[12345677889]

ఇంతలో హాల్లో ఫోన్ మోగింది. శ్రీనివాస్ లుంగీ మడతలోంచి ఫోన్ తీసి చూశాడు. తెర మీద పేరు కనిపించింది.

రవిరాజ్.

అతని ముఖం ఒక్కసారిగా నల్లబడింది. స్వైప్ చేసి తీసే లోపు జానకి వంటింట్లోంచి వచ్చేసింది. చేతిలో ఇంకా తడి గుడ్డ.

“ఎవరు?” అని అడిగింది.

“స్టేషన్… రవిరాజ్,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. గొంతు ఇరుక్కుపోయింది.

“స్పీకర్ పెట్టండి,” అంది జానకి. “నేను కూడా వింటా. మీ ఫ్రెండ్ కదా. పరిచయం అవ్వాలి.”

“జానకీ, అది security మాట…”

“స్పీకర్ పెట్టండి,” అని మళ్లీ అంది. పెదవి మీద నవ్వు ఉంది. లోపల లేదు.

శ్రీనివాస్ స్పీకర్ మీద నొక్కాడు. ఫోన్ టేబుల్ మీద పెట్టాడు. రవిరాజ్ గొంతు హాల్లో నిండింది.

“ఏం రా శ్రీనివాసూ, లేచావా? నొప్పి ఎలా ఉంది?”

శ్రీనివాస్ ఫోన్ వైపు వంగి అన్నాడు. “ఉంది… కొంచెం తగ్గింది. ఏం కావాలి?”

“ఏమీ లేదు. ఉదయం డ్యూటీకి రావాలి కదా, అనుకున్నా. ఇంట్లోనే ఉన్నావా?”

జానకి ముందుకు వచ్చి ఫోన్ దగ్గరే నిలబడింది. “ఉన్నారండీ. నేను జానకి. ఆయన పెళ్లాం. మీరేనా… రవిరాజ్ గారు?”

ఒక్క క్షణం లైన్ మీద నిశ్శబ్దం. తర్వాత రవిరాజ్ గొంతు మారింది. మెత్తగా. ఎవరో కొత్త ఆడదితో మాట్లాడినట్టు.

“అవును మేడం. నమస్తే. శ్రీనివాస్ ఫ్రెండ్. మీ గొంతు ఇంతవరకు ఫోన్‌లో వినలేదు కదా.”

“వినలేదండీ,” అంది జానకి. అమాయకంగా. “పేరు మాత్రం ఎప్పుడో విన్నట్టు ఉంది. మీరు స్టేషన్‌లోనే ఉంటారా?”

“ఉంటా మేడం. ఇతనితోనే షిఫ్ట్. ఈ మధ్య ఇతను రాత్రి షిఫ్ట్‌లకి తక్కువ వస్తున్నాడు కాబట్టి నేనే చూసుకుంటున్నా.”

శ్రీనివాస్ చేయి ఫోన్ వైపు వెళ్లి ఏదో ఆపాలనుకున్నాడు. జానకి చూపు అతని మీద పడగానే చేయి ఆగిపోయింది.

“బామ్ రాసుకున్నారంట… వెనకనా, ముందా?” అంది జానకి. “ఫ్రెండ్‌కి సరిగ్గా చెప్పండి, ఎక్కడ రాయాలో.”

లైన్ మీద రవిరాజ్ చిన్నగా నవ్వాడు. “మీరెవరో తెలియదు మేడం… కానీ నొప్పి ఎక్కడుందో మీకు బాగా తెలిసినట్టుందే.”

“ఆరేళ్లుగా కాపురం చేస్తున్నా కదండీ… ఎక్కడ గట్టిగా ఉంటుందో, ఎక్కడ మెత్తగా ఉంటుందో ఆ మాత్రం తెలియదా?” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. అతను నోరు తెరిచి మూసుకున్నాడు. ఏమీ రాలేదు.

“మా వాడికి వెనక నొప్పి ఎక్కువ మేడం… డ్యూటీలో ఎక్కువసేపు వంగి నిలబడతాడు,” అన్నాడు రవిరాజ్.

“వంగి నిలబడితే నొప్పి రాదండీ… ఎవరైనా వెనక నుంచి ఎక్కువసేపు తోస్తేనే వస్తుంది,” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ చేతిలోని టీ గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టాడు. చేతులు ఖాళీ అయ్యాయి. వణుకు ఆగలేదు.

“అయితే మీరే రాయండి మేడం. మా చేతులు మొరటు, మీ చేతులైతే మెత్తగా జారతాయి,” అన్నాడు రవిరాజ్.

“నా చేతికి బామ్ అంటితే వదలదండీ… చేతిలో పెట్టుకున్న దాన్ని పూర్తిగా పిండేదాకా ఆపను,” అంది జానకి.

“ఒక ట్యూబ్ సరిపోదేమో మేడం.”

“మీ ఫ్రెండ్‌ది చిన్న ట్యూబే లెండి… రెండు సార్లు నొక్కితే ఖాళీ. మీ దగ్గర పెద్దది ఉంటే తెచ్చి చూపించండి,” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ పెదవులు వణికాయి. అతను ‘జానకీ’ అనబోయాడు. గొంతు బయటికి రాలేదు.

“పెద్దది ఉంది మేడం… చూపిస్తే మీరే చేత్తో పట్టుకుని చూస్తారా?” అన్నాడు రవిరాజ్.

“చూడకుండా ఎలా చెప్తా పెద్దదో చిన్నదో… చూశాకే చెప్తా, సరిపోతుందో లేదో,” అంది జానకి.

గ్లాసు అప్పటికే టేబుల్ మీద. శ్రీనివాస్ దాని పక్కనే చేయి పెట్టి నిలబడ్డాడు. మాట రాలేదు. ముఖం నుంచి రంగు జారిపోయింది.

“నిన్న గాజులది పంపిన మెసేజ్ చూశావా?” అని రవిరాజ్ అడిగాడు. ఈసారి గొంతు శ్రీనివాస్ వైపే.

శ్రీనివాస్ ఒళ్లు బిగుసుకుంది. కళ్లు జానకి మీదికి తిరిగాయి. ఆమె ముఖం మీద ఏమీ లేదు. టీ తాగుతున్నట్టు నిలబడి ఉంది.

“లేదు… తర్వాత చూస్తా,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. గొంతు పగిలిపోయింది. “ఇప్పుడు ఫోన్ పెట్టు. ఇంట్లో…”

“సరే రా. తొందరలో వస్తా. గేటు దగ్గర నాక్ వేస్తా,” అని రవిరాజ్ నవ్వుతూ కట్ చేశాడు.

ఫోన్ నిశ్శబ్దమైంది. హాల్లో గడియారం టిక్ టిక్ మాత్రమే. శ్రీనివాస్ ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఏమీ అనలేదు. జానకి వంటింట్లోకి వెళ్లి ఇంకో గ్లాసు టీ పోసుకుంది.

కాసేపటికి గేటు మీద నాక్ వచ్చింది. గట్టిగా కాదు. రెండు సార్లు. శ్రీనివాస్ లేవబోయాడు. కాళ్లు కదల్లేదు. జానకి చేతిలో టీ గ్లాసుతోనే తలుపు వైపు వెళ్లింది.

గేటు సందులో రవిరాజ్ నిలబడి ఉన్నాడు.  . నీలం చొక్కా, నల్ల ప్యాంటు. జుట్టు తడి. బాడీ స్ప్రే వాసన గేటు దాకా వస్తోంది. అతను శ్రీనివాస్ వైపు చూశాడు. తర్వాత జానకి వైపు. చిరునవ్వు.

“శ్రీనివాస్‌ని చూడ్డానికి వచ్చా,” అన్నాడు. అబద్ధం అని ఆమెకి తెలుసు. అతని కళ్లు ఆమె మీదే ఉన్నాయి.

శ్రీనివాస్ ఆమె వెనకాలే నిలబడి ఉన్నాడు. “లోపలికి రా” అనాలని నోరు తెరిచాడు. మాట రాలేదు.

జానకి తలుపు తీసింది. చేతిలో టీ గ్లాసు. “రండి,” అంది.

రవిరాజ్ లోపలికి వచ్చాడు. చెప్పులు బయట పెట్టి, పాదాలు తుడుచుకుని హాల్లో అడుగు పెట్టాడు. జానకి వంటింట్లోంచి ఇంకో గ్లాసు టీ తెచ్చి అతనికి అందించింది. వేళ్లు తగిలాయి. ఒక్క క్షణం. ఇద్దరూ తీయలేదు. తర్వాత ఆమె చేయి జారింది.

“కూర్చోండి,” అంది. సోఫా చూపించింది.

శ్రీనివాస్ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. రవిరాజ్ సోఫా మీద. జానకి వాళ్లిద్దరి మధ్య మరో కుర్చీలో. టీ వాసన, బామ్ వాసన రెండూ గాలిలో కలిసి ఉన్నాయి.

“నొప్పి ఎలా ఉంది రా?” అని రవిరాజ్ శ్రీనివాస్‌ని అడిగాడు. మామూలుగా.

“ఉంది,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. ఒక్క మాట.

“బామ్ బాగా రాశారు మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. జానకి వైపు. “చేతితో రుద్దితే తొందరగా దిగుతుంది. ట్యూబ్ నుంచి నేరుగా పెడితే పైపైనే ఉంటుంది.”

“రుద్దుతామండీ,” అంది జానకి. “ఎంతసేపు రుద్దాలో, ఎంత లోతుకి దింపాలో — ఆరేళ్లు చేస్తుంటే అలవాటైపోతుంది. కానీ కొన్ని చోట్ల ఎంత రుద్దినా మంట తగ్గదు. ఆ చోట్లకి వేరే మందు కావాలి.”

“వేరే మందా మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. కళ్లలో నవ్వు. “మా స్టేషన్‌లో ఒక పాత తాళం ఉంది మేడం. సాధారణ తాళంచెవి అందులోకి పోదు. లావైన చెవి కావాలి. ఒకసారి గట్టిగా తోస్తే తలుపు తెరుచుకుంటుంది. రోజూ అదే చెవితో తెరిస్తుంటే, కొన్నాళ్లకి ఆ తాళం సన్నని చెవికైనా జారుతుంది. అప్పుడు ఎవరొచ్చినా తెరుచుకుంటుంది.”

శ్రీనివాస్ కుర్చీలో కదిలాడు. “రవి…”

ఇంతలో నాన్న గదిలోంచి బయటికి వచ్చాడు. చేతిలో దుకాణం తాళం చెవులు. అమ్మ వెనకాలే, కొంగు నడుముకి చుట్టుకుని.

“షాప్‌లో సరుకు సర్దాలి, వెళ్తున్నాం,” అన్నాడు శ్రీను. రవిరాజ్‌ని చూసి తలూపాడు. “ఎవరు అబ్బాయి?”

“నా ఫ్రెండ్ రవిరాజ్,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. “స్టేషన్.”

నిర్మల రవిరాజ్‌ని ఒక్కసారి చూసింది. ఒళ్లంతా కాదు. కళ్లు అతని ముఖం మీద ఆగి, ఒక్క క్షణం కిందికి జారి, మళ్లీ పైకి వచ్చాయి. ఆ చూపు సన్నగా. ఏదో కొలిచినట్టు. జానకికి అది కనిపించింది. అమ్మ కళ్లలో ఏముందో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. కానీ ఆ చూపు మామూలు కాదు.

“సరే, మీరుండండి,” అంది నిర్మల. కొంగు సరిచేసుకుని నాన్న వెంట బయటికి వెళ్లింది. గేటు మూసిన చప్పుడు వచ్చింది.

శ్రీనివాస్ లేచి నిలబడ్డాడు. “మీరు మాట్లాడేది నాకు అర్థం కాదు, బాత్‌కి వెళ్లొస్తా,” అన్నాడు.

అతను బాత్రూమ్ తలుపు వైపు వెళ్లాడు. తలుపు వెనకాల మూసుకున్నాడు. కొద్దిసేపటికి లోపల కుళాయి తిప్పిన చప్పుడు. నీళ్లు పడే శబ్దం మొదలైంది. టప్… టప్… స్స్స్…

ఇప్పుడు ఇంట్లో ముగ్గురే. ఒకడు బాత్రూమ్‌లో. నీళ్ల శబ్దం ఆగలేదు.

రవిరాజ్ సోఫా మీద కూర్చుని టీ తాగుతున్నాడు. జానకి అతని ఎదురుగా. అతని నల్ల ప్యాంటు ముందు భాగం ఉబ్బి ఉంది. చొక్కా అంచు దాని మీద పడి దాచలేకపోయింది. లావుగా. పొడవుగా. ప్యాంటు గుడ్డ లేచి ఉంది.

జానకి కళ్లు అక్కడే ఆగాయి. రవిరాజ్ చూశాడు. నవ్వలేదు. గ్లాసు కింద పెట్టాడు.

“పెళ్లిలో చెప్పాను మేడం,” అన్నాడు. గొంతు సన్నగా. నీళ్ల శబ్దం కింద మాత్రమే వినిపించేలా. “చూపిస్తా అని. ఇదిగో.”

అతను కదల్లేదు. ప్యాంటు మీదనే ఉబ్బు కనిపిస్తోంది. జానకి నోరు పొడిబారింది.

“అతను లోపలున్నాడు,” అంది ఆమె.

“నీళ్లు పడుతున్నాయి కదా,” అన్నాడు రవిరాజ్. “ఆ శబ్దం ఉన్నంతసేపు మనకు టైమ్ ఉంది. ఆగితే మనం కూడా ఆగాలి.”

జానకి లేచి అతని పక్కన సోఫా మీద కూర్చుంది. ఒక జానెడు దూరం. ఆమె చేయి తన ఒడిలో ఉంది. రవిరాజ్ చేయి సోఫా మీద. ఇద్దరి చేతుల మధ్య అర అంగుళం.

“మీ ప్యాంటు మీద ఏదో…” అంది జానకి. అమాయకంగా. “ఏమైంది?”

“మేడం, మీకు తెలియనట్టు అడుగుతున్నారు,” అన్నాడు రవిరాజ్. “పెళ్లిలోనే చెప్పా. నా మొడ్డ. ఇది గుర్రం మడ్డలా లేచి ఉంది. తాకండి. చూడండి.”

జానకి చేయి అనుకోకుండా అతని తొడ మీద పడింది. తర్వాత కొంచెం పైకి జరిగింది. ప్యాంటు మీది గట్టి ఉబ్బు ఆమె అరచేతికి తగిలింది. వేడి. బిగువు. ఆమె వేళ్లు దాని మీద వంగి, ఇరుక్కుపోయినట్టు ఆగిపోయాయి.

“అబ్బా…” అని ఆమె నోట్లోంచి జారింది. “ఇది… ఇది ఏంటి ఇంత…”

“మొడ్డ మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. అతను కదల్లేదు, చేతులు సోఫా మీదే ఉంచాడు. జానకే వేళ్లు బిగించి గట్టిగా పట్టుకుంది. “అలా పట్టండి మేడం. భయపడకండి. మీ మొగుడిది మూడు వేళ్లలో ఇమిడిపోతుంది. ఇది చూడండి — వేళ్లు కలవడం లేదు.”

నిజమే. ఆమె ఒక్క చేత్తో చుట్టలేకపోయింది. ప్యాంటు గుడ్డ మీదనుంచి దాని కొన, మధ్య, మొదలు — అన్నీ వేర్వేరు మందంగా తెలుస్తున్నాయి. ఆమె పైకి కిందికి ఒక్కసారి జార్చింది. రవిరాజ్ నోట్లోంచి “స్స్…” వచ్చింది.

“ఇలా చేస్తే ఆగదు మేడం,” అన్నాడు. గొంతు బరువుగా. “మీ చేయి ప్యాంటు మీదనే ఇంతసేపు ఉంటే నేను ఇక్కడే కార్చేస్తా. లోపలికి తీసి పట్టండి. లేదా అలాగే ఊపండి.”

జానకి ఊపింది. మెల్లగా. ప్యాంటు గుడ్డ రాపిడి. దాని కింద మొడ్డ ఇంకా బిగుసుకుంది. ఆమె తొడల మధ్య తడి చీరకి అంటుకుంది. బాత్రూమ్‌లో నీళ్లు ఇంకా పడుతున్నాయి. స్స్స్…

రవిరాజ్ చేయి ఆమె జాకెట్ మీదికి వెళ్లింది. ముందు ఒకదాన్ని పట్టుకుని పిండాడు. జాకెట్ గుడ్డ మీదనుంచి ముచ్చిక గట్టిపడి ఉంది. అతను బొటనవేల్తో దాని మీద నొక్కాడు.

“ఇవి చేతిలో నిండుగా ఉన్నాయి మేడం,” అన్నాడు. “వాడు చెప్తే విన్నా. ఇప్పుడు నేనే పట్టి చూశా. ఇవి నోట్లో పెట్టుకోవాలి. పిండాలి. మీ పూకు ఎలా ఉందో కూడా చూడాలి — కానీ ఇప్పుడు టైమ్ లేదు.”

“ఛీ… అలా అంటారా,” అంది జానకి. కానీ చేయి ఆపలేదు. ఇంకా పట్టుకునే ఉంది. “అతను వింటే…”

“వినడు. నీళ్లు పడుతున్నాయి,” అన్నాడు రవిరాజ్. అతను రెండోది కూడా పిండాడు. “మేడం, మీ చేయి కింద ఇది ఎంత బిగుసుకుందో తెలుసా? మీ మొగుడు రాత్రంతా గుద్ద దెంగించుకుని వచ్చినా ఇలా లేవదు. మీ పూకు ఎదురుగా ముడుచుకుపోతుంది. నాది మీ చేయి కింద ఇనుప గునపంలా నిలబడింది. ఇంకొంచెం ఊపండి. లోపల రసం కదులుతోంది.”

జానకి వేళ్లు వేగం పెంచాయి. గాజులు మెల్లగా గలగలమన్నాయి. రవిరాజ్ నడుము సోఫా మీదనుంచి కొంచెం పైకి ఎగిరింది. అతని చేయి ఆమె జాకెట్ లోపలికి దూరుతుండగా —

బాత్రూమ్‌లో నీళ్ల శబ్దం ఒక్కసారిగా ఆగింది.

ఇద్దరి ఒళ్లూ బిగుసుకున్నాయి. జానకి చేయి జార్చుకుంది. రవిరాజ్ చేయి ఆమె జాకెట్ మీంచి ఎత్తేశాడు. ఆమె గబుక్కున లేచి తన కుర్చీలోకి వెళ్లి కూర్చుంది. రవిరాజ్ ప్యాంటు మీద చొక్కా కిందికి లాగి ఉబ్బు దాచాడు. టీ గ్లాసు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

గుండె గొంతులో కొట్టుకుంటోంది. ఆమె చేతి వేళ్లకి ఇంకా ఆ గట్టి ఆకారం గుర్తుంది.

బాత్రూమ్ తలుపు తెరుచుకుంది. శ్రీనివాస్ తల మీద నీళ్లు కారుతుండగా బయటికి వచ్చాడు. తువ్వాలుతో రెండు చేతులూ రుద్దుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చి నిలబడ్డాడు.

“ఏం మాట్లాడుకున్నారు?” అని అడిగాడు.

జానకి గ్లాసు నోటికి తీసుకుంది. “బామ్ గురించే,” అంది.

రవిరాజ్ తలూపాడు. “అవును రా. నొప్పికి ఏ మందు బాగుంటుందో. అంతే.”

శ్రీనివాస్ వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లోకి చూశాడు. ఏమీ అనలేదు. తువ్వాలు సోఫా మీద విసిరేసి గదిలోకి వెళ్లాడు. 

కాసేపటికి ఇద్దరూ డ్యూటీకి బయలుదేరారు. రవిరాజ్ గేటు దగ్గర తిరిగి చూశాడు. జానకి తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉంది. అతను నోరు తెరవలేదు. కళ్లతోనే చెప్పాడు. ఆమె కూడా ఏమీ అనలేదు. తలుపు మూసేసింది.

ఇల్లు ఖాళీ. అమ్మా నాన్న షాప్‌లో. శ్రీనివాస్ డ్యూటీలో. గడియారం టిక్ టిక్.

జానకి సోఫా మీద కూర్చుంది. అతను కూర్చున్న చోటే. ఆమె చూపు తన కుడి చేయి మీద పడింది. వేళ్లు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. ప్యాంటు గుడ్డ మీదనుంచి తాకిన ఆ లావు, ఆ వేడి, ఆ బిగువు — అన్నీ అరచేతి మీద ఇంకా ఉన్నట్టు అనిపించింది.

‘ఆరేళ్లు ఆ మనిషి పక్కన పడుకున్నా. ఒక్కసారి కూడా అలా లేవలేదు. శ్రీనివాస్ బాత్రూమ్‌లో ఉండగా, ఇతనిది టీ తాగుతూనే ప్యాంటు చించుకుని వచ్చేలా లేచి నిలబడింది. నా చేయి వదలలేదు. నేను వదలలేదు.’

ఆమె పెదవి లోపలికి కొరుక్కుంది.

‘మళ్లీ రమ్మనాలి. ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు. ప్యాంటు మీద కాదు — లోపల. నా చేతిలో. నా పూకులో. అప్పుడు చెప్తా సరిపోతుందో లేదో.’

గేటు వైపు చూస్తూ, సోఫా మీద అలాగే కూర్చుంది.

[12345677889]

https://xossipy.com/thread-75653.html




This my second story superb ga vuntade first post taruvata nunde try
Once nachite comments marichipovaddu

[12345677889]

Ala cheste story ayie potunde charigaru

[12345677889]

Thanks stories1968 garu chala baga ardham cheuskunnaru oka vishyam inko danike ela daristundo cheppali anukoni rastuna kuderete na inko story kuda chadavandisir

[12345677889]

గమనిక: కొంతమంది పాఠకుల కోరిక మేరకు ఈ భాగం నుంచి జానకి పేరుని మల్లికగా, నిర్మల పేరుని సుజాతగా మారుస్తున్నాం.


Important news read above

గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది. పొద్దుటి ఎండ కిటికీ కర్టెన్ సందులోంచి నేల మీద ఒక సన్నని గీతలా పడి ఉంది. మల్లిక లేవలేదు. పొద్దున రవిరాజ్ కూర్చున్న చోటే, సోఫా మీద అలాగే కూర్చుని ఉండిపోయింది.

అతని బరువుకి కుంగిన కుషన్ ఇంకా కొంచెం గుంటగానే ఉంది. ఆమె ఆ గుంట మీద అరచేయి పెట్టింది. వెచ్చదనం ఎప్పుడో పోయింది కానీ వాసన మాత్రం పోలేదు; పైన బాడీ స్ప్రే, దాని కింద మగాడి చెమట. ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఆ వాసనని ఒక్కసారి గట్టిగా లోపలికి పీల్చుకుంది.

