ఆ సందులోకి దూరి, గోడకి వీపు ఆనించి, ఊపిరి బిగబట్టింది. ఆమె బరువైన సన్నులు చెక్క రెక్కకి నొక్కుకున్నాయి. ఆమె ముఖం మీది జిగట ఇంకా ఆరలేదు.

లలిత ఫోన్‌ని జాకెట్ లోపల, సన్నుల మధ్యకి దోపింది.

సుధ నేల మీదే ఉంది. ఆమె కళ్లు లలితని వెతికాయి.

లలిత సుధ వైపు చూసింది. తర్వాత తన చీర కుచ్చిళ్ల వైపు. ఒకే చూపు. ఒకే ఆర్డర్.

లలిత ట్రంకు ముందు నిలబడి, కాళ్లు దూరంగా పెట్టి, తన ఆకుపచ్చ కాటన్ కుచ్చిళ్లని, లోపలి లంగాతో సహా, రెండు చేతులతో ముందుకి ఎత్తి పట్టుకుంది.

సుధ పాకింది. చాప మీంచి, నేల మీదుగా, ఆ చీర కిందికి. తల ముందు. భుజాలు. ఆ కుచ్చిళ్లు ఆమె వీపు మీదికి జారాయి. ఆమె మోకాళ్లు ముడుచుకుని, పాదాలు లోపలికి లాక్కుని, తనని తాను ఒక ముద్దగా చుట్టుకుంది. లలిత కుచ్చిళ్లు వదిలింది. ఆకుపచ్చ కాటన్ నేల దాకా జారి, ఆమె పాదాల చుట్టూ వలయంగా పరుచుకుంది. లోపలి లంగా ఆ వలయం లోపల ఇంకో వలయం.

బయట నుంచి చూస్తే: ఒక సన్నటి అమ్మాయి, కళ్లజోడు, ఒంటి జడ, ఆకుపచ్చ చీర, ట్రంకు ముందు నిలబడి ఉంది. ఆమె చీర కుచ్చిళ్లు ఎప్పటికంటే కొంచెం వెడల్పుగా, కొంచెం ఉబ్బుగా ఉన్నాయి. అంతే.

చిన్ని హారతి పళ్లెం అందుకుని, ట్రంకు పక్కన దుప్పటి గుట్ట ముందు నిలబడింది. ఆమె కాలు ఆ పచ్చ గాజు ముక్కల దగ్గర.

తలుపు రెక్క కదిలింది.

★

పాపారావు తల గుమ్మంలోకి వచ్చింది.

ఆయన లోపలికి రాలేదు. గడప దగ్గర ఆగాడు. రెండు చేతులూ గుమ్మం చెక్క మీద. ఒక పెద్ద పిల్లాడు ఆడవాళ్ల గదిలోకి తొంగి చూస్తున్నట్టు.

“అయిందా? పసుపు కుంకుమ?” ఆయన కళ్లు ఆ మసక ఎర్ర వెలుగుకి అలవాటు పడటానికి రెప్పలు కొట్టాయి. “సుధ ఏదీ?”

ఆ చీర కింద సుధ ఊపిరి ఆగింది.

చీకటి. వేడి. ఆమె ముఖం లలిత తొడల మధ్య. ఆ సన్నటి, పొడవాటి, చల్లటి తొడలు ఆమె చెంపలకి రెండు పక్కలా. ఆమె ముక్కుకి అంగుళం దూరంలో లలిత పూకు. కత్తిరించిన చిన్న వెంట్రుకలు. ఇందాక కమల నాలుక వదిలిన తడి. ఆ వాసన ఆ చిన్న చీకటి గుహ నిండా.

ఆ గుహ బయట, రెండు మూడు అడుగుల దూరంలో, ఆమె మొగుడి గొంతు.

“అమ్మగారు నూతి దగ్గర ఉన్నారు సార్,” అంది చిన్ని. “కమల గారు కూడా. పసుపు కుంకుమ అయ్యాక ముత్తైదువ స్నానం. కాళ్లకి పూసిన పసుపు నూతి నీళ్లతోనే కడగాలి. మగవాళ్లు పెరటి వైపు చూడకూడదు సార్. అది రూలు.”

“అరే. అలాగా.” పాపారావు గుమ్మం దగ్గర్నుంచి పెరటి వైపు తల తిప్పబోయి, ఆ రూలు గుర్తొచ్చి, తల మళ్లీ గది వైపు తిప్పుకున్నాడు. “సరే సరే. చూడను. మరి పళ్లెం?”

“ఇదిగో సార్. నా దగ్గరే.”

“ఇటివ్వు అమ్మా.” పాపారావు గడప దాటి లోపలికి ఒక అడుగు వేశాడు.

ఆయన పాదం చాప అంచు మీద పడింది. తడిగా ఉన్న చోట. ఆయన ఆగి, కిందికి చూశాడు.

“అబ్బ, ఏంటి ఇది జిగటగా?”

“పెరుగు సార్,” అంది లలిత.

ఆమె గొంతు ఒక్క స్వరం పైకి లేచింది. ఎందుకంటే అదే క్షణంలో, ఆమె చీర కింద, సుధ నాలుక బయటికి వచ్చి, ఆమె పూకు పెదాల మీద ఒక పొడవాటి గీత గీసింది.

సుధకి ఎవరూ చెప్పలేదు. ఆ చీకట్లో ఆమెకి ఎవరూ ఆర్డర్ ఇవ్వలేదు. మాస్టర్ ఫోన్ దుప్పటి కింద ఉంది. కానీ ఆమెకి తెలుసు. ఈ చీర కిందికి తను ఎందుకు దూరిందో. ఆమె నాలుకకి తెలుసు.

“పెరుగా?” పాపారావు అడిగాడు.

“పెరుగు, పచ్చి పాలు, పసుపు కలిపి ముత్తైదువుల కాళ్లకి పూస్తారు సార్,” లలిత కళ్లజోడు ముక్కు మీంచి కొంచెం జారింది. ఆమె దాన్ని సర్దలేదు. ఆమె రెండు చేతులూ ట్రంకు అంచుని వెనక్కి పట్టుకుని ఉన్నాయి. “పూసేటప్పుడు… కొంచెం ఒలికింది.”

పాపారావు గాలి పీల్చాడు. ఆయన ముక్కు ఎగిరింది. “ఈ గదిలో ఉప్పగా, పుల్లగా ఏదో వాసన? పసుపు వాసన కాదు. సముద్రం ఒడ్డున చేపల బజారు దగ్గర వచ్చే వాసనలా.”

చిన్ని పెదవి కొరుక్కుంది. గట్టిగా.

ఆ చీర కింద సుధ నాలుక లలిత పూకు బొడిపెని కనుక్కుంది. లలిత కాళ్లు బిగిసాయి.

“ఆడవాళ్ల ఊట సార్,” అంది లలిత. ఆమె గొంతు నిలపడానికి పళ్లు బిగబట్టింది. “పొద్దుట్నుంచీ బిగబట్టుకున్నది. ఇప్పుడు ఆగకుండా కారుతోంది. కింద చాప మొత్తం తడిసిపోయింది, చూడకండి.”

“ఊటా?”

“చెమట ఊట సార్,” అంది చిన్ని, వెంటనే. “ఆడవాళ్లు నలుగురు ఒక్కచోట చేరితే ఊరుతుంది. పైన రవికెలు బిగించి కట్టేస్తాం. కింద ఆగదు.”

“అలాగా.” పాపారావు తల ఊపాడు. ఒక కొత్త విషయం నేర్చుకున్న తృప్తితో. “మా అమ్మకి తెలిసి ఉంటుంది ఇవన్నీ. నేనెప్పుడూ ఆడవాళ్ల గదిలోకి వెళ్లలేదు చిన్నప్పుడు.”

“ఇప్పుడు కూడా వెళ్లకూడదు సార్,” అంది చిన్ని, నవ్వుతూ.

“ఆఁ, ఆఁ. పళ్లెం తీసుకుని పోతా.”

కానీ ఆయన కదల్లేదు. ఆయన కళ్లు గది మొత్తం తిరిగాయి. ఆ మసక వెలుగులో. మడతపెట్టిన పరుపులు. దుప్పటి గుట్ట, దాని మీద దిండు. ట్రంకు. ఆ ట్రంకు ముందు లలిత. ఆయన కళ్లు ఆమె మీద ఆగాయి.

లలిత ముఖం ఎర్రబడింది. ఆమె కింది పెదవి ఆమె పళ్ల మధ్య.

★

చీర కింద సుధ ఇప్పుడు నాకుతోంది.

నెమ్మదిగా కాదు. ఆ చిన్న చీకటి గుహలో, ఆమె మొగుడి గొంతు ఆ చీర పొర అవతల మోగుతున్నప్పుడు, ఆమె నాలుక ఆగలేదు. లలిత పెదాల మధ్య చదునుగా దిగి, కింది నుంచి పైకి. ఆ బొడిపె దగ్గర ఆగి, దాని చుట్టూ గుండ్రంగా. పెదాలతో దాన్ని పట్టుకుని, మెల్లగా చప్పరించి, వదిలి.

లలిత తొడలు ఆమె చెంపల మీద వణికాయి.

ఆ వణుకు సుధకి ఒక సంకేతం. ‘ఇంకా.’

ఆమె తన రెండు చేతుల్ని లలిత పిక్కల చుట్టూ వేసి పట్టుకుంది. ఆ సన్నటి తొడల్ని ఇంకొంచెం దూరం జరిపింది. తన ముఖాన్ని ఇంకా లోతుగా దూర్చింది. ఆమె ముక్కు ఆ చిన్న వెంట్రుకల్లో. ఆమె నాలుక ఆ ద్వారంలోకి. లోపలికి. ఆ లోపలి గోడల రుచి, పుల్లగా, వేడిగా.

ఆమె సొంత పూకు లోపల ఆ గుడ్డు. ఆమె గడ్డం మీద ఇంకా సుబ్బారావు రసం ఎండిన గీత. ఆమె పొత్తికడుపు మీద నరసింహం రసం ఆరిపోయిన జిగట. ఇప్పుడు ఆమె నోట్లో లలిత రసం.

ఆమె మొగుడు బయట నిలబడి ఉన్నాడు. హారతి పళ్లెం కోసం.

‘ఇది నా ఇల్లు. ఇది నా మొగుడు. ఇది నా నాలుక.’ ఆమె మనసులో పతివ్రత గొంతు ఇప్పుడు ఏడవట్లేదు. ఆ గొంతు ఎక్కడో అడుగున, ఈ చీర కింద ఊపిరాడక చచ్చిపోయిందేమో. మిగిలిన గొంతు ఒక్కటే. అది ఆమె నాలుకని నడిపిస్తోంది.

“లలితా, నువ్వు బాగానే ఉన్నావా?” పాపారావు అడిగాడు. “ముఖం అంత ఎర్రగా ఉంది. కళ్లజోడు కూడా మసక పట్టింది చూడు.”

లలిత కళ్లజోడు నిజంగానే మసకబారింది. ఆమె ఊపిరి వేడికి.

“నిలబడే పూజ సార్,” అంది లలిత. ఆమె గొంతు ఒక పక్క వణికింది. “పసుపు కుంకుమ అయ్యాక ముత్తైదువ కాసేపు నిలబడే ఉండాలి. కూర్చోకూడదు. కూర్చుంటే… కింద పెట్టిన సేవ మధ్యలో ఆగిపోతుంది.”

“కింద పెట్టిన సేవా?”

“నోము చేసిన ఇల్లాలు ముత్తైదువుల కాళ్ల దగ్గర చేసే సేవ సార్,” అంది చిన్ని, వెంటనే, పళ్లెం సర్దుతూ. “పాదాల దగ్గర తల పెట్టి.”

పాపారావు ముఖం వెలిగిపోయింది. “అదే! మా అమ్మ చెప్పేది అదే! ‘ముత్తైదువ పాదాల కింద ఇల్లాలు తల దూర్చితేనే ఆ ఇంటికి సౌభాగ్యం’ అని. ఈ కాలం ఆడవాళ్లు ఎక్కడ చేస్తారు అలాంటి సేవ? మా సుధ చేసిందా? అసలు అది ఎక్కడ? ఇంకా నూతి దగ్గరేనా? పొద్దున్నే దానికి కాళ్లు నొప్పి అంది.”

లలిత ఊపిరి ఆగింది. ఆమె కళ్లు మూసుకుపోయాయి ఒక్క రెప్పపాటు. “చేస్తూనే ఉన్నారు సార్. కింద సార్… మోకాళ్ల మీదే. ఇందాకటి నుంచీ. తల ఎత్తకుండా, ముఖం పెట్టి, నోరంతా నింపుకుని సేవ చేస్తున్నారు. మిమ్మల్ని పిలిచినా… నోరు ఖాళీ లేదు ఆవిడకి.”

“నోరంతా నింపుకునా?”

“నూతి నీళ్లు సార్,” అంది చిన్ని. “ముత్తైదువ స్నానం అయ్యేదాకా నోము ఇల్లాలు నోట్లో నీళ్లు పట్టుకుని మోకాళ్ల మీదే ఉండాలి. మాట్లాడకూడదు. ఇప్పుడు ఆవిడని ఆపకండి సార్. ఇంకొంచెం… ఇంకొంచెం లోతుకి… అయిపోతుంది.”

“లోతుకా?”

“చేద సార్. నూయి లోతు కదా. ఆఖరి బిందె.”

“అంత శ్రద్ధగానా?”

“అమ్మగారు పైపైన తుడవరు సార్,” అంది లలిత. ఆమె గొంతు ఒక్కొక్క మాటకీ జారుతోంది. “నాలుక లోపలికి దూర్చి, మడతలు విప్పి, మూలమూలా జుర్రుకుంటారు. గిన్నె అడుగున అంటుకున్నది కూడా వదలరు. కడిగిన గిన్నె మళ్లీ తడిసిపోయేంత శ్రద్ధ. లోపలి పొర దాకా వెళ్తేనే ఆవిడకి తృప్తి.”

పాపారావు గర్వంతో ఛాతీ పొంగించాడు. “అవును. మా సుధ అంతే. గిన్నెలు తోమినా, ఇల్లు సర్దినా. ఏదీ సగంలో వదలదు.” ఆయన ఆగాడు. ఆయన ముఖంలో ఒక చిన్న జాలి. “పాపం. నీళ్లు తప్ప ఈ రోజు పొద్దుట్నుంచి దాని నోట్లోకి ఏమీ పోలేదు. ఉపవాసం. ఆ ముద్ద నేను పెట్టేదాకా.”

చిన్ని ఒక్కసారిగా దగ్గింది. పళ్లెం మీద అక్షింతల గిన్నె కదిలింది.

లలిత ట్రంకు అంచుని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె చీర కింద, సుధ నాలుక ఆ ‘ఏమీ పోలేదు’ అనే మాటకి సరిగ్గా అప్పుడే లలిత ద్వారంలోకి ఇంకా లోతుగా దూరింది.

“ఆకలి మీద ఉన్న నోరు సార్,” అంది చిన్ని. ఆమె కళ్లు లలిత కుచ్చిళ్ల మీద. “ఆ నోరు ఒకసారి పట్టుకుంటే వదలదు. ఊట పీల్చి పీల్చి, ఇంకా ఊరేలా చేస్తుంది. పిండేకొద్దీ ఊరే పండు మా లలితమ్మది. అమ్మగారు ఈ రాత్రి దాని రసం మొత్తం తాగేస్తారు.”

“లలిత ఇంట్లో మామిడి చెట్టు ఉందా?”

“ఉంది సార్,” అంది లలిత. ఆమె మోకాళ్లు ఒకదానికొకటి తగిలాయి. “చిన్న చెట్టు. రసం ఎక్కువ.”

“మా అమ్మగారు చీకితే టెంక కూడా తెల్లగా మిగులుతుంది సార్,” అంది చిన్ని. “రసం మొత్తం పీల్చేదాకా పెదాలు కదలవు.”

★

“సరే,” పాపారావు రెండు చేతులూ రుద్దుకున్నాడు. “ఇంత సేవ చేశారు మీరిద్దరూ మా ఇంటికి. ముత్తైదువలు. ఇంటి యజమానిగా మీకు నేను కుంకుమ పెట్టాలి. అది మా అమ్మ నేర్పిన మర్యాద. చిన్నీ, పళ్లెం.”

చిన్ని చేతిలో పళ్లెం ఒక్క క్షణం ఆగింది. తర్వాత ముందుకి చాపింది. ఆమెకి ఇంకో దారి లేదు.

పాపారావు ఉంగరం వేలు కుంకుమలో ముంచాడు. లలిత వైపు నడిచాడు.

ఒక అడుగు. రెండు. చాప అంచు దాటి. ఆ జిగట మీంచి. ట్రంకు దగ్గరికి.

ఆయన లలిత ముందు ఆగాడు. ఆమెకి ఒక అడుగు దూరంలో. ఆయన మోకాళ్లు ఆమె చీర కుచ్చిళ్లకి అంగుళాల దూరంలో. ఆ కుచ్చిళ్ల కింద, ఆ అంగుళాల అవతల, ఆయన పెళ్లాం మోకాళ్ల మీద, ముఖం ఒక పరాయి ఆడదాని తొడల మధ్య దూర్చి.

సుధకి ఆయన పాదాలు కనిపించాయి. ఆ లంగా అంచు, చీర అంచు నేల దగ్గర ఒక సన్నటి సందు మిగిల్చాయి. ఆ సందులోంచి ఎర్ర వెలుగు. ఆ వెలుగులో ఆయన కాలి వేళ్లు. ఆ బొటనవేలి గోరు, ఆమె ప్రతి ఆదివారం కత్తిరించే గోరు. పెరుగుతో, జిగటతో తడిసి.

ఆమె నాలుక ఆగిపోయింది.

పై నుంచి లలిత చేయి వచ్చింది. చీర పైనుంచే. సుధ తల వెనక భాగం మీద. ఎవరికీ కనిపించకుండా, కుచ్చిళ్లు సర్దుకుంటున్నట్టు. ఆ చేయి సుధ తలని ముందుకి నొక్కింది. గట్టిగా.

‘ఆపకు.’

సుధ నాలుక మళ్లీ కదిలింది. ఆమె మొగుడి కాలి వేళ్లకి అడుగు దూరంలో. ఈసారి ఇంకా ఆత్రంగా. ఆ బొడిపెని పెదాల మధ్య పట్టుకుని, చప్పరించి, నాలుక కొసతో కొడుతూ.

“కళ్లు మూసుకో అమ్మా,” అన్నాడు పాపారావు, లలిత నుదుటి దగ్గరికి వేలు తెస్తూ. “కుంకుమ కంట్లో పడుతుంది.”

లలిత కళ్లు మూసుకుంది.

ఆయన వేలు ఆమె నుదుటి మధ్య, కనుబొమ్మల మధ్య, ఒక ఎర్ర బొట్టు దిద్దింది. నెమ్మదిగా. గుండ్రంగా. మర్యాదగా.

అదే క్షణం, ఆ చీర కింద, సుధ రెండు పెదాలూ లలిత బొడిపెని ఒక్కసారిగా లోపలికి లాగాయి.

లలిత ఒళ్లు బిగుసుకుంది. ఆమె మెడ నరాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి.

“ఏంటమ్మా, ఇంత వణుకుతున్నావ్?” పాపారావు వేలు ఆమె నుదుటి మీదే ఉంది.

