Adultery పద్మ :: సాంప్రదాయ మైన ఒక మధ్య తరగతి ఇల్లాలు కధా

[Arya321]

ఇది ఒక ఇంగ్లీషు స్టోరీ. Nativity కి దగ్గరగా rasanu. ... నా పేరు కిరణ్ . నా వయస్సు 33సం... ఈ స్టోరీ లో నేను చేసిన తప్పు కి ఎలా నన్ను నా భార్య పద్మ ను నా ఫ్రెండ్వా డు కున్నారు.... 

ప్లీజ్ support

[Arya321]

పద్మ – ఒక మధ్యతరగతి భార్య కథ


నా పేరు కిరణ్. వయసు 32. హైదరాబాద్‌లో పుట్టి పెరిగాను. మధ్యతరగతి కుటుంబం. సాఫ్ట్‌వేర్ జాబ్ చేస్తున్నాను. నా భార్య పద్మ. ఆమె కూడా 30 ఏళ్లు. ఇద్దరూ తెలుగు వాళ్లే. ఆమె కూడా హైదరాబాద్‌లోనే పెరిగింది. సాంప్రదాయకురాలు. ఐదు అడుగుల 5 అంగుళాలు. అద్దాలు పెట్టుకుంటుంది. ఒళ్లు మెత్తగా, కర్వీగా ఉంటుంది. ముఖ్యంగా ఆ పిరుదులు… గట్టిగా, గుండ్రంగా, చూస్తే చేయి పెట్టాలనిపిస్తాయి. ఛాతీ 34B. కానీ పిరుదులు వాటిని మించి ఉంటాయి.
మేము లవ్ మ్యారేజ్ చేసుకున్నాం. ఆమె తల్లిదండ్రులు అంగీకరించలేదు. కులం, స్టేటస్ అని గొడవ పెట్టారు. కానీ మేము ఇద్దరం నిర్ణయం తీసుకుని పెళ్లి చేసుకున్నాం.

పెళ్లి రాత్రి… ఆమె వర్జిన్. నేను నెమ్మదిగా, రిథమ్‌గా కదిలాను. మొదట్లో నొప్పి ఉంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని పట్టుకుంది. కానీ కొంతసేపటి తర్వాత ఆమె కూడా వచ్చింది. ఆమె మూయలు విని నాకు కూడా బాగా అనిపించింది. అయినా ఆ రాత్రి ఆమెకు నొప్పి ఎక్కువగానే ఉంది. తర్వాత రోజుల్లో కూడా మా సెక్స్ సాధారణంగానే సాగింది. నేను సన్నగా ఉంటాను. కింద 5.5 అంగుళాలు మాత్రమే. మందం తక్కువ. సిగరెట్ ఎక్కువగా కొడతాను . ఆమె ఏమీ చెప్పదు. సాంప్రదాయకురాలు కాబట్టి. కానీ ఆ నిశ్శబ్దం నన్ను బాధిస్తుంది.
పెళ్లయి ఒక సంవత్సరం తర్వాత మా జాబ్ చెన్నైకి ట్రాన్స్‌ఫర్ అయింది. ఇద్దరం కలిసి చెన్నై వచ్చి సెటిల్ అయ్యాం. నేను ఆఫీస్‌కి వెళ్తాను. పద్మ ఇంట్లోనే ఉంటుంది. హౌస్‌వైఫ్. ఇల్లు చక్కగా చూసుకుంటుంది. రోజూ నా కోసం భోజనం సిద్ధం చేసి ఉంచుతుంది. సాయంత్రం నేను వచ్చేసరికి ఆమె స్నానం చేసి, చీర లేదా సాధారణ డ్రెస్సు వేసుకుని ఉంటుంది. ఆమెను చూస్తే ఇంకా కాస్త కామం కలుగుతుంది. కానీ నా శక్తి ఎప్పుడూ సరిపోదు అని నాకే తెలుసు.












remove duplicate paragraphs by line

[Subbu534]

Nice start bro

[Arya321]

