14-09-2026, 03:46 PM
એ મેઈન હાઈવે પરનું સ્ટોપેજ હતું, બસ સ્ટેન્ડ પર બપોરનો તડકો સીધો માથા પર પડી રહ્યો હતો. ચારેય તરફ વાહનોના હોર્નનો અવાજ, મુસાફરોની ધમાલ અને ફેરિયાઓની બૂમોથી વાતાવરણ જીવંત હતું. આ બધી ધમાલ વચ્ચે એક ખૂણામાં બેગ પકડીને ઉભેલી પાયલ પોતાના વારાની રાહ જોઈ રહી હતી.
પાયલ અઢાર વર્ષની એક ગામડાની, ગરીબ પરિવારની છોકરી હતી. તેનો બાંધો એકદમ પાતળો અને સૂકલકડી જેવો હતો, રંગે શ્યામ હતી. ગરીબી અને અભાવમાં ઉછરેલી પાયલના ચહેરા પર એક નિર્દોષતા અને સંકોચ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. બાળપણથી જ એક પગમાં સહેજ ખામી હોવાને કારણે તે લંગડાતી ચાલે ચાલતી હતી, જેના લીધે તેનામાં આત્મવિશ્વાસની થોડી કમી પણ રહેતી. પરંતુ આંખોમાં ભણવાનો અને કંઈક કરી બતાવવાનો ભારે ઉત્સાહ હતો. ગામડેથી નવી નવી એ શહેરમાં આવી હતી અને અહીંની એક સરકારી કોલેજમાં પ્રથમ વર્ષમાં પ્રવેશ મેળવીને ગર્લ્સ હોસ્ટેલમાં રહેતી હતી.
દર શનિવારે તે ગામડે પોતાના ઘરે જતી અને રવિવારે સાંજે કે સોમવારે સવારે પાછી શહેર આવી જતી. આજે પણ તે ગામડેથી પાછી હોસ્ટેલ જવા માટે બસમાં ચડી રહી હતી. બસ આવીને ઉભી રહી એટલે મુસાફરોની ભીડ દરવાજા પર જામી ગઈ. પાયલે પોતાની ભારે બેગ સરખી કરી અને ધીમે ધીમે લંગડાતી ચાલે બસના પગથિયાં તરફ આગળ વધી. લોકો એકબીજાને ધક્કા મારી રહ્યા હતા. પાયલે એક પગથિયું ચડવાનો પ્રયાસ કર્યો પણ ભારે બેગ અને ભીડના ધક્કાના કારણે તેનો પગ લપસ્યો.
"અરે... સંભાળીને!"
એક મજબૂત હાથ તરત જ પાયલની કોણી પાસે ટેકો બની ગયો. પાયલ પડતાં પડતાં રહી ગઈ. તેણે ઉપર નજર કરી તો એક ઉંચો, મજબૂત અને હેન્ડસમ યુવાન તેની પાછળ ઊભો હતો.
એ મનોજ હતો. ૩૨ વર્ષનો મનોજ એકદમ પહેલવાન જેવા બાંધાનો અને આકર્ષક વ્યક્તિત્વ ધરાવતો પુરુષ હતો. તે શહેરમાં જ એક સરકારી બેંકમાં ક્લાર્ક તરીકે નોકરી કરતો હતો અને પોતાના માતા-પિતા સાથે રહેતો હતો. મનોજ કોઈ કામકાજ અર્થે બાજુના ગામડે ગયો હતો અને પાછો શહેર તરફ ફરી રહ્યો હતો.
"તમને વાગ્યું તો નથી ને?" મનોજે ચિંતાભર્યા અવાજે પૂછ્યું.
"ના... આભાર" પાયલે નીચી નજરે અને સંકોચાઈને કહ્યું.
"લાવો, તમારી બેગ મને આપી દો. આટલી ભીડમાં તમારાથી નહીં ઊંચકાય" મનોજે સહજતાથી પાયલના હાથમાંથી ભારે થેલો લઈ લીધો અને તેને બસની અંદર ચડવામાં મદદ કરી.
બસમાં ખાસ્સી ભીડ હતી પણ સદનસીબે પાછળની એક સીટ પર બે બેસવાની જગ્યા ખાલી હતી. મનોજે પાયલને બારી પાસેની સીટ પર બેસાડી અને બેગ ઉપરના રેકમાં મૂકી દીધી. પછી તે પોતે પણ પાયલની બાજુની સીટ પર બેસી ગયો.
પાયલ સહેજ અસહજ થઈ ગઈ. તેના માટે આટલા યુવાન અને હેન્ડસમ પુરુષની બાજુમાં બેસવું નવું હતું. વળી પોતાના શ્યામ રંગ અને અપંગતાને કારણે તે હંમેશા અજાણ્યા લોકોથી થોડી દૂર રહેવાનો પ્રયત્ન કરતી. પણ મનોજના ચહેરા પર કોઈ અહંકાર નહોતો, ફક્ત એક નિર્દોષ સ્મિત હતું.
બસ ઉપડી. પવનની લહેરખીઓ બારીમાંથી અંદર આવવા લાગી. થોડીવાર બંને વચ્ચે મૌન રહ્યું. આખરે મનોજે જ વાતચીતની શરૂઆત કરી.
"તમે રોજ આ બસમાં અપડાઉન કરો છો?" મનોજે પૂછ્યું.
"ના, દર શનિ-રવિ ઘરે જાઉં છું. હું અહીં શહેરની ગર્લ્સ હોસ્ટેલમાં રહું છું" પાયલે ધીમા અવાજે જવાબ આપ્યો.
"અરે વાહ! ભણો છો કે નોકરી કરો છો?"
"હું કોલેજના પહેલા વર્ષમાં છું... આર્ટ્સ રાખ્યું છે" પાયલે પોતાના હાથની આંગળીઓ સંકોચથી મરોડતાં કહ્યું.
"ખૂબ સરસ! મારું નામ મનોજ છે. હું સરકારી બેંકમાં ક્લાર્ક છું. તમે કયા ગામનાં છો?"
પાયલે પોતાના ગામનું નામ કહ્યું અને પોતાનો પરિચય આપ્યો. મનોજે તેની સાથે ખૂબ સામાન્ય અને વિનમ્ર રીતે વાતચીત ચાલુ રાખી. તેણે પાયલને તેની હોસ્ટેલ વિશે, અભ્યાસ વિશે અને શહેરના અનુભવ વિશે પૂછ્યું. પાયલને ધીમે ધીમે સમજાવા લાગ્યું કે મનોજ બિલકુલ ઘમંડી નથી, પણ ખૂબ જ માયાળુ માણસ છે. મનોજની સહજ વાતચીતને કારણે પાયલનો સંકોચ પણ ધીમે ધીમે દૂર થવા લાગ્યો.
"તમને શહેરમાં કોઈ તકલીફ પડે તો ચોક્કસ જણાવજો. હું આ જ શહેરનો છું અને મારા મમ્મી-પપ્પા સાથે જ રહું છું" મનોજે હસીને કહ્યું.
વાતો વાતોમાં બે કલાક ક્યાં નીકળી ગયા તેની ખબર જ ન પડી. શહેરનું બસ સ્ટેન્ડ આવી ગયું. બસ ઉભી રહી એટલે મનોજે ફરીથી પાયલની બેગ નીચે ઉતારી આપી.
બંને બસમાંથી નીચે ઉતર્યા. પાયલે લંગડાતા પગે ચાલવાનું શરૂ કર્યું. મનોજ તેની બાજુમાં જ ધીમી ગતિએ ચાલવા લાગ્યો જેથી પાયલને એકલું ન લાગે કે પોતે પાછળ રહી જાય છે. મનોજની આ સંવેદનશીલતા પાયલના હૃદયને સ્પર્શી ગઈ.
