ఇది ఒక ఇంగ్లీషు స్టోరీ. Nativity కి దగ్గరగా rasanu. ... నా పేరు కిరణ్ . నా వయస్సు 33సం... ఈ స్టోరీ లో నేను చేసిన తప్పు కి ఎలా నన్ను నా భార్య పద్మ ను నా ఫ్రెండ్వా డు కున్నారు....
ప్లీజ్ support
ప్లీజ్ support
Adultery పద్మ :: సాంప్రదాయ మైన ఒక మధ్య తరగతి ఇల్లాలు కధా
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
15-10-2026, 10:01 PM
పద్మ – ఒక మధ్యతరగతి భార్య కథ
నా పేరు కిరణ్. వయసు 32. హైదరాబాద్‌లో పుట్టి పెరిగాను. మధ్యతరగతి కుటుంబం. సాఫ్ట్‌వేర్ జాబ్ చేస్తున్నాను. నా భార్య పద్మ. ఆమె కూడా 30 ఏళ్లు. ఇద్దరూ తెలుగు వాళ్లే. ఆమె కూడా హైదరాబాద్‌లోనే పెరిగింది. సాంప్రదాయకురాలు. ఐదు అడుగుల 5 అంగుళాలు. అద్దాలు పెట్టుకుంటుంది. ఒళ్లు మెత్తగా, కర్వీగా ఉంటుంది. ముఖ్యంగా ఆ పిరుదులు… గట్టిగా, గుండ్రంగా, చూస్తే చేయి పెట్టాలనిపిస్తాయి. ఛాతీ 34B. కానీ పిరుదులు వాటిని మించి ఉంటాయి.
మేము లవ్ మ్యారేజ్ చేసుకున్నాం. ఆమె తల్లిదండ్రులు అంగీకరించలేదు. కులం, స్టేటస్ అని గొడవ పెట్టారు. కానీ మేము ఇద్దరం నిర్ణయం తీసుకుని పెళ్లి చేసుకున్నాం.
పెళ్లి రాత్రి… ఆమె వర్జిన్. నేను నెమ్మదిగా, రిథమ్‌గా కదిలాను. మొదట్లో నొప్పి ఉంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని పట్టుకుంది. కానీ కొంతసేపటి తర్వాత ఆమె కూడా వచ్చింది. ఆమె మూయలు విని నాకు కూడా బాగా అనిపించింది. అయినా ఆ రాత్రి ఆమెకు నొప్పి ఎక్కువగానే ఉంది. తర్వాత రోజుల్లో కూడా మా సెక్స్ సాధారణంగానే సాగింది. నేను సన్నగా ఉంటాను. కింద 5.5 అంగుళాలు మాత్రమే. మందం తక్కువ. సిగరెట్ ఎక్కువగా కొడతాను . ఆమె ఏమీ చెప్పదు. సాంప్రదాయకురాలు కాబట్టి. కానీ ఆ నిశ్శబ్దం నన్ను బాధిస్తుంది.
పెళ్లయి ఒక సంవత్సరం తర్వాత మా జాబ్ చెన్నైకి ట్రాన్స్‌ఫర్ అయింది. ఇద్దరం కలిసి చెన్నై వచ్చి సెటిల్ అయ్యాం. నేను ఆఫీస్‌కి వెళ్తాను. పద్మ ఇంట్లోనే ఉంటుంది. హౌస్‌వైఫ్. ఇల్లు చక్కగా చూసుకుంటుంది. రోజూ నా కోసం భోజనం సిద్ధం చేసి ఉంచుతుంది. సాయంత్రం నేను వచ్చేసరికి ఆమె స్నానం చేసి, చీర లేదా సాధారణ డ్రెస్సు వేసుకుని ఉంటుంది. ఆమెను చూస్తే ఇంకా కాస్త కామం కలుగుతుంది. కానీ నా శక్తి ఎప్పుడూ సరిపోదు అని నాకే తెలుసు.
![[Image: dc477e85c52084727906b083fb204fe8.jpg]](https://i.ibb.co/JWzdvDWS/dc477e85c52084727906b083fb204fe8.jpg)
![[Image: 08657ac199565b7805594f46fa15201a.jpg]](https://i.ibb.co/LXDGBZvH/08657ac199565b7805594f46fa15201a.jpg)
remove duplicate paragraphs by line
నా పేరు కిరణ్. వయసు 32. హైదరాబాద్‌లో పుట్టి పెరిగాను. మధ్యతరగతి కుటుంబం. సాఫ్ట్‌వేర్ జాబ్ చేస్తున్నాను. నా భార్య పద్మ. ఆమె కూడా 30 ఏళ్లు. ఇద్దరూ తెలుగు వాళ్లే. ఆమె కూడా హైదరాబాద్‌లోనే పెరిగింది. సాంప్రదాయకురాలు. ఐదు అడుగుల 5 అంగుళాలు. అద్దాలు పెట్టుకుంటుంది. ఒళ్లు మెత్తగా, కర్వీగా ఉంటుంది. ముఖ్యంగా ఆ పిరుదులు… గట్టిగా, గుండ్రంగా, చూస్తే చేయి పెట్టాలనిపిస్తాయి. ఛాతీ 34B. కానీ పిరుదులు వాటిని మించి ఉంటాయి.
మేము లవ్ మ్యారేజ్ చేసుకున్నాం. ఆమె తల్లిదండ్రులు అంగీకరించలేదు. కులం, స్టేటస్ అని గొడవ పెట్టారు. కానీ మేము ఇద్దరం నిర్ణయం తీసుకుని పెళ్లి చేసుకున్నాం.
పెళ్లి రాత్రి… ఆమె వర్జిన్. నేను నెమ్మదిగా, రిథమ్‌గా కదిలాను. మొదట్లో నొప్పి ఉంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని పట్టుకుంది. కానీ కొంతసేపటి తర్వాత ఆమె కూడా వచ్చింది. ఆమె మూయలు విని నాకు కూడా బాగా అనిపించింది. అయినా ఆ రాత్రి ఆమెకు నొప్పి ఎక్కువగానే ఉంది. తర్వాత రోజుల్లో కూడా మా సెక్స్ సాధారణంగానే సాగింది. నేను సన్నగా ఉంటాను. కింద 5.5 అంగుళాలు మాత్రమే. మందం తక్కువ. సిగరెట్ ఎక్కువగా కొడతాను . ఆమె ఏమీ చెప్పదు. సాంప్రదాయకురాలు కాబట్టి. కానీ ఆ నిశ్శబ్దం నన్ను బాధిస్తుంది.
పెళ్లయి ఒక సంవత్సరం తర్వాత మా జాబ్ చెన్నైకి ట్రాన్స్‌ఫర్ అయింది. ఇద్దరం కలిసి చెన్నై వచ్చి సెటిల్ అయ్యాం. నేను ఆఫీస్‌కి వెళ్తాను. పద్మ ఇంట్లోనే ఉంటుంది. హౌస్‌వైఫ్. ఇల్లు చక్కగా చూసుకుంటుంది. రోజూ నా కోసం భోజనం సిద్ధం చేసి ఉంచుతుంది. సాయంత్రం నేను వచ్చేసరికి ఆమె స్నానం చేసి, చీర లేదా సాధారణ డ్రెస్సు వేసుకుని ఉంటుంది. ఆమెను చూస్తే ఇంకా కాస్త కామం కలుగుతుంది. కానీ నా శక్తి ఎప్పుడూ సరిపోదు అని నాకే తెలుసు.
remove duplicate paragraphs by line
15-10-2026, 10:12 PM
చెన్నై ఆఫీస్‌లో నేను రఘుని కలిశాను. అతను కూడా 32 ఏళ్లు. నా కాలీగ్. మొదట్లో సాధారణంగా మాట్లాడుకున్నాం. కానీ కొన్ని నెలల్లో మంచి స్నేహితులయ్యాం. రఘు పూర్తిగా నాకు విరుద్ధం. నేను టిమిడ్‌గా, ఎప్పుడూ వెనకబడి ఉంటాను. అతను బోల్డ్. గట్స్ ఉన్న అబ్బాయి. ఏ పనైనా ధైర్యంగా చేస్తాడు. బాడీ జిమ్‌కి వెళ్లి బాగా కట్టుకున్నాడు. ఛాతీ, చేతులు, భుజాలు గట్టిగా ఉంటాయి. నల్లగా, షైన్‌గా ఉంటాడు. చూస్తేనే ఆల్ఫా అనిపిస్తాడు. అతని భార్య కల్పన. 30 ఏళ్లు. సన్నగా, అథ్లెటిక్ బాడీ. కాళ్లు పొడవుగా. లెగ్గింగ్స్ వేసుకుంటే పిరుదులు బయటకు కనిపిస్తాయి. చూస్తే కళ్లు అక్కడే నిలిచిపోతాయి.
రఘు ఇంట్లో ఒకసారి మాకు రాత్రి భోజనానికి పిలిచాడు. అప్పటి నుంచి మా ఇద్దరి కుటుంబాలు దగ్గరయ్యాయి. కొన్నిసార్లు వాళ్లు మా ఇంటికి వస్తారు. కొన్నిసార్లు మేము వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తాం. రఘు మాటలు ఎప్పుడూ సెక్స్ గురించే ఉంటాయి. పద్మను చూసి ఉద్దేశపూర్వకంగా ఫాల్తూ మాటలు అంటాడు. “అత్తగారు… ఈ చీర ఎంత బాగుంది… వెనక నుంచి చూస్తే ఇంకా బాగుంది” అని నవ్వుతూ అంటాడు. కల్పన నవ్వుతూ “వదులు రఘు… అతని హాస్యం అలాగే” అంటుంది. కానీ రఘు కళ్లలో ఏదో లెక్కించినట్టు ఉంటుంది. నేను ఏమీ మాట్లాడలేను. నా టిమిడ్‌నెస్ అలాగే ఉంటుంది.
ఒకసారి పద్మ తన ఇంటికి వెళ్లింది. కల్పనకు పని డెడ్‌లైన్లు. ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రఘు నా భుజం మీద చెయ్యి వేసి “రా కిరణ్… బయటకు వెళ్దాం. ఏదో ఫన్ చేద్దాం” అన్నాడు.
మేము బయటకు వెళ్లాం. రోడ్డు మీద ఒక గుంపు అడ్డుపడింది. మందు తాగి ఉన్నాయి. ఒకడు నన్ను తోసాడు. నేను భయపడి నిలబడిపోయాను. రఘు ముందుకు వచ్చి “మచ్చా… జాగ్రత్తగా చూసుకో” అని గట్టిగా అన్నాడు. వాళ్లు నవ్వుతూ చుట్టుముట్టారు. అప్పుడు రఘు జేబులో నుంచి ఒక చిన్న ఫోల్డింగ్ నైఫ్ తీశాడు. వెంటనే వాళ్లు వెనక్కి తగ్గి పారిపోయారు.
నా గుండె బాగా కొట్టుకుంది. రఘు ఆ నైఫ్‌ని మళ్లీ జేబులో పెట్టుకున్న తీరు చూసి నాకు అసూయ వచ్చింది. అతను ఎప్పుడూ అలాగే. భయం లేకుండా. జిమ్ బాడీతో, ధైర్యంతో నిలబడతాడు. నేను వెనకబడి ఉంటాను.
పబ్‌లో కూర్చున్నాం. తాగుతూ ఉన్నాం. ఒకసారి యూరినల్‌కి వెళ్లాం. నేను నెమ్మదిగా జిప్ తీశాను. కళ్లు అటూ ఇటూ తిప్పుతుంటే… రఘు వైపు పడ్డాయి.
అతనిది… మందంగా, నల్లగా, బరువుగా వేలాడుతోంది. కోక్ క్యాన్ లాగా. జిమ్‌లో కట్టిన బాడీకి సరిపోయేలా పెద్దగా ఉంది. చూసి నా ఊపిరి ఆగిపోయింది. నా చెయ్యి వణికింది. నా సొంతది చూసుకుంటే సిగ్గు వేసింది. రఘు చిన్నగా నవ్వాడు. జిప్ వేసుకుని బయటకు వెళ్లాడు. నా భుజం మీద చెయ్యి వేస్తూ వెళ్లాడు. ఆ స్పర్శ కూడా భారంగా అనిపించింది.
తిరిగి టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాం. నేను మౌనంగా ఉన్నాను. రఘు “ఏమైంది రా? అకస్మాత్తుగా నోరు మూసుకుపోయావ్” అన్నాడు.
“ఏమీ లేదు… కాస్త అలసిపోయాను” అన్నాను.
“లేదు రా. చెప్పు. నీ మనసులో ఏముంది?”
నేను తడబడుతూ… “నేను… చాలా సరిపోవడం లేదు అనిపిస్తోంది. పద్మకు… నేను సరిపోనట్టు ఉంది.”
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు. “ఏమిటి రా ఇది? ఇంతకాలం నీలో ఇది దాగి ఉందా?” అని నవ్వుతూ అన్నాడు. తర్వాత దగ్గరికి వచ్చి మెల్లగా… “అమ్మాయిలకు కేవలం ప్రయత్నం చాలదు. కాన్ఫిడెన్స్ కావాలి. కమాండ్ కావాలి. నువ్వు ఎప్పుడూ పాసివ్‌గానే ఉంటావ్. నీ బాడీ కూడా అలాగే.”
నేను ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను. మిగతా రాత్రి అంతా మందు తాగుతూ గడిచింది. ఇంటికి వచ్చి గెస్ట్ రూమ్‌లో పడుకున్నాను.
ఉదయం లేచినప్పుడు తల బాగా నొప్పి పెట్టింది. గత రాత్రి నేను చెప్పిన మాటలు, ఆ యూరినల్ సీన్ అన్నీ గుర్తుకు వచ్చాయి.
అప్పుడు…
థడ్… థడ్… థడ్…
రఘు గది నుంచి హెడ్‌బోర్డ్ కొట్టుకుంటున్న శబ్దం. కల్పన మూయలు. గట్టిగా, నెమ్మదిగా, రిథమిక్‌గా. నా గుండె కుంచుకుపోయింది. గత రాత్రి చూసిన ఆ పెద్దది గుర్తుకు వచ్చింది. ఒకసారి “పద్మ” అని అన్నట్టు వినిపించింది. కానీ నా మనసు పని చేస్తోందేమో అనిపించింది...
నేను దిండు తల మీద పెట్టుకుని పడుకున్నాను. శబ్దాలు ఆగలేదు. నా లోపల ఏదో ఒక బూతు, అసూయ, అసహాయత కలిసి ఉడుకుతోంది.
ఇంకా రఘుని చూడాల్సి వస్తుంది…
ఇంకా పద్మ ఊరు నుండి తిరిగి రావాల్సి ఉంది…
![[Image: c7733c0035694fa2b715c5fb5491d547.jpg]](https://i.ibb.co/rKnD27VJ/c7733c0035694fa2b715c5fb5491d547.jpg)
Raghu pic
![[Image: 10852b71cf34c193ac6a6a8f42593519.jpg]](https://i.ibb.co/FkCqsXRf/10852b71cf34c193ac6a6a8f42593519.jpg)
My wife padma pic
రఘు ఇంట్లో ఒకసారి మాకు రాత్రి భోజనానికి పిలిచాడు. అప్పటి నుంచి మా ఇద్దరి కుటుంబాలు దగ్గరయ్యాయి. కొన్నిసార్లు వాళ్లు మా ఇంటికి వస్తారు. కొన్నిసార్లు మేము వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తాం. రఘు మాటలు ఎప్పుడూ సెక్స్ గురించే ఉంటాయి. పద్మను చూసి ఉద్దేశపూర్వకంగా ఫాల్తూ మాటలు అంటాడు. “అత్తగారు… ఈ చీర ఎంత బాగుంది… వెనక నుంచి చూస్తే ఇంకా బాగుంది” అని నవ్వుతూ అంటాడు. కల్పన నవ్వుతూ “వదులు రఘు… అతని హాస్యం అలాగే” అంటుంది. కానీ రఘు కళ్లలో ఏదో లెక్కించినట్టు ఉంటుంది. నేను ఏమీ మాట్లాడలేను. నా టిమిడ్‌నెస్ అలాగే ఉంటుంది.
ఒకసారి పద్మ తన ఇంటికి వెళ్లింది. కల్పనకు పని డెడ్‌లైన్లు. ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రఘు నా భుజం మీద చెయ్యి వేసి “రా కిరణ్… బయటకు వెళ్దాం. ఏదో ఫన్ చేద్దాం” అన్నాడు.
మేము బయటకు వెళ్లాం. రోడ్డు మీద ఒక గుంపు అడ్డుపడింది. మందు తాగి ఉన్నాయి. ఒకడు నన్ను తోసాడు. నేను భయపడి నిలబడిపోయాను. రఘు ముందుకు వచ్చి “మచ్చా… జాగ్రత్తగా చూసుకో” అని గట్టిగా అన్నాడు. వాళ్లు నవ్వుతూ చుట్టుముట్టారు. అప్పుడు రఘు జేబులో నుంచి ఒక చిన్న ఫోల్డింగ్ నైఫ్ తీశాడు. వెంటనే వాళ్లు వెనక్కి తగ్గి పారిపోయారు.
నా గుండె బాగా కొట్టుకుంది. రఘు ఆ నైఫ్‌ని మళ్లీ జేబులో పెట్టుకున్న తీరు చూసి నాకు అసూయ వచ్చింది. అతను ఎప్పుడూ అలాగే. భయం లేకుండా. జిమ్ బాడీతో, ధైర్యంతో నిలబడతాడు. నేను వెనకబడి ఉంటాను.
పబ్‌లో కూర్చున్నాం. తాగుతూ ఉన్నాం. ఒకసారి యూరినల్‌కి వెళ్లాం. నేను నెమ్మదిగా జిప్ తీశాను. కళ్లు అటూ ఇటూ తిప్పుతుంటే… రఘు వైపు పడ్డాయి.
అతనిది… మందంగా, నల్లగా, బరువుగా వేలాడుతోంది. కోక్ క్యాన్ లాగా. జిమ్‌లో కట్టిన బాడీకి సరిపోయేలా పెద్దగా ఉంది. చూసి నా ఊపిరి ఆగిపోయింది. నా చెయ్యి వణికింది. నా సొంతది చూసుకుంటే సిగ్గు వేసింది. రఘు చిన్నగా నవ్వాడు. జిప్ వేసుకుని బయటకు వెళ్లాడు. నా భుజం మీద చెయ్యి వేస్తూ వెళ్లాడు. ఆ స్పర్శ కూడా భారంగా అనిపించింది.
తిరిగి టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాం. నేను మౌనంగా ఉన్నాను. రఘు “ఏమైంది రా? అకస్మాత్తుగా నోరు మూసుకుపోయావ్” అన్నాడు.
“ఏమీ లేదు… కాస్త అలసిపోయాను” అన్నాను.
“లేదు రా. చెప్పు. నీ మనసులో ఏముంది?”
నేను తడబడుతూ… “నేను… చాలా సరిపోవడం లేదు అనిపిస్తోంది. పద్మకు… నేను సరిపోనట్టు ఉంది.”
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు. “ఏమిటి రా ఇది? ఇంతకాలం నీలో ఇది దాగి ఉందా?” అని నవ్వుతూ అన్నాడు. తర్వాత దగ్గరికి వచ్చి మెల్లగా… “అమ్మాయిలకు కేవలం ప్రయత్నం చాలదు. కాన్ఫిడెన్స్ కావాలి. కమాండ్ కావాలి. నువ్వు ఎప్పుడూ పాసివ్‌గానే ఉంటావ్. నీ బాడీ కూడా అలాగే.”
నేను ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను. మిగతా రాత్రి అంతా మందు తాగుతూ గడిచింది. ఇంటికి వచ్చి గెస్ట్ రూమ్‌లో పడుకున్నాను.
ఉదయం లేచినప్పుడు తల బాగా నొప్పి పెట్టింది. గత రాత్రి నేను చెప్పిన మాటలు, ఆ యూరినల్ సీన్ అన్నీ గుర్తుకు వచ్చాయి.
అప్పుడు…
థడ్… థడ్… థడ్…
రఘు గది నుంచి హెడ్‌బోర్డ్ కొట్టుకుంటున్న శబ్దం. కల్పన మూయలు. గట్టిగా, నెమ్మదిగా, రిథమిక్‌గా. నా గుండె కుంచుకుపోయింది. గత రాత్రి చూసిన ఆ పెద్దది గుర్తుకు వచ్చింది. ఒకసారి “పద్మ” అని అన్నట్టు వినిపించింది. కానీ నా మనసు పని చేస్తోందేమో అనిపించింది...
నేను దిండు తల మీద పెట్టుకుని పడుకున్నాను. శబ్దాలు ఆగలేదు. నా లోపల ఏదో ఒక బూతు, అసూయ, అసహాయత కలిసి ఉడుకుతోంది.
ఇంకా రఘుని చూడాల్సి వస్తుంది…
ఇంకా పద్మ ఊరు నుండి తిరిగి రావాల్సి ఉంది…
Raghu pic
My wife padma pic
![[Image: images-q-tbn-ANd9-Gc-Qdh1h8-d-ZVPwap-Rvk...0-s-10.jpg]](https://i.ibb.co/TD1pPKHh/images-q-tbn-ANd9-Gc-Qdh1h8-d-ZVPwap-Rvk-Bmejx7111-Vqg-OXt-Gt9-GId-L0-TFGJ1-HHR5-h-i-AT0-s-10.jpg)
15-10-2026, 11:13 PM
రఘు ఫ్యామిలీ కూడా మా ఇంట్లో రెండో పోర్షన్ లోకి దిగారు.. Tharvatha రోజు పద్మ oru నుండీ వచ్చింది... అప్పటి నుండి అందరం కలిసి భోజనం చేసే వాళ్ల ము.. అయితే రఘు భార్య కొంచెం మోడర్న్.. పద్మ కూడా మోడర్న్ కాని కల్పన చాలా ఫాస్ట్..