“మీరు పైన పెడుతుంటే, కింద…” లలిత గొంతు జారిపోయింది. “కింద ఒకటే దారలు సార్… ఆగట్లేదు… వచ్చేస్తోంది…”

ఆమె ఆగింది. కింది పెదవి పళ్ల కింద తెల్లబడింది. మూసిన కనురెప్పల సందులోంచి నీళ్లు ఉబికాయి.

“కన్నీళ్లు… సంతోషం కన్నీళ్లు సార్.”

“అయ్యో, అమ్మా.” పాపారావు కరిగిపోయాడు.

ఆమె తొడలు సుధ చెంపల్ని పిండేశాయి. ఆ చీర కుచ్చిళ్లు ఒక్కసారి, స్పష్టంగా, ముందుకీ వెనక్కీ ఊగాయి. ఒక అలలా.

పాపారావు కిందికి చూశాడు.

“అరే, ఏమైంది? చీర కదిలింది.”

“గాలి సార్,” అంది చిన్ని. ఆమె గొంతు ఎప్పుడూ లేనంత మృదువుగా. “కిటికీ సందులోంచి. పెరటి గాలి. ఈ కాటన్ చీరలు అంతే, ఊరికే ఎగురుతాయి.”

“గాలా…” పాపారావు కిటికీ వైపు చూశాడు. రెక్కలు దగ్గరికి వేసి ఉన్నాయి. “ఆ, సందుంది కదా.”

లలిత కళ్లు ఇంకా మూసుకునే ఉన్నాయి. ఆమె నోరు కొంచెం విచ్చుకుంది. ఆమె గొంతులోంచి ఒక చిన్న, సన్నటి, పొడవాటి శబ్దం. ‘హ్…’ ఆ శబ్దం ఆగలేదు. అది వణికింది. ఆమె చీర కింద, ఆమె తొడల మధ్య, ఒక వేడి ఊట ఒక్కసారిగా సుధ నోట్లోకి, గడ్డం మీదికి, మెడ మీదికి కారింది. లలిత పూకు సుధ పెదాల మధ్య కొట్టుకుంటోంది. ఒకసారి. రెండుసార్లు. ఐదుసార్లు.

లలిత కార్చుకుంది. కళ్లు మూసుకుని. నుదుటి మీద పాపారావు దిద్దిన కుంకుమ బొట్టుతో. పాపారావు ముందు నిలబడి.

లలిత కళ్లు విప్పింది. తడిగా, మెరుస్తూ, మసక కళ్లజోడు వెనక.

“కళ్లు తుడుచుకో అమ్మా,” అన్నాడు పాపారావు, సంతోషంగా. “మా ఇంట్లో బొట్టు పెట్టించుకుని ఇంతగా కరిగిపోయినవాళ్లు ఎవరూ లేరు.”

చీర కింద సుధ ఆ రసాన్ని మింగుతోంది. ఆమె ఊపిరి ఆగిపోతోంది. ఆ చీకటి గుహలో గాలి లేదు. ఆమె ముక్కు, నోరు, గడ్డం అంతా లలిత ఊటతో నిండిపోయి. ఆమె లోపల గుడ్డు ఆ ఊపిరాడని క్షణంలో ఇంకా గట్టిగా కొట్టుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. ఆమె తొడలు నేల మీద ఒకదానికొకటి నొక్కుకుని వణికాయి.

ఆమె కార్చుకోలేదు. ఆమెకి అనుమతి లేదు. ఆమె అంచు మీద ఆగిపోయింది. ఏడ్చేంత దగ్గరగా.

★

పాపారావు చిన్ని వైపు తిరిగాడు. “ఇప్పుడు నీకు, చిన్నీ.”

చిన్ని దుప్పటి గుట్ట ముందే నిలబడింది. ఆయన రెండడుగులు వేశాడు ఆమె వైపు. ఆయన కాలు చాప అంచు దాటింది.

ఆ ఎర్ర వెలుగులో, నేల మీద, ఏదో మెరిసింది.

పాపారావు ఆగాడు. కిందికి వంగాడు.

“అరే, ఇదేంటి? గాజు ముక్కలా?”

ఆ పచ్చ ముక్కలు. సుధ మట్టి గాజు. ఉదయం నోము కోసం వేసుకున్న గాజుల్లో ఒకటి. ఆయన చేయి ఆ ముక్కల వైపు చాపబడింది.

చిన్ని కుడి పాదం ముందుకి జారింది. నెమ్మదిగా, ఊరికే బరువు మార్చుకున్నట్టు. ఆమె అరికాలు, వెండి మెట్టెలతో సహా, ఆ రెండు పచ్చ ముక్కల మీద ఆగింది. ఆ ముక్కల అంచులు ఆమె అరికాలి చర్మానికి గుచ్చుకున్నాయి. ఆమె ముఖంలో ఏమీ మారలేదు.

“ఏమీ లేదు సార్. అక్షింతలు ఒలికాయి. పసుపు కలిపిన బియ్యం. వెలుగుకి మెరుస్తాయి.”

“బియ్యమా? పచ్చగా మెరిసింది.”

“పసుపు సార్. ఈ బల్బు ఎర్రది కదా. ఎరుపు మీద పసుపు పడితే పచ్చగా కనిపిస్తుంది. రంగుల ఆట.”

పాపారావు ఒక్క క్షణం ఆ పాదం వైపు చూశాడు. చిన్ని పాదం. నల్లటి, బలమైన పాదం, వెండి మెట్టెలతో. ఆయన కళ్లు మెట్టెల మీద ఆగాయి.

“కొత్త మెట్టెలు కొన్నావా చిన్నీ? బాగున్నాయి.”

“కొత్తవే సార్,” చిన్ని నవ్వింది. ఆమె అరికాలి కింద గాజు ముక్క ఇంకొంచెం లోపలికి దిగింది. “ఈ మధ్యే వచ్చాయి. ఎవరు పెట్టారో అడగకండి.”

“అడగను అడగను!” పాపారావు గట్టిగా నవ్వి, నిటారుగా నిలబడ్డాడు. ఆ పచ్చ మెరుపు ఆయన బుర్రలోంచి పోయింది. ఆయన ఉంగరం వేలు మళ్లీ కుంకుమలో ముంచి, చిన్ని నుదుటి మీద బొట్టు పెట్టాడు.

“సౌభాగ్యవతీ భవ,” అన్నాడు.

చిన్ని తల వంచింది. ఆమె పెదవి చివర ఒక చిన్న ముడుత. ఆమె పాదం కదలలేదు.

★

పాపారావు పళ్లెం వైపు చూశాడు. తర్వాత గది వైపు. ఆయనకి అక్కడ ఇంకా ఏదో పని మిగిలి ఉన్నట్టు.

“ఈ ప్రమిద చూడండి,” ఆయన ట్రంకు మీద ఉన్న చిన్న మట్టి ప్రమిద వైపు వేలు చూపించాడు. పసుపు కుంకుమ కోసం చిన్ని వెలిగించింది. వత్తి నూనె అంతా తాగేసి, అడుగున నల్లగా కాలుతోంది. “నూనె అయిపోయింది. వత్తి ఎండిపోయి కాలిపోతోంది. ఎంత పోసినా తాగేసింది ఇది. ఆడవాళ్ల గదిలో దీపాలకి దాహం ఎక్కువేమో!”

“ఈ వత్తి ఆకలి చూశారా సార్?” అంది చిన్ని. “ఒకడు పోస్తే చాలదు. ఇద్దరు ఒకేసారి పోసినా పొంగి కారుతోంది. ముందు నుంచి ఒకడు, వెనక నుంచి ఒకడు పోస్తేనే ఇది నిండుతుంది.”

“ముందూ వెనకా? ప్రమిదకి?”

“రెండు ముక్కుల ప్రమిద సార్. ముత్తైదువుల ప్రమిద అంతే.”

చీర కింద సుధ కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె పెదాలు ఇంకా లలిత పెదాల మీదే. కదలకుండా. ఆ మాటలు ఆమెకి వినిపిస్తున్నాయి. ఆమె గురించే.

“మరి నేను?” పాపారావు నిజంగానే ఉత్సాహపడ్డాడు. “వంటింట్లో నూనె డబ్బా ఉంది. నేనూ ఒక చేయి పోస్తా!”

“మీరు దూరం నుంచి చూస్తే చాలు సార్,” అంది లలిత. ఆమె గొంతు ఇంకా పూర్తిగా కుదుటపడలేదు. “మీ నూనె చిన్న డబ్బా. మీ ఇంటి దీపానికే. ఈ ప్రమిదకి గుండిగలు కావాలి. ఇది బయటి చేతులకే వెలుగుతుంది.”

“గుండిగలా!” పాపారావు కనుబొమ్మలు ఎత్తాడు. “ఆచారాలు ఎన్నో!”

చిన్ని ఇక ఆపుకోలేకపోయింది. ఆమె పళ్లెం పట్టుకున్న చేయి వణికి, కర్పూరం బిళ్ల ఒకటి నేల మీద పడింది. ఆమె వంగి దాన్ని ఏరింది. వంగినప్పుడు ఆమె ముఖం ఎవరికీ కనిపించలేదు. ఆమె భుజాలు ఊగుతున్నాయి.

“ఆ బిళ్ల నోట్లో పెట్టుకోకు చిన్నీ,” పాపారావు నవ్వాడు. “కర్పూరం నాలుక మీద పెట్టుకుంటే మంట. కానీ కొంతమంది అలవాటుపడ్డవాళ్లకి దాని ఘాటే రుచి అంటారు.”

“కొంతమంది నాలుకలు అంతే సార్,” అంది చిన్ని, లేస్తూ. ఆమె కళ్లు లలిత చీర కుచ్చిళ్ల మీద. “ఎంత ఘాటు తగిలితే అంత తియ్యగా ఉంటుంది వాటికి. మామూలు రుచి ఎక్కదు.”

★

పాపారావు చివరికి పళ్లెం తీసుకున్నాడు.

ఆయన గుమ్మం వైపు తిరిగాడు. రెండు అడుగులు. గడప దాకా.

అక్కడ ఆయన ఆగాడు.

“ఈ తలుపు,” అన్నాడు. “ఎప్పుడూ సగమే తీసి ఉంచుతారెందుకు? లోపలికి వెలుగు రాదు. నడవాలో బల్బు ఉంది కదా. పూర్తిగా తీస్తే ఆ వెలుగు ఇక్కడ పడుతుంది. ఈ ఎర్ర బల్బులో మీ ముఖాలు కూడా సరిగ్గా కనిపించట్లేదు.”

ఆయన ఎడమ చేయి తలుపు రెక్క అంచు మీద పడింది.

రెక్క వెనక, గోడకీ చెక్కకీ మధ్య, కమల.

నగ్నంగా. గోడకి వీపు ఆనించి. ఆమె సన్నులు చెక్కకి నొక్కుకుని. ఆమె ముఖం మీద భైరాగి రసం, ఇంకా పూర్తిగా ఆరకుండా, ఆమె నుదుటి కుంకుమతో కలిసి ఒక గులాబీ రంగు మరకలా. ఆమె పెదవి మూల నరసింహం రసం. ఆమె కళ్లు పెద్దవి. ఆమె ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆ రెక్క ఒక్క అడుగు లోపలికి కదిలితే ఆమె ఛాతీ మీదికి ఒత్తుకుంటుంది. రెండు అడుగులు కదిలితే ఆ రెక్క ఆమె దగ్గర ఆగిపోతుంది. ఎందుకు ఆగిందో చూడటానికి పాపారావు తల ఆ వెనక్కి తిప్పుతాడు.

ఆమె ఆ చెక్క సందులోంచి పాపారావు వేళ్లని చూస్తోంది. ఆ వేళ్లకీ ఆమె ముక్కుకీ మధ్య జానెడు దూరం కూడా లేదు. ఆమె మొగుడి స్నేహితుడి వేళ్లు. ఆమె మొగుడితో రోజూ టీ తాగే మనిషి.

పాపారావు రెక్కని లోపలికి నెట్టాడు. ఒక అంగుళం.

రెక్క కిర్రుమంది.

కమల కళ్లు మూసుకుంది.

లలిత చేయి ట్రంకు అంచుని వదిలి, అప్రయత్నంగా ముందుకి లేచింది. ఆమె చీర కుచ్చిళ్లు కదిలాయి. ఆ చీర కింద సుధ ఊపిరి బిగబట్టింది.

చిన్ని నోరు విచ్చుకుంది, ఏదో చెప్పడానికి. ఏం చెప్పాలో ఆమెకి కూడా తెలియదు.

“అయ్యగారూ!”

హాల్ నుంచి. నరసింహం గొంతు. బొంగురుగా, గట్టిగా, హార్మోనియం మోత మీదుగా.

“అయ్యగారూ! హారతి పాట మొదలుపెడుతున్నా! పళ్లెం లేకుండా హారతి పాటా? పాట మొదలైపోయాక పళ్లెం వస్తే అపశకునం అంటారు! రండి!”

పాపారావు చేయి తలుపు రెక్క మీంచి తొలగింది.

“వస్తున్నా పెద్దాయనా!” ఆయన హాల్ వైపు అరిచాడు. తర్వాత గది వైపు తిరిగి, తొందరగా. “మీరు త్వరగా రండి. సుధని కూడా నూతి దగ్గర్నుంచి త్వరగా రమ్మనండి. హారతి దాని చేతుల మీదుగానే ఇవ్వాలి. నోము దాంతే.”

“వచ్చేస్తారు సార్,” అంది చిన్ని.

పాపారావు పళ్లెం పట్టుకుని నడవాలోకి వెళ్లాడు. ఆయన అడుగులు హాల్ వైపు. ఆయన గొంతు ఇంకా వినిపిస్తోంది. “పెద్దాయనా, మా సుధ ముత్తైదువులకి పాదసేవ చేసిందంట! ఎంత శ్రద్ధో!”

తలుపు రెక్క అంగుళం లోపలికి జరిగి, అక్కడే ఆగిపోయింది.

★

ఎవరూ కదలలేదు. మూడు ఊపిరులు. నాలుగు.

తర్వాత కమల రెక్క వెనక నుంచి జారి, నేల మీద కూలిపోయింది. ఆమె రెండు చేతులూ నోటి మీద. ఆమె భుజాలు ఊగుతున్నాయి. ఏడుస్తోందో, నవ్వుతోందో ఆమెకే తెలియదు.

చిన్ని కాలు గాజు ముక్కల మీంచి లేపింది. ఆమె అరికాలి మీద ఒక సన్నటి ఎర్ర గీత. రక్తం. ఆమె దాన్ని చూసి, ఆ బొటనవేలితో తుడిచి, నవ్వింది. “పచ్చ గాజు కాటు. ఈ రాత్రి గుర్తుగా.”

లలిత తన చీర కుచ్చిళ్లని నెమ్మదిగా పైకి ఎత్తింది.

కింద సుధ.

మోకాళ్ల మీద, ముడుచుకుని, ముఖం పైకి ఎత్తి. ఆ ముఖం మొత్తం తడిగా. ఆమె కనురెప్పలు, ముక్కు, పెదాలు, గడ్డం, మెడ అంతా లలిత రసంతో మెరుస్తోంది. ఆమె జుట్టు ఆ చెమటకి నుదుటికి అతుక్కుంది. ఆమె పెదాలు ఉబ్బి ఎర్రగా. ఆమె కళ్లు సగం మూసుకుని, మత్తుగా, ఆకలిగా. ఆమె తొడలు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. ఆ ఊదా రంగు మూలుగు ఇంకా ఆమె అడుగున.

ఆమె నోట్లోంచి వచ్చిన మొదటి మాట:

“ఆయన… ఆయన కాలి వేళ్లు… నాకు కనిపించాయి.”

లలిత సుధ గడ్డం పట్టుకుని ఆమె ముఖాన్ని ఇంకా పైకి ఎత్తింది. ఎర్ర వెలుగులో ఆ తడి ముఖాన్ని చూసింది. ఆమె నుదుటి మీద పాపారావు పెట్టిన కుంకుమ బొట్టు ఇంకా తాజాగా.

“నీ మొగుడు నాకు బొట్టు పెట్టాడు,” అంది లలిత, మెల్లగా. “నువ్వు నా కింద నాకుతుంటే. నువ్వు అతని పాదాలు చూస్తూ నన్ను కార్పించావు.”

ఆమె వంగి, సుధ చెవి దగ్గర అంది.

“ఇప్పుడు లేచి చీర కట్టుకో. హారతి నీ చేతుల మీదుగానే ఇవ్వాలంట. నోము నీదే కదా.”

ఆమె వేలు సుధ పెదాల మీద ఒకసారి రాసింది. తడిగా.

“ఈ ముఖం కడుక్కోకుండా.”

[12345677889]

ఇంట్లో భజన – పార్ట్ 6

హాల్లో హార్మోనియం హారతి రాగం అందుకుంది.

నెమ్మదిగా. బరువుగా. నరసింహం వేళ్లు ఆ పాత కీల మీద ఊగుతున్నాయి. భైరాగి తాళాలు ప్రతి నాలుగో దెబ్బకి ఒకసారి. రాము డోలు దాదాపు గుసగుసలా. పాపారావు పటం ముందు హారతి పళ్లెం పెట్టి, కర్పూరం బిళ్లలు సర్ది, అగ్గిపెట్టె పట్టుకుని నడవా వైపు చూస్తున్నాడు.

“వచ్చేస్తారు అయ్యా,” అన్నాడు నరసింహం. “ఆడవాళ్ల స్నానం అంటే అంతే. నీళ్లు ఒంటి మీద పడ్డాక ఎప్పుడు ఆగాలో వాళ్ల ఒంటికే తెలియదు.”

సుబ్బారావు సోఫాకి ఆనుకుని కళ్లు మూసుకుని కూర్చున్నాడు. ఆయన ముఖంలో ఒక నిద్రమత్తు తృప్తి. ఆయన వేళ్లు మోకాలి మీద తాళం వేస్తున్నాయి. పాటకి కాదు. ఏదో లెక్కకి.

నడవాలో అడుగులు. గాజుల సవ్వడి. పట్టు కుచ్చిళ్ల సరసర.

ముందు చిన్ని. తర్వాత లలిత. ఇద్దరి నుదుళ్ల మీదా పాపారావు దిద్దిన ఎర్ర బొట్లు, ఇంకా తాజాగా. చిన్ని కొంచెం కుంటుతోంది. కుడి కాలు. ఆమె దాన్ని ఎవరికీ చూపించట్లేదు.

తర్వాత కమల. రాణీ గులాబీ పట్టు మళ్లీ ఒంటి మీద, కానీ కుచ్చిళ్లు ఇందాకటంత సరిగ్గా లేవు. పైట కొంగు తల మీదికి కప్పుకుంది. ముత్తైదువ స్నానం చేసి వచ్చినదానిలా. ఆ కొంగు అంచు కింద ఆమె ముఖం మీద ఒక మెరుపు. నుదురు, కనురెప్పలు, బుగ్గలు. తడిగా కాదు. నూనె రాసినట్టు. జిగటగా ఆరిన మెరుపు. ఆమె పెదాల వాపు ఇంకా తగ్గలేదు.

చివరికి సుధ.