చెన్నై ఆఫీస్‌లో నేను రఘుని కలిశాను. అతను కూడా 32 ఏళ్లు. నా కాలీగ్. మొదట్లో సాధారణంగా మాట్లాడుకున్నాం. కానీ కొన్ని నెలల్లో మంచి స్నేహితులయ్యాం. రఘు పూర్తిగా నాకు విరుద్ధం. నేను టిమిడ్‌గా, ఎప్పుడూ వెనకబడి ఉంటాను. అతను బోల్డ్. గట్స్ ఉన్న అబ్బాయి. ఏ పనైనా ధైర్యంగా చేస్తాడు. బాడీ జిమ్‌కి వెళ్లి బాగా కట్టుకున్నాడు. ఛాతీ, చేతులు, భుజాలు గట్టిగా ఉంటాయి. నల్లగా, షైన్‌గా ఉంటాడు. చూస్తేనే ఆల్ఫా అనిపిస్తాడు. అతని భార్య కల్పన. 30 ఏళ్లు. సన్నగా, అథ్లెటిక్ బాడీ. కాళ్లు పొడవుగా. లెగ్గింగ్స్ వేసుకుంటే పిరుదులు బయటకు కనిపిస్తాయి. చూస్తే కళ్లు అక్కడే నిలిచిపోతాయి.
రఘు ఇంట్లో ఒకసారి మాకు రాత్రి భోజనానికి పిలిచాడు. అప్పటి నుంచి మా ఇద్దరి కుటుంబాలు దగ్గరయ్యాయి. కొన్నిసార్లు వాళ్లు మా ఇంటికి వస్తారు. కొన్నిసార్లు మేము వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తాం. రఘు మాటలు ఎప్పుడూ సెక్స్ గురించే ఉంటాయి. పద్మను చూసి ఉద్దేశపూర్వకంగా ఫాల్తూ మాటలు అంటాడు. “అత్తగారు… ఈ చీర ఎంత బాగుంది… వెనక నుంచి చూస్తే ఇంకా బాగుంది” అని నవ్వుతూ అంటాడు. కల్పన నవ్వుతూ “వదులు రఘు… అతని హాస్యం అలాగే” అంటుంది. కానీ రఘు కళ్లలో ఏదో లెక్కించినట్టు ఉంటుంది. నేను ఏమీ మాట్లాడలేను. నా టిమిడ్‌నెస్ అలాగే ఉంటుంది.
ఒకసారి పద్మ తన ఇంటికి వెళ్లింది. కల్పనకు పని డెడ్‌లైన్లు. ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రఘు నా భుజం మీద చెయ్యి వేసి “రా కిరణ్… బయటకు వెళ్దాం. ఏదో ఫన్ చేద్దాం” అన్నాడు.
మేము బయటకు వెళ్లాం. రోడ్డు మీద ఒక గుంపు అడ్డుపడింది. మందు తాగి ఉన్నాయి. ఒకడు నన్ను తోసాడు. నేను భయపడి నిలబడిపోయాను. రఘు ముందుకు వచ్చి “మచ్చా… జాగ్రత్తగా చూసుకో” అని గట్టిగా అన్నాడు. వాళ్లు నవ్వుతూ చుట్టుముట్టారు. అప్పుడు రఘు జేబులో నుంచి ఒక చిన్న ఫోల్డింగ్ నైఫ్ తీశాడు. వెంటనే వాళ్లు వెనక్కి తగ్గి పారిపోయారు.
నా గుండె బాగా కొట్టుకుంది. రఘు ఆ నైఫ్‌ని మళ్లీ జేబులో పెట్టుకున్న తీరు చూసి నాకు అసూయ వచ్చింది. అతను ఎప్పుడూ అలాగే. భయం లేకుండా. జిమ్ బాడీతో, ధైర్యంతో నిలబడతాడు. నేను వెనకబడి ఉంటాను.
పబ్‌లో కూర్చున్నాం. తాగుతూ ఉన్నాం. ఒకసారి యూరినల్‌కి వెళ్లాం. నేను నెమ్మదిగా జిప్ తీశాను. కళ్లు అటూ ఇటూ తిప్పుతుంటే… రఘు వైపు పడ్డాయి.
అతనిది… మందంగా, నల్లగా, బరువుగా వేలాడుతోంది. కోక్ క్యాన్ లాగా. జిమ్‌లో కట్టిన బాడీకి సరిపోయేలా పెద్దగా ఉంది. చూసి నా ఊపిరి ఆగిపోయింది. నా చెయ్యి వణికింది. నా సొంతది చూసుకుంటే సిగ్గు వేసింది. రఘు చిన్నగా నవ్వాడు. జిప్ వేసుకుని బయటకు వెళ్లాడు. నా భుజం మీద చెయ్యి వేస్తూ వెళ్లాడు. ఆ స్పర్శ కూడా భారంగా అనిపించింది.
తిరిగి టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాం. నేను మౌనంగా ఉన్నాను. రఘు “ఏమైంది రా? అకస్మాత్తుగా నోరు మూసుకుపోయావ్” అన్నాడు.
“ఏమీ లేదు… కాస్త అలసిపోయాను” అన్నాను.
“లేదు రా. చెప్పు. నీ మనసులో ఏముంది?”
నేను తడబడుతూ… “నేను… చాలా సరిపోవడం లేదు అనిపిస్తోంది. పద్మకు… నేను సరిపోనట్టు ఉంది.”
రఘు పెద్దగా నవ్వాడు. “ఏమిటి రా ఇది? ఇంతకాలం నీలో ఇది దాగి ఉందా?” అని నవ్వుతూ అన్నాడు. తర్వాత దగ్గరికి వచ్చి మెల్లగా… “అమ్మాయిలకు కేవలం ప్రయత్నం చాలదు. కాన్ఫిడెన్స్ కావాలి. కమాండ్ కావాలి. నువ్వు ఎప్పుడూ పాసివ్‌గానే ఉంటావ్. నీ బాడీ కూడా అలాగే.”
నేను ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను. మిగతా రాత్రి అంతా మందు తాగుతూ గడిచింది. ఇంటికి వచ్చి గెస్ట్ రూమ్‌లో పడుకున్నాను.
ఉదయం లేచినప్పుడు తల బాగా నొప్పి పెట్టింది. గత రాత్రి నేను చెప్పిన మాటలు, ఆ యూరినల్ సీన్ అన్నీ గుర్తుకు వచ్చాయి.
అప్పుడు…
థడ్… థడ్… థడ్…
రఘు గది నుంచి హెడ్‌బోర్డ్ కొట్టుకుంటున్న శబ్దం. కల్పన మూయలు. గట్టిగా, నెమ్మదిగా, రిథమిక్‌గా. నా గుండె కుంచుకుపోయింది. గత రాత్రి చూసిన ఆ పెద్దది గుర్తుకు వచ్చింది. ఒకసారి “పద్మ” అని అన్నట్టు వినిపించింది. కానీ నా మనసు పని చేస్తోందేమో అనిపించింది...