రోజు వాళ్ల రూమ్ లో నుండి నైట్స్ పెద్దా పెద్దా సౌండ్ వచ్చేవి.. కల్పన పెద్దగా moans చేస్తూ ఉండేది.. అలాగే రఘు కూడా ఆ ఆ ah aha ani sounds చేసేవారు.... కనీసం 1 అవర్ సౌండ్ వచ్చేవి... కాని మాకు నిద్ర పట్టేది కాదు... నా భార్య పద్మ కూడా కళ్లు మూసుకొని ఆ సౌండ్ vinta undedi...
ఒక ఉదయం బ్రేక్‌ఫాస్ట్ సమయంలో రఘు వారి యానివర్సరీ గురించి మాట్లాడాడు.
“రా, కల్పనకి ఏదో బాగా ఉన్నది కొనుక్కుందాం. ఫన్‌గా ఉంటుంది” అన్నాడు. అతని ముఖంలో పెద్ద నవ్వు, పూర్తి ఉత్సాహం.
నాకు అంత ఆసక్తి లేదు. కానీ వీకెండ్ కదా అని అనుకున్నాను. పద్మకి కూడా ఏదైనా కొనుక్కుంటే మా మధ్య కాస్త మంట పెరగవచ్చు అనిపించింది.
మేము విక్టోరియా సీక్రెట్‌కి వెళ్లాం. నేను షాప్‌లో కాస్త అసౌకర్యంగా తిరుగుతూ, చివరికి పద్మకి రెండు బేబీడాల్ లింగరీలు ఎంచుకున్నాను. ఒకటి పారదర్శక తెలుపు, మరొకటి బోల్డ్ నలుపు. రెండింటికీ క్రాచ్‌లో స్నాప్ క్లోజర్స్ ఉన్నాయి. ఆమె సాధారణంగా వేసుకునే మెత్తని కాటన్ పైజామాలకు పూర్తి విరుద్ధం. కానీ అనుకున్నాను… ఎందుకు కొత్తగా ప్రయత్నించకూడదు? బహుశా ఇది మా మధ్య చాలాకాలంగా లేని మంటను మళ్లీ రాబట్టవచ్చు.
ఇంటికి వచ్చి పద్మకి బ్యాగ్ ఇచ్చాను. ఆమె రియాక్షన్… నిరాశపరిచేది. లింగరీని చూసి చిన్నగా, మర్యాదపూర్వకంగా నవ్వి “థాంక్స్” అని మాత్రమే అన్నది. ఎక్సైట్‌మెంట్ లేదు, క్యూరియాసిటీ లేదు. కేవలం బాధ్యతగా చెప్పినట్టు అనిపించింది. నా నిరాశను దాచుకుని ఏమీ అడగలేదు.
ఆ సాయంత్రం లివింగ్ రూమ్‌లో కూర్చుని ఉంటే మాస్టర్ బెడ్‌రూమ్ నుంచి ఒక శబ్దం వినిపించింది. మొదట మెల్లగా, అప్పుడప్పుడు నవ్వులు, మూతపడిన గొంతులు. తర్వాత స్పష్టంగా కల్పన నవ్వులు, మెల్లని ఊపిరులు, రఘు మందమైన గొంతు గోడల గుండా వచ్చాయి. రఘు కొన్న గిఫ్ట్స్‌తో వాళ్లు ఇప్పటికే మంచి వినియోగం చేస్తున్నారని స్పష్టం. ఆ అవగాహన నాకు వింత మిక్స్‌డ్ భావాలు కలిగించింది – అసూయ, సిగ్గు, ఇంకా ఒప్పుకోవడానికి ఇష్టపడని ఒక వింత క్యూరియాసిటీ.
పద్మ కూడా విన్నది. వాళ్ల బెడ్‌రూమ్ తలుపు వైపు చూసింది. ఆమె ముఖంలో ఏమీ చదవలేని భావం. కాసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత నా వైపు తిరిగి, నేను ఇచ్చిన తెల్లని లింగరీని పైకెత్తి…
“మగవాళ్లు చాలా అసహ్యం” అని నటిస్తూ అన్నది. టెన్షన్ తగ్గించింది. నేను సగం నవ్వుతూ, సగం ఆశతో చూస్తుంటే ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. కొద్దిసేపటికి తిరిగి వచ్చింది – ఆ పారదర్శక తెల్లని బేబీడాల్ వేసుకుని.
నా ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమె… అద్భుతంగా కనిపించింది. సన్నని గుడ్డ ఆమె ఒళ్లును అన్ని సరైన చోట్లా తగిలి ఉంది. మెత్తని వస్త్రం ఆమె కాస్త సిగ్గుపడుతున్న, అయినా కాన్ఫిడెంట్ లుక్‌తో అందంగా కనిపించింది.
“చూసుకో” అని టీజింగ్‌గా అన్నది. చిన్న నవ్వు. “కానీ ఇవి స్పెషల్ ఆకేజన్స్‌కే.”
షాప్‌లోని అసౌకర్యం అంతా విలువైనదిగా అనిపించింది. బెడ్‌రూమ్ లైట్ మెత్తగా ప్రకాశిస్తుంటే ఆమె నిలబడి ఉన్న దృశ్యం… ఒక్క క్షణం అన్నీ సరిగ్గా అనిపించాయి. సింపుల్‌గా, ఇంటిమేట్‌గా, మాకు సొంతంగా.
సాయంత్రం సాగేకొద్దీ బయటకు వెళ్లాలన్న ఆలోచన పోయింది. అందరం కలిసి ఇంట్లోనే నిశ్శబ్ద రాత్రి గడపాలని నిర్ణయించుకున్నాం. రఘు ఎప్పటిలాగే చారిజ్మాటిక్‌గా…
“ట్రూత్ ఆర్ డేర్ ఆడుదాం… కాస్త స్పైస్ పెడదాం” అన్నాడు. మందు బాగా పారింది. కల్పన బార్‌టెండర్ పాత్ర పోషించింది. నా గ్లాస్‌లో ప్రతిసారీ ఎక్కువే పోసింది. త్వరలోనే రాత్రి అంచులు మసకబారడం మొదలైంది....
![[Image: images-1-6.jpg]](https://i.ibb.co/b5QDD7Hn/images-1-6.jpg)
నిద్ర త్వరగా పట్టింది. గది నిశ్శబ్దం వెనకాల ఉన్న లైవ్లీ ఎనర్జీకి పూర్తి విరుద్ధం. కానీ ఆ నిద్ర ప్రశాంతం కాదు. నా కలల్లో మూతపడిన సంభాషణల ముక్కలు… “నాటీయెస్ట్ ఫాంటసీలు”, “ఎప్పుడైనా స్వాప్ చేయాలని సాహసించావా” అనే మాటలు నవ్వులతో కలిసి వచ్చాయి. అది సర్రియల్‌గా అనిపించింది. నా సబ్‌కాన్షియస్ నా పెరుగుతున్న అసౌకర్యాన్ని పెద్దది చేస్తోంది.
ఒక గంట లేదా అంతకంటే ఎక్కువ సేపటి తర్వాత లేచాను. ఇల్లు మరింత నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఉత్సాహపూరిత నవ్వులు ఇప్పుడు బరువైన, ఇంటిమేట్ గుసగుసలుగా మారాయి. నా క్యూరియాసిటీ గెలిచింది… లేదా ఛాతీలో నూరుతున్న అసౌకర్యం. ఏదైనా, నేను మెల్లగా పడక నుంచి లేచి మసకగా వెలుగుతున్న హాల్‌వేలోకి నడిచాను. అడుగులు జాగ్రత్తగా, ఉద్దేశపూర్వకంగా.
దగ్గరికి వెళ్లేకొద్దీ గాలి మరింత ఛార్జ్డ్‌గా అనిపించింది. ఇప్పుడు అది ఇంటిమేట్‌గా, భారంగా ఉంది. లివింగ్ రూమ్ మూలనుంచి చూస్తే నేను స్తంభించిపోయాను. రాత్రి పార్టీ అవశేషాలు చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి – మరచిపోయిన సీసా, ఖాళీ గ్లాసులు, ముడతలు పడ్డ నాప్కిన్లు. ఆ గందరగోళం మధ్య రఘు, పద్మ ఇద్దరే కౌచ్ మీద కూర్చుని ఉన్నారు.
పద్మ చుట్టుకుని ఉంది. దుప్పటి ఆమె భుజాల మీద వదులుగా ఉంది. ముఖం కాస్త దూరంగా తిప్పి ఉంది. రఘు చాలా దగ్గరగా… చాలా దగ్గరగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని శరీరం ఆమె వైపు తిరిగి ఉంది. గొంతు మెల్లగా, ప్రోత్సహిస్తున్నట్టు. అతని భంగిమ రిలాక్స్‌డ్‌గా ఉన్నా, కళ్లలో ఉన్న ఇంటెన్సిటీ నా కడుపును మెలిపెట్టింది.
కల్పన ఎక్కడ? ఆ ఆలోచన నాకు షాక్ ఇచ్చింది. కానీ నేను కదలలేకపోయాను. ఏమి జరుగుతోందో ఆపలేకపోయాను. హాల్‌వే నీడల్లో దాక్కుని, ఊపిరి పట్టుకుని వినడానికి ప్రయత్నించాను.
గెస్ట్ రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చి, హృదయం గట్టిగా కొట్టుకుంటుంటే హాల్‌లో నెమ్మదిగా నడిచాను. లివింగ్ రూమ్ నుంచి వచ్చే మసక వెలుతురు గోడల మీద పొడవైన నీడలు వేస్తోంది. లోపలి అసౌకర్యం మరింత పెరిగింది. దగ్గరికి వెళ్లేకొద్దీ వాళ్ల మెల్లని గొంతులు స్పష్టంగా వినిపించాయి.
అకస్మాత్తుగా పద్మ గొంతు నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. పదునుగా, కంగారుతో…
“నువ్వేం చేస్తున్నావ్ అనుకుంటున్నావ్?” అని అడిగింది. ఆమె టోన్‌లో అవిశ్వాసం, అలారం కలిసి ఉన్నాయి. కానీ నన్ను లేదా కల్పనని లేపకూడదని నియంత్రించుకుంది.
నేను స్తంభించిపోయాను. ఊపిరి పట్టుకుని మూలనుంచి చూశాను. పద్మ కౌచ్ మీద నిటారుగా కూర్చుంది. శరీరం టెన్స్‌గా, గార్డెడ్‌గా. దుప్పటిని భుజాల మీద గట్టిగా పట్టుకుంది. కళ్లు వెడల్పుగా రఘు వైపు చూస్తున్నాయి. రఘు చాలా దగ్గరగా కూర్చుని ఉన్నాడు.
ఆమె ఒక జింక హెడ్‌లైట్‌లో చిక్కినట్టు… శరీరం బిగుసుకుపోయి, కళ్లు షాక్ నుంచి లెక్కించడం వైపు మారుతున్నాయి. పెదవులు కాస్త తెరిచి ఉన్నాయి. సరైన మాటలు వెతుకుతున్నట్టు. కానీ ఇంకేమీ రాలేదు.
రఘు మాత్రం పూర్తిగా ఈజీగా ఉన్నాడు. కౌచ్‌కి వాలి, క్యాజువల్ కాన్ఫిడెన్స్‌తో. ఆ సరళత ఈ క్షణాన్ని మరింత అసౌకర్యంగా చేసింది. అతని నవ్వు మెల్లగా ఉంది కానీ ఉంది – ప్రిడేటరీ, స్మగ్‌గా. వాళ్ల మధ్య గాలి భారంగా, మాటల్లేని టెన్షన్‌తో నిండి ఉంది. నా చర్మం జలదరించింది.
రఘు ఆగలేదు, సందేహించలేదు. పద్మ మణికట్టును గట్టిగా పట్టుకుని కిచెన్ దాటి ఇంటి వెనకాల ఉన్న డెన్‌వైపు తీసుకెళ్లాడు – అతని పర్సనల్ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ జోన్. రాత్రి ఫుట్‌బాల్ గేమ్స్, పెద్ద పార్టీల కోసం రూపొందించిన గది. బెడ్‌రూమ్స్‌కి చాలా దూరం. ఏమి జరిగినా వినిపించకుండా.
ఆ లొకేషన్ ఎంపిక ఉద్దేశపూర్వకమని నాకు అర్థమైంది. ఛాతీలో చలి పరిగెత్తింది. ఇది ఇంపల్సివ్ కాదు. రఘు ప్లాన్ చేశాడు. ఆ ఆలోచనతో నా పిడికిల్లు బిగుసుకుపోయాయి. కానీ కాళ్లు కదలలేదు. హాల్‌వే మూలలో నిలబడి, కోపం, భయం మధ్య చిక్కుకుని, డెన్ నుంచి వచ్చే మెల్లని శబ్దాలు వింటున్నాను...
![[Image: 56d1bafc7416904db0066f87bff5b86e.jpg]](https://i.ibb.co/yFzXVn5N/56d1bafc7416904db0066f87bff5b86e.jpg)
హెచ్చరిక లేకుండా రఘు పద్మని డెన్‌లోకి తీసుకెళ్లి వెంటనే కౌచ్ మీద నెట్టాడు. ఆమె గొంతు మెల్లగా, వణుకుతూ…
“రఘు, నువ్వేం చేస్తున్నావ్?” అని అడిగింది. నా గుండె కొట్టుకునే శబ్దం మీద ఆమె మాటలు కాస్త వినిపించాయి. ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ రఘు పెద్ద శరీరం ఆమె మీద వాలి, ఏ ప్రయత్నం వ్యర్థం అనిపించేలా చేసింది.
మసక వెలుతురు డెన్‌లో పొడవైన నీడలు వేసింది. బయట దూరంగా ట్రాఫిక్ హమ్ మాత్రమే ఛార్జ్డ్ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. కౌచ్ క్రీక్ ప్రతి సారి బిగ్గరగా వినిపించింది. ప్రతి మెల్లని ఊపిరి గోడలు దగ్గరవుతున్నట్టు అనిపించింది.
నేను మసకగా వెలుగుతున్న కిచెన్ గుండా నెమ్మదిగా వెళ్లి బార్ ఏరియా దగ్గర నిలబడ్డాను. అక్కడ నుంచి ఎవరూ చూడకుండా చూడవచ్చు. నా వ్యూపాయింట్ నుంచి పద్మ రఘు అడ్వాన్స్‌లను తోసిపుచ్చుతూ, గొంతు వణుకుతూ…
“రఘు… ఏమిటిది…?” అని తొట్రుపాటుతో అన్నది. “కిరణ్ బెడ్‌రూమ్‌లో నా కోసం వేచి ఉన్నాడు.” ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కదలికలు తొందరపాటుతో, అయినా అనిశ్చితంగా. రఘు వేగంగా ఉన్నాడు. అతని పెద్ద ఫ్రేమ్ గ్యాప్‌ని మూసేసి, మెల్లగా కానీ గట్టిగా ఆమెని మళ్లీ కౌచ్ మీద నొక్కాడు. అతని ఓవర్‌పవరింగ్ ప్రెజెన్స్‌తో రెసిస్టెన్స్‌కి చోటు లేదు.
“కేవలం ఒకటి చూపించాలని” అన్నాడు రఘు. నవ్వు వెడల్పుగా, డిస్ఆర్మింగ్‌గా. కానీ టోన్‌లో అసౌకర్యకరమైన అండర్‌కరెంట్ ఉంది. అతని క్యాజువల్ డీమీనర్ గదిలోని టెన్షన్‌కి పూర్తి విరుద్ధం. అతని ఉద్దేశాలను మరింత భయంకరంగా చేసింది...
![[Image: 73b61a313b658686fe03f6b4a7f9f169.jpg]](https://i.ibb.co/Qv22VYnj/73b61a313b658686fe03f6b4a7f9f169.jpg)
![[Image: d437478ef3720034fe1619430fb9f5a5.jpg]](https://i.ibb.co/4ZSwvNLy/d437478ef3720034fe1619430fb9f5a5.jpg)
“కేవలం ఒకటి చూపించాలని” అన్నాడు రఘు. నవ్వు వెడల్పుగా, డిస్ఆర్మింగ్‌గా. కానీ టోన్‌లో అసౌకర్యకరమైన అండర్‌కరెంట్ ఉంది. అతని క్యాజువల్ డీమీనర్ గదిలోని టెన్షన్‌కి పూర్తి విరుద్ధం. అతని ఉద్దేశాలను మరింత భయంకరంగా చేసింది.
“రేపటికి ఉంచుకోవచ్చు కదా?” అని పద్మ నిరసన వ్యక్తం చేసింది. గొంతు ఇప్పుడు కాస్త గట్టిగా ఉంది కానీ ఇంకా అసౌకర్యంతో. కళ్లు కిచెన్ వైపు చూశాయి. తప్పించుకునే ఆశ మెరిసింది. “కిరణ్ బెడ్‌లో నా కోసం వేచి ఉన్నాడు” అని మళ్లీ అన్నది. నా పేరు చెప్పి పరిస్థితిని సహేతుకంగా నిలబెట్టాలని ప్రయత్నిస్తున్నట్టు.
“కిరణ్ నిద్రపోయాడు” అని రఘు మెల్లగా నవ్వాడు. టోన్ స్మగ్ కాన్ఫిడెన్స్‌తో నిండి ఉంది. “నమ్ము… అతను ఇప్పుడు లేవడు. ఆ లైట్‌వెయిట్‌కి మందు సహించదు.” నన్ను అసంబద్ధంగా తోసిపుచ్చిన ఆ క్యాజువల్ మాట నన్ను గాయపరిచింది. ఈ వక్ర సన్నివేశంలో నేను కేవలం ఒక ఆఫ్టర్‌థాట్‌లా అనిపించాను.
పద్మ ముఖం భావాల తుఫాను… భయం, కంగారు, ఇంకా నాకు అర్థంకాని ఏదో. ఆమె నిశ్శబ్దం సాగింది. బరువైన, మాటల్లేని ఆలోచనలతో. ఒక క్షణం ఆమె పరిగెత్తిపోతుందేమో అనిపించింది. కళ్లు హాల్‌వే వైపు చూశాయి. అవకాశాలను లెక్కిస్తున్నట్టు. కానీ తర్వాత భుజాలు బిగుసుకుపోయాయి. ఒక నిశ్శబ్ద రిజాల్వ్ ఆమె మీద కూర్చుంది. ఇది కేవలం భయం కాదు… ఇది ఒక స్త్రీ తన ఎంపికల బరువుతో పోరాడుతోంది. లాయల్టీ, పెంపకం, రఘు బ్రహ్మాండంగా వేస్తున్న ప్రెజర్ మధ్య చిక్కుకుపోయింది.
రఘుకి ఇది కేవలం ఇంపల్సివ్ మూవ్ కాదు… ఇది అతను ఎవరినైనా తన ఇష్టానికి వంచగలనన్న నమ్మకం యొక్క కాలిక్యులేటెడ్ ప్రదర్శన. అతనికి బౌండరీలు అడ్డంకులు కావు… అవి అతని డొమినెన్స్‌ని టెస్ట్ చేసే పరీక్షలు. ఈ సాహసోపేత కాన్ఫిడెన్స్, లిమిట్స్‌ని గుర్తించని తిరస్కారం… అతన్ని ఆకర్షణీయంగా, అదే సమయంలో లోతుగా అసౌకర్యకరంగా చేస్తుంది.
రఘు నా ఉనికిని అంత సులభంగా తోసిపుచ్చాడు. నేను ఆమె భర్త కాకుండా కేవలం ఒక అసంబద్ధ బైస్టాండర్‌లా. ఆ క్యాజువల్ డిస్మిసల్ నన్ను గాయపరిచింది. అతని ఉద్దేశాల లోతును ఇంకా స్పష్టం చేసింది. పద్మ ముఖం పాలిపోయింది. అతని మాటల బరువు దిగుతున్నకొద్దీ ఆమె ఎక్స్‌ప్రెషన్ మారింది. కళ్లు వెడల్పుగా, పానిక్‌తో నిండి, గది అంతా చూస్తున్నాయి. తప్పించుకునే దారి వెతుకుతున్నాయి.
“రఘు, నేను నిజంగా కిరణ్ దగ్గరికి వెళ్లాలి” అని పద్మ అన్నది. గొంతు మునుపటి కంటే స్థిరంగా ఉంది. ఒక తీగ డిఫయన్స్ కనిపించింది.
ఆమె కళ్లు గది అంతా తిరిగాయి. ఎగ్జిట్ కోసం, లేదా కనీసం ఒక అల్లీ కోసం. లోపలి యుద్ధం ఆమె మారుతున్న భంగిమలో కనిపించింది. ఆమె పెంపకం యొక్క విలువలు – శాంతి కాపాడాలని చెబుతున్నాయి – మరియు తన గౌరవాన్ని కాపాడుకోవాలనే ప్రాథమిక ఇన్‌స్టింక్ట్ మధ్య చిక్కుకుంది.
“ఇది జరగనట్టు అనుకుందాం” అని కొనసాగించింది. గొంతు మెల్లగా, ఆందోళనతో, వివాహాన్ని కాపాడే సన్నని దారాలు తెగిపోతాయనే భయంతో.
రఘు నవ్వు అలాగే ఉంది. ఆమె రెసిస్టెన్స్‌తో కదలలేదు. కౌచ్‌కి వాలి, అసౌకర్యకరమైన సరళతతో…
“నువ్వు వెళ్లవచ్చు” అన్నాడు. గొంతు ప్రశాంతంగా, చాలా క్యాజువల్‌గా. “కానీ ముందు… నీకు ఒక ప్రెజెంట్.” అతని నవ్వు ఉంది కానీ వెచ్చదనం లేదు… కేవలం ఏదో చీకటి జాడ. మర్యాద యొక్క పైపూత లోపలి మెనస్‌ని మరింత పెంచింది. అతని హానిలేని మాటలు స్పష్టమైన కోయర్షన్‌తో నిండి ఉన్నాయి.
“నువ్వే అన్‌రాప్ చేయాలి” అని రఘు టీజ్ చేశాడు. దగ్గరికి వాలి, గొంతు మెల్లగా, టాంటింగ్‌గా.
పద్మ బిగుసుకుపోయింది. అసౌకర్యం స్పష్టం.
“ఏమిటి అన్‌రాప్ చేయాలి?” అని సంకోచంగా అడిగింది. గొంతు గుసగుసలా.
