Adultery કાંતા

[SexyHansaKaki]

ગરીબીનું જીવન પણ એક અજીબ પરીક્ષા હોય છે, જ્યાં માણસને દરરોજ પોતાની ગરિમા અને પેટની ભૂખ વચ્ચે એક અદ્રશ્ય યુદ્ધ લડવું પડે છે. શહેરના એક છેવાડે આવેલી વિશાળ કાપડની મિલો અને ફેક્ટરીઓની ધુમાડા કાઢતી ચીમનીઓથી થોડે જ દૂર એક ઝૂંપડપટ્ટી આવેલી હતી. પતરાંના છાપરાં, ઈંટોના અધકચરા ચણતરવાળા નાના-નાના ઓરડા, સાંકડી અને કાદવ-કીચડવાળી ગલીઓ અને ઉનાળામાં અસહ્ય બફારો તથા ચોમાસામાં છત પરથી ટપકતું પાણી, આ જ એ ઝૂંપડપટ્ટીની કડવી વાસ્તવિકતા હતી.

આ જ ઝૂંપડપટ્ટીના એક ખૂણામાં આવેલા નાના પતરાના મકાનમાં ૪૮ વર્ષના કાંતાબેન પોતાના વૃદ્ધ મા-બાપ સાથે રહેતાં હતાં.
કાંતાનું જીવન કોઈ મોટી આશાઓ કે સ્વપ્નોનું ઉદ્યાન નહોતું, પણ શ્રમ અને મર્યાદાની એક શાંત સરવાણી હતું. પાંચ વર્ષ પહેલાં એમના પતિનું અચાનક અવસાન થયું હતું. લાંબા સમયથી ડાયાબિટીસની બીમારી હતી. ગરીબીના કારણે યોગ્ય ઈલાજ, સારા ડોક્ટરની ફી અને મોંઘી દવાઓ સમયસર ન મળી શકી. ડાયાબિટીસ ગંગાજળ જેવા માણસના શરીરને અંદરથી કોરી ખાતો ગયો અને એક દિવસ કાંતાના માથા પરથી સુહાગનું છત્ર છીનવાઈ ગયું. પતિના અવસાન પછી કાંતા પર જાણે આકાશ તૂટી પડ્યું હતું, પરંતુ રડવાનો કે શોક મનાવવાનો સમય પણ આ ગરીબી આપતી નથી. ઘરમાં રહેલા વૃદ્ધ મા-બાપની જવાબદારી કાંતાના ખભા પર આવી પડી.

કાંતાની ઉંમર ૪૮ વર્ષની હતી, પણ કુદરતે એને એવું રૂપ અને તેજ આપ્યાં હતાં કે એ ઉંમર માત્ર કાગળ પરની સંખ્યા બની રહી હતી. ગોરો વાન, તીખા નયન-નક્શ, લાંબા કાળા વાળ અને સંસ્કારની એક એવી પ્રભા એના ચહેરા પર હતી કે કોઈ પણ તેને જોઈને મોહિત થઈ જાય. પરંતુ કાંતા માટે આ રૂપ કોઈ વરદાન નહીં પણ એક ભારે અસુરક્ષાનું કારણ હતું. ગરીબી અને રૂપનો સંગમ ઘણીવાર સ્ત્રી માટે શ્રાપ બની જતો હોય છે.

ઝૂંપડપટ્ટીના નવરા બેઠેલા પુરુષો હોય, રસ્તા પરથી પસાર થતા આવારા છોકરાઓ હોય કે પછી જે ફેક્ટરીમાં એ કામ કરતી હતી ત્યાંના કામદારો, ઘણા લોકોની ગંદી અને નગુણી નજરો કાંતા પર સતત મંડરાતી રહેતી. પણ કાંતા પોતાના ચરિત્રની બાબતમાં પહાડ જેવી અટલ હતી. એણે હંમેશા પોતાની મર્યાદા, સાડીનો પાલવ અને નજરોને નીચી રાખીને જ પોતાનું રક્ષણ કર્યું હતું. એ કોઈની સામે બિનજરૂરી હસતી નહીં, કોઈની સાથે વધારાની વાતો કરતી નહીં અને કામ પૂરતું કામ રાખીને સન્માનપૂર્વક જીવતી.

ઘરના ગુજારા માટે કાંતા નજીક જ આવેલી એક મોટી કાપડની ફેક્ટરીમાં સાફસફાઈનું કામ કરતી હતી. સવારે પાંચ વાગ્યે ઉઠીને ઘરનું બધું કામ પતાવવું, મા-બાપ માટે રસોઈ બનાવવી અને સાડા આઠ વાગ્યા સુધીમાં ફેક્ટરીએ પહોંચી જવું, આ જ એની દિનચર્યા હતી. ફેક્ટરીમાં રૂના નાના રજકણો અને ઉડતી ધૂળ વચ્ચે આખો દિવસ સાવરણી અને પોતાં લઈને કાંતા પરસેવો પાડતી. આટલી સખત મજૂરી કર્યા પછી મહિને જે નાનકડો પગાર મળતો, એનાથી ઘરનો ખર્ચો માંડ માંડ પૂરો થતો.

કાંતાના પિતા ધનજીની ઉંમર એંસી વટાવી ચૂકી હતી. આટલી પાકી ઉંમરે, જ્યારે શરીરમાં ધ્રુજારી આવવા લાગે અને આંખોથી ઝાંખપ દેખાવા લાગે, ત્યારે પણ ધનજી એક સોસાયટીમાં રાતે વોચમેન તરીકે કામ કરતા હતા. રાત્રે હાથમાં લાકડી અને બેટરી લઈને આખી રાત જાગવું, સીટી વગાડવી અને અમીરોના બંગલાઓની રખેવાળી કરવી, આટલી ઉંમરે કામ કરવાનો તેમને કોઈ શોખ નહોતો, પણ એકલી કાંતા પર ઘરનો બધો બોજ ન પડે એટલા માટે એ પોતાના ઘરડા શરીરને ઢસડીને પણ કામ પર જતા.

કાંતાની માતા લીલાબેન ઉંમરના કારણે ખૂબ અશક્ત થઈ ગયા હતાં. ગોઠણના અસહ્ય દુખાવાના કારણે એમની ચાલવા અને ફરવાની શક્તિ સાવ ઓછી ગઈ હતી. ઘરનાં નાનાં-મોટાં કામમાં કાંતાની મદદ કરવી અને પછી ઘરમાં એક ખાટલા પર બેસી રહેવું અને દિવસભર દીકરી તથા પતિના ઘર પાછા ફરવાની રાહ જોવી. ઘરમાં જૂના સામાન અને જૂના વાસણો વચ્ચે ગરીબી પોતાના પગ પસારીને બેઠી હતી.

બે સાવ નાના નાના ઓરડા હતા, જે જમવા, ઉંઘવા અને બેસવા માટે વપરાતા. પતરાની છત હોવાથી ઉનાળામાં આ ઓરડો ભઠ્ઠીની જેમ તપતો અને ચોમાસામાં છત પરથી પાણી ટપકતું ત્યારે વાસણો મૂકીને પાણી ઝીલવું પડતું. છતાં આ ગરીબ પરિવારમાં એક અનોખો પ્રેમ અને મર્યાદા હતાં. કાંતા ક્યારેય પોતાના નસીબનો દોષ દેતી નહીં અને એના મા-બાપ પોતાની દીકરીના ત્યાગ અને ચરિત્ર પર ગર્વ અનુભવતા.

કાંતાનું જીવન બસ આ જ રીતે મજૂરી, સ્વાભિમાન અને પરિવારની સંભાળ વચ્ચે વીતી રહ્યું હતું. ફેક્ટરીની ધૂળિયા હવા અને ઘરની આર્થિક તંગી વચ્ચે કાંતાએ પોતાની જાતને એક મજબૂત સ્ત્રી તરીકે ઘડી લીધી હતી. પરંતુ વિધાતાએ એના જીવનમાં આગળ શું લખ્યું હતું, એની કલ્પના પણ કાંતાએ કરી નહોતી.

સમયની થપાટો અને ગરીબીના આકરા દિવસો પણ જેની કુદરતી સુંદરતાને ઝાંખી પાડી શક્યા નહોતા, એવું વ્યક્તિત્વ એટલે કાંતા. ૪૮ વર્ષની પાકી ઉંમરે પહોંચ્યા પછી પણ કાંતાના શરીરમાં એક અનોખો કસાવ અને મોહકતા હતાં. સામાન્ય રીતે આધેડ વયે પહોંચતા જ સ્ત્રીઓના શરીરમાં ઢીલાશ આવવા લાગે છે, પરંતુ કાંતાના કિસ્સામાં કુદરતે કોઈ અલગ જ માટીથી એનું સર્જન કર્યું હતું. રોજિંદી સખત મહેનત, ઘરકામ અને ફેક્ટરીની મજૂરીના કારણે એનું શરીર એકદમ ભરાવદાર, સુડોળ અને કસાયેલું રહ્યું હતું.

કાંતાનો વાન એકદમ ઘઉંવર્ણો અને કંચન જેવો ચમકતો હતો. એના ચહેરા પર ઉંમરની કોઈ ખાસ રેખાઓ નહોતી દેખાતી, પણ એક પરિપક્વ સ્ત્રીની અદ્દભૂત ભાત ઊભરી આવતી હતી. એની આંખો મોટી, ઉંડી અને કાળીમશ હતી, જેમાં એક તરફ ગરીબીની કરુણતા હતી તો બીજી તરફ ચરિત્રની અડીખમ મજબૂતી. નાક તીખું અને હોઠ પર કુદરતી લાલી હતી. જ્યારે એ વાત કરતી ત્યારે એના અવાજમાં એક ગંભીર મીઠાશ અને માદકતા વણાયેલી રહેતી, જે સામેવાળા પુરુષના કાનમાં જાણે મધ રેડી દેતી.