"સારું પાયલ, હવે હું નીકળું. હોસ્ટેલ જવા માટે રિક્ષા મળી જશે ને?" મનોજે પૂછ્યું.
"હા, અહીંથી નજીક જ છે. રિક્ષા મળી જશે. તમારો ખૂબ ખૂબ આભાર મદદ માટે" પાયલે કહ્યું.
"એમાં આભાર શાનો? અરે હા, જો તમને વાંધો ન હોય તો આપણે નંબર એક્સચેન્જ કરી શકીએ? ક્યારેક શહેરમાં કોઈ કામ હોય કે બેંક લગતી મદદની જરૂર હોય તો તમે મને ફોન કરી શકો છો" મનોજે પોતાનો મોબાઈલ કાઢતાં કહ્યું.
પાયલ ક્ષણભર માટે ખચકાઈ. તેણે ક્યારેય કોઈ અજાણ્યા છોકરાને પોતાનો નંબર આપ્યો નહોતો. પરંતુ મનોજનો સ્વભાવ અને તેની મદદ કરવાની વૃત્તિ જોઈને તેને વિશ્વાસ બેઠો. પાયલે પોતાનો નંબર મનોજને આપ્યો અને મનોજે પોતાના નંબર પરથી પાયલના ફોન પર મિસ્ડ કોલ કર્યો.
"આ મારો નંબર છે. સેવ કરી લેજો" મનોજે સ્મિત સાથે કહ્યું.
"જી, ચોક્કસ" પાયલે કહ્યું.
બંનેએ એકબીજાને આવજો કહ્યું. પાયલ રિક્ષા તરફ આગળ વધી ગઈ અને મનોજ પોતાની બાઇક તરફ ચાલ્યો ગયો.
તે રાત્રે હોસ્ટેલના રૂમમાં પથારીમાં સૂતા સૂતા પાયલના મગજમાં મનોજ ચહેરો જ ઘૂમતો રહ્યો. કોઈ અજાણ્યા વ્યક્તિએ તેની સાથે આટલા માન અને પ્રેમથી વાત કરી હતી, જે તેના માટે એક નવો જ અનુભવ હતો. બીજી તરફ મનોજને પણ પાયલની સરળતા અને નિર્દોષતા યાદ આવી રહી હતી.
આ આકસ્મિક મુલાકાતે જાણે અજાણે બંનેના જીવનમાં એક નવા સંબંધનું બીજ વાવી દીધું હતું.
પાયલ અને મનોજના જીવનમાં એક નવો મોડ આવી ગયો હતો. હવે બંને વચ્ચેનો શરૂઆતનો સંકોચ સાવ ઓગળી ગયો હતો. હોસ્ટેલના ચોક્કસ નિયમો અને મનોજની બેંકની દિવસભરની વ્યસ્તતાને કારણે દિવસે વાતો થવી શક્ય નહોતી પણ રાતનો સમય બંને માટે ખાસ બની ગયો હતો.
દરરોજ રાત્રે સાડા નવ-દસ વાગ્યે, જ્યારે પાયલ પોતાના હોસ્ટેલના રૂમમાં અભ્યાસ પૂરો કરીને પથારીમાં જતી અને મનોજ પણ પોતાના રૂમમાં નિરાંતે બેસતો ત્યારે બંને વચ્ચે વોટ્સએપ પર મેસેજનો સિલસિલો શરૂ થતો.
મેસેજની શરૂઆત હંમેશાં મનોજના એક સાદા પ્રશ્નથી થતી:
"કેમ છે, પાયલ? આજે કોલેજમાં દિવસ કેવો રહ્યો?"
પાયલ પણ તરત જ જવાબ આપતી: "એકદમ સરસ મનોજભાઈ.... આજે તો પ્રોફેસરે મારા એસાઇનમેન્ટના ખૂબ વખાણ કર્યાં."
ધીમે ધીમે આ વાતો માત્ર "કેમ છો" કે "શું કરો છો" સુધી સીમિત ન રહી. રાત્રિના એ શાંત વાતાવરણમાં બંને એકબીજા સાથે પોતાના દિલની વાતો શેર કરવા લાગ્યા.
મનોજ પાયલને પોતાના બેંકના કામકાજ, ગ્રાહકો સાથે થતી ગડમથલ અને પોતાના પરિવાર વિશે જણાવતો. મનોજના ઘરનું વાતાવરણ કેવું છે, તેના માતા-પિતાનો સ્વભાવ કેવો છે તે બધું જ તે પાયલને વિગતવાર કહેતો. બીજી તરફ પાયલ પણ પોતાના ગામડાની વાતો, પોતાના ગરીબ પણ પ્રેમાળ પરિવાર વિશે, બાળપણની યાદો અને પોતાના સપનાઓ વિશે મનોજને નિઃસંકોચ કહેતી.
પાયલે એક રાત્રે મેસેજમાં લખ્યું: "મનોજભાઈ, મને ક્યારેક ડર લાગતો હતો કે હું આટલી કાળી છું, એક પગે ચાલવામાં તકલીફ છે, તો શહેરમાં મને કોઈ સમજી શકશે કે નહીં? પણ તમારી સાથે વાત કરીને મારો એ ડર સાવ ગાયબ થઈ ગયો છે."
મનોજે તરત જ જવાબ ટાઈપ કર્યો: "પાયલ, ચહેરાના રંગથી કે શરીરની ખામીથી માણસનું મૂલ્ય નથી અંકાતું. તારું મન સાફ છે, તું પરિશ્રમી છે અને તારી આંખોમાં સપનાઓ છે. મારા માટે એ જ સૌથી સુંદર છે. તારે ક્યારેય પોતાની જાતને કોઈનાથી ઓછી નહીં સમજવાની."
મનોજના આ શબ્દો વાંચીને પાયલની આંખો ભીની થઈ જતી. તેના માટે મનોજ માત્ર એક ઓળખીતો પુરુષ નહોતો રહ્યો પણ એક એવો સારો મિત્ર અને માર્ગદર્શક બની ગયો હતો જેના પર તે આંખ બંધ કરીને વિશ્વાસ કરી શકતી હતી.
રોજ રાત્રે મોડે સુધી ચાલતી આ વાતોથી બંને એકબીજાની ખૂબ નજીક આવી ગયા. કોઈ દિવસ જો મનોજનો મેસેજ આવવામાં મોડું થાય તો પાયલ વારંવાર પોતાનો ફોન જોયા કરતી. અને જો પાયલ વહેલી સુઈ જાય, તો મનોજને પણ કંઈક અધૂરું લાગતું.
ચેટિંગ કરતી વખતે બંને એકબીજા સાથે હસી-મજાક પણ કરતા. મનોજ પાયલને કોલેજના અભ્યાસમાં મદદ કરવાની ઓફર કરતો, તો પાયલ તેને ગામડાની દેશી વાતો કહેતી. રાત્રિના અંધકારમાં સ્ક્રીનની રોશનીમાં ચાલતો આ સંવાદ બંનેના હૃદયમાં એક અનોખી હૂંફ ભરી દેતો હતો.
આ રીતે દિવસો વિતતા ગયા અને મેસેજ દ્વારા થતી વાતોએ બંને વચ્ચે એક અનોખી, પવિત્ર અને ગાઢ મિત્રતાનો પાયો નાખી દીધો. હવે તેઓ માત્ર આકસ્મિક રીતે મળેલા બે અજાણ્યા લોકો નહોતા રહ્યા પરંતુ એકબીજાને સમજી શકે એવા મિત્રો બની ગયા હતા.