రఘు స్మైర్క్ వెడల్పైంది. కిందికి చూసి, తన బాక్సర్స్‌లో పెరుగుతున్న ఉబ్బును సూచించాడు.
“ఇది” అని సింపుల్‌గా అన్నాడు. ఆ ఒక్క మాట అర్థం పూర్తిగా స్పష్టం చేసింది. అపార్థానికి చోటు లేదు.
పద్మ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆ శబ్దం గదిలోని మందమైన టెన్షన్‌ని చీల్చింది. కళ్లు వెడల్పుగా, రఘు షార్ట్స్‌లోని స్పష్టమైన ఉబ్బు మీద నిలిచాయి. అతని ఉద్దేశాల అవగాహన షాక్‌లా తగిలింది. ఆమె నోటి మీద చేయి పెట్టుకుంది. షాక్ స్పష్టంగా కనిపించింది.
“రఘు, ఆపు. దయచేసి నువ్వేం చేస్తున్నావో ఆలోచించు…” అని వేడుకుంది. గొంతు భయం, లోపలి కలకలంతో వణుకుతోంది. “కిరణ్… అతని బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అని అనుకుంటే అతను నాశనమైపోతాడు…” అని కొనసాగించింది. మాటలు తడబడుతున్నాయి. నా పేరు చెప్పినా నేను జోక్యం చేసుకుంటానేమో అన్నట్టు. “నేను అతని భార్య!” ‘భార్య’ అనే మాట మీద గొంతు కాస్త విరిగింది. ఆ మాట మోస్తున్న బరువు – కమిట్‌మెంట్, ప్రేమ, ఇప్పుడు ప్రమాదకరంగా సన్నబడుతున్న బౌండరీలు.
ఆమె కళ్లు ఒక్క క్షణం దూరంగా చూశాయి. నిజమైన బాధ ఆమె కంపోజర్‌ని చీల్చింది. ఇది కేవలం భయం కాదు… ఇది లోతైనది. ఆమె వివాహ ప్రమాణాల బరువు, ఎదురుగా జరుగుతున్న రియాలిటీతో తాకిడి పడుతోంది. ఆమె గట్టిగా పట్టుకున్న సాంప్రదాయ విలువలు, రఘు ముడి, కోయర్సివ్ ఫోర్స్ మధ్య స్టార్క్ క్లాష్. ఆమె సంకోచం కేవలం రెసిస్టెన్స్ కాదు… అది లోతుగా నాటుకున్న సూత్రాలు, తాను ఎంచుకోని అసాధ్య పరిస్థితి మధ్య ఒక స్త్రీ యొక్క పోరాటం.
రఘు ఆమెని తొందరపెట్టలేదు. నిలబడి, చేతులు వదులుగా ప్రక్కన, ఎక్స్‌ప్రెషన్ మోసపూరితంగా ప్రశాంతంగా.
“నీ సమయం తీసుకో” అని మెల్లగా అన్నాడు. గొంతు తేనెలా ఉంది కానీ మాటల్లేని అథారిటీతో. “నేను నువ్వు నిజంగా చూడాలని కోరుకుంటున్నాను.” ఇది ఒక పెర్ఫార్మెన్స్ అంతే… డొమినెన్స్ యొక్క యాక్ట్. కేవలం పద్మ కోసం కాదు… అదృశ్య ప్రేక్షకుడినైన నా కోసం కూడా.
“దయచేసి రఘు, నన్ను ఇలా చేయమనకు” అని పద్మ గుసగుసలాడింది. గొంతు వణుకుతోంది. కానీ ఆమె మాటలు అతనికి చేరనట్టు. అతని చూపు ఆమె మీదే ఉంది. వదలని.
“నువ్వు ఇలా ఎలా చేయగలవు?” అని పద్మ గొంతు పగిలిపోయింది. కారణం చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తూ, చేతులు పిడికిల్లుగా బిగించింది.
“కల్పన గురించి? ఆమెని ఇలా ఎలా మోసం చేయగలవు?”..
![[Image: 4a7ebe999c829034db7f210495f589f6.jpg]](https://i.ibb.co/b5PqYzPg/4a7ebe999c829034db7f210495f589f6.jpg)
రఘు నవ్వాడు. ఆమె మాటలను తోసిపుచ్చాడు.
“కల్పన ప్రతిరోజూ చూస్తుంది. ఇప్పుడు నీది. కేవలం లాగేయ్… అప్పుడు వెళ్లిపోవచ్చు.” అతను దగ్గరికి వాలాడు. అతని ఎత్తైన ఫ్రేమ్ దాదాపు ఆమెని నొక్కుతోంది. కాళ్లు ఆమె కాళ్లను బ్రాకెట్ చేశాయి. షార్ట్స్‌లోని ఉబ్బు ఇప్పుడు ఆమె ముఖం స్థాయిలో ఉంది. దాని ఉనికి ఓవర్‌వెల్మింగ్‌గా, విస్మరించలేనిదిగా.
పద్మ ఊపిరులు త్వరగా, మెల్లగా వస్తున్నాయి. ఆమె కూర్చుని, ఈ క్షణం బరువుతో స్తంభించిపోయింది. గదిలోని టెన్షన్ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆమె వెడల్పైన కళ్లు ముందున్న పెరుగుతున్న ఉబ్బు మీదే నిలిచాయి. అది ఆమె దృష్టిని, సంకల్పాన్ని తన అధీనంలోకి తీసుకున్నట్టు.
“కేవలం చూడు… అప్పుడు వెళ్లిపోవచ్చు” అని ఆమె వణుకుతూ గుసగుసలాడింది. గొంతు అంత మెల్లగా ఉంది, ఆ భారమైన నిశ్శబ్దంలో దాదాపు కనిపించకుండా పోయింది.
రఘు నవ్వు వెడల్పైంది. కాన్ఫిడెన్స్ కదలలేదు.
“సరే. కేవలం ఒక చూపు. కానీ నిజం చెప్పాలంటే…” అని గొంతు మరింత మెల్లగా, టీజింగ్‌గా దిగింది. “నువ్వు కేవలం ఒక పీక్ కంటే కాస్త ఎక్కువ కావాలనుకోవచ్చు.”
పద్మ సంకోచం కాస్త తగ్గడం నాకు కనిపించింది. ఆమె చేయి వేస్ట్‌బ్యాండ్ దగ్గర తేలియాడుతోంది. భావాల సుడిగాలి – అపరాధం, భయం, ఇంకా అనుమతించని ఒక క్యూరియాసిటీ మెరుపు. ఆమె సాంప్రదాయ పెంపకం ఎదురుగా ఉన్న రియాలిటీతో తీవ్రంగా ఢీకొంది. ఇది నిజంగా ఆమెనా? పెళ్లి రాత్రి కిరణ్ స్పర్శకు సిగ్గుపడిన అదే స్త్రీనా?
ఆమె వేళ్లు వణుకుతూ గుడ్డను తాకడం చూస్తుంటే నా ఛాతీలో దాదాపు భౌతిక నొప్పి అనిపించింది. ఎప్పుడూ ఇలానే ఉందా? నేను భర్తగా అంతగా నిరాశపరిచానా… ఇది ఆమెకు ఏకైక ఎస్కేప్‌లా అనిపించేంత? నా వైఫల్యాలు ఒకదాని తర్వాత ఒకటి నా ముందు పేరుకుపోయాయి. ఛాతీ మీద ఆగని బరువు.
నేను దాక్కుని ఉన్నాను. పిడికిల్లు అసమర్థ కోపంతో బిగుసుకుపోయాయి. పద్మ సంకోచిస్తూ, చేతులు కాస్త వణుకుతూ చూస్తున్నాను. నెమ్మదిగా, ఆటోపైలట్‌లా, ఆమె ముందుకు చేయి చాపి రఘు బాక్సర్స్ (డ్రాయర్ ) స్ట్‌బ్యాండ్‌ని పట్టుకుంది. ఒక లాగుడుతో కిందికి జారవిడిచింది. గుడ్డ అతని మోకాలు చుట్టూ పోయింది. అతని పురుషాంగం బయటకు లేచింది – సగం గట్టిపడి ఉన్నా ఇప్పటికే భయంకరంగా. దాని అకస్మాత్తు కదలిక ఆమెని షాక్ చేసింది. అది ఆమె చెంపని తాకింది. ఆమె కాస్త వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె ఊపిరి నేను ఉన్న చోట నుంచి కూడా వినిపించింది.
ఆమె వెడల్పైన, షాక్‌తో నిండిన కళ్లు అతని వైపు చూశాయి. పెదవులు అవిశ్వాసంతో తెరిచి ఉన్నాయి. మొదటిసారి అతను ఎంత పెద్దగా ఉన్నాడో రిజిస్టర్ అవుతోంది. ఆ దృశ్యం నా కడుపును తిప్పింది. అయినా ఆ క్షణంలో అతను వెదజల్లుతున్న పవర్‌ని నేను తిరస్కరించలేకపోయాను. అతను అక్కడ నిలబడి, ఆమె స్తంభించిన రియాక్షన్‌ని ఆస్వాదిస్తున్నాడు. పూర్తిగా సిగ్గులేకుండా.
నేను అరవాలనుకున్నాను. గదిలోకి చొరబడి ఈ పిచ్చిని ఆపాలనుకున్నాను. కానీ నా కాళ్లు నేలకు మేకులు కొట్టినట్టు అనిపించాయి. ఇది భయమా? పిరికితనమా? లేదా ఇంకా చెడ్డది… ఏమి జరుగుతుందో చూడాలనే ఒక అనారోగ్యకరమైన, ఆలోచన కలిగింది.
రోజు వాళ్ల రూమ్ లో నుండి నైట్స్ పెద్దా పెద్దా సౌండ్ వచ్చేవి.. కల్పన పెద్దగా moans చేస్తూ ఉండేది.. అలాగే రఘు కూడా ఆ ఆ ah aha ani sounds చేసేవారు.... కనీసం 1 అవర్ సౌండ్ వచ్చేవి... కాని మాకు నిద్ర పట్టేది కాదు... నా భార్య పద్మ కూడా కళ్లు మూసుకొని ఆ సౌండ్ vinta undedi...
ఒక ఉదయం బ్రేక్‌ఫాస్ట్ సమయంలో రఘు వారి యానివర్సరీ గురించి మాట్లాడాడు.
“రా, కల్పనకి ఏదో బాగా ఉన్నది కొనుక్కుందాం. ఫన్‌గా ఉంటుంది” అన్నాడు. అతని ముఖంలో పెద్ద నవ్వు, పూర్తి ఉత్సాహం.
నాకు అంత ఆసక్తి లేదు. కానీ వీకెండ్ కదా అని అనుకున్నాను. పద్మకి కూడా ఏదైనా కొనుక్కుంటే మా మధ్య కాస్త మంట పెరగవచ్చు అనిపించింది.
మేము విక్టోరియా సీక్రెట్‌కి వెళ్లాం. నేను షాప్‌లో కాస్త అసౌకర్యంగా తిరుగుతూ, చివరికి పద్మకి రెండు బేబీడాల్ లింగరీలు ఎంచుకున్నాను. ఒకటి పారదర్శక తెలుపు, మరొకటి బోల్డ్ నలుపు. రెండింటికీ క్రాచ్‌లో స్నాప్ క్లోజర్స్ ఉన్నాయి. ఆమె సాధారణంగా వేసుకునే మెత్తని కాటన్ పైజామాలకు పూర్తి విరుద్ధం. కానీ అనుకున్నాను… ఎందుకు కొత్తగా ప్రయత్నించకూడదు? బహుశా ఇది మా మధ్య చాలాకాలంగా లేని మంటను మళ్లీ రాబట్టవచ్చు.
ఇంటికి వచ్చి పద్మకి బ్యాగ్ ఇచ్చాను. ఆమె రియాక్షన్… నిరాశపరిచేది. లింగరీని చూసి చిన్నగా, మర్యాదపూర్వకంగా నవ్వి “థాంక్స్” అని మాత్రమే అన్నది. ఎక్సైట్‌మెంట్ లేదు, క్యూరియాసిటీ లేదు. కేవలం బాధ్యతగా చెప్పినట్టు అనిపించింది. నా నిరాశను దాచుకుని ఏమీ అడగలేదు.
ఆ సాయంత్రం లివింగ్ రూమ్‌లో కూర్చుని ఉంటే మాస్టర్ బెడ్‌రూమ్ నుంచి ఒక శబ్దం వినిపించింది. మొదట మెల్లగా, అప్పుడప్పుడు నవ్వులు, మూతపడిన గొంతులు. తర్వాత స్పష్టంగా కల్పన నవ్వులు, మెల్లని ఊపిరులు, రఘు మందమైన గొంతు గోడల గుండా వచ్చాయి. రఘు కొన్న గిఫ్ట్స్‌తో వాళ్లు ఇప్పటికే మంచి వినియోగం చేస్తున్నారని స్పష్టం. ఆ అవగాహన నాకు వింత మిక్స్‌డ్ భావాలు కలిగించింది – అసూయ, సిగ్గు, ఇంకా ఒప్పుకోవడానికి ఇష్టపడని ఒక వింత క్యూరియాసిటీ.
పద్మ కూడా విన్నది. వాళ్ల బెడ్‌రూమ్ తలుపు వైపు చూసింది. ఆమె ముఖంలో ఏమీ చదవలేని భావం. కాసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత నా వైపు తిరిగి, నేను ఇచ్చిన తెల్లని లింగరీని పైకెత్తి…
“మగవాళ్లు చాలా అసహ్యం” అని నటిస్తూ అన్నది. టెన్షన్ తగ్గించింది. నేను సగం నవ్వుతూ, సగం ఆశతో చూస్తుంటే ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. కొద్దిసేపటికి తిరిగి వచ్చింది – ఆ పారదర్శక తెల్లని బేబీడాల్ వేసుకుని.
నా ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమె… అద్భుతంగా కనిపించింది. సన్నని గుడ్డ ఆమె ఒళ్లును అన్ని సరైన చోట్లా తగిలి ఉంది. మెత్తని వస్త్రం ఆమె కాస్త సిగ్గుపడుతున్న, అయినా కాన్ఫిడెంట్ లుక్‌తో అందంగా కనిపించింది.
“చూసుకో” అని టీజింగ్‌గా అన్నది. చిన్న నవ్వు. “కానీ ఇవి స్పెషల్ ఆకేజన్స్‌కే.”
షాప్‌లోని అసౌకర్యం అంతా విలువైనదిగా అనిపించింది. బెడ్‌రూమ్ లైట్ మెత్తగా ప్రకాశిస్తుంటే ఆమె నిలబడి ఉన్న దృశ్యం… ఒక్క క్షణం అన్నీ సరిగ్గా అనిపించాయి. సింపుల్‌గా, ఇంటిమేట్‌గా, మాకు సొంతంగా.
సాయంత్రం సాగేకొద్దీ బయటకు వెళ్లాలన్న ఆలోచన పోయింది. అందరం కలిసి ఇంట్లోనే నిశ్శబ్ద రాత్రి గడపాలని నిర్ణయించుకున్నాం. రఘు ఎప్పటిలాగే చారిజ్మాటిక్‌గా…
“ట్రూత్ ఆర్ డేర్ ఆడుదాం… కాస్త స్పైస్ పెడదాం” అన్నాడు. మందు బాగా పారింది. కల్పన బార్‌టెండర్ పాత్ర పోషించింది. నా గ్లాస్‌లో ప్రతిసారీ ఎక్కువే పోసింది. త్వరలోనే రాత్రి అంచులు మసకబారడం మొదలైంది....
నిద్ర త్వరగా పట్టింది. గది నిశ్శబ్దం వెనకాల ఉన్న లైవ్లీ ఎనర్జీకి పూర్తి విరుద్ధం. కానీ ఆ నిద్ర ప్రశాంతం కాదు. నా కలల్లో మూతపడిన సంభాషణల ముక్కలు… “నాటీయెస్ట్ ఫాంటసీలు”, “ఎప్పుడైనా స్వాప్ చేయాలని సాహసించావా” అనే మాటలు నవ్వులతో కలిసి వచ్చాయి. అది సర్రియల్‌గా అనిపించింది. నా సబ్‌కాన్షియస్ నా పెరుగుతున్న అసౌకర్యాన్ని పెద్దది చేస్తోంది.
ఒక గంట లేదా అంతకంటే ఎక్కువ సేపటి తర్వాత లేచాను. ఇల్లు మరింత నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఉత్సాహపూరిత నవ్వులు ఇప్పుడు బరువైన, ఇంటిమేట్ గుసగుసలుగా మారాయి. నా క్యూరియాసిటీ గెలిచింది… లేదా ఛాతీలో నూరుతున్న అసౌకర్యం. ఏదైనా, నేను మెల్లగా పడక నుంచి లేచి మసకగా వెలుగుతున్న హాల్‌వేలోకి నడిచాను. అడుగులు జాగ్రత్తగా, ఉద్దేశపూర్వకంగా.
దగ్గరికి వెళ్లేకొద్దీ గాలి మరింత ఛార్జ్డ్‌గా అనిపించింది. ఇప్పుడు అది ఇంటిమేట్‌గా, భారంగా ఉంది. లివింగ్ రూమ్ మూలనుంచి చూస్తే నేను స్తంభించిపోయాను. రాత్రి పార్టీ అవశేషాలు చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి – మరచిపోయిన సీసా, ఖాళీ గ్లాసులు, ముడతలు పడ్డ నాప్కిన్లు. ఆ గందరగోళం మధ్య రఘు, పద్మ ఇద్దరే కౌచ్ మీద కూర్చుని ఉన్నారు.
పద్మ చుట్టుకుని ఉంది. దుప్పటి ఆమె భుజాల మీద వదులుగా ఉంది. ముఖం కాస్త దూరంగా తిప్పి ఉంది. రఘు చాలా దగ్గరగా… చాలా దగ్గరగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని శరీరం ఆమె వైపు తిరిగి ఉంది. గొంతు మెల్లగా, ప్రోత్సహిస్తున్నట్టు. అతని భంగిమ రిలాక్స్‌డ్‌గా ఉన్నా, కళ్లలో ఉన్న ఇంటెన్సిటీ నా కడుపును మెలిపెట్టింది.
కల్పన ఎక్కడ? ఆ ఆలోచన నాకు షాక్ ఇచ్చింది. కానీ నేను కదలలేకపోయాను. ఏమి జరుగుతోందో ఆపలేకపోయాను. హాల్‌వే నీడల్లో దాక్కుని, ఊపిరి పట్టుకుని వినడానికి ప్రయత్నించాను.
గెస్ట్ రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చి, హృదయం గట్టిగా కొట్టుకుంటుంటే హాల్‌లో నెమ్మదిగా నడిచాను. లివింగ్ రూమ్ నుంచి వచ్చే మసక వెలుతురు గోడల మీద పొడవైన నీడలు వేస్తోంది. లోపలి అసౌకర్యం మరింత పెరిగింది. దగ్గరికి వెళ్లేకొద్దీ వాళ్ల మెల్లని గొంతులు స్పష్టంగా వినిపించాయి.
అకస్మాత్తుగా పద్మ గొంతు నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. పదునుగా, కంగారుతో…
“నువ్వేం చేస్తున్నావ్ అనుకుంటున్నావ్?” అని అడిగింది. ఆమె టోన్‌లో అవిశ్వాసం, అలారం కలిసి ఉన్నాయి. కానీ నన్ను లేదా కల్పనని లేపకూడదని నియంత్రించుకుంది.
నేను స్తంభించిపోయాను. ఊపిరి పట్టుకుని మూలనుంచి చూశాను. పద్మ కౌచ్ మీద నిటారుగా కూర్చుంది. శరీరం టెన్స్‌గా, గార్డెడ్‌గా. దుప్పటిని భుజాల మీద గట్టిగా పట్టుకుంది. కళ్లు వెడల్పుగా రఘు వైపు చూస్తున్నాయి. రఘు చాలా దగ్గరగా కూర్చుని ఉన్నాడు.
ఆమె ఒక జింక హెడ్‌లైట్‌లో చిక్కినట్టు… శరీరం బిగుసుకుపోయి, కళ్లు షాక్ నుంచి లెక్కించడం వైపు మారుతున్నాయి. పెదవులు కాస్త తెరిచి ఉన్నాయి. సరైన మాటలు వెతుకుతున్నట్టు. కానీ ఇంకేమీ రాలేదు.
రఘు మాత్రం పూర్తిగా ఈజీగా ఉన్నాడు. కౌచ్‌కి వాలి, క్యాజువల్ కాన్ఫిడెన్స్‌తో. ఆ సరళత ఈ క్షణాన్ని మరింత అసౌకర్యంగా చేసింది. అతని నవ్వు మెల్లగా ఉంది కానీ ఉంది – ప్రిడేటరీ, స్మగ్‌గా. వాళ్ల మధ్య గాలి భారంగా, మాటల్లేని టెన్షన్‌తో నిండి ఉంది. నా చర్మం జలదరించింది.
రఘు ఆగలేదు, సందేహించలేదు. పద్మ మణికట్టును గట్టిగా పట్టుకుని కిచెన్ దాటి ఇంటి వెనకాల ఉన్న డెన్‌వైపు తీసుకెళ్లాడు – అతని పర్సనల్ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ జోన్. రాత్రి ఫుట్‌బాల్ గేమ్స్, పెద్ద పార్టీల కోసం రూపొందించిన గది. బెడ్‌రూమ్స్‌కి చాలా దూరం. ఏమి జరిగినా వినిపించకుండా.
ఆ లొకేషన్ ఎంపిక ఉద్దేశపూర్వకమని నాకు అర్థమైంది. ఛాతీలో చలి పరిగెత్తింది. ఇది ఇంపల్సివ్ కాదు. రఘు ప్లాన్ చేశాడు. ఆ ఆలోచనతో నా పిడికిల్లు బిగుసుకుపోయాయి. కానీ కాళ్లు కదలలేదు. హాల్‌వే మూలలో నిలబడి, కోపం, భయం మధ్య చిక్కుకుని, డెన్ నుంచి వచ్చే మెల్లని శబ్దాలు వింటున్నాను...