કાંતાનું સૌથી મોટું આકર્ષણ એનું ભરાવદાર અને સુડોળ બાંધો હતો. એની કમર પાતળી હતી, પણ છાતી અને નિતંબનો ભાગ એકદમ ભરાવદાર અને ઘાટીલો હતો. જ્યારે એ સુતરની સાડી પહેરીને પતરાંના ઝૂંપડા જેવા ઘરમાંથી બહાર નીકળતી કે ફેક્ટરીમાં કચરા-પોતાં કરતી ત્યારે સાડીના પાલવમાંથી પણ એનું કામુક અંગ-સૌષ્ઠવ છૂપું નહોતું રહેતું. સાડીમાં કસાયેલી એની કમર અને બ્લાઉઝમાં ઉપસેલા એના છાતીના ઉભારો, કોઈ પણ પુરુષના મનમાં કામનાના તરંગો ઉભા કરવા માટે કાફી હતા.

પરસેવાથી ભીંજાયેલી એની સાડી જ્યારે શરીર સાથે ચોંટી જતી, ત્યારે એના ભરાવદાર શરીરનો દરેક વળાંક અને છટા વધુ સ્પષ્ટ અને માદક બની જતી. ફેક્ટરીમાં કામ કરતી વખતે જ્યારે એ નીચે ઝુકીને પોતું મારતી કે ઉપરથી કાપડના રોલની ધૂળ ખંખેરવા હાથ ઉંચા કરતી, ત્યારે એના વાંસાનો ખુલ્લો ભાગ અને કમરનો વળાંક જોઈને આજુબાજુના પુરુષ મજૂરો શ્વાસ અધ્ધર કરી લેતા. એના કાળા અને લાંબા વાળ અંબોડામાં બાંધેલા રહેતા, પણ માંથી નીકળતી થોડી લટો એના ભીના કપાળ પર રમી જતી, જે એના રૂપને વધુ કામુક બનાવતી.

કાંતા પોતે પોતાના આ ઘાટીલા અને મોહક શરીરથી ભલીભાંતિ અજાણ નહોતી. એ જાણતી હતી કે એનું આ રૂપ ગરીબીના માહોલમાં એક ખુલ્લી તિજોરી સમાન છે. ઝૂંપડપટ્ટીના ચોકમાં બેઠેલા લુખ્ખા પુરુષો હોય કે ફેક્ટરીના વાસના ભૂખ્યા કોન્ટ્રાક્ટરો, દરેકની ગંદી અને વાસનાભરી નજરો એના ભરાવદાર શરીરની ઉપસેલી રેખાઓ પર જ અટકી જતી. કેટલાય પુરુષો એની નજીક આવવાના, એને અડપલાં કરવાના કે એની સાથે વાતચીત વધારવાના બહાના શોધતા.

પરંતુ કાંતાનું ચરિત્ર એના આ ભરાવદાર અને કામુક શરીર કરતાં પણ વધુ મજબૂત હતું. એણે પોતાના આ મનમોહક રૂપને હંમેશા સાડીના પાલવ અને મર્યાદાની મજબૂત દીવાલ પાછળ ઢાંકીને રાખ્યું હતું. કોઈ પુરુષ જો એની તરફ ખરાબ નજરે જુએ તો કાંતા પોતાની તીખી આંખોથી એવો કડક કટાક્ષ ફેંકતી કે સામેવાળો પુરુષ ફરી ગંદી નજર ના કરતો. એણે ક્યારેય પોતાની ગરીબાઈ કે રૂપનો ઉપયોગ કોઈ ખોટા રસ્તે પૈસા કમાવા માટે નહોતો કર્યો.


પતિના અવસાન પછી પણ એણે પોતાની પવિત્રતા અને આબરૂ બચાવી રાખી હતી. કાંતાનું આ ઘાટીલું, કામુક અને પરિપક્વ સૌંદર્ય એવું હતું કે જે કોઈ પણ પુરુષને ઘેન ચડાવી દે, પરંતુ એની ગંભીરતા અને ચરિત્રની મર્યાદા આગળ ગમે તેવો વાસનાંધ પુરુષ પણ હદમાં રહેવા મજબૂર થઈ જતો. આ જ રૂપ અને આ જ મર્યાદા સાથે કાંતા ફેક્ટરીના ધૂળિયા વાતાવરણમાં મજૂરી કરીને પોતાની જિંદગીનો રોટલો રળતી હતી.

એ મોટી કાપડની ફેક્ટરીનું વાતાવરણ હંમેશા ધમાલિયા મશીનોના અવાજ, કાપડના રજકણો અને મજૂરોના ધસમસતા ધસારાથી ભરેલું રહેતું. આ ફેક્ટરીમાં કામ કરતો દરેક મજૂર પોતાના નસીબનો રોટલો શેકવા માટે સવારથી સાંજ સુધી પરસેવો પાડતો હતો. ફેક્ટરીના ફ્લોર પર જ્યાં મોટો શિફ્ટિંગ હોલ હતો, ત્યાં દરરોજ સવારે સફાઈનું કામકાજ શરૂ થતું. કાંતા હંમેશાની જેમ પોતાના હાથમાં સાવરણી અને પાણીની ડોલ, પોતું લઈને હૉલના દરેક ભાગમાં સાફસફાઈ કરતી હતી.
ફેક્ટરીમાં તાજેતરમાં જ એક નવો સુપરવાઈઝર આવ્યો હતો, નામ એનું માધવ.

માધવ માત્ર ૨૨ વર્ષનો એક તેજસ્વી, ભણેલો-ગણેલો અને શાંત સ્વભાવનો યુવાન હતો. એના ચહેરા પર એક અનોખી સૌમ્યતા અને સરળતા હતી. માધવ નાનપણથી જ અનાથ હતો. માતા-પિતાનું છત્ર બાળપણમાં જ છીનવાઈ ગયું હોવાથી એણે અનાથાશ્રમમાં રહીને અને સખત મહેનત કરીને પોતાનો અભ્યાસ પૂરો કર્યો હતો. ગરીબી, એકલતા અને જીવનના સંઘર્ષોને એણે ખૂબ નજીકથી અનુભવ્યા હતા. તેથી જ એના મનમાં શ્રમિકો અને ગરીબ લોકો પ્રત્યે ક્યારેય અહંકાર નહોતો, પણ એક ઉંડી હમદર્દી અને આદરની લાગણી રહેતી. નવી નોકરીમાં સુપરવાઈઝર તરીકે જોડાતાની સાથે જ એણે પોતાની ઈમાનદારી અને કાર્યનિષ્ઠાથી ફેક્ટરીના મેનેજમેન્ટમાં પોતાની એક સારી છાપ ઉભી કરી દીધી હતી.

એ દિવસે સવારના નવ વાગ્યા હતા. ફેક્ટરીના મોટા હૉલમાં મશીનોનો ગડગડાટ ચાલુ થઈ ગયો હતો. કાંતા હૉલના મધ્ય ભાગમાં ભીનું પોતું મારી રહી હતી. રોજિંદી મહેનતના કારણે એના ઘાટીલા અને ભરાવદાર શરીર પર પરસેવાની બુંદો ચમકી રહી હતી. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ કમર પર કસીને બાંધેલો હતો, જેથી કામ કરતી વખતે આડો ન આવે.

ફેક્ટરીના અન્ય કેટલાક પુરુષ કામદારો અને નીચલી કક્ષાના કર્મચારીઓ અવારનવાર કાંતા તરફ વાસનાભરી નજરે જોવાની તક શોધતા રહેતા. પરંતુ કાંતા પોતાના કામમાં પરોવાયેલી રહેતી અને કોઈની તરફ નજર સુદ્ધાં નાંખતી નહોતી.

માધવ પોતાના હાથમાં રજિસ્ટર અને પેન લઈને હૉલનું ઈન્સ્પેક્શન કરવા નીકળ્યો હતો. એ દરેક મશીન, કાપડનું પ્રોડક્શન અને સફાઈની સ્થિતિ ચકાસી રહ્યો હતો. ચાલતા ચાલતા એની નજર ખૂણામાં સાફસફાઈ કરી રહેલી કાંતા પર પડી.

માધવ બીજા પુરુષો જેવો નહોતો. એણે કાંતાના મોહક શરીરને વાસનાથી નહીં, પણ એની ઉંમર અને એની સખત મહેનતને એક આદરની નજરે જોઈ. માધવે જોયું કે કાંતા આટલી પાકટ ઉંમરે પણ ખૂબ ઈમાનદારીથી આખા હૉલને ચમકાવી રહી હતી.

જ્યારે માધવ કાંતાની નજીક પહોંચ્યો, ત્યારે એણે જોયું કે કાંતા એક ભારે કાપડનો રોલ ખસેડીને નીચેથી કચરો વાળવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી. રોલ ખૂબ ભારે હતો અને કાંતા એકલી એને ખસેડી શકતી નહોતી. એના કસાયેલા હાથ પર નસો ઊભરી આવી હતી.
માધવે તરત જ આગળ વધીને પોતાના રજિસ્ટર બાજુ પર મૂક્યા અને કશું જ બોલ્યા વગર એ ભારે કાપડના રોલને એક તરફ ખસેડી આપ્યો.

કાંતા અચાનક ચમકી ગઈ. એણે તરત જ પોતાની સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો અને નીચી નજરે ઉભીરહી ગઈ. સામાન્ય રીતે ફેક્ટરીના સુપરવાઈઝરો કામવાળીઓ સાથે રોફ જમાવીને વાત કરતા અથવા એમના પર આદેશ છોડતા. પરંતુ આ નવા યુવાને તો સામેથી આવીને એની મદદ કરી હતી.
"બહુ ભારે છે આ... તમે એકલા કેમ ઉંચકતા હતા? કોઈ બીજા મજૂરને બોલાવી લેવો જોઈતો હતો ને?" માધવે ખૂબ જ નમ્ર અને મીઠા અવાજે પૂછ્યું.