నేను దిండు తల మీద పెట్టుకుని పడుకున్నాను. శబ్దాలు ఆగలేదు. నా లోపల ఏదో ఒక బూతు, అసూయ, అసహాయత కలిసి ఉడుకుతోంది.
ఇంకా రఘుని చూడాల్సి వస్తుంది…
ఇంకా పద్మ ఊరు నుండి తిరిగి రావాల్సి ఉంది…



Raghu pic







My wife padma pic

[suresh0328]

[Arya321]

రఘు ఫ్యామిలీ కూడా మా ఇంట్లో రెండో పోర్షన్ లోకి దిగారు.. Tharvatha రోజు పద్మ oru నుండీ వచ్చింది... అప్పటి నుండి అందరం కలిసి భోజనం చేసే వాళ్ల ము.. అయితే రఘు భార్య కొంచెం మోడర్న్.. పద్మ కూడా మోడర్న్ కాని కల్పన చాలా ఫాస్ట్..

రోజు వాళ్ల రూమ్ లో నుండి నైట్స్ పెద్దా పెద్దా సౌండ్ వచ్చేవి.. కల్పన పెద్దగా moans చేస్తూ ఉండేది.. అలాగే రఘు కూడా ఆ ఆ ah aha ani sounds చేసేవారు.... కనీసం 1 అవర్ సౌండ్ వచ్చేవి... కాని మాకు నిద్ర పట్టేది కాదు... నా భార్య పద్మ కూడా కళ్లు మూసుకొని ఆ సౌండ్ vinta undedi...


ఒక ఉదయం బ్రేక్‌ఫాస్ట్ సమయంలో రఘు వారి యానివర్సరీ గురించి మాట్లాడాడు.
“రా, కల్పనకి ఏదో బాగా ఉన్నది కొనుక్కుందాం. ఫన్‌గా ఉంటుంది” అన్నాడు. అతని ముఖంలో పెద్ద నవ్వు, పూర్తి ఉత్సాహం.
నాకు అంత ఆసక్తి లేదు. కానీ వీకెండ్ కదా అని అనుకున్నాను. పద్మకి కూడా ఏదైనా కొనుక్కుంటే మా మధ్య కాస్త మంట పెరగవచ్చు అనిపించింది.
మేము విక్టోరియా సీక్రెట్‌కి వెళ్లాం. నేను షాప్‌లో కాస్త అసౌకర్యంగా తిరుగుతూ, చివరికి పద్మకి రెండు బేబీడాల్ లింగరీలు ఎంచుకున్నాను. ఒకటి పారదర్శక తెలుపు, మరొకటి బోల్డ్ నలుపు. రెండింటికీ క్రాచ్‌లో స్నాప్ క్లోజర్స్ ఉన్నాయి. ఆమె సాధారణంగా వేసుకునే మెత్తని కాటన్ పైజామాలకు పూర్తి విరుద్ధం. కానీ అనుకున్నాను… ఎందుకు కొత్తగా ప్రయత్నించకూడదు? బహుశా ఇది మా మధ్య చాలాకాలంగా లేని మంటను మళ్లీ రాబట్టవచ్చు.
ఇంటికి వచ్చి పద్మకి బ్యాగ్ ఇచ్చాను. ఆమె రియాక్షన్… నిరాశపరిచేది. లింగరీని చూసి చిన్నగా, మర్యాదపూర్వకంగా నవ్వి “థాంక్స్” అని మాత్రమే అన్నది. ఎక్సైట్‌మెంట్ లేదు, క్యూరియాసిటీ లేదు. కేవలం బాధ్యతగా చెప్పినట్టు అనిపించింది. నా నిరాశను దాచుకుని ఏమీ అడగలేదు.
ఆ సాయంత్రం లివింగ్ రూమ్‌లో కూర్చుని ఉంటే మాస్టర్ బెడ్‌రూమ్ నుంచి ఒక శబ్దం వినిపించింది. మొదట మెల్లగా, అప్పుడప్పుడు నవ్వులు, మూతపడిన గొంతులు. తర్వాత స్పష్టంగా కల్పన నవ్వులు, మెల్లని ఊపిరులు, రఘు మందమైన గొంతు గోడల గుండా వచ్చాయి. రఘు కొన్న గిఫ్ట్స్‌తో వాళ్లు ఇప్పటికే మంచి వినియోగం చేస్తున్నారని స్పష్టం. ఆ అవగాహన నాకు వింత మిక్స్‌డ్ భావాలు కలిగించింది – అసూయ, సిగ్గు, ఇంకా ఒప్పుకోవడానికి ఇష్టపడని ఒక వింత క్యూరియాసిటీ.
పద్మ కూడా విన్నది. వాళ్ల బెడ్‌రూమ్ తలుపు వైపు చూసింది. ఆమె ముఖంలో ఏమీ చదవలేని భావం. కాసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత నా వైపు తిరిగి, నేను ఇచ్చిన తెల్లని లింగరీని పైకెత్తి…
“మగవాళ్లు చాలా అసహ్యం” అని నటిస్తూ అన్నది. టెన్షన్ తగ్గించింది. నేను సగం నవ్వుతూ, సగం ఆశతో చూస్తుంటే ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. కొద్దిసేపటికి తిరిగి వచ్చింది – ఆ పారదర్శక తెల్లని బేబీడాల్ వేసుకుని.
నా ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమె… అద్భుతంగా కనిపించింది. సన్నని గుడ్డ ఆమె ఒళ్లును అన్ని సరైన చోట్లా తగిలి ఉంది. మెత్తని వస్త్రం ఆమె కాస్త సిగ్గుపడుతున్న, అయినా కాన్ఫిడెంట్ లుక్‌తో అందంగా కనిపించింది.
“చూసుకో” అని టీజింగ్‌గా అన్నది. చిన్న నవ్వు. “కానీ ఇవి స్పెషల్ ఆకేజన్స్‌కే.”
షాప్‌లోని అసౌకర్యం అంతా విలువైనదిగా అనిపించింది. బెడ్‌రూమ్ లైట్ మెత్తగా ప్రకాశిస్తుంటే ఆమె నిలబడి ఉన్న దృశ్యం… ఒక్క క్షణం అన్నీ సరిగ్గా అనిపించాయి. సింపుల్‌గా, ఇంటిమేట్‌గా, మాకు సొంతంగా.
సాయంత్రం సాగేకొద్దీ బయటకు వెళ్లాలన్న ఆలోచన పోయింది. అందరం కలిసి ఇంట్లోనే నిశ్శబ్ద రాత్రి గడపాలని నిర్ణయించుకున్నాం. రఘు ఎప్పటిలాగే చారిజ్మాటిక్‌గా…
“ట్రూత్ ఆర్ డేర్ ఆడుదాం… కాస్త స్పైస్ పెడదాం” అన్నాడు. మందు బాగా పారింది. కల్పన బార్‌టెండర్ పాత్ర పోషించింది. నా గ్లాస్‌లో ప్రతిసారీ ఎక్కువే పోసింది. త్వరలోనే రాత్రి అంచులు మసకబారడం మొదలైంది....