హెచ్చరిక లేకుండా రఘు పద్మని డెన్‌లోకి తీసుకెళ్లి వెంటనే కౌచ్ మీద నెట్టాడు. ఆమె గొంతు మెల్లగా, వణుకుతూ…
“రఘు, నువ్వేం చేస్తున్నావ్?” అని అడిగింది. నా గుండె కొట్టుకునే శబ్దం మీద ఆమె మాటలు కాస్త వినిపించాయి. ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ రఘు పెద్ద శరీరం ఆమె మీద వాలి, ఏ ప్రయత్నం వ్యర్థం అనిపించేలా చేసింది.
మసక వెలుతురు డెన్‌లో పొడవైన నీడలు వేసింది. బయట దూరంగా ట్రాఫిక్ హమ్ మాత్రమే ఛార్జ్డ్ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. కౌచ్ క్రీక్ ప్రతి సారి బిగ్గరగా వినిపించింది. ప్రతి మెల్లని ఊపిరి గోడలు దగ్గరవుతున్నట్టు అనిపించింది.
నేను మసకగా వెలుగుతున్న కిచెన్ గుండా నెమ్మదిగా వెళ్లి బార్ ఏరియా దగ్గర నిలబడ్డాను. అక్కడ నుంచి ఎవరూ చూడకుండా చూడవచ్చు. నా వ్యూపాయింట్ నుంచి పద్మ రఘు అడ్వాన్స్‌లను తోసిపుచ్చుతూ, గొంతు వణుకుతూ…
“రఘు… ఏమిటిది…?” అని తొట్రుపాటుతో అన్నది. “కిరణ్ బెడ్‌రూమ్‌లో నా కోసం వేచి ఉన్నాడు.” ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కదలికలు తొందరపాటుతో, అయినా అనిశ్చితంగా. రఘు వేగంగా ఉన్నాడు. అతని పెద్ద ఫ్రేమ్ గ్యాప్‌ని మూసేసి, మెల్లగా కానీ గట్టిగా ఆమెని మళ్లీ కౌచ్ మీద నొక్కాడు. అతని ఓవర్‌పవరింగ్ ప్రెజెన్స్‌తో రెసిస్టెన్స్‌కి చోటు లేదు.
“కేవలం ఒకటి చూపించాలని” అన్నాడు రఘు. నవ్వు వెడల్పుగా, డిస్ఆర్మింగ్‌గా. కానీ టోన్‌లో అసౌకర్యకరమైన అండర్‌కరెంట్ ఉంది. అతని క్యాజువల్ డీమీనర్ గదిలోని టెన్షన్‌కి పూర్తి విరుద్ధం. అతని ఉద్దేశాలను మరింత భయంకరంగా చేసింది...
“కేవలం ఒకటి చూపించాలని” అన్నాడు రఘు. నవ్వు వెడల్పుగా, డిస్ఆర్మింగ్‌గా. కానీ టోన్‌లో అసౌకర్యకరమైన అండర్‌కరెంట్ ఉంది. అతని క్యాజువల్ డీమీనర్ గదిలోని టెన్షన్‌కి పూర్తి విరుద్ధం. అతని ఉద్దేశాలను మరింత భయంకరంగా చేసింది.
“రేపటికి ఉంచుకోవచ్చు కదా?” అని పద్మ నిరసన వ్యక్తం చేసింది. గొంతు ఇప్పుడు కాస్త గట్టిగా ఉంది కానీ ఇంకా అసౌకర్యంతో. కళ్లు కిచెన్ వైపు చూశాయి. తప్పించుకునే ఆశ మెరిసింది. “కిరణ్ బెడ్‌లో నా కోసం వేచి ఉన్నాడు” అని మళ్లీ అన్నది. నా పేరు చెప్పి పరిస్థితిని సహేతుకంగా నిలబెట్టాలని ప్రయత్నిస్తున్నట్టు.
“కిరణ్ నిద్రపోయాడు” అని రఘు మెల్లగా నవ్వాడు. టోన్ స్మగ్ కాన్ఫిడెన్స్‌తో నిండి ఉంది. “నమ్ము… అతను ఇప్పుడు లేవడు. ఆ లైట్‌వెయిట్‌కి మందు సహించదు.” నన్ను అసంబద్ధంగా తోసిపుచ్చిన ఆ క్యాజువల్ మాట నన్ను గాయపరిచింది. ఈ వక్ర సన్నివేశంలో నేను కేవలం ఒక ఆఫ్టర్‌థాట్‌లా అనిపించాను.
పద్మ ముఖం భావాల తుఫాను… భయం, కంగారు, ఇంకా నాకు అర్థంకాని ఏదో. ఆమె నిశ్శబ్దం సాగింది. బరువైన, మాటల్లేని ఆలోచనలతో. ఒక క్షణం ఆమె పరిగెత్తిపోతుందేమో అనిపించింది. కళ్లు హాల్‌వే వైపు చూశాయి. అవకాశాలను లెక్కిస్తున్నట్టు. కానీ తర్వాత భుజాలు బిగుసుకుపోయాయి. ఒక నిశ్శబ్ద రిజాల్వ్ ఆమె మీద కూర్చుంది. ఇది కేవలం భయం కాదు… ఇది ఒక స్త్రీ తన ఎంపికల బరువుతో పోరాడుతోంది. లాయల్టీ, పెంపకం, రఘు బ్రహ్మాండంగా వేస్తున్న ప్రెజర్ మధ్య చిక్కుకుపోయింది.
రఘుకి ఇది కేవలం ఇంపల్సివ్ మూవ్ కాదు… ఇది అతను ఎవరినైనా తన ఇష్టానికి వంచగలనన్న నమ్మకం యొక్క కాలిక్యులేటెడ్ ప్రదర్శన. అతనికి బౌండరీలు అడ్డంకులు కావు… అవి అతని డొమినెన్స్‌ని టెస్ట్ చేసే పరీక్షలు. ఈ సాహసోపేత కాన్ఫిడెన్స్, లిమిట్స్‌ని గుర్తించని తిరస్కారం… అతన్ని ఆకర్షణీయంగా, అదే సమయంలో లోతుగా అసౌకర్యకరంగా చేస్తుంది.
రఘు నా ఉనికిని అంత సులభంగా తోసిపుచ్చాడు. నేను ఆమె భర్త కాకుండా కేవలం ఒక అసంబద్ధ బైస్టాండర్‌లా. ఆ క్యాజువల్ డిస్మిసల్ నన్ను గాయపరిచింది. అతని ఉద్దేశాల లోతును ఇంకా స్పష్టం చేసింది. పద్మ ముఖం పాలిపోయింది. అతని మాటల బరువు దిగుతున్నకొద్దీ ఆమె ఎక్స్‌ప్రెషన్ మారింది. కళ్లు వెడల్పుగా, పానిక్‌తో నిండి, గది అంతా చూస్తున్నాయి. తప్పించుకునే దారి వెతుకుతున్నాయి.
“రఘు, నేను నిజంగా కిరణ్ దగ్గరికి వెళ్లాలి” అని పద్మ అన్నది. గొంతు మునుపటి కంటే స్థిరంగా ఉంది. ఒక తీగ డిఫయన్స్ కనిపించింది.
ఆమె కళ్లు గది అంతా తిరిగాయి. ఎగ్జిట్ కోసం, లేదా కనీసం ఒక అల్లీ కోసం. లోపలి యుద్ధం ఆమె మారుతున్న భంగిమలో కనిపించింది. ఆమె పెంపకం యొక్క విలువలు – శాంతి కాపాడాలని చెబుతున్నాయి – మరియు తన గౌరవాన్ని కాపాడుకోవాలనే ప్రాథమిక ఇన్‌స్టింక్ట్ మధ్య చిక్కుకుంది.
“ఇది జరగనట్టు అనుకుందాం” అని కొనసాగించింది. గొంతు మెల్లగా, ఆందోళనతో, వివాహాన్ని కాపాడే సన్నని దారాలు తెగిపోతాయనే భయంతో.
రఘు నవ్వు అలాగే ఉంది. ఆమె రెసిస్టెన్స్‌తో కదలలేదు. కౌచ్‌కి వాలి, అసౌకర్యకరమైన సరళతతో…
“నువ్వు వెళ్లవచ్చు” అన్నాడు. గొంతు ప్రశాంతంగా, చాలా క్యాజువల్‌గా. “కానీ ముందు… నీకు ఒక ప్రెజెంట్.” అతని నవ్వు ఉంది కానీ వెచ్చదనం లేదు… కేవలం ఏదో చీకటి జాడ. మర్యాద యొక్క పైపూత లోపలి మెనస్‌ని మరింత పెంచింది. అతని హానిలేని మాటలు స్పష్టమైన కోయర్షన్‌తో నిండి ఉన్నాయి.
“నువ్వే అన్‌రాప్ చేయాలి” అని రఘు టీజ్ చేశాడు. దగ్గరికి వాలి, గొంతు మెల్లగా, టాంటింగ్‌గా.
పద్మ బిగుసుకుపోయింది. అసౌకర్యం స్పష్టం.
“ఏమిటి అన్‌రాప్ చేయాలి?” అని సంకోచంగా అడిగింది. గొంతు గుసగుసలా.
రఘు స్మైర్క్ వెడల్పైంది. కిందికి చూసి, తన బాక్సర్స్‌లో పెరుగుతున్న ఉబ్బును సూచించాడు.
“ఇది” అని సింపుల్‌గా అన్నాడు. ఆ ఒక్క మాట అర్థం పూర్తిగా స్పష్టం చేసింది. అపార్థానికి చోటు లేదు.
పద్మ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆ శబ్దం గదిలోని మందమైన టెన్షన్‌ని చీల్చింది. కళ్లు వెడల్పుగా, రఘు షార్ట్స్‌లోని స్పష్టమైన ఉబ్బు మీద నిలిచాయి. అతని ఉద్దేశాల అవగాహన షాక్‌లా తగిలింది. ఆమె నోటి మీద చేయి పెట్టుకుంది. షాక్ స్పష్టంగా కనిపించింది.
“రఘు, ఆపు. దయచేసి నువ్వేం చేస్తున్నావో ఆలోచించు…” అని వేడుకుంది. గొంతు భయం, లోపలి కలకలంతో వణుకుతోంది. “కిరణ్… అతని బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అని అనుకుంటే అతను నాశనమైపోతాడు…” అని కొనసాగించింది. మాటలు తడబడుతున్నాయి. నా పేరు చెప్పినా నేను జోక్యం చేసుకుంటానేమో అన్నట్టు. “నేను అతని భార్య!” ‘భార్య’ అనే మాట మీద గొంతు కాస్త విరిగింది. ఆ మాట మోస్తున్న బరువు – కమిట్‌మెంట్, ప్రేమ, ఇప్పుడు ప్రమాదకరంగా సన్నబడుతున్న బౌండరీలు.
ఆమె కళ్లు ఒక్క క్షణం దూరంగా చూశాయి. నిజమైన బాధ ఆమె కంపోజర్‌ని చీల్చింది. ఇది కేవలం భయం కాదు… ఇది లోతైనది. ఆమె వివాహ ప్రమాణాల బరువు, ఎదురుగా జరుగుతున్న రియాలిటీతో తాకిడి పడుతోంది. ఆమె గట్టిగా పట్టుకున్న సాంప్రదాయ విలువలు, రఘు ముడి, కోయర్సివ్ ఫోర్స్ మధ్య స్టార్క్ క్లాష్. ఆమె సంకోచం కేవలం రెసిస్టెన్స్ కాదు… అది లోతుగా నాటుకున్న సూత్రాలు, తాను ఎంచుకోని అసాధ్య పరిస్థితి మధ్య ఒక స్త్రీ యొక్క పోరాటం.
రఘు ఆమెని తొందరపెట్టలేదు. నిలబడి, చేతులు వదులుగా ప్రక్కన, ఎక్స్‌ప్రెషన్ మోసపూరితంగా ప్రశాంతంగా.
“నీ సమయం తీసుకో” అని మెల్లగా అన్నాడు. గొంతు తేనెలా ఉంది కానీ మాటల్లేని అథారిటీతో. “నేను నువ్వు నిజంగా చూడాలని కోరుకుంటున్నాను.” ఇది ఒక పెర్ఫార్మెన్స్ అంతే… డొమినెన్స్ యొక్క యాక్ట్. కేవలం పద్మ కోసం కాదు… అదృశ్య ప్రేక్షకుడినైన నా కోసం కూడా.
“దయచేసి రఘు, నన్ను ఇలా చేయమనకు” అని పద్మ గుసగుసలాడింది. గొంతు వణుకుతోంది. కానీ ఆమె మాటలు అతనికి చేరనట్టు. అతని చూపు ఆమె మీదే ఉంది. వదలని.
“నువ్వు ఇలా ఎలా చేయగలవు?” అని పద్మ గొంతు పగిలిపోయింది. కారణం చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తూ, చేతులు పిడికిల్లుగా బిగించింది.
“కల్పన గురించి? ఆమెని ఇలా ఎలా మోసం చేయగలవు?”..
రఘు నవ్వాడు. ఆమె మాటలను తోసిపుచ్చాడు.
“కల్పన ప్రతిరోజూ చూస్తుంది. ఇప్పుడు నీది. కేవలం లాగేయ్… అప్పుడు వెళ్లిపోవచ్చు.” అతను దగ్గరికి వాలాడు. అతని ఎత్తైన ఫ్రేమ్ దాదాపు ఆమెని నొక్కుతోంది. కాళ్లు ఆమె కాళ్లను బ్రాకెట్ చేశాయి. షార్ట్స్‌లోని ఉబ్బు ఇప్పుడు ఆమె ముఖం స్థాయిలో ఉంది. దాని ఉనికి ఓవర్‌వెల్మింగ్‌గా, విస్మరించలేనిదిగా.
పద్మ ఊపిరులు త్వరగా, మెల్లగా వస్తున్నాయి. ఆమె కూర్చుని, ఈ క్షణం బరువుతో స్తంభించిపోయింది. గదిలోని టెన్షన్ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆమె వెడల్పైన కళ్లు ముందున్న పెరుగుతున్న ఉబ్బు మీదే నిలిచాయి. అది ఆమె దృష్టిని, సంకల్పాన్ని తన అధీనంలోకి తీసుకున్నట్టు.
“కేవలం చూడు… అప్పుడు వెళ్లిపోవచ్చు” అని ఆమె వణుకుతూ గుసగుసలాడింది. గొంతు అంత మెల్లగా ఉంది, ఆ భారమైన నిశ్శబ్దంలో దాదాపు కనిపించకుండా పోయింది.
రఘు నవ్వు వెడల్పైంది. కాన్ఫిడెన్స్ కదలలేదు.
“సరే. కేవలం ఒక చూపు. కానీ నిజం చెప్పాలంటే…” అని గొంతు మరింత మెల్లగా, టీజింగ్‌గా దిగింది. “నువ్వు కేవలం ఒక పీక్ కంటే కాస్త ఎక్కువ కావాలనుకోవచ్చు.”
పద్మ సంకోచం కాస్త తగ్గడం నాకు కనిపించింది. ఆమె చేయి వేస్ట్‌బ్యాండ్ దగ్గర తేలియాడుతోంది. భావాల సుడిగాలి – అపరాధం, భయం, ఇంకా అనుమతించని ఒక క్యూరియాసిటీ మెరుపు. ఆమె సాంప్రదాయ పెంపకం ఎదురుగా ఉన్న రియాలిటీతో తీవ్రంగా ఢీకొంది. ఇది నిజంగా ఆమెనా? పెళ్లి రాత్రి కిరణ్ స్పర్శకు సిగ్గుపడిన అదే స్త్రీనా?
ఆమె వేళ్లు వణుకుతూ గుడ్డను తాకడం చూస్తుంటే నా ఛాతీలో దాదాపు భౌతిక నొప్పి అనిపించింది. ఎప్పుడూ ఇలానే ఉందా? నేను భర్తగా అంతగా నిరాశపరిచానా… ఇది ఆమెకు ఏకైక ఎస్కేప్‌లా అనిపించేంత? నా వైఫల్యాలు ఒకదాని తర్వాత ఒకటి నా ముందు పేరుకుపోయాయి. ఛాతీ మీద ఆగని బరువు.
నేను దాక్కుని ఉన్నాను. పిడికిల్లు అసమర్థ కోపంతో బిగుసుకుపోయాయి. పద్మ సంకోచిస్తూ, చేతులు కాస్త వణుకుతూ చూస్తున్నాను. నెమ్మదిగా, ఆటోపైలట్‌లా, ఆమె ముందుకు చేయి చాపి రఘు బాక్సర్స్ (డ్రాయర్ ) స్ట్‌బ్యాండ్‌ని పట్టుకుంది. ఒక లాగుడుతో కిందికి జారవిడిచింది. గుడ్డ అతని మోకాలు చుట్టూ పోయింది. అతని పురుషాంగం బయటకు లేచింది – సగం గట్టిపడి ఉన్నా ఇప్పటికే భయంకరంగా. దాని అకస్మాత్తు కదలిక ఆమెని షాక్ చేసింది. అది ఆమె చెంపని తాకింది. ఆమె కాస్త వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె ఊపిరి నేను ఉన్న చోట నుంచి కూడా వినిపించింది.
ఆమె వెడల్పైన, షాక్‌తో నిండిన కళ్లు అతని వైపు చూశాయి. పెదవులు అవిశ్వాసంతో తెరిచి ఉన్నాయి. మొదటిసారి అతను ఎంత పెద్దగా ఉన్నాడో రిజిస్టర్ అవుతోంది. ఆ దృశ్యం నా కడుపును తిప్పింది. అయినా ఆ క్షణంలో అతను వెదజల్లుతున్న పవర్‌ని నేను తిరస్కరించలేకపోయాను. అతను అక్కడ నిలబడి, ఆమె స్తంభించిన రియాక్షన్‌ని ఆస్వాదిస్తున్నాడు. పూర్తిగా సిగ్గులేకుండా.
నేను అరవాలనుకున్నాను. గదిలోకి చొరబడి ఈ పిచ్చిని ఆపాలనుకున్నాను. కానీ నా కాళ్లు నేలకు మేకులు కొట్టినట్టు అనిపించాయి. ఇది భయమా? పిరికితనమా? లేదా ఇంకా చెడ్డది… ఏమి జరుగుతుందో చూడాలనే ఒక అనారోగ్యకరమైన, ఆలోచన కలిగింది.
16-10-2026, 08:45 AM
16-10-2026, 08:47 AM
16-10-2026, 09:21 AM
చాప్టర్ 2
“షో బాగా చూస్తున్నావేమో?”
ఒక్కసారిగా నా చెవి దగ్గర మెల్లగా వినిపించింది. నేను గబగబా తిరిగి చూశాను. కల్పన నా వెనకాలే నిలబడి ఉంది. ఎప్పుడు వచ్చిందో తెలియనే లేదు. ఆమె నవ్వు మెల్లగా, కాస్త ప్రమాదకరంగా ఉంది. కళ్లలో మిష్చీఫ్ మెరుస్తోంది. ఆమె చూపు చూస్తే గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. టైట్ బ్లాక్ ట్యాంక్ టాప్ వేసుకుంది. అథ్లెటిక్ బాడీ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. క్యాజువల్‌గా ఉన్నా చాలా హాట్‌గా అనిపించింది.
కల్పన దగ్గరికి వచ్చి నా చెవి దగ్గర మెల్లగా…
“నువ్వు బాగానే చూస్తున్నావ్ కదా… నీ చిన్న మొడ్డ కూడా లేచింది చూడు” అని నా షార్ట్స్ వైపు చూసి నవ్వింది. గొంతు మెల్లగా, టీజ్ చేస్తూ ఉంది.
ఆమె సెంట్ నన్ను మత్తెక్కించేస్తోంది. నాలో ఒక భాగం వాళ్లను (నా భార్య అండ్ రఘు) ఆపమని అరవాలనుకుంది. కానీ ఒళ్లు కదలడం లేదు. షాక్‌తో, క్యూరియాసిటీతో అక్కడే నిలబడిపోయాను. గుండె చెవుల్లో గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. మళ్లీ ముందు వైపు చూశాను. కళ్లు అక్కడే అతుక్కుపోయాయి.
“చూడు నీ భార్య ని … భయం కూడా ఉంది, కానీ ఆసక్తి (denginchukovalane) కూడా ఉంది” అని కల్పన వేడిగా నా చెవిలో గుసగుసలాడింది. ఆమె ఊపిరి నా చెవి మీద పడుతుంటే వెన్నెముకలో వణుకు వచ్చింది.
నేను ఏమైనా అనేలోపు బార్ దగ్గర గాజు సీసా పగిలిన శబ్దం వినిపించింది. ఇద్దరం షాక్ అయ్యాం. ఎవరి మోకాలి తగిలిందో తెలీదు. కల్పన ఉద్దేశపూర్వకంగా చేసిందేమో, లేదా నేనే… ఏమో.
సైలెన్స్ తెగిపోయింది. ఒక్క క్షణం బయటపడవచ్చేమో అనిపించింది. కానీ రఘు పెద్ద అడుగులు వేస్తూ నా దగ్గరికి వచ్చేశాడు. నేను ఏమైనా అనేలోపు నా ముఖం ఎదురుగా నిలబడ్డాడు.
“ష్…” అని వేలు పెదవుల మీద పెట్టి, కల్పనని సైగ చేసి పద్మని బెడ్‌రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లమన్నాడు. నేను ఒంటరిగా రఘు ఎదురుగా నిలబడ్డాను. గది చిన్నదైపోయినట్టు అనిపించింది. గాలి భారంగా ఉంది.
పద్మని కల్పన లాగుతూ తీసుకెళ్లింది. పద్మ కళ్లలో భయం, అపరాధం రెండూ కనిపించాయి. వెళ్తూ ఒక్కసారి వెనక్కి చూసింది. నేను ఏమైనా చేస్తానేమో అన్నట్టు.
నేను రఘుని ఇలా ఎప్పుడూ చూడలేదు. కళ్లు ఎర్రగా, నవ్వు పోయి, ఏదో పిచ్చి పట్టినట్టు ఉన్నాడు.