నీలం షిఫాన్. జాకెట్. కింద తాకట్టు లంగా, దాని కింద ఆ నానిపోయిన కాటన్, ఇంకా తడిగా, తొడలకి చల్లగా అతుక్కుని. ట్రంకు మీంచి ఏరుకున్న పదకొండు గాజులు. పన్నెండోది లేదు. జుట్టు ముడి వేయలేదు. విప్పేసి, భుజాల మీదుగా, తడిగా. ఆ తడి నూతి నీళ్లది కాదు. చెమటది. చీర కింద ఊపిరాడని చీకటిది.

ఆమె ముఖం కూడా తడిగా మెరుస్తోంది. కనురెప్పలు, ముక్కు కొస, పెదాలు, గడ్డం. లలిత ఆర్డర్. కడుక్కోలేదు. ఆ తడి మీద ఇంకా లలిత వాసన. గడ్డం దగ్గర, ఆ తడి కింద, ఇంకో పాత గీత, ఎండిపోయి. పెరట్లో వదిలింది.

ఆమె నడుస్తోంది. ఆమె మోకాళ్లు వణుకుతున్నాయి. ప్రతి అడుగుకీ ఆమె లోపల ఆ గుడ్డు ఒక్కసారి తన చోటు మార్చుకుని, మళ్లీ ఆ మూలుగు అందుకుంటోంది. గంటన్నరగా ఆగని మూలుగు. ఆమె తొడల లోపలి కండరాలు ఇప్పుడు అలిసిపోయాయి. బిగుసుకోవడం కూడా మర్చిపోయాయి. అవి ఊరికే వణుకుతున్నాయి.

“అదిగో వచ్చేసింది!” పాపారావు లేచి నిలబడ్డాడు. “నూతి నీళ్లా? ముఖమంతా తడి. తుడుచుకోలేదా?”

“ముత్తైదువ స్నానం నీళ్లు తుడవకూడదండీ,” అంది సుధ. ఆమె గొంతు అలిసి, బొంగురుపోయింది. “వాటంతట అవే ఆరాలి. ఒంటికే ఇంకిపోవాలి.”

“అరే. ఎన్ని నియమాలో.” పాపారావు మెచ్చుకోలుగా తల ఊపాడు. “చూడు, నీ ముఖం ఎలా వెలిగిపోతోందో. ఆ నీళ్లలో ఏదో మహత్యం ఉంది.”

ఎదురు వరుసలో నరసింహం కళ్లు సుధ ముఖం మీద ఆగాయి. ఆ మెరుపు ఏంటో ఆయనకి తెలుసు. ఆ కళ్లు ఒక్కసారి లలిత వైపు వెళ్లి, మళ్లీ సుధ మీదికి వచ్చాయి. ఆయన మీసం కింద ఒక చిన్న వంపు.

“నూతి నీళ్ల మహత్యం అయ్యా,” అన్నాడు. “ఆ నూయి లోతు ఎంతో, ఆ నీళ్ల రుచి అంత.”

★

పాపారావు అగ్గిపుల్ల వెలిగించి కర్పూరం అంటించాడు. మూడు బిళ్లలు ఒకేసారి అంటుకుని, ఒక పెద్ద, పసుపు, కదిలే మంటగా లేచాయి. హాల్ మొత్తం ఆ వెలుగుతో మెరిసింది. పటం అద్దం మీద ఆ మంట ప్రతిబింబం.

“నీ చేత్తోనే సుధా. నోము నీది.”

సుధ పళ్లెం అందుకుంది.

ఆ ఇత్తడి పళ్లెం. ఈ సాయంత్రం రాము గుమ్మంలో అడుగుపెట్టినప్పుడు ఆమె చేతుల్లోంచి జారబోయిన పళ్లెం. ఇప్పుడు కూడా అదే బరువు. అదే బరువుకి ఆమె మణికట్లు వణుకుతున్నాయి. కర్పూరం మంట ఆ వణుకుకి ఊగుతోంది.

ఆమె పటం ముందు నిలబడింది. నరసింహం హారతి పాట అందుకున్నాడు. ఈసారి ఆయన గొంతులో ఏ రెండో అర్థం లేదు. ఊరికే ఒక పాత రాగం. మాటలు లేని రాగం. ఆ రాగం కింద డోలు నెమ్మదిగా. ఆ డోలు కింద, ఆమె ఒంటి లోపల, ఆ ఊదా రంగు పాట.

ఆమె పళ్లెం ఎత్తింది. గుండ్రంగా తిప్పింది. ఒకసారి. ఆమె మోకాళ్లు వంగాయి. చిన్ని ఆమె మోచేతి కింద చేయి పెట్టింది, ఊరికే తాకినట్టు. రెండోసారి. తొడల సందులోంచి ఒక వేడి ధార కాటన్‌లోకి కారింది. మూడోసారి.

మంట పైకి లేచింది. పటం అద్దంలో ఆ మంట. ఆ మంట వెనక ఆమె ముఖం. తడిగా, మెరుస్తూ, పెదాలు ఉబ్బి. ఆ అద్దంలో ఆమె తనని తాను చూసుకుంది. ఈ ఉదయం ఈ ఇంట్లో పీట మీద కూర్చున్న ఆడది కాదు అది.

‘ఎవరు నువ్వు?’

ఆ ప్రశ్నకి ఆమె దగ్గర జవాబు లేదు. కానీ ఆ ప్రశ్న ఇప్పుడు భయపెట్టలేదు.

ఆమె తిరిగి, పళ్లెం ఒక్కొక్కరి ముందుకి తీసుకెళ్లింది.

ముందు పాపారావు. ఆయన రెండు చేతులూ మంట మీదికి చాపి, కళ్లకి అద్దుకున్నాడు. “నోము పూర్తయినట్టేనా సుధా?”

“ఇంకా లేదండీ.” ఆమె కళ్లు ఆయన భుజం మీదుగా సోఫా వైపు జారాయి. “దారం ఇంకా కట్టే ఉంది. ఎప్పుడు విప్పాలో పెద్దవాళ్లు చెప్తారు.”

సుబ్బారావు కళ్లు విప్పాడు. ఆయన చూపు ఆమె నడుము మీదికి, కుచ్చిళ్ల కింద దాక్కున్న ఆ దారం ఉన్న చోటికి వెళ్లింది. ఆయన చేతులు మంట మీదికి చాపాయి. ఆ మంట వేడికి కాదు, ఆయన వేళ్లు ఆమె పళ్లెం పట్టుకున్న వేళ్లని ఒక్కసారి తాకాయి.

“విప్పిన రోజు నాకు ముందే చెప్పు,” అన్నాడు. గట్టిగా, పాపారావుకి వినిపించేలా. “లడ్డూలు తెస్తా. నోము పూర్తయిన రోజు ఇంటికి ముందు వచ్చేవాడికి పుణ్యం అంటారు.”

“ముందు వచ్చేవాడికి కాదు సుబ్బారావు గారూ,” అంది సుధ. మెత్తగా. “పెద్దవాళ్లు ఎవర్ని పిలిస్తే వాళ్లకి.”

సుబ్బారావు ముఖం ఒక్క రెప్పపాటు బిగుసుకుంది. తర్వాత నవ్వింది.

తర్వాత నరసింహం. ఆయన మంటని రెండు చేతులతో తీసుకుని, అరచేతులు ముఖానికి రాసుకున్నాడు. ఆ అరచేతులు ఇందాక కమల జడని చుట్టుకున్న అరచేతులు.

“చేతులు వణుకుతున్నాయి అమ్మగారూ,” అన్నాడు, మెల్లగా, ఆమెకి మాత్రమే. “పళ్లెం జాగ్రత్త. ఈ రోజు ఈ పళ్లెంలో చాలా పడ్డాయి. ఇంకా ఖాళీగానే ఉంది అనిపిస్తోంది కదా?”

సుధ పెదవి కొరుక్కుంది. ఆమె కింది గడప ఆ మాటకి గుడ్డు చుట్టూ ఏడ్చినట్టు బిగుసుకుంది.

భైరాగి. అతను మంట మీదికి చేతులు చాపలేదు. చేతులు జోడించాడు. అతని కళ్లు ఆమె కళ్లలోకి. ఆ కళ్లలో ఏమీ లేదు. ఒక్క వెలుగు తప్ప. తర్వాత అతని కుడి చేయి మంట మీదికి వెళ్లి, ఆ మంటని దాటి, ఆమె పళ్లెం అడుగుని తాకింది. పళ్లెం కింద ఆమె వేళ్లు. అతని బొటనవేలు ఆమె చూపుడువేలి కణుపు మీద ఒక చిన్న వృత్తం. ఒకసారి. ఆ చిరతల సాయంత్రం గీసిన వృత్తమే.

అతను ఏమీ అనలేదు. అతను ఈ రాత్రంతా దాదాపు ఏమీ అనలేదు.

రాము. డోలు కర్ర ఒక చేతిలో. ఇంకో చేయి జేబులో. అతను మంట వైపు చూడలేదు. ఆమె వైపే చూశాడు. పళ్లెం వైపు కాదు, ఆమె పొత్తికడుపు వైపు. అక్కడ, ఆ నీలం షిఫాన్ కింద, ఏం మోగుతోందో అతని జేబుకి తెలుసు.

“హారతి వెలుగు ఎంతసేపు అమ్మగారూ?” అడిగాడు. అమాయకంగా.

“పాట అయ్యేదాకా,” అంది సుధ.

“పాట అయ్యేదాకా,” రాము తల ఊపాడు. ఆ మాట ఆమెకి తిరిగి ఇచ్చినట్టు.

కమల, లలిత, చిన్ని. ముగ్గురూ వరుసగా మంటని కళ్లకి అద్దుకున్నారు. కమల కొంగు కింద ఆమె కళ్లు సుధ కళ్లని పట్టుకున్నాయి. రెండు జతల కళ్లు. ఒకే రహస్యం. ఆ గది. ఆ చాప. ఆ చేతులు కలిపిన క్షణం.

“చల్లగా ఉండు అక్కా,” అంది సుధ, మెల్లగా.

“నువ్వు నన్ను చల్లగానే ఉంచావు చెల్లీ,” అంది కమల. ఆమె కళ్లు సుబ్బారావు వైపు చూసి, తిరిగి వచ్చాయి. ఆ కళ్లలో ఏదో తెలిసిన మెరుపు. “బయట నుంచి వచ్చే గాలి నా గదిలోకి రాకుండా.”

సుధ కళ్లు ఆగాయి. ‘తెలుసా? ఆమెకి ఎలా తెలుసు? పెరట్లో…’

కమల ఇంకేమీ అనలేదు. మంటని కళ్లకి అద్దుకుని, కొంగు సర్దుకుని, చాప మీద కూర్చుంది.

★

హారతి పాట ముగిసింది. హార్మోనియం ఆగలేదు. నరసింహం వేళ్లు ఇంకో రాగంలోకి జారాయి. మంగళం పాట. భజనకి చివరి పాట.

“మంగళం పాట అయ్యేలోపు ప్రసాదం పంచేయాలి,” అన్నాడు పాపారావు, చేతులు రుద్దుకుంటూ. “సుధా, పళ్లెం.”

ప్రసాదం పళ్లెం సాయంత్రమే సిద్ధం చేసి పెట్టింది. ముక్కలు చేసిన కొబ్బరి, బెల్లం, ఒలవని అరటిపళ్లు, ఒక స్టీలు చెంబు నిండా పానకం. మిరియాలు, యాలకులు వేసిన చిక్కని పానకం.

ఈసారి చిన్ని గ్లాసులు పట్టుకుంది. లలిత అరటిపళ్లు. సుధ కొబ్బరి, బెల్లం. ముగ్గురూ వరుసలో.

పాపారావు దగ్గరే మొదలు. “నాకు పానకం ముందు. పొద్దుట్నుంచీ నోరు ఎండిపోయింది.”

సుధ చెంబు వంచి గ్లాసులోకి పోసింది. ఆమె చేయి వణికింది. పానకం గ్లాసు అంచు దాటి, ఆమె వేళ్ల మీదుగా, మణికట్టు మీదికి ఒక జిగట ధారగా కారింది.

“అయ్యో. చిందింది.” పాపారావు నవ్వాడు. “ఈ రోజు నీకు ఏదీ పట్టు దొరకట్లేదు.”

“ఈ రోజు నాకు పట్టు దొరికినవి చాలానే ఉన్నాయండీ,” అంది సుధ. ఆమె మణికట్టు మీది పానకాన్ని పెదాలకి తీసుకెళ్లి, నాలుకతో నాకింది. ఎవరి వైపూ చూడకుండా. “ఇది చిందకూడదు. తీపి. వృథా చేయకూడదు.”

పాపారావు వెనక, ఎదురు వరుసలో, రాము డోలు కర్ర ఒక్కసారి తడబడింది.

“నువ్వూ తాగు సుధా. ఉపవాసం విరమించు.”

“నా ఉపవాసం ఈ రోజు ఎప్పుడో తీరిపోయిందండీ.” ఆమె గొంతు మెత్తగా ఉంది. “కడుపు నిండా.”

“అదేంటి? ఏం తిన్నావు? పులిహోర కూడా తినలేదే నువ్వు.”

“పెద్దవాళ్ల ఆశీర్వాదం, ఏమండీ. అది కడుపు నింపుతుంది.”

లలిత, సుధ పక్కన, అరటిపండు ఒకటి పాపారావు చేతిలో పెట్టింది. ఆమె కళ్లు సుధ గడ్డం మీద ఆ ఎండిన గీత మీద ఒక్క రెప్పపాటు ఆగాయి. తర్వాత ఆమె పెదాల మూల ఒక వంపు.

సుబ్బారావు. సుధ ఆయన అరచేతిలో కొబ్బరి ముక్క పెట్టింది. ఆయన దాన్ని నోట్లో వేసుకుని, కరిచి, నమిలాడు.

“కొబ్బరి గట్టిగా ఉంది,” అన్నాడు. ఆయన కళ్లు ఆమె నడుము మీద. “పగలగొట్టిన కాయ ఇదేనా? లోపలి నీళ్లు ఏం చేశావు?”

“పగలగొట్టలేదు సుబ్బారావు గారూ. ఇది ముందే పగిలిన కాయ.” సుధ ఆయన కళ్లలోకి చూసింది. “పూజ కాయ ఇంకా గూట్లోనే ఉంది. పీచు కూడా తీయలేదు. దాని రోజు వచ్చినప్పుడు కొడతారు.”

“ఎవరు కొడతారు?”

“ఎవరి చేతికి ఇస్తే వాళ్లు.”

లలిత ఆయనకి అరటిపండు ఇచ్చింది. “పండు కూడా తీసుకోండి అన్నయ్యా. తొక్క మీరే తీసుకోవాలి. ఎవరూ తీసి ఇవ్వరు.”

సుబ్బారావు లలిత వైపు చూశాడు. ఆమె ముఖంలో ఏమీ లేదు. కాలనీ అకౌంటెంట్ ముఖం. ఆయన పండు తీసుకుని నవ్వాడు, కానీ ఆ నవ్వు ఆయన కళ్ల దాకా వెళ్లలేదు.

నరసింహం. హార్మోనియం ఒక చేత్తోనే వాయిస్తూ, ఇంకో చేయి చాపాడు. చిన్ని ఆయనకి పానకం గ్లాసు ఇచ్చింది. సుధ కొబ్బరి.

“నాకు అరటిపండు వద్దమ్మా,” అన్నాడు ఆయన లలితతో. “ఈ వయసులో అరటిపండు నేను తినడం కాదు, నన్ను అది తింటుంది. నాకు పానకం చాలు. ఈ రోజు మా ఇద్దరికీ దాహం బాగా వేసింది.”

“దాహం తీరిందా తాతగారూ?” అడిగింది చిన్ని. అమాయకంగా.

“తీరేది కాదమ్మా. తాగిన కొద్దీ పెరిగేది.” నరసింహం పానకం ఒక గుక్కలో తాగాడు. మీసం మీద తీపి తడి. ఆయన సుధ వైపు చూశాడు. “మీ అమ్మగారి చేతి ప్రసాదం ఇంకోసారి ఎప్పుడో?”

సుధ కొబ్బరి ముక్క ఆయన అరచేతిలో పెట్టి, వేళ్లు వెనక్కి లాక్కుంది. ‘మూడు నెలల క్రితం ఈ మనిషి చెంప మీద కొట్టాను. ఈ రోజు ఈయన ఈ ఇంట్లో నా పెదాల మీదుగా…’ ఆ ఆలోచన ఆమెని ఇప్పుడు కాల్చలేదు. ఆశ్చర్యంగా, వెచ్చబెట్టింది.

“పెద్దవాళ్లు చెప్పినప్పుడు తాతగారూ.”

భైరాగి. అతను అరటిపండు తీసుకోలేదు, కొబ్బరి తీసుకోలేదు. అరచేయి చాపాడు. బెల్లం ముక్క కోసం. సుధ బెల్లం ముక్క అతని అరచేతి మధ్యలో పెట్టింది. అతని వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. బెల్లంతో పాటు ఆమె వేలి కొసలని కూడా. ఒక్క క్షణం పట్టుకుని వదిలాడు.

అతను బెల్లం నోట్లో వేసుకున్నాడు. చప్పరించాడు. ఆమె వైపు చూస్తూ.

“తీపి,” అన్నాడు. ఈ రాత్రి అతను హాల్లో పలికిన మొదటి మాట.

రాము. చిన్ని పానకం గ్లాసు ఇచ్చింది. లలిత అరటిపండు. సుధ అతని ముందుకి కొబ్బరి పళ్లెం తీసుకెళ్లింది. అతను పళ్లెం వైపు చూడలేదు. జేబులో చేయి కదిలింది. ఆమె లోపల ఆ మూలుగు ఒక్కసారి పెరిగింది. పెద్దగా. ఆమె మోకాళ్లు దాదాపు వదిలేశాయి. చిన్ని చేయి మళ్లీ ఆమె మోచేతి కింద.

“నాకు రెండు ముక్కలు అమ్మగారూ,” అన్నాడు రాము. “నేను ఒకటి తింటా. ఒకటి ఆటోలో పెడతా. ఆటోకి కూడా ఈ రోజు వాటా ఉంది.”

సుధ రెండు ముక్కలు అతని చేతిలో పెట్టింది. ఆమె గొంతు స్థిరంగా లేదు. “ఆటోకి ఎప్పుడూ వాటా ఉంటుంది రామూ.”

“ఉంటుంది అమ్మగారూ.” జేబులో వేలు వెనక్కి. మూలుగు మళ్లీ మామూలు స్థాయికి. “ఆటో లేకపోతే ఎవరూ ఎక్కడికీ వెళ్లలేరు కదా.”

కమల దగ్గర సుధ ఆగలేదు. కమల తనంతట తానే అరచేయి చాపింది. సుధ ఆ అరచేతిలో ఒక బెల్లం ముక్క. కమల దాన్ని నోట్లో వేసుకుని, సుధ వేలి కొసని తన పెదాలతో ఒక్కసారి తాకింది. ఎవరూ చూడని దూరంలో.

పక్కనే కూర్చున్న సుబ్బారావు భార్య వైపు తిరిగాడు. ఆయన చేయి ఆమె బుగ్గ మీదికి వెళ్లింది. ఆమె కొంగు కిందికి.

“ఏంటే ముఖం మీద? జిగటగా ఉంది.”

“పసుపు, పెరుగు కలిపి రాసుకున్నానండీ,” అంది కమల. ఆయన చేతిని మెల్లగా తీసి పక్కన పెట్టింది. “ముత్తైదువ స్నానంలో అదే ఆచారం. రాత్రంతా ఉండాలి. ఉదయం దాకా కడగకూడదు.”