నిద్ర త్వరగా పట్టింది. గది నిశ్శబ్దం వెనకాల ఉన్న లైవ్లీ ఎనర్జీకి పూర్తి విరుద్ధం. కానీ ఆ నిద్ర ప్రశాంతం కాదు. నా కలల్లో మూతపడిన సంభాషణల ముక్కలు… “నాటీయెస్ట్ ఫాంటసీలు”, “ఎప్పుడైనా స్వాప్ చేయాలని సాహసించావా” అనే మాటలు నవ్వులతో కలిసి వచ్చాయి. అది సర్రియల్‌గా అనిపించింది. నా సబ్‌కాన్షియస్ నా పెరుగుతున్న అసౌకర్యాన్ని పెద్దది చేస్తోంది.
ఒక గంట లేదా అంతకంటే ఎక్కువ సేపటి తర్వాత లేచాను. ఇల్లు మరింత నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఉత్సాహపూరిత నవ్వులు ఇప్పుడు బరువైన, ఇంటిమేట్ గుసగుసలుగా మారాయి. నా క్యూరియాసిటీ గెలిచింది… లేదా ఛాతీలో నూరుతున్న అసౌకర్యం. ఏదైనా, నేను మెల్లగా పడక నుంచి లేచి మసకగా వెలుగుతున్న హాల్‌వేలోకి నడిచాను. అడుగులు జాగ్రత్తగా, ఉద్దేశపూర్వకంగా.
దగ్గరికి వెళ్లేకొద్దీ గాలి మరింత ఛార్జ్డ్‌గా అనిపించింది. ఇప్పుడు అది ఇంటిమేట్‌గా, భారంగా ఉంది. లివింగ్ రూమ్ మూలనుంచి చూస్తే నేను స్తంభించిపోయాను. రాత్రి పార్టీ అవశేషాలు చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి – మరచిపోయిన సీసా, ఖాళీ గ్లాసులు, ముడతలు పడ్డ నాప్కిన్లు. ఆ గందరగోళం మధ్య రఘు, పద్మ ఇద్దరే కౌచ్ మీద కూర్చుని ఉన్నారు.
పద్మ చుట్టుకుని ఉంది. దుప్పటి ఆమె భుజాల మీద వదులుగా ఉంది. ముఖం కాస్త దూరంగా తిప్పి ఉంది. రఘు చాలా దగ్గరగా… చాలా దగ్గరగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని శరీరం ఆమె వైపు తిరిగి ఉంది. గొంతు మెల్లగా, ప్రోత్సహిస్తున్నట్టు. అతని భంగిమ రిలాక్స్‌డ్‌గా ఉన్నా, కళ్లలో ఉన్న ఇంటెన్సిటీ నా కడుపును మెలిపెట్టింది.
కల్పన ఎక్కడ? ఆ ఆలోచన నాకు షాక్ ఇచ్చింది. కానీ నేను కదలలేకపోయాను. ఏమి జరుగుతోందో ఆపలేకపోయాను. హాల్‌వే నీడల్లో దాక్కుని, ఊపిరి పట్టుకుని వినడానికి ప్రయత్నించాను.
గెస్ట్ రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చి, హృదయం గట్టిగా కొట్టుకుంటుంటే హాల్‌లో నెమ్మదిగా నడిచాను. లివింగ్ రూమ్ నుంచి వచ్చే మసక వెలుతురు గోడల మీద పొడవైన నీడలు వేస్తోంది. లోపలి అసౌకర్యం మరింత పెరిగింది. దగ్గరికి వెళ్లేకొద్దీ వాళ్ల మెల్లని గొంతులు స్పష్టంగా వినిపించాయి.
అకస్మాత్తుగా పద్మ గొంతు నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. పదునుగా, కంగారుతో…
“నువ్వేం చేస్తున్నావ్ అనుకుంటున్నావ్?” అని అడిగింది. ఆమె టోన్‌లో అవిశ్వాసం, అలారం కలిసి ఉన్నాయి. కానీ నన్ను లేదా కల్పనని లేపకూడదని నియంత్రించుకుంది.
నేను స్తంభించిపోయాను. ఊపిరి పట్టుకుని మూలనుంచి చూశాను. పద్మ కౌచ్ మీద నిటారుగా కూర్చుంది. శరీరం టెన్స్‌గా, గార్డెడ్‌గా. దుప్పటిని భుజాల మీద గట్టిగా పట్టుకుంది. కళ్లు వెడల్పుగా రఘు వైపు చూస్తున్నాయి. రఘు చాలా దగ్గరగా కూర్చుని ఉన్నాడు.
ఆమె ఒక జింక హెడ్‌లైట్‌లో చిక్కినట్టు… శరీరం బిగుసుకుపోయి, కళ్లు షాక్ నుంచి లెక్కించడం వైపు మారుతున్నాయి. పెదవులు కాస్త తెరిచి ఉన్నాయి. సరైన మాటలు వెతుకుతున్నట్టు. కానీ ఇంకేమీ రాలేదు.
రఘు మాత్రం పూర్తిగా ఈజీగా ఉన్నాడు. కౌచ్‌కి వాలి, క్యాజువల్ కాన్ఫిడెన్స్‌తో. ఆ సరళత ఈ క్షణాన్ని మరింత అసౌకర్యంగా చేసింది. అతని నవ్వు మెల్లగా ఉంది కానీ ఉంది – ప్రిడేటరీ, స్మగ్‌గా. వాళ్ల మధ్య గాలి భారంగా, మాటల్లేని టెన్షన్‌తో నిండి ఉంది. నా చర్మం జలదరించింది.
రఘు ఆగలేదు, సందేహించలేదు. పద్మ మణికట్టును గట్టిగా పట్టుకుని కిచెన్ దాటి ఇంటి వెనకాల ఉన్న డెన్‌వైపు తీసుకెళ్లాడు – అతని పర్సనల్ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ జోన్. రాత్రి ఫుట్‌బాల్ గేమ్స్, పెద్ద పార్టీల కోసం రూపొందించిన గది. బెడ్‌రూమ్స్‌కి చాలా దూరం. ఏమి జరిగినా వినిపించకుండా.
ఆ లొకేషన్ ఎంపిక ఉద్దేశపూర్వకమని నాకు అర్థమైంది. ఛాతీలో చలి పరిగెత్తింది. ఇది ఇంపల్సివ్ కాదు. రఘు ప్లాన్ చేశాడు. ఆ ఆలోచనతో నా పిడికిల్లు బిగుసుకుపోయాయి. కానీ కాళ్లు కదలలేదు. హాల్‌వే మూలలో నిలబడి, కోపం, భయం మధ్య చిక్కుకుని, డెన్ నుంచి వచ్చే మెల్లని శబ్దాలు వింటున్నాను...