చాలాసేపటికి లేచి ఇంటి పనులు మొదలుపెట్టింది, కానీ చేతులు చేస్తున్న పనికీ మనసుకీ సంబంధం లేకుండా పోయింది. చీపురుతో హాలు ఊడుస్తూ సోఫా దగ్గరికి రాగానే ఆగిపోయింది; పెరట్లో దండెం మీద బట్టలు ఆరేస్తూ ఒకే జాకెట్టుని రెండుసార్లు దులిపింది; కుక్కర్ కూతలు లెక్కపెట్టడం మర్చిపోయి అన్నం అడుగు అంటించింది. ఒంటిగంటకి హాల్లో ఫోన్ మోగింది.

“తిన్నావా మల్లికా?” అని అమ్మ గొంతు వినిపించింది, షాప్ నుంచి. వెనక ఎవరో బెల్లం బేరం ఆడుతున్న చప్పుడు.

“తింటున్నానమ్మా,” అంది మల్లిక. అప్పటికి ఆమె కంచం కూడా పెట్టుకోలేదు.

ఫోన్ పెట్టేశాక కంచంలో అన్నం వడ్డించుకుని రెండు ముద్దలు నోట్లో పెట్టుకుంది; మూడో ముద్ద గొంతు దిగలేదు. కంచం వంటింట్లో పెట్టేసి మళ్లీ అదే సోఫా మీదికి వచ్చి కూర్చుంది. నేల మీది ఎండ గీత మెల్లగా జరిగి గోడ ఎక్కింది. గడియారం నాలుగు కొట్టింది.

అప్పుడే వీధి కుళాయి దగ్గర బిందెల చప్పుడు మొదలైంది. ఠంగ్… ఠంగ్… మని ఇత్తడి బిందె సిమెంటు గట్టు మీద పెట్టిన చప్పుడు, దాని వెనకే ఆడగొంతులు. నాలుగున్నరకి నీళ్లు వదులుతారు; కాలనీ ఆడాళ్లంతా అరగంట ముందే అక్కడ చేరిపోతారు. నీళ్ల కంటే ముందు మాటలు పారుతాయి.

వీధి కుళాయి మల్లిక వాళ్ల హాలు కిటికీకి పది అడుగుల దూరంలోనే ఉంది; కర్టెన్ గాలికి ఊగినప్పుడల్లా బయటి మాటలు సూటిగా లోపలికి దూసుకొస్తున్నాయి.

“ఏమే సరోజా, ఇవాళ ముందే వచ్చావ్? మీ ఆయన ఇంట్లో లేడా?” అది కనకం గొంతు; చెవిలో గుసగుసలాడినా బజారు దాకా వినిపించే పెద్ద గొంతు.

“ఆయన ఇంట్లో ఉంటే మాత్రం ఏం ఒరుగుతుంది పిన్నీ? కుళాయి నీళ్లు టైమ్‌కి వస్తాయి. ఆయన దగ్గర మాత్రం ఎప్పుడూ రావు,” అంది సరోజ విసుగ్గా.

కనకం పకపకా నవ్వింది. “అదీ సంగతి! అందుకేనా అరగంట ముందే బిందె పట్టుకుని పరిగెత్తుకొచ్చావ్?”

“సరే, ఆ సంగతి వదిలేయ్. ఒకటి చెప్తా విను,” అంటూ కనకం గొంతు కొంచెం తగ్గించింది, అయినా పెద్దగా తగ్గలేదు. “సుజాతక్క పెదవి చూశారా పొద్దున? కింది పెదవి ఎవరో పళ్లు దించినట్టు ఎర్రగా కాయలా ఉబ్బిపోయింది.”

“ఆ, నువ్వు ఏదైనా అంటావ్,” అంది సరోజ. “పెదవి ఉబ్బితే పళ్లేనా? వేడి చేసి ఉంటుంది.”

“వేడే చేసింది. ఎవడికో,” అని కనకం కిసుక్కున నవ్వింది. “గురువారం రాత్రి పదకొండున్నరకి ఆ ఇంటి గేటు ముందు ఒక బండి ఆగింది. ఎరుపూ నలుపూ బండి. ఆ బజ్జీల బండి కాదే, కుర్రాళ్లు నడిపే బుర్ర్ర్ బండి. నేను మేడ మీద దండెం మీద ఆరేసిన బట్టలు తీసుకొస్తున్నా. నా కళ్లు తప్పించుకోలేరే ఎవరూ.”

మల్లిక వేళ్లు కుషన్ మీద బిగుసుకున్నాయి.

‘గురువారం రాత్రి… నేను పెళ్లిలో ఉన్న రాత్రి.’

“అర్ధరాత్రి పదకొండున్నరకి ఆరేసిన బట్టలు తీసుకొస్తున్నావా? కావాలనే కాపు కాశావ్ కదూ!” అంది సరోజ.

“కొందరు దండెం మీద బట్టలు తీసుకొస్తారు, కొందరు గేటు దగ్గర బట్టలు విప్పుతారు,” అంది కనకం. ఆ మాటకి ఇంకో గొంతు సన్నగా, లోపల ఏదో ఉడుకుతున్నట్టు నవ్వింది. అది పద్మ.

“సుజాతక్కకి ఈ వయసులో ఏం దురదే,” అంది పద్మ. “సళ్లు చూడు, ఇంకా జాకెట్ కుట్లు చీల్చుకునేలా ఉంటాయి. గుళ్లోకి వెళ్తుంటే వెనక పిర్రలు ఎలా ఊగుతాయో. మన లాంటి వాళ్లకి నలభై రాకముందే జారిపోయాయి. ఆవిడకి ఏ తైలం రాస్తుందో.”

“అదే మరి. తైలం ఎవడో రాస్తున్నాడు,” అంది కనకం.

మల్లిక చేయి తనకు తెలియకుండానే చీర మీంచి తొడ మీదికి జారింది. హాల్లో గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది; బయట కుళాయి దగ్గర నవ్వులు ఆగడం లేదు.

‘అమ్మ గురించే… నా అమ్మ గురించే వీళ్లు ఇలా…’

నిజానికి ఆమెకి కోపం రావాలి; లేచి కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లి ఆ నోళ్లు మూయించేలా ఒక్క మాట అనాలి. కానీ ఒళ్లు సోఫా వదిలి లేవలేదు. అరచేతికి పొద్దుటి ప్యాంటు గుడ్డ కింది ఆ బిగువు ఇంకా గుర్తుంది, ముక్కులో అతని వాసన ఇంకా ఉంది, తొడల మధ్య పొద్దుటి తడి మళ్లీ ఊరుతోంది.

“అల్లుడి సంగతి వినలేదా మీరు?” అంది కనకం. “నిన్న మధ్యాహ్నం సెంటర్లో అల్లుడు కొత్తగా గుర్రం ఎక్కినవాడిలా కాళ్లు ఎడంగా పెట్టి వంకరగా నడుస్తున్నాడంట. ఆ గాజుల కొజ్జా ఉంది కదా, మోచేతుల దాకా గాజులు వేసుకునేది, అది వాళ్ల కారు కిటికీ మీదికి వంగి ‘బావా… బావా…’ అని పిలిచిందంట. బావంట! అల్లుడు గారు గాజుల దానికి బావ ఎప్పుడయ్యారో!”

“ఛీ, ఛీ, ఆ కొజ్జాలు ఎవర్నైనా బావ అంటారే. నిన్ను కూడా అక్కా అంటారు,” అంది సరోజ.

“నన్ను అక్కా అంటే పర్లేదు. మగాణ్ణి బావా అనేదే. అది కూడా నడుం పట్టుకుని,” అంది కనకం, గొంతులో రుచి కారుతుండగా. “ఇంటి ఆడది అలా, ఇంటి మగాడు ఇలా. ఆ ఇంట్లో ఎవరికి ఏది దురదో దేవుడికే ఎరుక.”

మల్లిక నడుము దగ్గర లంగా ముడి వదులు చేసి, చీర కుచ్చిళ్ల కిందుగా చేయి లోపలికి దూర్చింది. వేళ్లు పొత్తికడుపు మీంచి కిందికి జారి పూకు పెదాల్ని తాకాయి; అవి అప్పటికే తడిసి ఒకదానికొకటి అంటుకుని ఉన్నాయి. వేలి కొన తగలగానే ఒళ్లంతా ఒక్కసారి జలదరించింది.

‘వింటున్నా… వీళ్లు నా మొగుడి గుద్ద గురించి మాట్లాడుతుంటే నేను ఇక్కడ…’

ఆ ఆలోచన ఆమెని ఆపలేదు, ఇంకా ముందుకు నెట్టింది. రెండు వేళ్లు తడి పెదాల మధ్య పైకీ కిందికీ జారుతుంటే బొటనవేలు గొల్లికాయ మీదికి వచ్చి ఆగింది. ఆమె తల సోఫా వెనక్కి వాల్చి, పక్కకి తిరిగి వెనక దిండులో ముక్కు దూర్చింది; అక్కడా అతని వాసనే.

“సరే, అవన్నీ పాత కథలు. ఇవాళ పొద్దుటి కొత్త కథ వినండి,” అంది కనకం. “ఆ ఇంట్లోంచి నీలం చొక్కా వేసుకున్న ఒక పొడుగాటి వాడు, తడి జుట్టుతో, నల్ల ప్యాంటుతో బయటికొచ్చాడు.”

మల్లిక వేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాయి; తర్వాత ఇంకా వేగంగా కదలడం మొదలుపెట్టాయి.

“అల్లుడు కూడా వెనకాలే వచ్చాడు కదా, ఇద్దరూ బండి మీద పోయారు,” అంది సరోజ. “ఫ్రెండ్ అయి ఉంటాడు.”

“పోయేటప్పుడు ఇద్దరూ కలిసే పోయారు. కానీ వచ్చినప్పుడు వాడు ఒక్కడే వచ్చి గేటు తట్టాడు,” కనకం ఆగకుండా అల్లేసింది. “అల్లుడు ఇంట్లో ఉంటే మాత్రం ఏంటే? మగాడు బాత్రూమ్‌కో, బజారుకో పోడా? ఆ కాసేపు చాలదా? ఇప్పుడు కూడా చూడు, మల్లిక ఇంట్లో ఒక్కతే ఉంది; తలుపు మూసేసి, పట్టపగలు కిటికీకి కర్టెన్ వేసుకుంది. పగలు కర్టెన్ ఎందుకే?”

‘నీలం చొక్కా.’

ఆ రెండు మాటలు చెవిలో పడగానే మల్లిక రెండు వేళ్లూ ఒక్కసారిగా పూకు లోపలికి దూరాయి; అవి లోపలికీ బయటికీ ఆడినప్పుడల్లా తడి చిక్… చిక్… మని చిన్నగా చప్పుడు చేస్తోంది. ఆమె నోరు తెరుచుకుంది, ఊపిరి గొంతులో ఆగి ఆగి వస్తోంది. ఎడమ చేయి జాకెట్ మీంచే ఒక సన్నుని పిండింది; గట్టిపడిన ముచ్చిక గుడ్డ లోంచి అరచేతికి రాయిలా గుచ్చుకుంది.

‘అవును, నీలం చొక్కా, నల్ల ప్యాంటు… ఆ ప్యాంటు కింద గుర్రం మడ్డ. నా చేతికి కూడా పట్టలేదు.’

“వాడు లోపల ఏం చేశాడో నువ్వు చూశావా?” అంది సరోజ. “నీ కళ్లు గోడల్లోంచి చూస్తాయా?”

“గోడల్లోంచి కాదు, గోడల మీంచి,” అంది కనకం. “నా కళ్లు తప్పించుకోలేరే. ఆ అమ్మాయి కూడా అమ్మ బిడ్డే కదా. తల్లి చెట్టు ఎలా ఉంటే పిందె అలాగే ఉంటుంది.”

పద్మ నవ్వింది. “పిందె కాదు, ఇప్పుడు పండు. పండిన పండు మీదే కాకులు వాలతాయి.”

మల్లిక నడుము సోఫా మీంచి పైకి లేచింది. వేళ్లు ఇంకా వేగంగా లోపలికీ బయటికీ ఆడుతుంటే బొటనవేలు గొల్లికాయ మీద గుండ్రంగా రుద్దుతోంది. తొడలు వణుకుతున్నాయి, మణికట్టు మీది గాజులు గలగలమంటున్నాయి. గొంతులోంచి ఏ శబ్దమూ కిటికీ దాటకుండా ఆమె పెదవిని పంటితో గట్టిగా కొరుక్కుంది. లోపల ఏదో ముడి బిగుసుకుంటూ పైకి వస్తోంది; ఇంకొక్క క్షణం… ఇంకొక్క…

“మల్లికా, నీళ్లొచ్చాయే!”

కనకం అరుపు కిటికీలోంచి నేరుగా హాల్లోకి దూసుకొచ్చింది.

మల్లిక ఒళ్లు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. వేళ్లు ఎక్కడివక్కడే ఆగిపోయాయి, గుండె గొంతులోకి వచ్చి కొట్టుకుంది. బయట కుళాయిలోంచి నీళ్లు ఉరకలెత్తుతూ బిందెలో గుర్ గుర్ మని పడుతున్నాయి.

‘నీళ్లొచ్చాయి. నాకు రాలేదు.’

ఆమె వేళ్లు బయటికి తీసింది. అవి తడిగా, జిగటగా మెరుస్తున్నాయి. ఒక్క క్షణం వాటి వైపే చూసి, పైటకొంగుతో గట్టిగా తుడిచేసుకుంది. లంగా ముడి బిగించి, కుచ్చిళ్లు సరిచేసి, తను ముక్కు దూర్చిన దిండుని తిరగేసి పెట్టింది. ముఖం మీది చెమటని అరచేత్తో తుడుచుకుని లేచింది.

వంటింట్లోంచి ఇత్తడి బిందె తీసుకుని తలుపు తీసింది.

మల్లిక వీధిలో అడుగు పెట్టగానే కుళాయి దగ్గర మాటలు కత్తితో కోసినట్టు ఆగిపోయాయి. ఆరుగురు ఆడాళ్లు, ఏడెనిమిది బిందెలు; నీళ్లు మాత్రం ఆగలేదు, ముందున్న బిందెలో గుర్ గుర్ మంటూ నిండుతూనే ఉన్నాయి.

“రా మల్లికా, రా!” అంది కనకం, ముఖం నిండా నవ్వుతో. ఇందాకటి గొంతే, కానీ ఇప్పుడు తేనెలో ముంచి తీసినట్టుంది. “నీ బిందె ముందు పెట్టు. నువ్వు ఆఫీసు మనిషివి, ఆలస్యం అవుతుంది.”

మల్లిక బిందె వరుసలో చివర పెట్టింది. “పర్లేదు పిన్నీ. ఇవాళ సెలవే.”

కనకం ముక్కు మీది బేసరి చిన్నగా మెరిసింది. ఆమె చూపు మల్లిక ముఖం మీంచి మెడ మీదికి, మెడ మీంచి పైటకొంగు మీదికి జారింది. కొంగు అంచు మీద ఒక చిన్న తడి మచ్చ ఉంది; మల్లిక ఆ మడతని లోపలికి తిప్పి నడుములో దోపుకుంది.

“ఎండకి చెమట పడుతోంది,” అంది మల్లిక, ఎవరూ అడక్కుండానే.

“అవునమ్మా, ఇంట్లో ఉన్నా ఉక్కే,” అంది సరోజ, బిందె మీద చేయి కొడుతూ. “తలుపులు కిటికీలు మూసుకుంటే ఇంకా ఉక్క.”

ఒక్క క్షణం మళ్లీ నిశ్శబ్దం. పద్మ చీర కొంగుతో మెడ తుడుచుకుంటూనే చూపు మాత్రం మల్లిక మీంచి తిప్పలేదు.

“పొద్దున మీ ఇంటికి ఎవరో వచ్చినట్టున్నారే?” అంది కనకం, ఏదో కూరల ధర అడిగినంత మామూలుగా. “నీలం చొక్కా అబ్బాయి.”

మల్లిక తడబడలేదు. ఆ మాట ఆమె ముందే తయారు చేసి పెట్టుకుంది.

“ఆయన సెక్యూరిటీ ఫ్రెండ్ పిన్నీ,” అంది. “ఈయన డ్యూటీ రిజిస్టర్ ఇంట్లో మర్చిపోయారంట. అందులో సంతకాలు పెట్టాలి, ఎంట్రీలు రాయాలి; అది లేకపోతే పై ఆఫీసర్ తిడతాడంట. అది తీసుకోడానికి వచ్చాడు. తర్వాత ఇద్దరూ కలిసే డ్యూటీకి వెళ్లారు.”

“ఓ, రిజిస్టరా,” అంది కనకం, ఆ మాటని నోట్లో తిప్పి తిప్పి నమిలినట్టు. “రిజిస్టర్ తీసుకోడానికి గంటసేపు పడుతుందా?”

“టీ తాగాడు కదా పిన్నీ. ఇంటికొచ్చిన వాణ్ణి నీళ్లు కూడా ఇవ్వకుండా పంపిస్తామా?” అని మల్లిక నవ్వింది. “మీ ఇంటికి ఎవరైనా వస్తే మీరు గేటు దగ్గరే నిలబెట్టి పంపిస్తారా?”

సరోజ పకపక నవ్వింది. “అదీ మాట! కనకానికి అదే పని. ఎవడి ఇంటికి ఎవడొచ్చాడు, ఎంతసేపు ఉన్నాడు, ఎన్ని గ్లాసుల టీ తాగాడు. లెక్కలు రాసే పుస్తకం పెట్టుకోవే కనకం, నీకూ ఒక రిజిస్టర్ కావాలి.”

అందరూ నవ్వారు. కనకం కూడా నవ్వింది, కానీ ఆమె కళ్లు నవ్వలేదు.

“అమ్మ పెదవికి ఏమైందమ్మా?” అంది పద్మ, గొంతు మెత్తగా, చాలా మెత్తగా. “పొద్దున గుడి దగ్గర చూశా. ఉబ్బిపోయి ఉంది.”

పద్మ అడిగిన ఆ ఒక్క ప్రశ్నకి మల్లిక గుండె ఒక్క దెబ్బ తప్పింది. ఇందాక కిటికీలోంచి విన్న కనకం మాటలు ఒక్కసారిగా చెవిలో మళ్లీ మోగాయి: గురువారం రాత్రి పదకొండున్నరకి తమ గేటు ముందు ఆగిన ఎరుపూ నలుపూ బండి, ‘ఎవరో పళ్లు దించినట్టు’ ఉబ్బిన పెదవి. ఆ రాత్రి తను పెళ్లిలో ఉంది, ఇంట్లో అమ్మ ఉంది. పొద్దున అమ్మ షాప్‌కి బయల్దేరుతుంటే తను చూసిన ఆ ఎర్రటి ఉబ్బు, తను చూస్తోందని తెలియగానే అమ్మ పైటకొంగుని నోటి దగ్గరికి ఎత్తుకుని ముఖం పక్కకి తిప్పుకున్న తీరు, అన్నీ ఒకదాని మీద ఒకటి పేర్చినట్టు ఆ ఒక్క క్షణంలో ఆమె కళ్ల ముందు నిలిచాయి. ‘కనకం పిన్ని మాటల్లో ఏమీ లేకపోతే, అమ్మ నా దగ్గర కూడా ఎందుకు ముఖం దాచుకుంది?’

ఆ అనుమానం గొంతులో ముల్లులా గుచ్చుకుంది. కానీ అదే క్షణంలో ఆమె చూపు చుట్టూ ఉన్న ముఖాల మీద తిరిగింది: పద్మ పెదవి చివర కాచుకుని కూర్చున్న నవ్వు, కనకం ముందుకు రిక్కించిన చెవులు, సరోజ కళ్లలో ఆసక్తి, బిందెల దగ్గర ఆగిపోయిన ఇంకో ముగ్గురి చేతులు. తను ఇప్పుడు ఒక్క క్షణం తడబడినా, ‘ఏమో పిన్నీ, నాకు తెలీదు’ అని ఒక్క మాట అన్నా, రేపు పొద్దుటికి అమ్మ పెదవి కథ ఈ కుళాయి నుంచి గుడి దాకా, గుడి నుంచి బజారు దాకా పాకిపోతుందని ఆమెకి తెలుసు. ‘అమ్మ ఏం చేసిందో, ఏం చేయలేదో, అది నేను ఇంట్లో తేల్చుకుంటా. కానీ ఈ వీధిలో, ఈ నోళ్ల ముందు మాత్రం అమ్మ తల దించుకోడానికి వీల్లేదు.’ ఆ నిర్ణయం పూర్తిగా ఆలోచనగా మారకముందే ఆమె మనసులో పెరట్లోని మునగ చెట్టు మెదిలింది, కథ దాని చుట్టూనే అల్లుకుపోయింది, నోరు దానంతట అదే కదిలింది.

“తేనెటీగ కుట్టింది పిన్నీ,” అంది మల్లిక, గొంతులో ఏ తడబాటూ లేకుండా. “నిన్న పొద్దున పెరట్లో మునగ చెట్టు కింద తుట్టె కట్టింది. బట్టలు ఆరేస్తుంటే ఒకటి వచ్చి పెదవి మీదే కుట్టింది. నిన్నంతా చల్లటి గుడ్డ అద్దుకుంది, ఇంకా పూర్తిగా తగ్గలేదు.”

“అయ్యో పాపం,” అంది సరోజ.

“తేనెటీగా,” అంది పద్మ, నవ్వు లేకుండా. “రాత్రి పదకొండున్నరకి కూడా తేనెటీగలు తిరుగుతాయా ఏంటి?”

“నిన్న పొద్దున కుట్టింది పిన్నీ. రాత్రి కాదు,” అంది మల్లిక చల్లగా.

పద్మ బిందె అంచు మీద చేయి వేసి కొంచెం ముందుకు వంగింది. “అవునులే మల్లికా. తేనెటీగకి తేనె ఎక్కడుందో బాగా తెలుసు. ఒకసారి రుచి మరిగితే మళ్లీ మళ్లీ అదే పువ్వు దగ్గరికే వస్తుంది. మీ అమ్మని జాగ్రత్తగా ఉండమను.”

మల్లిక కుళాయి కింద బిందె సరిచేసింది. జవాబు ఇవ్వలేదు. పద్మ నోట్లో తేనెటీగ కథ మింగుడు పడలేదని ఆమె ముఖమే చెప్తోంది.

ఆ కథ ఇప్పటికి నిలబడింది; పద్మ నమ్మకపోయినా, కుళాయి దగ్గర ఇంకెవరూ దాన్ని పెకలించే ధైర్యం చేయలేదు. కానీ బిందెలోకి నీళ్లు నిండుతున్నంతసేపూ మల్లిక మనసులో మాత్రం తను అల్లిన కథ కాదు, తనకే జవాబు దొరకని ఒక ప్రశ్న నిండుతోంది: ‘తేనెటీగ కాకపోతే, అమ్మా, నీ పెదవి మీద ఆ పళ్లు ఎవరివి?’