“ఎవరు చెప్పారు?”

“పెద్దవాళ్లు.”

సుబ్బారావు తన వేళ్లు చూసుకున్నాడు. వాసన చూశాడు. ముక్కు ముడుచుకున్నాడు. “పెరుగు పుల్లగా ఉంది.”

“ఆరుబయట నూతి దగ్గర అంతేనండీ,” అంది కమల. మెత్తగా. “పెరుగు త్వరగా విరుగుతుంది.”

ఎదురు వరుసలో నరసింహం హార్మోనియం మీద ఒక స్వరం తప్పాడు. ఉద్దేశపూర్వకంగా. భైరాగి తాళాలు ఆ తప్పుని కప్పేశాయి.

★

పాపారావు లేచి నిలబడ్డాడు. చేతిలో పానకం గ్లాసు. ఆయన ముఖం వెలిగిపోతోంది. ఆ వెలుగులో ఏ నీడా లేదు.

“నేనొకటి చెప్పాలి,” అన్నాడు. గొంతు పెంచి. హార్మోనియం మెల్లగా దిగింది. “ఈ రోజు మా ఇల్లు ఎలా ఉందో చూడండి. పొద్దున్నే నోము. మధ్యాహ్నం పేరంటం. రాత్రి భజన. ఇన్నేళ్లలో ఈ ఇంట్లో ఇంత మంది, ఇంత సందడి, ఇంత పాట ఎప్పుడూ లేవు. మా సుధని చూడండి. ఒక్క రోజులో ఎలా మారిపోయిందో. ముఖంలో ఆ కళ.”

అందరూ సుధ ముఖం వైపు చూశారు. ఆ తడి. ఆ మెరుపు.

“అందుకే నేను నిర్ణయించాను.” పాపారావు గ్లాసు ఎత్తాడు. “ఇక నుంచి ప్రతి ఆదివారం మా ఇంట్లో భజన! ప్రతి ఆదివారం! నరసింహం గారూ, మీ మండలిని తీసుకు రండి. రామూ, నువ్వు డోలు. సుబ్బారావూ, కమల గారూ, లలిత గారూ, చిన్నీ. అందరూ. ప్రతి ఆదివారం రాత్రి.”

ఆ మాట హాల్లో పడింది. ఒక రాయి నూతిలో పడ్డట్టు. ఆ తర్వాత అలలు.

నరసింహం హార్మోనియం మీద ఒక సంతోషపు స్వరం పలికించాడు. ఆయన ముఖం గంభీరంగా ఉంది. ఆయన కళ్లు మాత్రం కాదు. “మహాభాగ్యం అయ్యా. ప్రతి ఆదివారం. మా మోకాళ్లు ఉన్నంత కాలం.”

భైరాగి తాళాలు ఒక్కసారి కలిశాయి. గట్టిగా. ఒకే దెబ్బ. అతను సుధ వైపు చూసి, ఒక్కసారి కన్ను కొట్టాడు. ఎవరూ చూడనంత వేగంగా. సుధ చూసింది.

రాము డోలు మీద రెండు దెబ్బలు. “అయ్యగారు ఆర్డర్ వేశాక ఇంకేముంది. నా ఆటో ప్రతి ఆదివారం మీ గుమ్మం ముందే.”

సుబ్బారావు నెమ్మదిగా నవ్వాడు. ఆయన ఊహలో ఏదో లెక్క ముందుకి కదిలింది. ‘ప్రతి ఆదివారం. ఏదో ఒక ఆదివారం ఆ నోము పూర్తవుతుంది. ఆ రోజు నేను ఇక్కడే ఉంటా.’ “బావా, నీ ఆలోచన ఎప్పుడూ ముందే ఉంటుంది. నేనెప్పుడూ ముందే వస్తా.”

కమల కొంగు కింద ఆమె పెదాలు బిగుసుకున్నాయి. నవ్వుని ఆపుకోవడానికి. ఆమె చేయి లలిత చేతిని చాప మీద ఒకసారి నొక్కింది.

లలిత చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆమె చేయి బ్లౌజ్ మీదికి వెళ్లింది. ఆ ఫోన్ ఉన్న చోటికి. ఒకసారి తట్టింది. “చాలా మంచి ఆలోచన అన్నయ్యా. ప్రతి ఆదివారం వీడియో తీద్దాం. భజన వీడియోలు. ఎప్పటికీ దాచుకోవచ్చు.”

“అవును, అవును! నువ్వు తీసిన వీడియో నాకు పంపించు లలితా, ఈ రోజుది.”

“పంపిస్తా అన్నయ్యా. ఎవరికి పంపాలో వాళ్లకి.”

చిన్ని ఏమీ అనలేదు. ఆమె కాలి అరికాలిలోని గాజు గాటు నొప్పిగా కొట్టుకుంటోంది. ఆమె సుధ వైపు చూసి, పెదాలు మాత్రమే కదిలించింది. శబ్దం లేకుండా. ‘ప్రతి ఆదివారం, అమ్మగారూ.’

సుధ.

సుధ ఏమీ అనలేదు. ఆమె ముఖం మీద ఏ భావం కనిపించకుండా పళ్లెం పట్టుకుని నిలబడింది. ఆమె లోపల ఆ గుడ్డు. ఆమె తొడల మధ్య ఆ తడి. ఆమె గడ్డం మీద ఆ గీత. ఆమె పెదాల మీద ఇంకా లలిత రుచి. ఆమె పొట్ట మీద, నడుము దారం దగ్గర, నరసింహం వదిలిన ఆ జిగట, ఇప్పుడు షిఫాన్ కింద ఆరిపోయి చర్మాన్ని లాగుతోంది.

‘ప్రతి ఆదివారం.’

ఆ మాట ఆమె మనసులో భయంగా పడాలి. పడలేదు. ఆమె కింది గడప దానికి జవాబు ఇచ్చింది. గుడ్డు చుట్టూ ఒక్కసారి, నెమ్మదిగా, ఆకలిగా బిగుసుకుని.

“మీ ఇష్టం ఏమండీ,” అంది. “ఇంటి పెద్ద మాట.”

★

మంగళం పాట చివరి చరణం.

నరసింహం గొంతు పైకి లేచింది. ఆయన వేళ్లు హార్మోనియం మీద వేగం పెంచాయి. భైరాగి తాళాలు వేగంగా. రాము డోలు వేగంగా. రాము ఒక చేతితో డోలు కొడుతున్నాడు. ఇంకో చేయి జేబులో.

ఆ వేగం సుధ లోపలికి వచ్చింది.

రాము వేలు జేబులో ఆ బటన్‌ని చివరి మెట్టు దాకా నొక్కింది. ఆ గుడ్డు ఆమె లోపల ఒక పిచ్చి పట్టినట్టు ఎగిరింది. ఆమె పళ్లెం పట్టుకున్న చేతులు బిగుసుకున్నాయి. ఆమె మోకాళ్లు ఒకదానికొకటి నొక్కుకున్నాయి. ఆమె కళ్లు మూసుకుంది. ‘ఇక్కడ కాదు. ఆయన ముందు కాదు. ఇంకో నిమిషం.’

నరసింహం గొంతు చివరి స్వరం దాకా వెళ్లింది. పాపారావు కూడా చేతులు జోడించి గొంతు కలిపాడు. సుబ్బారావు. కమల. లలిత. చిన్ని. హాలు మొత్తం ఒకే మాట. మంగళం.

హార్మోనియం తిత్తి చివరి గాలి వదిలింది.

భైరాగి తాళాలు ఒక్కసారి కలిసి, అతని అరచేతుల్లో మూసుకుపోయాయి.

రాము డోలు మీద చివరి దెబ్బ. గట్టిగా. లోతుగా. ఆ దెబ్బతో పాటు అతని జేబులో వేలు బటన్‌ని వదిలేసింది.

గుడ్డు ఆగిపోయింది.

ఒక్కసారిగా.

సాయంత్రం ఏడున్నర నుంచి, ఈ హాల్లో మొదటి స్వరం పలికిన క్షణం నుంచి ఆగకుండా ఆమె లోపల మోగిన ఆ మూలుగు, చివరి డోలు దెబ్బతో ఆగిపోయింది.

ఆ నిశ్శబ్దం ఆమెకి ఒక శబ్దంలా వినిపించింది.

ఆమె ఒంటి లోపల ఒక్కసారిగా ఖాళీ. ఆ ఖాళీలోకి ఆమె అలసట అంతా ఒకేసారి దూకింది. ఆమె మోకాళ్లు వంగాయి. నిజంగా. చిన్ని, లలిత ఇద్దరూ ఒకేసారి ఆమెని రెండు వైపులా పట్టుకున్నారు. పళ్లెం చిన్ని చేతిలోకి. కొబ్బరి ముక్కలు రెండు చాప మీద పడ్డాయి.

“అయ్యో, సుధా!” పాపారావు ముందుకి వచ్చాడు.

“ఏమీ లేదండీ.” సుధ ఊపిరి తీసుకుంది. గంటన్నరలో మొదటిసారి పూర్తిగా. పొట్ట దాకా. “పొద్దుట్నుంచీ ఉపవాసం కదా. నిలబడి నిలబడి.”

“కూర్చో, కూర్చో. నీళ్లు తీసుకురా చిన్నీ.”

సుధ చాప మీద కూర్చుంది. మోకాళ్లు ఒక పక్కకి మడిచి. ఆమె లోపల ఆ గుడ్డు ఇప్పుడు ఒక చల్లని, బరువైన, నిశ్శబ్ద రాయి. ఆ రాయి చుట్టూ ఆమె లోపలి గోడలు ఇంకా అలవాటుగా వణుకుతున్నాయి. మూలుగు లేకుండా. దాన్ని వెతుకుతూ.

ఆమెకి ఒక వింత విషయం అర్థమైంది. ఆ మూలుగు లేకపోవడం ఆమెకి నచ్చలేదు.

ఎదురు వరుసలో రాము జేబులోంచి చేయి తీసి, డోలు తాళ్లు వదులు చేస్తున్నాడు. అతను ఆమె వైపు చూడలేదు. చూడాల్సిన అవసరం లేదు.

★

పదిన్నరకి ఇల్లు ఖాళీ అవ్వడం మొదలైంది.

ముందు నరసింహం, భైరాగి. నరసింహం హార్మోనియం పెట్టెని గుడ్డలో చుట్టి భైరాగి భుజానికి ఎత్తాడు. ఆయన తన మోకాళ్లని రుద్దుకుంటూ గుమ్మం దాకా వచ్చి, చెప్పులు వేసుకుని, పాపారావు చేతులు రెండూ పట్టుకున్నాడు.

“మంచి ఇల్లు అయ్యా. మంచి ఇల్లాలు.” ఆయన కళ్లు పాపారావు భుజం మీదుగా లోపలికి. చాప మీద కూర్చున్న సుధ మీదికి. “ఇంత నిష్ఠగా ఎవరూ నోము పట్టడం నేను చూడలేదు. పొద్దున్నించి రాత్రి దాకా. ఒక్క పూట కూడా వదలకుండా.”

“అంతా మీ భజన బలం నరసింహం గారూ.”

“మా భజన కాదయ్యా. మీ అమ్మగారి ఓపిక.” ఆయన చెప్పులు సర్దుకున్నాడు. “వచ్చే ఆదివారం. మర్చిపోరుగా?”

“మర్చిపోతానా!”

భైరాగి గుమ్మం దాటుతూ వెనక్కి తిరిగాడు. చేతులు జోడించాడు. ఎవరికి అని ఎవరూ అడగలేదు. ఆ జోడించిన చేతుల మధ్య చిరతలు. సుధ చిరతలు. సాయంత్రం ఆమె చేతిలో ఉన్నవి. అతను తిరిగి ఇవ్వలేదు. ఆమె అడగలేదు.

వాళ్లిద్దరూ వీధి దీపాల కింద నడుస్తూ వెళ్లారు. నరసింహం కుంటుతూ, భైరాగి తిన్నగా. వీధి మలుపులో నరసింహం బీడీ వెలిగించాడు. ఆ ఎర్రని నిప్పు చీకట్లో కలిసిపోయింది.

తర్వాత రాము. డోలు భుజానికి. గుమ్మం దగ్గర పాపారావు అతని చేతిలో ఒక యాభై నోటు పెట్టాడు. “పెట్రోలుకి.”

“వద్దు అయ్యగారూ.” రాము నోటు తిరిగి ఇచ్చేశాడు. “ఈ రోజు నాకు ఇవ్వాల్సింది ఇప్పటికే అందింది.” అతను లోపలికి చూశాడు. సుధ వైపు కాదు. హాల్లో గోడ గడియారం వైపు. “వచ్చే ఆదివారం ఏడున్నరకి, అయ్యగారూ. సరిగ్గా ఏడున్నరకి.”

ఆటో స్టార్ట్ అయింది. హెడ్‌లైటు వెలుగు గోడల మీదుగా తిరిగి, ఆ నిమ్మకాయ మిరపకాయల దండ ఒకసారి ఊగి, వీధి చివర కనుమరుగైంది.

సుబ్బారావు స్కూటర్ బయటికి తీశాడు. కమల గుమ్మం దగ్గర చెప్పులు వేసుకుంటోంది. ఆమె కొంగు ఇంకా తల మీదే.

సుధ లేచి గుమ్మం దాకా వచ్చింది. ఆచారం. ముత్తైదువకి వీడ్కోలు. ఆమె చేతిలో పసుపు కుంకుమ పళ్లెం. కమల నుదుటికి బొట్టు పెట్టింది. ఆ నుదురు ఇంకా ఆ జిగట మెరుపుతో. కుంకుమ దాని మీద అతుక్కుంది, కరగకుండా.

“వెళ్లొస్తా చెల్లీ.” కమల సుధ చేతిని పట్టుకుంది. రెండు అరచేతులు. ఆ గదిలో చాప మీద పట్టుకున్న పట్టే. ఆమె గొంతు తగ్గింది. “నువ్వు ఈ రోజు ఎవరో నాకు తెలిసింది. నేను ఎవరో నీకు తెలిసింది. ఇక దాచుకోవాల్సింది బయటి వాళ్ల దగ్గరే.”

“అక్కా…” సుధ గొంతు వణికింది. “పెరట్లో… మీకెలా…”

కమల నవ్వింది. ఆ బొంగురు నవ్వు. “నాకు ఎవరూ ఏమీ చెప్పలేదు చెల్లీ. ఆయన ఇంటికొచ్చాక తొలిసారి ఇంత ప్రశాంతంగా కూర్చోవడం చూశా. ఇరవై ఏళ్ల కాపురం. ఆ ప్రశాంతత ఎక్కడి నుంచి వస్తుందో నాకు తెలుసు.” ఆమె సుధ గడ్డం మీద, ఆ ఎండిన గీత మీద, బొటనవేలితో ఒక్కసారి తుడిచింది. తుడవలేదు. తాకింది. “థాంక్స్. నా గదిలోకి రానివ్వనందుకు.”

“కమలా! ఎంతసేపు!” స్కూటర్ హారన్.

కమల వెళ్లిపోయింది. పట్టు కుచ్చిళ్లు సరసరమంటూ. స్కూటర్ వెనక సీటు మీద ఒక పక్కకి కూర్చుని, భర్త భుజం మీద ఒక చేయి వేసింది. ఆ చేయి ఈ రాత్రి ఏం పట్టుకుందో ఆ భుజానికి తెలియదు.

సుబ్బారావు స్కూటర్ కదిలించబోయి ఆగాడు. గుమ్మంలో నిలబడ్డ సుధ వైపు చూశాడు. పాపారావు లోపల ఉన్నాడు.

“సుధా.” మెల్లగా. “నోము పూర్తయిన రోజు. మర్చిపోకు. నేనే ముందు.”

“పెద్దవాళ్లు చెప్తారు సుబ్బారావు గారూ,” అంది సుధ. ఈ రాత్రి మూడోసారి అదే మాట. ఈసారి ఆమె గొంతులో ఏ వణుకూ లేదు.

స్కూటర్ వెళ్లిపోయింది.

★

చివరికి లలిత, చిన్ని.

లలిత చెప్పులు వేసుకుంటోంది. చిన్ని కుంటుతూ ఆమె వెనకే. పాపారావు వంటింట్లో పానకం చెంబు సింకులో పెట్టడానికి వెళ్లాడు. గుమ్మంలో ముగ్గురు ఆడవాళ్లు. వీధి దీపం వెలుగు.

“కాలు చూపించు చిన్నీ.”

చిన్ని అరికాలు ఎత్తింది. గాజు గాటు. ఎండిన రక్తం ఒక సన్నని ఎర్ర గీత. సుధ కిందికి వంగి, తన చీర కొంగుతో ఆ గాటుని మెల్లగా ఒత్తింది.

“నా గాజు వల్ల.”

“మీ గాజు వల్ల కాదు అమ్మగారూ.” చిన్ని నవ్వింది. “అయ్యగారి అడుగు వల్ల. ఆయన ఇంకో అడుగు ముందుకి వేసి ఉంటే అది నా కాలు కాదు, మన అందరి మెడ.”

లలిత తన బ్లౌజ్‌లోంచి ఫోన్ తీసి ఒకసారి చూసుకుంది. స్క్రీన్ మీద ఒక వీడియో ఫైలు. నలభై ఏడు నిమిషాలు. ఆమె ఫోన్ తిరిగి బ్లౌజ్‌లోకి.

“ఎవరికి పంపుతారు అక్కా?” అడిగింది సుధ. గుసగుసగా.

“ఎవరికి పంపాలో వాళ్లకే.” లలిత చెప్పుల పట్టీ బిగించింది. తర్వాత ఆగింది. సుధ వైపు తిరిగింది. ఆమె ముఖంలో ఆ అకౌంటెంట్ చిరునవ్వు లేదు. ఇంకేదో. “సుధా. ఒక మాట అడగనా?”

“అడగండి.”

“మూడు నెలల క్రితం ఆ బస్సులో నువ్వు కొట్టిన చెంప. ఆ రోజు నువ్వు వెనక్కి తిరిగి చూసినప్పుడు నీ వెనక ఎంత మంది ఉన్నారు?”

సుధ పెదాలు కదిలాయి. మాట రాలేదు. ఆ మాటకి జవాబు ఆమెకి గుర్తు లేదు. రద్దీ. చెమట. ఒక చేయి. ఆమె తిరిగింది. ఒక ముసలి ముఖం. ఆమె కొట్టింది. ఆ ముఖం వెనక ఇంకెవరైనా? ఆమె చూడలేదు. ఆమె చూడాలని కూడా అనుకోలేదు.

“ఎందుకు అక్కా?”

“ఏమీ లేదు.” లలిత మళ్లీ ఆ అకౌంటెంట్ చిరునవ్వు వేసుకుంది. “ఈ రోజు నరసింహం గారు ఆ చెంప దెబ్బ మాట ఎన్నిసార్లు ఎత్తారో లెక్కపెట్టావా? దెబ్బ తిన్నానని అన్నారు. బస్సులో ఆ చేయి నాదే అని ఒక్కసారైనా అన్నారా?” ఆమె ఆగింది. “పోనీ. ఇంకో ఆదివారం మాట్లాడుకుందాం.”

ఆమె చిన్ని చేయి పట్టుకుని వీధిలోకి దిగింది. చిన్ని ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. పెదాలు మాత్రం కదిలాయి. ‘గుడ్ నైట్ అమ్మగారూ.’

