அதிகார துஷ்பிரயோகம் : 01 : காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்

[AvanAvalAvarkal]

அதிகார துஷ்பிரயோகம்

---

01 : காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்

[AvanAvalAvarkal]

காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்
01
சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு

---

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு

உடல்நலக் குறைவு காரணமாக விருப்ப ஓய்வு (VRS) பெற்ற சிறப்பு உதவி ஆய்வாளரின் (SSI) மகன் அன்புத்துரை. அவன் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் பயிற்சியில் இருந்த நாட்களில், தன் அனுபவங்களைச் அவ்வப்போது சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் அந்த ஓய்வுபெற்ற காவலரான அன்புவின் அப்பா.

ட்ரைனிங் முடிந்து,நாளை புதிய காவல் நிலையத்தில் அதிகாரப்பூர்வமாகப் பணியில் சேரவிருக்கும் தன் மகனுக்கு, ஏற்கனவே சொன்ன ஆலோசனைகளை சிலவற்றை நியாபகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்..

"அன்பு... காவல்துறை வேலை சாதாரணமானதல்லடா. சினிமாக்களில் காட்டுவது போல இது வெறும் துப்பாக்கிச் சூடும் சாகசமும் நிறைந்ததல்ல. இங்கே ஒவ்வொரு நாளும் மனிதர்களின் இருண்ட முகங்களைத்தான் நீ பார்க்கப் போகிறாய். இந்தச் சீருடை உனக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுக்கலாம்; ஆனால், அதைவிட பல மடங்கு பொறுப்பைக் கொடுக்கிறது. நீ நினைவில் கொள்ள வேண்டிய சில முக்கியமான விஷயங்கள்"

அவர் தொடர்ந்தார்: "காவல்துறை என்பது வெறும் வேலை அல்ல. பொதுமக்கள் உன்னை ஒரு காவலனாக மட்டுமல்ல, அவர்களின் கடைசி நம்பிக்கையாகப் பார்ப்பார்கள். அந்த நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவதே உனது முதல் கடமை."

"குற்றவாளிடமிருந்து ஒருபோதும் லஞ்சம் வாங்காதே." என மகனின் கண்களைப் பார்த்து உறுதியாகச் சொன்னார், "நான் நூறு சதவீதம் நேர்மையானவன் என்று பொய் சொல்ல மாட்டேன். ஆனால் ஒரு வழக்கை அல்லது புகாரை நேர்மையாக முடித்துவிட்டு, மனதார மக்கள் ஒரு நாளின் செலவு அளவுக்குத் தரும் அன்பளிப்பையோ காணிக்கையோ வாங்குவதில் தவறு இல்லை என்று நினைக்கிறவன். ஆனால், வழக்கு முடிவதற்கு முன்போ, குற்றவாளிடமிருந்தோ, தவறு செய்தவனிடமிருந்தோ பணம் வாங்கக் கூடாது. அப்படி வாங்கும் ஒரு ரூபாய், உன்னை நிரந்தரமாக அவர்களின் அடிமையாக்கிவிடும். உன் முதுகெலும்பை அது உடைத்துவிடும்." என்ற எண்ணம் கொண்டவன்.

"உன்னைத் தேடி வரும் அதிகாரமும் பணமும் உன்னைச் சோதிக்கும். அங்கே உனது மனம் அலைபாயக் கூடாது. பேராசை என்பது ஒரு காவலனின் மிகப்பெரிய பாவம். எத்தனை பெரிய கோபமூட்டும் சூழ்நிலை வரட்டும்; உன் கைகள் எப்போதுமே துப்பாக்கியையோ லத்தியையோ அவசரமாகத் தூக்கக் கூடாது. உனது புத்திசாலித்தனம்தான் உனது உண்மையான ஆயுதம்."

"மதிக்கக் கற்றுக் கொள். காவல் நிலையத்திற்கு வரும் எளிய மனிதர்களின் குரல் ஒடுக்கப்படக் கூடாது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் சொல்வதை விட, உண்மையைச் சொல்லத் தயங்கும் சாட்சியின் கண்களில் இருக்கும் பயத்தைப் படிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்."

சிறிது இடைவெளிவிட்டு அவர் சொன்னார், "எல்லாத்தையும் விட முக்கியமான விஷயம்... நீ போற இடத்துல உன் ஜாதியைப் பார்த்துதான் பழகுவாங்க."

அன்பு தன் அப்பாவை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான். கிராமத்தில் பிறந்தாலும், சென்னையில் வளர்ந்தவனுக்கு, அதெல்லாம் நான் சொல்லாம யாருக்குத் தெரியும் என்ற எண்ணம்..

"சர்ப்ரைஸ் ஆகாத அன்பு. நீ சொல்லவில்லை என்றாலும், சில தினங்களில் அவர்கள் உன்னை வைத்தே உன்னுடைய அடையாளத்தை வைத்தே கணித்துவிடுவார்கள்."

"ஓஹ்!"

"35-40 வயசுக்கு மேல அங்க இருக்குற மக்கள், ஏதோ ஒரு ரீதியில் பல வருஷங்களுக்கு முன்னால பாதிக்கப்பட்டதால ரொம்ப கவனமா இருப்பாங்க. சோ, அவங்களையும் தப்பு சொல்ல முடியாது. சோ, 'சார், நான் உங்க ஆளு'ன்னு சொல்லி யாராவது வந்து பேசும்போது சர்ப்ரைஸ் ஆகிடாத."

"ஹம்... சரிப்பா."

" உன் சக ஊழியர்களில் பலரும் அப்படித்தான் இருப்பாங்க."

"என்னப்பா சொல்றீங்க?"

"இப்ப உனக்கு அந்த ஏரியா போஸ்ட்டிங் எதுக்காக போட்டுருப்பாங்கன்னு நினைக்கிற?"