అప్పుడే వీధి మలుపులోంచి గలగల మని గాజుల చప్పుడు వినిపించింది. చిలక పచ్చ చీర, ఎర్ర జాకెట్, మోచేతుల దాకా ఆకుపచ్చ ఎరుపు మట్టి గాజులు, నుదుటి మీద పెద్ద బొట్టు, నోటి నిండా తాంబూలం: గాజుల కొజ్జా, చేతిలో ఒక చిన్న రసీదు పుస్తకం పట్టుకుని ఊపుకుంటూ నడిచి వస్తోంది.

కుళాయి దగ్గర అందరి మెడలూ ఒక్కసారి అటు తిరిగాయి.

గాజుల కొజ్జా నడుస్తూనే మల్లికని చూసి, తాంబూలంతో ఎర్రబడిన పళ్లు బయటపెట్టి నవ్వింది.

“అక్కా!” అని గట్టిగా పిలిచింది. “బాగున్నావా అక్కా? బావని అడిగానని చెప్పు!”

అది ఆగలేదు; గాజులు గలగలలాడిస్తూ, పిర్రలు ఊపుకుంటూ ముందుకు వెళ్లిపోయింది.

ఆరు జతల కళ్లు మల్లిక మీదికి తిరిగాయి.

“సంఘం చందా కోసం వస్తుంటుంది,” అంది మల్లిక. అప్పుడే తన వంతు వచ్చి కుళాయి కింద పెట్టిన బిందెలోకి నీళ్లు పడుతుంటే, దాని మూతి మీద చేయి పెట్టి చూస్తూ మాట్లాడింది. “హిజ్రాల సంఘం అంట. నెలకోసారి ఇళ్లకి వచ్చి రసీదు ఇచ్చి డబ్బులు తీసుకుంటారు. కనిపించిన ప్రతి మగాణ్ణీ ‘బావా’ అనే పిలుస్తుంది.”

“అదే నేను చెప్పా!” అంది సరోజ, కనకం భుజం మీద చరుస్తూ. “విన్నావా? చందా! నువ్వు దానికి గుర్రాలు, నడుములు అన్నీ అల్లేశావ్.”

“నేనేమన్నా? నేనేమీ అనలేదు,” అంది కనకం. కానీ ఆమె చూపు గాజుల కొజ్జా వెళ్లిన వైపే ఉంది.

పద్మ మాత్రం ఏమీ అనలేదు. బిందె మీద వేళ్లతో టక్ టక్ మని కొడుతూ మల్లిక నడుము వైపు చూస్తోంది.

కుళాయి దగ్గర మళ్లీ బియ్యం ధర, కొత్త కోడలు, కరెంటు బిల్లు అంటూ మామూలు మాటలు మొదలయ్యాయి. కనకం తన బిందె నెత్తికెత్తుకుంటూ అంది, “మా మురళి కూడా ఇవాళ ఇంట్లోనే, పొద్దుటి నుంచి ఫోన్ పట్టుకుని కూర్చున్నాడు. మీ ఆఫీసే కదమ్మా మల్లికా? వాడి ఫోన్ నిండా ఏవేవో వీడియోలు. ఈ కాలం పిల్లలు.”

మల్లిక చేతిలో అప్పుడే నిండిన బిందె ఒక్క క్షణం జారబోయింది; రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని ఆపింది.

‘మురళి… ఈవిడ మురళి అమ్మా?’

ఆఫీసులో మురళి ఒకసారి అన్న మాట గుర్తొచ్చింది: ‘మా అమ్మకి కాలనీలో అందరి సంగతులూ తెలుసు మేడం, ఎవరింట్లో పొయ్యి వెలిగిందో కూడా.’ అప్పుడు ఆ మాటకి నవ్వింది. ఇప్పుడు నవ్వు రాలేదు.

“అవును పిన్నీ, మా ఆఫీసే,” అంది. “మంచి అబ్బాయి.”

“మంచోడే. కానీ నోరు ఆగదు,” అంది కనకం నవ్వుతూ. “నా కొడుకే కదా.”

కనకం బిందె నెత్తి మీద సర్దుకుని వెళ్లిపోయింది, ఆమె వెనకే సరోజ. పద్మ అందరికంటే చివర కదిలింది; గేటు దాటుతూ ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి మల్లిక వైపు చూసింది. ఈసారి నవ్వలేదు.

మల్లిక నిండు బిందె నడుము మీద పెట్టుకుని లోపలికి వచ్చి, ముందు గేటు గడియ, తర్వాత తలుపు గడియ కూడా వేసింది. బాత్రూమ్‌లో డ్రమ్ములోకి బిందె ఒంపుతుంటే నీళ్లు గుర్ గుర్ మంటూ దిగాయి. ఖాళీ బిందెని మూలకి జరిపింది; ఇంకో రెండు బిందెలు తేవాలి, కానీ మళ్లీ ఆ కుళాయి దగ్గరికి, ఆ కళ్ల మధ్యకి వెళ్లాలనిపించలేదు.

బాత్రూమ్ చిన్నది. భుజాల ఎత్తు దాకా తెల్లటి టైల్స్, వాటి పైన సున్నం వెలిసిన గోడ; ఒక మూల అంచుల దాకా నిండిన నీలం ప్లాస్టిక్ డ్రమ్ము, దాని పక్కనే ఎర్ర బకెట్, బకెట్ అంచుకి ఆనించిన స్టీల్ చెంబు, ఎదురుగా స్నానానికి కూర్చునే చిన్న చెక్క పీట. పైన వెంటిలేటర్ సందులోంచి సాయంత్రపు ఎండ ఒక వాలు గీతలా లోపలికి దిగి గోడ మీద పడుతోంది. మల్లిక బాత్రూమ్ తలుపు గడియ వేసి, ఆ గడియ మీదే ఒక్క క్షణం చేయి ఆనించి నిలబడింది; ఇంట్లో తను తప్ప ఎవరూ లేరని తెలిసినా, గుండె మాత్రం ఎవరో తలుపు అవతల నిలబడి ఉన్నట్టే కొట్టుకుంటోంది.

“ఎందుకంత ఉక్క ఇవాళ,” అని గొణుక్కుంటూ ఆమె నడుములో దోపిన పైటకొంగుని లాగింది. కొంగు భుజం మీంచి జారి కిందికి దిగగానే చెమటకి తడిసి ఒంటికి అతుక్కుపోయిన జాకెట్ బయటపడింది. తర్వాత బొడ్డు కింద దోపిన కుచ్చిళ్లని ఒక్కసారి బయటికి లాగింది; అవి ఊడగానే చీర నడుము చుట్టూ ఒక్కో చుట్టూ విడిపోతూ, మెత్తగా జారి ఆమె పాదాల చుట్టూ ఒక గుట్టలా పడింది. ఆమె జాకెట్ హుక్కుల్ని కింది నుంచి పైకి ఒక్కొక్కటిగా విప్పింది. ఒక్కో హుక్కు ఊడినప్పుడల్లా లోపల బిగుసుకుని ఉన్న సళ్లు కొంచెం కొంచెంగా ముందుకు వదులయ్యాయి; ఆఖరి హుక్కు ఊడగానే రెండూ ఒక్కసారిగా బయటికి ఊగి, తమ బరువుతో నిలిచాయి. ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు ఆమె జాకెట్ కింద ఏమీ వేసుకోదు; పొద్దున సోఫా మీద జాకెట్ మీంచే పిండిన ముచ్చికలు ఇంకా ఎర్రగా, గట్టిగా ఉన్నాయి. చెమటకి అంటుకున్న జాకెట్ చేతుల్ని ఆమె భుజాల మీంచి ఒలిచినట్టు లాగి తీసి, చీర గుట్ట మీదికి విసిరింది.

ఆఖరికి లంగా ముడి లాగింది. ముడి ఊడగానే లంగా ఆమె పిర్రల వంపు మీంచి జారి, తొడల మీంచి దిగి, కాళ్ల దగ్గర పడిపోయింది. ఆ లంగా లోపలి వైపు, సరిగ్గా తొడల మధ్య తగిలే చోట, మధ్యాహ్నపు తడి ఆరి గట్టిపడిన ఒక మరక కనిపించింది. ఆమె దాన్ని కాలితో పక్కకి జరిపి, బట్టల గుట్ట దాటి తడి నేల మీదికి అడుగు పెట్టింది.

ఆమె చెంబుని డ్రమ్ములో ముంచింది; చల్లటి నీళ్లు మణికట్టు దాకా తగిలి చేయి జివ్వుమంది. చెంబు నిండా ఎత్తి తల మీద ఒంపుకుంది. నీళ్లు ముందు నడినెత్తి మీద చల్లగా పడి, పాపిడిలోంచి నుదుటి మీదికి, కనురెప్పల మీదికి, పెదవుల మీదికి జారాయి; ఆమె నోరు తెరుచుకుని ఒక్కసారి గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ముడి వదులై, నడుము దాకా ఉండే నల్లటి జుట్టు తడిసి బరువెక్కి వీపంతా పరుచుకుంది; దాని కొసలు నడుము వంపు దగ్గర చర్మానికి అంటుకున్నాయి. ఆమె రెండు చేతులూ పైకెత్తి జుట్టుని వెనక్కి తోసి, తాడులా మెలిపెట్టి పిండింది; చేతులు పైకెత్తినప్పుడు సళ్లు కూడా పైకి లేచి, చేతులు దించగానే మళ్లీ కిందికి ఊగి నిలిచాయి.

రెండో చెంబు ఆమె భుజాల మీద పడింది. నీళ్లు మెడ గుంటలో ఒక్క క్షణం నిలిచి, తర్వాత రెండు సళ్ల మధ్య లోయలోంచి కిందికి పరుగెత్తాయి. ఆమె సళ్లు గుండ్రంగా, నిండుగా, ఛాతీ మీద ఎత్తుగా నిలబడి ఉంటాయి; అరచేతిలో పట్టుకుంటే వేళ్ల సందుల్లోంచి పొంగే మెత్తదనం, అయినా ఎక్కడా జారని బిగువు. చల్లటి నీళ్లు వాటి మీంచి జారుతుంటే చర్మమంతా సన్నగా ముళ్లు పొడిచింది. ముదురు రంగు వలయాలు ముడుచుకుపోయి, ముచ్చికలు రెండు చిన్న రాళ్లలా బిగుసుకుని ముందుకు పొడుచుకొచ్చాయి; వాటి కొసల మీంచి నీటి బొట్లు ఒక్కొక్కటిగా వేలాడి, టప్ టప్ మని ఆమె పొత్తికడుపు మీద పడుతున్నాయి.

అక్కడి నుంచి నీళ్లు సన్నటి నడుము మీదికి దిగాయి. ఆమె నడుము రెండు వైపులా లోపలికి ఒంపు తిరిగి, బొడ్డు దగ్గర కొంచెం మెత్తగా ఉబ్బుతుంది; లోతైన బొడ్డు గుంటలో నీళ్లు ఒక్క క్షణం చిన్న గిన్నెలా నిండి, అంచు దాటి కిందికి పొర్లాయి. ఆ నీళ్లు పొత్తికడుపు మీంచి తొడల మధ్య నల్లటి వెంట్రుకల్లోకి జారి, పూపెదాల మీంచి బొట్లు బొట్లుగా కారుతున్నాయి. వెనక వైపు, వెన్నెముక గుంట వెంట దిగిన నీళ్లు నడుము కింద ఒక్కసారిగా విచ్చుకునే పిర్రల మీదికి చేరాయి; గుండ్రంగా, బిగువుగా ఉండే ఆ పిర్రల వంపు మీంచి జారి, మధ్య చీలికలోకి దిగి, తొడల వెనక వైపు నుంచి కిందికి కారాయి. నునుపైన తొడలు, మోకాళ్లు, పిక్కలు, చీలమండలు దాటి ఆఖరికి ఆ నీళ్లు కాలి వేళ్ల సందుల్లోంచి నేల మీదికి పారి, మూలలోని జాలీ వైపు గలగలమంటూ వెళ్లిపోయాయి.

కానీ ఒళ్లు చల్లబడలేదు, ఇంకా రాజుకుంది. చల్లటి నీళ్లు పైచర్మాన్ని మాత్రమే తాకుతున్నాయి; లోపల, సోఫా మీద సగంలో ఆగిపోయిన ఆ ముడి అలాగే బిగుసుకుని రగులుతూనే ఉంది.

‘కొందరు గేటు దగ్గర బట్టలు విప్పుతారు,’ అని కనకం గొంతు చెవిలో మళ్లీ మోగింది.

“నేను బాత్రూమ్‌లో విప్పుతున్నా పిన్నీ,” అని తనలో తానే నవ్వుకుంది మల్లిక.

ఆమె సబ్బు అందుకుని ముందు మెడ మీద, తర్వాత భుజాల మీద రుద్దుకుంది. నురగతో జారుతున్న అరచేయి సళ్ల మీదికి రాగానే అక్కడే ఆగిపోయింది, ఎందుకంటే పొద్దుటి సంగతి మళ్లీ కళ్ల ముందుకొచ్చింది. శ్రీనివాస్ ఇదే బాత్రూమ్‌లో, ఇదే తలుపు వెనక స్నానం చేస్తున్నప్పుడు, హాల్లో సోఫా మీద కాళ్లు బార్లా చాపి కూర్చున్న రవిరాజ్; అతని నల్ల ప్యాంటు మీద పడిన తన అరచేతి కింద గట్టిగా, వేడిగా, అరచేతికి కూడా పూర్తిగా పట్టనంత లావుగా నిలబడిన ఆ బిగువు; అతని మెడ దగ్గర్నుంచి వచ్చిన బాడీ స్ప్రే వాసన, దాని కింద మగాడి చెమట వాసన. శ్రీనివాస్ బయటికొచ్చి గుమ్మం దగ్గర వంగి షూ లేసులు కట్టుకుంటుంటే రవిరాజ్ చూపు నెమ్మదిగా తన నడుము మీద వాలి అక్కడే ఆగిపోయిన తీరు, వెళ్తూ వెళ్తూ గేటు దగ్గర అతను ఏదో మిగిలిపోయిన పని ఉన్నట్టు ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూసిన ఆ చూపు, అన్నీ ఆమె ఒంటి మీద సబ్బు నురగ కంటే దట్టంగా పరుచుకున్నాయి.

‘రిజిస్టర్ తీసుకోడానికి గంటసేపు పడుతుందా?’ కనకం వెటకారం మళ్లీ గుర్తొచ్చింది. ఆ పిన్ని అనుకున్నట్టు ఆ గంటంతా అతను ఈ ఇంట్లో తనతో ఒంటరిగా ఉండి ఉంటే ఏం జరిగేదో అన్న ఆలోచన రాగానే, ఆమె తొడల మధ్య చల్లటి నీళ్లకి ఏమాత్రం సంబంధం లేని ఒక వేడి తడి మళ్లీ ఊరింది.

ఆమె వీపుని గోడకి ఆనించింది. టైల్స్ చల్లదనం భుజాల మధ్య నుంచి పిర్రల దాకా ఒక్కసారిగా జివ్వుమని పాకింది. కళ్లు మూసుకోగానే ఆ చీకట్లో బాత్రూమ్ తలుపు చప్పుడు లేకుండా తెరుచుకున్నట్టు, నీలం చొక్కా, తడి జుట్టుతో రవిరాజ్ లోపలికి వచ్చి తన ముందు నిలబడినట్టు, అతని ఊపిరి తన ముఖానికి తగులుతున్నట్టు ఆమెకి కనిపించింది.

ఎడమ చేతిలో చెంబు పట్టుకుని ఆమె ఛాతీ మీదికి సన్నటి ధారగా నీళ్లు ఒంపుకుంది; ఆ ధార ఒక ముచ్చిక మీద పడి చల్లగా గుచ్చుకుంటుంటే కుడి చేయి నురగతో జారుతూ పొత్తికడుపు మీంచి కిందికి దిగి, వెంట్రుకల మీంచి పూకు దగ్గర ఆగింది. ఆమె కుడి కాలు ఎత్తి పాదాన్ని చెక్క పీట మీద ఆనించింది; తొడలు విచ్చుకోగానే పూపెదాలు కూడా కొంచెం విడిపోయాయి. మధ్య వేలు ఆ రెండు పెదాల మధ్య చీలికలో కింది నుంచి పైకి ఒక్కసారి నెమ్మదిగా జారింది. పైన నీళ్లు చల్లగా ఉన్నా లోపలి తడి మాత్రం వేడిగా, జిగటగా వేలికి అంటుకుంది. ఆ వేలు పైకి వచ్చి గొల్లికాయని ఒక్కసారి తాకగానే ఆమె నడుము గోడ నుంచి ఒక అంగుళం ముందుకు జరిగింది.

“ఇప్పుడు ఎవరూ పిలవరు,” అని గొణిగి, మధ్య వేలినీ ఉంగరపు వేలినీ కలిపి, అరచేయి పైకి తిరిగి ఉండేలా, రెండు వేళ్లూ నెమ్మదిగా పూకు లోపలికి దూర్చింది. మొదటి కణుపు దాకా దిగగానే లోపలి గోడలు వాటిని చుట్టుకుని పిండాయి; ఆమె ఊపిరి గొంతులోనే ఆగిపోయింది. తర్వాత రెండో కణుపు దాకా, ఆఖరికి పిడికిలి కణుపులు పూపెదాలకి ఆనేంత లోతు దాకా. చెంబు ఎడమ చేతిలోంచి జారి బకెట్‌లో ఠంగ్‌మని పడింది; ఆమె తిరిగి కూడా చూడలేదు.

మొదట ఆమె వేళ్లని లోపలికీ బయటికీ కదపలేదు. లోపలే ఉంచి, వాటి కొసల్ని మాత్రం పైకి, పొత్తికడుపు వైపు ఉండే ముందు గోడ వైపు, ‘రా’ అని పిలుస్తున్నట్టు వంకరగా ముడిచింది. అక్కడ, ద్వారం నుంచి రెండు కణుపుల లోతులో, మిగతా లోపలంతా నునుపుగా ఉంటే ఒక్క చోట మాత్రం కొంచెం గరుకుగా, ఉబ్బుగా తగిలే మెత్తటి చోటు ఉంది. వేలి కొసలు దాన్ని వెతుక్కుని, దాని మీద నెమ్మదిగా గీకాయి. అదే సమయంలో బొటనవేలు బయట గొల్లికాయ మీద ఆనింది; ముందు ఒత్తకుండా, కేవలం తాకుతూ చిన్న చిన్న గుండ్రాలు తిప్పింది. లోపల వేళ్లు ఒకసారి ముడుచుకుంటే బయట బొటనవేలు ఒక గుండ్రం; ఆ రెండూ ఒకే లయలో, డ్రమ్ము
అంచు నుంచి కారే నీటి బొట్ల అంత నెమ్మదిగా సాగుతున్నాయి. ఖాళీ అయిన ఎడమ చేయి సన్ను మీదికి వెళ్లి, తడి ముచ్చికని బొటనవేలికీ చూపుడువేలికీ మధ్య పట్టి నలిపింది, తర్వాత కొంచెం గట్టిగా మెలిపెట్టింది; ఆ నొప్పి ఒక సన్నటి తీగలా ఛాతీ నుంచి నేరుగా పొత్తికడుపు లోతుల్లోకి దిగింది.

మూసిన కళ్ల వెనక రవిరాజ్ ఆమె రెండు మణికట్టుల్నీ ఒకే చేత్తో పట్టి తల పైన గోడకి అదిమిపెట్టాడు. ‘పొద్దున నీ మొగుడు ఇక్కడ స్నానం చేస్తుంటే నువ్వు హాల్లో నా ప్యాంటు మీద చేయి వేశావ్ కదా… ఇప్పుడు నా వంతు,’ అని అతను చెవిలో గుసగుసలాడినట్టు ఆమెకి వినిపించింది. అతని జిప్ కిందికి దిగిన చప్పుడు, పొద్దున అరచేతి కింద గుడ్డ లోంచి తగిలిన ఆ లావాటి, బరువైన మొడ్డ ఇప్పుడు గుడ్డ లేకుండా తన తొడకి వేడిగా ఆనుకున్నట్టు ఊహించుకోగానే, ఆమె వేళ్లు వాటంతట అవే వేగం అందుకున్నాయి.

ఇప్పుడు వేళ్లు లోపల ఆగి లేవు. సగం దాకా బయటికి లాగి, మళ్లీ కణుపులు పెదాలకి కొట్టుకునేంత లోతుగా లోపలికి తోస్తున్నాయి; ప్రతిసారీ లోపలికి దిగేటప్పుడు కొసలు పైకి ముడుచుకుని ఆ గరుకు చోటుని గట్టిగా రుద్దుతున్నాయి. చిక్… చిక్… మని తడి చప్పుడు బాత్రూమ్ గోడల మధ్య ప్రతిధ్వనిస్తోంది. బొటనవేలు కూడా ఇప్పుడు కేవలం తాకడం లేదు; గొల్లికాయని కింది ఎముకకి అదిమిపెట్టి వేగంగా, బిగుతైన చిన్న గుండ్రాల్లో రుద్దుతోంది. ఆమె గొంతులోంచి మొదటి మూలుగు బయటికి జారింది, “మ్‌మ్‌…”; ఆ చప్పుడు టైల్స్‌కి తగిలి తనకే గట్టిగా వినిపించి, ఆమె వెంటనే ఎడమ అరచేతిని నోటి మీద అదుముకుంది.

‘నా చేతికి కూడా పట్టలేదు,’ అన్న పొద్దుటి ఆలోచన గుర్తొచ్చింది. ఆమె వేళ్లు బయటికి తీసి, ఈసారి చూపుడు వేలిని కూడా వాటితో కలిపి, మూడు వేళ్లూ ఒక గుత్తిలా చేసి మళ్లీ లోపలికి తోసింది. ద్వారం ఒక్కసారి సాగి మంటగా విచ్చుకుంది; ఆ బిగుతుకి ఆమె మడమలు నేల మీంచి లేచాయి. ‘అతనిదైతే ఇంకా లావు,’ అనుకోగానే అరచేతి వెనక నుంచి ఇంకో మూలుగు, “మ్‌మ్‌… హ్‌… మ్‌మ్‌…”, ఆగి ఆగి, ముక్కలు ముక్కలుగా బయటికి వచ్చింది. ఆమె కింది పెదవిని పంటితో కొరుక్కుంది; అమ్మ ఉబ్బిన పెదవి ఒక్క క్షణం గుర్తొచ్చి, ఇంకా గట్టిగా కొరుక్కుంది.