మెల్లగా, పదునుగా అన్నాడు…
“నీ బెడ్‌రూమ్ సమస్యలు నాకు తెలుసు. నువ్వే చెప్పావు కదా. ఇన్ని ఏళ్లుగా నీ భార్యని సరిగా దెంగలేకపోతున్నావని.”
ప్రతి మాట కత్తిలా తగిలింది. కోపం పెల్లుబికి నేను అతని మీద కొట్టాలని చేయి ఎత్తాను. కానీ అతను వేగంగా నా చెంప మీద గట్టిగా కొట్టాడు. మంటగా అనిపించింది. షాక్‌తో చేయి పెట్టుకున్నాను.
మళ్లీ ప్రయత్నించాను. కానీ అతను నా మెడ పట్టుకుని కిందికి నొక్కాడు. బలం చాలా ఎక్కువ. మళ్లీ గట్టిగా స్లాప్ కొట్టాడు. నేను తూలిపోయాను. కళ్లు నీళ్లు కారాయి. అవమానం మునిగిపోయాను.
అప్పుడు కనిపించింది. మినీ table మీద అతని kathi పడి ఉంది. రోడ్డు మీద చూపించిన అదే నైఫ్. అతను క్యాజువల్‌గా చేయి పెట్టి పట్టుకున్నాడు. పూర్తిగా ఎత్తాల్సిన అవసరం లేదు. చూస్తేనే కడుపు మెలితిరిగింది.
“రఘు… please” అని సగం అరుస్తూ అన్నాను. గొంతు పగిలిపోయింది. ఒళ్లు కదలడం లేదు.
రఘు పళ్లు కనిపించేలా నవ్వాడు.
“ఇప్పుడే ఏమైందో చూశావు. నిన్ను ఒక్క సెకనులో పగలగొట్టగలను. నీకు ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా… నేను పద్మని ఈ రాత్రి దెంగుతాను.”
మాటలు గుండెలో గుద్దినట్టు తగిలాయి. ఇతను నా స్నేహితుడేనా అనిపించింది. పిచ్చివాడిలా, ప్రమాదకరంగా, నా భయాన్ని చూసి ఆనందిస్తున్నట్టు ఉన్నాడు.
నా మీదే చూపు నిలిపి అన్నాడు…
“సులభంగా జరగనిస్తే నీకు మంచిది. అడ్డుపడితే నీ మొడ్డని నరికేస్తాను. ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా ఈ రాత్రి నీ భార్యని దెంగుతాను.”
అకస్మాత్తుగా నా మొడ్డ పట్టుకున్నాడు. నా ఒళ్లు మోసం చేసి చిన్నగా లేచిన చోట.
“ఒప్పుకో కిరణ్… నేను ఆమెతో ఏమి చేస్తున్నానో చూస్తూ నువ్వు ఎంజాయ్ చేశావు కదా?”
గట్టిగా పిండుతూ…
“చూడు… ఈ చిన్న మొడ్డ కూడా నేను నీ భార్యని దెంగాలని కోరుకుంటోంది.”
విడిచి మళ్లీ దగ్గరికి వచ్చి మెల్లగా…
“ఇంకోటి చెప్తా… నాది 9 అంగుళాలు, మందంగా ఉంది. నీకు తెలుసు కదా. ఒకసారి పద్మ నా దగ్గరికి వస్తే… నీ చిన్న మొడ్డతో ఇక సరిపెట్టుకోదు. మంచి కుర్రాడిలా దూరంగా ఉండు. లేదంటే పరిణామాలు నీకు నచ్చవు.”
మాటలు కడుపులో పడ్డాయి. అవమానం, కోపం, భయం అన్నీ కలిసి వచ్చాయి. అతని గొంతులోని విషం స్పష్టంగా వినిపించింది.
నిశ్శబ్దం పడింది. నాలో తుఫాను మొదలైంది.
‘ఇలా ఎలా వచ్చింది?’ అని అనుకున్నాను. ప్రతి తప్పు అడుగు గుర్తుకు వచ్చింది. భయం గుండెని బిగించింది. పద్మ కోసం కూడా. ఆమెని కాపాడలేకపోయానన్న సిగ్గు మంటలా మండింది.
“దయచేసి…” అని నోటి నుంచి బయటపడింది. నాకే వింతగా, పితికినట్టు అనిపించింది.
“ఏమిటి?” అని రఘు పదునుగా అడిగాడు.
“దయచేసి చేయవద్దు” అని మళ్లీ అన్నాను. గొంతు వణుకుతోంది.
“వినిపించలేదు. ఈ వైపు తిరుగు.”
నేను తిరిగాను.
“దయచేసి… ఆమె నా భార్య.”
మాటలు నా గౌరవాన్ని తగ్గించినట్టు అనిపించాయి. నిజంగా ఈ అస్సోల్‌ని వేడుకుంటున్నానా?
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు.
“ఇంతేనా కిరణ్? నువ్వు చేయగలిగింది ఇంతేనా?”
నవ్వు గది అంతా నిండినట్టు అనిపించింది. అవమానం మరింత పెరిగింది.
నేను కళ్లు కిందికి పెట్టుకున్నాను. అతని బాడీ, కండరాలు, షార్ట్స్‌లో పెరుగుతున్న మొడ్డ… అన్నీ కళ్లముందున్నాయి. నా లోపాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాడు? స్నేహితుడని అనుకున్నాను…
సిగ్గు వేడిగా చెక్కిళ్ల మీద పాకింది. పద్మ మీద కూడా కోపం వచ్చింది. కానీ అతని మగతనం చూస్తుంటే నాలో ఏదో వింత రియాక్షన్ వస్తోంది. ఉత్తేజమా? లేదు అనుకున్నా… ఆలోచనలు ఆగడం లేదు. రఘు పద్మని తీసుకున్న దృశ్యాలు, ఆమె మూయలు… తలలో మోగుతున్నాయి.
“నన్ను వేడుకో” అని రఘు అన్నాడు.
“ఏమిటి?” అని నేను తడబడ్డాను.
“చెప్పాను… నీ భార్యని దెంగవద్దని నన్ను వేడుకో.”
మాటలు నా మగతనాన్ని తూర్పారపడ్డాయి.
నిజంగా వేడుకోవాలా? కోపం పెల్లుబికింది. ఎవరు ఇతను నన్ను ఇలా మాట్లాడతాడు? కానీ అతనికి తెలుసు… ఇప్పుడు నా మీద అతని పట్టు తెలుసు. నవ్వు ప్రిడేటరీగా ఉంది.
“మళ్లీ చెప్పమనకు కుర్రాడా” అన్నాడు. ‘కుర్రాడా’ అనే మాట నన్ను మరింత అవమానపరిచింది.
చాలా సేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత…
“దయచేసి… దయచేసి నా భార్యని దెంగవద్దు” అన్నాను. నిరాశ స్పష్టంగా వినిపించింది.
రఘు నవ్వి…..
అతని బాడీ ఇంకా పెద్దగా, భయంకరంగా కనిపించింది. కండరాలు, షార్ట్స్‌లోని మొడ్డ… నా లోపాలు మరింత తెలిసే లా చేసినవి...
“షో బాగా చూస్తున్నావేమో?”
ఒక్కసారిగా నా చెవి దగ్గర మెల్లగా వినిపించింది. నేను గబగబా తిరిగి చూశాను. కల్పన నా వెనకాలే నిలబడి ఉంది. ఎప్పుడు వచ్చిందో తెలియనే లేదు. ఆమె నవ్వు మెల్లగా, కాస్త ప్రమాదకరంగా ఉంది. కళ్లలో మిష్చీఫ్ మెరుస్తోంది. ఆమె చూపు చూస్తే గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. టైట్ బ్లాక్ ట్యాంక్ టాప్ వేసుకుంది. అథ్లెటిక్ బాడీ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. క్యాజువల్‌గా ఉన్నా చాలా హాట్‌గా అనిపించింది.
కల్పన దగ్గరికి వచ్చి నా చెవి దగ్గర మెల్లగా…
“నువ్వు బాగానే చూస్తున్నావ్ కదా… నీ చిన్న మొడ్డ కూడా లేచింది చూడు” అని నా షార్ట్స్ వైపు చూసి నవ్వింది. గొంతు మెల్లగా, టీజ్ చేస్తూ ఉంది.
ఆమె సెంట్ నన్ను మత్తెక్కించేస్తోంది. నాలో ఒక భాగం వాళ్లను (నా భార్య అండ్ రఘు) ఆపమని అరవాలనుకుంది. కానీ ఒళ్లు కదలడం లేదు. షాక్‌తో, క్యూరియాసిటీతో అక్కడే నిలబడిపోయాను. గుండె చెవుల్లో గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. మళ్లీ ముందు వైపు చూశాను. కళ్లు అక్కడే అతుక్కుపోయాయి.
“చూడు నీ భార్య ని … భయం కూడా ఉంది, కానీ ఆసక్తి (denginchukovalane) కూడా ఉంది” అని కల్పన వేడిగా నా చెవిలో గుసగుసలాడింది. ఆమె ఊపిరి నా చెవి మీద పడుతుంటే వెన్నెముకలో వణుకు వచ్చింది.
నేను ఏమైనా అనేలోపు బార్ దగ్గర గాజు సీసా పగిలిన శబ్దం వినిపించింది. ఇద్దరం షాక్ అయ్యాం. ఎవరి మోకాలి తగిలిందో తెలీదు. కల్పన ఉద్దేశపూర్వకంగా చేసిందేమో, లేదా నేనే… ఏమో.
సైలెన్స్ తెగిపోయింది. ఒక్క క్షణం బయటపడవచ్చేమో అనిపించింది. కానీ రఘు పెద్ద అడుగులు వేస్తూ నా దగ్గరికి వచ్చేశాడు. నేను ఏమైనా అనేలోపు నా ముఖం ఎదురుగా నిలబడ్డాడు.
“ష్…” అని వేలు పెదవుల మీద పెట్టి, కల్పనని సైగ చేసి పద్మని బెడ్‌రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లమన్నాడు. నేను ఒంటరిగా రఘు ఎదురుగా నిలబడ్డాను. గది చిన్నదైపోయినట్టు అనిపించింది. గాలి భారంగా ఉంది.
పద్మని కల్పన లాగుతూ తీసుకెళ్లింది. పద్మ కళ్లలో భయం, అపరాధం రెండూ కనిపించాయి. వెళ్తూ ఒక్కసారి వెనక్కి చూసింది. నేను ఏమైనా చేస్తానేమో అన్నట్టు.
నేను రఘుని ఇలా ఎప్పుడూ చూడలేదు. కళ్లు ఎర్రగా, నవ్వు పోయి, ఏదో పిచ్చి పట్టినట్టు ఉన్నాడు.
మెల్లగా, పదునుగా అన్నాడు…
“నీ బెడ్‌రూమ్ సమస్యలు నాకు తెలుసు. నువ్వే చెప్పావు కదా. ఇన్ని ఏళ్లుగా నీ భార్యని సరిగా దెంగలేకపోతున్నావని.”
ప్రతి మాట కత్తిలా తగిలింది. కోపం పెల్లుబికి నేను అతని మీద కొట్టాలని చేయి ఎత్తాను. కానీ అతను వేగంగా నా చెంప మీద గట్టిగా కొట్టాడు. మంటగా అనిపించింది. షాక్‌తో చేయి పెట్టుకున్నాను.
మళ్లీ ప్రయత్నించాను. కానీ అతను నా మెడ పట్టుకుని కిందికి నొక్కాడు. బలం చాలా ఎక్కువ. మళ్లీ గట్టిగా స్లాప్ కొట్టాడు. నేను తూలిపోయాను. కళ్లు నీళ్లు కారాయి. అవమానం మునిగిపోయాను.
అప్పుడు కనిపించింది. మినీ table మీద అతని kathi పడి ఉంది. రోడ్డు మీద చూపించిన అదే నైఫ్. అతను క్యాజువల్‌గా చేయి పెట్టి పట్టుకున్నాడు. పూర్తిగా ఎత్తాల్సిన అవసరం లేదు. చూస్తేనే కడుపు మెలితిరిగింది.
“రఘు… please” అని సగం అరుస్తూ అన్నాను. గొంతు పగిలిపోయింది. ఒళ్లు కదలడం లేదు.
రఘు పళ్లు కనిపించేలా నవ్వాడు.
“ఇప్పుడే ఏమైందో చూశావు. నిన్ను ఒక్క సెకనులో పగలగొట్టగలను. నీకు ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా… నేను పద్మని ఈ రాత్రి దెంగుతాను.”
మాటలు గుండెలో గుద్దినట్టు తగిలాయి. ఇతను నా స్నేహితుడేనా అనిపించింది. పిచ్చివాడిలా, ప్రమాదకరంగా, నా భయాన్ని చూసి ఆనందిస్తున్నట్టు ఉన్నాడు.
నా మీదే చూపు నిలిపి అన్నాడు…
“సులభంగా జరగనిస్తే నీకు మంచిది. అడ్డుపడితే నీ మొడ్డని నరికేస్తాను. ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా ఈ రాత్రి నీ భార్యని దెంగుతాను.”
అకస్మాత్తుగా నా మొడ్డ పట్టుకున్నాడు. నా ఒళ్లు మోసం చేసి చిన్నగా లేచిన చోట.
“ఒప్పుకో కిరణ్… నేను ఆమెతో ఏమి చేస్తున్నానో చూస్తూ నువ్వు ఎంజాయ్ చేశావు కదా?”
గట్టిగా పిండుతూ…
“చూడు… ఈ చిన్న మొడ్డ కూడా నేను నీ భార్యని దెంగాలని కోరుకుంటోంది.”
విడిచి మళ్లీ దగ్గరికి వచ్చి మెల్లగా…
“ఇంకోటి చెప్తా… నాది 9 అంగుళాలు, మందంగా ఉంది. నీకు తెలుసు కదా. ఒకసారి పద్మ నా దగ్గరికి వస్తే… నీ చిన్న మొడ్డతో ఇక సరిపెట్టుకోదు. మంచి కుర్రాడిలా దూరంగా ఉండు. లేదంటే పరిణామాలు నీకు నచ్చవు.”
మాటలు కడుపులో పడ్డాయి. అవమానం, కోపం, భయం అన్నీ కలిసి వచ్చాయి. అతని గొంతులోని విషం స్పష్టంగా వినిపించింది.
నిశ్శబ్దం పడింది. నాలో తుఫాను మొదలైంది.
‘ఇలా ఎలా వచ్చింది?’ అని అనుకున్నాను. ప్రతి తప్పు అడుగు గుర్తుకు వచ్చింది. భయం గుండెని బిగించింది. పద్మ కోసం కూడా. ఆమెని కాపాడలేకపోయానన్న సిగ్గు మంటలా మండింది.
“దయచేసి…” అని నోటి నుంచి బయటపడింది. నాకే వింతగా, పితికినట్టు అనిపించింది.
“ఏమిటి?” అని రఘు పదునుగా అడిగాడు.
“దయచేసి చేయవద్దు” అని మళ్లీ అన్నాను. గొంతు వణుకుతోంది.
“వినిపించలేదు. ఈ వైపు తిరుగు.”
నేను తిరిగాను.
“దయచేసి… ఆమె నా భార్య.”
మాటలు నా గౌరవాన్ని తగ్గించినట్టు అనిపించాయి. నిజంగా ఈ అస్సోల్‌ని వేడుకుంటున్నానా?
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు.
“ఇంతేనా కిరణ్? నువ్వు చేయగలిగింది ఇంతేనా?”
నవ్వు గది అంతా నిండినట్టు అనిపించింది. అవమానం మరింత పెరిగింది.
నేను కళ్లు కిందికి పెట్టుకున్నాను. అతని బాడీ, కండరాలు, షార్ట్స్‌లో పెరుగుతున్న మొడ్డ… అన్నీ కళ్లముందున్నాయి. నా లోపాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాడు? స్నేహితుడని అనుకున్నాను…
సిగ్గు వేడిగా చెక్కిళ్ల మీద పాకింది. పద్మ మీద కూడా కోపం వచ్చింది. కానీ అతని మగతనం చూస్తుంటే నాలో ఏదో వింత రియాక్షన్ వస్తోంది. ఉత్తేజమా? లేదు అనుకున్నా… ఆలోచనలు ఆగడం లేదు. రఘు పద్మని తీసుకున్న దృశ్యాలు, ఆమె మూయలు… తలలో మోగుతున్నాయి.
“నన్ను వేడుకో” అని రఘు అన్నాడు.
“ఏమిటి?” అని నేను తడబడ్డాను.
“చెప్పాను… నీ భార్యని దెంగవద్దని నన్ను వేడుకో.”
మాటలు నా మగతనాన్ని తూర్పారపడ్డాయి.
నిజంగా వేడుకోవాలా? కోపం పెల్లుబికింది. ఎవరు ఇతను నన్ను ఇలా మాట్లాడతాడు? కానీ అతనికి తెలుసు… ఇప్పుడు నా మీద అతని పట్టు తెలుసు. నవ్వు ప్రిడేటరీగా ఉంది.
“మళ్లీ చెప్పమనకు కుర్రాడా” అన్నాడు. ‘కుర్రాడా’ అనే మాట నన్ను మరింత అవమానపరిచింది.
చాలా సేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత…
“దయచేసి… దయచేసి నా భార్యని దెంగవద్దు” అన్నాను. నిరాశ స్పష్టంగా వినిపించింది.
రఘు నవ్వి…..
అతని బాడీ ఇంకా పెద్దగా, భయంకరంగా కనిపించింది. కండరాలు, షార్ట్స్‌లోని మొడ్డ… నా లోపాలు మరింత తెలిసే లా చేసినవి...
17-10-2026, 06:29 AM
17-10-2026, 07:17 AM
కల్పన పద్మని లోపలి గదిలోకి తీసుకెళ్లి తలుపు మూసేసింది.
“రా పద్మ… నేను నీకు సహాయం చేస్తాను. ఈ లింగరీ వేసుకో. నీ భర్తే కొని ఇచ్చాడు కదా. ఇప్పుడు దాన్ని వేసుకుంటే చాలా హాట్‌గా కనిపిస్తావ్” అని మెల్లగా అన్నది.
పద్మ భయంతో వణుకుతూ నిలబడింది.
“కల్పన… నేను భయపడుతున్నాను. రఘు ఏమి చేయబోతున్నాడు? కిరణ్ బయట ఉన్నాడు…”
కల్పన నవ్వుతూ పద్మ చెంప మీద మెల్లగా తాకింది.
“భయపడకు. నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావ్ పద్మ. ఏ మగవాడైనా నీ మీద నుంచి కళ్లు తీయలేడు. నువ్వు బేబీ డాల్ లాగా ఉన్నావ్. ఈ లింగరీ వేసుకుంటే ఇంకా ఎక్కువగా కనిపిస్తావ్. రా, నేను సహాయం చేస్తాను.”
పద్మ సిగ్గుతో తల కిందికి వంచింది. ఛాతీ లోపల గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. భయం ఉంది… కానీ అదే సమయంలో ఏదో వింత ఉత్సాహం కూడా మొదలైంది. కల్పన ఆమె చేతుల్లోంచి బట్టలు తీసి, తెల్లని పారదర్శక బేబీడాల్ లింగరీని తీసుకొచ్చింది. అది కిరణ్ కొని ఇచ్చినదే. సన్నని గుడ్డ, క్రాచ్‌లో స్నాప్, ఛాతీ భాగం పూర్తిగా కనిపించేలా ఉంది.
కల్పన పద్మని నిలబెట్టి లింగరీ వేయించింది. సన్నని స్ట్రాప్స్ భుజాల మీద పడ్డాయి. గుడ్డ ఆమె పిరుదుల మీద, ఛాతీ మీద తగిలి ఉంది. పద్మ అద్దంలో చూసుకుంది. తన ఒళ్లు ఎంత హాట్‌గా కనిపిస్తోందో చూసి మరింత సిగ్గుపడింది. కానీ లోపల ఏదో మంట మొదలైంది.
“చూడు… ఎంత బాగుంది. ఏ మగవాడైనా ఇప్పుడు నీ మీద నుంచి కళ్లు తీయలేడు” అని కల్పన మెల్లగా అన్నది. ఆమె చేయి పద్మ నడుము మీద పెట్టి మెల్లగా నొక్కింది.
“రఘు మొడ్డ చూశావా? ఎనిమిది… కాదు, దాదాపు తొమ్మిది అంగుళాలు. మందంగా, నల్లగా… నీ భర్తది కాదు. నిజమైన మగవాడి మొడ్డ. ఇప్పుడు నువ్వు అది అనుభవించబోతున్నావ్.”
పద్మ కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. భయం, ఉత్సాహం కలిసి వచ్చాయి. ఆమె గొంతు మెల్లగా…
“కల్పన… నేను భయపడుతున్నాను… కానీ… ఏమో…”
కల్పన నవ్వి ఆమె చెవిలో గుసగుసలాడింది.
“భయం సహజం. కానీ ఒకసారి ఆ మొడ్డ లోపలికి వెళ్లాక నువ్వు మూలుగుతావ్. నీ భర్త చూస్తూ ఉంటాడు. అతనికి సిగ్గు, నీకు సుఖం. ఇప్పుడు రా… బయటకు వెళ్దాం.”
బయట, టేబుల్ దగ్గర కిరణ్ ఇంకా మోకాళ్ల మీదే ఉన్నాడు. రఘు అతని ముందు నిలబడి నవ్వుతున్నాడు.
“మళ్లీ చెప్పు కిరణ్… ఏమి చెప్పాలో స్పష్టంగా చెప్పు” అన్నాడు రఘు.
కిరణ్ వణుకుతూ…
“దయచేసి రఘు… దయచేసి నా భార్యని దెంగవద్దు… ఆమె ఇన్నోసెంట్…”
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు. గొంతు గది అంతా నిండిపోయింది.