தன் தந்தையின் கேள்விக்கு அன்புவிடம் பதில் இல்லை. ஆனால், பயிற்சி கல்லூரியில் இருக்கும் அதிகாரி ஒருவர், "நானும் உங்க அப்பாவும் ஃபிரண்ட்ஸ்; பக்கத்து பக்கத்து ஊர்தான்" எனத் தன்னிடம் பேசியது சட்டென நினைவுக்கு வந்தது.

தந்தை சொன்ன வார்த்தைகளைத் தன் மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக்கொண்டான் அன்பு,

மறுநாள்

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் ஒரு கிராமப்புறப் பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்தப் பழைய ஓட்டுக் கூரை போட்ட காவல் நிலையம். அங்கே தனது முதல் பணிநாளில் காலடி எடுத்துவைத்தான் அன்பு.

பணிக்குச் சேர்ந்து சில மணி நேரங்கள்கூட ஆகியிருக்காது. அதற்குள் அப்பகுதியில் நடந்த ஒரு திருட்டுப் புகார் பற்றி விசாரணை செய்ய அன்புவுக்கு உத்தரவிட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.

காவலர் ஒருவரை அழைத்துக்கொண்டு, பரபரப்பாகக் குற்றம் நடந்த இடத்தை நோக்கி விரைந்தான் அன்பு.

தான் கையாளப் போகும் இந்த முதல் வழக்கே, தன் தந்தை முந்தைய தினம் நியாபகப்படுத்திய அத்தனை ஆலோசனைகளையும் ஒரே நேரத்தில் சோதிக்கும் விதமாக இருக்கப் போகிறது என்பதை அவன் அப்போது கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டான்!

[tweeny_fory]

wow super start bro

perfect writin skills.. to the point eludhi irukeenga...

eagerly waiting for the next update

[AvanAvalAvarkal]

காக்கியின் மோகமும்... கள்வனின் மனைவியும்...
02
முதல் விசாரணையும்... கள்வனின் மனைவியும்...

---

காவல் நிலையத்திலிருந்து பைக்கில் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.

காற்று சில்லென்று முகத்தில் அடிக்க, அன்பு தனது முதல் வழக்கை எப்படி அணுகுவது என்ற தீவிர யோசனையில் இருந்தான். தன் தந்தையின் அறிவுரைகள் அவன் மனதைச் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்த அதேவேளையில், தனது முதல் அதிகாரப்பூர்வ புலனாய்வை எப்படிச் சரியாகச் செய்வது என்பதில் கவனமாக இருந்தான்.

எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) நம்பர் என்ற எண்ணம் உருவாக, அமைதியைக் கலைத்துவிட்டு,  அது குறித்து பேசினான் அன்பு.

"சார்... எஃப்.ஐ.ஆர் போட்டாங்களா. அவசரத்துல கேட்காம வந்துட்டேன்"

நகை திருட்டு என்பது நேரடியான ஒரு கொடூரக் குற்றம் (Cognizable Offence). சட்டப்படி உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) போடணும் என்பதால் அப்படி கேட்டான்.

காவலர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டே பேசத் தொடங்கினார்: "சார், இந்த  வெளிநாட்டுல வேலை செய்ற ஆளுங்க ரொம்ப ஜாஸ்தி. ஊருக்குப் பணம் அனுப்பிக்கிட்டே இருப்பாங்க. அதே மாதிரி, ஒரு சில குறிப்பிட்ட கம்யூனிட்டி கிட்ட நிறைய பணப்புழக்கம் இருக்கும். இங்க நடக்குற சில விசயங்கள் வெளிய தெரியாது சார்."

அன்பு புருவங்களை உயர்த்திக் கேட்டான், "என்ன சொல்ல வர்றீங்க?"

"அதான் சார்... கள்ள உறவுகள் (Extramarital Affairs) இப்பல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமா புழக்கத்துல இருக்கு."

" ஓஹ்! "

" பொம்பளைங்க சில பேர் என்ன பண்றாங்கன்னா, நகையையோ அல்லது பணத்தையோ கொடுத்துட்டு, கொஞ்ச நாள் கழிச்சு கணவன் ஊருக்கு வந்த உடனே, 'யாரோ திருடிட்டாங்க'ன்னு பொய் புகார் கொடுக்க வராங்க. அந்தப் புகாரில் மாட்டிக்கொள்ளும் ஆளும் கொஞ்சம் வசதியானவனா, அல்லது அந்தப் பகுதியில் செல்வாக்குள்ளவனா இருந்தா சிக்கல் பெருசாகிடும். அதனாலதான் இன்ஸ்பெக்டர் உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் போடாம, முதல்ல உண்மையான திருட்டா இல்லையான்னு செக் பண்ணிட்டு வரச் சொல்லி அனுப்புனாரு சார்," என்றார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அன்பு அதிர்ந்து போனான். சட்டம் ஒருபுறம் இருக்க, நடைமுறை எதார்த்தம் எவ்வளவு கொடூரமானதாகவும், சிக்கலானதாகவும் இருக்கிறது என்பதை அவன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான்.

தந்தையின் வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் எதிரொலித்தன—"மனிதர்களின் இருண்ட முகங்களைத்தான் நீ பார்க்கப் போகிறாய்."

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் திருட்டு நடந்த இடத்தைச் சென்றடைந்தனர். அது ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்து வீடு.

அங்கே வந்த அன்புவும் காவலரும் நேராக உள்ளே சென்றனர்.