సుధ గుమ్మంలో నిలబడిపోయింది. వీధి దీపం కింద ఖాళీ వీధి. ఆ ఖాళీ వీధిలో ఒక ప్రశ్న. ‘నేను కొట్టింది ఎవర్ని? కొట్టాల్సింది ఎవర్ని?’

“సుధా! తలుపు వేసేయ్. చలి.”

ఆమె తలుపు వేసింది. గడియ పెట్టింది.

★

పదకొండు దాటింది.

పాపారావు మంచం మీద వెల్లకిలా. ఆయన గురక ఆ గదిని ఒక పాత హార్మోనియం తిత్తిలా నింపుతోంది. పడుకునే ముందు ఆయన ఆమె నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టాడు. ఆ తడి, ఎండిన, మెరిసే నుదుటి మీద. “ఇంత మంచి రోజు ఇంకెప్పుడూ రాలేదు సుధా. వచ్చే ఆదివారం ఇంకా బాగా చేద్దాం.”

ఆమె ఇంకా ఆ నీలం షిఫాన్‌లోనే. మంచం అంచున కూర్చుంది. చీకట్లో. ఆమె లోపల ఆ గుడ్డు ఇంకా ఉంది. నిశ్శబ్దంగా. బరువుగా. తీసేయమని ఎవరూ చెప్పలేదు. తీసేయాలని ఆమెకి అనిపించలేదు.

ఆమె ముఖం ఇంకా కడుక్కోలేదు. ఆమె చర్మం ఆ ఎండిన పొరల కింద బిగుసుకుంటోంది. గడ్డం మీద సుబ్బారావు. పెదాల మీద లలిత. పొట్ట మీద నరసింహం. కళ్ల మీద ఈ రోజు ఆమె చూసిన ప్రతిదీ.

ఆమె రోజంతా తిరిగి చూసుకుంది. పొద్దున పీట మీద ఆ నోము దారం. మధ్యాహ్నం పులిహోర. సాయంత్రం గుమ్మంలో ఆ ఇద్దరు ముసలి ముఖాలు. ఆ చిరతలు. ఆ గది. ఆ చాప. కమల చేయి. పెరట్లో రాయి. లలిత చీర కింది చీకటి. హారతి మంట. ‘ప్రతి ఆదివారం.’

కింది గడప ఇంకా కట్టే ఉంది. ఆ దారం ఇంకా ఆమె నడుము చుట్టూ. ఎంత మంది ఈ రోజు ఆ గడప ముందు నిలబడ్డారు.

ఎవరూ లోపలికి రాలేదు. ‘ఎప్పుడు?’ ఆ ప్రశ్న ఆమెని భయపెట్టలేదు. ఆ ప్రశ్న ఆమెని తడిపింది.

డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ మీద ఆమె ఫోన్ వెలిగింది.

ఒక్క వెలుగు. శబ్దం లేదు. ఆమె సైలెంట్‌లో పెట్టింది. పాపారావు గురక ఆగలేదు.

ఆమె లేచి ఫోన్ అందుకుంది. లాక్ స్క్రీన్ మీద రెండు లైన్లు.

M: ఆ తెల్ల వాయిల్ చీర ఉతకకుండా బీరువాలో అలాగే ఉంచావు కదా. ఆ రోజు పడిన చేతులన్నీ దాని మీద ఇంకా ఉన్నాయి.
M: వచ్చే ఆదివారం భజనకి అదే కట్టుకో. ఈసారి నోము పూర్తవుతుంది.

ఆమె వేళ్లు ఫోన్ మీద బిగుసుకున్నాయి.

ఆమె బీరువా వైపు చూసింది. చీకట్లో ఆ ఇనప తలుపు. దాని లోపల, మడతల కింద, ఆ తెల్ల వాయిల్. రైతు బజార్‌లో నలిగిన చీర. ఆమె దాన్ని ఉతకలేదు. ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆ రోజు రాత్రి ఎవరూ చూడకుండా, ఆ నలిగిన మడతల్ని అలాగే మడిచి, అడుగున దాచింది. ఆ విషయం ఈ ప్రపంచంలో ఆమెకి తప్ప ఎవరికీ తెలియదు.

ఆమెకి తప్ప.

ఆమె లోపల, ఆ నిశ్శబ్దమైన గుడ్డు చుట్టూ, ఆమె కింది గడప ఒక్కసారి బిగుసుకుంది. గట్టిగా. దారం కట్టిన తలుపు వెనక ఏదో తట్టినట్టు.

మంచం మీద పాపారావు పక్కకి ఒత్తిగిల్లాడు. గురక ఒక్క క్షణం ఆగి, మళ్లీ మొదలైంది.

ఆమె ఫోన్ గుండెలకి హత్తుకుని, చీకట్లో, ఆ బీరువా వైపు చూస్తూ నిలబడింది.

‘వచ్చే ఆదివారం.’

[12345677889]

Vache sunday daka agudama leda munde raddama ?????

[12345677889]

“మేరీ ఎంట్రీ వచ్చేసింది… రేపు ఉదయం 12:45కి బ్యాక్ టు బ్యాక్ అప్‌డేట్స్!”

[12345677889]

మంగళసూత్రం మాటున – ఇంటి ఇల్లాలు, మాస్టర్ బానిస
పోస్ట్ #9
━━━━━━━━━━━━━━━━

చింత చెట్టు నీడ – పార్ట్ 1a (సోమవారం – తెల్లవారుజాము, పొద్దున)

ఆమె ఫోన్‌ని గుండెలకి అదుముకుని బీరువా ముందే నిలబడి ఉంది. ఆ ఫోన్ ఆమె ఒంటి వేడికి వెచ్చబడిపోయింది.

బీరువా ఇనప తలుపు మీద జీరో బల్బు ఎర్రటి వెలుగు మసకగా మెరుస్తోంది. ఆ తలుపు వెనక, అడుగు అరలో, ఉతకని తెల్ల వాయిల్ చీర మడతపెట్టి ఉంది. దాన్ని తలుచుకోగానే M మాట ఆమె మనసులో మళ్లీ మోగింది: ‘వచ్చే ఆదివారం.’

మంచం మీద పాపారావు గురక ఒక కొత్త రాగం అందుకుంది. ముక్కులోంచి ఒక సన్నటి ఈల, దాని వెనకే గొంతులోంచి ఒక గరగర, రెండూ ఒకదాన్నొకటి తరుముకుంటూ వస్తున్నాయి.

ఆమె మంచం అంచున మెల్లగా వాలింది. ఒంటి మీద ఇంకా రాత్రి కట్టుకున్న నీలం షిఫాన్ చీరే ఉంది. ఆ పలచటి చీర నలిగిపోయి, పైట భుజం మీంచి జారి, జాకెట్ మీద ముడతలు పడి ఉంది. ఆమె లోపల, పూకు లోతుల్లో, ఆ గుడ్డు ఇంకా అలాగే కూర్చుని ఉంది. ఆమె పక్కకి ఒరిగినప్పుడల్లా అది లోపల కొంచెం జరిగి, ఆమె తొడలు తమంతట తామే బిగుసుకుంటున్నాయి. ‘ఇది గుడ్డు కాదు, అద్దెకున్న మనిషి,’ అనుకుంది ఆమె. ‘ఎప్పుడు ఖాళీ చేస్తాడో ఇంటి ఓనర్ చెప్పాలి.’

ఆమె నడుము చుట్టూ పసుపు నోము దారం చర్మానికి అతుక్కుని ఉంది. బొడ్డు కింద దాని మీద మూడు ముళ్లు ఉన్నాయి. వాటిని సుందరరావు తన పళ్లతో బిగించాడు. ఆమె వేలు చీర మీంచే ఆ ముళ్ల దాకా వెళ్లి, ఒకసారి తాకి, వెనక్కి వచ్చేసింది.

ఆ ఆలోచనల మధ్యలోనే, ఎప్పుడో, ఆమె నిద్రలోకి జారిపోయింది. షిఫాన్ పైట సగం ఆమె ముఖం మీద పడి, ఆమె ఊపిరికి నెమ్మదిగా పైకీ కిందికీ కదులుతోంది.

★

ఆమె ఛాతీ మీద ఫోన్ కంపించింది.

ఆమె ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చుంది. గది ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. కిటికీ రెక్కల సందులోంచి ఒక సన్నటి బూడిద రంగు గీత మాత్రం లోపలికి పడుతోంది. గోడ గడియారం ముళ్లు నాలుగూ యాభై చూపిస్తున్నాయి.

M: లేచావా.

M: బాత్రూమ్‌కి వెళ్లి ఆ అద్దెవాడిని ఖాళీ చేయించు. కడగకు. తుడవకు. జాకెట్ల కట్టలో, ఎలా వచ్చిందో అలాగే పెట్టు.

M: తర్వాత స్నానం. నోము దారం తడిసినా పర్వాలేదు. ముడి మాత్రం నీది కాదు. గుర్తుంచుకో.

‘అద్దెవాడు.’ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ఆమె తలలో మెదిలిన మాటే అది. ఆ మనిషి ఆమె ఫోన్‌లోనే కాదు, ఆమె తలలో కూడా ఒక కనెక్షన్ పెట్టుకున్నాడా అని ఆమె వెన్నులో ఒక్క క్షణం వణుకు పుట్టింది.

ఆమె మంచం దిగి, దండెం మీంచి నైటీని, తుండుని తీసి భుజం మీద వేసుకుంది. పక్కన పాపారావు అటు తిరిగి గురక పెడుతూనే ఉన్నాడు, పొద్దెక్కే దాకా ఆయన లేచే మనిషి కాదు. నిలబడగానే లోపల ఆ గుడ్డు బరువుగా కిందికి జారుతున్నట్టు అనిపించి, ఆమె నడక పొట్టి పొట్టి అడుగులకి మారింది. అలాగే వంటింటి దాకా వెళ్లింది.

అక్కడ పెరటి గుమ్మం గడియ తీసి బయటికి వచ్చింది.

పెరడు ఇంకా నిద్రలోనే ఉంది. పెరట్లో నేల మీద రాత్రి మంచు పలచగా పరుచుకుని ఆమె అరికాళ్లకి చల్లగా అంటుకుంది, నూతి గట్టు తడిగా మెరుస్తోంది.

ఆ పెరటికి వెనక ఒక గోడ ఉంది. ఆ గోడకి అవతల ఒక పాడుబడ్డ ఇల్లు ఉంది. దాని పెంకులు జారిపోయి, లోపల జిల్లేడు మొక్కలు నడుము ఎత్తుకి పెరిగాయి. ఆ ఇల్లు ఎవరిదో ఈ వీధిలో ఎవరికీ సరిగ్గా తెలియదు.

ఆ పాడుబడ్డ ఇంటి పెరట్లో, సరిగ్గా వీళ్ల గోడ అవతల, ఆ చింత చెట్టు.

అది ముసలి చెట్టు. దాని బోదె ఇద్దరు మనుషులు చేతులు చాచినా అందనంత లావుగా ఉంది, బెరడు ముసలోడి అరికాలిలా పగుళ్లు పడి ఉంది. దాని వేళ్లు నేల కింద నుంచి వీళ్ల గోడని పైకి నెట్టి, ఆ గోడలో ఒక పెద్ద పగులు చేశాయి. గోడ ఒక తాగుబోతులా ఒరిగిపోయింది. పైన కొమ్మలు గోడ దాటి వీళ్ల పెరట్లోకి వంగి, నూతి గట్టు మీదుగా బెడ్‌రూమ్ పక్క కిటికీ దాకా సాగాయి.

చింతకాయల కాలంలో కాయలు రేకు మీద పడి రాత్రంతా టప టపమని మోగుతాయి. పాపారావు ఎప్పుడూ అంటాడు, ‘ఆ చెట్టు మన ఇంటికి ఫ్రీ ఏసీ, ఫ్రీ చింతపండు. అద్దె కట్టని కిరాయిదారు.’

తూర్పు వైపు ఆకాశం తెల్లబడుతున్నా, ఆ కొమ్మల కింద రాత్రి ఇంకా దాక్కునే ఉంది.

సుధ ఆ నీడ కిందుగా నడిచి బాత్రూమ్ రేకు తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది. దారిలో ఒక చింత ఆకు రాలి ఆమె వదులు జుట్టులో ఇరుక్కుంది.

★

బాత్రూమ్‌లో రాతి నేల ఆమె అరికాళ్లకి చల్లగా తగిలింది. ఆమె తలుపు దగ్గరికి లాగి, లోపల మసక వెలుగులో నిలబడింది.

ఆమె షిఫాన్ కుచ్చిళ్లని, లోపలి తాకట్టు లంగాని కలిపి నడుము దాకా ఎత్తి, ఆ మడతని ఎడమ మోచేతితో పొట్టకి అదిమి పట్టుకుంది. లోపల వేసుకున్న తెల్ల కాటన్ చడ్డీ రాత్రంతా తడిసి ఆరి, ఆమె తొడలకి అతుక్కుపోయింది. దాన్ని కిందికి లాగితే అది చర్మం నుంచి ఊడిపడినట్టు విడిపోయింది. ఆమె దాన్ని కాళ్ల మీంచి పూర్తిగా తీసి, గోడలో సబ్బు పెట్టె పక్కనున్న గూటిలో పెట్టింది.

ఆమె రాతి నేల మీద చతికిలబడి, రెండు మోకాళ్లనీ పక్కలకి విప్పింది. కుడి చేయి గోడ మీద ఆనించింది. రాత్రి ముడి ఊడిన జుట్టు భుజాల మీంచి ముందుకి పడి, ఆమె మోకాళ్లని తాకుతోంది. ఆమె ఒంటరిగా ఉంది. పెరటి గుమ్మానికి అవతల, బెడ్‌రూమ్‌లో, మొగుడు నిద్రపోతున్నాడు.

M ఆజ్ఞ కాబట్టి ఆమె కుడి చేయి గోడ మీంచి దించి, రెండు వేళ్లని నెమ్మదిగా తన పూకులోకి దూర్చింది. లోపల వెచ్చగా, జిగటగా ఉంది. వేళ్ల కొసలు ఆ నున్నటి గుండ్రటి గుడ్డుని తాకి, దాన్ని రెండు వేళ్ల మధ్య పట్టుకున్నాయి.

ఆమె ఊపిరి వదిలి, పొట్ట బిగించి, కిందికి ఒక్కసారి గట్టిగా ముక్కింది. రాత్రంతా బిగుసుకుని ఉన్న కండరాలు ఆ నెట్టుకి వదులై, అది ఒక తడి చప్పుడుతో ఆమె వేళ్లలోకి జారి బయటికి వచ్చింది. దాని వెనకే ఆమె రసం ఒక సన్నని ధారగా తొడ మీదుగా కారింది. ఆమె నోట్లోంచి “ఉమ్మ్మ్… హాఆ…” అని మూలుగు రాగానే, బెడ్‌రూమ్ పక్క కిటికీ ఈ పెరటి వైపే ఉందని, దాని వెనకే పాపారావు పడుకున్నాడని గుర్తొచ్చి, ఆమె ఎడమ అరచేతిని నోటికి అదుముకుంది.

దాని మీద రాత్రంతా ఊరిన ఆమె సొంత రసం తెల్లటి జిగట పొరగా అంటుకుని ఉంది. ఇప్పుడు ఆమె లోపల ఖాళీగా ఉంది. కండరాలు ఏమీ లేని చోట దేన్నో పట్టుకోవాలని మళ్లీ మళ్లీ బిగుసుకుని వదులవుతున్నాయి.

‘కడగకు. తుడవకు.’

ఆమె గూటిలోంచి ఆ తెల్ల కాటన్ చడ్డీని తీసి, దానిలో ఆ గుడ్డుని జాగ్రత్తగా చుట్టింది.

స్నానం అయ్యే దాకా ఆ మూటని మళ్లీ అదే గూటిలో, నీళ్లు చిందని ఎత్తులో పెట్టింది. ఆ మడతల్లోంచి పుల్లటి వాసన ఇంకా వస్తూనే ఉంది.

తర్వాత ఆమె బయటికి వచ్చి నూతిలోంచి రెండు బొక్కెనలు తోడి బకెట్ నింపింది. చేద తాడు ఆమె అరచేతుల్లో చల్లగా, తడిగా జారింది. బకెట్ ఎత్తుకుని మళ్లీ లోపలికి వచ్చి, భుజం మీది నైటీని, తుండుని తలుపు మేకుకి తగిలించి, రేకు తలుపుకి గడియ పెట్టింది.

ఇప్పుడు నీలం షిఫాన్. కుచ్చిళ్లని నడుము దగ్గర్నుంచి లాగగానే, రాత్రంతా నలిగిన ఆ పలచటి చీర జారి ఆమె పాదాల దగ్గర ఒక నీలం కుప్పగా పడింది. ఆమె వేళ్లు జాకెట్ హుక్కుల్ని పై నుంచి కిందికి ఒక్కొక్కటిగా విప్పాయి. చెమటకి వీపుకి అతుక్కుపోయిన ఆ జాకెట్‌ని భుజాల మీంచి లాగుతుంటే, అది అరటి తొక్క ఒలిచినట్టు చర్మం నుంచి మెల్లగా విడిపోయింది. జాకెట్ పట్టు వదలగానే రెండు రొమ్ములూ బయటికి దూకి, బరువుగా ఒక్కసారి ఊగి కిందికి ఒదిగాయి. రాత్రంతా బిగుతు జాకెట్‌లో నొక్కుకుపోవడంతో వాటి కింద జాకెట్ అంచు ఎర్రటి గీతగా తేలింది. పెరట్లోంచి చల్లగాలి తగలగానే ముదురు రంగు వలయం చిన్న పొక్కులుగా ముడుచుకుంది, మధ్యలో మొనలు రెండూ గట్టిపడి నిక్కబొడుచుకున్నాయి. ఆ బాత్రూంలో చూసేవాళ్లెవరూ లేకపోయినా, ఆమె అప్రయత్నంగా రెండు చేతులూ ఛాతీకి అడ్డం పెట్టుకుంది.

ఆఖరికి తాకట్టు లంగా మిగిలింది. నాడా ముడి విప్పుతుంటే ఆమె వేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగాయి, ఎందుకంటే ఈ లంగా ఆమెది కాదు. అది జారి తుంటి మీంచి కిందికి దిగింది. ఆమె దాన్ని తడవకుండా మడిచి, నైటీ పక్కనే మేకుకి తగిలించింది. చీరని, జాకెట్‌ని తర్వాత ఉతకడానికి మూలన బకెట్ పక్కన కుప్పగా వేసింది.

ఇప్పుడు ఆమె శరీరం మీద తాళి, మెట్టెలు, పదకొండు గాజులు, నడుము చుట్టూ నోము దారం మాత్రమే మిగిలాయి. రాత్రంతా బిగించిన లంగా నాడా ఆమె పొట్ట మీద ఒక ఎర్రటి గాడి వేసింది. ఆ గాడికి అంగుళం కిందుగా పసుపు దారం ఆమె మెత్తటి పొట్టలోకి దిగబడి ఉంది, దాని రెండు వైపులా చర్మం కొంచెం ఉబ్బి ఉంది. దాని కింద, తొడల మధ్య, ఆమె నల్లటి వెంట్రుకలు రాత్రి తడికి ఇంకా అతుక్కుని ఉన్నాయి. చలికి ఆమె చేతుల మీద, తొడల మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. తాళి ఆమె రొమ్ముల మధ్య చల్లగా వేలాడుతోంది.