హెచ్చరిక లేకుండా రఘు పద్మని డెన్‌లోకి తీసుకెళ్లి వెంటనే కౌచ్ మీద నెట్టాడు. ఆమె గొంతు మెల్లగా, వణుకుతూ…
“రఘు, నువ్వేం చేస్తున్నావ్?” అని అడిగింది. నా గుండె కొట్టుకునే శబ్దం మీద ఆమె మాటలు కాస్త వినిపించాయి. ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ రఘు పెద్ద శరీరం ఆమె మీద వాలి, ఏ ప్రయత్నం వ్యర్థం అనిపించేలా చేసింది.
మసక వెలుతురు డెన్‌లో పొడవైన నీడలు వేసింది. బయట దూరంగా ట్రాఫిక్ హమ్ మాత్రమే ఛార్జ్డ్ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. కౌచ్ క్రీక్ ప్రతి సారి బిగ్గరగా వినిపించింది. ప్రతి మెల్లని ఊపిరి గోడలు దగ్గరవుతున్నట్టు అనిపించింది.
నేను మసకగా వెలుగుతున్న కిచెన్ గుండా నెమ్మదిగా వెళ్లి బార్ ఏరియా దగ్గర నిలబడ్డాను. అక్కడ నుంచి ఎవరూ చూడకుండా చూడవచ్చు. నా వ్యూపాయింట్ నుంచి పద్మ రఘు అడ్వాన్స్‌లను తోసిపుచ్చుతూ, గొంతు వణుకుతూ…
“రఘు… ఏమిటిది…?” అని తొట్రుపాటుతో అన్నది. “కిరణ్ బెడ్‌రూమ్‌లో నా కోసం వేచి ఉన్నాడు.” ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కదలికలు తొందరపాటుతో, అయినా అనిశ్చితంగా. రఘు వేగంగా ఉన్నాడు. అతని పెద్ద ఫ్రేమ్ గ్యాప్‌ని మూసేసి, మెల్లగా కానీ గట్టిగా ఆమెని మళ్లీ కౌచ్ మీద నొక్కాడు. అతని ఓవర్‌పవరింగ్ ప్రెజెన్స్‌తో రెసిస్టెన్స్‌కి చోటు లేదు.
“కేవలం ఒకటి చూపించాలని” అన్నాడు రఘు. నవ్వు వెడల్పుగా, డిస్ఆర్మింగ్‌గా. కానీ టోన్‌లో అసౌకర్యకరమైన అండర్‌కరెంట్ ఉంది. అతని క్యాజువల్ డీమీనర్ గదిలోని టెన్షన్‌కి పూర్తి విరుద్ధం. అతని ఉద్దేశాలను మరింత భయంకరంగా చేసింది...