வீட்டிற்குள் வந்த அன்பு திருட்டு குறித்த தகவல்களை கேட்டறிந்தான். எந்த இடத்தில் நகை இருந்தது என்ற ஆரம்ப கேள்விகளுடன் ஒவ்வொரு தடயங்களையும் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினான். கதவு உடைந்து போன தடங்கள் இருக்கிறதா, பீரோவின் பூட்டு எப்படிக் உடைக்கப்பட்டுள்ளது போன்ற எல்லா விவரங்களையும் சரிபார்த்து தன் குறிப்பேட்டில் குறித்துக் கொண்டான்.

கணவனும் மனைவியும் கொடுக்கும் தகவலும், தான் கவனித்த தகவலும் ஒன்றுடன் ஒன்று ஒத்துப் போகாத உணர்வு ஏற்பட, வழியில் கான்ஸ்டபிள் சொன்ன அந்த அந்தரங்கத் தகவல்கள் அவன் மூளையின் ஓரத்தில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தன.

இப்போது அன்புவின் விசாரணை கேள்விகள் முற்றிலுமாக மாறிப்போயிருந்தது.  

பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணிடம் கேள்வி கேட்கும்போது, அவளது உடல்மொழியை (Body Language), பார்வையை, மற்றும் வார்த்தைகளில் இருக்கும் தயக்கத்தை மிக ஆழமாக கவனிக்க ஆரம்பித்தான்.

அவள் பதிலைச் சொல்லும்போது திக்கினாள்; திருடப்பட்ட நகைகளின் விவரங்களைக் கூறும்போது அவளிடம் துளியும் சோகமோ அழுகையோ இல்லை, மாறாக ஒருவித பயமும் படபடப்பும் மட்டுமே இருந்தன. இதைக் கவனித்த அன்புவிற்கு ஏதோ ஒன்று சரியில்லை, ஏதோ ஒரு மர்மம் அங்கே மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற தீர்க்கமான சந்தேகம் வலுப்பெற்றது.

சம்பவ இடத்தின் விசாரணையை முடித்துவிட்டு, கணவன் மனைவி இருவரிடமும் ஃபோன் நம்பரை வாங்கிக் கொண்டு, இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர். வண்டி கொஞ்சம் தூரம் நகர்ந்ததும், அந்தப் பெண்ணின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றி இருவரும் விவாதிக்கத் தொடங்கினர்.

"சார்... நீங்க கவனிச்சீங்களா? அந்தப் பொண்ணு பேசுறதுல ஏதோ பெருசா அடிபடுது. நகை திருட்டு போன சோகம் அவகிட்ட சுத்தமா இல்ல. ஏதோ ஒரு பயம் தான் அவங்க கண்ணுல தெரியுது" என்றான் கான்ஸ்டபிள் குரலைத் தாழ்த்தி.

"ஆமா சார்... உங்க கணிப்பு சரியாத்தான் இருக்கணும். அந்தப் பெண்ணின் எஃப்.எம்.ஏ (Extramarital Affairs) கோணம் பத்தி நீங்க சொன்னது இங்க ரொம்பப் பொருந்திப் போகுது. இது உண்மையான திருட்டுப் போல எனக்குத் தெரியல" என்றான் அன்பு தீவிர யோசனையுடன்.

காவலர் : சார், தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. இதே ஊர்ல கொஞ்ச நாளைக்கு முன்ன இன்னொரு புகார் வந்துச்சி.

ஓகே.

நம்ம ஸ்டேஷன்ல சீனியர் ஒருத்தர் ஹேண்டில் பண்ணுனார். ஒரு நிமிஷம் குடுங்க. அவர்கிட்ட பேசிட்டு சொல்றேன்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிளை தொடர்புகொள்ள ஃபோனை எடுத்தார். அவரிடம் பேசிய பிறகு, அந்தப் கிராமத்தில் காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுக்கும் நபரை தொடர்பு கொள்ள முயன்றார். ஆனால், அவரை தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை.

கான்ஸ்டபிள் போனை வைத்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார்:

"சார்... இப்படிப்பட்ட காரியங்களைச் செய்றதுக்குன்னே ஒருத்தன் இருக்கான். அவனைக் கொஞ்சம் செக் பண்ணச் சொல்லி சீனியர் சொன்னார்."

"திருடனா இல்லை வுமனைசரா?" - அன்பு புருவத்தை உயர்த்திக் கேட்டான்.

"ரெண்டும் சார்."

"சரி... வாங்க போய் பார்க்கலாம்."

"ஓகே சார்."

"அவன், இந்த ஊரா?"

"இல்லை சார். அவன் பக்கத்து ஊர். ஆனா, இதே மாதிரி இந்த ஊர் பெண்களை ஏமாற்றி, அவங்களை வசியப்படுத்தி நகைகளைச் சுருட்டியிருக்கான். அவனுக்குத் திருடும் பழக்கமும் உண்டுன்ற மாதிரிதான் சீனியர் சொன்னார்." என்றார் காவலர்.

அந்த நபரிடம் விசாரிக்க, அவர்கள் உடனே அந்தப் பக்கத்து கிராமத்திற்குப் பயணமானார்கள்.

இந்த மாதிரி விவகாரங்களில் சிக்கும் குடும்பங்கள் என்ன ஆகும்? அவனால் பல குடும்பங்கள் சீரழிந்து போயிருக்குமே என்ற எண்ணம் அன்புவின் மனதில் எழுந்தது. கான்ஸ்டபிள் சொன்னதைக் கேட்கும்போது, அந்த குற்றவாளி வெறும் திருடன் மட்டுமல்ல, அப்பாவிப் பெண்களின் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் வாழ்க்கையையே சூறையாடும் ஒரு நயவஞ்சகன் என்பது புரிந்தது.

சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு பக்கத்து கிராமத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்து சுமார் 100 மீட்டர் தள்ளி, தனித்து நின்ற ஒரு சிறிய ஓட்டுக் வீடு அது. சுற்றிலும் தென்னந்தோப்பு சூழ, யாருடைய பார்வையும் எளிதாக விழாத தூரத்தில் அந்த வீடு அமைந்திருந்தது.

