Adultery ஓடிய வாழ்க்கை -- திரும்பதா வாழ்க்கை

[Sivamurugan 85]

பாகம் 1 — நம்பிக்கையின் விரிசல்
“
ராதா… காபி ரெடியா?

காலையில் வேலைக்குச் செல்ல அவசரமாக சட்டையை அணிந்துகொண்டபடி ராஜா கேட்டான்.

“இன்னும் இரண்டு நிமிஷம்…”
சமையலறையிலிருந்து ராதாவின் குரல் கேட்டது.
ராஜா சிரித்தான்.
திருமணமாகி மூன்று வருடங்கள் ஆனாலும், ராதாவிடம் அவனுக்கு இருந்த பாசம் குறையவில்லை.
35 வயதான ராஜா பொறுப்பானவன். அதிகம் பேச மாட்டான். மனைவியிடம் கோபப்பட்டாலும் நீண்ட நேரம் கோபமாக இருக்க முடியாது.

ராதாவுக்கு 27 வயது.
அவளும் ஆரம்பத்தில் ராஜாவை மிகவும் நேசித்தாள்.
அவர்களின் வாழ்க்கை சாதாரணமாகத்தான் சென்றுகொண்டிருந்தது.
ஆனால் அந்த வாழ்க்கைக்குள் மெதுவாக மூன்றாவது ஒருவர் நுழைந்திருந்தார்.
அவன் ராஜேஷ்.
ராஜாவின் நெருங்கிய நண்பன்.
32 வயதான ராஜேஷ் அடிக்கடி ராஜாவின் வீட்டிற்கு வருவான்.
“நண்பன் என்றால் ராஜேஷ் மாதிரி இருக்கணும்,” என்று ராஜா பலமுறை ராதாவிடம் சொல்லியிருந்தான்.
அவனுக்கு ராதா மீது எந்த சந்தேகமும் இல்லை.
ராஜேஷும் ஆரம்பத்தில் மிகவும் மரியாதையாகத்தான் நடந்துகொண்டான்.
ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல ராதாவுக்கும் ராஜேஷுக்கும் இடையே அதிகமான பேச்சு உருவானது.
முதலில் சாதாரண தொலைபேசி அழைப்புகள்.
பிறகு நீண்ட உரையாடல்கள்.
பிறகு ராஜாவுக்குத் தெரியாமல் சந்திப்புகள்.
ராதாவுக்கே தெரியாமல் அவளுடைய மனதில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது.
ஒருநாள் மாலை ராஜா வீட்டில் இல்லை.
ராஜேஷ் வீட்டிற்கு வந்தான்.
“அண்ணன் இல்லையா?” என்று கேட்டான்.
“இல்லை. இன்னும் வரல.”
சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
அந்த நாள் நடந்த உரையாடல் அவர்களுடைய உறவை முற்றிலும் மாற்றியது.
அதன்பிறகு அவர்கள் ராஜாவிடம் மறைத்து பேசத் தொடங்கினர்.
ராஜாவின் முதல் சந்தேகம்
ஒருநாள் இரவு.
ராஜா படுக்கையில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தான்.
ராதா தொலைபேசியில் யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா அறைக்குள் வந்ததும் உடனே அழைப்பை துண்டித்தாள்.
“யாரு?” என்று ராஜா கேட்டான்.
“யாரும் இல்லை.”
“யாரும் இல்லாமலா இவ்வளவு நேரம் பேசின?”
“என் தோழி.”
ராஜா எதுவும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவனுடைய மனதில் முதல் சந்தேகம் உருவானது.
அடுத்த சில நாட்களில் ராதாவின் நடத்தையில் பல மாற்றங்களை அவன் கவனித்தான்.
தொலைபேசியை எப்போதும் தன்னிடமே வைத்துக்கொள்வது.
ராஜா அருகில் வந்தால் மெசேஜ்களை மறைப்பது.
அடிக்கடி வெளியே செல்வதற்கு காரணம் கூறுவது.
முன்பு ராஜேஷ் வீட்டிற்கு வந்தால் அவனுடன் இயல்பாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த ராதா, இப்போது ராஜேஷ் வந்தால் பதற்றப்படுவது.
ராஜா கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.
ஆனால் கேட்கவில்லை.
“அவளை சந்தேகப்படுவது சரியில்லை,” என்று தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான்.
அந்த ஒரு இரவு
ஒருநாள் ராஜாவுக்கு வேலை காரணமாக இரவு தாமதமானது.
அவன் வழக்கத்தைவிட இரண்டு மணி நேரம் முன்பே வீட்டிற்கு வந்துவிட்டான்.
வீட்டின் கதவு உள்ளே இருந்து பூட்டப்பட்டிருந்தது.
“ராதா…”
என்று கதவைத் தட்டினான்.
சில விநாடிகள் கழித்து கதவு திறந்தது.
ராதாவின் முகத்தில் பதற்றம் தெரிந்தது.
“என்ன இவ்வளவு நேரம்?”
“கொஞ்சம் தூங்கிட்டேன்.”
ராஜா வீட்டிற்குள் வந்தான்.
அவனுடைய பார்வை சோபாவின் அருகே சென்றது.
அங்கே ஒரு ஆணுடைய கைக்குட்டை கிடந்தது.
ராஜா அதை எடுத்துப் பார்த்தான்.
அவனுக்கு அது யாருடையது என்று உடனே புரிந்தது.
அது ராஜேஷுடையது.
“இது இங்கே எப்படி வந்தது?”
ராதா பதில் சொல்லவில்லை.
“ராஜேஷ் இங்கே வந்தானா?”
அமைதி.
“ராதா… நான் கேட்கிறேன்.”
“ஆமாம்… வந்தான்.”
“எதுக்கு?”
“சும்மா பேசிட்டு போக வந்தான்.”
ராஜா அவளை சில விநாடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“என்னிடம் ஏன் சொல்லவில்லை?”
ராதா பதில் சொல்லாமல் வேறு பக்கம் பார்த்தாள்.
அந்த இரவு ராஜா தூங்கவே இல்லை.
உண்மை
சில நாட்களுக்குப் பிறகு ராஜாவுக்கு உண்மை முழுவதுமாகத் தெரிய வந்தது.
ராதாவும் ராஜேஷும் நீண்ட காலமாக அவனுக்குத் தெரியாமல் தொடர்பில் இருந்தது உறுதியானது.
ராஜா அந்த உண்மையை அறிந்தபோது கோபப்படவில்லை.
முதலில் அவனுக்கு வந்தது அதிர்ச்சி.
பிறகு ஏமாற்றம்.
கடைசியாக கண்ணீர்.
“ராதா…”
அவனுடைய குரல் நடுங்கியது.
“நான் உன்னை என்ன குறை வைத்துப் பார்த்தேன்?”
ராதா அமைதியாக நின்றாள்.
“உனக்கு என்ன வேண்டுமோ கேட்டிருந்தால் என்னால் முடிந்த அளவுக்கு செய்திருப்பேன்.”
அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
“அவன் என் நண்பன். உன்னை என் உயிராக நினைத்தேன். நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து என்னை ஏமாற்றியிருக்கிறீர்கள்.”
ராஜா முதல் முறையாக அழுதான்.
“இந்த உறவை இத்தோடு நிறுத்திவிடு. நம்ம வாழ்க்கையை மீண்டும் சரி செய்யலாம்.”
ராதா தலைகுனிந்தபடி சொன்னாள்:
“என்னால் முடியாது.”
ராஜா அதிர்ச்சியடைந்தான்.
“என்ன சொல்ற?”
“எனக்கு ராஜேஷை பிடிக்கும்.”
அந்த வார்த்தை ராஜாவின் மனதை உடைத்தது.
“அப்படியா?”
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“அப்படியென்றால் என்னை ஏன் இவ்வளவு நாட்கள் ஏமாற்றினாய்?”
ராதாவிடம் பதில் இல்லை.
முடிவு
அடுத்த நாள் காலை ராதா சில துணிகளை ஒரு பையில் வைத்தாள்.
ராஜா பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“எங்கே போற?”
“ராஜேஷுடன்.”
ராஜா கதவை நோக்கி பார்த்தான்.
“ராதா, இன்னும் ஒருமுறை யோசிச்சுப் பாரு.”
“நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்.”
அவள் வெளியே சென்றாள்.
சில நிமிடங்களில் ராஜேஷும் வந்து அவளை அழைத்துச் சென்றான்.
ராஜா ஜன்னல் வழியாக இருவரும் தொலைவில் செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் தடுக்கவில்லை.
அவன் ஓடிப்போய் சண்டை போடவும் இல்லை.
அவன் அமைதியாக கதவை மூடினான்.
அந்த வீட்டில் முதல் முறையாக ராஜா மட்டும் தனியாக இருந்தான்.
சுவரில் இருந்த திருமண புகைப்படத்தை பார்த்தான்.
அதில் சிரித்துக்கொண்டிருந்த ராதாவையும் தன்னையும் பார்த்தபடி மெதுவாகச் சொன்னான்:
“இது உண்மையிலேயே முடிஞ்சிடுச்சா?”
அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
அந்த இரவு ராஜாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
ஆனால் மறுநாள் காலை அவன் ஒரு முடிவு எடுத்தான்.
“என் வாழ்க்கை இங்கே முடிவடையாது.”
அவன் எழுந்தான்.

அதே நேரத்தில் நகரத்தின் மறுபுறம்…
ராஜேஷுடன் சென்ற ராதாவும் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை எதிர்பார்த்து பயணித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்குத் தெரியவில்லை…
ராஜேஷ் அவளிடம் சொன்ன வாக்குறுதிகளில் எத்தனை உண்மை, எத்தனை பொய் என்று.
மேலும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை…
தான் விட்டுச் சென்ற ராஜாவின் வாழ்க்கையில் ரேஷ்மா என்ற பெண் விரைவில் நுழையப் போகிறாள் என்பதும்.
ஆனால் அந்த புதிய வாழ்க்கை தொடங்குவதற்கு முன்பே…
ராதாவுக்காக ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

தொடரும்…

[Sivamurugan 85]