કાંતાએ ધીમેથી પોતાની આંખો ઊંચી કરીને માધવ તરફ જોયું. માધવની નિર્દોષ, ઈમાનદાર અને આદરપૂર્ણ આંખો જોઈને કાંતાના મનમાંથી ભય અને સંકોચ દૂર થઈ ગયા. એણે જોયું કે આ યુવાનની નજરમાં કોઈ ગંદકી કે વાસના નહોતી, પણ એક નિર્મળ સન્માન હતું.
"આભાર, સાહેબ..." કાંતાએ ધીમા અને ગંભીર અવાજે કહ્યું, "બધા મજૂરો પોતપોતાના કામમાં રોકાયેલા છે, એટલે મેં વિચાર્યું કે હું જ કરી લઉં."

"હું આ ફેક્ટરીમાં નવો સુપરવાઈઝર છું, મારું નામ માધવ છે." માધવે સ્મિત સાથે પોતાની ઓળખાણ આપી.

"અને સાહેબ કહેવાની જરૂર નથી. તમે તો મારી માની ઉંમરના છો. તમારું નામ શું છે?" માધવે પૂછ્યું.
માધવના મોઢેથી 'માની ઉંમરના છો' એ શબ્દો સાંભળીને કાંતાના હૃદયમાં એક અનોખી ટાઢક વળી ગઈ. જે ફેક્ટરીમાં પુરુષો એના ભરાવદાર શરીર પર ગંદી નજરો ફેંકતા હતા, ત્યાં આ ૨૨ વર્ષનો ભણેલો-ગણેલો છોકરો એને એક માતા સમાન આદર આપી રહ્યો હતો.

"મારું નામ કાંતા છે, સાહેબ..." કાંતાએ મર્યાદા સાથે જવાબ આપ્યો.

"કાંતામાસી, તમે આટલી મહેનત કરો છો એ સારી વાત છે, પણ શરીરનું ધ્યાન રાખવું પણ જરૂરી છે. કોઈ ભારે વસ્તુ ઉંચકવાની હોય તો મને કે કોઈ મજૂરને કહી દેવું, નકામું જોખમ ન લેવું" માધવે સહાનુભૂતિપૂર્વક કહ્યું.

"જી, સાહેબ" કાંતાએ આભારવશ કહ્યું.

તે દિવસ પછી ફેક્ટરીમાં માધવ અને કાંતા વચ્ચે એક અદ્રશ્ય પણ પવિત્ર સંબંધનો પાયો નંખાઈ ગયો. માધવ દરરોજ ફેક્ટરીના રાઉન્ડ દરમિયાન કાંતાની ખબર-અંતર પૂછતો. ક્યારેક એને પાણી પીવાનો આગ્રહ કરતો તો ક્યારેક કામમાં મદદ કરી દેતો. બીજી તરફ કાંતા પણ માધવ માટે પોતાના મનમાં એક છોકરા જેવો સ્નેહ અને આદર અનુભવવા લાગી હતી. શું અનાથ માધવને કાંતામાં એક માતાની મમતાનો છાયો દેખાવા લાગ્યો હતો? અને કાંતાને આ ભણેલા-ગણેલા સુપરવાઈઝર યુવાનમાં એક સજ્જન અને આદરણીય પુરુષનું રૂપ દેખાયું.

આ રીતે ફેક્ટરીના ધૂળિયા વાતાવરણ વચ્ચે કાંતા અને માધવની આ પહેલી ઓળખાણ ધીમે ધીમે એક ઉંડા અને પવિત્ર સંબંધમાં પરિવર્તિત થવા લાગી હતી.

પ્રથમ ઓળખાણ પછી ફેક્ટરીના દૈનિક કોલાહલ વચ્ચે પણ કાંતા અને માધવના મનમાં એકબીજા પ્રત્યે એક અનોખું જાદુઈ ખેંચાણ અને આદર પેદા થઈ ચૂક્યો હતો. માધવ માટે કાંતા માત્ર ફેક્ટરીની એક સાધારણ સફાઈ કામદાર નહોતી, પણ એક એવી પરિપક્વ અને મર્યાદાશીલ સ્ત્રી હતી જેનામાં એને એક મા સમાન અનોખી છબિ દેખાતી હતી. બીજી તરફ કાંતા માટે દરરોજ પુરુષોની વાસનાભરી નજરો અને કડવા વેણ વચ્ચે, માધવનું સજ્જન વર્તન એક ઠંડા પવનની લહેર જેવું શાંતિદાયક હતું.

બપોરના બાર વાગ્યાનો સમય થયો હતો. ફેક્ટરીમાં લંચ બ્રેકની સાયરનનો અવાજ ગુંજી ઊઠ્યો. મોટાભાગના મજૂરો અને કર્મચારીઓ કેન્ટીન તરફ અથવા બહાર શેડના છાંયડામાં જમવા માટે નીકળી ગયા.
સુપરવાઈઝરની કેબિન ફેક્ટરીના મુખ્ય હોલની એક બાજુએ થોડી ઉંચાઈ પર કાચની દીવાલોથી બનાવેલી હતી. બપોરના સમયે જ્યારે કેબિન ખાલી થઈ, ત્યારે કાંતા હાથમાં સાવરણી, ભીનું પોતું અને કાચ લૂછવાનું ડસ્ટર લઈને માધવની કેબિન સાફ કરવા માટે અંદર ગઈ.

કેબિનમાં માધવ પોતાની ખુરશી પર બેસીને કેટલીક ફાઈલો અને પ્રોડક્શનના કાગળો જોઈ રહ્યો હતો. એણે કાંતાને અંદર આવતી જોઈ એટલે તરત પોતાની ફાઈલો બાજુ પર મૂકી દીધી અને ચહેરા પર એક મીઠું સ્મિત સાથે બોલ્યો "આવો, કાંતામાસી... તમે અત્યારે જ જમવાના સમયે કામ કરવા આવ્યા? પહેલાં જમી લો, સાફસફાઈ તો પછી પણ થઈ જશે."

કાંતાએ શરમાઈને નજરો નીચી કરી લીધી. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ થોડો સરખો કર્યો. "ના, સાહેબ... બધા જમવા ગયા છે એટલે કેબિન ખાલી હતી. વિચાર્યું કે અત્યારે શાંતિથી સાફ કરી નાખું. તમે તમારું કામ કરો, હું બે મિનિટમાં જ પોતું મારી દઉં છું."

કાંતાએ ખૂણામાંથી સાફસફાઈ શરૂ કરી. જ્યારે એ નીચે નમીને કેબિનના ટેબલ અને ખુરશીઓ નીચે પોતું મારી રહી હતી, ત્યારે એના ભરાવદાર શરીરની ગતિવિધિઓ ખૂબ જ સહજ છતાં માદક લાગતી હતી. એના ઘાટીલા બાંધા અને કસાયેલા શરીર પરથી પરસેવાની નાની નાની બુંદો નીતરીને સાડીના પાલવમાં સમાઈ રહી હતી. પરંતુ માધવની નજરમાં કોઈ વિકૃતિ નહોતી. એ તો બસ એ આધેડ સ્ત્રીના સખત પરિશ્રમ અને એના ચહેરા પરની ગંભીરતાને જોઈ રહ્યો હતો.

"સાહેબ, એક વાત પૂછું... ખોટું ન લગાડતા" કાંતાએ ટેબલ લૂછતાં લૂછતાં હળવા અવાજે પૂછ્યું.
"હા, પૂછો ને કાંતામાસી, એમાં ખોટું લગાડવાની શું વાત છે?" માધવ ખુરશીમાંથી થોડો આગળ નમીને બોલ્યો.

"તમે આટલા ભણેલા-ગણેલા છો, મોટા સાહેબ છો... છતાં તમે મારા જેવા નાના મજૂર સાથે આટલા પ્રેમથી વાતો કરો છો. બાકી આ ફેક્ટરીમાં તો બધા સાહેબો ઘમંડથી ફુલાયેલા રહે છે અથવા તો..." કાંતા અટકી ગઈ.
એ આગળ બોલી ન શકી કે પુરુષો એના શરીરને કંઈ નજરે જોતા હતા.
માધવ એની વાતનો અર્થ સમજી ગયો. એણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પિતા-માતા વગરના પોતાના ભૂતકાળને યાદ કરતાં કહ્યું, "કાંતામાસી, માણસનો હોદ્દો કે એના કપડાં એની ઓળખ નથી હોતા, એનો સ્વભાવ અને સંસ્કાર જ એની ઓળખ છે. હું નાનપણથી અનાથ છું. મારાં મા-બાપ કોણ હતાં, ક્યાં ગયાં... મને કશું જ ખબર નથી. હું અનાથાશ્રમમાં ઉછેરાયો છું."

કાંતાના હાથમાં રહેલું ડસ્ટર ક્ષણભર માટે અટકી ગયું. એણે આશ્ચર્ય અને કરુણાથી ભરેલી નજરે માધવ તરફ જોયું. "અનાથ? અરેરે... સાહેબ, તમને જોઈને કોઈ ન કહી શકે કે તમે આટલા દુઃખમાંથી પસાર થયા હશો."

"હા, કાંતામાસી... લોકોની દયા અને અનાથાશ્રમના સહારા પર ભણીને આજે આ સુપરવાઈઝર બન્યો છું. એટલે જ મને ગરીબી, મહેનત અને મજબૂરીની કિંમત ખબર છે. જ્યારે હું તમને આટલી ઉંમરે આવી મહેનત કરતાં જોઉં છું, ત્યારે મને મારી મા યાદ આવી જાય છે. જો મારી મા જીવતી હોત, તો કદાચ તમારી ઉંમરની જ હોત..." માધવનો અવાજ થોડો ભીનો થઈ ગયો.

માધવના આ શબ્દો કાંતાના હૃદયમાં સોંસરા ઊતરી ગયા. ૪૮ વર્ષની ઉંમરે, જ્યાં આખું જગત એના ભરાવદાર અને મોહક શરીરની કામેચ્છા પાછળ ઘેલું હતું, ત્યાં આ ૨૨ વર્ષનો યુવાન એનામાં પોતાની માનું રૂપ જોઈ રહ્યો હતો. કાંતાની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં.