રોજ રાત્રે મેસેજમાં થતી વાતોને કારણે પાયલ અને મનોજ વચ્ચેની મિત્રતા દિન-પ્રતિદિન વધુ ગાઢ બની રહી હતી. એકબીજાના વિચારો, સુખ-દુઃખ અને નાની-મોટી વાતો શેર કરવી એ બંને માટે હવે એક આદત બની ગઈ હતી.
એક સાંજે મનોજે પાયલને મેસેજ કર્યો:
"પાયલ, તને વાંધો ના હોય તો આવતી કાલે સાંજે આપણે બજારમાં ખરીદી કરવા જઈએ? તારા માટે થોડા નવાં કપડાં અને સેન્ડલ લઈ લઈશું. તું કોલેજ જાય છે તો તારી પાસે સારા કપડાં હોવા જોઈએ."
પાયલે મેસેજ વાંચ્યો અને તેના દિલમાં એકસાથે કેટલાય વિચારો આવી ગયા. મનોજ પ્રત્યે તેના મનમાં ખૂબ માન અને લાગણી હતી, પણ તેની પોતાની શરમ અને સંકોચ આડા આવી રહ્યા હતા. તેને થયું કે તે એક ગામડાની સાવ ગરીબ ઘરની છોકરી છે, દેખાવે પણ બરાબર નથી અને લંગડાતી ચાલે ચાલે છે. મનોજ જેવા હેન્ડસમ અને સરકારી બેંકમાં નોકરી કરતા યુવાન સાથે મોલમાં કે જાહેર બજારમાં ફરવું તેને પોતાને જ બેચેન કરી રહ્યું હતું. તેને સતત એવો ડર લાગતો હતો કે કોલેજનું કોઈ જોઈ જાય તો શું વિચારશે અથવા તો પોતે મનોજ પર બોજ બની રહી છે.
તેણે શરમના કારણે બહાનું બનાવતા વળતો મેસેજ લખ્યો:
"ના મનોજભાઈ, ખૂબ ખૂબ આભાર. પણ કાલે મારે કોલેજનું એક બહુ મહત્વનું એસાઇનમેન્ટ પૂરું કરવાનું છે અને મારી તબિયત પણ થોડી નરમ છે. એટલે હું ખરીદી કરવા નહીં આવી શકું. તમે મારે લીધે હેરાન ના થાઓ."
મનોજ પાયલના આ બહાના પાછળ છુપાયેલી તેની શરમ અને સંકોચને બરાબર સમજી ગયો. તે જાણતો હતો કે પાયલ સીધી રીતે તેની પાસેથી વસ્તુ સ્વીકારવામાં કે તેની સાથે બહાર આવવામાં અચકાઈ રહી છે. પણ મનોજે મન બનાવી લીધું હતું.
બીજા દિવસે સાંજે, પાયલ પોતાના હોસ્ટેલના રૂમમાં બેસીને વાંચી રહી હતી. સાંજના આશરે સાતેક વાગ્યે તેના ફોન પર મનોજનો કોલ આવ્યો.
"હાય પાયલ, તું હોસ્ટેલના મેઇન ગેટ પાસે આવી શકીશ બે મિનિટ માટે?" મનોજે શાંતિથી પૂછ્યું.
પાયલ ચમકી "કેમ? તમે ક્યાં છો?"
"હું તારી હોસ્ટેલના ગેટ બહાર જ ઊભો છું. બસ બે મિનિટ માટે નીચે આવ."
પાયલે ઉતાવળે કપડાં સરખાં કર્યાં અને લંગડાતી ચાલે ધીમે ધીમે નીચે ગેટ તરફ ગઈ. ગેટ બહાર મનોજ પોતાની બાઇક પાસે ઊભો હતો. જીન્સ અને ટી-શર્ટમાં તે હંમેશાની જેમ એકદમ પહેલવાન જેવો અને આકર્ષક લાગી રહ્યો હતો.
પાયલ તેની પાસે પહોંચી અને સંકોચાઈને બોલી "તમે અહીં? કેમ ધક્કો ખાધો?"
મનોજે કશું જ બોલ્યા વગર બાઇક પર મૂકેલી બે મોટી ફેન્સી ગિફ્ટ બેગ ઉઠાવી અને પાયલના હાથમાં પકડાવી દીધી.
પાયલે આશ્ચર્યથી બેગ સામે જોયું. તેમાં બે-ત્રણ જોડી ખૂબ જ સુંદર અને કલરફુલ કુર્તીઓ હતી અને બીજી બેગમાં પાયલના પગમાં અનુકૂળ આવે તેવા હીલ વગરના, એકદમ આરામદાયક અને સુંદર સેન્ડલ હતા.
"આ... આ બધું શું છે મનોજભાઈ?" પાયલે આશ્ચર્ય અને ગભરાટ સાથે પૂછ્યું.
"તેં ના પાડી એટલે હું એકલો જ મોલમાં ગયો હતો. મને તારું માપ અને તારી પસંદગીનો અંદાજ હતો, એટલે તારા માટે આ થોડાં કપડાં અને ચાલવામાં અનુકૂળ રહે તેવા સેન્ડલ લઈ આવ્યો." મનોજે મધુર સ્મિત સાથે કહ્યું.
"પણ આટલું બધું મોંઘું... હું આ ન લઈ શકું. મેં તો કાલે તમને ના પાડી હતી ને!" પાયલની આંખોમાં પાણી આવી ગયા.
મનોજે પાયલની નજીક આવીને હળવા અવાજે કહ્યું "પાયલ, તું મને તારો સાચો મિત્ર માને છે ને? તું ના પાડીશ તો મને ખોટું લાગશે. આ કોઈ અહેસાન નથી, પણ મારા તરફથી એક નાની એવી ગિફ્ટ છે. તારા ચહેરા પરની ખુશી મારા માટે આ કપડાં કરતાં વધુ કિંમતી છે. તારે હવે ક્યારેય મારી સામે શરમાવાની કે અચકાવાની જરૂર નથી."
મનોજના આ મધુર અને લાગણીસભર શબ્દો સાંભળીને પાયલ પાસે ના પાડવાનું કોઈ કારણ ન રહ્યું. તેની આંખોમાંથી આંસુનું એક ટીપું સરી પડ્યું, પણ એ દુઃખનું નહીં પણ લાગણીનું હતું.
"સારું, હવે તું રૂમ પર જા અને આ પહેરીને મને ફોટો મોકલજે. અને હા, એસાઇનમેન્ટ પૂરું કરી લેજે!" મનોજે હસીને કહ્યું અને પોતાની બાઇક સ્ટાર્ટ કરીને નીકળી ગયો.
પાયલ બંને ગિફ્ટ બેગ પકડીને લંગડાતી ચાલે ખુશ થતી થતી પોતાના રૂમ તરફ પાછી ફરી.
જેવી તે રૂમમાં દાખલ થઈ, તેની બહેનપણી અને રૂમમેટ રિટાની નજર પાયલના હાથમાં રહેલી મોટી મોટી બ્રાન્ડેડ બેગ પર પડી. રિટા એકદમ ચંચળ અને મશ્કરા સ્વભાવની છોકરી હતી.
"ઓહો હો... પાયલ મેડમ! આ હાથમાં શું છે? અને આટલા બધા ખુશ કેમ દેખાઓ છો?" રિટાએ પાયલ પાસે આવીને થેલીઓ ખૂંચવી લેતાં પૂછ્યું.
પાયલે સંકોચથી કહ્યું, "કંઈ નહીં રિટા, એ તો બસ કપડાં અને સેન્ડલ છે."
રિટાએ બેગમાંથી કુર્તીઓ અને સેન્ડલ બહાર કાઢ્યા. "અરે વાહ! આ તો બહુ મોંઘા અને મસ્ત છે! પણ તું તો બજાર ગઈ નહોતી, તો આ બધું કોણ આપી ગયું?"