அவர்கள் அங்கு சென்றதும் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஒருத்தி வந்தாள். இருவருமே அது திருடனின் மனைவி என்றே நினைத்தார்கள்.

ஆனால், வெளியே வந்தவள் அவனது அக்கா,

"எதுவா இருந்தாலும் என் தம்பியா? எங்களை எதுக்கு தொந்தரவு பண்றீங்க? மரியாதையா போயிடுங்க!" என்று காவல் துறையினரை நோக்கி கத்திக் தகராறு செய்தாள். அவளது கரடுமுரடான பேச்சும் திமிரும் அந்த இடத்தையே அதிர வைத்தது. கையைத் தூக்கி விரல்களை மிரட்டும் நோக்கில் ஆக்ரோஷம் நிறைந்து பேசும் போது முலைப் பிளவு தெரிந்தது. அது அன்புவின் கவனத்தை ஈர்த்தது.

"அங்க என்ன பார்க்குற? வேணும்னா அவுத்து காட்டவா.. முழுசா பாரு.. நல்லா பாத்துட்டு ஓத்துட்டு போ" என ஒரு வெறித்தனமான பாணியில் (பஜாரி போல) சில கெட்ட வார்த்தைகளைப் பேசினாள்.

அன்பு கொஞ்சம் நிலைகுலைந்து போனான்.

அவன் முகத்தைப் பார்த்த காவலர், கொஞ்சம் எல்லை மீறிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு அதிர்ந்து நிற்பதை உணர்ந்து கொண்டார்.

உடனே சுதாரித்துக் கொண்ட கான்ஸ்டபிள், அந்தப் பெண்ணின் அருகில் சென்று, "ஏய், மரியாதையா பேசு! இல்லைன்னா உள்ள தூக்கி வச்சிருவேன்" என்று மிரட்டல் குரலில் தடுத்து நிறுத்தினார்.

ஆனால், அந்தப் பெண்ணோ சற்றும் அடங்காமல், "போடா போலீஸ்... உங்க வேலையப் பாத்துக்கிட்டு ஓடிப் போயிடுங்க!" என்று இன்னும் உரக்கக் கத்தினாள்.

கள்வனின் மனைவி

அந்தப் பரபரப்பான சூழலில்தான் இன்னொரு கதவின் மறைவிலிருந்து வெளியே வந்தாள்—அவனது மனைவி, அதாவது கள்வனின் மனைவி!

இடுப்பில் ஒரு மழலைச் குழந்தையைச் சுமந்தபடி அவள் நின்ற கோலம் பரிதாபமாக இருந்தது. பார்ப்பதற்கே பல மாதங்களாகக் குளிக்காதது போல அழுக்கு படிந்த முகமும், ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் வாடிய போல உடலும் கொண்டிருந்தாள்.

அவளது தோற்றம் அழுக்காகவும், வறுமையின் பிடியில் சிக்கியிப்பது போல இருந்தாலும், அவளது கண்கள் மற்றும் முகத்தின் தனித்துவமான ஈர்ப்பு சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவைக் கவர்ந்தது. அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அன்புவின் மூச்சு சற்று நின்றது போல் இருந்தது.

கவிதை நடை போல அவளது வடிவம் இருந்தது. அவளது கண்கள் ஏதோ ஒரு மௌனமான சோகத்தையும், அதே நேரம் விவரிக்க முடியாத அழகையும் தாங்கியிருந்தன. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த இயற்கை ஈர்ப்பு, அந்தச் சூழலையும் மீறி அன்புவின் பார்வையைப் பறித்தது.

"அவள எதுக்கு அப்படி பார்க்குற" என சொன்ன கள்வனின் அக்கா, காவல்துறையினரை வசைபாடித் தள்ளிக் கொண்டிருக்க, அன்புவும் காவலரும் அந்தப் பெண்ணிடம் உன் பெயர் என்ன என்று கேட்டனர்.

"எதுவும் பேசாத, நீ உள்ள போடி நான் பார்த்துக்கிறேன்" என அந்தத் திருடனின் அக்கா அவளை எச்சரித்து உள்ளே அனுப்ப முயன்றாள்.

அன்பு அவளிடம் மெதுவான குரலில், "உன் பெயர் என்ன?" என்று விசாரித்தான்.

"பிரதிபா சார்..." என்றவளிடம், தொடர்ந்து அவளது வயது பற்றிக் கேட்டபோது, "எனக்கு இப்பதான் இருபது வயசு ஆகுது சார்" என்றாள்.

ஆனால், அவளது சிறு வயதுத் தோற்றத்தைப் பார்த்த அன்புவுக்கு அவள் பதினெட்டு வயதைக் கடந்திருக்க மாட்டாள் என்றே தோன்றியது.

அந்த பெண்ணின் கண்களில் தெரிந்த கவலை, அவள் சித்ரவதைகள் எதிர் கொள்கிறாள் என அன்புவின் மனதில் ஆழமாகப் பதியத் தொடங்கின.

வசைபாடிய திருடனின் அக்கா, "உனக்கு சின்னப் புள்ளைக் கேக்குதா? அவளைப் பத்தி விசாரிக்க நீ யாருடா?" என வசைபாட ஆரம்பிக்க, அங்கிருந்த நிலைமை விபரீதமாக மாறுவதை அன்பு உணர்ந்தான்.