ராதா ஒரு சிறிய அறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்தது வேற மாதிரி.
ராஜேஷ் தன்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போனதும், “இனிமேல் நாம சந்தோஷமா இருப்போம்” என்று சொல்லியிருந்தான்.
அந்த வார்த்தையை நம்பித்தான் அவள் வந்திருந்தாள்.
ஆனால் இங்கே வந்த பிறகு அவனுடைய நடவடிக்கையே மாறிவிட்டது.
“ராஜேஷ்…”
“என்ன?”
“நாம எங்கே இருக்கப் போறோம்?”
“இப்போதைக்கு இங்கேதான்.”
“இது வாடகை வீடா?”
“ஆமா.”
“நீ முன்னாடி சொன்ன மாதிரி தனியா நல்ல வீடு எடுக்க மாட்டோமா?”
ராஜேஷ் கொஞ்சம் எரிச்சலாகப் பார்த்தான்.
“ராதா, இப்பவே அதெல்லாம் கேட்காத. கொஞ்சம் நாள் போகட்டும்.”
“சரி…”
ராதா அமைதியாகிவிட்டாள்.
அவள் மனதில் மட்டும் ஒரு கேள்வி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
‘நான் ராஜாவை விட்டுட்டு வந்தது சரியா?’
அதே நேரத்தில் ராஜாவின் வீடு.
கதவைத் திறந்ததும் வழக்கமாக ராதா இருக்கும் இடம்தான் அவன் கண்ணில் பட்டது.
சமையலறை அமைதியாக இருந்தது.
மேசையில் அவள் பயன்படுத்திய ஒரு கப்.
அதைப் பார்த்ததும் ராஜாவுக்கு பழைய நினைவுகள் வந்தது.
அவன் அந்த கப்பை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அங்கேயே வைத்தான்.
அப்போது கதவு தட்டப்பட்டது.
“ராஜா…”
அது ரேஷ்மாவின் குரல்.
ராஜாவின் பழைய தோழி ரேஷ்மா.
அவள் உள்ளே வந்தாள்.
“என்னடா இப்படி உட்கார்ந்திருக்க?”
“ஒன்னும் இல்ல.”
“ஒன்னும் இல்லாம இப்படியா இருப்ப?”
ராஜா அமைதியாக இருந்தான்.
ரேஷ்மா அவன் முகத்தைப் பார்த்ததும் புரிந்துகொண்டாள்.
“சாப்பிட்டியா?”
“இல்ல.”
“ஏன்?”
“பசிக்கல.”
“நீ எப்போலிருந்து பசிக்காம இருக்க ஆரம்பிச்ச?”
ராஜா சிரிக்க முயற்சி செய்தான்.
“என்னடா சிரிக்கிற?”
“நீ எப்பவும் இப்படித்தான் பேசுவ.”
“சரி, சாப்பிடலாம். எழுந்திரு.”
“வேண்டாம் ரேஷ்மா.”
“நான் கேட்கல. சொல்றேன். எழுந்திரு.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
“நீ ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுற?”
“நண்பன் தானே. அதுக்குத்தான்.”
ராஜா எதுவும் சொல்லவில்லை.
ரேஷ்மா சமையலறைக்குள் போய் பார்த்தாள்.
“வீட்டுல சாப்பிடுறதுக்கு எதுவுமே இல்லையே?”
“நான் சமைக்கல.”
“அதான் தெரிகிறது.”
“என்ன தெரிகிறது?”
“நீ தனியா இருக்குறது உனக்கே இன்னும் பழகவில்லை.”
ராஜா அமைதியாகிவிட்டான்.
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“ராஜா… நடந்ததைப் பற்றி நீ இவ்வளவு யோசிக்காத.”
“எப்படி யோசிக்காம இருக்க?”
“நடந்தது நடந்துடுச்சு.”
“அவள் என் மனைவி ரேஷ்மா.”
“தெரியும்.”
“நான் அவளை நம்பினேன்.”
“அதுவும் தெரியும்.”
“அவள் என்னை விட்டுட்டு போயிட்டாளே…”
ராஜாவின் குரல் உடைந்தது.
ரேஷ்மா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“அவள் போனதுக்காக நீ உன்னை நீயே தண்டிச்சுக்காத.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
“நான் என்ன தப்பு செய்தேன்?”
“நீ எந்தத் தப்பும் செய்யல.”
“அப்போ ஏன் இப்படி நடந்தது?”
ரேஷ்மாவிடம் அந்தக் கேள்விக்கு பதில் இல்லை.
அன்று இரவு ரேஷ்மா வீட்டிற்குப் போகாமல் ராஜாவுக்கு சாப்பாடு செய்து வைத்தாள்.
“நான் கிளம்புறேன்.”
“ரேஷ்மா…”
“என்ன?”
“தேங்க்ஸ்.”
“இதுக்கு எதுக்கு தேங்க்ஸ்?”
“எனக்காக இவ்வளவு நேரம் இருந்ததுக்கு.”
“நண்பனுக்காக இருக்கக்கூடாதா?”
ராஜா சிறிய சிரிப்பு சிரித்தான்.
“சரி. நாளைக்கு வராத.”
“ஏன்?”
“நீ வந்தா நான் சாப்பிடணும்.”
“அதனால?”
“எனக்கு சமைக்க தெரியாது.”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
“சரி. நாளைக்கு வர்றேன்.”
“நான் வராதேன்னு சொன்னேனே.”
“நான் கேட்கல.”
“நீயும்…”
ரேஷ்மா சிரித்தபடி வெளியே சென்றாள்.

மறுபுறம் ராதா.
அன்று மாலை ராஜேஷ் வீட்டிற்கு வந்தான்.
“சாப்பாடு இருக்கா?”
“இல்ல.”
“ஏன்?”
“நீ வாங்கிட்டு வருவேன்னு நினைச்சேன்.”
“நான் வேலை முடிச்சிட்டு வந்திருக்கேன். என்கிட்ட கேட்காம நீ ஏதாவது வாங்கி வைக்க முடியாதா?”
ராதா அவனைப் பார்த்தாள்.
“சரி. இனிமேல் பார்த்துக்கறேன்.”
அவன் உடையை மாற்றிக்கொண்டான்.
சிறிது நேரம் கழித்து ராதா கேட்டாள்.
“ராஜேஷ்…”
“என்ன?”
“நாம எப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறோம்?”
அவன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
“இப்போ அதெல்லாம் எதுக்கு?”
“எதுக்கு என்றால்… நான் உனக்காகத்தானே வந்திருக்கேன்.”
“அதுக்காகத்தான் இருக்கே.”
“ஆனா கல்யாணம்?”
“பார்த்துக்கலாம்.”
“எப்போ?”
“ராதா, இப்பவே இந்த கேள்வியை எத்தனை தடவை கேட்கப் போற?”
ராதா அமைதியாகிவிட்டாள்.
அவள் எதிர்பார்த்த வாழ்க்கை மெதுவாக வேறு மாதிரி இருப்பது அவளுக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது.
அடுத்த நாள் காலை ராஜாவுக்கு ரேஷ்மா போன் செய்தாள்.
“என்ன செய்ற?”
“வேலைக்குக் கிளம்புறேன்.”
“சாப்பிட்டியா?”
“இல்ல.”
“நேத்து என்ன சொன்னேன்?”
“சாப்பிடணும்னு.”
“அப்புறம்?”
“நீ வந்து ஊட்டி விடணுமா?”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
“அதெல்லாம் உனக்கு ஆசையா?”
“சும்மா சொன்னேன்.”
“சரி, போய் சாப்பிடு.”
“சரி.”
போனை வைத்த பிறகு ராஜா கொஞ்ச நேரம் யோசித்தான்.

அன்று மாலை ரேஷ்மா மீண்டும் ராஜாவின் வீட்டிற்கு வந்தாள்.
“இப்போதான் வந்தேன்.”
“எங்கிருந்து?”
“வேலையிலிருந்து.”
“சாப்பிட்டியா?”
“இல்ல.”
“அப்போ?”
“நீ சாப்பிடாம இருப்பேன்னு தெரியும். அதான் சாப்பாடு வாங்கிட்டு வந்தேன்.”
ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.
“நீ ஏன் இவ்வளவு நல்லவளா இருக்க?”
“அட போடா.”
“உண்மையா கேட்கிறேன்.”
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்து சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“நீ இப்போ தனியா இருக்கே. அதனால உன்னை தனியா விட மனசு வரல.”
ராஜா எதுவும் பேசவில்லை.
அந்த வார்த்தை அவனுடைய மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது.
அதே இரவு…
ராதா ராஜேஷிடம் மீண்டும் பேசினாள்.
“நான் ஒரு விஷயம் கேட்கட்டுமா?”
“கேள்.”
“நீ என்னை உண்மையாவே கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா?”
ராஜேஷ் அவளைப் பார்த்தான்.
“என்ன ராதா இப்படி கேட்கிற?”
“நீ மாறிட்ட மாதிரி இருக்கு.”
“நான் மாறல.”
“முன்னாடி நீ வேற மாதிரி பேசின.”
“அது முன்னாடி.”
ராதாவின் முகம் மாறியது.
“அப்படின்னா?”
ராஜேஷ் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த அமைதியே ராதாவுக்கு பெரிய பதிலாகத் தோன்றியது.
அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள்.
அவளுக்கு திடீரென்று ராஜா நினைவுக்கு வந்தான்.
அவன் தினமும் கேட்ட கேள்வி நினைவுக்கு வந்தது.
“சாப்பிட்டியா?”
ராதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தத 

ராஜா வீடு 

காலை மணி ஏழரை.

ராஜா இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அப்போது அவனுடைய போன் அடித்தது.

அரை தூக்கத்தில் போனை எடுத்தான்.

ராஜா: “ஹலோ…”

ரேஷ்மா: “என்னடா, இன்னும் தூங்குறியா?”

ராஜா: “ஆமா… இப்போதான் கண் திறந்தேன்.”

ரேஷ்மா: “நேத்து சீக்கிரம் தூங்கினியா?”

ராஜா: “ஆமா.”

ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டியா?”

ராஜா: “சாப்பிட்டேன்.”

ரேஷ்மா: “என்ன சாப்பிட்ட?”

ராஜா கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்தான்.

ரேஷ்மா: “சொல்லு.”

ராஜா: “பரோட்டா.”

ரேஷ்மா: “அடப்பாவி… மறுபடியும் வெளியில சாப்பிட்டியா?”

ராஜா: “வேற என்ன செய்ய?”

ரேஷ்மா: “நான் சொன்னேன்ல, வீட்டில சமைச்சு சாப்பிடு என்று.”

ராஜா: “எனக்கு சமைக்கத் தெரியாதே.”

ரேஷ்மா: “அதுக்கு கற்றுக்கொள்ளலாம்.”

ராஜா: “யாரு கற்றுத்தருவா?”

ரேஷ்மா: “நான் சொல்லித் தர்றேன்.”

ராஜா: “நீ சொல்லுவியா?”

ரேஷ்மா: “ஆமா. முதல்ல சாதம் எப்படி வைக்கணும்னு கற்றுக்கோ.”

ராஜா: “அதுவா பெரிய விஷயம்?”

ரேஷ்மா: “உனக்கு அது கூட பெரிய விஷயம்தான்.”

ராஜா சிரித்தான்.

ராஜா: “சரி, இன்னைக்கு என்ன பண்ணணும்?”

ரேஷ்மா: “முதல்ல எழுந்து குளிச்சிட்டு வா.”

ராஜா: “அப்புறம்?”

ரேஷ்மா: “நான் வர்றேன்.”

ராஜா: “எதுக்கு?”

ரேஷ்மா: “சொன்னதைச் செய்ய மாட்டேன்னு தெரியும். அதனால நேர்ல வந்து பார்க்கிறேன்.”

ராஜா: “நீ என்ன அம்மாவா?”

ரேஷ்மா: “உனக்கு இப்போ அதுதான் தேவை போல.”

இருவரும் சிரித்தனர்.