"સાહેબ... વિધાતાએ તમારી સાથે બહુ અન્યાય કર્યો છે. પણ તમે બહુ ગુણવાન છો" કાંતાએ ગદગદિત અવાજે કહ્યું.

"મારી વાત કરું તો... મારા પતિ પાંચ વર્ષ પહેલાં ડાયાબિટીસના કારણે મરી ગયા. સારવારના પૈસા નહોતા. ઘરની જવાબદારી મારા પર આવી ગઈ. ઘરમાં એંસી વર્ષના અશક્ત બાપુજી છે, જે આ ઉંમરે પણ ચોકીદારી કરે છે. અને મા પણ કામકાજ કરી શકે એમ નથી. ઝૂંપડપટ્ટીમાં રહું છું... દરરોજ પેટનો રોટલો રળવા અને આ નગુણી દુનિયાની ગંદી નજરોથી પોતાને બચાવવા માટે લડવું પડે છે."
માધવ કાંતાના જીવનની આ કરુણ વાસ્તવિકતા સાંભળીને અંદરથી હલી ગયો. એણે જોયું કે આ સ્ત્રી બહારથી જેટલી સુંદર અને કસાયેલી દેખાય છે, અંદરથી એના પર દુઃખનો કેટલો મોટો પહાડ તૂટી પડ્યો છે.

"કાંતામાસી, આજથી તમે તમારી જાતને એકલી ન સમજતા" માધવે ખૂબ જ આદરથી કાંતાના હાથ પર હાથ મૂકતાં કહ્યું.

"ફેક્ટરીમાં કે બહાર, તમને ક્યારેય પણ કોઈ તકલીફ હોય, કોઈ હેરાન કરતું હોય કે મદદની જરૂર હોય તો આ માધવને તમારો પોતાનો સમજીને કહી દેજો."

સ્પર્શ ખૂબ જ પવિત્ર હતો, પણ કાંતાના શરીરમાંથી એક અનોખી ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ. વર્ષો પછી કોઈ પુરુષે એને વાસના વગર, માત્ર એક આદર અને સુરક્ષાના ભાવથી સ્પર્શ કર્યો હતો. કાંતાએ માધવના ચહેરા તરફ જોયું. જ્યાં એક ભણેલા-ગણેલા, ઈમાનદાર યુવાનનું તેજ હતું.
"તમારો ખૂબ ખૂબ આભાર, સાહેબ... ભગવાને તમને મારી સામે મોકલીને મારા પર મોટો ઉપકાર કર્યો છે" કાંતાએ આભારવશ થતાં કહ્યું.

કેબિન સાફ થઈ ગઈ હતી, પણ એ પંદર-વીસ મિનિટની વાતોએ બે અજાણ્યા આત્માઓને એકબીજાની ખૂબ નજીક લાવી દીધા હતા. શું માધવને કાંતામાં એક હેતાળ મા અને માર્ગદર્શક મળી હતી? જ્યારે કાંતાને માધવમાં એક એવો મજબૂત સહારો મળ્યો હતો, જેની છત્રછાયામાં એ પોતાની જાતને આ પાપી દુનિયાથી સુરક્ષિત અનુભવી શકતી હતી. આ વાતો પછી બંને વચ્ચેનો સંબંધ માત્ર સુપરવાઈઝર અને સફાઈ કરનારી કામવાળીનો ન રહેતાં, એક ઉંડા, આદરણીય અને આત્મિક સંબંધમાં બદલાઈ ચૂક્યો હતો.

[SexyHansaKaki]

[SexyHansaKaki]

ફેક્ટરીમાં માધવ અને કાંતા વચ્ચે પેદા થયેલો આદર અને સ્નેહનો સંબંધ સમય જતાં વધુ ગાઢ અને આત્મીય બનવા લાગ્યો હતો. એક તરફ ૨૨ વર્ષનો ભણેલો-ગણેલો, અનાથ અને સમાજમાં ઉંચા સુપરવાઈઝરના હોદ્દા પર રહેલો માધવ હતો અને બીજી તરફ ૪૮ વર્ષની ગરીબ, રોજ મજૂરી કરતી, વિધવા અને અલગ જ્ઞાતિની કાંતા હતી. જ્ઞાતિ, ઉંમર, સ્થિતિ અને સમાજના ચોકઠાની દ્રષ્ટિએ જુઓ તો બંને વચ્ચે જમીન-આસમાનનો તફાવત હતો. જો ફેક્ટરીના મજૂરો કે ઝૂંપડપટ્ટીના લોકોને આ વાતની ખબર પડે તો સમાજ એમના પવિત્ર સંબંધને પણ કલંકિત કરવામાં અને જાત-ભાતની વાસનાભરી કૂથલીઓ કરવામાં વાર ન લગાડે.

કાંતા આ કડવી વાસ્તવિકતા સારી રીતે જાણતી હતી. એને પોતાના ચરિત્ર પર કોઈ ડાઘ નહોતો લાગવા દેવો, પણ સાથે સાથે એના સ્નેહ ભરેલા સ્રી હૃદયમાં માધવ માટે એક અનોખી લાગણી ઉભરાઈ રહી હતી.

એક દિવસ બપોરે કાંતાએ જોયું કે માધવ લંચ બ્રેક દરમિયાન કેબિનમાં એકલો બેસીને કેન્ટીનનું મોળું અને સ્વાદ વગરનું ખાવાનું ખાઈ રહ્યો હતો. અનાથ હોવાના કારણે માધવ એકલો જ રહેતો હતો અને દરરોજ બહારનું કે કેન્ટીનનું બેસ્વાદ ખાવાનું જમતો હતો. આ જોઈને કાંતાનું હૃદય દ્રવી ઊઠ્યું. એણે વિચાર્યું કે જે છોકરો એને મા સમાન આદર આપે છે, એ દરરોજ આવું લુખ્ખું-સૂકું ખાવાનું કેમ ખાય?

બીજા જ દિવસથી કાંતાએ એક નિર્ણય લીધો. સવારે ચાર વાગ્યે ઊઠીને પોતાના ઘરકામની સાથે સાથે એણે માધવ માટે અલગથી શાક-રોટલી, થોડું અથાણું કે તળેલાં મરચાં બનાવવાનું શરૂ કર્યું.

પરંતુ સમાજ અને લોકોની ગંદી નજરોથી બચવા માટે કાંતાએ આ કામ ખૂબ જ છાનેમાને કરવું પડતું હતું. એ પોતાના ટિફિન સાથે માધવનું નાનું ટિફિન પોતાની થેલીમાં તળિયે સંતાડીને ફેક્ટરીમાં લાવતી.

બપોરે જ્યારે આખી ફેક્ટરીના મજૂરો જમવા માટે બહાર કેન્ટીનમાં કે શેડ નીચે એકઠા થતા ત્યારે કાંતા ચૂપચાપ તક જોઈને માધવની કેબિનમાં જતી. એ ટિફિન માધવના ટેબલ પર મૂકી દેતી અને નીચી નજરે હળવા અવાજે કહેતી "સાહેબ... આ તમારા માટે થોડું ઘરે બનાવેલું જમવાનું લાવી છું... સાદું છે પણ પ્રેમથી બનાવ્યું છે. છાનેમાને જમી લેજો... કોઈ જુએ નહીં."
માધવ જ્યારે પહેલીવાર એ ટિફિન ખોલીને બેઠો, ત્યારે ગરમાગરમ રોટલી અને ઘરના શાકની સુગંધથી એની આંખો ભરાઈ આવી. નાનપણથી અનાથાશ્રમમાં રહેલા અને પછી એકલા જીવતા માધવે ક્યારેય ઘરની સ્રીના  હાથના સ્વાદનો અનુભવ કર્યો નહોતો. જ્યારે એણે પહેલો કોળિયો મોંમાં મૂક્યો, ત્યારે એને લાગ્યું કે આ માત્ર અન્ન નથી, પણ એક સ્ત્રીનો સ્નેહ અને અમૃત છે.

"કાંતામાસી... આટલી મહેનત શા માટે કરો છો? તમને ઘરેથી આટલું વહેલા ઊઠીને મારા માટે ટિફિન બનાવવામાં કેટલી તકલીફ પડતી હશે!" માધવે ગદગદિત અવાજે પૂછ્યું.

કાંતાના ચહેરા પર એક મધુર અને વાત્સલ્યસભર સ્મિત આવી ગયું. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ સરખો કરતાં કહ્યું, "સાહેબ... બે રોટલી વધારે બનાવવામાં મને કોઈ મહેનત નથી પડતી. તમે દરરોજ બહારનું ખરાબ ખાવાનું ખાઓ છો, એ મારાથી જોવાતું નહોતું. તમે મને માસી કહી છે ને? તો પછી માસી પોતાના ભાણિયાને ભૂખ્યો કે ખરાબ ખાવાનું ખાતો કેવી રીતે જોઈ શકે?"

માધવની આંખોમાંથી આંસુનાં એક બે ટીપાં સરી પડ્યાં. "કાંતામાસી... તમે મારા માટે માસીથી પણ વિશેષ છો. પણ સમાજ? જો ફેક્ટરીમાં કોઈને ખબર પડશે કે તમે મારા માટે ઘરેથી ટિફિન લાવો છો, તો લોકો ખોટી વાતો બનાવશે."

"હું જાણું છું, સાહેબ" કાંતાએ ગંભીર થઈને કહ્યું. "આ દુનિયા બહુ પાપી છે. એ કોઈ પુરુષ અને સ્ત્રી વચ્ચેના પવિત્ર સંબંધને પણ વાસનાની નજરે જ જુએ છે. આપણી જાતિ અલગ છે, મારી સ્થિતિ ખરાબ છે અને હું એક વિધવા છું. એટલે જ હું આ ટિફિન છાનેમાને લાવું છું. આપણું મન પવિત્ર છે, ભગવાન જાણે છે કે આપણામાં કોઈ પાપ નથી. બસ, તમે છાનેમાને જમી લેજો."