"போலாம் சார்... இவ பேசுறதப் பார்த்தா சரிப்பட்டு வராது. அவ தம்பி மாட்டும்போது, இவளுக்கும் சேர்த்து அவ தம்பி வாயை உடைக்கலாம்" என்று காவலர் கோபமாகக் கூற, இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

அன்புக்து. அந்த கள்வன் வீட்டுச் சூழலின் அசிங்கமும் அந்தக் கோபமான அக்காவின் வசவுகளும் பிரதிபாவின் முக அழகையும், அந்த இயற்கை ஈர்ப்பையும் சிறிதும் குறைக்கவில்லை. மாறாக, அவளது அந்த அமைதியான முகத்தோற்றம் அன்புவின் கண்களில் மீண்டும் மீண்டும் நிழலாடியது.

சட்டம் தன் கடமையைச் செய்ய வேண்டிய தருணம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; ஆனால், அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீட்டின் நிழலில் சிக்கித் தவிக்கும் பிரதிபாவின் கண்களில் தெரியும் மௌனமும், கவலையும், தீர்க்கப்படாத மர்மம் போல அன்புவின் மனதை வேறு ஏதோ ஒரு புதிய திசையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றன!

[Steven Rajaa]

Excellent start

[Sankamithira]

Good one

[Gopal Ratnam]

Very interesting start

[xavierrxx]

Marvelous

[Jayam Ramana]

Amazing one

You seduce and love other women. Now I will do it with your wife

[Chitrarassu]

Super interesting start

[jiljilrani]

Eye for an eye. Good revenge.

[NovelNavel]

Will anbu fuck wife and sister too?

[karthikhse12]

நண்பா நீங்கள் வந்து புதிய கதை தொடங்கியதற்கு எழுதியதற்கு மிக்க நன்றி.அதிலும்அன்பு அப்பா காவல்துறை இருக்கும் பணிச்சுமை தன் மகன் விளக்கம் அளித்து சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது.அதிலும் அன்பு முதல் முதலாக நகை திருட்டு கேஸ் விசாரணை போது அந்த வீட்டில் இருக்கும் ஆட்கள் உடல்மொழி இவ்வளவு தத்ரூபமாக குறித்து வைத்துக் கொண்டு அதை தன் சக பணியாளர்கள் உடன் விவாதித்து விட்டு அந்த கள்வன் வீட்டில் சென்று விசாரிக்கும் போது அவனின் அக்கா பேசும் செயல் அன்பு அதிர்ச்சி ஆகி பார்க்கும் போது கள்வனின் மனைவி படும் வேதனைகளை தன் மனதில் நினைத்து கொண்டு சொல்லியது மிகவும் நேர்த்தியாக எதார்த்தமாக இருந்தது

[Thalaidhoni]

Nice update

[shagabudeen]

Excellent writing

[AvanAvalAvarkal]

காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்
03
மறைக்கப்படும் உண்மைகளும், மனங்களை உலுக்கும் சோதனைகளும்!

---

காவல் நிலையத்திற்குத் திரும்ப வந்து அன்பு, தன் முதல் விசாரணையின் அனுபவங்களை இன்ஸ்பெக்டரிடம் பகிர்ந்துகொள்ள நேராக அவரது அறைக்குச் சென்று சல்யூட் அடித்தான்.

இன்ஸ்பெக்டரிடம், விசாரணை பற்றிய விஷயங்கள், என வழக்கு சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து விபரங்களையும் சுருக்கமாகக் கூறினான். FIR குறித்தும் பேசினான்.

அன்புவின் வார்த்தைகளை கவனமாக கவனித்த அந்த இன்ஸ்பெக்டர், தன் மேஜை மீது இருந்த கோப்புகளை ஓரளவு தள்ளி வைத்துவிட்டுப் பேசத் தொடங்கினார்:

"நீ நினைக்கிறது மாதிரி வெளியில பார்க்கிற எல்லா வழக்குகளும் நேரா இருக்காது. இந்த மாதிரி நகை திருட்டுப் புகார்கள்ல சில நேரம், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தோட மானம், ஈனம் எல்லாமே சம்பந்தப்பட்டிருக்கும். நம்ம அவசரப்பட்டு உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) போட்டுட்டா, அது அந்தத் குடும்பத்தையே மொத்தமா அழிச்சுடும். அதனால கொஞ்சம் பொறுமையா இருக்கலாம்" என்றார்.

நகை வாங்குன பில், போட்டோ எதும் காட்டுனாங்களா என்ற கேள்விக்கு தன் மொபைலை ஜும் செய்து காட்டினான் அன்பு..

சிலதுங்க நகை வாங்கிட்டேன்னு புருஷன்கிட்ட சொல்லிட்டு, காசை முழுசா குடுத்திட்டு, அப்புறம் நாடகம் போடும் என்றார் இன்ஸ்பெக்டர்.

மாற்றுக் கோணத்தில் விசாரிக்காத அன்பு மன்னிப்பு கேட்டான்.

சில விஷயங்கள் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்ல வரும். நீயும் கத்துப்ப. நகை காணாமல் போயிடுச்சின்னு யாராவது சொன்னா, இந்த கோணத்துலயும் நாம விசாரிக்கணும்.

ஓகே சார்..

தொடர்ந்து பேசிய இன்ஸ்பெக்டர் இன்னொரு விசயத்தையும் சொன்னார்:

"நகை திருட்டுப் போச்சா இல்லையான்னு நமக்கு உறுதியா தெரியுது. நாளைக்கு மார்னிங் வரைக்கும் வெயிட் பண்ணு. அந்த லேடி, அவங்களா உண்மையை உணர்ந்து நம்மகிட்ட வர்றாங்களா இல்லையான்னு பார்க்கலாம்.

ஓகே சார்..

அப்புறம் அந்த திருட்டு பய மேல ஒரு கண்ணு வச்சுக்குங்க. சிக்குனா, எதாவது வழக்குல தூக்கி உள்ள வைங்க என்றார்.