சுமார் ஒரு மணி நேரத்துக்குப் பிறகு ரேஷ்மா வீட்டிற்கு வந்தாள்.

கையில் ஒரு பை இருந்தது.

ராஜா கதவைத் திறந்தான்.

ராஜா: “என்ன இது?”

ரேஷ்மா: “காய்கறி.”

ராஜா: “எதுக்கு?”

ரேஷ்மா: “சமைக்க.”

ராஜா: “நீ சமைக்கப் போறியா?”

ரேஷ்மா: “இல்ல. நீ சமைக்கப் போற.”

ராஜா முகத்தைச் சுளித்தான்.

ராஜா: “என்னால முடியாது.”

ரேஷ்மா: “முடியும். நான் சொல்லித் தர்றேன்.”

ராஜா: “நான் சமைக்கிறதை நீ சாப்பிடுவியா?”

ரேஷ்மா: “முதல்ல சமைச்சுப் பாரு. அப்புறம் முடிவு பண்ணலாம்.”

சமையலறைக்குள் இருவரும் சென்றனர்.

ரேஷ்மா காய்கறிகளை எடுத்தாள்.

ரேஷ்மா: “இதை நறுக்கு.”

ராஜா: “எப்படி?”

ரேஷ்மா: “கத்தியால.”

ராஜா: “அது தெரியும். எப்படி நறுக்கணும்?”

ரேஷ்மா: “இப்படி.”

அவள் செய்து காட்டினாள்.

ராஜா முயற்சி செய்தான்.

ரேஷ்மா: “அட, இவ்வளவு பெரிய துண்டா?”

ராஜா: “காய்கறிதானே. சின்னதா இருந்தா என்ன, பெருசா இருந்தா என்ன?”

ரேஷ்மா: “சமைக்கும்போது தெரியும்.”

ராஜா: “சரி, நீயே பண்ணு.”

ரேஷ்மா: “இல்ல. நீயே பண்ணு.”

சிறிது நேரத்தில் சமையல் முடிந்தது.

ராஜா சாப்பிட்டு பார்த்தான்.

ராஜா: “பரவாயில்லையே.”

ரேஷ்மா: “நீ பண்ணினதுதானே?”

ராஜா: “ஆமா.”

ரேஷ்மா: “அப்போ நல்லா இருக்கு.”

ராஜா: “நீ சாப்பிட்டு சொல்லு.”

ரேஷ்மா சாப்பிட்டுப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “உப்பு கொஞ்சம் அதிகம்.”

ராஜா: “அதான் எனக்கும் பிடிக்கும்.”

ரேஷ்மா: “உனக்கு பிடிக்கிறதெல்லாம் நல்லதா இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல.”

ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தாள் 

மதியம் இருவரும் வீட்டின் முன்புறம் அமர்ந்திருந்தனர்.

சில நேரம் எதுவும் பேசவில்லை.

பிறகு ராஜா மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தான்.

ராஜா: “ரேஷ்மா…”

ரேஷ்மா: “என்ன?”

ராஜா: “நீ என்னை எப்போலிருந்து இவ்வளவு கவனிக்க ஆரம்பிச்ச?”

ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “நீ இப்படியா கேக்கற?”

ராஜா: “ஆமா. எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு.”

ரேஷ்மா: “நீ கஷ்டப்படுறதைப் பார்த்தேன். அதனால உதவி பண்ணணும்னு தோணுச்சு.”

ராஜா: “எல்லாருக்கும் அப்படித்தானே தோணும்?”

ரேஷ்மா: “எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருக்க மாட்டாங்க.”

ராஜா: “அப்படியா?”

ரேஷ்மா: “ஆமா.”

ராஜா மீண்டும் அமைதியானான்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவன் கேட்டான்:

ராஜா: “ராதா திரும்பி வந்தா… நான் ஏற்றுக்கணுமா?”

ரேஷ்மா உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

ரேஷ்மா: “அது உன்னுடைய முடிவு.”

ராஜா: “நீ என்ன நினைக்கிற?”

ரேஷ்மா: “நான் சொன்னா நீ என்னைத் தப்பா நினைக்கலாம்.”

ராஜா: “சொல்லு.”

ரேஷ்மா: “நீ இன்னும் அவளை மறக்கவில்லை. அதனால் இப்போ எந்த முடிவும் எடுக்காத.”

ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.

ராஜா: “நீ என்னை நல்லா புரிஞ்சுக்கிற.”

ரேஷ்மா: “நீ என்னோட நண்பன். அதனால கொஞ்சம் தெரியும்.”

அந்த வார்த்தை ராஜாவுக்கு பிடித்திருந்தது.

“நண்பன்.”

அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.

இப்போதைக்கு

மாலை நேரம்.

ரேஷ்மா கிளம்பத் தயாரானாள்.

ராஜா: “நாளைக்கு வருவியா?”

ரேஷ்மா சிரித்தாள்.

ரேஷ்மா: “எதுக்கு?”

ராஜா: “சும்மா கேட்டேன்.”

ரேஷ்மா: “நான் வரலன்னா?”

ராஜா: “பரவாயில்லை.”

ரேஷ்மா: “உண்மையா?”

ராஜா: “ஆமா.”

ரேஷ்மா: “சரி. நாளைக்கு வர மாட்டேன்.”

ராஜா உடனே அவளைப் பார்த்தான்.

ராஜா: “அட… நான் சும்மா சொன்னேன்.”

ரேஷ்மா சிரித்தாள்.

ரேஷ்மா: “அதுதான். உன்னை கொஞ்சம் கிண்டல் பண்ணினேன்.”

அவள் வெளியே சென்றாள்.

கதவை மூடிய ராஜா சில நொடிகள் அங்கேயே நின்றான்.

அவனுடைய முகத்தில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு இயல்பான சிரிப்பு இருந்தது.

அவனுக்கே தெரியாமல்…

ரேஷ்மா அவனுடைய தனிமையான வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

 ராதா நினைத்தது வேறு

காலை மணி எட்டு.
ராதா சமையலறையில் நின்றுகொண்டு இருந்தாள்.
அவள் தேநீர் போடுவதற்காக அடுப்பை பற்ற வைத்தாள்.
அப்போது ராஜேஷ் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.
ராஜேஷ்: “சாப்பாடு ரெடியா?”
ராதா: “இன்னும் இல்லை. டீ மட்டும் போடுறேன்.”
ராஜேஷ்: “எனக்கு சீக்கிரம் போகணும்.”
ராதா: “கொஞ்சம் நேரம் இரு. சாப்பாடு பண்ணிடுறேன்.”
ராஜேஷ்: “நான் வெளியில சாப்பிட்டுக்கிறேன்.”
ராதா அவனைப் பார்த்தாள்.
ராதா: “நீ வீட்டில சாப்பிட மாட்டியா?”
ராஜேஷ்: “இன்னைக்கு நேரம் இல்லை.”
அவன் சட்டையை எடுத்துக்கொண்டான்.
ராதா: “ராஜேஷ்…”
ராஜேஷ்: “என்ன?”
ராதா: “நேத்து நான் கேட்ட விஷயம்…”
ராஜேஷ் முகம் சுளித்தான்.
ராஜேஷ்: “மறுபடியும் அதே விஷயமா?”
ராதா: “நான் என்ன கேட்கிறேன்? நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னுதானே?”
ராஜேஷ்: “சொன்னேன்ல, கொஞ்சம் நாள் ஆகட்டும்.”
ராதா: “எவ்வளவு நாள்?”
ராஜேஷ்: “தெரியாது.”
ராதா: “நீ முன்னாடி என்ன சொன்ன?”
ராஜேஷ் அமைதியாக இருந்தான்.
ராதா: “நீ என்னை கூட்டிக்கிட்டு போகும்போது என்ன சொன்ன? ‘நம்ம இருவரும் சேர்ந்து சந்தோஷமா வாழலாம்’ன்னு சொன்ன.”
ராஜேஷ்: “சொன்னேன்.”
ராதா: “இப்போ ஏன் இப்படி பேசுற?”
ராஜேஷ்: “ராதா, சூழ்நிலை மாறிடுச்சு.”
ராதா: “என்ன சூழ்நிலை?”
ராஜேஷ்: “எல்லாத்தையும் உடனே சரி பண்ண முடியாது.”
ராதா: “அப்படின்னா என்னை ஏன் கூட்டிட்டு வந்த?”
ராஜேஷ் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவன் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றுவிட்டான்.
ராதா அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
மதியம்.
ராஜேஷிடமிருந்து எந்த அழைப்பும் வரவில்லை.
ராதா பலமுறை போனை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
ஒரு மெசேஜ் கூட இல்லை.
அவள் மனதில் பழைய நினைவுகள் வந்தன.
ராஜா தினமும் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்ததும்,
“ராதா, சாப்பிட்டியா?”
என்று கேட்பான்.
அவள் உடம்பு சரியில்லையென்றால் உடனே மருந்து வாங்கி வருவான்.
வெளியே போகும்போது,
“நான் கொஞ்சம் லேட்டா வருவேன். கதவை பூட்டிட்டு இரு.”
என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் செல்வான்.
அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு அவை எல்லாம் சாதாரணமாகத் தெரிந்தது.
இப்போது அந்தச் சிறிய விஷயங்கள்தான் அவளுக்கு பெரியதாகத் தோன்றின.
அவள் தன்னிடமே பேசிக்கொண்டாள்.
ராதா: “நான் என்ன பண்ணிட்டேன்?”
அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ஆனால் உடனே தன்னை சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள்.
ராதா: “இல்ல… நான் எடுத்த முடிவு தப்பா இருக்காது.”
அவள் மீண்டும் ராஜேஷை நம்ப முயன்றாள்.
மாலை ஆறு மணி.
ராஜேஷ் வீட்டிற்கு வந்தான்.
ராதா கதவைத் திறந்தாள்.
ராதா: “இவ்வளவு நேரமா?”
ராஜேஷ்: “வேலை இருந்தது.”
ராதா: “சாப்பிட்டியா?”
ராஜேஷ்: “ஆமா.”
ராதா: “நான் உனக்காக சமைச்சு வைச்சிருந்தேன்.”
ராஜேஷ்: “அதை நீ சாப்பிடு.”
ராதா அமைதியாகிவிட்டாள்.
சில நிமிடங்கள் கழித்து அவள் கேட்டாள்:
ராதா: “ராஜேஷ்…”
ராஜேஷ்: “என்ன?”
ராதா: “நான் இங்கே வந்ததிலிருந்து நீ சந்தோஷமா இருக்கியா?”
ராஜேஷ் அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜேஷ்: “என்ன கேள்வி இது?”
ராதா: “சும்மா கேட்கிறேன்.”
ராஜேஷ்: “நான் சந்தோஷமா இல்லையா என்று ஏன் கேட்கிற?”
ராதா: “முன்னாடி நீ என்னோட பேசுவ. இப்போ சரியா பேசவே மாட்டேங்கிற.”
ராஜேஷ்: “எனக்கு வேலை அதிகம்.”
ராதா: “வேலை இருந்தாலும் என்கிட்ட இரண்டு வார்த்தை பேசலாம் இல்ல?”
ராஜேஷ்: “ராதா, தினமும் இதையே பேசாத.”
ராதா: “நான் என்ன தினமும் கேட்கிறேன்?”
ராஜேஷ்: “கல்யாணம், கல்யாணம் என்று கேட்கிற.”
ராதா: “அதை கேட்கக்கூடாதா?”
ராஜேஷ்: “இப்போ வேண்டாம்.”
ராதா: “அப்போ எப்போ?”
ராஜேஷ் கோபமாக அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜேஷ்: “எனக்கே தெரியாது.”
ராதா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
ராதா: “உனக்கே தெரியாதா?”
ராஜேஷ் பதில் சொல்லவில்லை.
அவன் வெளியே சென்று நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.
ராதா அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.
அடுத்த சில நாட்கள் இப்படியே சென்றன.
ராதா வீட்டிலேயே இருந்தாள்.
அவளுக்கு வெளியே போகும் பழக்கம் இல்லை.
ராஜேஷ் வேலைக்குப் போகிறான்.
வருகிறான்.
சாப்பிடுகிறான்.
தூங்குகிறான்.
அவ்வளவுதான்.
ராதாவிடம் பேசும் நேரம் குறைந்து கொண்டே போனது.
ஒருநாள் ராதா தைரியமாகக் கேட்டாள்.
ராதா: “நான் வேலைக்குப் போகலாமா?”
ராஜேஷ்: “எதுக்கு?”
ராதா: “சும்மா வீட்டிலேயே இருக்க முடியல.”
ராஜேஷ்: “உனக்கு என்ன வேலை தெரியும்?”
ராதா: “எதாவது வேலை பார்த்துக்கலாம்.”
ராஜேஷ்: “பார்க்கலாம்.”
ராதா: “எப்போ?”
ராஜேஷ்: “நாளைக்கு பேசலாம்.”
அடுத்த நாள் அவன் அந்த விஷயத்தையே மறந்துவிட்டான்.
ராதா கேட்கவும் இல்லை.
அவளுக்கு மனதில் ஒரு பயம் உருவாகத் தொடங்கியது.
“ராஜேஷ் என்னை உண்மையிலேயே திருமணம் செய்வானா?”
ஒரு இரவு.
ராஜேஷ் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
ராதாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
அவள் போனை எடுத்தாள்.
அதில் பழைய புகைப்படங்களைப் பார்த்தாள்.
ராஜாவுடன் எடுத்த திருமணப் புகைப்படம்.
ஒரு குடும்ப நிகழ்ச்சியில் எடுத்த படம்.
ராஜா சிரித்துக்கொண்டிருந்த படம்.
ராதா நீண்ட நேரம் அந்தப் படத்தை பார்த்தாள்.
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்:
ராதா: “ராஜா… நான் உன்னை இவ்வளவு சீக்கிரம் மறந்துடுவேன்னு நினைச்சேன்.”
அவள் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
ராதா: “நீ என்னை மன்னிப்பியா?”
அவளுக்கே தெரியும்.
அந்தக் கேள்விக்கு இப்போது பதில் கிடையாது.
அவள் போனை அணைத்துவிட்டு படுத்துக்கொண்டாள்.
அடுத்த நாள் காலை எழுந்தபோது அவள் மனதில் ஒரு முடிவு இருந்தது.
ராஜேஷிடம் மீண்டும் தெளிவாகப் பேச வேண்டும்.
அவன் உண்மையாக தன்னுடன் வாழ்க்கை நடத்தப் போகிறானா?
இல்லையா?
எப்படியாவது தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஆனால் அந்தப் பதில் ராதா எதிர்பார்த்ததைவிட வேதனையாக இருக்கப் போகிறது.சரி. இந்தப் பாகம் முழுக்க ராஜா–ரேஷ்மா மட்டும். காதலை இன்னும் வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல், இருவருக்கும் தெரியாமலேயே நெருக்கம் அதிகரிக்கும் விதத்தில் போகலாம். வசனங்கள் இயல்பாக இருக்கும்.