[12345677889]

తర్వాత లయ పూర్తిగా ఆమె చేతుల్లోంచి జారిపోయింది. మూడు వేళ్లూ ఆగకుండా, వెర్రిగా లోపలికీ బయటికీ దూసుకుపోతున్నాయి; మణికట్టు పూపెదాలకి టప టప మని కొట్టుకుంటోంది, ముంజేతి మీది గాజులు గలగలమంటూ టైల్స్‌కి తగులుతున్నాయి. బొటనవేలు గొల్లికాయ మీద ఇక గుండ్రాలు కాదు, అటూ ఇటూ వేగంగా రాపాడుతోంది. ఆమె నడుము గోడ నుంచి ముందుకు ఎగిరి ఎగిరి, ఊహలోని రవిరాజ్ పోట్లకి ఎదురెళ్తున్నట్టు తన చేతి మీదికే తానే ఊగుతోంది. అరచేతి సందుల్లోంచి ఊపిరి ముక్కలుగా తెగి వస్తోంది, “హ్… హ్… మ్‌మ్‌…”, దాని మధ్యలో ఒక పేరు, తనకే వినిపించనంత సన్నగా: “రవిరాజ్… రవిరాజ్… ఆపకు… ఆపకు…”

ఆ తర్వాత ఒక్క క్షణంలో అదంతా ఒక చోటికి చేరింది. ఊహలో రవిరాజ్ ఆమెని గోడకి అదిమి, ఒక్క పోటుతో ఆఖరి అంగుళం దాకా లోపలికి దించినట్టు అనిపించిన అదే క్షణంలో, లోపల వంకర తిరిగిన వేళ్ల కొసలు ఆ గరుకు చోటుని గట్టిగా నొక్కాయి, బొటనవేలు గొల్లికాయని అదిమిపట్టింది. ఆమె ఒళ్లు విల్లులా వంగింది; తల వెనక్కి వాలి గోడకి ఆనుకుంది, నడుము గోడ నుంచి ముందుకి ఎగిరి నిలిచిపోయింది, కాలి వేళ్లు తడి నేలని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. రెండు తొడలూ ఆమె మణికట్టుని బిగించి పట్టుకుని గడగడ వణికాయి. లోపలి గోడలు మూడు వేళ్ల చుట్టూ ఒకసారి, ఇంకోసారి, మళ్లీ మళ్లీ, అలలు అలలుగా ముడుచుకుని పిండాయి. గొంతులోంచి పొంగిన పొడవాటి మూలుగుని ఆమె అరచేతిలోకే అదుముకుంది, “మ్‌మ్‌మ్‌… మ్‌మ్‌…”; పళ్లు అరచేతి మడమలో దిగాయి. వేళ్ల చుట్టూ వేడి రసం పొంగి, అరచేతి మీంచి మణికట్టు దాకా కారి, అక్కడి నుంచి లోపలి తొడల వెంట చిక్కటి ధారలుగా కిందికి జారింది; పైనుంచి కారే చల్లటి నీటి బొట్లు ఆ వేడి ధారల్లో కలిసిపోయాయి.

ఆ వణుకు చాలాసేపు ఆగలేదు. ఒక అల తగ్గుతుంటే ఇంకో చిన్న అల, దాని వెనక ఇంకోటి; ప్రతి దానికీ ఆమె పొత్తికడుపు ఎగిరిపడింది, తొడలు ఒక్కసారి బిగుసుకుని వదులయ్యాయి. తర్వాత మోకాళ్లలో బలం పూర్తిగా పోయింది. ఆమె వీపు తడి టైల్స్ మీద నెమ్మదిగా కిందికి జారింది, జారుతున్నంతసేపూ చల్లటి గోడ చర్మాన్ని రాసుకుంటూనే ఉంది; ఆఖరికి డ్రమ్ముకీ బకెట్‌కీ మధ్య తడి నేల మీద, కాళ్లు రెండు వైపులా చాపి, కూలబడిపోయింది. వేళ్లు ఇంకా లోపలే ఉన్నాయి. ఆమె వాటిని నెమ్మదిగా బయటికి తీస్తుంటే ఆఖరి కణుపు దాటే దాకా లోపల ఇంకా చిన్న చిన్న ముడుపులు పట్టి వదులుతూనే ఉన్నాయి. ఆమె చేయి కళ్ల ముందుకి ఎత్తి చూసింది: మూడు వేళ్లూ జిగటగా మెరుస్తున్నాయి, వాటి సందుల్లో రసం సన్నటి తీగలుగా సాగి తెగుతోంది.

పొద్దున కుళాయి అరుపుకి సగంలో ఆగిపోయిన ముడి ఇప్పుడు పూర్తిగా, ఆఖరి దాకా విప్పుకుంది; ఈసారి ఎవరి అరుపూ అడ్డు రాలేదు. గుండె నెమ్మదిగా సర్దుకుంటుంటే, ఇందాక తన పెదవుల మీంచి జారిన పేరు గుర్తొచ్చి ఆమె ముఖం ఒక్కసారి వేడెక్కింది. అది శ్రీనివాస్ పేరు కాదు.

చాలాసేపు అలాగే కూర్చుంది, డ్రమ్ము అంచు నుంచి నీళ్లు టప టప కారుతున్న చప్పుడు వింటూ; వెంటిలేటర్‌లోంచి పడే ఎండ గీత అప్పటికే గోడ మీంచి పైకి జరిగి మసకబారింది. ఊపిరి సర్దుకున్నాక లేచి, తొడల మధ్య అంటిన జిగటని చెంబుతో కడుక్కుని, స్నానం పూర్తి చేసి, ఉతికిన నూలు చీర కట్టుకుని, తడి జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకుంది. ఐదున్నరకి దేవుడి గూట్లో దీపం వెలిగించింది. అమ్మ ఇంకా షాప్ నుంచి రాలేదు, నాన్న కూడా.

ఆరు దాటాక దీపం ఒత్తి సరిచేస్తుండగానే కూరగాయల బండి గంట వీధిలో టింగ్ టింగ్ మని మోగింది. “కూరగాయలమ్మా… టమోటా, బీర, పొట్లకాయ, ముల్లంగీ…”

బండి వేపచెట్టు కింద ఆగగానే కనకం, సరోజ, పద్మ, ఇంకో ఇద్దరు మళ్లీ దాని చుట్టూ చేరారు. మల్లిక తడి జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకునే గేటు బయటికి వచ్చింది; రాత్రి పప్పుకి కొత్తిమీర కావాలి.

అప్పుడే వీధి చివర నుంచి సుజాత నడుచుకుంటూ వచ్చింది, రాత్రి కూర కోసం షాప్ నుంచి ఇంటికి. పెదవి మీద ఉబ్బు కొంచెం తగ్గింది, కానీ మూలలో ఇంకా ఎర్రటి గీత కనిపిస్తోంది. పైటని భుజం మీదుగా బిగించి వేసుకుని, మల్లిక పక్కనే వచ్చి నిలబడి టమోటాల బుట్ట మీదికి వంగింది. తల్లీకూతుళ్ల మధ్య ఒక్క మాటా లేదు.

బండివాడు సుబ్బడు నలభై దాటిన మనిషి; తల మీద తువ్వాలు చుట్ట, నోట్లో ఎప్పుడూ ఏదో పాట. ఆడాళ్లు నవ్వితే వాడికి బేరం బాగుంటుంది.

“పొట్లకాయ తీసుకోండమ్మా, ఇవాళ తోట నుంచి నేరుగా,” అంటూ మూరెడు పైనే పొడుగున్న ఒక నిటారు పొట్లకాయని పైకెత్తి చూపించాడు. “చూడండి, ఒక్క వంకర లేదు.”

“పొట్లకాయ నిటారుగా ఎలా పెరుగుతుందిరా సుబ్బా? మా పెరట్లోవి పాములా మెలికలు తిరుగుతాయి,” అంది సరోజ.

“దానికో కిటుకుందమ్మా,” అన్నాడు సుబ్బడు, కన్ను గీటుతూ. “పిందె ఉన్నప్పుడే కింద చివరికి ఒక చిన్న రాయి కట్టాలి. ఆ బరువుకి కిందికి సాగి నిటారుగా దిగుతుంది. రాయి కట్టకపోతే వంకర. ఒకసారి వంకర పోయిందంటే మళ్లీ ఎవడూ సరిచేయలేడు.”

“మగాళ్లకి కూడా అంతేనా?” అంది కనకం, పకపక నవ్వుతూ.

“మగాళ్లకి రాయి కాదమ్మా, ఆడదాని చేయి కట్టాలి,” అన్నాడు సుబ్బడు. “లేకపోతే కొందరు నడకలోనే వంకర పోతారు. సెంటర్లో ఒకాయన్ని చూశా నిన్న…”

“ఛీ, నోరు మూసుకో, కూరలు అమ్ము,” అంది సరోజ. కానీ నవ్వింది.

అందరూ నవ్వారు. సుజాత ఒక్కతే నవ్వలేదు; టమోటాలు ఒక్కొక్కటి చేతిలో తిప్పి నొక్కి చూస్తూ ఏరుతూనే ఉంది, తల ఎత్తలేదు.

మల్లిక కొత్తిమీర కట్ట అందుకుని సుబ్బడికి డబ్బులు ఇచ్చింది. ముఖం మీద ఏమీ లేదు.

“ఆ వీడియో సంగతి విన్నారా?” అంది కనకం, గొంతు తగ్గించి అందరినీ దగ్గరికి లాగుతూ. “వంతెన దగ్గర ఎవరో తీసిన ఏదో వీడియో అంట. మా మురళి ఫ్రెండ్స్ ఫోన్లలో తిరుగుతోందంట.”

“అందులో ఏముంది?” అంది సరోజ.

“అదే తెలీదే. మురళిగాడు ఎవరితోనో ఫోన్లో మాట్లాడుతుంటే ‘వంతెన దగ్గరి వీడియో’ అని ఒక్క మాట నా చెవిన పడింది. ఏంటిరా అని అడిగితే ‘నీకెందుకమ్మా’ అని ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని బయటికి పోయాడు. వాడి ఫ్రెండ్స్ అంతా చూశారంట. ఏముందో మాత్రం ఎవడూ నోరు విప్పడు.”

మల్లిక గుండె ఒక్కసారిగా వేగం అందుకుంది. ‘వంతెన దగ్గర…’ కొత్తిమీర కట్ట పట్టుకున్న వేళ్ల కింద కాడలు నలిగాయి. ఆమె కట్టని ముక్కు దగ్గరికి ఎత్తి వాసన చూస్తున్నట్టు నటిస్తూ, ఒక్కసారి నిట్టూర్చింది.

“ఛీ, ఎవరినో దొంగచాటుగా వీడియోలు తీసే వాళ్లకి చేతులు పడిపోవాలి పిన్నీ,” అంది, గొంతులో అసహ్యం సూటిగా వినిపిస్తుండగా. “చూసే వాళ్లకి కళ్లు పోవాలి. అందులో ఎవరున్నా సరే, వాళ్లకీ ఇల్లు ఉంటుంది, కుటుంబం ఉంటుంది. ఫోన్లలో పంపుకుంటూ నవ్వుకుంటారు. మీ మురళికి చెప్పండి, అలాంటిది ఫోన్లో ఉంటే వెంటనే తీసేయమని. ఎవడైనా ఆఫీసులో చూపిస్తే నేనే పై వాళ్లకి చెప్తా.”

కనకం కళ్లు రెప్పవేశాయి. “అదే, అదే నేనూ అన్నా వాడితో,” అంటూ చూపు పక్కకి తిప్పుకుంది.

‘చెమట పట్టకూడదు. చేయి వణకకూడదు.’ మల్లిక కొత్తిమీర కట్టను సంచిలో పెట్టింది. చేయి వణకలేదు.

అప్పుడే మలుపులోంచి బ్ర్ర్ర్… బ్ర్ర్ర్ర్… మని ఒక గర్జన వినిపించింది. ఎరుపూ నలుపూ R15 మీద రవి, హెల్మెట్ లేకుండా, జుట్టు గాలికి ఎగురుతుండగా, వెనక చక్రంతో దుమ్ము రేపుకుంటూ కూరగాయల బండి దగ్గరికి దూసుకొచ్చి యాక్సిలరేటర్ ఒక్కసారి గట్టిగా మెలితిప్పాడు. ఆ అరుపుకి వేపచెట్టు మీది కాకులు ఎగిరిపోయాయి. బండి నెమ్మది చేయకుండానే గుంపు పక్కనుంచి దూసుకుపోయి, మలుపు దగ్గర ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

గుంపులో అందరి మెడలూ అటు తిరిగాయి; సుబ్బడు కూడా త్రాసు పట్టుకునే చూశాడు. కనకం మాత్రం బండి వెళ్లిన వైపు చూస్తూ పైటకొంగు అంచుతో పెదవి మూల తుడుచుకుంది.

సుజాత ఒక్కతే తల తిప్పలేదు. చేతిలోని టమోటాని వేళ్లు దిగేంత గట్టిగా నొక్కి పట్టుకుని దాన్నే చూస్తూ ఉండిపోయింది; టమోటా తొక్క పగిలి రసం ఆమె బొటనవేలి మీదికి కారింది. ‘ఇదే ఆఖరు. ఇంకోసారి రానివ్వను.’ తర్వాత ఆ టమోటాని పక్కన పడేసి ఇంకోటి అందుకుంది.

పద్మ చూపు సుజాత మీదే ఉంది. ఆమె నవ్వు పెదవి చివర వంకరగా వేలాడింది.

“ఆ బండి శబ్దానికి కాకులు కూడా ఎగిరిపోయాయి,” అంది పద్మ తీపిగా. “అందరం చూశాం. నువ్వొక్కదానివే చూడలేదేంటక్కా?”

సుజాత చేతిలోని రెండో టమోటాని సంచిలో వేసి, నెమ్మదిగా తల ఎత్తి పద్మ కళ్లలోకి సూటిగా చూసింది.

“కుర్రాళ్లు బండ్లు నడుపుతారు పద్మా. రోజూ వంద వెళ్తాయి. ఒక్కొక్కటి తిరిగి చూస్తే నా మెడ విరుగుతుంది,” అంది చల్లగా, గొంతు పెంచకుండా. తర్వాత ఒక్క క్షణం ఆగి, అదే గొంతుతో, “అయినా నీకెందుకే నా మెడ సంగతి? నీ మొగుడి మెడ సంగతి చూసుకో. నిన్న సాయంత్రం కల్లు కాంపౌండ్ దగ్గర ఎవరితోనో కూర్చున్నాడు. పక్కన ఆడది, పచ్చ చీర. ఒకే గ్లాసులో తాగుతున్నారు. మా షాప్‌కి వచ్చే మగాళ్లే చెప్పారు.”

గుంపు ఒక్కసారి నిశ్శబ్దమైంది. తర్వాత కనకం కళ్లు కొత్త ఎర దొరికినట్టు మెరిశాయి.

“ఎవరే ఆ పచ్చ చీర?” అంది కనకం, పద్మ వైపు తిరిగి. “పోలమ్మ కోడలా? ఆ కల్లు గీసేవాడి పెళ్లామా? దానికి పచ్చ చీరలంటే పిచ్చి.”

“ఛీ, ఛీ, మా ఆయన అలాంటోడు కాదు,” అంది పద్మ. ముఖం ఎర్రబడింది.

“అవునవును, అందరి మొగుళ్లూ అలాంటోళ్లు కారు,” అంది సరోజ, పద్మ వైపు చూసి కొంటెగా నవ్వుతూ. “కల్లు కాంపౌండ్‌కి వెళ్లేవాళ్లు మాత్రమే అలాంటోళ్లు.”

గుంపు పగలబడి నవ్వింది. పద్మ సంచిని గట్టిగా విసురుకుంటూ, చెప్పులు టపటపలాడిస్తూ విసవిసా వెళ్లిపోయింది.

సుజాత డబ్బులు ఇచ్చి సంచి భుజానికి వేసుకుని, మల్లిక వైపు ఒక్కసారి చూసింది. “నాన్నకి ఇవాళ షాప్‌లో లెక్కలు ఉన్నాయంట. సరుకు సర్దుకుని, హోటల్ నుంచి ఏదో తెప్పించుకుని తింటారంట. పదింటి దాకా రారు,” అంది. “పద, వంట చేద్దాం.”

“సరేమ్మా.”

మల్లిక చూపు అమ్మ పెదవి మూలలోని ఎర్రటి గీత మీద ఒక్క క్షణం ఆగి, కిందికి దిగిపోయింది. ఏమీ అనలేదు.

సుజాత ముందు నడిచింది, మల్లిక కొత్తిమీర సంచి పట్టుకుని వెనకే. ఇద్దరూ ఒక్క మాట కూడా లేకుండా గేటు దాటారు.

వంటింట్లో సుజాత కుక్కర్ పెట్టింది; మల్లిక పప్పు కోసం టమోటాలు తరుగుతోంది. కత్తి చప్పుడు, కుక్కర్ కూత, మధ్యలో ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్లు. సుజాత ఫోన్ వంటగట్టు మీద ఉల్లిపాయల బుట్ట పక్కనే ఉంది. పోపు వేస్తూ ఒకసారి, గరిటె తిప్పుతూ ఇంకోసారి, ఆమె చూపు దాని మీదికి జారుతోంది. కుక్కర్ మూడో కూత వేశాక చేయి చీర కొంగుకి తుడుచుకుని ఫోన్ ఎత్తి తెర వెలిగించింది. తెర మీద ఉదయం సరుకు వాడు పంపిన పాత బిల్లు తప్ప ఏమీ లేదు; ఏ తెలియని నంబర్ నుంచీ ఒక్క మెసేజ్ కూడా రాలేదు. ఆమె ఫోన్ కిందపెట్టి, మళ్లీ కాసేపటికే ఎత్తి చూసింది.

“ఎవరి ఫోన్ కోసమమ్మా?” అంది మల్లిక, కత్తి ఆపకుండా.

“నాన్న… సరుకు లిస్ట్ పంపుతా అన్నారు,” అంది సుజాత. మల్లిక వైపు చూడలేదు.

హాల్ గోడ మీద దండ వేసిన దేవుడి పటం పక్కనే నాన్న ఫోటో ఉంది; వంటింటి గుమ్మంలోంచి అది సరిగ్గా కనిపిస్తుంది. సుజాత చూపు దాని మీద ఆగింది. ఫోటోలో నాన్న కళ్లజోడు సరిచేసుకుంటూ నవ్వుతున్నాడు. ఆమె చేయి తనకు తెలియకుండానే మెడలోని మంగళసూత్రం మీదికి వెళ్లి, రెండు బొట్లనీ వేళ్ల మధ్య పట్టుకుంది. ‘పంపకపోవడమే మంచిది. ఇదే ఆఖరు అనుకున్నా కదా.’ ఆమె మంగళసూత్రం వదిలి గరిటె అందుకుంది. కానీ పప్పు దించేలోపు ఆమె కళ్లు మళ్లీ ఒకసారి ఆ బోర్లా పడిన ఫోన్ మీదికి వెళ్లాయి.

ఏడున్నరకి సుజాత మళ్లీ స్నానం చేసింది, ఆ రోజుకి రెండోసారి. మల్లిక హాల్లో టీవీ ముందు కూర్చుని చానెల్ మార్చుతూ, బాత్రూమ్ నుంచి వచ్చే నీళ్ల చప్పుడు వింటోంది. అమ్మ స్నానం ఎప్పుడూ పది నిమిషాల పని; ఇవాళ పావుగంట దాటినా చెంబు డ్రమ్ములో మునిగే చప్పుడు ఆగడం లేదు.

మరోవైపు బాత్రూమ్ లోపల సుజాత గడియ వేసిన తలుపుకి వీపు ఆనించి నిలబడి ఉంది. ఇన్నేళ్లుగా ఆమె స్నానానికి ఒకటే పద్ధతి: తెల్లారకముందే లేచి, నాలుగు చెంబులు నెత్తి మీద, ఒంటికి ఒక్కసారి సబ్బు, ముఖానికి కాస్త పసుపు, నోట్లో అలవాటుగా లలితా నామాలు; తడి జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకుని నేరుగా దేవుడి గూటి దగ్గరికి, తర్వాత ఏదో ఒక లేత రంగు నూలు చీర కట్టుకుని షాప్‌కి. ఒంటిని తీరిగ్గా చూసుకునే అలవాటు ఆమెకి ఎప్పుడూ లేదు; ఒళ్లు అంటే పని చేయడానికి, గుడికి నడవడానికి, మొగుడికి వడ్డించడానికి. ఇవాళ మాత్రం ఆమె చేతులు ఏ పనీ తొందరగా చేయడం లేదు.

ఆమె పొద్దుటి నుంచి షాప్ దుమ్మూ చెమటా పట్టిన నూలు చీరని నెమ్మదిగా విప్పింది. ఎప్పుడూ మడతపెట్టి దండెం మీద వేసే చీరని ఇవాళ నేల మీదే జారనిచ్చింది. జాకెట్ హుక్కులు విప్పి, వీపు వెనక్కి చేతులు తిప్పి తెల్లటి బ్రా హుక్కు తీసింది; పట్టీలు భుజాల మీంచి జారగానే సళ్లు బిగువు నుంచి విడుదలైనట్టు ఒక్కసారి కిందికి దిగి, తమ బరువుతో నిలిచాయి. లంగా ముడి లాగగానే అది ఆమె వెడల్పాటి తుంటి మీంచి జారి కాళ్ల దగ్గర పడింది. తర్వాత, ఎన్నో ఏళ్లలో మొదటిసారి, ఆమె తల వంచి తన ఒంటిని తానే తీరిగ్గా చూసుకుంది.

ఆమె ముందుగా జుట్టు ముడి విప్పింది. పిర్రల దాకా ఉండే ఒత్తైన నల్లటి జుట్టు, అక్కడక్కడా ఒకటి రెండు వెండి తీగలు, వీపంతా పరుచుకుంది. చెంబుతో నెత్తి మీద నీళ్లు ఒంపుకోగానే అది తడిసి బరువెక్కి, వీపుకీ పిర్రలకీ అంటుకుపోయింది. గూట్లోని సీసాలోంచి కుంకుడు రసం అరచేతిలో పోసుకుని, వేళ్లతో కుదుళ్ల దాకా రుద్దుతూ, జుట్టుని భుజం మీంచి ముందుకి తెచ్చి, కొసల దాకా పిండి పిండి కడిగింది. ఆఖరికి దాన్ని తాడులా మెలిపెట్టి పిండగానే ఒక నీటి ధార ఆమె సళ్ల మధ్య నుంచి కిందికి జారింది.

ఆ నీళ్లు ఆమె సళ్ల మీంచి జారాయి. అవి గుండ్రంగా, బిగువుగా, ఇన్నేళ్లయినా జారిపోకుండా ఛాతీ మీద నిలిచి ఉంటాయి; అరచేతికి పట్టక వేళ్ల సందుల్లోంచి పొంగే బరువు, జాకెట్ కుట్లని ఎప్పుడూ బిగబట్టే నిండుదనం. చల్లటి నీళ్లకి వాటి మీది చర్మం జలదరించి, ముదురు గోధుమ రంగు వెడల్పాటి వలయాలు ముడుచుకుని, మధ్యలో ముచ్చికలు గట్టిగా పొడుచుకొచ్చాయి. ఆమె సబ్బు నురగని అరచేతుల్లో చేసుకుని ఒక్కో సన్నునీ కింది నుంచి పైకి ఎత్తి పట్టి రుద్దుకుంది. అరచేయి ముచ్చిక మీదికి వచ్చినప్పుడు ఊపిరి ఒక్క క్షణం ఆగింది; నాలుగో వీధి దీపం కింద తన జాకెట్ మీద పడిన రవి చేయి, తను అడ్డు చెప్పకుండా ఆ చేతిని సళ్లని పిసకనిచ్చిన ఆ కొన్ని క్షణాలు, ఆఖరికి ఊపిరి తెచ్చుకుని ఆ చేతిని తోసేసిన తీరు, అన్నీ ఆ అరచేతి కిందే మళ్లీ రాజుకున్నాయి. ‘ఇవాళ వీటిని గుడ్డ లేకుండా చూస్తే వాడు ఏమంటాడో,’ అన్న ఆలోచన రాగానే ఆమె చేయి తనకు తెలియకుండానే ముచ్చికని ఒక్కసారి నలిపింది.