"சரிங்க சார்" என்று சல்யூட் அடித்த அன்பு, தன் அறைக்கு வந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். எதாவது வழக்குல தூக்கி உள்ள வைக்குறது எப்படி தீர்வாகும் என்று நினைத்தான். இன்ஸ்பெக்டரை முதல் நாளே முறைத்துக் கொள்ள முடியுமா? அமைதியாக இருந்தான்.

தன்னுடன் வந்த காவலர் இன்னொரு காவலருடன் சிரித்துப் பேச, தன்னைப் பற்றி கிண்டலாக ஏதும் பேசுகிறார்களோ என்ற கேள்வி அவனுக்குள் எழுந்தது..

மதிய உணவு இடைவேளை நேரம்...

அப்போது அன்புவின் செல் ஃபோன் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. திரையில் பார்த்தால், அவனது தந்தையின் எண். அன்பு தன் தந்தையின் அழைப்பை ஏற்றுப் பேசினான்.

"சொல்லுங்கப்பா... சாப்பிட்டாச்சா?" என்று விசாரித்தான் அன்பு.

மறுமுனையில் தந்தையின் குரல் சற்று கவலையுடன் ஒலித்தது. "சாப்பிட்டேன் அன்பு. உன் குரல் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கே. என்னாச்சு?" என்றார்.

தந்தையின் அந்தத் தீர்க்கமான கேள்விக்கு, கள்வனின் அக்கா  அசிங்கமாக பேசியதையும், அதனால் தான் அடைந்த சங்கடத்தையும் மனம் திறந்துக் கூறினான்.

அதைக்கேட்ட தந்தை சத்தமாகச் சிரித்தார். "ஹா... ஹா... அன்பு! இதுக்குப்போய் இப்படி குழம்பலாமா? போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்டுக்கு வந்தா, காக்கி சட்டை போட்டவனுக்கு எருமை மாட்டுத் தோல் மாதிரி தடிமனான சர்மம் (Thick Skin) இருக்கணும்ப்பா. சில இடங்கள்ல சில பஜாரி பொம்பளைங்க பேசுறதெல்லாம் காதுல வாங்குனாவே நம்ம நிம்மதி போயிடும். அதை அப்படியே விட்டுட்டுப் போகணும். அவ உன்னைத் திட்டுனதுக்கெல்லாம் போய் மனசைப் போட்டுக் குழப்பிக்காத. அனுபவம் போகப் போகத்தான் உனக்கு இந்த உலகத்தோட நிஜ முகம் புரியும்!"

தந்தையின் அந்த எதார்த்தமான அறிவுரை அன்புவின் மனதிலிருந்த சுமையைச் சற்று லேசாக்கியது. "சரிங்கப்பா, புரிஞ்சுக்கிட்டேன்" என்றான்.

அப்பா உன்கிட்ட இப்படியெல்லாம் உன்கிட்ட வெளிபடையா பேசுனது இல்லை. சோ தப்பா எடுத்துக்காத..

ச்ச. அதெல்லாம் இல்லப்பா. சொல்லுங்க.

இவளாவது வாயால மட்டும் தான் சொன்னா. சிலரு அதை அப்படியே செய்துடுவாளுங்க. அதனால ரொம்ப கவனமா இரு.

"சரிப்பா" கூறி போனைத் துண்டித்தான்.

அதன் பிறகு அன்றைய தினம் பெரிய சிக்கல்கள் எதுவும் இல்லாமல் சாதரணமாக கடந்து மாலை நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது அன்புவின்  எண்ணிற்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. அது காலை விசாரணையின்போது அவர்கள் சந்தித்த, நகை திருட்டுப் போனதாகப் புகார் கொடுத்த அந்தப் பெண்ணிடமிருந்துதான் வந்திருந்தது. புகைப்படம் அனுப்ப நம்பர் கொடுத்த அன்புவை அவள் நேரடியாகவே அழைத்தாள்.

அவளது குரல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. போனை எடுத்தவுடன் அவள் அழுதுகொண்டே பேசத் தொடங்கினாள்.
"சார்... நான் பேசுறது கேக்குதா சார்? என்னை மன்னிச்சிடுங்க... காலையில உங்ககிட்ட நான் பொய் சொல்லிட்டேன்..."

அன்பு புருவங்களைச் சுருக்கினான். "என்ன சொல்றீங்க? தெளிவா சொல்லுங்க.

அந்தப் பெண் மேலும் விசும்பிக் கொண்டே சொன்னாள்: "சார்... நகை திருட்டுப் போச்சுன்னு நான் சொன்னதெல்லாம் பொய் சார். ஒருத்தங்க நகையை ஈடு வைக்க கேட்டாங்கன்னு குடுத்தேன். அவன் ஏமாத்திட்டான் சார். என் புருசனுக்கு பயந்து, திருட்டுப் போயிருச்சுன்னு நாடகம் ஆடிட்டேன் என்றாள்.

தெரிஞ்ச ஆளா இல்லை வேற எதும் மறைக்குறீங்களா?

அவன் கூட தனியா இருப்பேன் சார்..

காலையில தனியா கூப்பிட்டு சொல்லிருக்க வேண்டியது தான. எங்களுக்கு அலைச்சல் மிச்சம் ஆகியிருக்கும்..

சமாளிச்சுறலாம்னு நினைச்சேன் சார்.  ஆனா, நீங்க காலைல வீட்டுக்கு வந்து விசாரிச்சப்போ, நகை திருட்டு போகலைன்னு கண்டுபிடிச்சிட்டீங்கன்னு புரிஞ்சுகிட்டேன்..

"சரிம்மா. இப்ப நான் என்ன பண்ணனும்?"