પાયલનો ચહેરો શરમથી લાલ થઈ ગયો. એણે નીચી નજર રાખીને કહ્યું, "એ... એ મનોજભાઈ આપી ગયા."
રિટા તરત જ બારી પાસે દોડી ગઈ અને નીચે જોયું. તેને બાઇક પર જતો હેન્ડસમ મનોજ દેખાઈ ગયો. રિટા આંખો પહોળી કરીને પાછી ફરી અને પાયલના ખભા પર હાથ મૂકીને મજાકના સુરમાં બોલી:
"અરે વાહ પાયલ! તું તો છૂપી રુસ્તમ નીકળી હોં! આટલો હેન્ડસમ, બોડીબિલ્ડર અને હિરો જેવો છોકરો તું ક્યાંથી પટાવી લાવી? અને તને તો જો... તારા માટે ખરીદી કરીને ઘરે ડિલિવરી આપવા પણ આવે છે! મને પણ આ સિક્રેટ ટ્રીક બતાવ કે આટલા સ્માર્ટ છોકરાને કઈ રીતે પટાવ્યો!"
રિટાની આવી મજાક ભરેલી વાત સાંભળીને પાયલ શરમથી પાણી પાણી થઈ ગઈ. તેણે પોતાનો ચહેરો બંને હાથમાં છુપાવી દીધો.
"એવું કંઈ નથી રિટા! તે બસ મારા સારા મિત્ર છે. મને મદદ કરે છે" પાયલે શરમાતાં શરમાતાં ખુલાસો આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"હા... હા... હું બધું સમજું છું! માત્ર મિત્ર હોય તે આવી મોંઘી ગિફ્ટ્સ અને આટલો પ્રેમ ના આપે. તારા નસીબ તો ખુલ્યા હોં પાયલ!" રિટાએ હસતાં હસતાં પાયલને ચીડવવાનું ચાલુ રાખ્યું.
તે રાત્રે પાયલે મનોજની આપેલી નવી કુર્તી પહેરીને અરીસા સામે પોતાને જોઈ. તેની આંખોમાં એક અલગ જ ચમક હતી. મનોજના આ પ્રેમે તેના મનમાંથી લઘુતાગ્રંથિ સાવ દૂર કરી દીધી હતી. તેણે નવા કપડામાં એક ફોટો પાડીને મનોજને મેસેજ કર્યો.
સામેથી મનોજનો તરત જ મેસેજ આવ્યો: "ખૂબ જ સુંદર લાગે છે, પાયલ."
એક તરફ રિટાની મીઠી મજાક અને બીજી તરફ મનોજનો અઢળક પ્રેમભરેલી ભેટ. પાયલનું હૃદય એક અનોખા રોમાંચ અને આનંદથી ભરાઈ ગયું હતું.
રિટાની મજાક અને મનોજ તરફથી મળેલી અણધારી ભેટ પછી પાયલના મનમાં એક અનોખી અનુભૂતિ જાગી હતી. તે જ્યારે પણ મનોજ આપેલી કુર્તી અને સેન્ડલ તરફ જોતી, ત્યારે તેના ચહેરા પર એક મીઠું સ્મિત આવી જતું. તેના મનમાંથી પોતાનો શ્યામ રંગ અને લંગડાતી ચાલનો સંકોચ ધીમે ધીમે ઓગળી રહ્યો હતો.
એ જ અઠવાડિયાની એક રાતે, દરરોજની જેમ પાયલ અને મનોજ વચ્ચે વોટ્સએપ પર ચેટિંગ શરૂ થયું.
પાયલે મેસેજ ટાઈપ કર્યો:
"મનોજભાઈ, આજે કોલેજમાં મેં તમે આપેલી પેલી ગુલાબી કુર્તી પહેરી હતી. મારી બધી બહેનપણીઓને એ ખૂબ ગમી."
મનોજે મેસેજ વાંચ્યો. તે થોડીવાર વિચારમાં પડી ગયો. પછી તેણે એક ઉંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના મનની વાત ટાઈપ કરી:
"પાયલ, મારે તને એક વાત કહેવી છે... જો તને વાંધો ન હોય તો."
પાયલે તરત જવાબ આપ્યો: "હા, બોલો ને મનોજભાઈ, શું વાત છે?"
મનોજે લખ્યું: "તું મને વારંવાર 'મનોજભાઈ' કહે છે... હવે મને એ સાંભળવું સારું નથી લાગતું. આપણે હવે માત્ર સામાન્ય ઓળખીતા નથી રહ્યા, પણ ખૂબ સારા મિત્રો બની ગયા છીએ. મિત્રતામાં આટલી ઔપચારિકતા અને 'ભાઈ' શબ્દનું અંતર ન હોવું જોઈએ. આજથી તું મને ફક્ત 'મનોજ' કહીને જ બોલાવ."
સ્ક્રીન પર આ મેસેજ વાંચીને પાયલના હાથ ક્ષણભર માટે અટકી ગયા. તેનો ચહેરો શરમથી લાલ થઈ ગયો અને હૃદયના ધબકારા વધી ગયા. ગામડાના વાતાવરણમાં ઉછરેલી પાયલ માટે પોતાનાથી ૩૨ વર્ષના, આટલા મોટા અને હેન્ડસમ પુરુષને સીધું નામ લઈને 'મનોજ' કહેવું ખૂબ સંકોચજનક હતું.
તેણે અચકાતા અચકાતા લખ્યું: "પણ... મનોજભાઈ, તમે મારાથી ઉંમરમાં મોટા છો, સરકારી બેંકમાં સારી નોકરી કરો છો અને મને તમારું નામ સીધું લેતા બહુ શરમ આવે છે. હું તમને નામથી કેવી રીતે બોલાવી શકું?"
મનોજે સામેથી હસતું ઈમોજી મોકલ્યું અને લખ્યું:
"પાયલ, ઉંમર કે હોદ્દો મિત્રતા વચ્ચે નથી આવતા. હું ઈચ્છું છું કે તું મારી સાથે મુક્તપણે વાત કરે. જ્યારે તું મને 'મનોજભાઈ' કહે છે ત્યારે આપણી વચ્ચે એક અદ્રશ્ય દીવાલ આવી જાય છે. પણ જ્યારે તું મને ફક્ત 'મનોજ' કહીશ, ત્યારે મને લાગશે કે તું મને સાચે જ મિત્ર માને છે. શું તું મારા માટે આટલું ન કરી શકે?"
મનોજના આ લાગણીસભર મેસેજે પાયલના દિલને સ્પર્શી લીધું. મનોજ તેની સાથેનો સંબંધ માત્ર દયા કે મદદ સુધી સીમિત નહોતો રાખવા માંગતો, પણ તેને પોતાના જીવનનો એક ખાસ હિસ્સો બનાવવા માંગતો હતો.
પાયલે ખૂબ જ સંકોચ સાથે, આંગળીઓ ધ્રૂજતી હતી છતાં ટાઈપ કર્યું:
"ઠીક છે... મનોજ."
મેસેજ સેન્ડ થતાં જ પાયલે પોતાનો ફોન છાતીએ લગાડી દીધો. તેણે જીવનમાં પહેલીવાર કોઈ પુરુષનું નામ આ રીતે પ્રેમ અને હકથી લીધું હતું.
બીજી તરફ મનોજના ચહેરા પર એક વિજયી સ્મિત આવી ગયું. તેણે તરત જ મેસેજ કર્યો:
"સાંભળવામાં બહુ જ મીઠું લાગ્યું, પાયલ! હવેથી ક્યારેય 'ભાઈ' શબ્દ યાદ ના આવવો જોઈએ."