ఆమె చెంబుని బకెట్‌లో ముంచి, మొదటి చెంబు నీళ్లని తల మీంచి కుమ్మరించుకుంది. ఆ నూతి నీళ్ల చలికి ఆమె ఊపిరి ఆగి, “హ్హా…” అని ఒక్కసారిగా బయటికి వచ్చింది. ముఖం మీద, మెడ మీద రాత్రి ఎండిన పొరలు కరిగి, ఆ నీళ్లతో కలిసి రొమ్ముల మధ్య నుంచి బొడ్డు మీదుగా కిందికి జారాయి. ఆ ధార రొమ్ముల మీంచి జారుతుంటే మొనలు ఇంకా బిగుసుకుని, చల్లగా నొప్పెట్టాయి.

రెండో చెంబు, మూడో చెంబు కూడా ఆమె తల మీంచే పోసుకుంది. ఆమె వదులు జుట్టు పూర్తిగా తడిసి, బరువెక్కి, వీపుకి అతుక్కుని పిర్రల పైదాకా నల్లగా మెరుస్తూ వేలాడింది. జుట్టులో ఇరుక్కున్న చింత ఆకు నీళ్లతో పాటు జారి నేల మీద పడింది.

ఆమె సగం అరిగిన ఎర్ర సబ్బుని అరచేతుల మధ్య తిప్పి నురగ చేసింది. మెడ మీద, భుజాల మీద, చంకల్లో పూసింది. తర్వాత రెండు రొమ్ముల్నీ కింది నుంచి అరచేతుల్లోకి ఎత్తి నురగ రుద్దింది. సబ్బుకి జారుతున్న ఆ బరువైన మెత్తదనం ఆమె వేళ్ల మధ్య నుంచి తప్పించుకుని మళ్లీ కిందికి ఒదిగింది. రాత్రంతా జాకెట్ లోపల రాసుకుపోయిన మొనల మీద వేళ్లు తగలగానే అవి చురుక్కుమన్నాయి. ఆ చురుకు ఆమె ఒళ్లంతా ఒక జలదరింపుగా పాకి, ఆమె కాలి వేళ్లు నేల మీద ముడుచుకున్నాయి.

ఆమె చేయి పొట్ట మీదికి దిగి దారం దగ్గర ఆగింది. నురగ దారం మీదికి పాకి, ఆ పసుపుని కొంచెం కరిగించి, బొడ్డు కింద ఒక లేత పసుపు చారగా జారింది.

తర్వాత ఆమె కుడి చేయి కాళ్ల మధ్యకి వెళ్లింది. ‘కడగకు’ అన్నది గుడ్డు గురించి, ఆమె గురించి కాదు. ఆమె ఎడమ చేత్తో గోడ పట్టుకుని, కాళ్లు కొంచెం విప్పి నిలబడింది. నురగ వేళ్లతో పూకు పెదాల్ని కింది నుంచి పైకి రుద్దింది. రాత్రంతా నిండుగా ఉండి ఇప్పుడు ఖాళీ అయిన ఆ రంధ్రం ఆ వేళ్లని లోపలికి లాగబోయింది. ఆమె మధ్య వేలు ఒక కణుపు దాకా లోపలికి జారింది. “స్స్స్… ఆహ్…” అని మూలుగు పైకి రాగానే ఆమె పెదాలు కొరుక్కుంది. ‘ఇది స్నానం. ఇంకేమీ కాదు,’ అని తనకి తాను చెప్పుకుని, ఆమె చేయి వెనక్కి తీసుకుని, ఒక చెంబు నీళ్లు అక్కడే కుమ్మరించింది. ఆ చల్లటి నీళ్లకి ఆమె తొడలు ఒక్కసారిగా దగ్గరికి వచ్చాయి.

ఆమె ఇంకో చెంబు, ఆ తర్వాత ఇంకోటి ఒంటి మీద పోసుకుంది. నురగ ఆమె పిక్కల మీంచి జారి, పాదాల దగ్గర్నుంచి కాలువలోకి కొట్టుకుపోయింది.

ఆ దారం తడిసి చర్మానికి అతుక్కుపోయింది. ముందు అది వదులైనట్టు అనిపించింది. కానీ నీళ్లు పీల్చుకుని ఒక్కో పోగూ ఉబ్బేసరికి, ఆ మూడు ముళ్లూ బొడ్డు కింద ఇంకా బిగుసుకున్నాయి. ఆమె దారం కిందికి ఒక వేలు దూర్చి చూసింది, కానీ వేలు దూరలేదు.

‘తడిసినా పర్వాలేదు.’ తడిస్తే ఇది ఇంకా బిగుస్తుందని M కి ముందే తెలుసు. ముళ్లు వేసిన పళ్లు సుందరరావువి. ఆ పళ్లని పంపింది M. తడిసిన దారం ఆయన మాటలాగే ఆమె నడుముని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది.

రేకు తలుపు సందులోంచి బూడిద రంగు వెలుగు ఆమె తడి తొడల మీద ఒక గీతగా పడింది. ఈ వారం ఏడు రోజులూ ఈ దారం ఇలాగే ఉండాలి. ఆఖరికి ఇది ఎవరి వేళ్లకి ఊడుతుందో అని ఆమె అనుకుంది.

ఆమె మేకు మీంచి తుండు తీసి మెడ, భుజాలు తుడుచుకుంది. రొమ్ముల్ని ఒక్కొక్కటిగా ఎత్తి వాటి కింది చెమట గీత దగ్గర, తర్వాత తొడల మధ్య అద్దుకుంది. దారాన్ని మాత్రం తుండుతో మెల్లగా అద్దింది, రుద్దలేదు. చివరికి జుట్టుని పిండి, ఆ తుండుని తల చుట్టూ చుట్టి, కొసని లోపలికి దోపింది.

ఆమె నైటీని తల మీంచి వేసుకుంది. అది లేత ఆకుపచ్చ నైటీ, దాని మీద చిన్న తెల్ల పూలు, మెడ దగ్గర బొత్తాలు, నడుముకి ఒక గుడ్డ తాడు ఉన్నాయి. ఇంకా తడిగా ఉన్న ఒంటికి అతుక్కుంటూ అది కిందికి జారింది. పలచటి నూలు తడికి రొమ్ముల మీద అతుక్కుపోయి, మొనల ఆకారం బయటికి తెలుస్తోంది. ఆమె నడుము తాడుకి ఎప్పటిలాగే రెండు ముళ్లు, ఒక విల్లు వేసింది. నైటీ కింద ఆమె ఒంటి మీద ఇంకేమీ లేదు.

తర్వాత గూటిలోంచి ఆ మూటని తీసి చేతిలో పట్టుకుంది.

ఆమె బాత్రూమ్ తలుపు గడియ తీసి బయటికి వస్తుంటే, ఆమె కాళ్లు ఒక్కసారిగా ఆగాయి.

ఆ చింత చెట్టు కింద, వీళ్ల గోడకి అవతల, ఆ పాడుబడ్డ పెరట్లో ఏదో కదిలినట్టు అనిపించింది.

ఆమె అటు తిరిగి చూసింది, కానీ అక్కడ ఏమీ లేదు. గాలి వీయడం లేదు, ఆకులు కూడా కదలడం లేదు.

ఆమె నైటీ మెడ దగ్గర పిడికిలి బిగించి, మేకు మీంచి తాకట్టు లంగాని తీసి చంకలో ఇరికించుకుని, వేగంగా పెరటి గుమ్మం దాటి లోపలికి వచ్చి గడియ వేసింది.

బెడ్‌రూమ్‌లో పాపారావు ఇంకా అలాగే గురక పెడుతున్నాడు. ఆమె బీరువా తలుపు లాగి, రెండో అరలో జాకెట్ల కట్ట మధ్యకి ఆ మూటని దూర్చింది. అడుగు అరలో, తెల్ల వాయిల్ పక్కన, తాకట్టు లంగాని మడిచి పెట్టింది. బీరువా తలుపు మూయగానే, ఆ రాత్రి అద్దెవాడి సంగతి ఆమె మనసులోంచి కూడా బయటికి వెళ్లిపోయింది.

★

ఆరున్నరకి పాపారావు నిద్ర లేచి, లుంగీ సర్దుకుంటూ, పెద్దగా ఆవలిస్తూ వంటింటికి వచ్చాడు.

“టీ…” అని గొణిగాడు, కళ్లు ఇంకా సగం మూసుకునే.

స్టవ్ మీద అప్పటికే మరుగుతున్న టీని ఆమె గ్లాసులో పోసి అందించింది. ఆయన ఒక గుక్క తాగి, ‘ఆహ్’ అన్నాడు, ఒక పెద్ద పని పూర్తి చేసినట్టు.

“నిన్న భజన అదిరిపోయింది సుధా. ఆ నరసింహం గారి హార్మోనియం! ప్రతి ఆదివారం మనింట్లోనే.” టీ ఊదుకున్నాడు. “మా అమ్మకి ఫోన్ చేసి చెప్పా రాత్రే. ఆవిడ ఏడ్చేసింది. ‘నా కోడలు నా ఇంటి పేరు నిలబెట్టింది’ అంది.”

సుధ స్టవ్ మీది పాల గిన్నెని గరిటెతో తిప్పుతూ తల దించుకుంది. నైటీ కింద, ఆమె నడుము మీద, తడిసి బిగుసుకున్న నోము దారం చర్మాన్ని నొక్కుతోంది.

‘మీ అమ్మగారి కోడలి నడుము మీది ముళ్లు ఎవరి పళ్లతో బిగిశాయో ఆవిడకి చెప్పండి,’ అనుకుంది. ‘ఇంకోసారి ఏడుస్తారు.’

ఆ ఆలోచనకే ఆమె బుగ్గలు కందిపోయాయి. పాపారావు మురిసిపోయాడు. “అత్తగారి పొగడ్తకే ఇంత ఎరుపా?”

గిన్నెలో పాలు పొంగాయి. సుధ గబుక్కున స్టవ్ ఆపింది.

ఆ తర్వాత పొద్దు ఎప్పటిలాగే గడిచింది. ఆయన స్నానానికి వేడినీళ్లు పెట్టింది, ఉప్మా చేసింది, టిఫిన్ బాక్సులో అన్నం, కూర సర్దింది. ఆ పనుల మధ్యలో తల చుట్టూ ఉన్న తుండు తీసేసి, తడి జుట్టుని వీపు మీద ఆరనిచ్చింది.

తొమ్మిదింబావుకి పాపారావు హెల్మెట్ పెట్టుకుని, టిఫిన్ బాక్సు బ్యాగ్‌లో పెట్టుకుని, బైకు స్టార్ట్ చేశాడు. సుధ గేటు దాకా వచ్చి నిలబడింది. ఆయన గేటు దాటాక వెనక్కి తిరిగి చేయి ఊపాడు.

ఎదురింటి వరండాలో వడియాలు ఎండబెడుతున్న సుబ్బలక్ష్మి కళ్లు ఆ బైకు వెంట వీధి చివరి దాకా వెళ్లి, తిరిగి వచ్చి గేటు దగ్గర నిలబడ్డ సుధ మీద ఆగాయి.

★

పదింటికి గేటు గొళ్లెం చప్పుడైంది.

వచ్చింది చిన్ని. ఆమె ముదురు ఎరుపు చేనేత చీర కట్టుకుని, కొంగుని నడుములో దోపుకుంది. ఆమె ముక్కుపుడక ఎండలో నిప్పులా మెరుస్తోంది. జుట్టు వదులుగా ముడి వేసుకుని, దాంట్లో ఒక వాడిన మల్లె ముక్క పెట్టుకుంది. కాళ్లకి కొత్త వెండి మెట్టెలు ఉన్నాయి. కుడి అరికాలికి, ఆకుపచ్చ గాజు గుచ్చుకున్న చోట, మట్టి అంటిన గుడ్డ పట్టీ కట్టి ఉంది. ఆమె కుంటుతూ నడుస్తోంది, కానీ ఆ కుంటులో కూడా ఒక దర్జా కనిపిస్తోంది.

“లలితమ్మ వాయనం పళ్లేలు తెమ్మన్నారు అమ్మగారూ,” అంది, వీధికి వినిపించేలా.

ఎదురింటి వరండాలో సుబ్బలక్ష్మి వడియాలు వదిలి, ఇప్పుడు అదే చోట చీపురుతో ఊడుస్తోంది. ఆమె చీపురు చాలా నెమ్మదిగా కదులుతోంది, చూపు మాత్రం ఇటే ఉంది.

సుధ వీధి తలుపు తీయగానే చిన్ని గడప దాటి హాల్లోకి అడుగుపెట్టింది. తలుపు ఓరగా అలాగే ఉండిపోయింది. పళ్లేల కోసం వచ్చిన పనిమనిషికి గడియ అవసరం లేదు, పైగా ఆ సందులోంచి ఎదురింటి వరండా, సుబ్బలక్ష్మి నెమ్మది చీపురు కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి.

సుధ పళ్లేల కోసం వంటింటి వైపు తిరిగేలోపే చిన్ని చూపు ఆమె మీద పడింది. ఆ చూపు ఆమె పాదాల దగ్గర మొదలై నెమ్మదిగా పైకి ఎక్కింది. సుధ జుట్టు ఇంకా తడి ఆరక భుజాల వెనక్కి జారి ఉంది, దాని కొసల తడికి లేత ఆకుపచ్చ నైటీ భుజాల దగ్గర ముదురు రంగుకి మారింది. పలచటి నూలు ఇంకా తేమగా ఉన్న రొమ్ములకి అతుక్కుని, లోపల జాకెట్ గానీ లంగా గానీ లేదని చెప్పకనే చెబుతోంది. నడుము దగ్గర, నైటీ తాడు కింద, నోము దారం ముళ్లు నూలుని నెట్టి చిన్న ఉబ్బులా కనిపిస్తున్నాయి. చిన్ని చూపు ఆ ముళ్ల మీద ఒక క్షణం ఎక్కువే ఆగింది. ఆమె పెదాల ఒక మూల నెమ్మదిగా పైకి వంగి, ఒక తెలిసిన నవ్వుగా మారింది.

“తలంటు పొద్దున్నే అయిపోయిందా అమ్మగారూ?” అంది, మామూలు గొంతుతోనే. “మంచిది. నిన్న రాత్రి భజన దుమ్మంతా పోవాలి కదా.”

‘భజన దుమ్ము’ దగ్గర ఆమె కనుబొమ్మ ఒకటి కొంచెం ఎగిరింది. సుధ బుగ్గలు వేడెక్కాయి. ఆమె కళ్లు నేల మీదికి దిగాయి, కింది పెదవి పళ్ల కిందికి వెళ్లింది. ‘ఈ అమ్మాయి కూడా నాకు మాటలు చెబుతుందా,’ అని ఆమె లోపల ఒక్కసారిగా ఉడికిపోయింది. ఒక ఇంటావిడగా ఆ నోరు మూయించే మాట ఆమె నాలుక మీదికి వచ్చింది. కానీ ఆ గోడౌన్‌లో ఏం జరిగిందో లలితకి తెలుసు, లలితకి తెలిసింది చిన్నికీ తెలుసు. ఆ మాట నాలుక మీదే ఆగిపోయింది.

సుధ ఏమీ అనకుండా వంటింట్లోకి వెళ్లింది. వంటిల్లు ఇంటి వెనక భాగంలో ఉంది, వీధి తలుపు సందులోంచి అక్కడికి చూపూ అందదు, మామూలు మాటా వినిపించదు. ఆమె అరలోంచి స్టీలు పళ్లేలు ఒక్కొక్కటిగా తీసి గట్టు మీద పేర్చుతుంటే, వెనక చిన్ని కుంటు అడుగుల చప్పుడు దగ్గరైంది.

“అయ్యగారు ఇప్పుడే వెళ్లారా? గేటు దగ్గర బైకు చప్పుడు విన్నా,” అంది చిన్ని, వంటింటి గుమ్మానికి ఆనుకుని. “ఎంత తొందర మనిషో… ఏ పనైనా రెండు నిమిషాల్లో ముగించేస్తారనుకుంటా.”

సుధ చేతిలోని పళ్లెం గట్టు మీద ఖంగుమని మోగింది. ‘ఊహించి అందా, ఎవరైనా చెప్పారా?’ అని ఆమెకి ఒక్క క్షణం అనిపించింది. ఆ విషయం తనకి తప్ప ఈ ప్రపంచంలో ఎవరికీ తెలియదనుకుంటూ ఇన్నేళ్లు గడిపింది. ఇప్పుడు ఒక పనిమనిషి దాన్ని పళ్లేల లెక్కంత తేలిగ్గా అంటోంది.

ఆమె తేరుకునేలోపే చిన్ని వెనక నుంచి వచ్చి, రెండు చేతులూ ఆమె చంకల కిందుగా ముందుకి దూర్చి, తడి నూలు మీంచే ఆమె రెండు రొమ్ముల్నీ గుప్పిళ్లలో పట్టి ఒక్కసారి గట్టిగా పిసికింది. ఆ బరువైన రొమ్ములు ఆమె వేళ్ల మధ్య నుంచి పొంగి, నైటీ పై బొత్తం దగ్గర నూలు బిగుసుకుంది. సుధ ఒళ్లు ఉలిక్కిపడి, ఆమె పిర్రలు వెనక్కి చిన్ని పొట్టకి తగిలాయి. చిన్ని కిసుక్కున నవ్వుతూ ఆమె తడి జుట్టు పక్కకి తోసి, మెడ పక్కన చెవి కింద చప్పుడయ్యేలా ఒక ముద్దు పెట్టింది.

“చిన్నీ… వద్దు…” అని సుధ గుసగుసగా అంది. వీధి తలుపు ఓరగా ఉంది, సుబ్బలక్ష్మి చీపురు ఆ ఎదురుగానే ఉంది. అందుకే ఆ మాట గొంతు దాటి పైకి రాలేదు. ఆమె చేతులు చిన్ని మణికట్టుల్ని పట్టుకున్నాయి, కానీ వాటిని తోయలేదు.

“వద్దా?” చిన్ని బొటనవేళ్లు నూలు మీంచి రెండు మొనల్నీ వెతికి పట్టుకుని, ఒక్కసారి గిల్లి వదిలాయి. అవి అప్పటికే గట్టిగా నిక్కి ఉన్నాయి. “ఇవి వద్దని చెప్పడం లేదమ్మగారూ.”

సుధ పళ్లు కొరుక్కుని ఒక మూలుగుని లోపలే నొక్కేసింది, అది ముక్కులోంచి “మ్మ్హ్…” అని సన్నగా జారింది. చిన్ని కుడి చేయి రొమ్ము వదిలి కిందికి జారి, నైటీ అంచుని మోకాలి దాకా లేపి, ఆమె తొడల మధ్యకి దూరింది. ఆమె వేళ్లు ఒక్క క్షణం సుధ పూకు పెదాల మీంచి కింది నుంచి పైకి రాసి, అక్కడ ఊరిన తడిని తాకి, అంతే వేగంగా బయటికి వచ్చేశాయి. సుధ మోకాళ్లు ఒక్కసారి వంగి, ఆమె గట్టు అంచుని పట్టుకుంది.