“కేవలం ఒకటి చూపించాలని” అన్నాడు రఘు. నవ్వు వెడల్పుగా, డిస్ఆర్మింగ్‌గా. కానీ టోన్‌లో అసౌకర్యకరమైన అండర్‌కరెంట్ ఉంది. అతని క్యాజువల్ డీమీనర్ గదిలోని టెన్షన్‌కి పూర్తి విరుద్ధం. అతని ఉద్దేశాలను మరింత భయంకరంగా చేసింది.
“రేపటికి ఉంచుకోవచ్చు కదా?” అని పద్మ నిరసన వ్యక్తం చేసింది. గొంతు ఇప్పుడు కాస్త గట్టిగా ఉంది కానీ ఇంకా అసౌకర్యంతో. కళ్లు కిచెన్ వైపు చూశాయి. తప్పించుకునే ఆశ మెరిసింది. “కిరణ్ బెడ్‌లో నా కోసం వేచి ఉన్నాడు” అని మళ్లీ అన్నది. నా పేరు చెప్పి పరిస్థితిని సహేతుకంగా నిలబెట్టాలని ప్రయత్నిస్తున్నట్టు.
“కిరణ్ నిద్రపోయాడు” అని రఘు మెల్లగా నవ్వాడు. టోన్ స్మగ్ కాన్ఫిడెన్స్‌తో నిండి ఉంది. “నమ్ము… అతను ఇప్పుడు లేవడు. ఆ లైట్‌వెయిట్‌కి మందు సహించదు.” నన్ను అసంబద్ధంగా తోసిపుచ్చిన ఆ క్యాజువల్ మాట నన్ను గాయపరిచింది. ఈ వక్ర సన్నివేశంలో నేను కేవలం ఒక ఆఫ్టర్‌థాట్‌లా అనిపించాను.
పద్మ ముఖం భావాల తుఫాను… భయం, కంగారు, ఇంకా నాకు అర్థంకాని ఏదో. ఆమె నిశ్శబ్దం సాగింది. బరువైన, మాటల్లేని ఆలోచనలతో. ఒక క్షణం ఆమె పరిగెత్తిపోతుందేమో అనిపించింది. కళ్లు హాల్‌వే వైపు చూశాయి. అవకాశాలను లెక్కిస్తున్నట్టు. కానీ తర్వాత భుజాలు బిగుసుకుపోయాయి. ఒక నిశ్శబ్ద రిజాల్వ్ ఆమె మీద కూర్చుంది. ఇది కేవలం భయం కాదు… ఇది ఒక స్త్రీ తన ఎంపికల బరువుతో పోరాడుతోంది. లాయల్టీ, పెంపకం, రఘు బ్రహ్మాండంగా వేస్తున్న ప్రెజర్ మధ్య చిక్కుకుపోయింది.
రఘుకి ఇది కేవలం ఇంపల్సివ్ మూవ్ కాదు… ఇది అతను ఎవరినైనా తన ఇష్టానికి వంచగలనన్న నమ్మకం యొక్క కాలిక్యులేటెడ్ ప్రదర్శన. అతనికి బౌండరీలు అడ్డంకులు కావు… అవి అతని డొమినెన్స్‌ని టెస్ట్ చేసే పరీక్షలు. ఈ సాహసోపేత కాన్ఫిడెన్స్, లిమిట్స్‌ని గుర్తించని తిరస్కారం… అతన్ని ఆకర్షణీయంగా, అదే సమయంలో లోతుగా అసౌకర్యకరంగా చేస్తుంది.
రఘు నా ఉనికిని అంత సులభంగా తోసిపుచ్చాడు. నేను ఆమె భర్త కాకుండా కేవలం ఒక అసంబద్ధ బైస్టాండర్‌లా. ఆ క్యాజువల్ డిస్మిసల్ నన్ను గాయపరిచింది. అతని ఉద్దేశాల లోతును ఇంకా స్పష్టం చేసింది. పద్మ ముఖం పాలిపోయింది. అతని మాటల బరువు దిగుతున్నకొద్దీ ఆమె ఎక్స్‌ప్రెషన్ మారింది. కళ్లు వెడల్పుగా, పానిక్‌తో నిండి, గది అంతా చూస్తున్నాయి. తప్పించుకునే దారి వెతుకుతున్నాయి.
“రఘు, నేను నిజంగా కిరణ్ దగ్గరికి వెళ్లాలి” అని పద్మ అన్నది. గొంతు మునుపటి కంటే స్థిరంగా ఉంది. ఒక తీగ డిఫయన్స్ కనిపించింది.
ఆమె కళ్లు గది అంతా తిరిగాయి. ఎగ్జిట్ కోసం, లేదా కనీసం ఒక అల్లీ కోసం. లోపలి యుద్ధం ఆమె మారుతున్న భంగిమలో కనిపించింది. ఆమె పెంపకం యొక్క విలువలు – శాంతి కాపాడాలని చెబుతున్నాయి – మరియు తన గౌరవాన్ని కాపాడుకోవాలనే ప్రాథమిక ఇన్‌స్టింక్ట్ మధ్య చిక్కుకుంది.
“ఇది జరగనట్టు అనుకుందాం” అని కొనసాగించింది. గొంతు మెల్లగా, ఆందోళనతో, వివాహాన్ని కాపాడే సన్నని దారాలు తెగిపోతాయనే భయంతో.
రఘు నవ్వు అలాగే ఉంది. ఆమె రెసిస్టెన్స్‌తో కదలలేదు. కౌచ్‌కి వాలి, అసౌకర్యకరమైన సరళతతో…