அந்தப் பெண் கதறிக்கொண்டே மன்றாடினாள்: "சார்... என் கணவருக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா என்னை உயிரோட விடமாட்டாரு. என்னை உடனே விவாகரத்து பண்ணிடுவாரு. என் பிள்ளைகளோட வாழ்க்கை நடுத்தெருவுக்கு வந்துடும் சார். ப்ளீஸ்... இந்த வழக்கை இதோட விட்டுடுங்க சார். இதை வெளிய கொண்டு வராம எப்படியாவது காப்பாத்துங்க சார்..." என தொடர்ந்து அவள் பேசிய சில வார்த்தைகள் மிகவும் இக்கட்டானதாக இருந்தது.

குரலில் ஒருவித நடுக்கமும், பயமும் இருந்தாலும். ஹெல்ப் பண்ணுனா நான் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயார் என்ற தொனியும் வெளிப்பட்டது.

"சார்... இந்த விஷயத்தை மூடி மறைக்க நீங்க சொல்ற எது வேண்டுமானாலும் நான் செய்யத் தயார் சார்... ப்ளீஸ் என்னை காப்பாத்துங்க..." என கெஞ்சினாள்.

அவள் தன்னை கொடுக்க தயாராக இருபதாக சொல்வதைக் கேட்ட அன்புவின் மனம் அருவருப்படைந்தது.

நீ நகை குடுத்த ஆள் டீட்டெய்ல் குடு என தகவலை வாங்கிக் கொண்டான். ஃபோன் நம்பர் கொடுத்தவள், புகைப்படம் எதுவும் தன்னிடம் இல்லை என்றாள்..

மனிதர்களின் காமமும் ஏமாற்றுத்தனமும் எந்த அளவிற்கு ஒரு குடும்பத்தின் வேரையே அறுக்கிறது என்பதை நினைத்து அவன் கோபமும் பரிதாபமும் ஒருசேர அடைந்தான்.

"சரி, போனை வை. நான் என்ன பண்ணனும்னு யோசிக்கிறேன். இனிமே இந்த மாதிரி முட்டாள்தனமான காரியங்களைச் செய்யாதே!" என்று கண்டிப்பான குரலில் கூறிவிட்டு போனைத் துண்டித்தான் அன்பு.

சில நாட்களுக்கு பிறகு..

நகையை அந்த பெண் கொடுத்தது கள்வனிடம் அல்ல. அவள் கொடுத்தது, வேறு ஆளிடம். ஆனாலும், கள்வன் ஊருக்கு வந்தால் அவனை பிடிக்கும் எண்ணத்தில் காவல்துறையினரின் கண்காணிப்பு தொடர்ந்தது.

இந்த நிலையில் காவல்துறையினருக்கு ஒரு ரகசியத் தகவல் கிடைத்தது. கள்வனின் அக்கா பஸ் ஏறி வெளியூர் சென்று வந்திருக்கிறாள் என்பதே அது!

ஃபோனில் தொடர்பு கொள்ளாமல் நேரில் சந்தி்த்து , "டேய்... தம்பி.. போலீஸ் சுத்துது. எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் நீ இப்போ ஊருக்குள்ள தலைகாட்டாத. ஏதோ பொம்பள, நகையைக் கொடுத்துட்டு இப்ப மாட்டிப் முழிக்கிறா போல. போலீஸ் ரொம்பக் கோபமா இருக்காங்க. உன்னை எங்கயாவது தூக்கிட்டுப் போய் அடிச்சுட்டாங்கன்னா என்ன ஆகுறது? கொஞ்ச நாளைக்குத் தலைமறைவாவே இரு!" என்று எச்சரித்திருந்தாள் அக்கா.

அக்கா குறித்த தகவல் கிடைத்த அன்புவும் கான்ஸ்டபிளும் உண்மை நிலையைக் கண்டறிய அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீட்டிற்கு நேரில் சென்றனர்.

அவர்கள் அங்கே சென்றதும், வீட்டின் கதவைத் திறந்துகொண்டு கள்வனின் அக்கா வெளியே வந்தாள்.

காவல்துறையினரை கண்டதும் வழக்கம் போல அவளது முகம் கோபத்தால் சிவந்தது.

"ஏண்டா மறுபடியும் இங்க வந்திருக்கீங்க? என் தம்பி ஊர்ல இல்லன்னு சொன்னா புரியாதா? போங்கடா வெளிய!" என்று வீட்டை விட்டுக் கத்திக் தகராறு செய்யத் தொடங்கினாள்.

அவளது அந்தத் திமிர்த்தனமான பேச்சும், கட்டுப்பாடில்லாத ஆக்ரோஷமும் அன்புவிற்கு உச்சக்கட்ட கோபத்தை ஏற்படுத்தியது.

சற்று குள்ளமான அந்த பெண்மணி, பேசுவதைப் பொறுமையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அன்பு.

ஆனால் அந்த பெண்மணியோ, அன்புவின் பார்வை தன் மார்பகப் பிளவு மீது மேல் விழுகிறது என்று நினைத்தாள்.

கொஞ்சமும் கூச்சமின்றி இன்னும் ஆக்ரோஷமாகச் பேசினாள்.  தன் மாராப்பை சட்டென்று விலக்கிவிட்டு, தன் உடலைத் துணிச்சலாகக் காட்டியபடியே, "போதுமா.. இன்னும் அவுத்து காட்டவா? நல்லா முழுசா பாத்துட்டு போங்கடா!" என்று மிகவும் ஆபாசமாகவும், அசிங்கமாகவும் பேசினாள்.

அந்தச் செயலால் அன்புவுக்கு அருவருப்பும் கோபமும் தலைக்கேறியது. காக்கிச் சட்டைக்கு வந்த அவமானம் அவனது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

"நிறுத்திடி!" என்று கடுமையாகக் கோபப்பட்ட அன்பு, தன்னுடன் வந்திருந்த காவலரிடம், "உடனே ஸ்டேஷன்ல இருந்து பெண் காவலர்களை வரச் சொல்லுங்க என்றான்.