દરરોજ બપોરે માધવ કાંતાના હાથનું બનાવેલું પ્રેમભર્યું ટિફિન જમતો. બદલામાં, માધવ પણ કાંતાની નાની-મોટી જરૂરિયાતોનું ધ્યાન રાખવા લાગ્યો. કાંતાના ઘરડા મા-બાપ માટે દવાઓ લાવવી હોય કે કાંતાને કોઈ આર્થિક મુશ્કેલી હોય, તો માધવ પણ ખૂબ જ છાનેમાને, કોઈને ખબર ન પડે તે રીતે કાંતાને મદદ કરી દેતો.

સમાજ અને જ્ઞાતિના કઠોર બંધનો, ગરીબીની વિષમતા અને આજુબાજુના લોકોની શંકાસ્પદ નજરો વચ્ચે પણ કાંતાનું આ ગુપ્ત ટિફિન બંને વચ્ચેના આત્મિક, હેતાળ અને અદ્દભૂત સંબંધને દરરોજ વધુને વધુ મજબૂત બનાવી રહ્યું હતું.

દુઃખ અને ગરીબી ક્યારેય કહીને નથી આવતા, પણ જ્યારે આવે છે ત્યારે માણસની સહનશક્તિની આખરી પરીક્ષા લેતા હોય છે. કાંતાનું જીવન ફેક્ટરીની મજૂરી અને ઘરની જવાબદારીઓ વચ્ચે માંડ માંડ પાટા પર ચાલી રહ્યું હતું ત્યાં જ એક અચાનક આવેલી આફતે એના પર આકાશ તોડી પાડ્યું.

એક ચોમાસાની અડધી રાત્રે મૂશળધાર વરસાદ પડી રહ્યો હતો. કાંતાના પતરાના ઝૂંપડાની છત પરથી ઠેર ઠેર પાણી ટપકી રહ્યું હતું. કાંતાના ઘરડા પિતા આટલા વરસાદમાં પણ સોસાયટીની ચોકીદારી કરવા માટે પોતાની લાકડી અને છત્રી લઈને નીકળી ગયા હતા. ઘરમાં કાંતા અને એની અશક્ત મા લીલા બે જ જણાં હતાં. મધ્યરાત્રિના બે વાગ્યાના સુમારે લીલાની તબિયત અચાનક બહુ લથડી ગઈ. એમનો શ્વાસ રૂંધાવા લાગ્યો, શરીરે અસહ્ય પરસેવો વળી ગયો અને એ અર્ધબેભાન હાલતમાં ખાટલા પર ઢળી પડ્યાં.
કાંતા ગભરાઈ ગઈ. એણે માતાના ગાલ પર હાથ મૂકીને બોલાવવાનો પ્રયાસ કર્યો પણ લીલા માત્ર ગળામાંથી અસ્પષ્ટ અવાજ કાઢી રહ્યા હતાં. ઝૂંપડપટ્ટીના એ અંધારા ખૂણામાં, કાદવ-કીચડથી ભરેલી સાંકડી ગલીઓમાં અને મૂશળધાર વરસાદ વચ્ચે કાંતા એકલી પડી ગઈ હતી. એણે આજુબાજુના બે-ત્રણ પડોશીઓનો દરવાજો ખટખટાવ્યો પણ આટલી મોડી રાત્રે અને ગરીબીના માહોલમાં કોઈ હોસ્પિટલનો ખર્ચો કે દોડધામ વહોરવા તૈયાર નહોતું.

કાંતા રડતી રડતી ઘરમાં આવી. એના હાથપગ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. એવા સમયે એના મનમાં એક જ નામ ચમક્યું... માધવ!
માધવે એને કહ્યું હતું કે કોઈપણ મુશ્કેલી હોય તો આ માધવને તમારો દીકરો સમજીને યાદ કરજો. કાંતાએ વિમાસણ વગર દૂર શેરીના ખૂણા પર આવેલા એક નાના પીસીઓ પાસે દોડીને માધવને ફોન લગાવ્યો. અડધી રાત્રે ફોનની ઘંટડી વાગતા જ માધવે તાત્કાલિક ફોન ઉપાડ્યો.

"સાહેબ... મારી મા... મારી મા ને બહુ તકલીફ થઈ છે, શ્વાસ નથી લઈ શકતાં! હું શું કરું?" કાંતાનો અવાજ ચોધાર આંસુઓ અને વરસાદના અવાજ વચ્ચે ધ્રૂજી રહ્યો હતો.

માધવે પરિસ્થિતિની ગંભીરતા ક્ષણવારમાં સમજી લીધી "કાંતામાસી... તમે બિલકુલ ગભરાશો નહીં. હું દસ મિનિટમાં ગાડી લઈને પહોંચું છું. તમે માજીને તૈયાર રાખો" માધવે કોઈ પણ અચકાટ વગર સાંત્વના આપી.

માધવે એક ક્ષણનો પણ બગાડ કર્યા વગર પોતાના એક મિત્રની ટેક્સી મંગાવી અને સીધો કાંતાની ઝૂંપડપટ્ટી તરફ દોડ્યો. વરસાદમાં ભીંજાતો ભીંજાતો માધવ કાંતાના ઘરે પહોંચ્યો. એણે જોયું કે લીલા ખાટલા પર બેભાન પડ્યાં હતાં અને કાંતા બાજુમાં બેસીને રડી રહી હતી.

માધવે સમય સૂચકતા વાપરીને પોતાની મજબૂત ભુજાઓમાં લીલાને ઉંચકી લીધા અને ટેક્સીની પાછલી સીટ પર સરખામણીએ સુવડાવી દીધા. કાંતા પણ બાજુમાં બેસી ગઈ. માધવે ડ્રાઈવરને શહેરની સિવિલ હૉસ્પિટલ તરફ ઝડપથી ગાડી હંકારવા કહ્યું.
હૉસ્પિટલ પહોંચતા જ માધવ પોતે સ્ટ્રેચર ખેંચીને લીલાને ઈમરજન્સી વોર્ડમાં લઈ ગયો. ડોક્ટરોએ તપાસ કરીને જણાવ્યું કે લીલાને હૃદયરોગનો હુમલો આવ્યો છે અને બ્લડ પ્રેશર ખૂબ જ વધી ગયું છે. જો અડધો કલાક મોડું થયું હોત તો એમનો જીવ બચાવવો મુશ્કેલ હતો. ડૉક્ટરે તરત  જ કેટલીક મોંઘી દવાઓ અને ઈન્જેકશનો લખી આપ્યાં.

કાંતા પાસે તો માંડ સોબસો રૂપિયા હતા. એ આંખોમાં આંસું સાથે હોસ્પિટલની બેન્ચ પર બેસી પડી પણ માધવે કાંતાને કશું જ વિચારવા ન દીધું. એણે પોતે મેડિકલ સ્ટોર પર જઈને પોતાના ખિસ્સામાંથી તરત જ દસ હજાર રૂપિયા જમા કરાવી દીધા અને બધી જ દવાઓ લઈ આવ્યો.

આખી રાત માધવ આઈસીયુ વોર્ડની બહાર કાંતાની સાથે જાગતો રહ્યો. એણે કાંતાને ખાવા માટે ગરમ ચા અને બિસ્કિટ લાવી આપ્યાં. સવારે જ્યારે લીલાને ભાન આવ્યું અને ડોક્ટરે હવે એમને જોખમ નથી એમ ક્યુહ્યું ત્યારે કાંતાના શ્વાસમાં શ્વાસ આવ્યો.
હૉસ્પિટલના કોરિડોરમાં કાંતાએ માધવ સામે દયામણા ચહેરા સાથે કહ્યું. એની આંખોમાંથી આભારના અશ્રુઓ વહી રહ્યા હતા. "સાહેબ... આજે જો તમે ન હોત તો મારી મા મારી સાથે ન હોત. તમે મારા માટે સાક્ષાત ભગવાન બનીને આવ્યા છો. આ પૈસા અને આ ઉપકાર... હું કંઈ રીતે ચૂકવીશ?"

માધવે કાંતાને ખૂબ જ આદરપૂર્વક કહ્યું, "કાંતામાસી... હું તમારા માટે કંઈ કરૂં તો એને ઉપકાર ન કહેવાય. તમે મારા માટે ઘરેથી ટિફિન લાવીને જે પ્રેમ આપ્યો છે, એની આગળ આ પૈસાની કોઈ કિંમત નથી. માજી મારા પણ મા થાય. તમે પૈસાની જરાય ચિંતા ન કરો, બસ માજી જલ્દી સાજા થઈ જાય એ જ મહત્વનું છે."

માધવની આ નિઃસ્વાર્થ લાગણી અને સમર્પણ જોઈને કાંતાનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. જ્ઞાતિ અને સમાજની સીમાઓથી પર જઈને માધવે જે રીતે કાંતાના પરિવારને આ આફતમાંથી ઉગાર્યો હતો, તેણે કાંતાના મનમાં માધવ માટે એક એવું સ્થાન બનાવી દીધું જે કોઈ સગા સંબંધી કરતાં પણ વિશેષ હતું.

ચોમાસાની ઋતુ હવે પોતાની પૂર્ણ અસર વર્તાવી રહી હતી. આકાશમાં કાળાડિબાંગ વાદળો સતત ઘેરાયેલાં રહેતાં અને ગમે ત્યારે મૂશળધાર વરસાદ વરસી પડતો. ફેક્ટરીની દિનચર્યા હંમેશાની જેમ ચાલી રહી હતી. કાંતાની મા લીલાની તબિયત હૉસ્પિટલમાંથી આવ્યા પછી હવે ઘણી સુધારા પર હતી. માધવે કરેલી અસાધારણ મદદ બાદ કાંતાના મનમાં માધવ માટે આદર અને સ્નેહની ભાવના વધુ ગાઢ બની ગઈ હતી.