“హా హా హా! నువ్వే చెప్పావు కదా… ‘నా భార్యని ఇప్పటివరకు సరిగా దెంగలేదు’ అని. ఇప్పుడు నేను ఎలా వెనక్కి తీసుకోగలను? ఈ రోజు ఆమెకు తెలియబోతోంది… నిజమైన మగవాడు ఎలా ఉంటాడో, నిజమైన మగతనం ఎలా ఉంటుందో, నిజమైన మొడ్డ ఎలా ఉంటుందో, నిజమైన దెంగడం ఎలా ఉంటుందో. హా హా హా!”
కిరణ్ తల ఊపుతూ…
“దయచేసి… ఆమెని వదిలేయ్…”
రఘు మెల్లగా కిందికి వచ్చి కిరణ్ చెంప మీద తట్టాడు.
“ఇప్పుడు లేచి బాక్సర్స్ తీసేయ్. నీ చిన్న మొడ్డ చూపించు.”
కిరణ్ తల ఊపాడు.
“వద్దు…”
రఘు గట్టిగా…
“తీసేయ్ అంటున్నాను. లేదంటే నైఫ్ వాడతాను.”
కిరణ్ చేతులు వణుకుతూ బాక్సర్స్ విప్పి కింద పడేశాడు. అతని చిన్న మొడ్డ బయటపడింది. రఘు చూసి పెద్దగా నవ్వాడు.
“హా హా హా! నా చిన్న వేలు సైజు నీ మొడ్డ సైజు. ఇంత చిన్నది చూస్తే పద్మ ఎలా సుఖపడుతుంది? హా హా!”
అతను మళ్లీ అడిగాడు.
“ఇప్పటివరకు నీ భార్యని నువ్వు తప్ప ఇంకెవరైనా దెంగారా?”
కిరణ్ తొందరపడి…
“లేదు లేదు… నేనే… నేను మాత్రమే దెంగాను…”
రఘు తల ఊపుతూ…
“ఓ గాడ్… నీ చిన్న మొడ్డతో ఆమె ఎలా సంతృప్తి చెందుతుంది? ఎన్నోసార్లు ఆమెకు సరిపోలేదని అనిపించి ఉంటుంది. కానీ ఈ రోజు ఆమెకు తెలియబోతోంది… నిజమైన మగవాడి మొడ్డ ఎలా ఉంటుందో, నిజమైన సుఖం ఎలా ఉంటుందో.”
రఘు కౌంటర్ మీద నుంచి చిన్న నైఫ్ తీశాడు. మొనను కిరణ్ మొడ్డ దగ్గరకి తీసుకొచ్చాడు. చల్లని స్టీల్ తగలగానే కిరణ్ ఒళ్లు వణికిపోయింది.
“ఇప్పుడు చెప్పు… నేను ఏమి చేయాలనుకుంటున్నాను?”
కిరణ్ పానిక్‌తో…
“దయచేసి… దయచేసి నా భార్యని దెంగవద్దు…”
రఘు నైఫ్‌ని మరింత దగ్గరగా నొక్కాడు.
“మళ్లీ చెప్పు. సరిగా చెప్పు.”
కిరణ్ శరీరం వణుకుతోంది. కళ్లలో నీళ్లు. గొంతు పగిలిపోతూ…
“దయచేసి… రఘు… దయచేసి నా భార్యని దెంగు…”
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు.
“హా హా హా! ఇప్పుడు మంచిది. ఇక నేను లోపలికి వెళ్తున్నాను. నీ భార్యని నిజంగా దెంగబోతున్నాను. నువ్వు ఇక్కడే కూర్చుని చూడు… లేదా విను.”
అతను నైఫ్ కింద పెట్టి, తన బాక్సర్స్ తీసేసి పెద్ద మొడ్డని బయటపెట్టాడు. తొమ్మిది అంగుళాలు, మందంగా, నల్లగా, రక్తం పరుగెత్తుతున్నట్టు ఉబ్బి ఉంది. కిరణ్ చూసి ఊపిరి ఆగిపోయింది.
రఘు నవ్వుతూ గది వైపు నడిచాడు.
“పద్మ… నీ భర్త అనుమతి ఇచ్చాడు. ఇప్పుడు నేను వస్తున్నాను.”...
“రా పద్మ… నేను నీకు సహాయం చేస్తాను. ఈ లింగరీ వేసుకో. నీ భర్తే కొని ఇచ్చాడు కదా. ఇప్పుడు దాన్ని వేసుకుంటే చాలా హాట్‌గా కనిపిస్తావ్” అని మెల్లగా అన్నది.
పద్మ భయంతో వణుకుతూ నిలబడింది.
“కల్పన… నేను భయపడుతున్నాను. రఘు ఏమి చేయబోతున్నాడు? కిరణ్ బయట ఉన్నాడు…”
కల్పన నవ్వుతూ పద్మ చెంప మీద మెల్లగా తాకింది.
“భయపడకు. నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావ్ పద్మ. ఏ మగవాడైనా నీ మీద నుంచి కళ్లు తీయలేడు. నువ్వు బేబీ డాల్ లాగా ఉన్నావ్. ఈ లింగరీ వేసుకుంటే ఇంకా ఎక్కువగా కనిపిస్తావ్. రా, నేను సహాయం చేస్తాను.”
పద్మ సిగ్గుతో తల కిందికి వంచింది. ఛాతీ లోపల గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. భయం ఉంది… కానీ అదే సమయంలో ఏదో వింత ఉత్సాహం కూడా మొదలైంది. కల్పన ఆమె చేతుల్లోంచి బట్టలు తీసి, తెల్లని పారదర్శక బేబీడాల్ లింగరీని తీసుకొచ్చింది. అది కిరణ్ కొని ఇచ్చినదే. సన్నని గుడ్డ, క్రాచ్‌లో స్నాప్, ఛాతీ భాగం పూర్తిగా కనిపించేలా ఉంది.
కల్పన పద్మని నిలబెట్టి లింగరీ వేయించింది. సన్నని స్ట్రాప్స్ భుజాల మీద పడ్డాయి. గుడ్డ ఆమె పిరుదుల మీద, ఛాతీ మీద తగిలి ఉంది. పద్మ అద్దంలో చూసుకుంది. తన ఒళ్లు ఎంత హాట్‌గా కనిపిస్తోందో చూసి మరింత సిగ్గుపడింది. కానీ లోపల ఏదో మంట మొదలైంది.
“చూడు… ఎంత బాగుంది. ఏ మగవాడైనా ఇప్పుడు నీ మీద నుంచి కళ్లు తీయలేడు” అని కల్పన మెల్లగా అన్నది. ఆమె చేయి పద్మ నడుము మీద పెట్టి మెల్లగా నొక్కింది.
“రఘు మొడ్డ చూశావా? ఎనిమిది… కాదు, దాదాపు తొమ్మిది అంగుళాలు. మందంగా, నల్లగా… నీ భర్తది కాదు. నిజమైన మగవాడి మొడ్డ. ఇప్పుడు నువ్వు అది అనుభవించబోతున్నావ్.”
పద్మ కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. భయం, ఉత్సాహం కలిసి వచ్చాయి. ఆమె గొంతు మెల్లగా…
“కల్పన… నేను భయపడుతున్నాను… కానీ… ఏమో…”
కల్పన నవ్వి ఆమె చెవిలో గుసగుసలాడింది.
“భయం సహజం. కానీ ఒకసారి ఆ మొడ్డ లోపలికి వెళ్లాక నువ్వు మూలుగుతావ్. నీ భర్త చూస్తూ ఉంటాడు. అతనికి సిగ్గు, నీకు సుఖం. ఇప్పుడు రా… బయటకు వెళ్దాం.”
బయట, టేబుల్ దగ్గర కిరణ్ ఇంకా మోకాళ్ల మీదే ఉన్నాడు. రఘు అతని ముందు నిలబడి నవ్వుతున్నాడు.
“మళ్లీ చెప్పు కిరణ్… ఏమి చెప్పాలో స్పష్టంగా చెప్పు” అన్నాడు రఘు.
కిరణ్ వణుకుతూ…
“దయచేసి రఘు… దయచేసి నా భార్యని దెంగవద్దు… ఆమె ఇన్నోసెంట్…”
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు. గొంతు గది అంతా నిండిపోయింది.
“హా హా హా! నువ్వే చెప్పావు కదా… ‘నా భార్యని ఇప్పటివరకు సరిగా దెంగలేదు’ అని. ఇప్పుడు నేను ఎలా వెనక్కి తీసుకోగలను? ఈ రోజు ఆమెకు తెలియబోతోంది… నిజమైన మగవాడు ఎలా ఉంటాడో, నిజమైన మగతనం ఎలా ఉంటుందో, నిజమైన మొడ్డ ఎలా ఉంటుందో, నిజమైన దెంగడం ఎలా ఉంటుందో. హా హా హా!”
కిరణ్ తల ఊపుతూ…
“దయచేసి… ఆమెని వదిలేయ్…”
రఘు మెల్లగా కిందికి వచ్చి కిరణ్ చెంప మీద తట్టాడు.
“ఇప్పుడు లేచి బాక్సర్స్ తీసేయ్. నీ చిన్న మొడ్డ చూపించు.”
కిరణ్ తల ఊపాడు.
“వద్దు…”
రఘు గట్టిగా…
“తీసేయ్ అంటున్నాను. లేదంటే నైఫ్ వాడతాను.”
కిరణ్ చేతులు వణుకుతూ బాక్సర్స్ విప్పి కింద పడేశాడు. అతని చిన్న మొడ్డ బయటపడింది. రఘు చూసి పెద్దగా నవ్వాడు.
“హా హా హా! నా చిన్న వేలు సైజు నీ మొడ్డ సైజు. ఇంత చిన్నది చూస్తే పద్మ ఎలా సుఖపడుతుంది? హా హా!”
అతను మళ్లీ అడిగాడు.
“ఇప్పటివరకు నీ భార్యని నువ్వు తప్ప ఇంకెవరైనా దెంగారా?”
కిరణ్ తొందరపడి…
“లేదు లేదు… నేనే… నేను మాత్రమే దెంగాను…”
రఘు తల ఊపుతూ…
“ఓ గాడ్… నీ చిన్న మొడ్డతో ఆమె ఎలా సంతృప్తి చెందుతుంది? ఎన్నోసార్లు ఆమెకు సరిపోలేదని అనిపించి ఉంటుంది. కానీ ఈ రోజు ఆమెకు తెలియబోతోంది… నిజమైన మగవాడి మొడ్డ ఎలా ఉంటుందో, నిజమైన సుఖం ఎలా ఉంటుందో.”
రఘు కౌంటర్ మీద నుంచి చిన్న నైఫ్ తీశాడు. మొనను కిరణ్ మొడ్డ దగ్గరకి తీసుకొచ్చాడు. చల్లని స్టీల్ తగలగానే కిరణ్ ఒళ్లు వణికిపోయింది.
“ఇప్పుడు చెప్పు… నేను ఏమి చేయాలనుకుంటున్నాను?”
కిరణ్ పానిక్‌తో…
“దయచేసి… దయచేసి నా భార్యని దెంగవద్దు…”
రఘు నైఫ్‌ని మరింత దగ్గరగా నొక్కాడు.
“మళ్లీ చెప్పు. సరిగా చెప్పు.”
కిరణ్ శరీరం వణుకుతోంది. కళ్లలో నీళ్లు. గొంతు పగిలిపోతూ…
“దయచేసి… రఘు… దయచేసి నా భార్యని దెంగు…”
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు.
“హా హా హా! ఇప్పుడు మంచిది. ఇక నేను లోపలికి వెళ్తున్నాను. నీ భార్యని నిజంగా దెంగబోతున్నాను. నువ్వు ఇక్కడే కూర్చుని చూడు… లేదా విను.”
అతను నైఫ్ కింద పెట్టి, తన బాక్సర్స్ తీసేసి పెద్ద మొడ్డని బయటపెట్టాడు. తొమ్మిది అంగుళాలు, మందంగా, నల్లగా, రక్తం పరుగెత్తుతున్నట్టు ఉబ్బి ఉంది. కిరణ్ చూసి ఊపిరి ఆగిపోయింది.
రఘు నవ్వుతూ గది వైపు నడిచాడు.
“పద్మ… నీ భర్త అనుమతి ఇచ్చాడు. ఇప్పుడు నేను వస్తున్నాను.”...
![[Image: 22651ef907905d732abbaa576bbe9c80.jpg]](https://i.ibb.co/gZbfL8mm/22651ef907905d732abbaa576bbe9c80.jpg)
![[Image: eead86e2bc76b3f5d77e776d16366499.jpg]](https://i.ibb.co/xS7y6wsS/eead86e2bc76b3f5d77e776d16366499.jpg)
17-10-2026, 07:46 AM
17-10-2026, 07:47 AM
చాప్టర్ 3
రఘు చేయి కౌంటర్ మీద ఉన్న నైఫ్ మీద పడింది. మెల్లగా ఎత్తాడు. స్టీల్ మసక వెలుతురులో మెరిసింది. నా గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంది. ఆ దృశ్యం నన్ను మరింత గట్టిగా అక్కడే నాటేసింది. రఘు ఆ నైఫ్‌తో పద్మ నిలబడి ఉన్న వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. నేను వెంటాడలేదు. కాళ్లు గట్టిగా వణుకుతున్నాయి. భయం, అవమానం కలిసి నన్ను అక్కడే బంధించాయి. కళ్లలో నీళ్లు కమ్ముకున్నాయి. మనసు కదులమని అరుస్తున్నా ఒళ్లు కదలడం లేదు.
అతను పద్మ దగ్గరకి వెళ్లాడు. ఆమె ముఖం భయంతో స్తంభించిపోయింది. పెదవులు కాస్త తెరిచి ఉన్నాయి కానీ మాట రాలేదు.
“నీ భర్త ప్రాణం ఇప్పుడు నీ చేతుల్లో ఉంది” అని రఘు మెల్లగా అన్నాడు.
ఆమె చేయి పట్టుకోకుండా, వంగి ఆమెని భుజం మీద ఎత్తేశాడు. పద్మ చిన్నగా, విరిగినట్టు ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఒళ్లు వదులుగా ఉంది. రఘు ఆమెని ధాన్యపు బస్తాలా మోసుకుపోయాడు. పట్టు గట్టిగా, వదలని తీరులో ఉంది.
నేను వణుకుతూ నిలబడ్డాను. ప్రతి కండరం కదులమని అరిచింది. ఆపమని చెప్పమని. కానీ ఒళ్లు నన్ను మోసం చేసింది. నేను చూస్తూనే ఉన్నాను. అసహాయుడిగా. రఘు నా భార్యని గెలిచినవాడిలా మోసుకుపోతుంటే… ఆమె నిశ్శబ్దం ఏ అరుపు కంటే బిగ్గరగా వినిపించింది.
పద్మ నా వైపు చూసింది. కళ్లు నా కళ్లలోకి దిగాయి. ఆశతో, వేడుకుంటున్నట్టు. ఆ చూపు నా ఛాతీ మీద గుద్దినట్టు తగిలింది. నేను ఏదైనా చేయాల్సింది. ఏదైనా అనాల్సింది. కానీ ఏమి చేయగలను? ప్రతిసారి జోక్యం చేసుకోవాలని ఆలోచించినప్పుడు రఘు చల్లని, ఎగతాళి చేసే చూపు, ఆ నైఫ్… నన్ను స్తంభింపజేశాయి. నేను అడ్డుపడితే ఆమెని బాధపెడతాడా? లేదా నన్ను ఏమీ కాకుండా తోసేసి నవ్వుతాడా? బహుశా నేను ఏమీ కాను… ఈ క్షణంలో. ఆ ఆలోచన కడుపులో విషంలా పాకింది. నేను అక్కడే నిలబడ్డాను. పనికిరాని వాడిలా, సిగ్గుతో. పద్మ నిశ్శబ్దంగా ఒక హీరో కోసం వేడుకుంటుంటే… నేను అలా కాలేను.
కల్పన వెంటే నడిచింది. అడుగులు నెమ్మదిగా, ఉద్దేశపూర్వకంగా. జరుగుతున్నదాని బరువుని ఆస్వాదిస్తున్నట్టు. ఆమె కాసేపు ఆగి నా వైపు వచ్చింది. దగ్గరగా వాలి… ఆమె సెంట్ గాలిలో నిలిచిపోయింది.
“రా కిరణ్… మంచి కుర్రాడా” అని మెల్లగా గుసగుసలాడింది. గొంతు మృదువుగా ఉంది కానీ ఎగతాళితో నిండి ఉంది. తర్వాత బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లిపోయింది.
నేను తొందరపడి బాక్సర్స్ తిరిగి వేసుకున్నాను. అర్థంలేని పనిలా అనిపించింది. కాళ్లు తమంతట తామే కదిలాయి. రఘు బెడ్‌రూమ్ తలుపు బయట నిలబడ్డాను. దూరంగా ఉండలేకపోయాను. లోపల పద్మ మంచం అంచున నిలబడి ఉంది. భుజాలు వాలి ఉన్నాయి. ఒళ్లంతా అసహాయత కారుతోంది. కల్పన దగ్గరలోనే గోడకి ఆనుకుని నిలబడి ఉంది. ఆమె ఉనికి ఈ పరిస్థితి ఎంత వక్రంగా మారిందో గుర్తు చేస్తోంది.
తలుపు బయట నిలబడి నా మనసు ప్రశ్నలతో పరిగెత్తింది. కల్పన పద్మతో ఏమి మాట్లాడింది? ఓదార్చిందా? లేదా రఘు డొమినెన్స్‌లో ఆమె కూడా మునిగిపోయిందా? ప్రతి అవకాశం నన్ను గీరుతోంది. కల్పన పద్మని ఈ పీడకలలోకి లోతుగా తీసుకెళ్తోందన్న ఆలోచన నోట్లో చేదు పుట్టించింది. భయం, కంగారు, ఇప్పుడు ద్రోహం… అన్నీ కడుపులో కలిసి నన్ను ముడులు వేస్తున్నాయి.
గదిలోని టెన్షన్ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. గాలి అంత భారంగా ఉంది, నన్ను నలిపేస్తుందేమో అనిపించింది. మాటల్లేని ప్రతి భయం అక్కడే వేలాడుతోంది. నేను స్తంభించిపోయాను. కదలలేకపోయాను. నా సొంత భావాల చేతిలో చిక్కుకుపోయాను. ఛాతీ బిగుసుకుంది. తలుపు మెల్లగా మూసుకుంటూ మమ్మల్ని లోపలికి బంధిస్తుంటే… ఈ పీడకల నుంచి బయటపడే దారి లేకుండా చేసేసింది.
రఘు నవ్వు నమ్మకంతో నిండి ఉంది. ఈ వక్ర నాటకం ఎలా సాగుతుందో అతనికి ముందే తెలుసు అన్నట్టు.
“అంటే… నువ్వు ఇప్పటివరకు నీ ఓడిపోయిన భర్తతోనే ఉన్నావా?” అని పద్మని చూసి ఎగతాళిగా అన్నాడు. మాటలు పదునుగా తగిలాయి. నా కడుపు మెలితిరిగింది. ప్రతిఘటించాలన్న ఆలోచన కూడా పితికినట్టు అనిపించింది… అతను చెప్పింది నిజమే. అందుకే నేను అతన్ని ద్వేషించాను.
“నేను అతన్ని ఎలా చిన్న పిల్లాడిలా అరవించానో చూశావ్. అతను వేడుకోవడం చూసి నచ్చిందా?”
పద్మ ఏమీ అనలేదు. మంచం దగ్గర స్తంభించి నిలబడి ఉంది. కళ్లలో నీళ్లు. చూపు నేల మీదే ఉంది. ఇంకెక్కడైనా చూస్తే రియాలిటీ మరింత ఘోరంగా అనిపిస్తుందేమో అన్నట్టు. ఆమె నిశ్శబ్దం గాలిలో భారంగా వేలాడింది. ఏ మాటల కంటే బిగ్గరగా అరిచింది.
“ఈ రోజు నువ్వు నిజంగా నిజమైన మగవాడితో ఉండడం అంటే ఏమిటో నేర్చుకుంటావ్” అని రఘు అన్నాడు. గొంతు నిశ్శబ్దాన్ని కత్తిలా చీల్చింది.
హెచ్చరిక లేకుండా నా చేయి పట్టుకుని దగ్గరికి లాగాడు.
“రా… మమ్మల్ని పోల్చి చూడు” అని నవ్వుతూ అన్నాడు. పట్టు గట్టిగా ఉంది. నన్ను అతని పక్కన నిలబెట్టాడు. మేము ఇద్దరం లోదుస్తుల్లోనే ఉన్నాం. నా అవమానం ప్రతి వివరం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. రఘు నిటారుగా నిలబడి ఉన్నాడు. నమ్మకం కారుతోంది. కండరాలు ఉబ్బి ఉన్నాయి. గదిని తాను యాజమాన్యం చేస్తున్నట్టు. నా భుజాలు అనుకోకుండా వాలిపోయాయి. పద్మ కళ్లు మా ఇద్దరి మీద తిరగడం… నా ప్రతి లోపం మీద స్పాట్‌లైట్ పడినట్టు అనిపించింది. ఆ పోలిక వినాశకరంగా ఉంది. నేను మరింత కుంచుకుపోయాను.
నా కళ్లు ఆమె ఛాతీ మీద ఉన్న సన్నని మంగళసూత్రం మీద, తెల్లని బేబీడాల్ మీద తిరిగాయి. రెండూ ఏదో అర్థం చెప్పాల్సింది… ప్రేమ, సాన్నిహిత్యం, నమ్మకం. కానీ ఇక్కడ అవి అర్థం కోల్పోయాయి. ఒక వక్ర ప్రదర్శనలో కేవలం ప్రాప్స్‌గా మారిపోయాయి.
“ఏమంటావ్ పద్మ?” అని రఘు అడిగాడు. టోన్ ఆటగా ఉంది కానీ ఎగతాళి అంచుతో నిండి ఉంది.