నురగ అక్కడి నుంచి నడుము మీదికి దిగింది. ఆమె నడుము సన్నది కాదు, మెత్తటిది; కుచ్చిళ్లు దోపుకునే చోట ఒక చిన్న మడత, దాని మీద ఇన్నేళ్ల చీర ముడి అచ్చు గుద్దినట్టు ఒక సన్నటి గీత. ఆ మెత్తటి పొట్ట మధ్యలో లోతైన బొడ్డు, నీళ్లు దాని గుంటలో చేరి పొర్లుతున్నాయి. ఆమె వేలు బొడ్డు చుట్టూ నురగ రుద్దుతుంటే, ఏడు రోజులుగా షాప్ కౌంటర్ దగ్గరికి ఏదో ఒక సరుకు పేరు చెప్పి వచ్చి, ప్రతి మాటకీ రెండో అర్థం దాచి మాట్లాడిన రవి గొంతు గుర్తొచ్చింది. జీడిపప్పు ఒకటి వేళ్ల మధ్య తిప్పుతూ “అక్కా, ఈ పప్పు ఎంత తీపో కొరికి చూస్తే గానీ తెలీదు కదా,” అని అతను నవ్వినప్పుడు తను “కొనేవాడు ముందు డబ్బులు పెట్టాలి,” అని కసురుకుంది; కానీ ఆ రాత్రి గేటు దగ్గర కొరికింది అతను జీడిపప్పుని కాదు, తన కింది పెదవిని. ఆమె తడి వేలితో ఆ పెదవిని తాకింది; ఉబ్బు తగ్గినా అది ఇంకా సన్నగా సలుపుతోంది.

అప్పుడే ఆమె చూపు గూట్లోని శ్రీను రేజర్ మీద పడింది. ప్రతి ఆదివారం పొద్దున ఆయన ఇదే బాత్రూమ్‌లో, ఇదే చిన్న అద్దం ముందు నిలబడి గడ్డం గీసుకునే రేజర్ అది. ఆమె చేయి దాన్ని అందుకోడానికి ఒక్క క్షణం తటపటాయించింది. తర్వాత అందుకుంది; చెయ్యి పైకెత్తి, చంకల్లో సబ్బు రాసి, నెమ్మదిగా, జాగ్రత్తగా గీసుకుంది. తర్వాత తొడల మధ్యకి దించి, ఇన్నేళ్లలో ఎప్పుడూ పట్టించుకోని ఆ వెంట్రుకల్ని కూడా అంచుల దాకా సర్దింది. రేజర్‌ని నీళ్లలో కడిగి మళ్లీ గూట్లో పెడుతున్నప్పుడు ఆమె చేయి వణికింది. ‘ఆయన గడ్డం గీసుకునే కత్తి. దాంతోనే నేను… ఇంకొకడి కోసం.’

ఆమె సున్నిపిండి డబ్బా తెరిచింది; పండగలకీ పెళ్లిళ్లకీ మాత్రమే బయటికి తీసే డబ్బా అది. గుప్పెడు పిండి అరచేతిలో నీళ్లతో కలిపి, మెడ నుంచి మొదలుపెట్టి సళ్ల కింద, పొట్ట మీద, నడుము రెండు వైపులా, ఆ తర్వాత వెనక్కి చేతులు తిప్పి పిర్రల మీద గట్టిగా రుద్దుకుంది. ఆమె పిర్రలు వెడల్పుగా, గుండ్రంగా, బరువుగా ఉంటాయి; అరచేయి వాటి వంపు మీద జారుతుంటే ఆ మెత్తటి కండ అరచేతి కింద అలలా కదిలింది. గుడికి నడుస్తున్నప్పుడు వెనక నుంచి తన మీద పడే చూపులు ఆమెకి ఎప్పుడూ తెలుసు, ఎప్పుడూ పట్టించుకోలేదు. ఇవాళ మాత్రం ఆ చూపుల్లో ఒక చూపు రవిదిగా, ఆ అరచేయి కూడా అతనిదిగా ఊహించుకుంటూ ఆమె రుద్దుకుంది.

తర్వాత ఆమె చెక్క పీట మీద కూర్చుని ఒక కాలు ఎత్తి పెట్టుకుని తొడల్ని రుద్దుకుంది. లావాటి, నునుపైన తొడలు; లోపలి వైపు చర్మం మిగతా ఒంటి కంటే తెల్లగా, మెత్తగా ఉంది. పిండి చేయి తొడల లోపలి వైపు పైకి జారి ఆ మధ్యకి చేరుకున్నప్పుడు ఆమె వేళ్లకి తగిలిన తడి నీళ్లది కాదు; జిగటగా, వేడిగా ఉంది. ఆమె చేయి కాలినట్టు వెనక్కి లాక్కుంది. మడమల పగుళ్లని గరుకు రాయితో రుద్దుకుంటూ ఆమె తనకు తానే చెప్పుకుంది: ‘ఇదంతా వాడి కోసం కాదు. ఉక్కకి. చెమటకి. ఇవాళ వస్తే, ఇక రావద్దని చెప్పేస్తా.’ కానీ ఆ మాట చెప్పుకుంటున్న అదే క్షణంలో, కూరగాయల బండి దగ్గర మలుపు తిరుగుతూ రవి వెనక్కి తిరిగి చూసిన ఆ చూపు ఆమెకి ఒక మాటలా గుర్తొచ్చింది: ఇవాళ రాత్రి. ఆయన పదింటి దాకా రారు.

[12345677889]

ఆమె పైకి లేచి ఆఖరి చెంబులు నెత్తి మీద ఒంపుకుంది. వంగినప్పుడు మెడలోని మంగళసూత్రం ముందుకు వేలాడి, తడి సళ్ల మధ్య ఊగుతూ రెండు బొట్లూ ఒకదానికొకటి తగిలి సన్నగా ఘల్లుమన్నాయి. ఆ చప్పుడుకి ఆమె చేతిలోని చెంబు ఆగిపోయింది. ఆమె బొట్లని పిడికిట్లో పట్టుకుంది. శ్రీను ముఖం, హాల్ గోడ మీది ఫోటోలో కళ్లజోడు సరిచేసుకుంటూ నవ్వే ఆ ముఖం, కళ్ల ముందు నిలిచింది. ‘ఈ తాళి కట్టినవాడు ఇప్పుడు షాప్‌లో లెక్కలు రాసుకుంటున్నాడు. నేను ఇక్కడ…’ ఆ ఆలోచనని ఆమె పూర్తి చేయలేదు. పిడికిలి విప్పి సూత్రాన్ని వెనక్కి తోసి, ఆఖరి చెంబు నీళ్లు ఒంపుకుంది. ఈ స్నానం మొత్తంలో ఆమె నోటి నుంచి ఒక్క లలితా నామం కూడా రాలేదు; ఆ సంగతి ఆమెకి తట్టనే లేదు.

ఆమె తువ్వాలుతో ఒళ్లు తుడుచుకుని, జుట్టుని తువ్వాలులో చుట్టి పిండి, లంగాని ఛాతీ మీదికి లాగి ముడి వేసుకుని బాత్రూమ్ నుంచి తన గదిలోకి వెళ్లింది; తలుపు సగం తెరిచే ఉంది. అద్దం ముందు నిలబడి, కొబ్బరి నూనె సీసాలోంచి కొన్ని బొట్లు అరచేతిలో వేసుకుని భుజాల మీద, చేతుల మీద, లంగా ముడి కిందికి దించి సళ్ల మీద, పొట్ట మీద, తొడల మీద మెత్తగా రాసుకుంది. ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగులో ఆమె చర్మం తేనె రంగులో మెరిసింది. తర్వాత అలవాటు కొద్దీ తెల్లటి బ్రా వేసుకుని, దాని మీద ముదురు ఎరుపు జాకెట్ తొడిగి హుక్కులు పెట్టుకుంది. ఆ తర్వాత ముదురు ఎరుపు నూలు చీర, పొద్దుటిది కాదు. కుచ్చిళ్లని వేళ్ల మధ్య ఒక్కొక్కటిగా మడిచి, ఎప్పుడూ బొడ్డు పైన దోపుకునే చోట కాకుండా ఇవాళ బొడ్డుకి అంగుళం కిందికి దోపుకుంది; ఎరుపు అంచు కింద లోతైన బొడ్డు కనిపిస్తూనే ఉంది. పైటని ఎడమ భుజం మీదికి వేసి, సళ్ల మీదుగా ఒంటికి అంటుకునేలా బిగించింది.

ఇంకా తడి ఆరని జుట్టుని దువ్వెనతో దువ్వి, మెడ వెనక వదులుగా ముడి వేసింది. హాల్లోకి వెళ్లి దేవుడి గూట్లోంచి దేవుడి పటానికని ఉంచిన మల్లెపూల దండ తీసి, మళ్లీ గదిలోకి వచ్చి ఆ దండని ముడి చుట్టూ రెండు చుట్లు తిప్పి దోపుకుంది. అద్దం దగ్గరి చిన్న డబ్బాలోంచి కాటుక తీసి, ఉంగరపు వేలితో రెండు కళ్ల కిందా సన్నగా దిద్దుకుంది; ఎప్పుడూ పండగలకి మాత్రమే పెట్టుకునే కాటుక అది. నుదుటి మీద కుంకుమతో గుండ్రటి ఎర్రటి బొట్టు, పాపిట్లో ఒక చిటికెడు కుంకుమ. మెడలోని మంగళసూత్రాన్ని జాకెట్ మీదికి లాగి, రెండు బొట్లూ సళ్ల మధ్య ఎర్రటి పైట మీద మెరిసేలా సరిచేసింది.

తర్వాత ఆమె అద్దంలోకి చూసింది. అద్దంలో నిలబడిన ఆడది ఆమెకి కొత్తగా అనిపించింది: కాటుక దిద్దిన కళ్లు, మూలలో ఇంకా ఎర్రటి గీత ఉన్న కింది పెదవి, నూనెకి మెరుస్తున్న మెడ, ముదురు ఎరుపు చీర కింద బిగుసుకున్న నడుము, మెడ వెనక నుంచి వేలాడుతూ వాసన చిమ్ముతున్న మల్లెలు. ఆమె కాసేపు ఆ ఆడదాని కళ్లలోకే చూస్తూ నిలబడింది. తర్వాత పైట కింద చేయి పెట్టి జాకెట్ ముందు హుక్కులు రెండు విప్పి, వీపు వెనక్కి చేతులు తిప్పి జాకెట్ లోపలే బ్రా హుక్కు తీసింది; పట్టీలని భుజాల మీంచి జాకెట్ చేతుల్లోంచి కిందికి జార్చి, తెల్లటి బ్రాని ముందు నుంచి బయటికి లాగి, మంచం మీద దిండు కింద దూర్చింది. జాకెట్ హుక్కులు మళ్లీ పెట్టుకునేసరికి, పలచటి ఎరుపు గుడ్డ లోంచి ముచ్చికల మొనలు సన్నగా పొడుచుకొచ్చాయి.

మల్లిక కళ్లు టీవీ మీదే ఉన్నాయి. కానీ హాల్లోని అద్దాల బీరువాలో అమ్మ గది అంతా కనిపించింది.

“ఉక్కగా ఉందే,” అంది సుజాత, ఎవరూ అడగకుండానే. “ఈ ఉక్కకి రెండుసార్లు స్నానం చేసినా ఒళ్లు జిడ్డుగానే ఉంది.”

“అవునమ్మా,” అంది మల్లిక, చానెల్ మార్చుతూ.

‘ఉక్కకి మల్లెపూలు పెట్టుకుంటారా అమ్మా?’ అని అడగాలనిపించింది. అడగలేదు.

ఎనిమిదింటికి సుజాత వంటింట్లోంచి మల్లికకి కంచం పెట్టింది. “తినేసి కాసేపు నడుం వాల్చు. పొద్దుటి నుంచి కాళ్లు కిందపెట్టలేదు.”

“ఆయన వచ్చాక కలిసి తింటామమ్మా. పదింటికి వస్తారు.”

“సరే. అయితే గదిలో పడుకో. అల్లుడు వచ్చేసరికి లేపుతా,” అంది సుజాత. ఆమె చూపు మాట్లాడుతుండగానే హాల్ కిటికీలోంచి వీధి గేటు వైపు జారింది.

మల్లిక తన గదిలోకి వెళ్లి మంచం మీద వాలింది. తలుపు దగ్గరికి వేసింది, గడియ వేయలేదు. కాసేపటికి హాల్లో టీవీ ఆగిపోయింది. అమ్మ గాజుల చప్పుడు హాల్ వైపు కాకుండా వెనక వరండా వైపు వెళ్లింది; తర్వాత పెరట్లోంచి మేడ మీదికి వెళ్లే సిమెంటు మెట్ల మీద చెప్పుల చప్పుడు, ఒక్కో మెట్టుకీ ఒక్కోసారి.

‘ఈ టైంలో మేడ మీదికా?’

మల్లిక లేవలేదు. చీకట్లో కళ్లు తెరిచి, ఆ చెప్పుల చప్పుడు పైన ఆగిపోయే దాకా వింటూ ఉండిపోయింది.

మరోవైపు మేడ మీద సుజాత పిట్టగోడ దగ్గర నిలబడి ఉంది. పొద్దున ఆరేసిన బట్టలు దండెం మీద అలాగే ఉన్నాయి; వాటిని తీయడానికే వచ్చినట్టు ఒక తువ్వాలు భుజం మీద వేసుకుంది, కానీ మిగతావాటిని ముట్టుకోలేదు. ముదురు ఎరుపు చీర పైట గాలికి ఆమె నడుము దగ్గర రెపరెపలాడుతోంది. బ్రా లేని జాకెట్ లోపల సళ్లు ప్రతి ఊపిరికీ బట్టకి రాసుకుంటున్నాయి; ఆ రాపిడి ఆమెకి ప్రతిసారీ తను ఏం చేసిందో గుర్తు చేస్తోంది. జడ ముడిలోని మల్లెల వాసన గాలి తిరిగినప్పుడల్లా ఆమె ముఖం మీదికే వస్తోంది.

మేడ మీంచి రెండు వైపులా కనిపిస్తుంది. ముందు వైపు, కింద తమ గేటు, దాని అవతల వీధి దీపాల వరస, వీధి చివర మెయిన్ రోడ్డు మలుపు. వెనక వైపు, పెరటి గోడల అవతల కాలువ పక్కగా వెళ్లే మట్టి సందు; ఆ సందు వెంట వరసగా అందరి ఇళ్ల వెనక గోడలు, పెరటి రేకు గేట్లు. తమ ఇంటికి నాలుగిళ్ల అవతల కనకం ఇంటి వెనక మునగ చెట్టు, దాని కొమ్మలు కాలువ నీళ్ల మీదికి వంగి.

సుజాత రెండు చేతులూ పిట్టగోడ మీద ఆనించింది. గోడ ఇంకా పగటి ఎండ వేడితో వెచ్చగా ఉంది.

‘రోజూ అదే టైముకి ఈ వీధిలోకి ఆ బండి రావడం అంటే అర్థం ఇంకేంటి? ఇవాళ కూడా వస్తాడు. గేటు దగ్గర ఆగితే… కిందికి దిగి వెనక గేటు దగ్గర ఒక్క నిమిషం. ఇంకోసారి రావద్దని చెప్పడానికే. అంతే.’

ఆ మాట ఆమె మనసులో పూర్తి కాకముందే ఆమె చేయి జడ ముడిలోని మల్లెపూలని సరిచేసింది.

ఎనిమిదిన్నరకి ఒక్కసారిగా వీధి దీపాలు ఆరిపోయాయి. కింద ఇళ్లలో ఫ్యాన్లు గిర్రుమని ఆగిపోయాయి, ఎవరింట్లోనో టీవీ అరుపు మధ్యలోనే తెగిపోయింది. కాలనీ అంతా ఒక్క క్షణంలో చీకట్లో మునిగిపోయింది; కాలువ నీళ్ల మీద చుక్కల మసక వెలుగు, దూరంగా కప్పల బెకబెక తప్ప ఏమీ లేదు. కింద వంటింట్లో మల్లిక అగ్గిపెట్టె గీసి కిరసనాయిలు దీపం వెలిగించిన చిన్న వెలుగు పెరటి గోడ మీద పడింది.

సుజాత గుండె దడదడలాడింది, భయంతో కాదు. ‘చీకటి. ఇప్పుడు ఎవరికీ ఏమీ కనిపించదు.’

ఎనిమిదీ నలభైకి మెయిన్ రోడ్డు మలుపులోంచి ఆ శబ్దం వినిపించింది. బ్ర్ర్ర్… బ్ర్ర్ర్ర్… ఆ గొంతు ఆమెకి వంద బండ్ల మధ్యలో కూడా తెలుస్తుంది. చీకటి వీధిలోకి ఒక తెల్లటి హెడ్‌లైట్ కాంతి తిరిగి, ఇళ్ల గోడల మీంచి జారుతూ, వీధి దీపాల ఆరిపోయిన స్తంభాల మీద మెరుస్తూ ఇటే వస్తోంది.

సుజాత ఒక్కసారిగా పిట్టగోడ నుంచి వెనక్కి జరిగి పైట సరిచేసుకుంది. తువ్వాలు భుజం మీంచి జారి కిందపడింది; ఆమె దాన్ని తీయలేదు.

బండి వేగం తగ్గింది. ఇంజిన్ గర్జన గొణుగుడులా మారింది. హెడ్‌లైట్ కాంతి తమ గేటు ఊచల మీద పడి, గేటు నీడ వరండా మీద పొడవుగా సాగింది. సుజాత ఊపిరి బిగబట్టింది. ‘ఆగుతున్నాడు.’

బండి ఆగలేదు. అదే గొణుగుడుతో తమ గేటు దాటి, ఇంకో ఇల్లు, ఇంకో ఇల్లు దాటి, వీధి చివర కాలువ సందు మలుపు దగ్గర కుడివైపు తిరిగింది.

సుజాత మేడ మీద వెనక పిట్టగోడ దగ్గరికి గబగబా నడిచింది. కింద కాలువ సందులో ఆ హెడ్‌లైట్ కాంతి ఇళ్ల వెనక గోడల మీంచి పాకుతూ నెమ్మదిగా కదులుతోంది: మొదటి గోడ, రెండో గోడ, మూడోది. నాలుగో ఇంటి దగ్గర, మునగ చెట్టు కింద, అది ఆగిపోయింది.

లైట్ ఆరిపోయింది. ఇంజిన్ ఆగిపోయింది.

ఆ నిశ్శబ్దంలో ఒక రేకు గేటు కిర్రుమని తెరుచుకుని, మళ్లీ మూసుకున్న చప్పుడు కాలువ గాలి మీద స్పష్టంగా తేలి వచ్చింది.

సుజాత పిట్టగోడ మీద చేతులు బిగుసుకున్నాయి.

‘కనకం ఇంటి వెనకా? అక్కడేం పని?’

ఆమె ఆ చీకటి వైపే చూస్తూ నిలబడింది. ఒక నిమిషం. రెండు. ‘నా ఇంటి ముందు ఆపితే ఎవరైనా చూస్తారని అక్కడ దాచాడేమో. నేను వెనక సందులోకి వస్తాననుకుంటున్నాడేమో.’ కానీ ఆ చీకట్లోంచి ఎవరూ ఇటు నడిచి రాలేదు. బండి దగ్గర సిగరెట్ ఎర్రటి చుక్క కూడా వెలగలేదు.

ఆమె మేడ మెట్లు దిగింది, ఒక్కో మెట్టూ చప్పుడు కాకుండా. పెరట్లోంచి చూస్తే వంటింటి కిటికీలో దీపం వెలుగుతోంది, ఎవరూ లేరు; మల్లిక గది తలుపు దగ్గరికి వేసే ఉంది. సుజాత పెరటి వెనక గేటు గడియ నెమ్మదిగా తీసి, కాలువ సందులోకి అడుగుపెట్టి, గేటుని మళ్లీ దగ్గరికి లాగింది.

కాలువ సందు చీకటిగా, తడిగా ఉంది. ఒక పక్క ఇళ్ల వెనక గోడలు, ఇంకో పక్క కాలువ నీళ్లు చుక్కల వెలుగులో నల్లగా మెరుస్తున్నాయి. ఆమె చీర కుచ్చిళ్లు ఒక చేత్తో ఎత్తి పట్టుకుని, బురద అంటకుండా గట్టు అంచున నడిచింది. ప్రతి అడుగుకీ కాలి పట్టీల చప్పుడు; ఆమె నడక నెమ్మదించి, పాదాలు నేల మీద అదిమి పెట్టి నడిచింది. పక్క ఇంటి పెరట్లో గేదె ఒకటి బుస్సుమని ఊపిరి వదిలింది. ఆమె గుండె నోట్లోకి వచ్చి మళ్లీ దిగింది.

మునగ చెట్టు కింద ఎరుపూ నలుపూ R15 నిలబడి ఉంది. ఆమె దాని పక్కనుంచి నడుస్తుంటే సైలెన్సర్ నుంచి వేడి సెగ ఆమె కాలికి తగిలింది; ఇంజిన్ ఇంకా టిక్ టిక్ మని చల్లారుతోంది. బండి పక్కనే కనకం ఇంటి పెరటి రేకు గేటు. అది పూర్తిగా మూసుకోలేదు; ఒక జానెడు సందు ఉంది.

ఆ సందులోంచి లోపల్నుంచి ఒక నవ్వు వినిపించింది. గొంతు లోతుల్లోంచి వచ్చే, బొంగురు, తెలిసిన నవ్వు. మధ్యాహ్నం కుళాయి దగ్గర ఊరంతా వినేలా నవ్విన అదే నవ్వు.

తర్వాత అదే గొంతు, గుసగుసగా: “ముందు తలుపుకి బయటి నుంచే తాళం వేసి వెనక నుంచి దూరా రవీ. ఎవరొచ్చి చూసినా ఇంట్లో పురుగు కూడా లేదనుకుంటారు.”

సుజాత అక్కడే, ఆ రేకు గేటు ముందు, ఊపిరి ఆగిపోయి నిలబడిపోయింది.