చిన్ని తన తడి వేళ్లని సుధ కళ్ల ముందు ఒకసారి ఆడించి, తన చీర కొంగుకి తుడుచుకుంది. “అయ్యగారి రెండు నిమిషాలకి ఇంత తడి రాదమ్మగారూ,” అని చెవిలో గుసగుసలాడి, నవ్వుతూ వెనక్కి జరిగింది.

సుధ బుగ్గలు మండిపోయాయి. ఆమె నైటీ అంచుని కిందికి లాక్కుని, జారిన జుట్టుని వెనక్కి తోసుకుంది. ‘ఈ అమ్మాయి చేతులు కూడా నా మీద పడుతున్నాయి,’ అని ఆమె లోపల రగిలింది. కానీ ఆ కోపం కింద, ఆమె తొడల మధ్య ఆ వేళ్లు తాకిన చోట, ఇంకా ఒక వేడి కొట్టుకుంటూనే ఉంది.

ఆమె పది పళ్లేలని ఒక దొంతరగా రెండు చేతుల్లో పట్టుకుని, ఆ దొంతరని ఛాతీకి అడ్డంగా ఆనించుకుని హాల్లోకి వచ్చింది. చిన్ని వెనకే కుంటుతూ వచ్చి ఆ అడ్డుని చూసింది, ఆ అడ్డు ఎందుకో కూడా చూసింది. ఆమె నవ్వు ఇంకొంచెం వెడల్పైంది.

“పది,” అంది సుధ. ఆమె గొంతు పొడిగా వచ్చింది.

చిన్ని పళ్లేలని నేల మీద పెట్టి, కట్టు కట్టిన కాలుని జాగ్రత్తగా పక్కకి చాపి కూర్చుని, ఒక్కొక్కటిగా లెక్కపెట్టింది. ఆ కుడి అరికాలి గుడ్డ పట్టీ మీద మట్టి ఇంకా అలాగే ఉంది. నిన్న రాత్రి పగిలిన సుధ ఆకుపచ్చ గాజు ముక్కే దాని కింద ఉన్న గాటుకి కారణం. “పది. లలితమ్మ లెక్కల మనిషి.” ఆమె నడుములోంచి ఒక పాత చీర ముక్క తీసి, పళ్లేలని దాంట్లో మూట కట్టింది. మూట ముడి బిగిస్తూనే తల ఎత్తకుండా అంది, “మీ గాజు ఎలా పగిలిందో నాకు తెలుసమ్మగారూ. నా కాలు చెప్పింది.”

సుధ ఊపిరి ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఆమె చేతులు నైటీ కుచ్చుల్ని పట్టుకుని నలిపాయి.

చిన్ని మూటని చంకలో పెట్టుకుని లేచింది. గుమ్మం దగ్గరికి కుంటుతూ వెళ్లి, ఓరగా ఉన్న తలుపు సందులోంచి బయటి ఎండని ఒకసారి చూసింది. అక్కడ్నుంచే, వీధి చివర, పాడుబడ్డ ఇంటి గోడ మీదుగా చింత చెట్టు తల కనిపిస్తోంది. ఆమె ఆ చెట్టు వైపు చూస్తూ, సుధ వైపు తిరగకుండా, గొంతు తగ్గించి అంది, “ఈ వారం ఆ చింత చెట్టుకి పని ఎక్కువుంటుందమ్మగారూ.”

“ఏం పని?”

చిన్ని జవాబు చెప్పలేదు. ఆమె తలుపు బార్లా లాగి, మళ్లీ ఆ పాత వినయాన్ని ముఖానికి తగిలించుకుని, వీధికి వినిపించేలా అరిచింది. “వస్తానమ్మగారూ! పళ్లేలు లలితమ్మకి అప్పజెప్తా!”

ఎదురింటి వరండాలో సుబ్బలక్ష్మి చీపురు మళ్లీ కదిలింది. సుధ కుర్చీ వెనక వేలాడుతున్న ఒక పాత పైటని లాగి నైటీ మీద కప్పుకుంది, ఆ ‘ఏం పని’ ఇంకా ఆమె నాలుక మీదే ఉంది

[12345677889]

మంగళసూత్రం మాటున – ఇంటి ఇల్లాలు, మాస్టర్ బానిస
పోస్ట్ #9
━━━━━━━━━━━━━━━━

చింత చెట్టు నీడ – పార్ట్ 1

పదీ పావుకి వీధి చివర కుళాయిలో నీళ్లు వచ్చాయి.

ఆ కుళాయి వీధి చివర, సరిగ్గా వెనక సందు మలుపు దగ్గర ఉంది. అక్కడి నుంచి చూస్తే పాడుబడ్డ ఇంటి గోడ మీదుగా చింత చెట్టు తల కనిపిస్తుంది. పది దాటితే ఆ కుళాయి చుట్టూ బిందెలు చేరతాయి, బిందెల చుట్టూ ఆడవాళ్లు చేరతారు, వాళ్ల నోళ్ల చుట్టూ వీధి వార్తలు తిరుగుతాయి.

సుధ ఇల్లు ఆ మలుపుకి రెండిళ్ల ఇవతలే ఉంది. చిన్నిని సాగనంపడానికి సుధ ఆ పాత పైటతోనే గేటు దాకా వచ్చి నిలబడింది. చిన్ని ఇంటి దారి పట్టకుండా స్టీలు పళ్లేల మూటతో నేరుగా ఆ కుళాయి దగ్గరికి వెళ్లి, మూటని కింద పెట్టి, ఒక బిందె పక్కన కూర్చుంది.

అక్కడ అప్పటికే మూడు బిందెలు ముందున్నాయి. ఒకటి పనిమనిషి లక్ష్మిది, ఒకటి ఇస్త్రీ బండి సరోజది. మూడోది ఎదురింటి సుబ్బలక్ష్మిది. ఆమెకి నీళ్లు అక్కర్లేకపోయినా, వార్తల కోసం బిందెతో వచ్చింది.

గేటు దగ్గర్నుంచి సుధకి ప్రతి మాటా స్పష్టంగా వినిపించింది. చిన్ని గుసగుస కూడా మామూలు ఆడవాళ్ల మాట కంటే గట్టిగానే ఉంటుంది.

“అక్కా, మీ వీధి బాగుంది,” అంది చిన్ని, కట్టు లేని కాలుని కుళాయి కింద కడుక్కుంటూ. “కానీ ఆ చెట్టు…” ఆమె చింత చెట్టు వైపు చూసి, ఆగి, తల ఊపి, మాట మింగేసింది.

ఆ ఒక్క క్షణం మూడు బిందెల దగ్గరా చేతులు ఆగిపోయాయి.

“ఏంటే ఆ చెట్టు?” సరోజ.

“ఏమీ లేదక్కా. మా అమ్మమ్మ ఊరు ఇక్కడే, పాత రోజుల్లో. ఆమె చెప్పేది. మీకు తెలుసేమో అనుకున్నా.”

“ఏం చెప్పేది?” లక్ష్మి బిందె నిండిపోయింది, కుళాయి కింద పొర్లుతోంది, ఆమె పట్టించుకోలేదు.

చిన్ని అటూ ఇటూ చూసి గొంతు తగ్గించింది.

“ముప్పై ఏళ్ల క్రితం. ఆ పాడుబడ్డ ఇంట్లో ఒక కోడలు ఉండేది. అందగత్తె. మోకాళ్ల కిందికి జుట్టు. అత్తగారికి ఆ అందం కంట్లో నలుసు. కోడలికి కడుపు పండలేదు. ఒక నోము పట్టించారు. తెల్ల చీర కట్టుకుని, నడుముకి పసుపు దారం కట్టుకుని, ఏడు రోజుల నోము.”

సుధ చేయి తనకి తెలియకుండానే నైటీ మీంచి నడుము దగ్గరికి, దారం కట్టిన చోటికి జారింది.

“ఆరో రోజు రాత్రి,” చిన్ని గొంతు ఇంకా తగ్గింది, “ఏం జరిగిందో ఎవరికీ తెలియదు. అత్త అంటారు, మొగుడు అంటారు, వేరే ఏదో అంటారు.” ‘వేరే ఏదో’ దగ్గర ఆమె కనుబొమ్మలు ఎగిరాయి. “తెల్లారేసరికి ఆ కోడలు ఆ చింత చెట్టు కొమ్మకి వేలాడుతూ ఉంది. తెల్ల చీరతోనే. నడుముకి ఆ దారం, మూడు ముళ్లలో రెండే ఉన్నాయి. మూడోది విప్పేసి ఉంది. నోము మధ్యలోనే ఆగిపోయింది.”

“అయ్యో,” అంది లక్ష్మి. ఆమె బిందె పొర్లుతూనే ఉంది.

“అప్పట్నుంచీ,” చిన్ని, “ఆ నోము పూర్తి కాని ఆత్మ ఆ చెట్టు మీదే. రాత్రి పూట కాలి గజ్జెలు ఘల్లుఘల్లుమంటూ తిరుగుతుందట. ఎవరి కోసం? తెల్ల చీర కట్టి నోము పట్టిన ఆడదాని కోసం. దాని ఒంట్లోకి దూరి తన నోము పూర్తి చేసుకోవాలని. అందుకే ఆ చెట్టు కాయలు ఎవరూ ఏరుకోరు.”

“మా ఆయన ఏరుకుంటాడే,” అంది సరోజ. “పోయిన ఏడు రెండు బస్తాలు.”

“అందుకేనక్కా, మీ ఆయనకి ఆ దగ్గు ఇంకా తగ్గలేదు.”

సరోజ నోరు విచ్చుకుని అలాగే ఉండిపోయింది.

“అమ్మో అమ్మో,” సుబ్బలక్ష్మి గుండె మీద చేయి వేసుకుంది. ఆమె కళ్లు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి సుధ గేటు వైపు. “తెల్ల చీర… నోము… నడుము దారం…”

“ఎవరక్కా?” చిన్ని, అమాయకంగా. “ఈ వీధిలో ఎవరైనా నోము పట్టారా?”

మూడు ముఖాలూ ఒకేసారి సుధ వైపు తిరిగాయి.

సుధ గేటు దగ్గరే నిలబడి ఉంది. నైటీ మీద పైట కప్పుకుని, తడి జుట్టు భుజాల మీద ఆరబెట్టుకుంటూ, తెలియకుండానే నడుము మీద చేయి పెట్టుకుని ఉంది.

ఆ మూడు చూపులు తగలగానే ఆమె చేయి వెంటనే దించేసింది.

చూపు గేటు గొళ్లెం మీదికి జారింది. కింది పెదవి పంటి కింద నలిగింది.

“అయ్యో, సుధమ్మ గారికేనా ఆ నోము?” చిన్ని నోటి మీద చేయి పెట్టుకుంది, అవార్డు ఇవ్వాల్సినంత నిజంగా. “నాకు తెలియదక్కా. నేను టైలర్ షాపు అమ్మాయిని. నిన్న వాయనం దగ్గర చూశా, అంతే. ఏం చెప్పను… ఆ ఇంటి పెరడు ఆ చెట్టు కిందే కదా…”

“నోరు మూసుకోవే,” సుబ్బలక్ష్మి గద్దించింది. కానీ ఆమె కళ్లు సుధ మీదే. “ఇవన్నీ ముసలమ్మల కథలు. ఈ కాలంలో దెయ్యాలు ఏంటి?” ఆమె ఒక్క క్షణం ఆగింది. “కానీ… ఇవాళ రాత్రి నేను మా కిటికీ మూసే పడుకుంటా.”

★

పన్నెండింటికి సుబ్బలక్ష్మి గేటు తోసుకుని లోపలికి వచ్చింది. చేతిలో దారానికి గుచ్చిన నిమ్మకాయ, ఏడు పచ్చిమిరపకాయలు.

“గుమ్మానికి కట్టు,” అంది, ఊపిరి తీసుకోకుండా. “నేను కథలు నమ్మను. ఇది కథ కోసం కాదు. ఊరికే. గుమ్మం అందంగా ఉంటుంది.”

“అక్కా, మీరే చెప్పారు దెయ్యాలు లేవని.”

“లేవు. అందుకే ఏడే. నమ్మితే పదకొండు కట్టేదాన్ని.” ఆమె గొంతు తగ్గించింది. “రాత్రి నువ్వు ఏ వైపు పడుకుంటావు? కిటికీ వైపా?”

“అవును.”

“మారు. ఆయన్ని కిటికీ వైపు పెట్టు. మగాళ్లకి దెయ్యాలు పట్టవు. పట్టినా వదిలేస్తాయి. రుచి ఉండదు. మా రాజమండ్రి వదిన ఊళ్లో ఒకాయన ఉన్నాడంట. గోదారి గట్టు మనిషి. ఎర్రబట్ట, జడలు. ఎంతటి దెయ్యాన్నైనా సీసాలో పెట్టి బిరడా బిగిస్తాడంట. ఆయన భాష వింటేనే దెయ్యం సగం పారిపోతుందంట, మిగతా సగం నవ్వి చస్తుందంట.” ఆమె నవ్వలేదు. “అవసరం పడితే చెప్పు. నంబర్ ఉంది వదిన దగ్గర.”

సుధ ఆ దండని గుమ్మం పైన మేకుకి కట్టింది. సుబ్బలక్ష్మి గుమ్మం దాటి వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగింది.

“నోము దారం గట్టిగా ఉంది కదా?”

“ఉందక్కా.”

“గట్టిగా ఉంచు. దెయ్యానికి మూడో ముడి మీదే కన్ను.”

★

మధ్యాహ్నం రెండింటికి ఆమె ఫోన్ మోగింది.

M: వీధిలో కథ విన్నావు.

M: భయమేస్తోందా?

ఆ కథ ఆయనకి అప్పుడే ఎలా చేరిందని ఆమెకి ఒక్క క్షణం అనిపించింది. చిన్ని చెప్పి ఉంటుంది. సుధ వేళ్లు స్క్రీన్ మీద ఆగాయి. చిన్ని నోట్లోంచి వచ్చిన ఆ కథ, ఆ మూడో ముడి, ఆ తెల్ల చీర, అన్నీ ఒకేసారి ఆమె కళ్ల ముందు తిరిగాయి.

‘కొంచెం,’ అని ఆమె టైప్ చేసింది. తర్వాత దాన్ని తుడిచేసి, మళ్లీ టైప్ చేసింది: ‘అవును.’

M: మంచిది. భయం నీ ఒంటికి బాగా నప్పుతుంది. వణికినప్పుడు నీ తొడలు ఎక్కువ తడుస్తాయి.

M: ఈ రాత్రి పక్క కిటికీ రెక్కలు బార్లా విప్పి పడుకో. దుప్పటి వద్దు. నైటీ ఒక్కటే. లోపల ఏమీ వద్దు.

M: ఇంకోటి. ఈ క్షణం నుంచి నీకు దెయ్యం పట్టడం మొదలైంది. నటించు. గొంతు మార్చి నువ్వు ఏమి అన్నా అది దెయ్యం మాట. నీ మాట కాదు. ఏ పతివ్రత నోరూ అనలేని మాటలు దెయ్యం నోరు అనొచ్చు. నీ మొగుడి ముందే.

M: ఈ రాత్రి భోజనం దగ్గర ఒక్కసారి. చిన్నగా. చూద్దాం వాడు ఏం చేస్తాడో.

ఆమె ఫోన్‌ని ఒడిలో పెట్టుకుని చాలాసేపు అలాగే కూర్చుంది. ఆమె గుండెల్లో భయం ఉంది, దాని కింద ఇంకేదో ఉంది. రెండూ ఒకే గొంతులో కలిసి కొట్టుకుంటున్నాయి. ఆమె తొడలు నైటీ కింద తమంతట తామే దగ్గరికి నొక్కుకున్నాయి.

★

ఆరున్నరకి పాపారావు గేటు దగ్గర బైకు ఆపి, గుమ్మానికి వేలాడుతున్న నిమ్మకాయ మిరపకాయల్ని చూసి, ఒక్క క్షణం ఆగి, తర్వాత కడుపు పట్టుకుని నవ్వాడు.

“ఇదేంటి సుధా! మన గుమ్మానికి లారీ దిష్టి కట్టారు!”

“సుబ్బలక్ష్మి అక్క…”

“తెలుసు తెలుసు!” ఆయన నవ్వు ఆగలేదు. “సాంబయ్య కొట్టు దగ్గర విన్నా. వీధి మొత్తం అదే మాట. ‘చింత చెట్టు దెయ్యం, నోము పట్టిన ఆడదాని కోసం వస్తుంది’ అంట! సాంబయ్య నన్ను జాలిగా చూశాడు. అరకేజీ కందిపప్పుకి నలభై గ్రాములు ఫ్రీగా వేశాడు. దెయ్యం కుటుంబానికి డిస్కౌంట్.”

“మీరు నవ్వుతున్నారు…”

“నవ్వక? ఆ చెట్టు మా నాన్న కాలం నుంచి ఉంది. పన్నెండేళ్లుగా నువ్వు దాని కింద బట్టలు ఆరేస్తున్నావు. ఏ దెయ్యమైనా ఇప్పటిదాకా నీ జాకెట్టు ఒక్కటైనా ఎత్తుకెళ్లిందా?” ఆయన చేతులు చాచాడు. “దెయ్యం వస్తే రానీ. మన ఇంట్లో దాచుకోవడానికి ఏముంది? ఒక పాత టీవీ, ఒక పాత బీరువా, ఒక పాత మొగుడు.”

‘ఒక పాత బీరువా,’ అనుకుంది సుధ. ‘దాని అడుగున ఒక ఉతకని చీర, పక్కన ఒక తాకట్టు లంగా. రెండో అరలో జాకెట్ల మధ్య ఒక గుడ్డు.’

ఆ జాబితాకి ఆమె పెదాల మీద ఒక దొంగ నవ్వు మొలిచింది. ఆయన చూడకముందే అరచేతి వెనకతో దాన్ని అద్దేసి, వంటింటి వైపు తిరిగింది.

★

రాత్రి ఎనిమిదిన్నరకి వంటింట్లో నేల మీద రెండు పీటలు వేసింది. అన్నం, చింతపండు పులుసు వడ్డించింది.

పాపారావు పులుసుని అన్నంలో కలుపుతూ, ఒక ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుని, కళ్లు మూసుకున్నాడు.

“అబ్బా. ఈ రోజు పులుసు అదిరింది. మన చెట్టు చింతపండా? దెయ్యం చింతపండు. ఇంకొంచెం పోయి.”

సుధ గరిటె ఎత్తింది, కానీ ఆమె చేయి గాల్లోనే ఆగింది. M మాట గుర్తొచ్చింది: ‘ఒక్కసారి. చిన్నగా.’

ఆమె తల మెల్లగా ఒక పక్కకి వాల్చింది. కళ్లు సగం మూసింది. ఆమె గొంతు కిందికి దిగి, బొంగురుగా, లోతుగా, తనది కాని గొంతులా మారింది.

“ఇంకొంచెమా?”

పాపారావు ముద్ద చేతిలో ఆగిపోయింది.

“పన్నెండేళ్లుగా ఈ ఇంట్లో ఒక ఆడది ఆకలితో పడుకుంటోందిరా. రోజూ రాత్రి. నువ్వు రెండు ముద్దలు తిని, మీదికెక్కి, మూడో నిమిషానికి గురక పెడతావు. దాని ఆకలి నీకెలా తెలుస్తుంది?”

వంటింట్లో ఒక క్షణం నిశ్శబ్దం పరుచుకుంది.