ఆమె నీళ్లు కారుతున్న కళ్లు మా ఇద్దరి మీద తిరిగాయి. ప్రతి చూపు ఒక తీర్పులా అనిపించింది. నా గర్వాన్ని మరో పొర తీసేస్తున్నట్టు. ఆమె నన్ను ఇప్పుడు ఇలా చూస్తోందా… చిన్నగా, బలహీనంగా, నేను అనుకున్న మగవాడి నీడలా? ఆమె కూడా నాకు అంతే ఇష్టం లేకుండా ఇక్కడ ఉందని నేను నన్ను నేను ఓదార్చుకున్నాను. కానీ ఆమె రఘు వైపు చూసినప్పుడు కనిపించిన ఏదో మెరుపు… క్యూరియాసిటీ, లేదా అయిష్టంగా ఉన్న ఆసక్తి… అది కత్తిలా తగిలింది. అతని నమ్మకమా? అతని ఉనికా? లేదా మా మధ్య ఇంకా ఏదైనా మిగిలి ఉందని నేను నన్ను మోసం చేసుకుంటున్నానా?
ఆమె ఒళ్లు వణుకుతోంది. ప్రతి కదలిక అయిష్టం, అనివార్యం మధ్య యుద్ధంలా ఉంది. చూపులో మాటల్లేని భావాలు నిండి ఉన్నాయి. నాకు అర్థం కావడం లేదు. రఘు అక్కడ నిలబడి ఉన్నాడు… నిస్సందేహంగా ఆల్ఫా. పవర్, డొమినెన్స్ కారుతోంది. నేను అతని నీడలో ఓడిపోయిన బీటాలా కుంచుకుపోయాను.
రఘు కల్పన వైపు చూసి చిన్నగా తల ఊపాడు. కల్పన గోడకి ఆనుకుని, చేతులు ముడుచుకుని చూస్తోంది. కళ్లలో ఆనందం మెరుస్తోంది. ప్రతి వివరాన్ని తాగుతున్నట్టు. కిరణ్ రఘు ఎదురుగా సంకోచించడం చూసి ఆమె నవ్వు మరింత వెడల్పైంది.
“బాడీల్లో ఎంత తేడా ఉందో చూడు” అని ఎగతాళిగా అన్నది. చూపు పద్మ వైపు మళ్లించింది.
కల్పన నెమ్మదిగా, దాదాపు టీజ్ చేస్తున్నట్టు నా దగ్గరకి వచ్చింది. కళ్లు నా కళ్లలోకి కొద్దిసేపు పడ్డాయి. మిష్చీఫ్ మెరుస్తోంది. తర్వాత నా వేస్ట్‌బ్యాండ్ వైపు చేయి చాపింది. నేను తోసుకోవాలని ప్రయత్నించాను. కానీ ఆమె వేగంగా, అలవాటుగా నా లోదుస్తులు కిందికి లాగేసింది. మెల్లని నవ్వు నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. తేలికగా, ఆటగా ఉంది కానీ ఎగతాళితో నిండి ఉంది.
“ఇవి ఉంచుకుని ప్రయోజనం ఏమిటి?”
నా మొడ్డ ఇంకా సెమీ హార్డ్‌గా ఉండడం చూసి నాకు భయం వేసింది. చేతులతో కప్పుకోవాలని ప్రయత్నించాను. కల్పన నవ్వుతూ నా చేతులు తోసేసింది.
“ఇప్పుడు పద్మ… నా వంతు” అని రఘు గట్టిగా, కమాండ్‌తో అన్నాడు. ఆమె వైపు తిరిగాడు.
“నా భార్య నీ భర్తకి చేసినట్టు నువ్వు కూడా చెయ్. సమానంగా ఉండాలి కదా?”
పద్మ సంకోచించింది. ఒళ్లు బిగుసుకుంది. కానీ ఆ క్షణం బరువు ఆమెని ముందుకు నెట్టింది.
ఆమె చేతులు వణుకుతూ వేస్ట్‌బ్యాండ్ మీద పని చేయడం… ఆ దృశ్యం నా జ్ఞాపకంలో మంటలా నిలిచిపోయింది. ఎప్పటికీ తప్పించుకోలేని క్షణం. ఆమె నన్ను ఆలోచిస్తోందా? అపరాధం అనిపిస్తోందా? లేదా అది నా కోరిక మాత్రమేనా? ఇదంతా రఘు ఒత్తిడేనని, ఆమెకు వేరే దారి లేదని నేను నన్ను నేను చెప్పుకోవచ్చు. కానీ నిజం నాకు తెలీదు. తెలియకపోవడమే అతి చెడ్డది. అది నన్ను లోపల నుంచి బోలుగా చేస్తోంది. సడలించిన స్థితిలో కూడా రఘు మొడ్డ నాది కంటే రెండు రెట్లు పెద్దగా, మందంగా, నరాలు ఉబ్బి ఉంది. ఆ పోలిక ప్రతి వివరం నా గౌరవం మీద మరో మేకు కొట్టింది.
రఘు బాక్సర్స్ నేల మీద పడ్డాయి. గది మరింత చిన్నదైపోయినట్టు అనిపించింది. గాలి భారంగా, టెన్షన్ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. పద్మ కళ్లు కాస్త వెడల్పుగా తెరుచుకున్నాయి. భయం, ఆశ్చర్యం కలిసిన ఎక్స్‌ప్రెషన్. రఘు ఆమె చూపుని మెల్లగా, అంగీకారంగా ఎదుర్కొన్నాడు. నమ్మకం కదలలేదు. దృశ్యం స్పష్టంగా ఉంది… రఘు నిస్సందేహంగా ఆల్ఫా. డొమినెన్స్‌లో ఎత్తుగా నిలబడ్డాడు. నేను నేపథ్యంలో, నా అవమానం, అసంబద్ధతని తీవ్రంగా గుర్తిస్తూ ఉన్నాను.
రఘు మొడ్డ ఉబ్బడం మొదలైంది. రక్తం పరుగెత్తుతూ మందంగా, గట్టిగా మారుతోంది. పద్మ కళ్లు దాని మీదే ఉన్నాయి. అయిష్టం, దాచలేని క్యూరియాసిటీ మధ్య చిక్కుకున్న ఎక్స్‌ప్రెషన్.
“స్టాలియన్‌ని కలుసుకో” అని రఘు స్మగ్‌గా గుసగుసలాడాడు. గర్వంతో నిండి ఉంది. “చూస్తున్నావ్ కదా… అతనికి నువ్వు నచ్చావు. కాస్త ప్రేమ చూపించు.”
పద్మ స్తంభించిపోయింది. ఒళ్లంతా వణుకుతోంది. సంకోచం ముఖం మీద రాసి ఉంది. ఆమె సిగ్గుపడే, సంరక్షణలో పెరిగిన గృహిణి. విధేయత, రిజర్వ్‌డ్‌గా ఉండాలని నేర్పించారు. ఈ పరిస్థితి ఆమెని లాగుతుంటే లోపల అంతా వెనక్కి తగ్గుతోంది.
రఘు ఆమె ఆగడం చూసి కళ్లు కుదించాడు. మెల్లగా, ఉద్దేశపూర్వకంగా నైఫ్‌ని కాస్త పైకెత్తాడు. మసక వెలుతురు అంచున మెరిపించింది. ఎక్కువ మాటలు అవసరం లేదు. దగ్గరగా వాలి…
“ప్రతిసారి నువ్వు నాకు అడ్డుపడితే కిరణ్ ధర చెల్లిస్తాడు. ముక్కలు ముక్కలుగా… అతనిలో ఏమీ మిగలకుండా.”
రఘు ఆమె తలని మెల్లగా గైడ్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. పద్మ పెదవులు వణుకుతున్నాయి. ఊపిరి అసమానంగా ఉంది. భయంతో భర్త వైపు ఒక్కసారి చూసింది. మూలలో స్తంభించి, విరిగిపోయి నిలబడి ఉన్నాను. నైఫ్ మళ్లీ మెరిసింది. మాటల్లేని బెదిరింపు గాలి కంటే భారంగా వేలాడింది. ఆమె నిశ్శబ్దమే లొంగుబాటు అయింది.
పద్మ పెదవులు అతని మొడ్డ మీద తేలియాడాయి. సంకోచం ప్రతి కదలికలో కనిపించింది. ఆగింది. ఊపిరి మెల్లగా. కేవలం దగ్గరగా ఉండడమే భరించలేనట్టు. నేను అరవాలనుకున్నాను. ఆమెని లాగాలనుకున్నాను. కానీ నిలబడి చూస్తూనే ఉన్నాను. ఆమె వణుకుతున్న పెదవులు చివరికి అతన్ని తాకాయి. కడుపు మెలితిరిగింది. వికారం పొంగి వచ్చింది. ఆమె ప్రతి చర్య నా అసహాయతని క్రూరంగా గుర్తు చేస్తోంది.
గట్టిగా, పట్టుదలతో అతను ముందుకు నెట్టాడు. పెదవులు తెరవక తప్పని స్థితికి తీసుకొచ్చాడు. తాకిన క్షణం ఆమె ఒళ్లు బిగుసుకుంది. భుజాలు పైకెత్తి తనను తాను కాపాడుకుంటున్నట్టు. అనుకోకుండా వెనక్కి తగ్గింది. అసౌకర్యం స్పష్టంగా కనిపించింది. దవడ సాగదీసుకుని అతని సైజుని సర్దుకుంటోంది. రఘు చేతులు మెల్లగా ఆమె తల వెనకాల పెట్టి ముందుకు గైడ్ చేశాడు. ఆమె ప్రతిఘటించింది. కేవలం కొనను నాకుతోంది. కళ్లు పైకి లేచి, అసౌకర్యంతో మెరిసిపోయాయి. అతని సైజుని నిర్వహించడం కష్టమని స్పష్టంగా కనిపించింది.
మూల నుంచి కల్పన ఈ దృశ్యాన్ని నవ్వుతూ చూస్తోంది. ఆనందం, కంట్రోల్ కలిసిన ఎక్స్‌ప్రెషన్.
“రిలాక్స్ అవ్వు పద్మ” అని మెల్లగా అన్నది. టోన్ ఓదార్పులా ఉంది కానీ కాస్త ఎగతాళితో. “ఇప్పుడు జరగనివ్వడం మంచిది. బహుశా నీకు కూడా నచ్చవచ్చు.” మాటలు గాలిలో నిలిచిపోయాయి. టెన్షన్‌ని మరింత పెంచాయి.
పద్మ తనను తాను స్థిరపరచుకుంది. వణుకుతున్న చేయి రఘు తొడ మీద పెట్టింది. మరో చేయి అనిశ్చితంగా ప్రక్కన తేలియాడింది. ప్రతి కదలిక సంకోచంతో ఉంది. రఘు గట్టి పట్టు కంటే ఎక్కువగా ఆమె సంకల్పంతో కాదు.
కొన్ని టెన్స్ క్షణాల తర్వాత రఘు వెనక్కి తగ్గాడు. అతని మొడ్డ ఈ రాత్రి అతి గట్టిగా ఉంది. పద్మకి కాస్త ఉపశమనం ఇచ్చాడు. నిటారుగా నిలబడి, ఉనికి ఆదేశిస్తోంది. పద్మ కళ్లు అయిష్టంగా కిందికి వాలాయి. అతని వృషణాల మీద నిలిచాయి. వాటి సైజు మా మధ్య తేడాని స్పష్టంగా గుర్తు చేస్తోంది. రఘు గొంతు కాస్త మృదువుగా అయింది కానీ అథారిటీ తగ్గలేదు.
“కొనసాగించు” అని ఆదేశించాడు. “మనస్సుపూర్తిగా చెయ్… లేదంటే…”
పద్మ కనిపించే సంకోచంతో ముందుకు వాలింది. కదలికలు బాధాకరంగా నెమ్మదిగా, అనిశ్చితంగా ఉన్నాయి. వణుకుతున్న పెదవులు అతని మొడ్డ బేస్‌ని తాకి ఒక సంకోచ ముద్దు పెట్టాయి. తర్వాత చిన్న చిన్న నాకులతో పైకి వచ్చాయి. ఆగింది. అసౌకర్యం ప్రతి కదలికలో కనిపించింది. తర్వాత అయిష్టంగా కిందికి వెళ్లి వృషణాలను తాకింది. ఒకదాన్ని కొద్దిసేపు నోట్లోకి తీసుకుంది. చర్యలు యాంత్రికంగా ఉన్నాయి. ఏ ఉత్సాహం లేదు. ఒళ్లులోని టెన్షన్ స్పష్టంగా కనిపించింది. ప్రతి అంగం ఇక్కడ కాకుండా ఎక్కడైనా ఉండాలని కోరుకుంటున్నట్టు చూపిస్తోంది.
రఘు పట్టు విడిచాడు. అతని మొడ్డ భారంగా పద్మ ముఖం మీద పడింది. కొన్ని చుక్కల ప్రీకం ఆమె నుదురు మీద కారింది. అనుకోకుండా పడిన గుర్తు… అతని కంట్రోల్ యొక్క తుది ప్రకటనలా అనిపించింది. ఇది కేవలం శారీరకం కాదు… డొమినెన్స్ యొక్క చిహ్నం. ఆ క్షణంలో అతని పవర్ గురించి ఎలాంటి సందేహం లేకుండా చేసింది.
“ఇప్పుడు స్టాలియన్ ప్రభావం నీ మీద ఎలా ఉందో చూద్దాం” అని రఘు నవ్వుతూ అన్నాడు. పద్మని లేపాడు. కళ్లు ఆమె కళ్లలోకి దిగాయి. వదలని తీరు. దూరంగా చూడమని సవాలు విసురుతున్నట్టు. మెల్లగా చేయి ఆమె కడుపు మీద పెట్టాడు. వేళ్లు పాంటీ అంచు మీద టీజ్ చేస్తూ లోపలికి జారాయి. పద్మ అతని చేతులు తోసుకోవాలని ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమెకు అవకాశం లేదు. గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఒళ్లంతా బిగుసుకుంది. కళ్లు వెడల్పుగా తెరుచుకున్నాయి. భయం, నిశ్శబ్ద వేడుకోలు… రఘు వైపు కాదు. అతని వెనకాల, బయటపడే దారి కోసం, లేదా నేను జోక్యం చేసుకుంటానేమో అని చూస్తున్నట్టు.
“రిజల్ట్స్ తమను తాము చెబుతున్నాయి” అని రఘు స్మగ్‌గా అన్నాడు. చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. మధ్య, ఉంగరపు వేళ్లు మెరిసిపోతున్నాయి. పద్మ తేమతో తడిసి ఉన్నాయి. నేను షాక్ అయ్యాను. ఉద్దేశపూర్వకంగా పైకెత్తి నోటి దగ్గరకి తీసుకువెళ్లి, ఆత్మవిశ్వాసంతో రుచి చూశాడు. నవ్వు సంతృప్తితో వెడల్పైంది. ఆమె ఉత్తేజాన్ని ఇలా బహిరంగంగా చూపించడం నా కడుపులో గుద్దినట్టు తగిలింది… షాక్, అవమానం, ఇంకా నా సిగ్గుకు నేను పూర్తిగా అణచలేని ఒక మెల్లని ఉత్తేజం.
“ఏమనాలి కిరణ్… పుస్సీ అబద్ధం చెప్పదు.”
రఘు తన సమయం తీసుకున్నాడు. రుచిని ఆస్వాదిస్తూ నవ్వు నా వైపే ఉద్దేశించినట్టు అనిపించింది.
“మ్మ్మ్మ్మ్” అని రఘు గొంతు చేస్తూ రుచిని విజయంలా ఆస్వాదించాడు. “ఇప్పుడు నిజమైన మగవాడితో ఉండడం ఎలా ఉంటుందో చూపిస్తాను” అన్నాడు. టోన్ అహంకారంతో నిండి ఉంది. ఉద్దేశపూర్వక కదలికలతో పద్మ బేబీడాల్ స్ట్రాప్స్‌ని భుజాల మీద నుంచి జారవిడిచాడు. ఆమెని దిగుమతి చేయడం మొదలుపెట్టాడు. ఇదిగో… మనం ఎప్పటికీ తిరిగి రాలేని గీత. మా గురించి నేను తెలుసుకున్నదంతా విరిగిపోయే క్షణం.
స్ట్రాప్స్ జారుతుంటే ఆమె మంగళసూత్రం ఒక్క క్షణం కనిపించింది. సన్నని నల్లని పూసలు ఛాతీ మీద ఊగుతున్నాయి. అది ఒక కవచంలా ఉండాల్సింది. మా బంధాన్ని గుర్తు చేయాల్సింది. బదులు అక్కడే వేలాడుతూ… నేను కాపాడలేకపోయిన ప్రతిదానికి నిశ్శబ్ద ఎగతాళిగా మారింది.
నా ఒళ్లులోని ప్రతి నారి నన్ను కదులమని అరిచింది. ఏదైనా చేయమని. ఈ పీడకలను ఆపమని. కానీ కాళ్లు సీసంలా భారంగా ఉన్నాయి. గొంతు గొంతులోనే ఇరుక్కుపోయింది. నేను కేవలం స్తంభించిపోలేదు… నేను విరుగుతున్నాను. ముక్కలు ముక్కలుగా. నా సొంత వైఫల్యం బరువు కింద. ఎప్పుడూ నమ్మాను… అవసరమైనప్పుడు ఆమెని కాపాడతానని. ఆమెకు కావాల్సిన మగవాడిని అవుతానని. కానీ ఇక్కడ ఉన్నాను. నా సొంత స్నేహితుడు ఆమెని నా దగ్గర నుంచి తీసుకుంటుంటే… నేను నిలబడి చూస్తూ, జరగనిస్తున్నాను.
రఘు చేయి కౌంటర్ మీద ఉన్న నైఫ్ మీద పడింది. మెల్లగా ఎత్తాడు. స్టీల్ మసక వెలుతురులో మెరిసింది. నా గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంది. ఆ దృశ్యం నన్ను మరింత గట్టిగా అక్కడే నాటేసింది. రఘు ఆ నైఫ్‌తో పద్మ నిలబడి ఉన్న వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. నేను వెంటాడలేదు. కాళ్లు గట్టిగా వణుకుతున్నాయి. భయం, అవమానం కలిసి నన్ను అక్కడే బంధించాయి. కళ్లలో నీళ్లు కమ్ముకున్నాయి. మనసు కదులమని అరుస్తున్నా ఒళ్లు కదలడం లేదు.
అతను పద్మ దగ్గరకి వెళ్లాడు. ఆమె ముఖం భయంతో స్తంభించిపోయింది. పెదవులు కాస్త తెరిచి ఉన్నాయి కానీ మాట రాలేదు.
“నీ భర్త ప్రాణం ఇప్పుడు నీ చేతుల్లో ఉంది” అని రఘు మెల్లగా అన్నాడు.
ఆమె చేయి పట్టుకోకుండా, వంగి ఆమెని భుజం మీద ఎత్తేశాడు. పద్మ చిన్నగా, విరిగినట్టు ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఒళ్లు వదులుగా ఉంది. రఘు ఆమెని ధాన్యపు బస్తాలా మోసుకుపోయాడు. పట్టు గట్టిగా, వదలని తీరులో ఉంది.
నేను వణుకుతూ నిలబడ్డాను. ప్రతి కండరం కదులమని అరిచింది. ఆపమని చెప్పమని. కానీ ఒళ్లు నన్ను మోసం చేసింది. నేను చూస్తూనే ఉన్నాను. అసహాయుడిగా. రఘు నా భార్యని గెలిచినవాడిలా మోసుకుపోతుంటే… ఆమె నిశ్శబ్దం ఏ అరుపు కంటే బిగ్గరగా వినిపించింది.
పద్మ నా వైపు చూసింది. కళ్లు నా కళ్లలోకి దిగాయి. ఆశతో, వేడుకుంటున్నట్టు. ఆ చూపు నా ఛాతీ మీద గుద్దినట్టు తగిలింది. నేను ఏదైనా చేయాల్సింది. ఏదైనా అనాల్సింది. కానీ ఏమి చేయగలను? ప్రతిసారి జోక్యం చేసుకోవాలని ఆలోచించినప్పుడు రఘు చల్లని, ఎగతాళి చేసే చూపు, ఆ నైఫ్… నన్ను స్తంభింపజేశాయి. నేను అడ్డుపడితే ఆమెని బాధపెడతాడా? లేదా నన్ను ఏమీ కాకుండా తోసేసి నవ్వుతాడా? బహుశా నేను ఏమీ కాను… ఈ క్షణంలో. ఆ ఆలోచన కడుపులో విషంలా పాకింది. నేను అక్కడే నిలబడ్డాను. పనికిరాని వాడిలా, సిగ్గుతో. పద్మ నిశ్శబ్దంగా ఒక హీరో కోసం వేడుకుంటుంటే… నేను అలా కాలేను.
కల్పన వెంటే నడిచింది. అడుగులు నెమ్మదిగా, ఉద్దేశపూర్వకంగా. జరుగుతున్నదాని బరువుని ఆస్వాదిస్తున్నట్టు. ఆమె కాసేపు ఆగి నా వైపు వచ్చింది. దగ్గరగా వాలి… ఆమె సెంట్ గాలిలో నిలిచిపోయింది.
“రా కిరణ్… మంచి కుర్రాడా” అని మెల్లగా గుసగుసలాడింది. గొంతు మృదువుగా ఉంది కానీ ఎగతాళితో నిండి ఉంది. తర్వాత బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లిపోయింది.
నేను తొందరపడి బాక్సర్స్ తిరిగి వేసుకున్నాను. అర్థంలేని పనిలా అనిపించింది. కాళ్లు తమంతట తామే కదిలాయి. రఘు బెడ్‌రూమ్ తలుపు బయట నిలబడ్డాను. దూరంగా ఉండలేకపోయాను. లోపల పద్మ మంచం అంచున నిలబడి ఉంది. భుజాలు వాలి ఉన్నాయి. ఒళ్లంతా అసహాయత కారుతోంది. కల్పన దగ్గరలోనే గోడకి ఆనుకుని నిలబడి ఉంది. ఆమె ఉనికి ఈ పరిస్థితి ఎంత వక్రంగా మారిందో గుర్తు చేస్తోంది.