સાંજના છ વાગ્યા હતા. ફેક્ટરીનો કામકાજનો સમય પૂરો થવાની સાયરન વાગી. બધા પોતપોતાની રીતે ફેક્ટરીની બહાર નીકળવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા. કાંતા પણ દિવસભરના થાક સાથે પોતાની સાડીનો પાલવ સરખો કરતી બહાર નીકળી. પરંતુ જેવી એ ફેક્ટરીના મુખ્ય દરવાજા પાસે પહોંચી, આકાશમાં વીજળીના કડાકા સાથે મુસળધાર વરસાદ તૂટી પડ્યો. 

રસ્તાઓ પર ઝડપથી પાણી ભરાવા લાગ્યા હતા અને ઝૂંપડપટ્ટી તરફ જતી ઑટોરિક્ષા કે બસ મળવી મુશ્કેલ બની ગઈ હતી.
કાંતા ફેક્ટરીના શેડ નીચે ઊભી રહીને વરસાદ રોકાવાની વાટ જોઈ રહી હતી. એણે સફેદ સુતરની સાડી પહેરેલી હતી. વિધવા થયા પછી કાંતા મોટાભાગે સાદી અને હળવા રંગની સાડીઓ જ પહેરતી હતી અને આજે પણ એણે સફેદ રંગની સાડી પહેરી કરી હતી.


એ જ સમયે માધવ પોતાની બાઈક લઈને ફેક્ટરીના પાર્કિંગમાંથી બહાર નીકળ્યો. એણે કાંતાને આવા વરસાદમાં શેડ નીચે ઉભેલી જોઈ. બાઈક કાંતાની નજીક ઉભી રાખીને માધવે કહ્યું "કાંતામાસી, આ વરસાદ અત્યારે રોકાય એવું લાગતું નથી. સાંજ પડી ગઈ છે અને રસ્તામાં પાણી ભરાઈ જશે તો તમને જવામાં બહુ તકલીફ પડશે. ચાલો, હું તમને મારી બાઈક પર ઘરે મૂકી જાઉં."

કાંતા પહેલાં તો અચકાઈ. "ના, સાહેબ... તમે શા માટે હેરાન થાઓ છો? અને કોઈ ફેક્ટરીના માણસો કે રસ્તાના લોકો જોશે તો ખોટી વાતો કરશે. હું વરસાદ થોડો ઓછો થાય એટલે જતી રહીશ."

"કાંતામાસી, આટલા વરસાદમાં મોડું કરવું ઠીક નથી.  અને લોકોનું કામ તો વાતો કરવાનું છે. તમે મારા બાઈક પર પાછળ બેસી જાવ, આપણે જલ્દી પહોંચી જઈશું" માધવે આગ્રહપૂર્વક અને સ્નેહથી કહ્યું.

માધવના આગ્રહ સામે કાંતા ના પાડી ન શકી. એણે સંકોચ સાથે બાઈકની પાછલી સીટ પર સાઇડમાં પગ રાખીને બેસવાનું પસંદ કર્યું. માધવે બાઈક ચાલું કરી અને વરસાદના ઝાપટાં વચ્ચે બાઈક કાંતાની ઝૂંપડપટ્ટી તરફ દોડવા લાગી.

રસ્તામાં વરસાદ વધુ તેજ થઈ ગયો. પવનના સૂસવાટા અને ધોધમાર વરસાદમાં માધવ અને કાંતા બંને આખા પલળી ગયા.

વરસાદના પાણીથી કાંતાની આખી સફેદ સાડી ભીંજાઈને શરીર સાથે એકદમ ચોંટી ગઈ. સફેદ કાપડ પારદર્શક બની ગયું હતું. એના ભરાવદાર અને કસાયેલા સ્તનો સાડીના ભીના કાપડમાંથી સ્પષ્ટપણે ઉભરી આવ્યા. ખાસ કરીને, સફેદ સાડી ભીની થવાથી બ્લાઉઝની અંદર પહેરેલી ઘેરા લાલ રંગની બ્રા સાવ સ્પષ્ટ દેખાવા લાગી હતી. એના મોટા અને ભરાવદાર સ્તનો, કમરનો ભાગ અને ભીની સાડીની માદકતા કોઈ પણ પુરુષની કામના જગાડી દે એવી હતી.

બાઈક ચલાવતી વખતે અચાનક રસ્તામાં એક મોટો ખાડો આવ્યો. બાઈકનો જોરદાર આંચકો લાગતા જ પાછળ બેઠેલી કાંતા પોતાનું સંતુલન ગુમાવી બેઠી. નીચે પડી જવાના ડરથી એણે તરત જ માધવના ખભા અને પીઠને મજબૂતીથી પકડી લીધા.
કાંતાના ભીના, કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીરનો સ્પર્શ માધવની પીઠ પર થયો. માધવના શરીરમાંથી એક અનોખી વીજળીની અસહ્ય લહેર દોડી ગઈ. બાઈકના મિરરમાં માધવની નજર અજાણતા જ પાછળ બેઠેલી કાંતા પર પડી. ભીની સફેદ સાડીમાં કાંતાનું કામુક સૌંદર્ય, સ્પષ્ટ દેખાતી લાલ બ્રા અને એના ભરાવદાર ઉરોજની રેખાઓ જોઈને ૨૨ વર્ષના યુવાન માધવનું હૃદય જોરજોરથી ધડકવા લાગ્યું.

અત્યાર સુધી માધવના મનમાં કાંતા પ્રત્યે માત્ર આદર અને મા સમાન પવિત્ર ભાવના જ હતી. પણ આ ક્ષણે, કુદરતના આ માદક વાતાવરણમાં, એક સ્ત્રી અને પુરુષ વચ્ચેનો પ્રાકૃતિક આકર્ષણનો તણખો ઝરી ઉઠ્યો. કાંતાનું ૪૮ વર્ષનું પરિપક્વ પણ અદભુત રીતે કસાયેલું અને ભરાવદાર શરીર માધવની નજરોમાં એક અનોખો જાદુ ઘોળી રહ્યું હતું. માધવના મનમાં પ્રથમવાર કાંતા માટે એક પુરુષ સહજ આકર્ષણ અને કામેચ્છાની હળવી લહેર જાગી.

કાંતા પણ આ અણધાર્યા સ્પર્શથી ધ્રૂજી ઊઠી. એણે અનુભવ્યું કે એનું ભીનું શરીર માધવની પીઠ સાથે ચોંટેલું હતું. એના ચહેરા પર શરમ અને સંકોચની લાલી પથરાઈ ગઈ. એણે ધીમેથી પોતાનો હાથ થોડો પાછળ લીધો પણ બાઈકની ગતિ અને વરસાદના કારણે એ સંપૂર્ણપણે દૂર થઈ શકી નહીં.

વરસાદની બુંદો બંનેના ચહેરા પર પડી રહી હતી પણ બંનેના મનમાં એક અનોખો ગરમાટો અને ખેંચાણ અનુભવાઈ રહ્યું હતું. આટલા સમયથી જે સંબંધ માત્ર મમતા અને આદરની મર્યાદામાં બંધાયેલો હતો, તેમાં આજે વરસાદની આ એક ભીની સાંજે આકર્ષણનો એક નવો અધ્યાય ઉમેરી દીધો હતો. માધવે બાઈક કાંતાના ઘરની ગલી પાસે ઊભી રાખી પણ બંનેમાંથી કોઈની પાસે તે ક્ષણે બોલવા માટે શબ્દો નહોતા.

વરસાદી સાંજની એ ઘટના પછી માધવ પોતાના ફ્લેટ પર પહોંચ્યો પણ એનું મગજ બિલકુલ ઠેકાણે નહોતું. ભીંંજાયેલી સફેદ સાડી, એમાંથી છલકાતું કાંતાનું પરિપક્વ અને ઘાટીલા શરીરનું રૂપ, સાડીની અંદરથી સ્પષ્ટ દેખાતી લાલ બ્રા અને બાઈકના આંચકા વખતે પોતાની પીઠ પર થયેલો કાંતા સ્તનોનો અદભુત, ભરાવદાર સ્પર્શ... આ બધું જ માધવના મગજ પર છવાઈ ગયું હતું.
એણે કપડાં બદલ્યા અને પલંગ પર આડો પડ્યો. રૂમમાં અંધારું હતું, બહાર વરસાદનો ધીમો અવાજ આવી રહ્યો હતો પણ માધવના મનની અંદર તો વિચારોનું મોટું વાવાઝોડું ચાલતું હતું.

અત્યાર સુધી એ કાંતાને માત્ર એક સન્માનની નજરે, એક મા સમાન આદરથી જોતો આવ્યો હતો. પરંતુ આજે જે શારીરિક ખેંચાણ અને આકર્ષણની ક્ષણ ઉભી થઈ હતી, તેણે માધવની અંદર છુપાયેલી ૨૨ વર્ષના જુવાન પુરુષની કામનાઓને જગાડી દીધી હતી. કાંતાની ૪૮ વર્ષની ઉંમર હોવા છતાં, એનું શરીર એટલું સુડોળ અને કામુક હતું કે માધવ પોતાની આંખો બંધ કરતો ત્યારે તેને માત્ર કાંતાનો જ ચહેરો અને એનું ભીનું શરીર દેખાતું હતું.

આખી રાત માધવ પલંગમાં પડખાં બદલતો રહ્યો. એણે પોતાની જાતને સંભાળવાનો, કાંતા વિશે આવા વિચારો ન લાવવાનો પ્રયાસ પણ કર્યો. એણે વિચાર્યું કે "કાંતામાસી તો મારી માની ઉંમરના છે, એ મને કેટલું માન આપે છે... મારા મનમાં એમના વિશે આવા વિચારો આવવા યોગ્ય નથી"  પરંતુ કામદેવનો પ્રભાવ એટલો મજબૂત હતો કે કુદરતી આકર્ષણ આગળ માધવનો વિવેક નબળો પડી રહ્યો હતો.