એ રાત્રે બંને વચ્ચે મોડે સુધી વાતો ચાલતી રહી. હવે વાતચીતમાં એક અલગ જ મીઠાશ અને નિકટતા આવી ગઈ હતી. 'મનોજ' શબ્દ બોલતા જ પાયલના મનમાં મનોજ પ્રત્યેનો અધિકાર અને પ્રેમ વધુ ગાઢ બની ગયો.
પાયલ અઢાર વર્ષની એક ગામડાની, ગરીબ પરિવારની છોકરી હતી. તેનો બાંધો એકદમ પાતળો અને સૂકલકડી જેવો હતો, રંગે શ્યામ હતી. ગરીબી અને અભાવમાં ઉછરેલી પાયલના ચહેરા પર એક નિર્દોષતા અને સંકોચ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. બાળપણથી જ એક પગમાં સહેજ ખામી હોવાને કારણે તે લંગડાતી ચાલે ચાલતી હતી, જેના લીધે તેનામાં આત્મવિશ્વાસની થોડી કમી પણ રહેતી. પરંતુ આંખોમાં ભણવાનો અને કંઈક કરી બતાવવાનો ભારે ઉત્સાહ હતો. ગામડેથી નવી નવી એ શહેરમાં આવી હતી અને અહીંની એક સરકારી કોલેજમાં પ્રથમ વર્ષમાં પ્રવેશ મેળવીને ગર્લ્સ હોસ્ટેલમાં રહેતી હતી.
દર શનિવારે તે ગામડે પોતાના ઘરે જતી અને રવિવારે સાંજે કે સોમવારે સવારે પાછી શહેર આવી જતી. આજે પણ તે ગામડેથી પાછી હોસ્ટેલ જવા માટે બસમાં ચડી રહી હતી. બસ આવીને ઉભી રહી એટલે મુસાફરોની ભીડ દરવાજા પર જામી ગઈ. પાયલે પોતાની ભારે બેગ સરખી કરી અને ધીમે ધીમે લંગડાતી ચાલે બસના પગથિયાં તરફ આગળ વધી. લોકો એકબીજાને ધક્કા મારી રહ્યા હતા. પાયલે એક પગથિયું ચડવાનો પ્રયાસ કર્યો પણ ભારે બેગ અને ભીડના ધક્કાના કારણે તેનો પગ લપસ્યો.
"અરે... સંભાળીને!"
એક મજબૂત હાથ તરત જ પાયલની કોણી પાસે ટેકો બની ગયો. પાયલ પડતાં પડતાં રહી ગઈ. તેણે ઉપર નજર કરી તો એક ઉંચો, મજબૂત અને હેન્ડસમ યુવાન તેની પાછળ ઊભો હતો.
એ મનોજ હતો. ૩૨ વર્ષનો મનોજ એકદમ પહેલવાન જેવા બાંધાનો અને આકર્ષક વ્યક્તિત્વ ધરાવતો પુરુષ હતો. તે શહેરમાં જ એક સરકારી બેંકમાં ક્લાર્ક તરીકે નોકરી કરતો હતો અને પોતાના માતા-પિતા સાથે રહેતો હતો. મનોજ કોઈ કામકાજ અર્થે બાજુના ગામડે ગયો હતો અને પાછો શહેર તરફ ફરી રહ્યો હતો.
"તમને વાગ્યું તો નથી ને?" મનોજે ચિંતાભર્યા અવાજે પૂછ્યું.
"ના... આભાર" પાયલે નીચી નજરે અને સંકોચાઈને કહ્યું.
"લાવો, તમારી બેગ મને આપી દો. આટલી ભીડમાં તમારાથી નહીં ઊંચકાય" મનોજે સહજતાથી પાયલના હાથમાંથી ભારે થેલો લઈ લીધો અને તેને બસની અંદર ચડવામાં મદદ કરી.
બસમાં ખાસ્સી ભીડ હતી પણ સદનસીબે પાછળની એક સીટ પર બે બેસવાની જગ્યા ખાલી હતી. મનોજે પાયલને બારી પાસેની સીટ પર બેસાડી અને બેગ ઉપરના રેકમાં મૂકી દીધી. પછી તે પોતે પણ પાયલની બાજુની સીટ પર બેસી ગયો.
પાયલ સહેજ અસહજ થઈ ગઈ. તેના માટે આટલા યુવાન અને હેન્ડસમ પુરુષની બાજુમાં બેસવું નવું હતું. વળી પોતાના શ્યામ રંગ અને અપંગતાને કારણે તે હંમેશા અજાણ્યા લોકોથી થોડી દૂર રહેવાનો પ્રયત્ન કરતી. પણ મનોજના ચહેરા પર કોઈ અહંકાર નહોતો, ફક્ત એક નિર્દોષ સ્મિત હતું.
બસ ઉપડી. પવનની લહેરખીઓ બારીમાંથી અંદર આવવા લાગી. થોડીવાર બંને વચ્ચે મૌન રહ્યું. આખરે મનોજે જ વાતચીતની શરૂઆત કરી.
"તમે રોજ આ બસમાં અપડાઉન કરો છો?" મનોજે પૂછ્યું.
"ના, દર શનિ-રવિ ઘરે જાઉં છું. હું અહીં શહેરની ગર્લ્સ હોસ્ટેલમાં રહું છું" પાયલે ધીમા અવાજે જવાબ આપ્યો.
"અરે વાહ! ભણો છો કે નોકરી કરો છો?"
"હું કોલેજના પહેલા વર્ષમાં છું... આર્ટ્સ રાખ્યું છે" પાયલે પોતાના હાથની આંગળીઓ સંકોચથી મરોડતાં કહ્યું.
"ખૂબ સરસ! મારું નામ મનોજ છે. હું સરકારી બેંકમાં ક્લાર્ક છું. તમે કયા ગામનાં છો?"
પાયલે પોતાના ગામનું નામ કહ્યું અને પોતાનો પરિચય આપ્યો. મનોજે તેની સાથે ખૂબ સામાન્ય અને વિનમ્ર રીતે વાતચીત ચાલુ રાખી. તેણે પાયલને તેની હોસ્ટેલ વિશે, અભ્યાસ વિશે અને શહેરના અનુભવ વિશે પૂછ્યું. પાયલને ધીમે ધીમે સમજાવા લાગ્યું કે મનોજ બિલકુલ ઘમંડી નથી, પણ ખૂબ જ માયાળુ માણસ છે. મનોજની સહજ વાતચીતને કારણે પાયલનો સંકોચ પણ ધીમે ધીમે દૂર થવા લાગ્યો.
"તમને શહેરમાં કોઈ તકલીફ પડે તો ચોક્કસ જણાવજો. હું આ જ શહેરનો છું અને મારા મમ્મી-પપ્પા સાથે જ રહું છું" મનોજે હસીને કહ્યું.
વાતો વાતોમાં બે કલાક ક્યાં નીકળી ગયા તેની ખબર જ ન પડી. શહેરનું બસ સ્ટેન્ડ આવી ગયું. બસ ઉભી રહી એટલે મનોજે ફરીથી પાયલની બેગ નીચે ઉતારી આપી.
બંને બસમાંથી નીચે ઉતર્યા. પાયલે લંગડાતા પગે ચાલવાનું શરૂ કર્યું. મનોજ તેની બાજુમાં જ ધીમી ગતિએ ચાલવા લાગ્યો જેથી પાયલને એકલું ન લાગે કે પોતે પાછળ રહી જાય છે. મનોજની આ સંવેદનશીલતા પાયલના હૃદયને સ્પર્શી ગઈ.
"સારું પાયલ, હવે હું નીકળું. હોસ્ટેલ જવા માટે રિક્ષા મળી જશે ને?" મનોજે પૂછ્યું.