சொல்லாத நெருக்கம்

காலை எட்டு மணி

ராஜா வேலைக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் சட்டையை அணிந்துகொண்டிருக்கும்போது போன் அடித்தது.
ராஜா: “ஹலோ…”
ரேஷ்மா: “என்ன பண்ற?”
ராஜா: “வேலைக்குக் கிளம்புறேன்.”
ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டியா?”
ராஜா: “இல்ல. வெளியில சாப்பிட்டுக்கிறேன்.”
ரேஷ்மா: “நேத்து என்ன சொன்னேன்?”
ராஜா: “தெரியும்… வீட்டில சாப்பிடணும்னு.”
ரேஷ்மா: “அப்புறம் ஏன் சாப்பிடல?”
ராஜா: “காலையில சமைக்க நேரம் ஆகுது.”
ரேஷ்மா: “சரி. நீ கிளம்பு. நான் வர்றேன்.”
ராஜா: “எதுக்கு?”
ரேஷ்மா: “சாப்பாடு கொண்டு வர.”
ராஜா: “வேண்டாம் ரேஷ்மா. தினமும் நீ எதுக்கு கஷ்டப்படுற?”
ரேஷ்மா: “நீ சாப்பிடாம இருக்கிறதுதான் எனக்கு கஷ்டம்.”
ராஜா சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
ராஜா: “சரி… ஆனா நீ உன் வேலைக்கு லேட் ஆகாத.”
ரேஷ்மா: “நான் பார்த்துக்கறேன்.”
போன் துண்டிக்கப்பட்டது.
ராஜா போனைப் பார்த்தபடி சிறிது நேரம் நின்றான்.
அவனுக்குள் ஒரு கேள்வி.
“ரேஷ்மா என்னை இவ்வளவு ஏன் கவனிக்கிறாள்?”
அதற்கான பதில் அவனிடம் இல்லை.
சிறிது நேரத்தில் ரேஷ்மா வந்தாள்.
கையில் சாப்பாட்டு பை.
ராஜா: “நீ உண்மையிலேயே வந்துட்டியா?”
ரேஷ்மா: “நான் பொய் சொல்லுவேனா?”
ராஜா: “உனக்கு வேலை இல்லையா?”
ரேஷ்மா: “இருக்கு. அதனாலதான் சீக்கிரம் வந்தேன்.”
ராஜா: “சரி, உள்ளே வா.”
ரேஷ்மா சாப்பாட்டை மேசையில் வைத்தாள்.
ரேஷ்மா: “உட்காரு.”
ராஜா: “நீயும் சாப்பிடு.”
ரேஷ்மா: “நான் வீட்டில சாப்பிட்டுட்டேன்.”
ராஜா: “நீ என்னை நம்ப மாட்டேங்கிறே?”
ரேஷ்மா: “உன்னை நம்பி இருந்தா நீ சாப்பிடவே மாட்ட.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “சரி, உட்காரு. நான் சாப்பிடுறேன்.”
ரேஷ்மா எதிரில் அமர்ந்தாள்.
ராஜா சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.
ரேஷ்மா: “எப்படி இருக்கு?”
ராஜா: “நல்லா இருக்கு.”
ரேஷ்மா: “நான் சமைக்கல.”
ராஜா: “தெரியும்.”
ரேஷ்மா: “அப்போ?”
ராஜா: “நீ கொண்டு வந்ததால நல்லா இருக்கு.”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “பேசக் கத்துக்கிட்டே.”
ராஜா: “உன்னாலதான்.”
அன்று மாலை ராஜா வேலை முடித்து வீட்டிற்கு வந்தபோது மழை பெய்துகொண்டிருந்தது.
அவன் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அப்போது ரேஷ்மா அங்கே வந்தாள்.
ரேஷ்மா: “இன்னும் வீட்டுக்குள்ள போகலையா?”
ராஜா: “சாவி உள்ளே விழுந்துடுச்சு.”
ரேஷ்மா: “எப்படி?”
ராஜா: “கதவைத் திறக்கும்போது கீழே விழுந்துடுச்சு.”
ரேஷ்மா: “பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் கேட்கலாமே.”
ராஜா: “அவங்க வீட்டில் இல்ல.”
ரேஷ்மா: “சரி, என் வீட்டுக்கு வா.”
ராஜா: “வேண்டாம்.”
ரேஷ்மா: “மழை நின்ன பிறகு போகலாம்.”
ராஜா: “உனக்கு வீட்டில் பிரச்சனை ஆகாதா?”
ரேஷ்மா: “நான் தனியா இருக்கிறேன். யாரும் கேட்க மாட்டாங்க.”
ராஜா அவளுடன் சென்றான்.
ரேஷ்மாவின் வீட்டில்.
ரேஷ்மா: “துணி நனைஞ்சிருக்கு. இதை மாற்றிக்க.”
ராஜா: “வேண்டாம். இப்படியே இருப்பேன்.”
ரேஷ்மா: “சளி பிடிச்சா?”
ராஜா: “பிடிக்காது.”
ரேஷ்மா: “நீ எதுக்கும் கேட்க மாட்ட.”
ராஜா: “நீ எதுக்கும் விட மாட்ட.”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
அவள் அவனுக்கு ஒரு துண்டை கொடுத்தாள்.
ரேஷ்மா: “தலையைத் துடை.”
ராஜா அதை வாங்கிக்கொண்டான்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.
பிறகு ரேஷ்மா கேட்டாள்.
ரேஷ்மா: “ராஜா…”
ராஜா: “என்ன?”
ரேஷ்மா: “நீ இப்போ சந்தோஷமா இருக்கியா?”
ராஜா சிறிது நேரம் யோசித்தான்.
ராஜா: “முன்ன மாதிரி இல்லை.”
ரேஷ்மா: “அது புரியுது.”
ராஜா: “ஆனா இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லை.”
ரேஷ்மா: “எதனால்?”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “நண்பர்கள் இருக்காங்க.”
ரேஷ்மா மெதுவாக சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “அதுவே போதுமா?”
ராஜா: “சில நேரம் போதும்.”
மழை நின்ற பிறகும் ராஜா உடனே கிளம்பவில்லை.
இரவு கொஞ்சம் ஆகிவிட்டது.
ரேஷ்மா: “இன்னைக்கு இங்கேயே தங்கிக்க.”
ராஜா: “வேண்டாம்.”
ரேஷ்மா: “ஏன்?”
ராஜா: “என் வீடு பக்கத்தில்தானே.”
ரேஷ்மா: “இரவு நேரம். போக வேண்டாம்.”
ராஜா: “நான் போயிடுறேன்.”
ரேஷ்மா: “சரி. ஆனா போயிட்டு எனக்கு போன் பண்ணு.”
ராஜா: “சரி.”
ராஜா கிளம்பினான்.
அவன் வீட்டிற்கு சென்றதும் ரேஷ்மாவுக்கு போன் செய்தான்.
ராஜா: “வந்துட்டேன்.”
ரேஷ்மா: “சரி. கதவை பூட்டிக்க.”
ராஜா: “பூட்டிட்டேன்.”
ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டியா?”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “இப்பவும் அதே கேள்வியா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “இல்ல.”
ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டு தூங்கு.”
ராஜா: “சரி.”
சிறிது நேரம் இருவரும் போனை வைக்கவில்லை.
ராஜா: “ரேஷ்மா…”
ரேஷ்மா: “ம்?”
ராஜா: “தேங்க்ஸ்.”
ரேஷ்மா: “எதுக்கு?”
ராஜா: “எல்லாத்துக்கும்.”
ரேஷ்மா அமைதியாக இருந்தாள்.
ரேஷ்மா: “நீ என் நண்பன். அதுக்காகத்தான்.”
ராஜா: “எனக்கு தெரியும்.”
ரேஷ்மா: “சரி. போய் தூங்கு.”
ராஜா: “நீயும்.”
போன் துண்டிக்கப்பட்டது.
இருவரும் தங்கள் தங்கள் வீட்டில் படுத்துக்கொண்டார்கள். 

