Yesterday, 05:51 PM
**முதல் சந்திப்பு காட்சி**
கடல் அலைகள் மெதுவாகக் கரையைத் தாக்கும் மாலை நேரம். சூரியன் மறையும்போது ஆரஞ்சு வண்ணம் வானத்தை நிரப்பியிருக்கிறது. தேவசேனா (45) தனது தீவின் கரையோரத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறாள். கையில் ஒரு மீன் வலை. காற்று அவள் நீண்ட தலைமுடியை அசைக்கிறது. உடல் இன்னும் வலிமையாகவே இருக்கிறது; ஆனால் வயது அவளைச் சற்று மென்மையாக்கியிருக்கிறது.
அப்போது தூரத்தில் ஒரு இளைஞன் கரையில் நடந்து வருகிறான். மகேந்திர பாகுபலி (23). கப்பல் விபத்தில் தப்பியவன். உடல் ஈரமாக, துணிகள் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவன் சற்று தடுமாறி நடந்து வருகிறான்.
தேவசேனா அவனைக் கவனிக்கிறாள். “யாரோ…?” என்று மனதில் நினைக்கிறாள். அவன் அருகில் வரும்போது, ஒரு பெரிய அலை திடீரென கரையைத் தாக்குகிறது. தேவசேனா சமநிலை இழந்து பின்னால் சாய்ந்து விழப் போகிறாள்.
அந்த நொடியில் மகேந்திரன் வேகமாக முன் வருகிறான். அவள் விழும்முன் அவன் கையை நீட்டி, அவள் இடுப்பை இறுகப் பிடிக்கிறான். அவன் கை அவள் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கிப் பிடிக்க, அவள் உடல் அவன் மார்போடு ஒட்டிக்கொள்கிறது.
இருவரும் அசையாமல் நிற்கிறார்கள்.
தேவசேனாவின் கண்கள் மேலே உயர்கின்றன. மகேந்திரனின் கண்கள் அவள் முகத்தைப் பார்க்கின்றன. ஒரு கணம்… இருவரும் ஒரே பார்வையில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.
அவன் கண்களில் ஆச்சரியம். அவள் கண்களில் ஒரு வினோதமான இழுப்பு. காற்று நின்றுவிட்டது போல. அலைகளின் சத்தம் கூட மங்கிப் போகிறது.
மகேந்திரன் மெதுவாகப் பேசுகிறான்.
“சரிதானா… விழுந்துவிடுவீர்கள் போல இருந்தது.”
தேவசேனா அவன் கையை இன்னும் உணர்கிறாள். அவன் கை அவள் இடுப்பில் இருக்கிறது. அவள் மூச்சு சற்று வேகமாகிறது.
“நன்றி… நீங்கள்…?”
“மகேந்திரன்” என்கிறான். அவன் புன்னகைக்கிறான். அந்தப் புன்னகை அவள் இதயத்தைத் தொடுகிறது. ஏதோ பழைய நினைவு போல… ஆனால் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
அவள் மெதுவாக அவன் கையை விலக்குகிறாள். ஆனால் பார்வை இன்னும் பிரிக்கவில்லை.
“நான்… இந்தத் தீவில் தனியாக இருக்கிறேன். நீங்கள் எப்படி இங்கு வந்தீர்கள்?”
மகேந்திரன் இன்னும் அவளைப் பார்த்தபடியே இருக்கிறான். அவள் முகம், அவள் கண்கள், அவள் உதடுகள்… எல்லாம் அவனை ஈர்க்கின்றன.
“கப்பல் விபத்து. தப்பினேன். நீங்கள்…?”
“தேவசேனா” என்கிறாள். பெயர் சொன்னதும் அவன் புருவம் சற்று சுருங்குகிறது. ஆனால் அது ஒரு பழைய கதையின் பெயர் என்று அவனுக்குத் தெரியாது.
இருவரும் இன்னும் நெருக்கமாகவே நிற்கிறார்கள். காற்று மீண்டும் வீசத் தொடங்குகிறது. தேவசேனாவின் தலைமுடி அவன் கையைத் தொடுகிறது. அவன் அதை உணர்கிறான். அவள் அவன் பார்வையைத் தாங்க முடியாமல் கண்களைத் திருப்புகிறாள். ஆனால் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கிறது.
அந்த முதல் சந்திப்பில்… தாய்-மகன் என்ற உண்மை இருவருக்கும் தெரியாது.
வெறும் ஒரு ஆண்… ஒரு பெண்…
முதல் பார்வையிலேயே ஏதோ ஒன்று தொடங்கிவிட்டது.