[12345677889]

సుజాత కాళ్లు కదలలేదు. ‘వెళ్లిపో. ఇప్పుడే. వెనక్కి తిరిగి కాలువ గట్టు మీంచి ఇంటికి.’ అప్పుడే లోపల ఒక చెక్క తలుపు దఢ్ మని మూసుకుంది, వెంటనే గడియ టక్ మని పడిన చప్పుడు; గుసగుసలు ఆగిపోయాయి. కాసేపటికి అగ్గిపుల్ల చర్ర్ మని గీసిన చిన్న చప్పుడు వినిపించింది; తర్వాత ఇంటి వెనక గోడలోని ఒక్క కిటికీలో లాంతరు వెలుగు నెమ్మదిగా పైకి లేచి, మళ్లీ కొంచెం తగ్గి నిలిచింది. ఆ వెలుగు వైపే చూస్తుండగా ఆమె చేయి పైటని గుండెల మీదికి గట్టిగా లాక్కుంది, పాదం చెప్పుల్లోంచి బయటికి జారింది. చెప్పులు రెండూ గోడ పక్కన గడ్డిలో వదిలేసి, చీర కుచ్చిళ్లు ఒక చేత్తో పట్టుకుంది. రెండో చేతి రెండు వేళ్లతో రేకు గేటు అంచుని పట్టుకుని, కిర్రుమనకుండా ఇంకో జానెడు నెమ్మదిగా తోసి, పక్కకి తిరిగి, ఊపిరి బిగబట్టి ఆ సందులోంచి లోపలికి జారింది. గేటు ఒక్కసారి కూడా కిర్రుమనలేదు.

పెరడు చీకటిగా ఉంది. దండెం మీద ఆరేసిన బట్టలు గాలికి నెమ్మదిగా ఊగుతున్నాయి; మూలలో స్నానాల గది రేకుల షెడ్డు, దాని పక్కన సిమెంటు నీళ్ల తొట్టి. ఇంటి వెనక గోడలో ఒకే ఒక కిటికీ: పడక గది కిటికీ. కరెంటు పోయి ఫ్యాన్ ఆగిపోయిన ఉక్కకి చెక్క రెక్కలు రెండూ బార్లా తెరిచి ఉన్నాయి. లోపల ఊచల వెనక తాడు మీద ఒక పాత నూలు చీర కర్టెన్‌గా వేలాడుతోంది; గాలి వీచినప్పుడల్లా అది పక్కకి జరిగి, ఊచల మధ్య ఒక పసుపు వెలుగు గీత పెరట్లోకి పడుతోంది.

సుజాత కాలి పట్టీలు మోగకుండా పాదాలు నేల మీద అదిమి పెడుతూ, తొట్టి పక్కనుంచి నెమ్మదిగా నడిచి, కిటికీ పక్క గోడకి వీపు ఆనించి నిలబడింది. వెలుగు గీత ఆమె పాదాలకి అడుగు దూరంలో నేల మీద పడుతోంది; ఆమె దాన్ని తాకకుండా కాలు వెనక్కి తీసుకుంది. గోడ ఇంకా పగటి వేడితో వెచ్చగా ఉంది. ఆమె తల కొంచెం పక్కకి వంచి, కర్టెన్ అంచుకీ ఊచకీ మధ్య ఉన్న ఆ సందులోంచి లోపలికి చూసింది.

గది చిన్నది. ఎదురు గోడ వెంట ఒక నవారు మంచం, దాని తల వైపు స్టూల్ మీద వత్తి తగ్గించిన లాంతరు. ఆ వెలుగు మంచం మీదే పడుతోంది; కిటికీ దగ్గరికి వచ్చేసరికి అది నీరసించిపోయి ఉంది. లోపలి వెలుగులో ఉన్నవాళ్లకి కిటికీ అవతల కటిక చీకటి తప్ప ఏమీ కనిపించదు. సుజాతకి మాత్రం మంచం మీది ప్రతి మడతా కనిపిస్తోంది. మంచానికీ కిటికీకీ మధ్య నాలుగైదు అడుగులే; గది అంత చిన్నది, లోపల ఎవరైనా గట్టిగా ఊపిరి తీసినా బయటికి వినిపిస్తుంది.

రవి మంచం అంచు మీద కూర్చుని ఉన్నాడు, చొక్కా లేకుండా, జీన్స్ బటన్ తెరిచి. చెమటకి అతని వీపు లాంతరు వెలుగులో రాగి రంగులో మెరుస్తోంది. అతని మోకాళ్ల మధ్య కనకం నిలబడి ఉంది; పైట నేల మీద పడి ఉంది, జుట్టు ముడి విప్పి వీపు మీద పరుచుకుంది. రవి వేళ్లు ఆమె జాకెట్ హుక్కులు ఒక్కొక్కటిగా విప్పుతున్నాయి.

“మీ ఆయన?” అన్నాడు రవి, హుక్కు మీంచి చూపు ఎత్తకుండా.

“పొలాల దగ్గర గడ్డి పాకలో పేకాటకి కూర్చున్నాడు. ఆ ముక్కలు చేతిలో ఉంటే ఆయనకి పెళ్లాం గుర్తుండదు. అర్ధరాత్రి దాటకుండా ఈ గడప తొక్కడు,” అంది కనకం. “మురళిగాడు ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి ఊరి బయట దాబాకి పోయాడు. వాడూ లేట్‌గానే వస్తాడు. ఇవాళ రాత్రి ఈ ఇల్లు, ఈ మంచం, ఈ ముసలి ముండా అన్నీ నీవే.”

ఆఖరి హుక్కు విడిపోయింది. రవి జాకెట్‌ని ఆమె భుజాల మీంచి వెనక్కి లాగేసి, బొడ్డు దగ్గర చీర కుచ్చిళ్లు ఒక్క గుంజుతో బయటికి లాగాడు. చీర ఆమె నడుము చుట్టూ గిరగిరా విడిపోయి కాళ్ల దగ్గర కుప్పగా పడింది. తర్వాత లంగా బొందు ముడి లాగాడు; లంగా జారి నేల మీదికి దిగింది.

కనకం లాంతరు వెలుగులో ఒంటి మీద నూలుపోగు లేకుండా నిలబడింది. చామనఛాయ ఒళ్లు చెమటకి నూనె రాసినట్టు మెరుస్తోంది. బరువైన పెద్ద సళ్లు ఛాతీ మీంచి కిందికి వాలి, పొట్ట మీద ఆనుకుంటున్నాయి; వాటి మీద నల్లటి వెడల్పాటి వలయాలు, మధ్యలో ఉబ్బిన ముచ్చికలు. మెడలోని నల్లపూసల గొలుసు ఆ రెండు సళ్ల మధ్య చీలికలోకి దిగి చెమటకి అతుక్కుంది. పొట్ట మీద రెండు మెత్తటి మడతలు, వాటి మధ్య లోతైన బొడ్డు; నడుము చుట్టూ లంగా బొందు ఇన్నేళ్లుగా బిగించిన ఎర్రటి గీత. వెడల్పాటి తుంటి కింద బొద్దు తొడలు ఒకదానికొకటి రాసుకుంటున్నాయి; వాటి మధ్య దట్టమైన నల్లటి వెంట్రుకల గుబురు. ముక్కుకి బేసరి, నుదుట పెద్ద కుంకుమ బొట్టు, కాళ్లకి వెండి మెట్టెలు.

“లోపల చెడ్డీ కూడా లేదా ఏంటే?” అన్నాడు రవి, ఆమె తొడల మధ్యకి చూస్తూ. “నా బండి శబ్దం వినగానే విప్పి పారేశావా?”

“నువ్వు వెనక గేటు తోయక ముందే విప్పేశా,” అంది కనకం. “ఇంత ముసలిదాని దగ్గరికి ఇంత కుర్ర మొడ్డ వస్తుంటే, అడ్డుగా ఆ గుడ్డ ఎందుకురా?”

రవి రెండు చేతులతో ఆమె సళ్లని కింది నుంచి ఎత్తి పట్టుకుని, బొటనవేళ్లతో ముచ్చికల్ని గుండ్రంగా నలిపాడు.

సుజాత గోడ మీద వేళ్లు బిగుసుకున్నాయి.

‘కనకం. కనకమా? కాలనీలో ఎవరింటి గుట్టైనా కుళాయి దగ్గర వీధికెక్కించే ఆ నోరు… ఆ నోటి దగ్గరికా వీడు…’

“రోజూ వీధిలో ఆ బండి అరిపిస్తావు కదరా,” అంది కనకం, అతని జుట్టులో వేళ్లు దూర్చి తల వెనక్కి లాగుతూ. “ఇక్కడ నీ బండి స్టార్ట్ అవుతుందా, లేక నేనే కిక్ కొట్టాలా?”

“కిక్ ఎందుకే,” అన్నాడు రవి, ఆమె సన్నులో ఒకదాన్ని నోటికి దగ్గరగా లాక్కుంటూ. “నీ నోట్లో పెడితే చాలు, తనంతట తనే గర్జిస్తుంది.”

“నోరా? ఊరంతా నా నోరు ఆగదంటారు,” అంది కనకం. “దమ్ముంటే ఇవాళ నోరు నిండా పెట్టి మూయించు చూద్దాం.”

రవి నవ్వి ఆమె ముచ్చికని పళ్లతో పట్టి లాగాడు. కనకం తల వెనక్కి వాలింది. “స్స్స్… మ్‌మ్‌… పళ్లు కాదురా, నాలుక…” అంటూనే ఆమె అతని తలని తన సన్ను మీదికి ఇంకా అదుముకుంది.

సుజాత ఒళ్లు జలదరించింది. నాలుగో వీధి దీపం కింద తన ఒంటి మీద తిరిగినవి అవే చేతులు, అదే ఆకలి. ఆమెకి తెలియకుండానే ఆమె చేయి పైట మీంచి తన సన్ను మీదికి వెళ్లింది. బ్రా లేని జాకెట్ లోంచి ముచ్చిక అరచేతికి గట్టిగా గుచ్చుకుంది. ఆమె చేయి వెంటనే కిందికి లాక్కుని, గోడ మీద అదిమి పెట్టింది.

కనకం అతని మోకాళ్ల మధ్య నేల మీద మోకాళ్లు ఆనించి కూర్చుంది. అతని జీన్స్‌ని జాకీతో సహా తొడల దాకా కిందికి లాగింది. అతని మొడ్డ ఒక్కసారిగా ఎగిరి బయటికి వచ్చి ఆమె ముఖం ముందు ఊగింది; లాంతరు వెలుగులో అది నల్లగా, నరాలు ఉబ్బి, కొన దగ్గర తడిగా మెరుస్తోంది.

“ఇదేనా నీ గర్జన?” అంది కనకం, దాన్ని మొదలు దగ్గర పిడికిట్లో పట్టి ఒకసారి పైకీ కిందికీ ఆడిస్తూ. “ఇంకా గొంతు సవరించుకుంటోంది.”

“నోట్లో పెట్టుకుని చూడు లంజా, అప్పుడు తెలుస్తుంది ఎవరి గొంతు పోతుందో,” అన్నాడు రవి.

కనకం నాలుక బయటికి తీసి మొడ్డ కింది నుంచి కొన దాకా ఒక్కసారి నెమ్మదిగా నాకింది. తర్వాత పెదాలు గుండ్రంగా చేసి కొనని నోట్లోకి తీసుకుని, బుగ్గలు లోపలికి పీల్చింది. రవి గొంతులోంచి ఒక గుర గుర శబ్దం వచ్చింది, “ఆఆహ్హ్… స్స్స్… అలాగే పిన్నీ… అలాగే చీకు…” ఆమె తల పైకీ కిందికీ ఆడుతుంటే ఆ తడి చప్పుడు కిటికీ దాటి పెరట్లోకి స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది; ఆమె వేలాడే సళ్లు అతని మోకాళ్లకి తగిలి ఊగుతున్నాయి.

రవి ఆమె జుట్టుని పిడికిట్లో చుట్టి తలని కిందికి నొక్కాడు. మొడ్డ సగం దాకా ఆమె గొంతులోకి దిగింది. కనకం కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి, కానీ ఆమె వెనక్కి తగ్గలేదు; గొంతులోంచి గుగ్గుగ్గు మని శబ్దం చేస్తూనే ఇంకా లోపలికి తీసుకుంది. తర్వాత ఒక్కసారి నోట్లోంచి బయటికి తీసి, పెదాల మీంచి కారుతున్న ఉమ్మిని మొడ్డ మీదే రాసింది.

“ఇదేనా రా, ఊరంతా ఊగిపోయేలా అరిచే నీ బండి?” అంది, ఊపిరి ఎగబీలుస్తూ. “నా గొంతు పోలేదు. నా పెదవి కూడా ఉబ్బలేదు.”

“పెదవి ఉబ్బేది పైది కాదే, కిందది,” అన్నాడు రవి.

సుజాత ఊపిరి గొంతులో ఆగిపోయింది. ‘ఉబ్బిన పెదవి. నా పెదవి. ఆ మాట వీడి నోటి నుంచి… దానితో…’ అసూయ ఒక వేడి సూదిలా ఆమె పక్కటెముకల మధ్య దిగింది. ఆ సూది చుట్టూ, తను ఒప్పుకోలేని ఇంకేదో కూడా ఉంది: తొడల మధ్య తడి లంగాని అంటుకుంటోంది.

రవి లేచి నిలబడి జీన్స్‌ని కాళ్లతోనే తన్నేశాడు. కనకాన్ని రెండు చంకల కింద పట్టి పైకి లేపాడు.

“ఇవాళ నిన్ను మంచం మీద కాదే, గాల్లో ఎత్తి దెంగుతా,” అన్నాడు రవి.

“నన్నా?” అంది కనకం, పకపక నవ్వుతూ. “నా బరువుకి మా ఆయన మంచం కూడా మూలుగుతుంది. నువ్వు ఎత్తుతావా? నడుము విరుగుతుంది రా.”

రవి జవాబు చెప్పలేదు. కిందికి వంగి ఆమె పిర్రల కింద రెండు చేతులూ దూర్చి, ఒక్క ఊపుతో ఆమెని గాల్లోకి ఎత్తేశాడు. కనకం గొంతులోంచి ఒక కీచు అరుపు వచ్చింది, “ఈఈస్స్… అమ్మోయ్! ఒరేయ్ రవీ… కింద పడేస్తావురా, దొంగనా కొడకా!” అని అరుస్తూనే, ఆమె రెండు చేతులూ అతని మెడ చుట్టూ, బొద్దు తొడలు అతని నడుము చుట్టూ బిగుసుకున్నాయి. ఆమె బరువైన సళ్లు అతని ఛాతీకి అదుముకుని పక్కలకి పొంగాయి. రవి ఆమెని కొంచెం కిందికి దించి, మొడ్డ కొనని పూపెదాల మీద ఆనించి, ఆమె బరువునే కిందికి వదిలేశాడు. మొడ్డ ఒక్కసారిగా మొత్తం లోపలికి దిగిపోయింది.

“ఆఆహ్హ్… అమ్మా…” కనకం తల అతని భుజం మీద వాలిపోయింది. “దేవుడా… ఇంత లోతుకి దిగిందేంట్రా…”

రవి గది మధ్యలో కాళ్లు బార్లా పెట్టి నిలబడి, ఆమె పిర్రల్ని పట్టుకుని పైకి ఎత్తి మళ్లీ తన మొడ్డ మీదికి దించుతున్నాడు. అతను ఎత్తి వదిలిన ప్రతిసారీ ఆమె బరువైన పిర్రలు అతని తొడల మీద తపక్ మని పడి, చెమట తడికి చప్ మని అతుక్కుని, మళ్లీ పైకి లేచేటప్పుడు విడిపోతున్నాయి; ఆ కండ ఒక్కో దెబ్బకీ అలలా వణుకుతోంది. ఆమె మెట్టెలు గాల్లో గలగలలాడుతున్నాయి. లాంతరు వెలుగులో వాళ్లిద్దరి నీడ గోడ మీద రెండు తలల ఒకే జంతువులా పెద్దగా ఊగుతోంది. అతని చేతుల నరాలు ఉబ్బి వణుకుతున్నాయి, కానీ అతను ఆగలేదు; రెండడుగులు వేసి ఆమె వీపుని గోడకి ఆనించి, ఇంకా గట్టిగా పైకి దంచాడు. ప్రతి పోటుకీ ఆమె చెమట వీపు గోడకి ఢప్ మని తగులుతోంది, గొంతులోంచి “హా… హాఁ… హ్హా… అమ్మా…” అని ఒక్కో పోటుకీ ఒక్కో మూలుగు ఎగిరి పడుతోంది; గోడ మీది క్యాలెండర్ టపటపలాడుతోంది.

“దించకురా… దించావంటే నీ మొడ్డ నరికేస్తా,” అంది కనకం, అతని వీపు మీద గోళ్లు దించుతూ.

“దించను. నువ్వే కారిపోయి కిందికి జారిపోతావ్,” అన్నాడు రవి, పళ్ల మధ్య నుంచి.

సుజాత గోడకి అతుక్కుపోయి చూస్తోంది. ఇన్నేళ్ల కాపురంలో ఏ మగాడూ ఆమెని ఇలా ఎత్తలేదు; ఆ దృశ్యం ఆమె ఊహలో కూడా లేదు. ఆమె కళ్లు ఆ నీడ మీదే అతుక్కుపోయాయి, తొడలు ఒకదానికొకటి అదుముకున్నాయి. ఆ అదుముకోవడంలోనే పూకు లోపల ఒక తీపి నొప్పి గిలగిలలాడింది. ఆమె పిడికిలి బిగించి, గోళ్లని అరచేతిలోకి దించుకుంది. ‘ఛీ. ఛీ. దీన్ని చూసి నీకు… ఛీ.’

రవి కనకాన్ని అలాగే మోసుకుంటూ మంచం దగ్గరికి నడిచి, మొడ్డ బయటికి లాగి, ఆమెని నవారు మీదికి వెల్లకిలా పడేశాడు. ఆమె బరువుకి నవారు కిర్ర్ర్ మని మూలిగి కిందికి కుంగింది. అతను మంచం అంచు దగ్గర నేల మీద మోకాళ్లు ఆనించి, ఆమె తొడల్ని అంచు దాకా లాక్కుని, వాటి మధ్యకి తల దించాడు. అతని నాలుక పూపెదాల మధ్య పై నుంచి కిందికి ఒక్కసారి దున్నింది; తర్వాత గొల్లికాయని పెదాల మధ్య పట్టి చప్ చప్ మని గట్టిగా చీకాడు. కనకం నడుము నవారు మీంచి ఒక్కసారిగా ఎగిరింది. “స్స్స్… హాయ్… అమ్మోయ్…”

“అలా… అలా నాకరా ముండాకొడకా,” అంది కనకం, అతని తలని తన పూకు మీదికి అదుముకుంటూ. “ఈ ఊళ్లో ఏ మొగుడూ నాకని పూకు ఇది. నాకరా, ఇంకా లోపలికి నాకు… హ్మ్మ్… హ్మ్మ్…”

“ఎంత కారుతోందే నీ పూకు, వీధి కుళాయి కూడా ఇంత కార్చదు,” అన్నాడు రవి, మూతి తడిని ఆమె తొడ మీదే తుడుచుకుంటూ.

“కుళాయి నాలుగున్నరకే వదులుతారు. నా పూకు నువ్వు సందు మలుపు తిరిగినప్పుడే వదిలేసింది,” అంది కనకం. “ఇక నోటితో చాలు. మళ్లీ పెట్టు.”

అప్పుడే గాలి ఆగిపోయింది. కర్టెన్ నెమ్మదిగా జారి సందుని సగం మూసేసింది. సుజాత గుండె ఒక్క క్షణం ఆగింది; ఆమె ఊపిరి బిగబట్టి, మెడ ఇంకొంచెం ముందుకు చాచింది. ఒక దోమ ఆమె చెవి దగ్గర ఝుమ్మని తిరిగి మోచేతి మీద వాలి కుట్టింది. ఆమె కొట్టలేదు, కదల్లేదు.

మళ్లీ గాలి వచ్చింది. కర్టెన్ పక్కకి జరిగింది.

రవి ఇప్పుడు కనకం తొడల మధ్య మోకాళ్ల మీద ఉన్నాడు. ఆమె రెండు కాళ్లనీ ఎత్తి తన భుజాల మీద వేసుకుని, మొడ్డని చేత్తో పట్టి కొనని పూపెదాల మీద పైకీ కిందికీ రుద్దుతున్నాడు.

“అడుక్కోవే,” అన్నాడు రవి, కొనని అక్కడే ఆపి.

“అడుక్కునేదాన్ని కాదురా నేను. నీలాంటి కుర్రాళ్లని ఎంతమందిని చూశానో,” అంది కనకం.

రవి కొనని లోపలికి కొంచెం నొక్కి, మళ్లీ బయటికి తీశాడు. కనకం నడుము దాని వెంటే పైకి లేచింది.

“ఎంతమందినైతే ఏంటే,” అన్నాడు రవి. “నీ పూకు ఎప్పుడో అడుక్కుంటోంది, నీ నోరు మాత్రమే ఇంకా బింకం పోతోంది.”

“సరే, దెంగరా,” అంది కనకం, పళ్ల మధ్య నుంచి. “దెంగు లంజకొడకా. మా ఆయన ఇన్నేళ్లలో దెంగనంత దెంగు.”

రవి ఒక్క పోటుతో మొత్తం లోపలికి దించాడు. కనకం నోరు తెరుచుకుంది, కానీ ఒక్క క్షణం ఏ శబ్దమూ రాలేదు; తర్వాత గొంతు లోతుల్లోంచి “ఆఆఆ… హ్హ్… అమ్మాఆ…” అని ఒక పొడవాటి మూలుగు బయటికి వచ్చింది.

అతను నడుము వెనక్కి తీసి మళ్లీ దించాడు, మళ్లీ మళ్లీ, ఒక్కో పోటుకీ ఇంకాస్త లోతుగా. ప్రతి పోటుకీ నవారు కిర్రు కిర్రు మని మూలుగుతోంది, మంచం కాళ్లు నేల మీద టక్ టక్ మని కొట్టుకుంటున్నాయి; అతని తొడలు ఆమె పిర్రల కింది భాగానికి తపక్ తపక్ మని తగులుతుంటే, తడిసిన పూకులోంచి మొడ్డ పచక్ పచక్ మని లోపలికీ బయటికీ జారుతోంది. కనకం సళ్లు ఆమె ఛాతీ మీద పైకీ కిందికీ ఎగిరిపడుతున్నాయి, పొట్ట మడతలు ప్రతి దెబ్బకీ అలల్లా కదులుతున్నాయి; ఆమె పిడికిళ్లు నవారు పట్టీల్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి, గొంతులోంచి “హా… హా… హాఁ…” అని పోటుకో మూలుగు వస్తోంది.

“ఇంకా గట్టిగా దంచరా,” అంది కనకం, ఆయాసపడుతూనే. “ఇదేనా కుర్రాడి బలం? మా పెరట్లో రోకలి కూడా ఇంత కంటే బాగా దంచుతుంది.”