"હા, અહીંથી નજીક જ છે. રિક્ષા મળી જશે. તમારો ખૂબ ખૂબ આભાર મદદ માટે" પાયલે કહ્યું.
"એમાં આભાર શાનો? અરે હા, જો તમને વાંધો ન હોય તો આપણે નંબર એક્સચેન્જ કરી શકીએ? ક્યારેક શહેરમાં કોઈ કામ હોય કે બેંક લગતી મદદની જરૂર હોય તો તમે મને ફોન કરી શકો છો" મનોજે પોતાનો મોબાઈલ કાઢતાં કહ્યું.
પાયલ ક્ષણભર માટે ખચકાઈ. તેણે ક્યારેય કોઈ અજાણ્યા છોકરાને પોતાનો નંબર આપ્યો નહોતો. પરંતુ મનોજનો સ્વભાવ અને તેની મદદ કરવાની વૃત્તિ જોઈને તેને વિશ્વાસ બેઠો. પાયલે પોતાનો નંબર મનોજને આપ્યો અને મનોજે પોતાના નંબર પરથી પાયલના ફોન પર મિસ્ડ કોલ કર્યો.
"આ મારો નંબર છે. સેવ કરી લેજો" મનોજે સ્મિત સાથે કહ્યું.
"જી, ચોક્કસ" પાયલે કહ્યું.
બંનેએ એકબીજાને આવજો કહ્યું. પાયલ રિક્ષા તરફ આગળ વધી ગઈ અને મનોજ પોતાની બાઇક તરફ ચાલ્યો ગયો.
તે રાત્રે હોસ્ટેલના રૂમમાં પથારીમાં સૂતા સૂતા પાયલના મગજમાં મનોજ ચહેરો જ ઘૂમતો રહ્યો. કોઈ અજાણ્યા વ્યક્તિએ તેની સાથે આટલા માન અને પ્રેમથી વાત કરી હતી, જે તેના માટે એક નવો જ અનુભવ હતો. બીજી તરફ મનોજને પણ પાયલની સરળતા અને નિર્દોષતા યાદ આવી રહી હતી.
આ આકસ્મિક મુલાકાતે જાણે અજાણે બંનેના જીવનમાં એક નવા સંબંધનું બીજ વાવી દીધું હતું.
પાયલ અને મનોજના જીવનમાં એક નવો મોડ આવી ગયો હતો. હવે બંને વચ્ચેનો શરૂઆતનો સંકોચ સાવ ઓગળી ગયો હતો. હોસ્ટેલના ચોક્કસ નિયમો અને મનોજની બેંકની દિવસભરની વ્યસ્તતાને કારણે દિવસે વાતો થવી શક્ય નહોતી પણ રાતનો સમય બંને માટે ખાસ બની ગયો હતો.
દરરોજ રાત્રે સાડા નવ-દસ વાગ્યે, જ્યારે પાયલ પોતાના હોસ્ટેલના રૂમમાં અભ્યાસ પૂરો કરીને પથારીમાં જતી અને મનોજ પણ પોતાના રૂમમાં નિરાંતે બેસતો ત્યારે બંને વચ્ચે વોટ્સએપ પર મેસેજનો સિલસિલો શરૂ થતો.
મેસેજની શરૂઆત હંમેશાં મનોજના એક સાદા પ્રશ્નથી થતી:
"કેમ છે, પાયલ? આજે કોલેજમાં દિવસ કેવો રહ્યો?"
પાયલ પણ તરત જ જવાબ આપતી: "એકદમ સરસ મનોજભાઈ.... આજે તો પ્રોફેસરે મારા એસાઇનમેન્ટના ખૂબ વખાણ કર્યાં."
ધીમે ધીમે આ વાતો માત્ર "કેમ છો" કે "શું કરો છો" સુધી સીમિત ન રહી. રાત્રિના એ શાંત વાતાવરણમાં બંને એકબીજા સાથે પોતાના દિલની વાતો શેર કરવા લાગ્યા.
મનોજ પાયલને પોતાના બેંકના કામકાજ, ગ્રાહકો સાથે થતી ગડમથલ અને પોતાના પરિવાર વિશે જણાવતો. મનોજના ઘરનું વાતાવરણ કેવું છે, તેના માતા-પિતાનો સ્વભાવ કેવો છે તે બધું જ તે પાયલને વિગતવાર કહેતો. બીજી તરફ પાયલ પણ પોતાના ગામડાની વાતો, પોતાના ગરીબ પણ પ્રેમાળ પરિવાર વિશે, બાળપણની યાદો અને પોતાના સપનાઓ વિશે મનોજને નિઃસંકોચ કહેતી.
પાયલે એક રાત્રે મેસેજમાં લખ્યું: "મનોજભાઈ, મને ક્યારેક ડર લાગતો હતો કે હું આટલી કાળી છું, એક પગે ચાલવામાં તકલીફ છે, તો શહેરમાં મને કોઈ સમજી શકશે કે નહીં? પણ તમારી સાથે વાત કરીને મારો એ ડર સાવ ગાયબ થઈ ગયો છે."
મનોજે તરત જ જવાબ ટાઈપ કર્યો: "પાયલ, ચહેરાના રંગથી કે શરીરની ખામીથી માણસનું મૂલ્ય નથી અંકાતું. તારું મન સાફ છે, તું પરિશ્રમી છે અને તારી આંખોમાં સપનાઓ છે. મારા માટે એ જ સૌથી સુંદર છે. તારે ક્યારેય પોતાની જાતને કોઈનાથી ઓછી નહીં સમજવાની."
મનોજના આ શબ્દો વાંચીને પાયલની આંખો ભીની થઈ જતી. તેના માટે મનોજ માત્ર એક ઓળખીતો પુરુષ નહોતો રહ્યો પણ એક એવો સારો મિત્ર અને માર્ગદર્શક બની ગયો હતો જેના પર તે આંખ બંધ કરીને વિશ્વાસ કરી શકતી હતી.
રોજ રાત્રે મોડે સુધી ચાલતી આ વાતોથી બંને એકબીજાની ખૂબ નજીક આવી ગયા. કોઈ દિવસ જો મનોજનો મેસેજ આવવામાં મોડું થાય તો પાયલ વારંવાર પોતાનો ફોન જોયા કરતી. અને જો પાયલ વહેલી સુઈ જાય, તો મનોજને પણ કંઈક અધૂરું લાગતું.
ચેટિંગ કરતી વખતે બંને એકબીજા સાથે હસી-મજાક પણ કરતા. મનોજ પાયલને કોલેજના અભ્યાસમાં મદદ કરવાની ઓફર કરતો, તો પાયલ તેને ગામડાની દેશી વાતો કહેતી. રાત્રિના અંધકારમાં સ્ક્રીનની રોશનીમાં ચાલતો આ સંવાદ બંનેના હૃદયમાં એક અનોખી હૂંફ ભરી દેતો હતો.
આ રીતે દિવસો વિતતા ગયા અને મેસેજ દ્વારા થતી વાતોએ બંને વચ્ચે એક અનોખી, પવિત્ર અને ગાઢ મિત્રતાનો પાયો નાખી દીધો. હવે તેઓ માત્ર આકસ્મિક રીતે મળેલા બે અજાણ્યા લોકો નહોતા રહ્યા પરંતુ એકબીજાને સમજી શકે એવા મિત્રો બની ગયા હતા.
રોજ રાત્રે મેસેજમાં થતી વાતોને કારણે પાયલ અને મનોજ વચ્ચેની મિત્રતા દિન-પ્રતિદિન વધુ ગાઢ બની રહી હતી. એકબીજાના વિચારો, સુખ-દુઃખ અને નાની-મોટી વાતો શેર કરવી એ બંને માટે હવે એક આદત બની ગઈ હતી.