தொடரும் 

[Sivamurugan 85]

அன்று இரவு ராஜாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
படுக்கையில் படுத்திருந்தாலும் கண்களை மூட முடியவில்லை.
சில நாட்களாக அவன் வாழ்க்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இயல்பாகிக் கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அந்த இரவு மட்டும் பழைய நினைவுகள் அவனை விடவில்லை.
ராதாவுடன் திருமணம் நடந்த நாள்…
முதல் முறையாக அவள் இந்த வீட்டிற்கு வந்த நாள்…
இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்ட நாட்கள்…
சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்காக சண்டை போட்ட நாட்கள்…
எல்லாமே அவன் நினைவுக்கு வந்தது.
ராஜா எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
அறையில் சுற்றிப் பார்த்தான்.
ராதா பயன்படுத்திய சில பொருட்கள் இன்னும் அப்படியே இருந்தன.
அதைப் பார்த்ததும் அவனுடைய மனம் இன்னும் கனத்தது.
ராஜா: “இவ்வளவு சீக்கிரம் எல்லாமே மாறிடும்னு நான் நினைக்கவே இல்ல…”
அவன் தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டான்.
சில நிமிடங்கள் கழித்து அவன் போனை எடுத்தான்.
ராதாவின் பழைய புகைப்படத்தைத் திறந்தான்.
அவள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா அந்தப் படத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தான்.
ராஜா: “நான் உன்னை என்ன குறை வைத்துப் பார்த்தேன் ராதா?”
அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ராஜா: “நீ போகணும்னு முடிவு பண்ணிட்ட… சரி. ஆனா என்னை இப்படி தனியா விட்டுட்டுப் போக வேண்டுமா?”
அவன் போனை அணைத்துவிட்டு படுத்தான்.
ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.
மறுநாள் காலை.
ராஜா வேலைக்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் சட்டையை அணிந்துகொண்டிருந்தபோது ரேஷ்மா போன் செய்தாள்.
ரேஷ்மா: “ராஜா, கிளம்பிட்டியா?”
ராஜா: “இல்ல. கிளம்புறேன்.”
ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டியா?”
ராஜா: “இல்ல.”
ரேஷ்மா: “ஏன்?”
ராஜா: “பசிக்கல.”
ரேஷ்மா: “நேத்து சரியா தூங்கினியா?”
ராஜா சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
ராஜா: “தூங்கல.”
ரேஷ்மா: “என்னாச்சு?”
ராஜா: “ஒன்னும் இல்லை.”
ரேஷ்மா: “ராஜா, என்னிடம் ஒன்னும் இல்லைன்னு சொல்லாத. ஏதோ இருக்கு.”
ராஜா: “பழைய விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தது.”
ரேஷ்மா அமைதியாகிவிட்டாள்.
ரேஷ்மா: “ராதாவா?”
ராஜா: “ம்.”
ரேஷ்மா: “அவளை இன்னும் நினைக்கிறியா?”
ராஜா: “மறக்க முடியல.”
ரேஷ்மா: “அவள் உன்னை விட்டுப் போயிட்டாளே.”
ராஜா: “அது தெரியும்.”
ரேஷ்மா: “அப்புறம்?”
ராஜா: “மனசு கேட்க மாட்டேங்குது.”
ரேஷ்மாவுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.
ரேஷ்மா: “சரி… நீ இப்போ வேலைக்குக் கிளம்பு. மாலை பேசலாம்.”
ராஜா: “சரி.”
மாலை.
ராஜா வேலை முடித்து வீட்டிற்கு வந்தான்.
வாசலில் ரேஷ்மா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
ராஜா: “நீ எப்போ வந்த?”
ரேஷ்மா: “இப்போதான்.”
ராஜா: “எதுக்கு வந்த?”
ரேஷ்மா: “நீ காலையில சரியில்லைன்னு தோணுச்சு.”
ராஜா: “நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்.”
ரேஷ்மா: “உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரியுது.”
ராஜா சிரிக்க முயன்றான்.
ராஜா: “நீ என்னை விட நல்லா என்னைப் படிச்சுட்ட.”
ரேஷ்மா: “அதெல்லாம் இல்ல.”
ராஜா: “உள்ளே வா.”
இருவரும் உள்ளே சென்றார்கள்.
ரேஷ்மா சாப்பாடு எடுத்து வைத்தாள்.
ரேஷ்மா: “சாப்பிடு.”
ராஜா: “எனக்கு பசிக்கல.”
ரேஷ்மா: “காலையிலயும் அதே சொன்ன. இப்பவும் அதே சொல்ற.”
ராஜா: “சாப்பிட மனசு வரல.”
ரேஷ்மா: “மனசு வரணும்னு காத்திருந்தா சாப்பாடு எப்படி சாப்பிடுவ?”
ராஜா: “என்ன செய்வது?”
ரேஷ்மா: “சாப்பிடு. பேசிக்கிட்டே சாப்பிடலாம்.”
ராஜா சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.
பிறகு ராஜா பேச ஆரம்பித்தான்.
ராஜா: “ரேஷ்மா…”
ரேஷ்மா: “ம்?”
ராஜா: “ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா?”
ரேஷ்மா: “சொல்லு.”
ராஜா: “நான் ராதாவை இவ்வளவு சீக்கிரம் இழந்துடுவேன்னு நினைக்கவே இல்ல.”
ரேஷ்மா அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா: “நம்ம வீட்டுல நடந்த சின்ன சின்ன விஷயங்கள் கூட இப்போ நினைவுக்கு வருது.”
ரேஷ்மா: “அது இயல்புதான்.”
ராஜா: “அவள் என்னை ஏமாத்தினது தெரிஞ்சும்… இன்னும் அவளைப் பற்றி நினைக்கிறேன்.”
ரேஷ்மா: “நீ அவளை காதலிச்ச.”
ராஜா: “ஆமா.”
ரேஷ்மா: “அதனாலதான்.”
ராஜா: “ஆனா அவள் என்னை காதலிக்கவே இல்ல போல.”
ரேஷ்மா: “அப்படி நினைக்காத.”
ராஜா: “அப்படித்தான் தோணுது.”
ரேஷ்மா: “அவள் எடுத்த முடிவு அவளுடையது. அது உன்னுடைய மதிப்பை குறைக்காது.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “நீ இருந்ததாலதான் இப்போ நான் கொஞ்சம் சமாளிக்கிறேன்.”
ரேஷ்மா: “நான் என்ன பெரிய விஷயம் பண்ணிட்டேன்?”
ராஜா: “நீ இருக்க.”
ரேஷ்மா அமைதியாகிவிட்டாள்.
ராஜா தொடர்ந்தான்.
ராஜா: “நான் தனியா இருந்திருந்தா இன்னும் மோசமா இருந்திருப்பேன்.”
ரேஷ்மா: “நீ தனியா இல்ல.”
ராஜா: “எப்படி?”
ரேஷ்மா: “நண்பர்கள் இருக்காங்க.”
ராஜா: “எல்லாரும் இருக்க முடியாது.”
ரேஷ்மா: “நான் இருக்கேன்.”
அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன பிறகு ரேஷ்மாவே அமைதியாகிவிட்டாள்.
ராஜா அவளைப் பார்த்து மெதுவாக சிரித்தான்.
ராஜா: “அதுதான் எனக்கு தெரியும்.”
அந்த இரவு ரேஷ்மா வீட்டிற்கு திரும்பினாள்.
வாசலில் அவளுடைய அம்மா உட்கார்ந்திருந்தார்.
அம்மா: “இவ்வளவு நேரம் எங்கே போயிருந்த?”
ரேஷ்மா: “ராஜா வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன்.”
அம்மா சிறிது நேரம் அவளைப் பார்த்தார்.
அம்மா: “அவனுக்கு இன்னும் கஷ்டமா இருக்கா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
அம்மா: “நீ தினமும் அவனைப் பார்த்துக்கிற.”
ரேஷ்மா: “அவன் தனியா இருக்கிறாரே.”
அம்மா: “நண்பனா பார்த்துக்கிறியா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
அம்மா சிரித்தார்.
அம்மா: “அது மட்டும் தானா?”
ரேஷ்மா உடனே அமைதியாகிவிட்டாள்.
ரேஷ்மா: “என்னம்மா கேட்கிற?”
அம்மா: “நான் உன்னைப் பார்த்துத்தான் கேட்கிறேன்.”
ரேஷ்மா: “எனக்கே தெரியல.”
அம்மா அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்தார்.
அம்மா: “அவன் கஷ்டப்படுறதைப் பார்த்து உனக்கு கஷ்டமா இருக்கா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
அம்மா: “அவன் சாப்பிடாம இருந்தா உனக்கு கவலையா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
அம்மா: “அவன் நல்லா இருக்கணும்னு தினமும் நினைக்கிறியா?”
ரேஷ்மா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
அம்மா: “அப்போ உன் மனசு என்ன சொல்றதுன்னு நீயே யோசிச்சுப் பாரு.”
ரேஷ்மா எதுவும் பேசவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து அவளுடைய அம்மா மெதுவாகச் சொன்னார்:
அம்மா: “ராஜா நல்ல பையன். அவனுக்கு நடந்தது அவன் தப்பு இல்ல. நீ அவனுக்கு துணையாக இருக்க நினைக்கிறியா என்றால், அதைப் பற்றி வெட்கப்பட வேண்டியதில்லை.”
ரேஷ்மா அம்மாவைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “ஆனா… அவன் இன்னும் ராதாவை மறக்கல.”
அம்மா: “அது உண்மை. அதனால அவசரப்படாதே.”
ரேஷ்மா: “அப்படின்னா?”
அம்மா: “அவனுக்கு முதலில் நல்ல நண்பியாக இரு. அவன் மனசு ஒருநாள் அமைதியாகட்டும். அதற்குப் பிறகு என்ன செய்யணும்னு காலம் சொல்லும்.”
ரேஷ்மா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
அவள் அறைக்குள் சென்றாள்.
கண்ணாடி முன் நின்றாள்.
சில நொடிகள் தன்னையே பார்த்தாள்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்:
ரேஷ்மா: “நான் ஏன் ராஜாவுக்கு இப்படி அக்கறை காட்டுறேன்?”
அவளுக்கு பதில் தெரியவில்லை.
ஆனால் அந்த இரவு முதல் முறையாக அவளுடைய மனதில் ஒரு புதிய எண்ணம் பிறந்தது.
“ராஜா இவ்வளவு நல்லவனா இருக்கும்போது… அவனுக்கு நான் ஏன் ஒரு ஆறுதலாக இருக்கக்கூடாது?”
அவள் உடனே அந்த எண்ணத்தைத் தள்ளிவிடவில்லை.
அதையும் உடனே காதல் என்று சொல்லவில்லை.
ஆனால் அந்த எண்ணம் அவளுடைய மனதில் முதல் முறையாக இடம் பிடித்துவிட்டது.
அவளுடைய குடும்பத்தினருக்கும் அந்த எண்ணம் புரிந்திருந்தது.
அவர்கள் எதிர்ப்பாக இல்லாமல், “அவசரப்படாதே… அவன் மனசுக்கு நேரம் கொடு” என்

அன்று காலை முதலே ராஜாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் இருந்தது.