કાંતાના લચકતી કમરના વળાંકો, એની કસાયેલી છાતીના ઉભારો અને વરસાદની બુંદોથી ચમકતો ઘઉંવર્ણો વાન માધવના મનમાંથી ખસતો નહોતો. માધવ આખી રાત કાંતાના જ કામુક સ્વપ્નો અને વિચારોમાં ખોવાયેલો રહ્યો.
અંતે, રાત્રિના અંધારામાં, પોતાની અંદર જાગેલી આ અસહ્ય વાસના અને શારીરિક ઉત્તેજનાને શાંત કરવા માટે માધવથી રહેવાયું નહીં. એણે પોતાની આંખો બંધ કરી, કાંતાના એ મોહક અને કામુક રૂપને યાદ કર્યું, એ જોરથી પોતાનો લંડ પોતાના હાથ વડે હલાવવા લાગ્યો, એ અનાયાસે જ કાંતાને ગંદી ગંદી ગાળો બોલીને બબડવા લાગ્યો, જીવનમાં પહેલીવાર કાંતાની કલ્પના કરીને હસ્તમૈથુન કર્યું.

એ ક્ષણે માધવના શરીરમાંથી એક અનોખો આનંદ અને ગરમાવો પસાર થઈ ગયા. વાસનાના એ આવેગમાં એણે કાંતાના ઘાટીલા શરીરને પોતાની કલ્પનાઓમાં પૂરેપૂરું માણી લીધું. હસ્તમૈથુન કર્યા પછી એનું શરીર તો શાંત થઈ ગયું પણ મનમાં એક તરફ અપરાધભાવ અને બીજી તરફ કાંતાને ફરીથી એ જ નજરે જોવાની એક છૂપી ઈચ્છા જાગી ચૂકી હતી.

સવાર પડવા આવી હતી પણ માધવ જાણી ગયો હતો કે હવે ફેક્ટરીમાં કાંતા સામે ઉભા રહેવું એના માટે પહેલાં જેટલું સરળ નહીં રહે. એક પવિત્ર સંબંધની અંદર હવે વાસના અને શારીરિક આકર્ષણનો રસ ઘોળાઈ ચૂક્યો હતો.

[SexyHansaKaki]

[harry@1164]

Bajuj mast chhe,aagal vadho

[harry@1164]

Ubho karine bhagi gaya???

[SexyHansaKaki]

વરસાદી સાંજની એ ઘટના અને એ રાત્રે જાગેલા કામુક આવેગ પછી માધવનું જીવન એક અજીબ મોડ પર આવીને ઉભું રહી ગયું હતું. માધવના મનમાં હવે કાંતા માટે માત્ર એક વાત્સલ્ય કે આદરની જ ભાવના નહોતી રહી પણ એ ભાવના ધીમે ધીમે એક ઉંડા, ગંભીર અને એકતરફી પ્રેમમાં પરિવર્તિત થઈ ચૂકી હતી. ૨૨ વર્ષનો યુવાન સુપરવાઈઝર ૪૮ વર્ષની આ ગરીબ, વિધવા અને કસાયેલા શરીરવાળી સ્ત્રીના પ્રેમમાં સંપૂર્ણપણે ગિરફ્તાર થઈ ગયો હતો.



બીજા દિવસે સવારે માધવ જ્યારે ફેક્ટરીએ પહોંચ્યો ત્યારે એનું હૃદય એક અલગ જ લયમાં ધડકી રહ્યું હતું. એ પોતાની કેબિનમાં બેઠો હતો પણ એની આંખો કાચની પાર મુખ્ય હૉલ તરફ જ મંડાયેલી હતી.
થોડી જ વારમાં કાંતા હાથમાં સાવરણી લઈને હૉલમાં સાફસફાઈ કરવા આવી. એણે હંમેશ મુજબ સાદી પણ વાદળી રંગની વ્યવસ્થિત સાડી પહેરેલી હતી. કાંતાના ચહેરા પર એ જ ગંભીરતા, એ જ સદાચાર અને પોતાની મર્યાદાનું તેજ હતું. ગઈકાલે વરસાદમાં ભીંજાયા પછી જે કામુક ક્ષણ ઊભી થઈ હતી તેનો કોઈ પણ પ્રભાવ કાંતાના વર્તન પર દેખાતો નહોતો. કાંતા માટે એ માત્ર એક અણધાર્યો કુદરતી બનાવ અને માધવની સહાનુભૂતિનો અનુભવ હતો.

માધવ કેબિનમાંથી કાંતાની દરેક હલચલને નીરખી રહ્યો હતો. જ્યારે કાંતા કચરો વાળતી વખતે કે પોતું મારતી વખતે નીચે નમતી ત્યારે એના મોટા સ્તનો બ્લાઉઝ ફાડીને બહાર આવવા માંગતા હોય એવું લાગતું, દેહના આરોહ-અવરોહ અને ઘાટીલો બાંધો માધવના મનમાં ગઈરાત્રિના કાલ્પનિક દ્રશ્યોને તાજા કરી દેતો હતો. પરંતુ હવે માધવની નજરમાં માત્ર વાસના નહોતી, એ વાસનાની સાથે એક ઉંડી આત્મિયતા અને સમર્પણનો ભાવ ભળી ગયો હતો. માધવ એ પરિપક્વ સ્ત્રીના રૂપ, એના ચરિત્ર અને એના આત્મસન્માન પર ફિદા થઈ ચૂક્યો હતો.


બપોરે લંચ બ્રેક પડ્યો ત્યારે કાંતા દરરોજની જેમ છાનેમાને માધવનું ટિફિન લઈને કેબિનમાં આવી.
"સાહેબ, આ લો ટિફિન... આજે ગરમાગરમ બાજરીના રોટલા અને શાક બનાવી લાવવાનું મન થયું એટલે થોડું વધારે લાવી છું" કાંતાએ મધુર અવાજે ટિફિન ટેબલ પર મૂકતાં કહ્યું.

એના અવાજમાં એ જ નિર્દોષ, માતૃત્વસભર મીઠાશ હતી.

માધવે કાંતાના ચહેરા તરફ જોયું. કાંતાની ઉંડી, કાળી આંખોમાં કોઈ જ છળકપટ કે વાસનાની ઝલક નહોતી. એ માધવને હજી પણ એક દીકરા સમાન, એક સજ્જન મદદગાર અને આદરણીય પુરુષ તરીકે જ જોતી હતી. એ આ વાતથી સાવ અજાણ હતી કે જે યુવાનને એ પોતાના ટિફિનનું અન્ન જમાડી રહી છે, એ યુવાન એના જ ભરાવદાર શરીર અને સૌંદર્ય પાછળ દીવાનો થઈ ચૂક્યો છે અને એના પ્રેમના તાંતણે બંધાઈ ગયો છે.

"કાંતામાસી... તમે ગઈકાલે વરસાદમાં પલળ્યા પછી તબિયત તો બરાબર છે ને? તમને શરદી-તાવ જેવું કશું નથી થયું ને?" માધવે થોડા સંકોચ અને ઉંડા પ્રેમભર્યા અવાજે પૂછ્યું.
"ના, સાહેબ... હું તો મજૂર માણસ છું, આ કાયમનો વરસાદ અને પરસેવો અમને શું કરવાનો હતો? તમે બાઈક ચલાવતા હતા એટલે તમે વધારે ભીંજાયા હતા. તમે તમારી સંભાળ રાખજો " કાંતાએ સહજતાથી હસીને કહ્યું.

માધવે ટિફિન ખોલ્યું અને શાંતિથી જમવા લાગ્યો. એ જ્યારે જ્યારે કોળિયો મોંમાં મૂકતો ત્યારે તેને લાગતું કે કાંતાનો પ્રેમ માત્ર આ રસોઈમાં જ નહીં પણ એની દરેક અદામાં છવાયેલો છે. માધવનું મન થતું હતું કે એ કાંતાનો હાથ પકડીને પોતાના દિલની વાત કહી દે. એ કહી દે કે 'કાંતા, હું તને પ્રેમ કરવા લાગ્યો છું, મને તારી ઉંમર કે જ્ઞાતિની કોઈ પડી નથી, હું તને મારી દુનિયા બનાવવા માગું છું.'

પરંતુ માધવનો વિવેક એને રોકી રહ્યો હતો. એ જાણતો હતો કે જો એ અત્યારે પોતાના દિલની વાત કાંતા સમક્ષ રજૂ કરશે તો કાંતા આઘાત પામશે. કાંતા પોતાની મર્યાદા અને પવિત્રતાની બાબતમાં બહુ કડક હતી. જો તેને ખબર પડે કે માધવના મનમાં તેના માટે એક પુરુષ તરીકેનું આકર્ષણ અને પ્રેમ જાગ્યો છે, તો કદાચ એ ફેક્ટરી છોડીને જતી રહે અથવા માધવ સાથેનો આટલો સુંદર અને પવિત્ર સંબંધ ક્ષણવારમાં તોડી નાખે.

"શું વિચારો છો, સાહેબ? જમવાનું સારું નથી બન્યું?" કાંતાએ માધવને વિચારોમાં ખોવાયેલો જોઈને પૂછ્યું.
"ના, ના, કાંતામાસી... ખૂબ જ સ્વાદિષ્ટ છે. હું તો બસ એ વિચારતો હતો કે તમારો આ ઉપકાર હું કેવી રીતે ચૂકવીશ" માધવે પોતાનો પ્રેમ આંખોમાં છૂપાવતાં કહ્યું.
"ઉપકાર કેવો, સાહેબ? તમે મારી માનો જીવ બચાવ્યો છે, એની આગળ આ ટિફિનની કોઈ કિંમત છે?" કાંતાએ સ્નેહથી કહ્યું અને પોતાનો રૂમાલ ટેબલ પર મૂકીને કેબિનની બહાર નીકળી ગઈ.

કાંતા બહાર જતી રહી પણ માધવ એની જતી આકૃતિ અને એના કસાયેલા દેહને એકીટશે જોઈ જ રહ્યો. માધવે મનોમન નક્કી કરી લીધું હતું કે એ પોતાના આ પ્રેમને અત્યારે પોતાના દિલના ખૂણામાં જ દબાવીને રાખશે. એ કાંતાની આબરૂ, એની પવિત્રતા અને એના વિશ્વાસને કોઈ પણ ભોગે ઠેસ પહોંચાડવા માગતો નહોતો. કાંતા સંપૂર્ણપણે અજાણ રહીને પોતાની દિનચર્યામાં પરોવાયેલી રહી, જ્યારે માધવ એના છૂપા પ્રેમના મીઠા દર્દને પોતાના હૃદયમાં ઘૂંટી રહ્યો હતો.