“నువ్వు వెళ్లవచ్చు” అన్నాడు. గొంతు ప్రశాంతంగా, చాలా క్యాజువల్‌గా. “కానీ ముందు… నీకు ఒక ప్రెజెంట్.” అతని నవ్వు ఉంది కానీ వెచ్చదనం లేదు… కేవలం ఏదో చీకటి జాడ. మర్యాద యొక్క పైపూత లోపలి మెనస్‌ని మరింత పెంచింది. అతని హానిలేని మాటలు స్పష్టమైన కోయర్షన్‌తో నిండి ఉన్నాయి.
“నువ్వే అన్‌రాప్ చేయాలి” అని రఘు టీజ్ చేశాడు. దగ్గరికి వాలి, గొంతు మెల్లగా, టాంటింగ్‌గా.
పద్మ బిగుసుకుపోయింది. అసౌకర్యం స్పష్టం.
“ఏమిటి అన్‌రాప్ చేయాలి?” అని సంకోచంగా అడిగింది. గొంతు గుసగుసలా.
రఘు స్మైర్క్ వెడల్పైంది. కిందికి చూసి, తన బాక్సర్స్‌లో పెరుగుతున్న ఉబ్బును సూచించాడు.
“ఇది” అని సింపుల్‌గా అన్నాడు. ఆ ఒక్క మాట అర్థం పూర్తిగా స్పష్టం చేసింది. అపార్థానికి చోటు లేదు.
పద్మ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆ శబ్దం గదిలోని మందమైన టెన్షన్‌ని చీల్చింది. కళ్లు వెడల్పుగా, రఘు షార్ట్స్‌లోని స్పష్టమైన ఉబ్బు మీద నిలిచాయి. అతని ఉద్దేశాల అవగాహన షాక్‌లా తగిలింది. ఆమె నోటి మీద చేయి పెట్టుకుంది. షాక్ స్పష్టంగా కనిపించింది.
“రఘు, ఆపు. దయచేసి నువ్వేం చేస్తున్నావో ఆలోచించు…” అని వేడుకుంది. గొంతు భయం, లోపలి కలకలంతో వణుకుతోంది. “కిరణ్… అతని బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అని అనుకుంటే అతను నాశనమైపోతాడు…” అని కొనసాగించింది. మాటలు తడబడుతున్నాయి. నా పేరు చెప్పినా నేను జోక్యం చేసుకుంటానేమో అన్నట్టు. “నేను అతని భార్య!” ‘భార్య’ అనే మాట మీద గొంతు కాస్త విరిగింది. ఆ మాట మోస్తున్న బరువు – కమిట్‌మెంట్, ప్రేమ, ఇప్పుడు ప్రమాదకరంగా సన్నబడుతున్న బౌండరీలు.
ఆమె కళ్లు ఒక్క క్షణం దూరంగా చూశాయి. నిజమైన బాధ ఆమె కంపోజర్‌ని చీల్చింది. ఇది కేవలం భయం కాదు… ఇది లోతైనది. ఆమె వివాహ ప్రమాణాల బరువు, ఎదురుగా జరుగుతున్న రియాలిటీతో తాకిడి పడుతోంది. ఆమె గట్టిగా పట్టుకున్న సాంప్రదాయ విలువలు, రఘు ముడి, కోయర్సివ్ ఫోర్స్ మధ్య స్టార్క్ క్లాష్. ఆమె సంకోచం కేవలం రెసిస్టెన్స్ కాదు… అది లోతుగా నాటుకున్న సూత్రాలు, తాను ఎంచుకోని అసాధ్య పరిస్థితి మధ్య ఒక స్త్రీ యొక్క పోరాటం.
రఘు ఆమెని తొందరపెట్టలేదు. నిలబడి, చేతులు వదులుగా ప్రక్కన, ఎక్స్‌ప్రెషన్ మోసపూరితంగా ప్రశాంతంగా.
“నీ సమయం తీసుకో” అని మెల్లగా అన్నాడు. గొంతు తేనెలా ఉంది కానీ మాటల్లేని అథారిటీతో. “నేను నువ్వు నిజంగా చూడాలని కోరుకుంటున్నాను.” ఇది ఒక పెర్ఫార్మెన్స్ అంతే… డొమినెన్స్ యొక్క యాక్ట్. కేవలం పద్మ కోసం కాదు… అదృశ్య ప్రేక్షకుడినైన నా కోసం కూడా.
“దయచేసి రఘు, నన్ను ఇలా చేయమనకు” అని పద్మ గుసగుసలాడింది. గొంతు వణుకుతోంది. కానీ ఆమె మాటలు అతనికి చేరనట్టు. అతని చూపు ఆమె మీదే ఉంది. వదలని.
“నువ్వు ఇలా ఎలా చేయగలవు?” అని పద్మ గొంతు పగిలిపోయింది. కారణం చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తూ, చేతులు పిడికిల్లుగా బిగించింది.
“కల్పన గురించి? ఆమెని ఇలా ఎలా మోసం చేయగలవు?”..