தலை பாரமாக இருந்தது.

உடம்பெல்லாம் சோர்வாக இருந்தாலும், வழக்கம்போல வேலைக்குக் கிளம்பிவிட்டான்.

மதியம் வரும்போது அவனுக்கு காய்ச்சல் அதிகமாகிவிட்டது.

வேலையை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்து படுத்துக்கொண்டான்.

போனை எடுத்து ரேஷ்மாவுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

ராஜா: “ரேஷ்மா...”

சில நிமிடங்களில் பதில் வந்தது.

ரேஷ்மா: “என்னடா?”

ராஜா: “உடம்பு கொஞ்சம் சரியில்ல.”

ரேஷ்மா: “என்னாச்சு டா?”

ராஜா: “காய்ச்சல் மாதிரி இருக்கு.”

உடனே ரேஷ்மா போன் செய்தாள்.

ரேஷ்மா: “எவ்வளவு காய்ச்சல்?”

ராஜா: “தெரியல.”

ரேஷ்மா: “தெர்மாமீட்டர் இல்லையா?”

ராஜா: “இருக்கு... ஆனா எங்கே இருக்குன்னு தெரியல.”

ரேஷ்மா: “அதுவும் தெரியாதா டா உனக்கு?”

ராஜா: “இப்போ தேட மனசே இல்ல.”

ரேஷ்மா: “சரி. நீ படுத்துக்கோ. நான் வர்றேன்.”

ராஜா: “வேண்டாம் ரேஷ்மா. நீ எதுக்கு வரணும்?”

ரேஷ்மா: “நீ தனியா இருக்கியே.”

ராஜா: “சின்ன காய்ச்சல்தான்.”

ரேஷ்மா: “நீ எப்பவும் அப்படித்தான் சொல்வ. நான் வர்றேன்.”

ராஜா: “ரேஷ்மா...”

ரேஷ்மா: “என்னடா?”

ராஜா: “நீ வர வேண்டாம். நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

ரேஷ்மா: “அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும். நீ எதையும் ஒழுங்கா பார்த்துக்க மாட்டே. போனை வை. நான் வர்றேன்.”

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

ராஜா போனை பார்த்துக்கொண்டே சிரித்தான்.

ராஜா: “இவளுக்கு எவ்வளவு அக்கறை...”

---

சிறிது நேரத்தில் கதவு தட்டப்பட்டது.

ராஜா மெதுவாக எழுந்து கதவைத் திறந்தான்.

வெளியில் ரேஷ்மா நின்றிருந்தாள்.

கையில் ஒரு பை.

ராஜா: “நீ வந்துட்டியா, ரேஷ்மா?”

ரேஷ்மா: “ஆமாடா. உள்ள போ.”

ராஜா: “எதுக்கு இவ்வளவு சாமான்?”

ரேஷ்மா: “மாத்திரை, தெர்மாமீட்டர், பழம்... கொஞ்சம் சாப்பாடு.”

ராஜா: “இதெல்லாம் எதுக்கு?”

ரேஷ்மா: “உனக்கு காய்ச்சல். வேற எதுக்கு?”

ராஜா: “நான் பார்த்துக்குவேன்னு சொன்னேன்ல.”

ரேஷ்மா: “ஆமா. அதனால்தான் நம்பிக்கை இல்லாமல் வந்திருக்கேன்.”

ராஜா சிரித்தான்.

ராஜா: “ரேஷ்மா...”

ரேஷ்மா: “என்ன?”

ராஜா: “நன்றி.”

ரேஷ்மா: “அதெல்லாம் வேண்டாம் டா. முதல்ல உட்காரு.”

அவள் அவனுடைய நெற்றியில் கையை வைத்துப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “அடடா... நல்லா சூடு இருக்கு.”

ராஜா: “அவ்வளவா?”

ரேஷ்மா: “ஆமா. நீ எதையும் கண்டுக்காம இருந்திருக்க.”

ராஜா: “வேலை இருந்துச்சு.”

ரேஷ்மா: “வேலை முக்கியம். உடம்பு முக்கியமில்லையா?”

ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.

அவள் உண்மையாகக் கோபப்பட்டிருந்தாள்.

ஆனால் அந்த கோபத்துக்குள்ளேயே அக்கறை இருந்தது.

ராஜா: “சரி ரேஷ்மா.”

ரேஷ்மா: “முதல்ல இதை குடி.”

அவள் தண்ணீர் கொடுத்தாள்.

ராஜா: “மாத்திரையா?”

ரேஷ்மா: “ஆமா.”

ராஜா: “சாப்பிடாம?”

ரேஷ்மா: “அதனால்தான் சாப்பாடு வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்.”

ராஜா: “எனக்கு இப்போ சாப்பிட மனசில்லை.”

ரேஷ்மா: “கொஞ்சமாவது சாப்பிடணும்.”

ராஜா: “வேண்டாம்.”

ரேஷ்மா: “ராஜா...”

ராஜா: “ம்?”

ரேஷ்மா: “நான் சொல்றத கேக்க மாட்டியா?”

ராஜா அவளைப் பார்த்து மெதுவாக சிரித்தான்.

ராஜா: “சரி. சாப்பிடுறேன்.”

ரேஷ்மா: “அதுதான்.”

---

சிறிது நேரம் கழித்து ராஜா படுத்திருந்தான்.

ரேஷ்மா அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

ராஜா: “ரேஷ்மா, நீ வீட்டுக்குப் போ. நேரம் ஆகுது.”

ரேஷ்மா: “நீ தூங்குற வரைக்கும் நான் இருக்கேன்.”

ராஜா: “நான் தூங்கிடுவேன்.”

ரேஷ்மா: “அப்போ தூங்கு.”

ராஜா: “நீ இருந்தா எப்படி தூங்க?”

ரேஷ்மா: “ஏன்?”

ராஜா: “பேசணும்னு தோணுது.”

ரேஷ்மா: “சரி பேசு.”

ராஜா: “என்ன பேச?”

ரேஷ்மா: “உனக்கு என்ன தோணுதோ அதைப் பேசு.”

ராஜா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

அவன் மனதில் வேறு ஒரு கேள்வி.

“நீ ஏன் இவ்வளவு என்னை கவனிக்கிறாய்?”

அதை மட்டும் அவனால் கேட்க முடியவில்லை.

ராஜா: “ரேஷ்மா...”

ரேஷ்மா: “ம்?”

ராஜா: “நீ எப்பவும் இப்படித்தானா?”

ரேஷ்மா: “எப்படிடா?”

ராஜா: “யாராவது கஷ்டப்பட்டா உடனே ஓடிப்போய் உதவி செய்வியா?”

ரேஷ்மா சிரித்தாள்.

ரேஷ்மா: “தெரியல.”

ராஜா: “எனக்கு மட்டும் அதிகமா செய்ற மாதிரி இருக்கு.”

ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்தாள்.

ஒரு நொடி அவளுக்கும் பதில் வரவில்லை.

ரேஷ்மா: “நீ என் நண்பன்.”

அவ்வளவுதான்.

ஆனால் அந்த வார்த்தை ராஜாவின் மனதில் மிகப் பெரியதாக ஒலித்தது.

ராஜா: “நண்பன்...”

ரேஷ்மா: “ஆமா. அதனால்தான்.”

ராஜா அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் அவனுக்காக தண்ணீர் வைத்தாள்.

மாத்திரை நேரத்தை பார்த்தாள்.

மீண்டும் நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்த மாதிரி இருக்கு.”

ராஜா: “உன் கை வைத்ததாலா?”

ரேஷ்மா: “அட போடா...”

ராஜா சிரித்தான்.

ரேஷ்மா: “சிரிக்காதே. தூங்கு.”

ராஜா: “சரி.”

அவன் கண்களை மூடினான்.

ரேஷ்மா அருகில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.

சில நேரம் கழித்து ராஜா கண்களைத் திறந்தான

“நீ எனக்கு ஒரு நண்பி மட்டும் இல்ல...”

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவன் மனதில் அந்த வார்த்தை வந்தது.

“என் வாழ்க்கைக்குள் வந்த ஒரு தேவதை மாதிரி...”

அவன் தூங்கிவிட்டான்.

அவனுக்குத் தெரியாமல், ரேஷ்மா அவன் நெற்றியில் மீண்டும் கையை வைத்துப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “காய்ச்சல் குறையுது... சரியாகிடும் டா.”

ராஜா தூக்கத்தில் இருந்தாலும், அவளுடைய குரல் அவன் மனதில் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

அந்த இரவு...

ராஜாவின் மனதில் ரேஷ்மா ஒரு நண்பியாக மட்டும் இல்லை.