“రోకలికి నీ పూకు లోతు ఏం తెలుసే,” అన్నాడు రవి, ఆమె కాళ్లని భుజాల మీంచి దించి, ఆమె మోకాళ్లు ఆమె సళ్లకే అదుముకునేలా ముందుకి మడిచి పట్టుకుంటూ. “చూడు ఇప్పుడు, నీ పూకు నా మొడ్డని ఎంత బిగుతుగా పట్టేసిందో. ఇన్నేళ్లు బార్లా తెరిచి ఉన్న గుమ్మం ఇవాళే గడియ వేసుకున్నట్టుంది.”

“గడియ కాదురా, పట్టు,” అంది కనకం, పూకుని అతని మొడ్డ చుట్టూ కావాలనే బిగిస్తూ. “ఇది విడిచిపెట్టే పట్టు కాదు. నువ్వు ఇక్కడ బందీ.”

“బందీనైతే బందీనే. కానీ ఈ బందీ గోడలు బద్దలు కొట్టే రకమే,” అంటూ రవి ఆమె నడుము పట్టి ఇంకా వేగంగా దంచాడు. మంచం కిర్రు కిర్రు మని ఊగిపోయింది; కనకం “హాయ్… హాయ్… చంపేస్తున్నావురా…” అని గొణుగుతూ తల అటూ ఇటూ తిప్పింది.

సుజాత వెనక గోడ నుంచి ఒక పొడి సున్నం ముక్క రాలి ఆమె భుజం మీద పడింది. ఆమె ఉలిక్కిపడలేదు. ఆమె చెవులకి ఆ తడి పచక్ పచక్ చప్పుడు, నవారు కిర్రు కిర్రు తప్ప ఇంకేమీ వినిపించడం లేదు. పూకు లోపల ఏదో ఆ దెబ్బలకే స్పందిస్తున్నట్టు ఒక్కో పోటుకీ ఒక్కో గిలిగింత. ఆమె చేయి చీర కుచ్చిళ్ల మీదికి, తొడల మధ్యకి జారబోయింది; ఆమె దాన్ని రెండో చేత్తో పట్టి ఆపింది, మణికట్టు నొప్పెట్టేంత గట్టిగా.

‘వీడి కోసం… ఈ మల్లెపూలు. ఈ ఎర్ర చీర. ఆ బ్రా దిండు కింద. దేవుడి గూట్లోంచి తీసిన పూలు, దేవుడి కోసం కోసిన పూలు. వాటిని నేను వీడి కోసం జుట్టు ముడిలో చుట్టుకున్నా.’

కనకం ఒక్కసారిగా రవిని ఛాతీ మీద తోసి, అతని కింద నుంచి జారి లేచింది. “ఆగరా, ఇక నా వంతు. వెల్లకిలా పడుకో, ఈ ముసల్దాని సవారీ ఎలా ఉంటుందో చూపిస్తా.”

రవి నవ్వుతూ నవారు మీద వెల్లకిలా వాలాడు. కనకం అతని నడుముకి రెండు వైపులా మోకాళ్లు వేసి పైకెక్కింది; మొడ్డని చేత్తో పట్టి తన పూకు మీద నిలబెట్టి, “స్స్స్… ఆహ్…” అని ఊపిరి లాగుతూ నెమ్మదిగా దాని మీద కూర్చుంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుపోయాయి. తర్వాత ఆమె నడుము ముందుకీ వెనక్కీ ఊగడం మొదలుపెట్టింది, ముందు నెమ్మదిగా, తర్వాత పిండి రుబ్బినట్టు గట్టిగా; ఆమె బొద్దు పిర్రలు అతని తొడల మీద రాసుకుంటూ చెమటకి చప్ చప్ మంటున్నాయి, ఆమె బరువుకి నవారు కిర్ర్… కిర్ర్… అని మూలుగుతోంది. ఆమె అతని ఛాతీ మీద చేతులు ఆనించి ముందుకి వంగడంతో బరువైన సళ్లు అతని ముఖం పైన వేలాడి అటూ ఇటూ ఊగుతున్నాయి; నల్లపూసల గొలుసు వాటి మధ్య తటతటలాడుతోంది. ఆమె ముక్కులోంచి “హ్మ్మ్… హ్మ్మ్… హ్మ్మ్…” అని ఊగుడు లయలోనే మూలుగు వస్తోంది.

“ఆ షాపు పతివ్రత నీ మీద ఇలా ఎక్కగలదా రా?” అంది కనకం, ఊపిరి ఎగబీలుస్తూ.

సుజాత ఒళ్లు ఒక్కసారిగా చల్లబడిపోయింది.

“అదా?” అన్నాడు రవి, కనకం సన్నుని పిడికిట్లో పిసుకుతూ నవ్వాడు. “ఎక్కడం సంగతి దేవుడెరుగు. గేటు దగ్గర ఒక్క ముద్దుకే దాని మోకాళ్లు వణికిపోయాయి. గాలికి ఊగే తులసి మొక్కలాగా.”

“తులసి మొక్కా?” కనకం పకపక నవ్వింది, నడుము ఆపకుండానే. “దాని పిర్రలు చూశావా? నడుస్తుంటే వీధి కుర్రాళ్ల కళ్లు వెనకే పడతాయి. కానీ నా పిర్రల ముందు అవి రెండు బత్తాయి కాయలు. దాని సళ్లు మాత్రం పెద్దవని దానికి పొగరు; జాకెట్‌లో బిగించి దేవుడి సొమ్ములా దాచుకుంటుంది.”

“దాచుకున్నా దాగవే అవి,” అన్నాడు రవి. “జాకెట్ కుట్లు చీల్చుకునేలా పొంగుతుంటాయి. వీధి దీపం కింద చేయి వేస్తే చెట్టు ఆకులా వణికిపోయింది. కాసేపు కళ్లు మూసుకుని పిసకనిచ్చింది; తర్వాత ఒక్కసారిగా నా చేయి తోసేసి, మెడలో తాళిని గట్టిగా పట్టుకుంది. అదే దాని పూజ.”

ఇద్దరూ ఒకేసారి పకపకా నవ్వారు; ఆ నవ్వు ఊపుకి నవారు కిర్రుమంది.

కిటికీ బయట, సుజాత చేయి ఆ క్షణంలో నిజంగానే మెడలోని మంగళసూత్రాన్ని పట్టుకుని ఉంది. ఆమె దాన్ని కాలినట్టు వదిలేసింది. కళ్లలో నీళ్లు ఒక్కసారిగా ఉబికి, వెలుగు గీత మసకబారింది. కానీ అదే క్షణంలో, అదే నవ్వుల మధ్య, తొడల మధ్య ఒక వేడి అల పాకింది. ఆ వేడి ఆమెకి కన్నీళ్ల కంటే ఎక్కువ సిగ్గుగా అనిపించింది.

“ఎన్ని రోజులు పట్టిందిరా దాన్ని పడగొట్టడానికి?” అంది కనకం. “నెల?”

“వారం కూడా పట్టలేదు,” అన్నాడు రవి. “రెండు తీపి మాటలు, ముఖం మీద ఒక సిగరెట్ పొగ. ఇన్నేళ్లు ఎండిపోయిన పొలం అది. ఒక్క చినుకుకే నోరు తెరిచింది.”

‘వారం. ఏడు రోజులు.’ ఆ మాట సుజాత గుండెలో ఒక మేకులా దిగింది.

కనకం అతని మీంచి దిగి, ఈసారి తనే మంచం మీద మోకాళ్ల మీద, మోచేతుల మీద వంగింది. ఆమె పెద్ద పిర్రలు లాంతరు వెలుగులో రెండు గుండ్రటి కొండల్లా పైకి లేచాయి. “వెనక నుంచి రా. ఆ పతివ్రతని ఎలా దెంగాలనుకుంటున్నావో నన్ను అలా దెంగు.”

రవి ఒక పిర్ర మీద అరచేత్తో ఫట్ మని ఒక్కటి కొట్టాడు. కనకం “స్స్… అబ్బా!” అని కీచుగా అరిచింది; ఆ కండ అరచేతి కింద అలలా వణికింది, చామన చర్మం మీద అతని వేళ్ల గుర్తులు ఎర్రగా తేలాయి. ఆ చప్పుడు పెరట్లో ప్రతిధ్వనించింది; పక్క ఇంటి వెనక ఏదో కుక్క “భౌ!” అని ఒక్కసారి మొరిగింది.

సుజాత ఒళ్లు గడ్డకట్టింది. ఆమె గోడకి ఇంకా గట్టిగా అతుక్కుపోయింది. కుక్క ఇంకోసారి మొరిగి ఆగిపోయింది. లోపల ఎవరూ పట్టించుకోలేదు.

రవి వెనక నుంచి ఒక్క పోటుతో లోపలికి దించాడు. “ఆఆహ్హ్…” అంటూ కనకం తల నవారు మీదికి వాలిపోయింది. అతను ఆమె జుట్టుని పిడికిట్లో చుట్టి, గుర్రం కళ్లెంలా వెనక్కి లాగి పట్టుకున్నాడు; ఆమె మెడ వెనక్కి వంగి, ముఖం పైకప్పు వైపు లేచింది. ఆ కళ్లెం పట్టుకునే అతను దంచడం మొదలుపెట్టాడు; అతని తొడలు ఆమె పిర్రలకి తపక్ తపక్ మని కొట్టుకుంటుంటే ఆ పిర్రలు ప్రతి పోటుకీ అలలా వణుకుతున్నాయి, ఆమె వేలాడే సళ్లు ముందుకీ వెనక్కీ ఊగుతూ నవారుకి రాసుకుంటున్నాయి. వెనక్కి వంగిన ఆమె గొంతులోంచి “హా… హాఁ… హా…” అని పోటుకో మూలుగు తెగి తెగి వస్తోంది.

“నీ జుట్టు లాగుతుంటే దాని జడే గుర్తొస్తోందే,” అన్నాడు రవి, జుట్టుని ఇంకో చుట్టు చుట్టి లాగుతూ. “దాన్ని ఇలాగే ఒంగబెట్టి, ఆ మల్లెపూల జడ పట్టి లాగి, మెడలో తాళి ఊగుతుంటే దెంగాలి.”

“దెంగు. ఆ పతివ్రత లంజని దెంగు,” అంది కనకం; జుట్టు లాగుడికి ఆమె గొంతు బిగుసుకుపోయింది. “పొద్దున దేవుడికి దీపం పెట్టే చేత్తోనే రాత్రి అది నీ మొడ్డ పట్టుకోవాలి.”

“ఈపాటికి అది ఎర్ర చీరో పచ్చ చీరో కట్టుకుని, జడలో మల్లెపూలు దోపుకుని, నా బండి శబ్దం కోసం చెవులు రిక్కించుకుని కూర్చుని ఉంటుంది చూడు,” అన్నాడు రవి, నవ్వుతూ దంచుతూ.

సుజాత తన ఒంటి మీది ఎర్ర చీర వైపు చూసుకుంది. మల్లెల వాసన ఆమె ముక్కుకే కొట్టింది. ఆ చీకట్లో, ఆ గోడ పక్కన, ఆమెకి తను ఒంటి మీద బట్ట లేకుండా నిలబడినట్టు అనిపించింది.

“కూర్చోనీ ఆ ముండని,” అంది కనకం. “మొగుడు షాప్‌లో అంకెలు లెక్కపెడుతుంటే, ఇది ఇంట్లో నీ బండి శబ్దాలు లెక్కపెడుతోంది. అది తలలో పెట్టుకునే మల్లెపూలు ఎందుకో తెలుసా? దాని పూకు దురద వాసన దాచడానికే.”

“దాని మొగుడికి అది ఇల్లాలు కావచ్చు,” అన్నాడు రవి, పోట్లు ఆపకుండానే. “నాకు మాత్రం అది అంగట్లో సరుకు. కావాల్సినప్పుడు తీసుకుంటా; అప్పటిదాకా అలమారాలో పడుంటుంది.”

“సరుకు కూడా కాదురా, ఎంగిలి విస్తరి,” అంది కనకం, పిర్రల్ని వెనక్కి అతని మీదికి నెడుతూ. “ఇవాళ నా పూకులో మునిగిన ఈ మొడ్డనే రేపు అది నోట్లో పెట్టుకుని చీకుతుంది. నా రసంతో సహా.”

రవి గొంతులోంచి “ఊఊహ్హ్మ్మ్…” అని ఒక గర్జన వచ్చింది. “దాన్ని తలుచుకుంటుంటే నా మొడ్డ ఇంకా గట్టిపడుతోందే.”

సుజాత పైటకొంగుని నోట్లో కుక్కుకుంది. ఆమె కడుపులో ఏదో తిరగబడి గొంతు దాకా వచ్చింది. కన్నీళ్లు బుగ్గల మీంచి ధారగా కారుతున్నాయి; అయినా ఆమె కళ్లు ఆ కర్టెన్ సందు నుంచి కదల్లేదు. ప్రతి మాటా ఒక చెంప దెబ్బలా తగులుతోంది, ప్రతి దెబ్బ తర్వాత తొడల మధ్య ఆ నీచమైన వేడి ఇంకా పెరుగుతోంది. ఆ వేడి కింద, లోతుల్లో, ఏదో చల్లగా, గట్టిగా గడ్డకడుతోంది.

‘మొగుడి నీడ దాటి ఒక్క అడుగు బయట పెట్టిన ఆడదానికి వీధిలో ప్రతివాడూ యజమానే. ప్రతి నోరూ న్యాయమూర్తే.’

“మ్‌మ్‌… ఆహ్… ఆగకు… ఆగకురా… వస్తోంది… వస్తోందిరా…” కనకం గొంతు ఒక్కసారిగా తెగిపోయింది.

ఆమె ఒళ్లంతా ఒక్కసారిగా వణికింది. పిర్రలు అతని తొడలకి అదుముకుని బిగుసుకున్నాయి; ఆమె నవారు పట్టీని పళ్లతో కొరుక్కుంది; అయినా ఆ పట్టీ సందులోంచి “ఆఆఆహ్హ్… అమ్మాఆఆ… హ్హ్… హ్హ్… హ్హ్…” అని ఒక పొడవాటి అరుపు తెగి తెగి బయటికి వచ్చింది. రవి ఆగలేదు; ఆమె జుట్టుని ఇంకా వెనక్కి లాగి పట్టుకునే, ఆమె వణుకు మధ్యలోనే నాలుగైదు పోట్లు ఇంకా లోతుగా దించి, ఆఖరిదానికి ఆమె నడుముని తన వైపుకి లాక్కుని మొడ్డని మొత్తం లోపలే అదిమి పట్టి ఆగిపోయాడు. అతని పిర్రలు బిగుసుకున్నాయి, గొంతులోంచి “హ్హ్ఆఆ… తీస్కోవే… మొత్తం తీస్కో… ఆఆహ్హ్!” అని ఒక గర్జన వచ్చింది.

“కార్చరా… మొత్తం లోపలే,” అంది కనకం, గొంతు బొంగురుపోగా. “నా వయసుకి కడుపు భయం లేదు. ఒక్క బొట్టు బయట పోనివ్వకు.”

కాసేపు గదిలో వాళ్లిద్దరి “హుఁ… హుఁ…” అనే ఆయాసపు ఊపిరి తప్ప ఏ శబ్దమూ లేదు. తర్వాత రవి ఆమె జుట్టు వదిలి, మొడ్డని నెమ్మదిగా బయటికి లాగాడు; అది పుచక్ మని తడిగా బయటికి జారింది.

కనకం పక్కకి దొర్లి నవారు మీద వెల్లకిలా పడిపోయింది, కాళ్లు బార్లా తెరిచే. ఆమె ఛాతీ కొలిమి తిత్తిలా పైకీ కిందికీ ఎగసిపడుతోంది; చెమట ఆమె పొట్ట మడతల్లో చిన్న చిన్న వాగుల్లా నిలిచి మెరుస్తోంది. నల్లపూసల గొలుసు ఒక సన్ను మీదికి జారి చెమటకి అతుక్కుపోయింది. చిందరవందర జుట్టు ఆమె ముఖం మీదా దిండు మీదా పరుచుకుంది; నుదుటి కుంకుమ బొట్టు చెమటకి కరిగి ముక్కు మీదికి ఒక ఎర్రటి చారలా జారింది. తొడల మధ్య ఉబ్బిన పూపెదాల నుంచి తెల్లటి రసం ఒక చారలా నవారు మీదికి కారుతోంది. ఆమె దాన్ని తుడుచుకోలేదు. కళ్లు మూసుకుని, తృప్తిగా, పిల్లి లాగా నవ్వుతోంది.

రవి మంచం అంచు మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని సన్నటి పక్కటెముకలు ఊపిరికి పైకీ కిందికీ కదులుతున్నాయి; చెమట వెన్నెముక గాడి వెంట కిందికి కారుతోంది. వీపు మీద కనకం గోళ్లు గీసిన ఎర్రటి గీతలు లాంతరు వెలుగులో కనిపిస్తున్నాయి. నుదుటికి జుట్టు అతుక్కుపోయింది. అతని తొడల మధ్య మెత్తబడిన మొడ్డ ఇంకా ఆమె రసంతో తళతళ మెరుస్తోంది.

బయట, సుజాత గోడకి ఆనుకుని నిలబడే ఉంది. ఆమె మోకాళ్లు వణుకుతున్నాయి. తొడల మధ్య లంగా తడిసి చల్లగా అంటుకుంది; ఆమె ఒక్కసారి కూడా అక్కడ తాకలేదు, అయినా ఒళ్లు తనను మోసం చేసింది. ఆమె నోట్లో ఉప్పటి రుచి; ఎప్పుడో కింది పెదవిని కొరుక్కుంది, ఉబ్బు తగ్గుతున్న అదే పెదవిని.

కనకం లేచి, ఒంటి మీద బట్ట లేకుండానే కిటికీ వైపు నడిచింది. కిటికీ కింది గూట్లో మట్టి కుండ ఉంది.

సుజాత ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమె గబుక్కున, చప్పుడు కాకుండా పైటకొంగుని తల మీదికి లాగి మల్లెపూల ముడిని కప్పుకుంది; తర్వాత గోడకి అతుక్కుపోయి, కదలకుండా నిలబడింది. గాలి లోపలి నుంచి బయటికే వీస్తోంది; కర్టెన్ అంచు ఊచల మీంచి పెరటి వైపుకి ఉబ్బుతోంది, లాంతరు కిరసనాయిలు వాసనా ఆ ఇద్దరి చెమట వాసనా ఆమె వైపే వస్తున్నాయి. కనకం అర చేతి దూరంలో ఉంది; కర్టెన్ అవతల, ఊచల అవతల. ఆమె లోటాతో కుండలోంచి నీళ్లు ముంచి గటగటా తాగింది. తాగుతూనే ఆమె చూపు కిటికీలోంచి నేరుగా చీకటి పెరట్లోకి, సుజాత నిలబడ్డ వైపుకే వచ్చింది.

ఆ చూపు ఒక క్షణం, ఇంకో క్షణం అక్కడే నిలిచింది.

కనకం లోటా గూట్లో పెట్టి, “ఉక్క చంపేస్తోంది. కిటికీ అలాగే ఉండనీ,” అంటూ వెనక్కి తిరిగి మంచం దగ్గరికి వెళ్లిపోయింది. ఆ చీకట్లో ఆమెకి ఏమీ కనిపించలేదు.

సుజాత ఊపిరి వదిలింది, నెమ్మదిగా, చప్పుడు లేకుండా.

‘వెళ్లిపో ఇప్పుడే.’

కానీ అప్పుడే లోపల రవి అగ్గిపుల్ల చర్ర్ మని గీశాడు. సిగరెట్ కొన ఎర్రగా వెలిగింది; పొగ వాసన కిటికీలోంచి బయటికి వచ్చింది. అదే బ్రాండ్;

[12345677889]

గురువారం రాత్రి గేటు దగ్గర, యాలకుల రుచి కింద, అతని ఊపిరిలో ఉన్నది ఇదే పొగ వాసన.

“ఇవాళ కుళాయి దగ్గర సుజాతక్క పెదవి గురించి చెప్తే పద్మ మొహం చూడాల్సిందిరా,” అంది కనకం, అతని ఛాతీ మీద తల పెట్టుకుని. “ఆ కూతురు ఏకంగా తేనెటీగ కథ అల్లేసింది. మునగ చెట్టు, తుట్టె, అన్నీ.”

సుజాత గుండె ఒక్క క్షణం ఆగింది. ‘మల్లిక… తేనెటీగ కథా? అంటే అదీ నా పెదవిని చూసింది. చూసి, నలుగురి ముందు నా కోసం అబద్ధం ఆడింది.’

రవి పొగ వదులుతూ నవ్వాడు. “తేనెటీగా? బాగుంది. మరి గేటు సంగతి?”

“అదీ చెప్పా,” అంది కనకం. “గురువారం రాత్రి పదకొండున్నరకి ఆ గేటు ముందు ఎరుపూ నలుపూ బండి ఆగిందని, బట్టలు తీసుకొస్తుంటే నా కళ్లతో నేనే చూశానని.”

“నువ్వు చూశావా?” అన్నాడు రవి, తెలిసే అడుగుతున్నట్టు కనుబొమ్మ ఎగరేసి నవ్వుతూ.

“చూడ్డం ఎందుకురా?” అంది కనకం, అతని ఛాతీ మీది వెంట్రుకల్ని వేళ్లతో మెలిపెడుతూ. “ఆ టైము, ఆ బండి, గేటు దగ్గర ముద్దు, పెదవి కొరుకుడు, అన్నీ నువ్వే కదా ఈ మంచం మీద పడుకుని నా చెవిలో పోశావు. నువ్వు చెప్పిందే నేను కుళాయి దగ్గర చెప్పా. నమ్మకం కుదరాలని ‘నా కళ్లతో చూశా’ అని నేనే కల్పించి కలిపా, అంతే. ఇప్పుడు కాలనీ అంతా నేను చూశాననే నమ్ముతోంది.”

సుజాత వెన్నులో ఒక చల్లటి గీత పాకింది.

‘వీడే చెప్పాడు. ఆ గేటు, ఆ టైము, ఆ బండి… నా పెదవి… అన్నీ ఈ నోటికి వీడే అందించాడు.’

“మీరు చేసిన హెల్ప్ వల్లే పిన్నీ ఇదంతా జరిగింది,” అన్నాడు రవి, సిగరెట్ బూడిదని నేల మీదికి దులుపుతూ. “శ్రీనన్న ఏ రోజు షాప్‌లో లెక్కలకి కూర్చుంటాడో, ఆవిడ ఏ సాయంత్రం ఒంటరిగా గుడికి వెళ్తుందో, ఆ ఇంట్లో రాత్రి ఎవరు ఉంటారో ఎవరు ఉండరో, అన్నీ మీరే చెప్పారు. గురువారం రాత్రి ఆ కూతురు ఏదో పెళ్లికి వెళ్తుంది, ఇంట్లో ఉండదు అని చెప్పింది కూడా మీరే కదా. మిగతాది శ్రీనన్న గ్లాసే చూసుకుంది.”