એક સાંજે મનોજે પાયલને મેસેજ કર્યો:
"પાયલ, તને વાંધો ના હોય તો આવતી કાલે સાંજે આપણે બજારમાં ખરીદી કરવા જઈએ? તારા માટે થોડા નવાં કપડાં અને સેન્ડલ લઈ લઈશું. તું કોલેજ જાય છે તો તારી પાસે સારા કપડાં હોવા જોઈએ."
પાયલે મેસેજ વાંચ્યો અને તેના દિલમાં એકસાથે કેટલાય વિચારો આવી ગયા. મનોજ પ્રત્યે તેના મનમાં ખૂબ માન અને લાગણી હતી, પણ તેની પોતાની શરમ અને સંકોચ આડા આવી રહ્યા હતા. તેને થયું કે તે એક ગામડાની સાવ ગરીબ ઘરની છોકરી છે, દેખાવે પણ બરાબર નથી અને લંગડાતી ચાલે ચાલે છે. મનોજ જેવા હેન્ડસમ અને સરકારી બેંકમાં નોકરી કરતા યુવાન સાથે મોલમાં કે જાહેર બજારમાં ફરવું તેને પોતાને જ બેચેન કરી રહ્યું હતું. તેને સતત એવો ડર લાગતો હતો કે કોલેજનું કોઈ જોઈ જાય તો શું વિચારશે અથવા તો પોતે મનોજ પર બોજ બની રહી છે.
તેણે શરમના કારણે બહાનું બનાવતા વળતો મેસેજ લખ્યો:
"ના મનોજભાઈ, ખૂબ ખૂબ આભાર. પણ કાલે મારે કોલેજનું એક બહુ મહત્વનું એસાઇનમેન્ટ પૂરું કરવાનું છે અને મારી તબિયત પણ થોડી નરમ છે. એટલે હું ખરીદી કરવા નહીં આવી શકું. તમે મારે લીધે હેરાન ના થાઓ."
મનોજ પાયલના આ બહાના પાછળ છુપાયેલી તેની શરમ અને સંકોચને બરાબર સમજી ગયો. તે જાણતો હતો કે પાયલ સીધી રીતે તેની પાસેથી વસ્તુ સ્વીકારવામાં કે તેની સાથે બહાર આવવામાં અચકાઈ રહી છે. પણ મનોજે મન બનાવી લીધું હતું.
બીજા દિવસે સાંજે, પાયલ પોતાના હોસ્ટેલના રૂમમાં બેસીને વાંચી રહી હતી. સાંજના આશરે સાતેક વાગ્યે તેના ફોન પર મનોજનો કોલ આવ્યો.
"હાય પાયલ, તું હોસ્ટેલના મેઇન ગેટ પાસે આવી શકીશ બે મિનિટ માટે?" મનોજે શાંતિથી પૂછ્યું.
પાયલ ચમકી "કેમ? તમે ક્યાં છો?"
"હું તારી હોસ્ટેલના ગેટ બહાર જ ઊભો છું. બસ બે મિનિટ માટે નીચે આવ."
પાયલે ઉતાવળે કપડાં સરખાં કર્યાં અને લંગડાતી ચાલે ધીમે ધીમે નીચે ગેટ તરફ ગઈ. ગેટ બહાર મનોજ પોતાની બાઇક પાસે ઊભો હતો. જીન્સ અને ટી-શર્ટમાં તે હંમેશાની જેમ એકદમ પહેલવાન જેવો અને આકર્ષક લાગી રહ્યો હતો.
પાયલ તેની પાસે પહોંચી અને સંકોચાઈને બોલી "તમે અહીં? કેમ ધક્કો ખાધો?"
મનોજે કશું જ બોલ્યા વગર બાઇક પર મૂકેલી બે મોટી ફેન્સી ગિફ્ટ બેગ ઉઠાવી અને પાયલના હાથમાં પકડાવી દીધી.
પાયલે આશ્ચર્યથી બેગ સામે જોયું. તેમાં બે-ત્રણ જોડી ખૂબ જ સુંદર અને કલરફુલ કુર્તીઓ હતી અને બીજી બેગમાં પાયલના પગમાં અનુકૂળ આવે તેવા હીલ વગરના, એકદમ આરામદાયક અને સુંદર સેન્ડલ હતા.
"આ... આ બધું શું છે મનોજભાઈ?" પાયલે આશ્ચર્ય અને ગભરાટ સાથે પૂછ્યું.
"તેં ના પાડી એટલે હું એકલો જ મોલમાં ગયો હતો. મને તારું માપ અને તારી પસંદગીનો અંદાજ હતો, એટલે તારા માટે આ થોડાં કપડાં અને ચાલવામાં અનુકૂળ રહે તેવા સેન્ડલ લઈ આવ્યો." મનોજે મધુર સ્મિત સાથે કહ્યું.
"પણ આટલું બધું મોંઘું... હું આ ન લઈ શકું. મેં તો કાલે તમને ના પાડી હતી ને!" પાયલની આંખોમાં પાણી આવી ગયા.
મનોજે પાયલની નજીક આવીને હળવા અવાજે કહ્યું "પાયલ, તું મને તારો સાચો મિત્ર માને છે ને? તું ના પાડીશ તો મને ખોટું લાગશે. આ કોઈ અહેસાન નથી, પણ મારા તરફથી એક નાની એવી ગિફ્ટ છે. તારા ચહેરા પરની ખુશી મારા માટે આ કપડાં કરતાં વધુ કિંમતી છે. તારે હવે ક્યારેય મારી સામે શરમાવાની કે અચકાવાની જરૂર નથી."
મનોજના આ મધુર અને લાગણીસભર શબ્દો સાંભળીને પાયલ પાસે ના પાડવાનું કોઈ કારણ ન રહ્યું. તેની આંખોમાંથી આંસુનું એક ટીપું સરી પડ્યું, પણ એ દુઃખનું નહીં પણ લાગણીનું હતું.
"સારું, હવે તું રૂમ પર જા અને આ પહેરીને મને ફોટો મોકલજે. અને હા, એસાઇનમેન્ટ પૂરું કરી લેજે!" મનોજે હસીને કહ્યું અને પોતાની બાઇક સ્ટાર્ટ કરીને નીકળી ગયો.
પાયલ બંને ગિફ્ટ બેગ પકડીને લંગડાતી ચાલે ખુશ થતી થતી પોતાના રૂમ તરફ પાછી ફરી.
જેવી તે રૂમમાં દાખલ થઈ, તેની બહેનપણી અને રૂમમેટ રિટાની નજર પાયલના હાથમાં રહેલી મોટી મોટી બ્રાન્ડેડ બેગ પર પડી. રિટા એકદમ ચંચળ અને મશ્કરા સ્વભાવની છોકરી હતી.
"ઓહો હો... પાયલ મેડમ! આ હાથમાં શું છે? અને આટલા બધા ખુશ કેમ દેખાઓ છો?" રિટાએ પાયલ પાસે આવીને થેલીઓ ખૂંચવી લેતાં પૂછ્યું.
પાયલે સંકોચથી કહ્યું, "કંઈ નહીં રિટા, એ તો બસ કપડાં અને સેન્ડલ છે."
રિટાએ બેગમાંથી કુર્તીઓ અને સેન્ડલ બહાર કાઢ્યા. "અરે વાહ! આ તો બહુ મોંઘા અને મસ્ત છે! પણ તું તો બજાર ગઈ નહોતી, તો આ બધું કોણ આપી ગયું?"
પાયલનો ચહેરો શરમથી લાલ થઈ ગયો. એણે નીચી નજર રાખીને કહ્યું, "એ... એ મનોજભાઈ આપી ગયા."