மெல்ல... மெல்ல... அவன் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறிக்கொண்டிருந்தாள். சரி. போன பாகத்தின் தொடர்ச்சியாக, ராஜாவின் காய்ச்சலைப் பற்றி ரேஷ்மா விசாரிப்பது, அவனை கவனிப்பது, அந்த அக்கறையில் இருவருடைய காதலும் மெதுவாக வளர்வது என்று எழுதுகிறேன். கடைசியில் இருவரும் தங்கள் காதலை நேராகச் சொல்லும் அளவுக்கு கொண்டு வருகிறேன்
ராஜாவுக்கு காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.
காலையில் கண் விழித்ததும் முதலில் அவன் பார்த்தது ரேஷ்மாவைத்தான்.
அவள் சோபாவில் உட்கார்ந்தபடியே தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா மெதுவாக எழுந்தான்.
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
அவள் உடனே கண் விழித்தாள்.
ரேஷ்மா: “என்னடா?”
ராஜா: “நீ இன்னும் வீட்டுக்குப் போகலையா?”
ரேஷ்மா: “நேத்து இரவு உனக்கு காய்ச்சல் இருந்துச்சு. எப்படி போவேன்?”
ராஜா: “நான் நல்லாத்தான் இருந்தேன்.”
ரேஷ்மா: “ஆமா... நல்லாத்தான் இருந்த. அதனால்தான் நள்ளிரவுல காய்ச்சல் ஏறி நடுங்கிட்டு இருந்த.”
ராஜா அமைதியாகிவிட்டான்.
ராஜா: “நான் நடுங்கினேனா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “எனக்கு ஞாபகம் இல்ல.”
ரேஷ்மா: “அதுதான். உனக்கு எதுவுமே தெரியாது.”
ராஜா: “நீ பயந்துட்டியா?”
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா சற்றே அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “எதுக்கு?”
ரேஷ்மா: “உனக்கு காய்ச்சல் அதிகமா இருந்துச்சு. அதனால பயந்தேன்.”
ராஜா: “எனக்காக இவ்வளவு பயப்படுறியா?”
ரேஷ்மா: “நீ என் நண்பன் தானே.”
ராஜா: “நண்பனுக்காக இவ்வளவு அழுவியா?”
ரேஷ்மா உடனே அவனைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “யார் அழுதது?”
ராஜா: “நேத்து உன் கண்கள் சிவப்பா இருந்துச்சு.”
ரேஷ்மா: “தூக்கம் இல்லாம இருந்ததால.”
ராஜா: “உண்மையா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா டா.”
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்கள்.
ராஜா அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.
அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
இருவருக்கும் மனதில் இருந்தது ஒன்றுதான்.
ஆனால் யாரும் சொல்லவில்லை.
ரேஷ்மா சமையலறைக்குச் சென்றாள்.
சிறிது நேரத்தில் கஞ்சி எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.
ரேஷ்மா: “இதைக் குடி.”
ராஜா: “எனக்கு பசிக்கல.”
ரேஷ்மா: “பசிக்கலன்னாலும் குடிக்கணும்.”
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “என்னடா?”
ராஜா: “நீ எப்போ இவ்வளவு அதிகாரம் எடுத்த?”
ரேஷ்மா: “நீ உடம்பு சரியில்லாம இருந்ததிலிருந்து.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “சரி.”
அவன் கஞ்சியை குடிக்க ஆரம்பித்தான்.
ரேஷ்மா அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா: “என்ன?”
ரேஷ்மா: “ஒன்னுமில்ல.”
ராஜா: “நீ என்னைப் பார்த்துட்டே இருக்க.”
ரேஷ்மா: “காய்ச்சல் குறைஞ்சுதா என்று பார்க்கிறேன்.”
ராஜா: “அதுக்கு என் முகத்தைப் பார்த்தா தெரியுமா?”
ரேஷ்மா: “எனக்கு தெரியும்.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “என்னமோ...”
ரேஷ்மா: “என்ன?”
ராஜா: “நீ இருந்ததால எனக்கு காய்ச்சல் கூட பயமா தெரியல.”
அவள் சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “அதெல்லாம் சொல்லாதடா.”
ராஜா: “ஏன்?”
ரேஷ்மா: “எனக்கே ஏதோ மாதிரி ஆகுது.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “என்ன மாதிரி?”
ரேஷ்மா உடனே பேச்சை மாற்றினாள்.
ரேஷ்மா: “கஞ்சி முடி.”
ராஜா: “சரி.”
சிறிது நேரம் கழித்து ரேஷ்மா மீண்டும் அவன் நெற்றியில் கையை வைத்துப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “சூடு கொஞ்சம் இருக்கு.”
ராஜா: “நேத்தைவிட குறையுதா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா. ஆனா இன்னும் முழுசா சரியாகல.”
ராஜா: “இன்னைக்கு வேலைக்குப் போகணும்.”
ரேஷ்மா: “எங்கே போற?”
ராஜா: “வேலைக்கு.”
ரேஷ்மா: “போகக்கூடாது.”
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “இன்னைக்கு வீட்டுல இரு.”
ராஜா: “வேலை இருக்கே.”
ரேஷ்மா: “வேலை நாளைக்கும் இருக்கும்.”
ராஜா: “நான் போகணும்.”
ரேஷ்மா: “நீ போனா நான் உன்னோட பேச மாட்டேன்.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “இது என்ன மிரட்டலா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “சரி. போகல.”
ரேஷ்மா: “அதுதான்.”
ராஜா: “நீ சொன்னதுக்காகத்தான்.”
அவள் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் சந்தோஷம்.
ராஜாவின் மனதிலும் அதே சந்தோஷம்.
மதியம்.
ராஜா தூங்கி எழுந்தான்.
ரேஷ்மா இன்னும் அங்கேயே இருந்தாள்.
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “என்னடா?”
ராஜா: “நீ வீட்டுக்குப் போகலையா?”
ரேஷ்மா: “இல்ல.”
ராஜா: “எத்தனை நேரம் இங்கே இருப்ப?”
ரேஷ்மா: “நீ சரியாகும் வரைக்கும்.”
ராஜா: “அவ்வளவு நேரமா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “உனக்கு என்னைப் பற்றி இவ்வளவு அக்கறையா?”
ரேஷ்மா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “ஏன்?”
அவள் பதில் சொல்லவில்லை.
ராஜா: “ரேஷ்மா... ஏன்?”
ரேஷ்மா: “தெரியல.”
ராஜா: “உனக்குத் தெரியாதா?”
ரேஷ்மா: “தெரியும்.”
ராஜா: “அப்போ சொல்லு.”
அவள் ராஜாவை நேராகப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “நீ எனக்கு முக்கியம்.”
ராஜாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
ராஜா: “நானும்...”
அவன் நிறுத்திக்கொண்டான்.
ரேஷ்மா: “நீயும் என்ன?”
ராஜா: “ஒன்னுமில்ல.”
ரேஷ்மா: “சொல்லு.”
ராஜா: “சொன்னா...”
ரேஷ்மா: “என்ன?”
ராஜா: “நம்ம நட்பு மாறிடுமோன்னு பயமா இருக்கு.”
ரேஷ்மாவின் கண்கள் கலங்கின.
ரேஷ்மா: “எனக்கும் அதே பயம்தான்.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “அப்படின்னா...?”
ரேஷ்மா: “நீ சொல்ல நினைக்கிறதை முதல்ல நீ சொல்லு.”
ராஜா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “ம்?”
ராஜா: “நான் உன்னை...”
அவன் மீண்டும் நின்றுவிட்டான்.
ரேஷ்மா: “சொல்லு.”
ராஜா: “நான் உன்னை ரொம்ப விரும்புறேன்.”
ரேஷ்மா கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ஆனால் முகத்தில் சிரிப்பு.
ரேஷ்மா: “எனக்குத் தெரியும்.”
ராஜா ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.
ராஜா: “எப்படித் தெரியும்?”
ரேஷ்மா: “நீ பேசுற விதத்திலேயே தெரியும்.”
ராஜா: “அப்போ நீ?”
ரேஷ்மா தலை குனிந்தாள்.
ராஜா: “ரேஷ்மா... நீ என்னை விரும்புறியா?”
சிறிது நேரம் அமைதி.
பிறகு அவள் மெதுவாக அவனைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜாவின் முகத்தில் ஒரு பெரிய சிரிப்பு.
ராஜா: “உண்மையாவா?”
ரேஷ்மா: “ஆமாடா.”
ராஜா: “எப்போ இருந்து?”
ரேஷ்மா: “தெரியல.”
ராஜா: “என்னைப் பார்த்ததிலிருந்து?”
ரேஷ்மா: “இல்ல.”
ராஜா: “அப்போ?”
ரேஷ்மா: “நீ கஷ்டப்பட்டப்போ... உன்னை விட்டுட்டுப் போகக்கூடாதுன்னு எனக்கு தோணிச்சு.”
ராஜா அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.
ரேஷ்மா: “அதுக்கப்புறம் நீ சந்தோஷமா இருந்தா எனக்கும் சந்தோஷமா இருந்துச்சு. நீ சோகமா இருந்தா எனக்கும் கஷ்டமா இருந்துச்சு.”
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “என்னடா?”
ராஜா: “நன்றி.”
ரேஷ்மா: “காதலுக்கு நன்றி சொல்வாங்களா?”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “அப்போ என்ன சொல்லணும்?”
ரேஷ்மா: “எனக்கு தெரியாது.”
ராஜா: “எனக்கும் தெரியாது.”.ரேஷ்மா... இனிமேல் என்ன நடந்தாலும், உன்னை நான் இழக்க விரும்பல.”
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “நானும் உன்னை விடமாட்டேன் டா.”

[Sivamurugan 85]