తలుపు బయట నిలబడి నా మనసు ప్రశ్నలతో పరిగెత్తింది. కల్పన పద్మతో ఏమి మాట్లాడింది? ఓదార్చిందా? లేదా రఘు డొమినెన్స్‌లో ఆమె కూడా మునిగిపోయిందా? ప్రతి అవకాశం నన్ను గీరుతోంది. కల్పన పద్మని ఈ పీడకలలోకి లోతుగా తీసుకెళ్తోందన్న ఆలోచన నోట్లో చేదు పుట్టించింది. భయం, కంగారు, ఇప్పుడు ద్రోహం… అన్నీ కడుపులో కలిసి నన్ను ముడులు వేస్తున్నాయి.
గదిలోని టెన్షన్ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. గాలి అంత భారంగా ఉంది, నన్ను నలిపేస్తుందేమో అనిపించింది. మాటల్లేని ప్రతి భయం అక్కడే వేలాడుతోంది. నేను స్తంభించిపోయాను. కదలలేకపోయాను. నా సొంత భావాల చేతిలో చిక్కుకుపోయాను. ఛాతీ బిగుసుకుంది. తలుపు మెల్లగా మూసుకుంటూ మమ్మల్ని లోపలికి బంధిస్తుంటే… ఈ పీడకల నుంచి బయటపడే దారి లేకుండా చేసేసింది.
రఘు నవ్వు నమ్మకంతో నిండి ఉంది. ఈ వక్ర నాటకం ఎలా సాగుతుందో అతనికి ముందే తెలుసు అన్నట్టు.
“అంటే… నువ్వు ఇప్పటివరకు నీ ఓడిపోయిన భర్తతోనే ఉన్నావా?” అని పద్మని చూసి ఎగతాళిగా అన్నాడు. మాటలు పదునుగా తగిలాయి. నా కడుపు మెలితిరిగింది. ప్రతిఘటించాలన్న ఆలోచన కూడా పితికినట్టు అనిపించింది… అతను చెప్పింది నిజమే. అందుకే నేను అతన్ని ద్వేషించాను.
“నేను అతన్ని ఎలా చిన్న పిల్లాడిలా అరవించానో చూశావ్. అతను వేడుకోవడం చూసి నచ్చిందా?”
పద్మ ఏమీ అనలేదు. మంచం దగ్గర స్తంభించి నిలబడి ఉంది. కళ్లలో నీళ్లు. చూపు నేల మీదే ఉంది. ఇంకెక్కడైనా చూస్తే రియాలిటీ మరింత ఘోరంగా అనిపిస్తుందేమో అన్నట్టు. ఆమె నిశ్శబ్దం గాలిలో భారంగా వేలాడింది. ఏ మాటల కంటే బిగ్గరగా అరిచింది.
“ఈ రోజు నువ్వు నిజంగా నిజమైన మగవాడితో ఉండడం అంటే ఏమిటో నేర్చుకుంటావ్” అని రఘు అన్నాడు. గొంతు నిశ్శబ్దాన్ని కత్తిలా చీల్చింది.
హెచ్చరిక లేకుండా నా చేయి పట్టుకుని దగ్గరికి లాగాడు.
“రా… మమ్మల్ని పోల్చి చూడు” అని నవ్వుతూ అన్నాడు. పట్టు గట్టిగా ఉంది. నన్ను అతని పక్కన నిలబెట్టాడు. మేము ఇద్దరం లోదుస్తుల్లోనే ఉన్నాం. నా అవమానం ప్రతి వివరం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. రఘు నిటారుగా నిలబడి ఉన్నాడు. నమ్మకం కారుతోంది. కండరాలు ఉబ్బి ఉన్నాయి. గదిని తాను యాజమాన్యం చేస్తున్నట్టు. నా భుజాలు అనుకోకుండా వాలిపోయాయి. పద్మ కళ్లు మా ఇద్దరి మీద తిరగడం… నా ప్రతి లోపం మీద స్పాట్‌లైట్ పడినట్టు అనిపించింది. ఆ పోలిక వినాశకరంగా ఉంది. నేను మరింత కుంచుకుపోయాను.
నా కళ్లు ఆమె ఛాతీ మీద ఉన్న సన్నని మంగళసూత్రం మీద, తెల్లని బేబీడాల్ మీద తిరిగాయి. రెండూ ఏదో అర్థం చెప్పాల్సింది… ప్రేమ, సాన్నిహిత్యం, నమ్మకం. కానీ ఇక్కడ అవి అర్థం కోల్పోయాయి. ఒక వక్ర ప్రదర్శనలో కేవలం ప్రాప్స్‌గా మారిపోయాయి.
“ఏమంటావ్ పద్మ?” అని రఘు అడిగాడు. టోన్ ఆటగా ఉంది కానీ ఎగతాళి అంచుతో నిండి ఉంది.
ఆమె నీళ్లు కారుతున్న కళ్లు మా ఇద్దరి మీద తిరిగాయి. ప్రతి చూపు ఒక తీర్పులా అనిపించింది. నా గర్వాన్ని మరో పొర తీసేస్తున్నట్టు. ఆమె నన్ను ఇప్పుడు ఇలా చూస్తోందా… చిన్నగా, బలహీనంగా, నేను అనుకున్న మగవాడి నీడలా? ఆమె కూడా నాకు అంతే ఇష్టం లేకుండా ఇక్కడ ఉందని నేను నన్ను నేను ఓదార్చుకున్నాను. కానీ ఆమె రఘు వైపు చూసినప్పుడు కనిపించిన ఏదో మెరుపు… క్యూరియాసిటీ, లేదా అయిష్టంగా ఉన్న ఆసక్తి… అది కత్తిలా తగిలింది. అతని నమ్మకమా? అతని ఉనికా? లేదా మా మధ్య ఇంకా ఏదైనా మిగిలి ఉందని నేను నన్ను మోసం చేసుకుంటున్నానా?
ఆమె ఒళ్లు వణుకుతోంది. ప్రతి కదలిక అయిష్టం, అనివార్యం మధ్య యుద్ధంలా ఉంది. చూపులో మాటల్లేని భావాలు నిండి ఉన్నాయి. నాకు అర్థం కావడం లేదు. రఘు అక్కడ నిలబడి ఉన్నాడు… నిస్సందేహంగా ఆల్ఫా. పవర్, డొమినెన్స్ కారుతోంది. నేను అతని నీడలో ఓడిపోయిన బీటాలా కుంచుకుపోయాను.
రఘు కల్పన వైపు చూసి చిన్నగా తల ఊపాడు. కల్పన గోడకి ఆనుకుని, చేతులు ముడుచుకుని చూస్తోంది. కళ్లలో ఆనందం మెరుస్తోంది. ప్రతి వివరాన్ని తాగుతున్నట్టు. కిరణ్ రఘు ఎదురుగా సంకోచించడం చూసి ఆమె నవ్వు మరింత వెడల్పైంది.
“బాడీల్లో ఎంత తేడా ఉందో చూడు” అని ఎగతాళిగా అన్నది. చూపు పద్మ వైపు మళ్లించింది.
కల్పన నెమ్మదిగా, దాదాపు టీజ్ చేస్తున్నట్టు నా దగ్గరకి వచ్చింది. కళ్లు నా కళ్లలోకి కొద్దిసేపు పడ్డాయి. మిష్చీఫ్ మెరుస్తోంది. తర్వాత నా వేస్ట్‌బ్యాండ్ వైపు చేయి చాపింది. నేను తోసుకోవాలని ప్రయత్నించాను. కానీ ఆమె వేగంగా, అలవాటుగా నా లోదుస్తులు కిందికి లాగేసింది. మెల్లని నవ్వు నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. తేలికగా, ఆటగా ఉంది కానీ ఎగతాళితో నిండి ఉంది.
“ఇవి ఉంచుకుని ప్రయోజనం ఏమిటి?”
నా మొడ్డ ఇంకా సెమీ హార్డ్‌గా ఉండడం చూసి నాకు భయం వేసింది. చేతులతో కప్పుకోవాలని ప్రయత్నించాను. కల్పన నవ్వుతూ నా చేతులు తోసేసింది.
“ఇప్పుడు పద్మ… నా వంతు” అని రఘు గట్టిగా, కమాండ్‌తో అన్నాడు. ఆమె వైపు తిరిగాడు.
“నా భార్య నీ భర్తకి చేసినట్టు నువ్వు కూడా చెయ్. సమానంగా ఉండాలి కదా?”
పద్మ సంకోచించింది. ఒళ్లు బిగుసుకుంది. కానీ ఆ క్షణం బరువు ఆమెని ముందుకు నెట్టింది.
ఆమె చేతులు వణుకుతూ వేస్ట్‌బ్యాండ్ మీద పని చేయడం… ఆ దృశ్యం నా జ్ఞాపకంలో మంటలా నిలిచిపోయింది. ఎప్పటికీ తప్పించుకోలేని క్షణం. ఆమె నన్ను ఆలోచిస్తోందా? అపరాధం అనిపిస్తోందా? లేదా అది నా కోరిక మాత్రమేనా? ఇదంతా రఘు ఒత్తిడేనని, ఆమెకు వేరే దారి లేదని నేను నన్ను నేను చెప్పుకోవచ్చు. కానీ నిజం నాకు తెలీదు. తెలియకపోవడమే అతి చెడ్డది. అది నన్ను లోపల నుంచి బోలుగా చేస్తోంది. సడలించిన స్థితిలో కూడా రఘు మొడ్డ నాది కంటే రెండు రెట్లు పెద్దగా, మందంగా, నరాలు ఉబ్బి ఉంది. ఆ పోలిక ప్రతి వివరం నా గౌరవం మీద మరో మేకు కొట్టింది.
రఘు బాక్సర్స్ నేల మీద పడ్డాయి. గది మరింత చిన్నదైపోయినట్టు అనిపించింది. గాలి భారంగా, టెన్షన్ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. పద్మ కళ్లు కాస్త వెడల్పుగా తెరుచుకున్నాయి. భయం, ఆశ్చర్యం కలిసిన ఎక్స్‌ప్రెషన్. రఘు ఆమె చూపుని మెల్లగా, అంగీకారంగా ఎదుర్కొన్నాడు. నమ్మకం కదలలేదు. దృశ్యం స్పష్టంగా ఉంది… రఘు నిస్సందేహంగా ఆల్ఫా. డొమినెన్స్‌లో ఎత్తుగా నిలబడ్డాడు. నేను నేపథ్యంలో, నా అవమానం, అసంబద్ధతని తీవ్రంగా గుర్తిస్తూ ఉన్నాను.
రఘు మొడ్డ ఉబ్బడం మొదలైంది. రక్తం పరుగెత్తుతూ మందంగా, గట్టిగా మారుతోంది. పద్మ కళ్లు దాని మీదే ఉన్నాయి. అయిష్టం, దాచలేని క్యూరియాసిటీ మధ్య చిక్కుకున్న ఎక్స్‌ప్రెషన్.
“స్టాలియన్‌ని కలుసుకో” అని రఘు స్మగ్‌గా గుసగుసలాడాడు. గర్వంతో నిండి ఉంది. “చూస్తున్నావ్ కదా… అతనికి నువ్వు నచ్చావు. కాస్త ప్రేమ చూపించు.”
పద్మ స్తంభించిపోయింది. ఒళ్లంతా వణుకుతోంది. సంకోచం ముఖం మీద రాసి ఉంది. ఆమె సిగ్గుపడే, సంరక్షణలో పెరిగిన గృహిణి. విధేయత, రిజర్వ్‌డ్‌గా ఉండాలని నేర్పించారు. ఈ పరిస్థితి ఆమెని లాగుతుంటే లోపల అంతా వెనక్కి తగ్గుతోంది.
రఘు ఆమె ఆగడం చూసి కళ్లు కుదించాడు. మెల్లగా, ఉద్దేశపూర్వకంగా నైఫ్‌ని కాస్త పైకెత్తాడు. మసక వెలుతురు అంచున మెరిపించింది. ఎక్కువ మాటలు అవసరం లేదు. దగ్గరగా వాలి…
“ప్రతిసారి నువ్వు నాకు అడ్డుపడితే కిరణ్ ధర చెల్లిస్తాడు. ముక్కలు ముక్కలుగా… అతనిలో ఏమీ మిగలకుండా.”
రఘు ఆమె తలని మెల్లగా గైడ్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. పద్మ పెదవులు వణుకుతున్నాయి. ఊపిరి అసమానంగా ఉంది. భయంతో భర్త వైపు ఒక్కసారి చూసింది. మూలలో స్తంభించి, విరిగిపోయి నిలబడి ఉన్నాను. నైఫ్ మళ్లీ మెరిసింది. మాటల్లేని బెదిరింపు గాలి కంటే భారంగా వేలాడింది. ఆమె నిశ్శబ్దమే లొంగుబాటు అయింది.
పద్మ పెదవులు అతని మొడ్డ మీద తేలియాడాయి. సంకోచం ప్రతి కదలికలో కనిపించింది. ఆగింది. ఊపిరి మెల్లగా. కేవలం దగ్గరగా ఉండడమే భరించలేనట్టు. నేను అరవాలనుకున్నాను. ఆమెని లాగాలనుకున్నాను. కానీ నిలబడి చూస్తూనే ఉన్నాను. ఆమె వణుకుతున్న పెదవులు చివరికి అతన్ని తాకాయి. కడుపు మెలితిరిగింది. వికారం పొంగి వచ్చింది. ఆమె ప్రతి చర్య నా అసహాయతని క్రూరంగా గుర్తు చేస్తోంది.
గట్టిగా, పట్టుదలతో అతను ముందుకు నెట్టాడు. పెదవులు తెరవక తప్పని స్థితికి తీసుకొచ్చాడు. తాకిన క్షణం ఆమె ఒళ్లు బిగుసుకుంది. భుజాలు పైకెత్తి తనను తాను కాపాడుకుంటున్నట్టు. అనుకోకుండా వెనక్కి తగ్గింది. అసౌకర్యం స్పష్టంగా కనిపించింది. దవడ సాగదీసుకుని అతని సైజుని సర్దుకుంటోంది. రఘు చేతులు మెల్లగా ఆమె తల వెనకాల పెట్టి ముందుకు గైడ్ చేశాడు. ఆమె ప్రతిఘటించింది. కేవలం కొనను నాకుతోంది. కళ్లు పైకి లేచి, అసౌకర్యంతో మెరిసిపోయాయి. అతని సైజుని నిర్వహించడం కష్టమని స్పష్టంగా కనిపించింది.
మూల నుంచి కల్పన ఈ దృశ్యాన్ని నవ్వుతూ చూస్తోంది. ఆనందం, కంట్రోల్ కలిసిన ఎక్స్‌ప్రెషన్.
“రిలాక్స్ అవ్వు పద్మ” అని మెల్లగా అన్నది. టోన్ ఓదార్పులా ఉంది కానీ కాస్త ఎగతాళితో. “ఇప్పుడు జరగనివ్వడం మంచిది. బహుశా నీకు కూడా నచ్చవచ్చు.” మాటలు గాలిలో నిలిచిపోయాయి. టెన్షన్‌ని మరింత పెంచాయి.
పద్మ తనను తాను స్థిరపరచుకుంది. వణుకుతున్న చేయి రఘు తొడ మీద పెట్టింది. మరో చేయి అనిశ్చితంగా ప్రక్కన తేలియాడింది. ప్రతి కదలిక సంకోచంతో ఉంది. రఘు గట్టి పట్టు కంటే ఎక్కువగా ఆమె సంకల్పంతో కాదు.
కొన్ని టెన్స్ క్షణాల తర్వాత రఘు వెనక్కి తగ్గాడు. అతని మొడ్డ ఈ రాత్రి అతి గట్టిగా ఉంది. పద్మకి కాస్త ఉపశమనం ఇచ్చాడు. నిటారుగా నిలబడి, ఉనికి ఆదేశిస్తోంది. పద్మ కళ్లు అయిష్టంగా కిందికి వాలాయి. అతని వృషణాల మీద నిలిచాయి. వాటి సైజు మా మధ్య తేడాని స్పష్టంగా గుర్తు చేస్తోంది. రఘు గొంతు కాస్త మృదువుగా అయింది కానీ అథారిటీ తగ్గలేదు.
“కొనసాగించు” అని ఆదేశించాడు. “మనస్సుపూర్తిగా చెయ్… లేదంటే…”
పద్మ కనిపించే సంకోచంతో ముందుకు వాలింది. కదలికలు బాధాకరంగా నెమ్మదిగా, అనిశ్చితంగా ఉన్నాయి. వణుకుతున్న పెదవులు అతని మొడ్డ బేస్‌ని తాకి ఒక సంకోచ ముద్దు పెట్టాయి. తర్వాత చిన్న చిన్న నాకులతో పైకి వచ్చాయి. ఆగింది. అసౌకర్యం ప్రతి కదలికలో కనిపించింది. తర్వాత అయిష్టంగా కిందికి వెళ్లి వృషణాలను తాకింది. ఒకదాన్ని కొద్దిసేపు నోట్లోకి తీసుకుంది. చర్యలు యాంత్రికంగా ఉన్నాయి. ఏ ఉత్సాహం లేదు. ఒళ్లులోని టెన్షన్ స్పష్టంగా కనిపించింది. ప్రతి అంగం ఇక్కడ కాకుండా ఎక్కడైనా ఉండాలని కోరుకుంటున్నట్టు చూపిస్తోంది.
రఘు పట్టు విడిచాడు. అతని మొడ్డ భారంగా పద్మ ముఖం మీద పడింది. కొన్ని చుక్కల ప్రీకం ఆమె నుదురు మీద కారింది. అనుకోకుండా పడిన గుర్తు… అతని కంట్రోల్ యొక్క తుది ప్రకటనలా అనిపించింది. ఇది కేవలం శారీరకం కాదు… డొమినెన్స్ యొక్క చిహ్నం. ఆ క్షణంలో అతని పవర్ గురించి ఎలాంటి సందేహం లేకుండా చేసింది.
“ఇప్పుడు స్టాలియన్ ప్రభావం నీ మీద ఎలా ఉందో చూద్దాం” అని రఘు నవ్వుతూ అన్నాడు. పద్మని లేపాడు. కళ్లు ఆమె కళ్లలోకి దిగాయి. వదలని తీరు. దూరంగా చూడమని సవాలు విసురుతున్నట్టు. మెల్లగా చేయి ఆమె కడుపు మీద పెట్టాడు. వేళ్లు పాంటీ అంచు మీద టీజ్ చేస్తూ లోపలికి జారాయి. పద్మ అతని చేతులు తోసుకోవాలని ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమెకు అవకాశం లేదు. గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఒళ్లంతా బిగుసుకుంది. కళ్లు వెడల్పుగా తెరుచుకున్నాయి. భయం, నిశ్శబ్ద వేడుకోలు… రఘు వైపు కాదు. అతని వెనకాల, బయటపడే దారి కోసం, లేదా నేను జోక్యం చేసుకుంటానేమో అని చూస్తున్నట్టు.
“రిజల్ట్స్ తమను తాము చెబుతున్నాయి” అని రఘు స్మగ్‌గా అన్నాడు. చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. మధ్య, ఉంగరపు వేళ్లు మెరిసిపోతున్నాయి. పద్మ తేమతో తడిసి ఉన్నాయి. నేను షాక్ అయ్యాను. ఉద్దేశపూర్వకంగా పైకెత్తి నోటి దగ్గరకి తీసుకువెళ్లి, ఆత్మవిశ్వాసంతో రుచి చూశాడు. నవ్వు సంతృప్తితో వెడల్పైంది. ఆమె ఉత్తేజాన్ని ఇలా బహిరంగంగా చూపించడం నా కడుపులో గుద్దినట్టు తగిలింది… షాక్, అవమానం, ఇంకా నా సిగ్గుకు నేను పూర్తిగా అణచలేని ఒక మెల్లని ఉత్తేజం.
“ఏమనాలి కిరణ్… పుస్సీ అబద్ధం చెప్పదు.”
రఘు తన సమయం తీసుకున్నాడు. రుచిని ఆస్వాదిస్తూ నవ్వు నా వైపే ఉద్దేశించినట్టు అనిపించింది.
“మ్మ్మ్మ్మ్” అని రఘు గొంతు చేస్తూ రుచిని విజయంలా ఆస్వాదించాడు. “ఇప్పుడు నిజమైన మగవాడితో ఉండడం ఎలా ఉంటుందో చూపిస్తాను” అన్నాడు. టోన్ అహంకారంతో నిండి ఉంది. ఉద్దేశపూర్వక కదలికలతో పద్మ బేబీడాల్ స్ట్రాప్స్‌ని భుజాల మీద నుంచి జారవిడిచాడు. ఆమెని దిగుమతి చేయడం మొదలుపెట్టాడు. ఇదిగో… మనం ఎప్పటికీ తిరిగి రాలేని గీత. మా గురించి నేను తెలుసుకున్నదంతా విరిగిపోయే క్షణం.
స్ట్రాప్స్ జారుతుంటే ఆమె మంగళసూత్రం ఒక్క క్షణం కనిపించింది. సన్నని నల్లని పూసలు ఛాతీ మీద ఊగుతున్నాయి. అది ఒక కవచంలా ఉండాల్సింది. మా బంధాన్ని గుర్తు చేయాల్సింది. బదులు అక్కడే వేలాడుతూ… నేను కాపాడలేకపోయిన ప్రతిదానికి నిశ్శబ్ద ఎగతాళిగా మారింది.
నా ఒళ్లులోని ప్రతి నారి నన్ను కదులమని అరిచింది. ఏదైనా చేయమని. ఈ పీడకలను ఆపమని. కానీ కాళ్లు సీసంలా భారంగా ఉన్నాయి. గొంతు గొంతులోనే ఇరుక్కుపోయింది. నేను కేవలం స్తంభించిపోలేదు… నేను విరుగుతున్నాను. ముక్కలు ముక్కలుగా. నా సొంత వైఫల్యం బరువు కింద. ఎప్పుడూ నమ్మాను… అవసరమైనప్పుడు ఆమెని కాపాడతానని. ఆమెకు కావాల్సిన మగవాడిని అవుతానని. కానీ ఇక్కడ ఉన్నాను. నా సొంత స్నేహితుడు ఆమెని నా దగ్గర నుంచి తీసుకుంటుంటే… నేను నిలబడి చూస్తూ, జరగనిస్తున్నాను.
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)