இந்த திமிர்த்தனம் ஸ்டேஷன்ல வச்சு பார்த்துக்கலாம் என்றான்.

அவன் அவ்வாறு கோபமாகக் கூறிக் கொண்டிருக்கும்போதே, வீட்டின் உள்ளிருந்து அமைதியாக வெளிப்பட்டாள் பிரதிபா!

அவள் கைகளில் ஒரு சிறிய மருத்துவச் சீட்டு இருந்தது. அதை அன்புவிடம் நீட்டியபடியே மிக மெதுவான, நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்:

"சார்...  குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லாததால, கொஞ்ச தூரத்துல இருக்கிற ஹாஸ்பிட்டல் மெடிக்கல் ஷாப்புக்குத்தான் மருந்து வாங்கப் போயிட்டு வந்தாங்க..." என்று தயக்கத்துடன் கூறினாள்.

இவனுங்க கிட்ட எதுக்குடி இதெல்லாம் காட்டணும் எனக் கத்தினாள் கள்வனின் அக்கா..

அன்புவின் கூர்மையான மூளை, பிரதிபா சொன்ன விசயத்தை நம்ப மறுத்தது. இந்த மருத்துவச் சீட்டு என்பது காவல்துறையின் விசாரணையிலிருந்து தப்பிக்க அவர்கள் போடும் ஒரு நாடகம் என்பது அன்புவின் உள்ளுணர்வுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.

ஆனாலும், அங்கே நின்றுகொண்டிருக்கும் பிரதிபாவின் முகத்தைப் பார்த்தவுடன், அவனது கோபமெல்லாம் திடீரெனக் கரைந்துபோனது. அந்தப் பஜாரி அக்காவின் அசிங்கமான பேச்சுக்கும், இந்த இளம் பிரதிபாவின் அமைதியான பார்வைக்கும் நடுவே உள்ள வித்தியாசத்தை அவன் உணர்ந்தான். பிரதிபாவின் மனதை நோகடிக்க விரும்பாததால், அன்பு அந்த இடத்தைவிட்டு அமைதியாகக் கிளம்பத் தீர்மானித்தான்.

கடைசியாக உங்க தம்பியை எப்ப பார்த்தீங்க என்ற கேள்வியை கள்வனின் அக்கா மற்றும் மனைவியிடம் கேட்டான்.

அக்கா ஒரு வருஷம் என்றாள். குழந்தை பிறந்தப்ப பார்க்க வந்தாங்க என பிரதிபாவும் சொன்னார்கள்.

"உங்க ஹஸ்பண்ட் வந்தா ஸ்டேஷனுக்குத் தகவல் சொல்லணும், புரியுதா?" என எச்சரிக்கும் தொணியில சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து தன் வாகனத்தில் புறப்பட்டார்கள்.

அன்பு, தன்னுடன் வந்திருந்த காவலரிடம் கள்வனின் அக்கா குறித்து கேட்டான். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு பணிமாற்றத்தில் வந்தவரிடம் எந்த தகவலும் இல்லை.

அந்த ஊரில் காவல்துறைக்கு தகவல் சொல்லும் நபரிடம் விசாரித்த வேளையில், கள்வனின் அக்கா முன்னாள் விபச்சாரி என்பதும், அவள் கணவன் இன்னும் பொம்பள புரோக்கர் தொழில் செய்வதாகவும் சொன்னார். அவ தம்பியும் அப்பப்ப புரோக்கர் தொழில் பண்ணுவான் என்றும், அந்த பொண்ணு (பிரதிபா) இங்க வரும் போதே கைக்குழந்தையுடன் வந்ததாகவும், அவள் விபச்சாரியா இல்லையா என தனக்குத் தெரியாது. அந்த பொண்ணு பெருசா யார்கிட்டயும் பெருசா பேசாது என்றார்..

இங்கேயே தொழில் நடக்கும் என்ற கேள்விக்கு, "இல்லை சார்" என்றார் தகவல் கொடுக்கும் நபர்.

அவரது பதில்கள், பிரதிபா விபச்சாரம் செய்பவளாக இருக்குமோ என்ற எண்ணத்தை ஆரம்பத்தில் தந்தாலும், அந்தத் தென்னந்தோப்பு நரகத்தில் ஒரு அழகான மலரைப் போலப் பிரதிபா சிக்கித் தவிக்கிறாள் என்றே நினைத்தான் அன்பு.

பிரதிபாவின் அமைதியான கண்கள், அவள் அந்தத் திருமண பந்தத்தில் எப்படிப்பட்ட சித்ரவதைகளையும் கொடுமைகளையும் அனுபவித்து வருகிறாள் என்பதை மௌனமாகச் சொல்லாமல் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியதால், அவள் மீது அன்புவிற்கு இன்னும் பரிதாபம் ஏற்பட்டது!

அதே நேரம், "யார் இவள்?" என்ற கேள்வியும் அவன் மனதில் ஆழமாக எழுந்தது.[/align]

[adangamaru]

Super update

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் தத்ரூபமாக பதிவு அதிலும் அன்பு தன் அப்பாவின் பேச்சை கேட்டு அதற்கு பிறகு அந்த கேஸ் நடக்கும் நிகழ்வுகளை சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது

[RamKan]

வித்தியாசமான கதைக்களம். இங்கே கள்வனின் மனைவி காவலனின் காதலியாக மாறுகிறாள் போல. தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.

[Punidhan]

Woooow totally new and different plot

Absolutely expert writing style

இப்படி ஒரு கதையை இங்கு படித்ததில்லை

Eagerly waiting