రఘు నవ్వాడు. ఆమె మాటలను తోసిపుచ్చాడు.
“కల్పన ప్రతిరోజూ చూస్తుంది. ఇప్పుడు నీది. కేవలం లాగేయ్… అప్పుడు వెళ్లిపోవచ్చు.” అతను దగ్గరికి వాలాడు. అతని ఎత్తైన ఫ్రేమ్ దాదాపు ఆమెని నొక్కుతోంది. కాళ్లు ఆమె కాళ్లను బ్రాకెట్ చేశాయి. షార్ట్స్‌లోని ఉబ్బు ఇప్పుడు ఆమె ముఖం స్థాయిలో ఉంది. దాని ఉనికి ఓవర్‌వెల్మింగ్‌గా, విస్మరించలేనిదిగా.
పద్మ ఊపిరులు త్వరగా, మెల్లగా వస్తున్నాయి. ఆమె కూర్చుని, ఈ క్షణం బరువుతో స్తంభించిపోయింది. గదిలోని టెన్షన్ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆమె వెడల్పైన కళ్లు ముందున్న పెరుగుతున్న ఉబ్బు మీదే నిలిచాయి. అది ఆమె దృష్టిని, సంకల్పాన్ని తన అధీనంలోకి తీసుకున్నట్టు.
“కేవలం చూడు… అప్పుడు వెళ్లిపోవచ్చు” అని ఆమె వణుకుతూ గుసగుసలాడింది. గొంతు అంత మెల్లగా ఉంది, ఆ భారమైన నిశ్శబ్దంలో దాదాపు కనిపించకుండా పోయింది.
రఘు నవ్వు వెడల్పైంది. కాన్ఫిడెన్స్ కదలలేదు.
“సరే. కేవలం ఒక చూపు. కానీ నిజం చెప్పాలంటే…” అని గొంతు మరింత మెల్లగా, టీజింగ్‌గా దిగింది. “నువ్వు కేవలం ఒక పీక్ కంటే కాస్త ఎక్కువ కావాలనుకోవచ్చు.”
పద్మ సంకోచం కాస్త తగ్గడం నాకు కనిపించింది. ఆమె చేయి వేస్ట్‌బ్యాండ్ దగ్గర తేలియాడుతోంది. భావాల సుడిగాలి – అపరాధం, భయం, ఇంకా అనుమతించని ఒక క్యూరియాసిటీ మెరుపు. ఆమె సాంప్రదాయ పెంపకం ఎదురుగా ఉన్న రియాలిటీతో తీవ్రంగా ఢీకొంది. ఇది నిజంగా ఆమెనా? పెళ్లి రాత్రి కిరణ్ స్పర్శకు సిగ్గుపడిన అదే స్త్రీనా?
ఆమె వేళ్లు వణుకుతూ గుడ్డను తాకడం చూస్తుంటే నా ఛాతీలో దాదాపు భౌతిక నొప్పి అనిపించింది. ఎప్పుడూ ఇలానే ఉందా? నేను భర్తగా అంతగా నిరాశపరిచానా… ఇది ఆమెకు ఏకైక ఎస్కేప్‌లా అనిపించేంత? నా వైఫల్యాలు ఒకదాని తర్వాత ఒకటి నా ముందు పేరుకుపోయాయి. ఛాతీ మీద ఆగని బరువు.
నేను దాక్కుని ఉన్నాను. పిడికిల్లు అసమర్థ కోపంతో బిగుసుకుపోయాయి. పద్మ సంకోచిస్తూ, చేతులు కాస్త వణుకుతూ చూస్తున్నాను. నెమ్మదిగా, ఆటోపైలట్‌లా, ఆమె ముందుకు చేయి చాపి రఘు బాక్సర్స్ (డ్రాయర్ ) స్ట్‌బ్యాండ్‌ని పట్టుకుంది. ఒక లాగుడుతో కిందికి జారవిడిచింది. గుడ్డ అతని మోకాలు చుట్టూ పోయింది. అతని పురుషాంగం బయటకు లేచింది – సగం గట్టిపడి ఉన్నా ఇప్పటికే భయంకరంగా. దాని అకస్మాత్తు కదలిక ఆమెని షాక్ చేసింది. అది ఆమె చెంపని తాకింది. ఆమె కాస్త వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె ఊపిరి నేను ఉన్న చోట నుంచి కూడా వినిపించింది.
ఆమె వెడల్పైన, షాక్‌తో నిండిన కళ్లు అతని వైపు చూశాయి. పెదవులు అవిశ్వాసంతో తెరిచి ఉన్నాయి. మొదటిసారి అతను ఎంత పెద్దగా ఉన్నాడో రిజిస్టర్ అవుతోంది. ఆ దృశ్యం నా కడుపును తిప్పింది. అయినా ఆ క్షణంలో అతను వెదజల్లుతున్న పవర్‌ని నేను తిరస్కరించలేకపోయాను. అతను అక్కడ నిలబడి, ఆమె స్తంభించిన రియాక్షన్‌ని ఆస్వాదిస్తున్నాడు. పూర్తిగా సిగ్గులేకుండా.
నేను అరవాలనుకున్నాను. గదిలోకి చొరబడి ఈ పిచ్చిని ఆపాలనుకున్నాను. కానీ నా కాళ్లు నేలకు మేకులు కొట్టినట్టు అనిపించాయి. ఇది భయమా? పిరికితనమా? లేదా ఇంకా చెడ్డది… ఏమి జరుగుతుందో చూడాలనే ఒక అనారోగ్యకరమైన, ఆలోచన కలిగింది. 

[Arya321]

Pls give comments and feed back

[parinda35]

nice writing