Claimax 

ராஜாவும் ரேஷ்மாவும் காதலை வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்ட பிறகு, விஷயம் இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் தெரிந்தது.
ரேஷ்மாவின் அம்மா ஏற்கனவே மகளின் விருப்பத்தை அறிந்திருந்ததால், பெரிதாக எதிர்ப்பு காட்டவில்லை.
ஒரு நாள் மாலை ரேஷ்மாவின் வீட்டில்...
அம்மா: “ரேஷ்மா, ராஜா வீட்டுல பேசிட்டாங்களா?”
ரேஷ்மா: “ஆமாம்மா. எல்லாரும் சம்மதம்னு சொன்னாங்க.”
அம்மா: “அப்போ கல்யாணத்தை எப்ப வைக்கலாம்?”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “அம்மா... நீங்க பார்த்துக்கோங்க.”
அம்மா: “உனக்கு அவனை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுல சந்தோஷம்தானே?”
ரேஷ்மா: “ரொம்ப சந்தோஷம்.”
அம்மா: “அவன் முன்னாடி நிறைய கஷ்டப்பட்டிருக்கான். அதை நினைச்சு அவனை ஒருபோதும் காயப்படுத்தாதே.”
ரேஷ்மா: “நான் அவரை சந்தோஷமா பார்த்துக்குவேன் அம்மா.”
அம்மா: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”
திருமண நாள்
மண்டபம் முழுவதும் உறவினர்களின் பேச்சு.
ராஜா மணமேடையில் உட்கார்ந்திருந்தான்.
சிறிது நேரத்தில் ரேஷ்மா வந்தாள்.
ராஜா அவளைப் பார்த்ததும் சிரித்தான்.
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்து மெதுவாக சொன்னாள்:
ரேஷ்மா: “என்னடா இப்படி பார்க்கிற?”
ராஜா: “ஒன்னுமில்ல.”
ரேஷ்மா: “ஒன்னுமில்லன்னா சிரிக்க மாட்டியே.”
ராஜா: “ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு, ரேஷ்மா.”
ரேஷ்மா: “எனக்கும்.”
திருமணச் சடங்குகள் தொடங்கின.
தாலி கட்டும் நேரம் வந்தது.
ராஜா ரேஷ்மாவைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய கண்களில் சந்தோஷக் கண்ணீர்.
ராஜா: “அழாதே, ரேஷ்மா.”
ரேஷ்மா: “சந்தோஷத்துல வர்ற கண்ணீர்.”
ராஜா தாலி கட்டினான்.
அனைவரும் கைதட்டினர்.
ரேஷ்மா கண்களை மூடி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு ராஜாவைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “இனிமேல் நீ தனியா இல்லடா.”
ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.
ராஜா: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”
மறுபக்கம் — ராதா
அதே நேரத்தில் ராதாவின் வாழ்க்கை வேறு பாதையில் போய்க்கொண்டிருந்தது.
ராஜேஷுடன் சென்றபோது அவள் நினைத்தது ஒன்று.
“இனிமேல் சந்தோஷமா வாழலாம்.”
ஆனால் ராஜேஷ் மாறிக்கொண்டே போனான்.
பொறுப்பு ஏற்கவில்லை.
ராதாவிடம் பேசுவதும் குறைந்தது.
ஒரு நாள் இருவருக்கும் பெரிய சண்டை.
ராதா: “நீ ஏன் இப்படி மாறிட்ட?”
ராஜேஷ்: “நான் மாறல.”
ராதா: “முன்னாடி என்னை விட்டுப் பிரிய மாட்டேன்னு சொன்னியே.”
ராஜேஷ்: “அப்போ அப்படித்தான் இருந்தேன்.”
ராதா: “இப்போ?”
ராஜேஷ்: “இப்போ எனக்கு இந்த வாழ்க்கை வேண்டாம்.”
ராதா அதிர்ச்சியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
ராதா: “என்ன சொல்ற?”
ராஜேஷ்: “நான் உன்னை அழைத்து வரல. நீயே எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு வந்த.”
ராதா: “உனக்காகத்தானே வந்தேன்!”
ராஜேஷ்: “அது உன் முடிவு.”
அந்த வார்த்தை ராதாவின் மனதை உடைத்தது.
அவள் தனியாக நின்றாள்.
அப்போது அவளுக்கு ராஜா நினைவுக்கு வந்தான்.
அவன் கொடுத்த அன்பு.
அவன் கொடுத்த நம்பிக்கை.
அவன் எத்தனை முறை தன்னுடைய தவறுகளை மன்னிக்க முயன்றான்.
ஆனால் அவள் அந்த வாழ்க்கையைத் தேர்வு செய்யவில்லை.
இப்போது அந்த வாழ்க்கை அவளுடையது இல்லை.
அவள் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
ராதா: “நான் எடுத்த முடிவுதான்... இப்போ என் வாழ்க்கையா மாறிடுச்சு.”
ராஜா–ரேஷ்மா
திருமணத்துக்குப் பிறகு முதல் இரவு.
இருவரும் வீட்டில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.
ரேஷ்மா: “ராஜா...”
ராஜா: “என்ன, ரேஷ்மா?”
ரேஷ்மா: “இன்னும் நம்ப முடியல.”
ராஜா: “என்ன?”
ரேஷ்மா: “நாம இப்படி கணவன் மனைவியா உட்கார்ந்திருக்கோம்.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “எனக்கும் அப்படித்தான் இருக்கு.”
ரேஷ்மா: “நீ சந்தோஷமா இருக்கியா?”
ராஜா: “ஆமா.”
ரேஷ்மா: “உண்மையா?”
ராஜா: “ரேஷ்மா, என் வாழ்க்கையில நீ வந்ததிலிருந்து நான் நிறைய மாறிட்டேன்.”
ரேஷ்மா: “எப்படி?”
ராஜா: “முன்னாடி நடந்ததை நினைச்சுக்கிட்டே இருந்தேன்.”
ரேஷ்மா: “இப்போ?”
ராஜா: “இப்போ நடக்கப் போற வாழ்க்கையை நினைக்கிறேன்.”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “அதுதான் வேண்டும்.”
ராஜா: “ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா?”
ரேஷ்மா: “சொல்லு.”
ராஜா: “நீ என்னை காதலிச்சது மட்டும் இல்ல... என்னை மீண்டும் வாழ வச்சிருக்க.”
ரேஷ்மா அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “நீயும் என்னை ரொம்ப சந்தோஷமா வச்சிருக்க.”
ராஜா: “நம்ம வாழ்க்கை எப்படி இருந்தாலும், ஒரு விஷயம் மட்டும் மறக்கக்கூடாது.”
ரேஷ்மா: “என்ன?”
ராஜா: “எதுவாக இருந்தாலும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் பேசிக்கணும்.”
ரேஷ்மா: “சரி.”
ராஜா: “கோபம் வந்தாலும் பேசணும்.”
ரேஷ்மா: “சரி.”
ராஜா: “சண்டை வந்தாலும் பேசணும்.”
ரேஷ்மா: “சரி டா.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “நீ மட்டும் என்னை டா போட்டுத்தான் பேசுவியா?”
ரேஷ்மா: “ஆமாடா.”
ராஜா: “கல்யாணம் ஆன பிறகும்?”
ரேஷ்மா: “இன்னும் அதிகமா.”
இருவரும் சிரித்தார்கள்.
சில மாதங்கள் கழித்து...
ராஜா வேலை முடித்து வீட்டுக்கு வந்தான்.
கதவைத் திறந்ததும் ரேஷ்மா ஓடி வந்தாள்.
ரேஷ்மா: “வந்துட்டியா?”
ராஜா: “ஆமா, ரேஷ்மா.”
ரேஷ்மா: “சாப்டியா?”
ராஜா: “இல்ல.”
ரேஷ்மா: “சரி. கை கழுவிட்டு வா. சாப்பாடு ரெடி.”
ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.
ஒரு காலத்தில் அவன் வீட்டுக்குள் வந்தால் அமைதி மட்டுமே இருந்தது.
இப்போது அவனை எதிர்பார்த்து ஒருவர் இருந்தார்.
அவன் சோர்வாக வந்தால் கேட்க ஒருவர் இருந்தார்.
அவன் சந்தோஷமாக இருந்தால் சேர்ந்து சிரிக்க ஒருவர் இருந்தார்.
அவன் வாழ்க்கை மீண்டும் முழுமையாகியிருந்தது.
மறுபக்கம்...
ராதா தனியாக இருந்தாள்.
ஒரு நாள் பழைய புகைப்படங்களை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அதில் ராஜாவும் அவளும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ராதா புகைப்படத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்தாள்.
ராதா: “அந்த வாழ்க்கை என்னிடம் இருந்தது...”
கண்ணீர் வழிந்தது.
ராதா: “நான்தான் அதை விட்டுட்டேன்.”
அவளுக்கு இப்போது யாரையும் குறை சொல்ல முடியவில்லை.
ராஜாவையும் இல்லை.
ரேஷ்மாவையும் இல்லை.
அவள் எடுத்த முடிவுகளின் விளைவுகளை அவளே எதிர்கொண்டாள்.
அதே நேரத்தில் ராஜா தன் புதிய வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான்.
ரேஷ்மா அவனுடன் இருந்தாள்.
அந்த இரவு இருவரும் வீட்டின் முன் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.
ரேஷ்மா: “ராஜா...”
ராஜா: “என்ன?”
ரேஷ்மா: “நம்ம வாழ்க்கை நல்லா போகுமா?”
ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.
ராஜா: “நாம இருவரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் உண்மையா இருந்தா நல்லாதான் போகும்.”
ரேஷ்மா: “அப்படின்னா நான் உன்னை விட மாட்டேன்.”
ராஜா: “நானும் உன்னை விட மாட்டேன்.”
ரேஷ்மா அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.
ராஜா அமைதியாக வானத்தைப் பார்த்தான்.
ஒரு காலத்தில் முடிந்துவிட்டதாக நினைத்த அவன் வாழ்க்கை...
அதே வாழ்க்கை மீண்டும் அவனுக்கு ஒரு புதிய வாய்ப்பைக் கொடுத்திருந்தது.
ராதா தன் தேர்வுகளின் விளைவுகளுடன் தனியாக நின்றாள்.
ராஜா, ரேஷ்மாவுடன் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கினான்.
ஓடிப்போன வாழ்க்கை திரும்பவில்லை.
ஆனால் ராஜாவின் வாழ்க்கை... அதைவிட நல்ல பாதையில் திரும்பி வந்தது.
— முடிவு —

[Kettavan anal nallavan]

Story nalla erukku bro kunjam sex add pannu apotha hit agum

[Ironman0]

Super story bro.... Welcome back nanba

[raasug]

ராதா வை இப்படி தனியாக விட்டிருக்க வேண்டியதில்லை. ராஜேஷ் உடன் பேசி அவர்களிடையே உள்ள பிரச்சனைகளை தீர்த்து வைத்திருக்கலாம். அல்லது கடந்த காலத்தில் அவள் செய்த  தவறுகளை "மறப்போம் மன்னிபோம்" என்று எடுத்துக் கொண்டு அவளுக்கு ஒரு வாழ்க்கை கொடுக்கலாம். ரேஷ்மா வை புறக்கணித்து விட்டு ராதாவை ராஜா திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறவில்லை. ஆனால் அவள் ஒரு தனிக் கட்டையாக இருக்காத அளவுக்கு ஆதரவு கொடுக்கலாம்.

முடிவு எப்படி இருந்தாலும் கதை சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. தொடர்ந்து இது போல் கதை மேலும் எழுதுங்க !

[Partha8226]

raja ku happy ending kedaichathu nallathu but radha ku oru nalla ending kedaichurukalam ava thappu pannita but atha unarthutta so avalukku oru redemption kedaichurukkalm and romba thanks nanba indha mathiri plot la vera stories ellam ipdi odi ponalvala thappana thozhil pannuratha kattuvanga but neenga decent ah kaatirukinga

[Sivamurugan 85]

Story nalla erukku bro kunjam sex add pannu apotha hit agum

காமம் இல்லாம எழுத ஆசை. அதான் இந்த கதை மட்டும் தான் 

Super story bro.... Welcome back nanba

நன்றி நண்பா 

ராதா வை இப்படி தனியாக விட்டிருக்க வேண்டியதில்லை. ராஜேஷ் உடன் பேசி அவர்களிடையே உள்ள பிரச்சனைகளை தீர்த்து வைத்திருக்கலாம். அல்லது கடந்த காலத்தில் அவள் செய்த  தவறுகளை "மறப்போம் மன்னிபோம்" என்று எடுத்துக் கொண்டு அவளுக்கு ஒரு வாழ்க்கை கொடுக்கலாம். ரேஷ்மா வை புறக்கணித்து விட்டு ராதாவை ராஜா திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறவில்லை. ஆனால் அவள் ஒரு தனிக் கட்டையாக இருக்காத அளவுக்கு ஆதரவு கொடுக்கலாம்.

முடிவு எப்படி இருந்தாலும் கதை சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. தொடர்ந்து இது போல் கதை மேலும் எழுதுங்க !

புரிகிறது நண்பா. 

raja ku happy ending kedaichathu nallathu but radha ku oru nalla ending kedaichurukalam ava thappu pannita but atha unarthutta so avalukku oru redemption kedaichurukkalm and romba thanks nanba indha mathiri plot la vera stories ellam ipdi odi ponalvala thappana thozhil pannuratha kattuvanga but neenga decent ah kaatirukinga

புரிகிறது நண்பா நன்றி