“చెప్పడమే కాదురా,” అంది కనకం. “ఎవరైనా నీ బండిని ఆ ఇంటి దగ్గర చూశామని గుసగుసలాడితే, మర్నాడే నేను ఇంకో పెద్ద కథ వదిలేదాన్ని. పద్మ మొగుడి కల్లు, పోలమ్మ కోడలి పచ్చ చీర, ఏదో ఒకటి. కాలనీ నోటికి ఎప్పుడూ ఏదో ఒక ఎముక విసిరితే చాలు, అసలు మాంసం జోలికి రాదు.”

“మరి ఇవాళ ఆవిడ పెదవి సంగతి మీరే ఎందుకు బయటపెట్టారు?”

“ఇప్పుడు దానికి కావాల్సింది అదే,” అంది కనకం, నవ్వుతూ. “కాలనీ అంతా గుసగుసలాడితే అది ఎవరి మొహం సూటిగా చూడలేదు, మొగుడి మొహం కూడా. ఒంటరిదైపోతుంది. ఒంటరి ఆడది చీకట్లో ఎవడు చేయి చాపితే వాడి చేయే పట్టుకుంటుంది. నీ చేయి.”

“అందుకే మిమ్మల్ని గురువు అనేది,” అన్నాడు రవి.

సుజాత గుండెలో ఏదో ఒక్కొక్క పోగుగా తెగిపోతోంది. ‘ఒక్కడు కాదు. ఇద్దరు. ఒకడు చేయి చాపాడు, ఇంకొకతి దారి చూపింది. నేను ఒంటరిగా దొరికిన పండు కాదు. ఇద్దరూ కలిసి కోసుకున్న పండుని.’

“ఇవన్నీ ముందే ప్లాన్ చేసుకున్నావా?” అంది కనకం. “ఆ బజారుది అనుకున్నట్టు నటించడం కూడానా?”

“మొదటి రోజు నుంచే నాకు తెలుసు, అది శ్రీనన్న పెళ్లాం అని,” అన్నాడు రవి. “నేను బజారుదాన్ని అనుకున్నట్టు మాట్లాడితే అది ‘నేను పెళ్లాన్ని’ అని చెప్పలేదు. దాచుకుంది. ఒకసారి దాచుకున్న ఆడది ఇక వెనక్కి రాలేదే. ప్రతి అబద్ధం తర్వాతి అబద్ధానికి మెట్టు అవుతుంది.”

“శ్రీనన్నకి కిరణ్‌గాడు దోస్త్ అవ్వడం కూడా నీ పనేనా?”

“వాణ్ణి పంపింది నేనే. ముందు వాడు షాపుకి వెళ్లి సిగరెట్లు కొని, కబుర్లు చెప్పి, శ్రీనన్నకి దోస్త్ అయ్యాడు. తర్వాత వాడే నన్ను తీసుకెళ్లి పరిచయం చేశాడు. ముసలోడు దగ్గరైతేనే దాని దగ్గరికి దారి.”

“మరి ఆ నాలుగో వీధి దీపం?”

“కావాలనే దాన్ని ఆ దీపం కిందికి తీసుకెళ్లా,” అన్నాడు రవి, పొగ వదులుతూ. “చీకట్లో అయితే ఎవరికి కనిపిస్తుంది? కనిపించాలనే. మీ కళ్లకి కథ కావాలి కదా.”

“మరి ఇవాళ దాని దగ్గరికి వెళ్లలేదేం? దాని గేటు ముందు నుంచేగా వచ్చావు.”

“దాని దగ్గరికి తొందరెందుకు పిన్నీ?” అన్నాడు రవి, సిగరెట్ ఆఖరి దమ్ము లాగుతూ. “అది ఎక్కడికీ పోదు. ఇవాళ రాత్రి మీ వంతు. దాని దగ్గరికి మళ్లీ వెళ్తా; ఈసారి గేటు దగ్గర ఆగను, గడప లోపలికే.”

“ఆ గేటు ఇంకా తెరిచే ఉంది రా,” అంది కనకం, అతని చేతిలోంచి సిగరెట్ లాక్కుని ఒక దమ్ము లాగుతూ. “శ్రీనన్న ఏ రాత్రి లేట్ అవుతాడో నేను చెప్తా. దారి నేను చూపిస్తా, నువ్వు నడువు.”

రవి నవ్వి కనకాన్ని మళ్లీ తన మీదికి లాక్కున్నాడు. “అబ్బో, అప్పుడే మళ్లీనా రా?” అని కనకం పకపక నవ్వింది. మంచం మళ్లీ కిర్రుమంది.

సుజాత ఇంకేమీ వినలేదు.

‘ఏడు అడుగులు నాతో నడిచిన మనిషిని షాప్‌లో ఒంటరిగా వదిలేసి, ఏడు రోజుల తీపి మాటలకి ఒళ్లు అప్పగించబోయా. తాళి కట్టినవాడు ఎప్పటికైనా మొగుడే. తలుపు తట్టినవాడు ఎవడైనా దొంగే.’

ఆమె గోడ మీంచి నెమ్మదిగా పక్కకి జరిగింది. కాలి పట్టీలు మోగకుండా పాదాలు నేల మీద అదిమి పెడుతూ, తొట్టి పక్కనుంచి, దండెం కిందుగా, ఊగుతున్న బట్టలకి తల తగలకుండా వంగి, గేటు సందు దాకా నడిచింది. ఒళ్లు తనది కాదన్నట్టు కదులుతోంది. రేకు గేటు అంచుని అదే రెండు వేళ్లతో పట్టుకుని, పక్కకి తిరిగి బయటికి జారింది; గేటుని మళ్లీ జానెడు సందుకే నెమ్మదిగా లాగి వదిలి, గడ్డిలో వెతికి చెప్పులు తొడుక్కుంది. R15 ఇంకా మునగ చెట్టు కిందే నిలబడి ఉంది. ఆమె దాని వైపు చూడలేదు.

కాలువ సందు చీకటిగా ఉంది. కొన్ని అడుగులు వేశాక ఛాతీలో ఏదో పగిలినట్టయింది; ఆమె పైటకొంగు నోట్లో కుక్కుకుని, ఏడుపు శబ్దం బయటికి రాకుండా పళ్ల మధ్య గట్టిగా కొరుక్కుంది. కన్నీళ్లు మాత్రం ఆగలేదు; బుగ్గల మీంచి జారి గడ్డం దగ్గర చుక్కలుగా కారుతున్నాయి, కాటుక కరిగి వాటితో పాటే జారుతోంది.

‘ఇదే ఆఖరు అనుకున్నా. ఇంకోసారి రానివ్వను అనుకున్నా. కానీ వాళ్ల లెక్కల్లో నేను ఇంకా మొదలే.’

ఆమె నడుస్తూనే నుదుటిని వేళ్లతో తాకింది. బొట్టు అక్కడే ఉంది, చెదరకుండా.

‘ఇన్నేళ్లు నా నుదుటి బొట్టు చెదరకుండా కాపాడిన మనిషి ఆయన. ఒక్క రాత్రి దురద కోసం ఆ బొట్టుని నా చేత్తోనే చెరిపేసుకోబోయా. వీడిని నమ్మినందుకు నన్ను నేనే చెప్పుతో కొట్టుకోవాలి.’

‘ఆయన చెమటోడ్చి కొనిచ్చిన ఈ చీర. ఆయన కోసం కాదు, ఆ దొంగ కోసం కట్టుకున్నా.’

ఆమె నడక నెమ్మదించింది. అడుగులు బరువెక్కాయి, ఏదో మోస్తున్నట్టు.

తమ ఇంటి వెనక గేటు దగ్గర ఆమె ఆగింది. తల మీది పైటకొంగుని భుజం మీదికి జార్చి, చేయి పైకెత్తి జుట్టు ముడిలోంచి మల్లెపూల దండ లాగేసింది. ఒక్క క్షణం దాన్ని చేతిలో అలాగే పట్టుకుంది; చీకట్లో కూడా దాని వాసన గట్టిగా ఉంది. ‘దేవుడికి కోసిన పూలు. ఇవి నా తలలో కాదు, కాలువలో ఉండాలి.’ తర్వాత కాలువలోకి విసిరేసింది. దండ నీళ్ల మీద పడి, నల్లటి నీటిలో ఒక తెల్లటి మచ్చలా కాసేపు తేలి, నెమ్మదిగా ముందుకు కొట్టుకుపోయింది.

ఆమె చేయి తనకు తెలియకుండానే మెడలోకి వెళ్లింది. మంగళసూత్రం రెండు బొట్లూ వేళ్ల మధ్యకి వచ్చాయి. పసుపు తాడు చెమటకి తడిసి ఆమె మెడని కోస్తున్నట్టు అనిపించింది.

‘మెడలో మంగళసూత్రం ఈరోజే బరువనిపించింది. కాదు, బరువైంది సూత్రం కాదు, నా పాపం.’

ఆమె ఆ రెండు బొట్లనీ కళ్లకి అద్దుకుంది. తర్వాత తను వెళ్లేటప్పుడు దగ్గరికి లాగి వదిలిన వెనక గేటుని నెమ్మదిగా తోసి లోపలికి అడుగుపెట్టి, లోపలి నుంచి గడియ వేసింది. ఎంత నెమ్మదిగా వేసినా ఆ పాత ఇనుప గడియ ఒక్కసారి కిర్రుమంది.

ఆమె వెనక వరండా మెట్టు దగ్గర చెప్పులు విడిచి, మెట్టు ఎక్కిన క్షణంలో ఇంట్లో లైట్లు టక్ టక్ మని వెలిగాయి. కరెంటు వచ్చింది. ఫ్యాన్లు గుయ్యిమని తిరగడం మొదలయ్యాయి. పక్క ఇంట్లో టీవీ ఒక్కసారిగా అరిచింది.

ఆ వెలుగులో సుజాత గబగబా పైటకొంగుతో ముఖం తుడుచుకుంది. కాటుక బుగ్గల మీదికి ఇంకా అలుక్కుపోయింది.

వంటింట్లో మల్లిక నిలబడి ఉంది, చేతిలో నీళ్ల గ్లాసు, పక్కనే ఆర్పని కిరసనాయిలు దీపం. “ఎక్కడికెళ్లావమ్మా? వెనక గేటు చప్పుడైంది.”

“ఉక్కకి మేడ మీద కాసేపు కూర్చున్నా. తర్వాత పెరట్లో,” అంది సుజాత, తల దించుకునే లోపలికి నడుస్తూ. “తల పగిలిపోతోందే. స్నానం చేసి పడుకుంటా.”

ఆమె నేరుగా బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది. కాసేపటికి చెంబుతో నీళ్లు పోసుకుంటున్న చళ్ చళ్ మనే చప్పుడు మొదలైంది; ఆ రోజు ఆమె స్నానం చేయడం అది మూడోసారి.

మల్లిక వంటింటి గుమ్మంలోనే నిలబడి ఉంది. అమ్మ దాటి వెళ్లిన చోట గాలిలో మల్లెల వాసన పలచగా మిగిలి ఉంది, దాని కింద కాలువ గాలి వాసన, చెమట వాసన. వెనక నుంచి చూస్తే అమ్మ జుట్టు ముడి ఖాళీగా ఉంది; అందులో పూలు లేవు. మల్లిక చూపు వెనక వరండా మెట్టు దగ్గరికి జారింది: అక్కడ అమ్మ విడిచిన చెప్పులకి కాలువ బురద అంటుకుని ఉంది.

స్నానం అయ్యాక సుజాత తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు మూసుకుంది. మల్లిక ఆ మూసిన తలుపు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది.

పదింటికి శ్రీను షాప్ షట్టర్‌ని గడగడ మని దించి తాళం వేశాడు. ఎప్పటిలాగే మలుపులోని టీ బండి దగ్గరికి నడిచాడు. రాత్రి ఒక్క టీ తాగకపోతే ఆయనకి నిద్ర రాదు.

టీ బండి దగ్గర నలుగురైదుగురు మగాళ్లు నిలబడి ఉన్నారు; బీడీ పొగ, బెల్లం టీ వాసన. కరెంటు వచ్చినా బండివాడు అలవాటుగా వెలిగించిన కిరసనాయిలు దీపం గాలికి ఊగుతోంది. వాళ్లలో కల్లు వాసన కొడుతూ, ముఖం ఎర్రబడిన పద్మ మొగుడు కూడా ఉన్నాడు.

“ఏం శ్రీనన్నా, ఇవాళ లెక్కలు తేలాయా?” అన్నాడు టీ బండివాడు, గ్లాసు అందిస్తూ.

“తేలాయి రా. చీకట్లోనే తేల్చా,” అన్నాడు శ్రీను.

“నువ్వు లెక్కలు తేల్చడానికి రాత్రంతా కూర్చుంటావ్ అన్నా,” అన్నాడు ఒకడు, బీడీ దులుపుతూ. “ఈ కాలనీలో అసలు లెక్కలన్నీ కుళాయి దగ్గర ఆడాళ్ల బెంచీ మీదే తేలిపోతాయి. పొద్దున పేపర్ వచ్చేలోపే వాళ్లకి సాయంత్రం వార్తలు కూడా తెలుసు. పేపర్ వాడు కూడా వాళ్ల దగ్గరే వార్తలు కొనుక్కోవాలి.”

బండి దగ్గర అందరూ పకపక నవ్వారు. పద్మ మొగుడు నవ్వుతూనే ఖళ్ ఖళ్ మని దగ్గాడు.

శ్రీను కూడా టీ గ్లాసు ఊపుతూ గట్టిగా నవ్వాడు.

బండికి కొంచెం పక్కగా, వేపచెట్టు కింద చీకట్లో ఆపిన బైక్ మీద కూర్చుని ఒకడు టీ తాగుతున్నాడు. నేవీ బ్లూ సెక్యూరిటీ యూనిఫామ్, బెల్ట్‌కి వేలాడుతున్న తాళాల గుత్తి, జేబులో విజిల్: శ్రీనివాస్. డ్యూటీ నుంచి ఇంటికి వెళ్తూ టీ కోసం ఆగాడు. మామగారిని చూసి తలూపాడు; మామగారు చూడలేదు.

శ్రీను టీ గ్లాసు ఖాళీ చేసి బండి మీద పెట్టాడు. “రెండు కిళ్లీలు కట్టరా,” అని కేకేస్తూ మలుపు అవతల ఉన్న కిళ్లీ కొట్టు వైపు నడిచాడు; అక్కడ రేడియోలో ఏదో పాత సినిమా పాట గట్టిగా మోగుతోంది.

శ్రీను అటు వెళ్లగానే పద్మ మొగుడు గ్లాసు కింద పెట్టి, గొంతు తగ్గించి మిగతావాళ్లతో అన్నాడు, “ఆడాళ్ల మాటలంటే గుర్తొచ్చింది. మా దాని నోట్లో ఇవాళ ఇంకో కథ. ఈ కాలనీలోనే ఎవరింట్లోనో పొద్దున ఒక నీలం చొక్కా వాడు దూరాడంట, మొగుడు ఇంట్లో ఉండగానే. అడిగితే ఆ ఇంటావిడ ‘ఆయన డ్యూటీ రిజిస్టర్ ఇంట్లో మర్చిపోయారు, అది తీసుకోడానికి వచ్చాడు’ అని చెప్పిందంట. రిజిస్టర్ కోసం గంటసేపు! ఆడాళ్లు పేరు మాత్రం చెప్పరు, ‘నీలం చొక్కా, రిజిస్టర్’ అని చెవులు కొరుక్కుంటున్నారు.”

“నీలం చొక్కాలు ఊళ్లో వెయ్యి ఉంటాయి రా,” అన్నాడు టీ బండివాడు, గ్లాసులు కడుగుతూ. “నోరు మూసుకుని టీ తాగు.”

ఆ మాటకి బండి దగ్గర మళ్లీ నవ్వులు విరిశాయి; పద్మ మొగుడు భుజాలు ఎగరేసి గ్లాసు ఎత్తుకున్నాడు.

గొంతు తగ్గించి అన్నా, బండి పక్కనే కూర్చున్న శ్రీనివాస్‌కి ప్రతి మాటా వినిపించింది. అతను నవ్వలేదు. టీ గ్లాసు పెదవి దగ్గరే ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. అతని కళ్లు సన్నబడి, ముందు పద్మ మొగుడి ముఖం మీద, తర్వాత తమ ఇంటి వైపు వెళ్లే వీధి మీద నిలిచాయి. పొద్దున గేటు సందులో నిలబడిన నీలం చొక్కా, తడి జుట్టు, గేటు దాకా వచ్చిన ఆ బాడీ స్ప్రే వాసన, బాత్రూమ్‌లో తను ఉన్నంతసేపు హాల్లో వినిపించని మాటలు, అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి.

అతను మిగిలిన టీని ఒక్క గుక్కలో తాగేసి, గ్లాసు బండి మీద పెట్టి, డబ్బులు ఇచ్చాడు. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా బైక్ స్టార్ట్ చేసి నెమ్మదిగా ఇంటి వైపు వెళ్లిపోయాడు.

శ్రీనివాస్ గేటు తీసుకుని లోపలికి వచ్చేసరికి హాల్ లైట్ వెలుగుతోంది, ఫ్యాన్ గుయ్యిమని తిరుగుతోంది. మల్లిక వంటింట్లో గిన్నెలు సర్దుతోంది; అత్తగారి గది తలుపు మూసి ఉంది, కింది సందులోంచి లైట్ కూడా రావడం లేదు. మామగారు ఇంకా మలుపు దగ్గర్నుంచి రాలేదు.

శ్రీనివాస్ యూనిఫామ్ బెల్ట్ విప్పి తాళాల గుత్తిని బల్ల మీద పెట్టాడు; అది గలగలమంది. తర్వాత సోఫా మీద, పొద్దున రవిరాజ్ కూర్చున్న చోటే కూర్చున్నాడు.

కాసేపు అలాగే కూర్చున్నాడు, ఫోన్ కూడా తీయకుండా.

తర్వాత తను కూర్చున్న చోట వెనకున్న దిండుని చేతిలోకి తీసుకుని, ముక్కు దగ్గరికి ఎత్తి నెమ్మదిగా ఒకసారి పీల్చాడు.

వంటింటి గుమ్మం దగ్గర మల్లిక చేతిలోని గిన్నె గాల్లోనే ఆగిపోయింది.

శ్రీనివాస్ ఏమీ అనలేదు. దిండుని ఉన్నది ఉన్నట్టే, అదే వైపు పైకి ఉండేలా మళ్లీ అదే చోట పెట్టి, లేచి బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లాడు. మల్లికకి తెలుసు, ఆ వైపు తను మధ్యాహ్నం తిరగేసి పెట్టిన వైపు.

మల్లిక గిన్నె గూట్లో పెట్టింది. చేయి వణకలేదు, కానీ గూట్లో పెట్టేటప్పుడు ఒక్క చప్పుడు ఎక్కువైంది, ఠంగ్ మని.

పదిన్నర దాటాక గేటు కిర్రుమంది. నాన్న ఏదో పాత సినిమా పాట హమ్ చేసుకుంటూ లోపలికి వచ్చాడు. “సుజాతా, పడుకున్నావా? అల్లుడికి అన్నం పెట్టావా?” అని ఆమె గది తలుపు మీద టక్ టక్ మని రెండుసార్లు చిన్నగా తట్టాడు.

తలుపు తెరుచుకుంది. సుజాత బయటికి వచ్చింది, తడి జుట్టు వీపు మీద వదులుగా, ఇంటి నూలు చీర కట్టుకుని. “లేచే ఉన్నానండీ. కొంచెం తలనొప్పి. ఇప్పుడే పెడతా,” అంటూ వంటింట్లోకి నడిచింది.

డైనింగ్ బల్ల దగ్గర ముగ్గురు కూర్చున్నారు: శ్రీనివాస్ ముందు కంచం, మల్లిక ముందు కంచం; నాన్న షాప్‌లోనే హోటల్ పొట్లం తినేశాడు కాబట్టి ఆయన ముందు ఒక గ్లాసు మజ్జిగ మాత్రమే. సుజాత గిన్నెలోంచి పప్పు వడ్డిస్తూ బల్ల పక్కనే నిలబడింది. ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగు సూటిగా ఆమె ముఖం మీద పడుతోంది.

మల్లిక ఆ ముఖం వైపు చూసింది. అమ్మ కనురెప్పలు ఉబ్బి ఎర్రగా ఉన్నాయి; స్నానం చేసినా కళ్ల కింద కాటుక పూర్తిగా పోలేదు, ఒక బూడిద రంగు మరకలా బుగ్గల మీదికి అలుక్కుపోయి ఉంది.

“కళ్లు ఎర్రబడ్డాయేంటి సుజాతా?” అన్నాడు నాన్న, మజ్జిగ తాగుతూ.

“తలనొప్పి అంటే ఇలాగే ఉంటుందండీ. కరెంటు పోయినప్పుడు ఆ కిరసనాయిలు దీపం పొగ కూడా కళ్లలోకి కొట్టింది,” అంది సుజాత, గరిటె కిందికి దించకుండా.

“అమృతాంజనం రాసుకుని పడుకో,” అన్నాడు నాన్న, మళ్లీ మజ్జిగ గ్లాసులోకి తల దించుకుంటూ.

మల్లిక ఏమీ అనలేదు. కంచంలో అన్నం కలుపుతూనే ఉంది; ఒక్క ముద్ద కూడా నోటికి ఎత్తలేదు.

శ్రీనివాస్ కూడా ఏమీ అనలేదు. అతని చూపు నెమ్మదిగా అత్తగారి ఎర్రటి కళ్ల మీంచి మల్లిక వంచిన తల మీదికి, అక్కడి నుంచి మళ్లీ అత్తగారి మీదికి కదిలింది. గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది. ఆ బల్ల దగ్గర ఇంకే చప్పుడూ లేదు.

రాత్రి పదకొండు దాటింది. తమ గదిలో లైట్ ఆర్పేశాక ఫ్యాన్ కిర్రుమంటోంది; వెనక కాలువ వైపు నుంచి కప్పల బెకబెక. మల్లిక, శ్రీనివాస్ ఇద్దరూ మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకుని ఉన్నారు, మధ్యలో ఒక జానెడు ఖాళీ.

చాలాసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు. మల్లికకి అతను నిద్రపోయాడనే అనిపించింది.

“కాలనీ అంతా నీలం చొక్కా గురించే మాట్లాడుకుంటోంది,” అన్నాడు శ్రీనివాస్ చీకట్లోనే, రేపు వర్షం పడుతుందేమో అన్నంత మామూలుగా.

మల్లిక ఊపిరి ఆగలేదు. ఆపుకుంది.

ఫ్యాన్ ఒకసారి, రెండుసార్లు కిర్రుమంది.

“డ్యూటీ రిజిస్టర్ నా దగ్గరే ఉంది మల్లికా.”

మల్లిక ఏమీ అనలేదు. కళ్లు తెరిచే ఉన్నాయి. చీకట్లో పైకప్పు వైపు చూస్తూ అలాగే పడుకుని ఉండిపోయింది.