తర్వాత పాపారావు అన్నం చేతిలోంచి జారిపోయేంత నవ్వు నవ్వాడు. పీట మీంచి ఒరిగి, కళ్లలో నీళ్లతో.

“అబ్బా! అబ్బా సుధా! సుబ్బలక్ష్మి కథ నీకు బాగా ఎక్కింది! దెయ్యం గొంతు! అచ్చం సినిమాల్లోలాగే!” ఆయన కళ్లు తుడుచుకున్నాడు. “మూడో నిమిషానికి గురకా? దెయ్యానికి నా సంగతి కూడా తెలుసా?”

“తెలుసు,” అంది అదే గొంతు. “ఈ ఇంటి గోడలకి తెలుసు. ఈ మంచం కోళ్లకి తెలుసు. ఆ చింత చెట్టు కొమ్మకి కూడా తెలుసు. అది రాత్రంతా కిటికీలోంచి చూస్తుంది. నువ్వు ఎక్కేది తెలుసు, దిగేది తెలుసు. మధ్యలో ఏమీ లేదని కూడా తెలుసు.”

పాపారావు ఇప్పుడు నేల మీద దొర్లి నవ్వుతున్నాడు. “చాలు చాలు! కడుపు నొప్పి! సరే దెయ్యం గారూ, మరి మీకేం కావాలి? పులుసా, అన్నమా?”

సుధ గరిటెని గిన్నెలో పెట్టింది. ఆమె తల ఇంకొంచెం వాలింది. ఆమె చేయి నైటీ మీంచే తన నడుము దారం మీదికి వెళ్లి అక్కడ ఆగింది.

“నాకు కావాల్సింది ఈ మూడో ముడి వెనక ఉందిరా,” అంది ఆ గొంతు, మెల్లగా.

పాపారావు నవ్వు ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఒక్క క్షణమే, తర్వాత మళ్లీ పెద్దగా మొదలైంది.

“ఓరి నాయనో! దెయ్యం దొంగ! సుధా, నువ్వు సినిమాల్లో ఉండాల్సినదానివి!” ఆయన పీట మీద సర్దుకున్నాడు. “సరే సరే. దెయ్యానికి దారం కావాలంట. నోము అయ్యేదాకా ఆగమను. ఆ రోజు మొదటి లడ్డూ సుబ్బారావుది. రెండోది దెయ్యానికి.”

ఆ ‘మొదటి లడ్డూ’ దగ్గర సుధ కనురెప్పలు ఒక్కసారి వాలాయి. నిన్న రాత్రి హారతి పళ్లెం దగ్గర ‘విప్పిన రోజు ముందే చెప్పు’ అని అడిగినప్పుడు సుబ్బారావు చూపు ఆమె కుచ్చిళ్ల మీద ఉంది. ఆ లడ్డూలు ఏ రోజు కోసమో తనకీ, లలితకీ, చిన్నికీ తెలుసు. పక్కనే కూర్చున్న మొగుడికి మాత్రం తెలియదు.

M చెప్పిన ఆట ఇంకా ఆడుతూ, సుధ కళ్లు పూర్తిగా విప్పి, మామూలు గొంతుతో అమాయకంగా అడిగింది. “ఏమైందండీ? ఎందుకు నవ్వుతున్నారు?”

ఆయన ఇంకోసారి నవ్వుతో కూలబడ్డాడు.

ఆమె లోపల, కాళ్ల మధ్య, ఆ మాటలన్నీ బయటికి వచ్చిన దారిలోనే ఒక వెచ్చని ఊట కిందికి దిగింది. పన్నెండేళ్లు గొంతులో ఆగిపోయిన మాటలు అవి. ఆయన విని నవ్వాడు, అంతే. ఆ నవ్వు ఆమెకి ఒక లైసెన్స్ కాగితంలా అనిపించింది.

పీట అంచున ఆమె కాలి వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. పాపారావు చెంబు చాపాడు. “నటించి ముఖం టమాటా అయింది. నీళ్లు తాగు, దెయ్యమా.”

తొమ్మిదింటికి సుబ్బారావు ఫోన్. పాపారావు స్పీకర్ పెట్టి, నవ్వుతూనే, మొత్తం కథ చెప్పాడు.

“ఒరేయ్,” సుబ్బారావు గొంతు ఒక్కసారిగా గంభీరంగా. “ఆ దెయ్యం మూడో ముడి మీద కన్నేసిందా?”

“అంట రా. మా సుధ దెయ్యం గొంతులో అదే అంది. హహ.”

“నవ్వకు రా.” ఒక చిన్న నిశ్శబ్దం. “ఆ ముడి… దెయ్యం ముందు విప్పితే… నోము పోతుంది కదా? తర్వాత… తర్వాత ఎవరికీ… అంటే… వాయనం ఎవరికీ ఉండదు కదా?”

“వాయనం కోసం దెయ్యంతో పోటీ పడుతున్నావా రా?” పాపారావు మళ్లీ దొర్లాడు.

“నిన్న భజనప్పుడే నేను ముందు అడిగా,” అన్నాడు సుబ్బారావు, చాలా సీరియస్‌గా. “లడ్డూలు తెస్తా అన్నా. దెయ్యం తర్వాత వచ్చింది. క్యూలో ఉండాలి.”

★

రాత్రి పదకొండింటికి ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వచ్చింది.

పాపారావు అప్పటికే గురక పెడుతున్నాడు. ఆయన కిటికీ వైపు కాదు, గోడ వైపు పడుకున్నాడు. M ఆజ్ఞ కిటికీ వైపే కాబట్టి, సుబ్బలక్ష్మి సలహాని ఆమె ఆయనకి చెప్పనే లేదు.

సుధ పక్క కిటికీ దగ్గర నిలబడి, రెండు రెక్కల్నీ బార్లా తోసింది. చల్లటి గాలి లోపలికి దూసుకొచ్చింది, దానితో పాటు చింత బెరడు వాసన కూడా. కిటికీ ఊచల అవతల, ఆరడుగుల దూరంలో, ఆ కొమ్మలు చీకట్లో చాచిన చేతుల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

ఆమె దుప్పటిని మడిచి మంచం కింద పెట్టింది. నైటీ కింద ఆమె ఏమీ వేసుకోలేదు. నడుముకి నైటీ తాడు, దానికి రెండు ముళ్లు, ఒక విల్లు. ఆ తాడు కింద, ఆమె చర్మం మీద, పసుపు దారం మూడు ముళ్లతో ఉంది.

ఆమె కిటికీ వైపు వెల్లకిలా పడుకుంది. వదులు జుట్టు మంచం అంచు దాటి నేల వైపు వేలాడింది. పలచటి నైటీ ఆమె ఒంటికి అతుక్కుని, వెల్లకిలా పడుకున్నప్పుడు రెండు రొమ్ములూ పక్కలకి ఒరిగి, వాటి మొనలు నూలు కింద గుండ్రంగా తెలుస్తున్నాయి. చల్లటి గాలి ఆమె పాదాల మీంచి పైకి వచ్చి, నైటీ అంచు కిందికి దూరి, ఆమె తొడల లోపలి చర్మాన్ని తడుముతోంది. ఆ చలికి ఆమె పొట్ట కండరాలు బిగుసుకుని వదులవుతున్నాయి.

ఆమె కళ్లు మూయలేదు. పైకప్పు వైపు చూస్తూ, ప్రతి చప్పుడుకీ చెవి పెట్టి పడుకుంది.

★

రాత్రి రెండు గంటలైంది.

అప్పుడు పెరట్లో ఒక ఘల్లుమన్న చప్పుడు వినిపించింది.

ఆమె ఒళ్లు రాయిలా బిగుసుకుపోయింది.

మళ్లీ ఘల్లుమంది, తర్వాత రెండుసార్లు వరసగా ఘల్ ఘల్ మంది.

ఆ చప్పుడు పెరట్లోంచి నెమ్మదిగా దగ్గరికి వస్తోంది. ఒక అడుగు, తర్వాత ఇంకో అడుగు, ప్రతి అడుగుకీ కాలి గజ్జెలు మోగుతున్నాయి. అది ఒక ఆడదాని నడకలా ఉంది, బరువు లేని నడకలా ఉంది. ఆ నడక నూతి గట్టు దాటి, బట్టల బండ దాటి, బాత్రూమ్ రేకు దగ్గర ఆగింది.

ఆమె మెడ మెల్లగా కిటికీ వైపు తిరిగింది.

చంద్రుడు ఆ కొమ్మల మధ్య నుంచి చూస్తున్నాడు. పెరడు మొత్తం ఒక వెండి పొరలో మునిగి ఉంది. గోడ అవతల ఆ చింత బోదె నల్లగా నిలబడి ఉంది.

కానీ పెరట్లో ఎవరూ లేరు.

కదిలేది ఏమీ కనిపించలేదు.

అంతలోనే మళ్లీ ఘల్లుమంది.

ఇప్పుడు ఆ చప్పుడు కిటికీ కిందే, గోడ పక్కనే వచ్చింది. అది ఆమె తలకి మూడడుగుల దూరంలోనే ఉంది.

ఆమె ఊపిరి గొంతులో ఇరుక్కుంది. కాళ్లు ముడుచుకోబోయి ఆగాయి. ‘దుప్పటి వద్దు.’ ఆమె తొడలు వణికాయి. ఆ వణుకు భయంతో మొదలైంది, కానీ మోకాళ్ల దగ్గరికి వచ్చేసరికి ఇంకోలా మారింది. ఆమె పూకు తడిసి, రసం తొడల మధ్య జారడం ఆమెకి తెలిసింది. M చెప్పినట్టే, వణికేకొద్దీ ఇంకా తడుస్తోంది. ఆమె గొంతులో ఒక “మ్మ్…” పుట్టింది. పక్కనే పాపారావు పడుకుని ఉన్నాడు. ఆమె దిండు అంచుని పళ్లతో కొరికి ఆ శబ్దాన్ని లోపలే ఆపేసింది.

ఆమె లేవలేదు, కిటికీలోంచి తొంగి చూడలేదు. కళ్లు గట్టిగా మూసుకుని, దిండు అంచుని పళ్ల మధ్యే పట్టుకుని పడుకుంది.

తర్వాత ఆ గజ్జెలు ఘల్ ఘల్ మంటూ దూరంగా, చెట్టు వైపు వెళ్లి ఆగిపోయాయి.

ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆమె ఎప్పుడు నిద్రలోకి జారిందో ఆమెకి తెలియదు.

★

చలికి ఆమెకి మెలకువ వచ్చింది.

ఆమె కళ్లు విప్పింది. గది ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. కిటికీలోంచి తెల్లవారుజాము బూడిద వెలుగు లోపలికి పాకుతోంది. గోడ గడియారం నాలుగూ పది చూపిస్తోంది.

ఆమె కిటికీకి వీపు పెట్టి, పక్కకి ఒరిగి పడుకుని ఉంది. ఆమె ఒంటి మీద నేరుగా గాలి తగులుతోంది, వీపు మీద, పొట్ట మీద, రొమ్ముల మీద. ఆమె చేయి ఉలిక్కిపడి నైటీ వైపు వెళ్లింది.

నైటీ ముందు భాగం పూర్తిగా విచ్చుకుని, భుజాల మీంచి మోచేతుల దాకా జారిపోయి ఉంది. నడుము దగ్గరి గుడ్డ తాడు విప్పేసి ఉంది, రెండు ముళ్లూ విల్లూ కూడా. ఆ తాడు రెండు చివరలూ ఆమె రెండు పక్కలా మంచం మీద ఎవరో సాగదీసి పెట్టినట్టు పడి ఉన్నాయి.

ఆమె ఒళ్లంతా బయటే ఉంది, చల్లటి గాలికి, బార్లా విప్పిన కిటికీకి, ఆ చెట్టుకి ఎదురుగా. రెండు రొమ్ములూ చలికి బిగుసుకుని, మొనలు గట్టిగా ముడుచుకుని, వాటి చుట్టూ చర్మం పొక్కులు కట్టి ఉంది. ఆమె పొట్ట మీద, తొడల మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. ఆమె పై తొడ నిద్రలోనే ముందుకి జారి, కాళ్లు విడిపోయి ఉన్నాయి. వాటి మధ్య రాత్రి తడి ఆరి, చర్మం బిగుసుకుంది.

ఆమె చేయి గబగబా కిందికి, బొడ్డు కిందికి, ఆ పసుపు దారం దగ్గరికి వెళ్లింది.

మొదటి ముడిని తడిమింది. అది గట్టిగానే ఉంది. రెండో ముడి కూడా గట్టిగానే ఉంది.

తర్వాత ఆమె వేలు మూడో ముడి మీదికి వెళ్లింది.

అక్కడ ఆమె వేలు ఆగిపోయింది.

మూడో ముడి వదులుగా ఉంది. అది విడిపోలేదు, కానీ వదులైపోయింది. ఆ దారం రెండు పోగులూ ముడిలోంచి సగం జారి, ఒక వేలు పెడితే ఊడిపోయేలా ఉన్నాయి. సుందరరావు పళ్లతో బిగించిన ముడి అది, నిన్న పొద్దున నూతి నీళ్లకి ఇంకా బిగుసుకున్న ముడి అది.

ఆమె గుండె గొంతులోకి ఎగిరి కొట్టుకుంది.

పక్కన పాపారావు గోడ వైపు తిరిగి గురక పెడుతూనే ఉన్నాడు. ఆయన ఈ రాత్రి అసలు కదిలిన గుర్తే లేదు.

అప్పుడు ఆమె ముక్కుకి ఒక వాసన తగిలింది. అది పచ్చి పసుపు వాసన. అది దిండు మీంచి, ఆమె భుజం దగ్గర్నుంచి వస్తోంది.

ఆమె మెల్లగా లేచి కూర్చుంది. ఆ దారాన్ని రెండు వేళ్లతో పట్టుకుని, మూడో ముడిని మళ్లీ బిగించబోయింది, కానీ అది సరిగ్గా కూర్చోలేదు. అప్పుడు సుందరరావు వదిలిన పొడవాటి కొసల్ని పైకి లాగి, ముందుకి వంగి, వాటిని పళ్లతో పట్టి గట్టిగా గుంజింది. తన పళ్లతో తానే వేసుకున్న ఆ ముడి బిగుసుకుంది.

‘తన ముడి కాదని M అన్నాడు. ఇప్పుడు దాని మీద తన పళ్ల గుర్తు కూడా ఉంది.’

భుజం దగ్గర్నుంచి వస్తున్న ఆ వాసన ఎక్కడిదో చూడాలని, ఆమె నైటీ ముందు భాగాన్ని ఒక చేత్తో దగ్గరికి లాక్కుని పట్టుకుంది. తాడు కట్టే ఓపిక కూడా లేదు, దాని రెండు చివరలూ అలాగే వేలాడుతున్నాయి.

ఆమె బీరువా అద్దం ముందుకి వెళ్లి నిలబడింది. జీరో బల్బు ఎర్రటి వెలుగులో నైటీని భుజాల మీంచి వీపు దాకా జార్చి, వెనక్కి తిరిగి, భుజం మీంచి అద్దంలోకి చూసింది.

ఆమె నున్నటి వీపు మీద, రెండు భుజాల ఎముకల మధ్య, ఒక పసుపు చేతిముద్ర ఉంది. అందులో ఐదు పొడవాటి వేళ్లు చాచి ఉన్నాయి. ఆ అరచేయి ఆమె వెన్నెముక మీద సరిగ్గా మధ్యలో పడింది, ఆమె నిద్రపోతుంటే ఎవరో వెనక నుంచి ఆమె వీపు మీద చేయి ఆనించి అలాగే పట్టుకున్నట్టు. వేళ్ల కొసలు ఆమె భుజాల దాకా సాగి, బొటనవేలి ముద్ర ఆమె పక్కటెముకల మీదికి వంగి ఉంది.

ఆమె ఒళ్లు తల నుంచి కాలి వేలి దాకా జలదరించింది. ఆ జలదరింపు ఆమె కాళ్ల మధ్యకి చేరి, పూకు లోపల ఒక గుంజుడుగా ఆగిపోయింది. ఆమె అద్దంలో తన ముఖాన్ని చూసుకుంది. పెదాలు విచ్చుకుని, కళ్లు పెద్దవై, బుగ్గలు కందిపోయి ఉన్నాయి.

ఇది ఎవరి చేయి?

ఇది M ఆటేనా? కానీ M ఎప్పుడూ ఆమెని ముట్టుకోడు. మరి ఎవరు? పెరటి గుమ్మానికి లోపల్నుంచి గడియ ఉంది. కిటికీకి ఊచలు ఉన్నాయి.

కానీ ఆ కిటికీ ఊచల మధ్య దూరం ఒక చేయి దూరేంత ఉంది.

★

అంతలో బయట, వెనక సందులో, ఆ పాడుబడ్డ ఇంటి గోడ పక్కనుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.

అది ఒక మగ గొంతు, బొంగురుగా ఉంది. అది ముసలిదీ కాదు, కుర్రదీ కాదు. ఆ మనిషి ఎవరితోనో కాదు, తనలో తానే మాట్లాడుకుంటున్నాడు, పక్కా గోదారి యాసలో.

“ఓలమ్మీ… ఏటండీ ఈ సెట్టు… ఇంకా ఆకలి తీరలేదేటి దీనికి… ముప్పై ఏళ్లయినా…”

సుధ నైటీని గుండెల దగ్గర పట్టుకునే కిటికీ దగ్గరికి పరిగెత్తింది. ఊచలు పట్టుకుని బయటికి చూసింది.

వెనక సందు ఖాళీగా ఉంది. ఒక ఎర్రటి గుడ్డ ముక్క మాత్రం ఆ చింత చెట్టు కింది కొమ్మకి తగులుకుని, గాలికి ఊగుతోంది. నిన్న అది అక్కడ లేదు.

మంచం మీద ఫోన్ వెలిగింది. ఆమె పరిగెత్తి దాన్ని అందుకుంది.

M: రాత్రి బాగా నిద్రపట్టిందా.

M: మూడో ముడి నీ పళ్లతో బిగించావు కదా. మంచిది. ఇక ఆ ముడికి కాపలా నీ పళ్లే.

సుధ ఊపిరి ఆగింది. ఈ గదిలో, ఈ చీకట్లో, తను పళ్లతో ముడి బిగించింది ఆయనకి ఎలా తెలిసింది—

M: ఈ రాత్రి చింత నీడలో దెయ్యానికి ఆకలి. కమల వడ్డిస్తుంది. నువ్వు దీపం పట్టుకుని పక్కన నిలబడతావు. ఒక్క బొట్టు నేల మీద పడనివ్వకూడదు.

M: వెనక సందు నుంచి వచ్చిన ఆ గొంతు ఎవరిదని నన్ను అడగకు.

ఆమె వేళ్లు ఫోన్ మీద చల్లబడిపోయాయి.

ఆ చివరి మెసేజ్ ఆమె మళ్లీ చదివింది. ‘అడగకు’ అన్నాడా, ‘నాకు తెలియదు’ అన్నాడా? ఆ చింత చెట్టు కింద కొమ్మకి ఆ ఎర్రటి గుడ్డ ఊగుతూనే ఉంది.

తూర్పున ఒక కాకి అరిచింది. మంగళవారం తెల్లారింది.

[12345677889]

Sorry marchetsuna story ni ade pani meda vunna sorry oka story loki inkote vachesinde