રિટા તરત જ બારી પાસે દોડી ગઈ અને નીચે જોયું. તેને બાઇક પર જતો હેન્ડસમ મનોજ દેખાઈ ગયો. રિટા આંખો પહોળી કરીને પાછી ફરી અને પાયલના ખભા પર હાથ મૂકીને મજાકના સુરમાં બોલી:
"અરે વાહ પાયલ! તું તો છૂપી રુસ્તમ નીકળી હોં! આટલો હેન્ડસમ, બોડીબિલ્ડર અને હિરો જેવો છોકરો તું ક્યાંથી પટાવી લાવી? અને તને તો જો... તારા માટે ખરીદી કરીને ઘરે ડિલિવરી આપવા પણ આવે છે! મને પણ આ સિક્રેટ ટ્રીક બતાવ કે આટલા સ્માર્ટ છોકરાને કઈ રીતે પટાવ્યો!"
રિટાની આવી મજાક ભરેલી વાત સાંભળીને પાયલ શરમથી પાણી પાણી થઈ ગઈ. તેણે પોતાનો ચહેરો બંને હાથમાં છુપાવી દીધો.
"એવું કંઈ નથી રિટા! તે બસ મારા સારા મિત્ર છે. મને મદદ કરે છે" પાયલે શરમાતાં શરમાતાં ખુલાસો આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"હા... હા... હું બધું સમજું છું! માત્ર મિત્ર હોય તે આવી મોંઘી ગિફ્ટ્સ અને આટલો પ્રેમ ના આપે. તારા નસીબ તો ખુલ્યા હોં પાયલ!" રિટાએ હસતાં હસતાં પાયલને ચીડવવાનું ચાલુ રાખ્યું.
તે રાત્રે પાયલે મનોજની આપેલી નવી કુર્તી પહેરીને અરીસા સામે પોતાને જોઈ. તેની આંખોમાં એક અલગ જ ચમક હતી. મનોજના આ પ્રેમે તેના મનમાંથી લઘુતાગ્રંથિ સાવ દૂર કરી દીધી હતી. તેણે નવા કપડામાં એક ફોટો પાડીને મનોજને મેસેજ કર્યો.
સામેથી મનોજનો તરત જ મેસેજ આવ્યો: "ખૂબ જ સુંદર લાગે છે, પાયલ."
એક તરફ રિટાની મીઠી મજાક અને બીજી તરફ મનોજનો અઢળક પ્રેમભરેલી ભેટ. પાયલનું હૃદય એક અનોખા રોમાંચ અને આનંદથી ભરાઈ ગયું હતું.
રિટાની મજાક અને મનોજ તરફથી મળેલી અણધારી ભેટ પછી પાયલના મનમાં એક અનોખી અનુભૂતિ જાગી હતી. તે જ્યારે પણ મનોજ આપેલી કુર્તી અને સેન્ડલ તરફ જોતી, ત્યારે તેના ચહેરા પર એક મીઠું સ્મિત આવી જતું. તેના મનમાંથી પોતાનો શ્યામ રંગ અને લંગડાતી ચાલનો સંકોચ ધીમે ધીમે ઓગળી રહ્યો હતો.
એ જ અઠવાડિયાની એક રાતે, દરરોજની જેમ પાયલ અને મનોજ વચ્ચે વોટ્સએપ પર ચેટિંગ શરૂ થયું.
પાયલે મેસેજ ટાઈપ કર્યો:
"મનોજભાઈ, આજે કોલેજમાં મેં તમે આપેલી પેલી ગુલાબી કુર્તી પહેરી હતી. મારી બધી બહેનપણીઓને એ ખૂબ ગમી."
મનોજે મેસેજ વાંચ્યો. તે થોડીવાર વિચારમાં પડી ગયો. પછી તેણે એક ઉંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના મનની વાત ટાઈપ કરી:
"પાયલ, મારે તને એક વાત કહેવી છે... જો તને વાંધો ન હોય તો."
પાયલે તરત જવાબ આપ્યો: "હા, બોલો ને મનોજભાઈ, શું વાત છે?"
મનોજે લખ્યું: "તું મને વારંવાર 'મનોજભાઈ' કહે છે... હવે મને એ સાંભળવું સારું નથી લાગતું. આપણે હવે માત્ર સામાન્ય ઓળખીતા નથી રહ્યા, પણ ખૂબ સારા મિત્રો બની ગયા છીએ. મિત્રતામાં આટલી ઔપચારિકતા અને 'ભાઈ' શબ્દનું અંતર ન હોવું જોઈએ. આજથી તું મને ફક્ત 'મનોજ' કહીને જ બોલાવ."
સ્ક્રીન પર આ મેસેજ વાંચીને પાયલના હાથ ક્ષણભર માટે અટકી ગયા. તેનો ચહેરો શરમથી લાલ થઈ ગયો અને હૃદયના ધબકારા વધી ગયા. ગામડાના વાતાવરણમાં ઉછરેલી પાયલ માટે પોતાનાથી ૩૨ વર્ષના, આટલા મોટા અને હેન્ડસમ પુરુષને સીધું નામ લઈને 'મનોજ' કહેવું ખૂબ સંકોચજનક હતું.
તેણે અચકાતા અચકાતા લખ્યું: "પણ... મનોજભાઈ, તમે મારાથી ઉંમરમાં મોટા છો, સરકારી બેંકમાં સારી નોકરી કરો છો અને મને તમારું નામ સીધું લેતા બહુ શરમ આવે છે. હું તમને નામથી કેવી રીતે બોલાવી શકું?"
મનોજે સામેથી હસતું ઈમોજી મોકલ્યું અને લખ્યું:
"પાયલ, ઉંમર કે હોદ્દો મિત્રતા વચ્ચે નથી આવતા. હું ઈચ્છું છું કે તું મારી સાથે મુક્તપણે વાત કરે. જ્યારે તું મને 'મનોજભાઈ' કહે છે ત્યારે આપણી વચ્ચે એક અદ્રશ્ય દીવાલ આવી જાય છે. પણ જ્યારે તું મને ફક્ત 'મનોજ' કહીશ, ત્યારે મને લાગશે કે તું મને સાચે જ મિત્ર માને છે. શું તું મારા માટે આટલું ન કરી શકે?"
મનોજના આ લાગણીસભર મેસેજે પાયલના દિલને સ્પર્શી લીધું. મનોજ તેની સાથેનો સંબંધ માત્ર દયા કે મદદ સુધી સીમિત નહોતો રાખવા માંગતો, પણ તેને પોતાના જીવનનો એક ખાસ હિસ્સો બનાવવા માંગતો હતો.
પાયલે ખૂબ જ સંકોચ સાથે, આંગળીઓ ધ્રૂજતી હતી છતાં ટાઈપ કર્યું:
"ઠીક છે... મનોજ."
મેસેજ સેન્ડ થતાં જ પાયલે પોતાનો ફોન છાતીએ લગાડી દીધો. તેણે જીવનમાં પહેલીવાર કોઈ પુરુષનું નામ આ રીતે પ્રેમ અને હકથી લીધું હતું.
બીજી તરફ મનોજના ચહેરા પર એક વિજયી સ્મિત આવી ગયું. તેણે તરત જ મેસેજ કર્યો:
"સાંભળવામાં બહુ જ મીઠું લાગ્યું, પાયલ! હવેથી ક્યારેય 'ભાઈ' શબ્દ યાદ ના આવવો જોઈએ."
એ રાત્રે બંને વચ્ચે મોડે સુધી વાતો ચાલતી રહી. હવે વાતચીતમાં એક અલગ જ મીઠાશ અને નિકટતા આવી ગઈ હતી. 'મનોજ' શબ્દ બોલતા જ પાયલના મનમાં મનોજ પ્રત્યેનો અધિકાર અને પ્રેમ વધુ ગાઢ બની ગયો.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)