கடல் அலைகள் மெதுவாகக் கரையைத் தாக்கும் மாலை நேரம். சூரியன் மறையும்போது ஆரஞ்சு வண்ணம் வானத்தை நிரப்பியிருக்கிறது. தேவசேனா (45) தனது தீவின் கரையோரத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறாள். கையில் ஒரு மீன் வலை. காற்று அவள் நீண்ட தலைமுடியை அசைக்கிறது. உடல் இன்னும் வலிமையாகவே இருக்கிறது; ஆனால் வயது அவளைச் சற்று மென்மையாக்கியிருக்கிறது.
அப்போது தூரத்தில் ஒரு இளைஞன் கரையில் நடந்து வருகிறான். மகேந்திர பாகுபலி (23). கப்பல் விபத்தில் தப்பியவன். உடல் ஈரமாக, துணிகள் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவன் சற்று தடுமாறி நடந்து வருகிறான்.
தேவசேனா அவனைக் கவனிக்கிறாள். “யாரோ…?” என்று மனதில் நினைக்கிறாள். அவன் அருகில் வரும்போது, ஒரு பெரிய அலை திடீரென கரையைத் தாக்குகிறது. தேவசேனா சமநிலை இழந்து பின்னால் சாய்ந்து விழப் போகிறாள்.
அந்த நொடியில் மகேந்திரன் வேகமாக முன் வருகிறான். அவள் விழும்முன் அவன் கையை நீட்டி, அவள் இடுப்பை இறுகப் பிடிக்கிறான். அவன் கை அவள் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கிப் பிடிக்க, அவள் உடல் அவன் மார்போடு ஒட்டிக்கொள்கிறது.
இருவரும் அசையாமல் நிற்கிறார்கள்.
தேவசேனாவின் கண்கள் மேலே உயர்கின்றன. மகேந்திரனின் கண்கள் அவள் முகத்தைப் பார்க்கின்றன. ஒரு கணம்… இருவரும் ஒரே பார்வையில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.
அவன் கண்களில் ஆச்சரியம். அவள் கண்களில் ஒரு வினோதமான இழுப்பு. காற்று நின்றுவிட்டது போல. அலைகளின் சத்தம் கூட மங்கிப் போகிறது.
மகேந்திரன் மெதுவாகப் பேசுகிறான்.
“சரிதானா… விழுந்துவிடுவீர்கள் போல இருந்தது.”
தேவசேனா அவன் கையை இன்னும் உணர்கிறாள். அவன் கை அவள் இடுப்பில் இருக்கிறது. அவள் மூச்சு சற்று வேகமாகிறது.
“நன்றி… நீங்கள்…?”
“மகேந்திரன்” என்கிறான். அவன் புன்னகைக்கிறான். அந்தப் புன்னகை அவள் இதயத்தைத் தொடுகிறது. ஏதோ பழைய நினைவு போல… ஆனால் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
அவள் மெதுவாக அவன் கையை விலக்குகிறாள். ஆனால் பார்வை இன்னும் பிரிக்கவில்லை.
“நான்… இந்தத் தீவில் தனியாக இருக்கிறேன். நீங்கள் எப்படி இங்கு வந்தீர்கள்?”
மகேந்திரன் இன்னும் அவளைப் பார்த்தபடியே இருக்கிறான். அவள் முகம், அவள் கண்கள், அவள் உதடுகள்… எல்லாம் அவனை ஈர்க்கின்றன.
“கப்பல் விபத்து. தப்பினேன். நீங்கள்…?”
“தேவசேனா” என்கிறாள். பெயர் சொன்னதும் அவன் புருவம் சற்று சுருங்குகிறது. ஆனால் அது ஒரு பழைய கதையின் பெயர் என்று அவனுக்குத் தெரியாது.
இருவரும் இன்னும் நெருக்கமாகவே நிற்கிறார்கள். காற்று மீண்டும் வீசத் தொடங்குகிறது. தேவசேனாவின் தலைமுடி அவன் கையைத் தொடுகிறது. அவன் அதை உணர்கிறான். அவள் அவன் பார்வையைத் தாங்க முடியாமல் கண்களைத் திருப்புகிறாள். ஆனால் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கிறது.
அந்த முதல் சந்திப்பில்… தாய்-மகன் என்ற உண்மை இருவருக்கும் தெரியாது.
வெறும் ஒரு ஆண்… ஒரு பெண்…
முதல் பார்வையிலேயே ஏதோ ஒன்று தொடங்கிவிட்டது.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)