માધવના હૃદયમાં જાગેલો પ્રેમ અને કાંતા પ્રત્યેની વિરહની વેદના હવે એક નવી જ દિશા લઈ રહી હતી. કાંતા હજી પણ માધવની આ છૂપી લાગણીઓથી અજાણ રહીને પોતાની મર્યાદા અને સદાચાર સાથે જ જીવી રહી હતી.
માધવના સહકાર અને સમયસર મળેલી દવાઓના કારણે કાંતાની મા લીલાની તબિયતમાં ખૂબ સુધારો આવી ગયો હતો. એમનો અશક્ત દેહ હવે પૂરેપૂરો સાજો થઈ ગયો હતો અને એ ઘરમાં સહજ રીતે હરતાં-ફરતાં થઈ ગયાં હતાં. માને સાજાં-નરવાં જોઈને કાંતાના મન પરનો મોટો બોજ હળવો થઈ ગયો.
એ જ દિવસોમાં કાંતાને ગામડે રહેતી નાનપણની બહેનપણી રત્નાનો સંદેશો મળ્યો. ચંદાના દીકરાના લગ્ન નક્કી થયા હતા અને એણે કાંતાને અચૂક ગામડે આવવા આગ્રહભર્યું આમંત્રણ મોકલ્યું હતું. વર્ષોથી ઝૂંપડપટ્ટીની ગરીબી, ફેક્ટરીની મજૂરી અને પતિના અવસાન પછીના સંઘર્ષમાં ઘેરાયેલી કાંતાએ ક્યાંય બહાર પગ મૂક્યો નહોતો. માની તબિયત સારી થઈ જતાં કાંતાએ બે દિવસ માટે ગામડે જઈને બહેનપણીને મળી આવવાનું નક્કી કર્યું.
ફેક્ટરીમાં લંચ બ્રેક દરમિયાન જ્યારે કાંતા માધવની કેબિનમાં ટિફિન મૂકવા આવી ત્યારે એણે વાતવાતમાં કહ્યું "સાહેબ, મારી મા હવે એકદમ સાજી થઈ ગઈ છે. તમારા પ્રતાપે મારી મોટી ચિંતા ટળી ગઈ એટલે હવે બે દિવસ માટે ગામડે મારી બહેનપણીને મળવા જવાનું વિચારું છું."
માધવના કાને આ વાત પડતાં જ એના મનમાં એક અનોખો હરખ અને આતુરતા જાગી ઉઠી. ફેક્ટરીની ચાર દીવાલો અને લોકોની શંકાસ્પદ નજરોથી દૂર, કાંતા સાથે એકાંતમાં સમય વિતાવવાની આ અદભુત તક હતી.
"ગામડે કેવી રીતે જવાના છો, કાંતામાસી?" માધવે સહજતાથી પૂછ્યું.
"બસમાં જવાનું વિચારું છું.... અહીંથી એસ.ટી. સ્ટેશને જઈને બસ પકડી લઈશ" કાંતાએ જવાબ આપ્યો.
માધવે તરત જ તક ઝડપી લીધી. "ના, કાંતામાસી... બસોમાં ભારે ભીડ હોય છે, ધક્કામુક્કી થાય અને સમય પણ બહુ બગડે. આમેય મારે પણ એ બાજુ એક જગ્યાએ કાપડના પ્રોડક્શનના કાચા માલના કામથી જવાનું જ છે. હું તમને મારી બાઈક પર ગામડે મૂકી જઈશ અને પાછો લેતો પણ આવીશ."
કાંતા અચકાઈ "અરે ના, સાહેબ... તમને મારી પાછળ નકામી હેરાનગતિ થશે... અને ગામડે કે રસ્તામાં કોઈ જોશે તો..."
"કોઈ કશું નહીં જુએ, કાંતામાસી" માધવે આગ્રહપૂર્વક અને સ્નેહભર્યા અવાજે કહ્યું.
"તમે મારા માટે રોજ આટલા પ્રેમથી ટિફિન લાવો છો, તો શું હું તમને આટલી સગવડ પણ ન આપી શકું? અને મારી બાઈક પર જઈશું તો શાંતિથી અને જલ્દી પહોંચી જવાશે.... તમે ના ન પાડો."
માધવના પ્રેમભર્યા આગ્રહ આગળ કાંતા નમી ગઈ, એણે સાથે જવા સંમતિ આપી દીધી.
બીજા દિવસે વહેલી સવારે, સૂરજ ઉગે તે પહેલાં જ માધવ પોતાની બાઈક લઈને કાંતાની ગલીના નાકે પહોંચી ગયો. કાંતાએ એક નાની થેલીમાં પોતાના કપડાં લીધા હતા અને સાદી પણ સુંદર સાડી પહેરી હતી. કાંતા બાઈકની પાછલી સીટ પર એકતરફ બેય પગ રાખીને મર્યાદા સાથે બેસી ગઈ.
બાઈક શહેરની ગીચતા છોડીને ખુલ્લા હાઈવે પર દોડવા લાગી. જેમ જેમ શહેર પાછળ છૂટતું ગયું... તેમ તેમ લીલાછમ ખેતરો, ઠંડો પવન અને ખુલ્લું આકાશ સામે આવવા લાગ્યા. પવનના સૂસવાટા સાથે કાંતાની સાડીનો પાલવ ઉડી રહ્યો હતો. 48 વર્ષની ઉંમરે, વર્ષોની મજૂરી અને દુઃખમાંથી મુક્ત થઈને ખુલ્લી હવામાં શ્વાસ લેતાં કાંતાના ચહેરા પર એક અનોખો આનંદ અને કંચન જેવો નિખાર આવી ગયો હતો.
હાઈવે પર જ્યારે બાઈકની સ્પીડ વધતી અથવા રસ્તામાં નાના-મોટા ખાડા આવતા, ત્યારે કાંતા પોતાનો સંતુલન જાળવવા માટે અજાણતા જ માધવના ખભાનો સહારા લેતી. માધવની પીઠ પર કાંતાના હાથનો મૃદુ સ્પર્શ થતો ત્યારે માધવના રોમ રોમમાં એક અનોખી વીજળી દોડી જતી. બાઈકના મિરરમાં માધવ અવારનવાર કાંતાના ચહેરાને, એની ઉંડી આંખોને અને પવનમાં ઉડતી વાળની લટોને જોઈ લેતો.
રસ્તામાં એક નાના ટી સ્ટોલ પાસે માધવે બાઈક ઉભી રાખી. બંનેએ ગરમાગરમ ચા પીધી. લીલાછમ વૃક્ષોના છાયડામાં, ખુલ્લા વાતાવરણ વચ્ચે કાંતા અને માધવ એકબીજાને ખૂબ નજીક અનુભવી રહ્યા હતા. કાંતાની નજરમાં માધવ માટે અગાધ આદર અને સ્નેહ હતો, જ્યારે માધવની આંખોમાં પ્રેમ અને કાંતાને પોતાની બનાવવાની તીવ્ર આતુરતા છલકાઈ રહી હતી.
ગામડા તરફ જતી આ રોમાંચક સફર બંનેના જીવનમાં પવિત્રતા અને આકર્ષણની એક નવી કવિતા લખી રહી હતી.
હાઈવે પર બાઈક સડસડાટ દોડતી રહી અને પછી ઉબડખાબડ રસ્તે રત્નાના ગામમાં દાખલ થઈ. ગામડાની શાંતિ, કાચા-પાકા મકાનો, લીલાછમ ખેતરો અને ચોરા પર બેઠેલા લોકો વચ્ચેથી પસાર થઈને બાઈક રત્નાના ઘરના ખુલ્લા આંગણામાં ઉભી રહી.
કાંતાને વર્ષો પછી જોઈને એની બાળપણની બહેનપણી રત્ના દોડીને આવી અને બંને બહેનપણીઓ હરખથી એકબીજાને ભેટી પડી. રત્નાના દીકરાના લગ્નનો પ્રસંગ હોવાથી ઘરમાં ઢોલ અને શરણાઈનો સૂર ગુંજતો હતો અને સગા-સંબંધીઓની ભારે ચહલપહલ હતી.
કાંતાએ ચંદાને માધવની ઓળખાણ આપતાં કહ્યું,  "રત્ના, આ માધવભાઈ છે. મારી ફેક્ટરીમાં મોટા સુપરવાઈઝર સાહેબ છે, પણ મારા પર અને મારા ઘર પર એમનો બહુ સધિયારો છે. મને બસમાં તકલીફ ન પડે એટલે જ પોતાની બાઈક પર અહીં સુધી મૂકવા આવ્યા છે."
રત્ના માધવને આદરપૂર્વક કહ્યું, "અરે સાહેબ! તમે કાંતા માટે આટલી તકલીફ લીધી? તમે તો અમારા માટે બહુ મોટા મહેમાન કહેવાઓ. આજે તો મારા દીકરાના લગ્નનો પ્રસંગ છે અને રાત્રે ગામના ચોકમાં ગરબા રાખ્યા છે. તમારે આજે રાત્રે અહીં જ રોકાવું પડશે. હું તમને આમ સાંજ પડે પાછા જવા નહીં દઉં."
માધવ પહેલાં તો અચકાયો અને કહ્યું કે એણે અગત્યનું કામ છે એટલે પાછા જવું પડશે, પણ રત્ના અને એના પતિએ રોકાઈ જવા ખૂબ જ આગ્રહ કર્યો. કાંતાએ પણ માધવ તરફ જોઈને ધીમેથી કહ્યું, "સાહેબ, ગામડાની મહેમાનગતિ કરી જુઓ, હવે આટલો આગ્રહ કરે છે તો રાત રોકાઈ જાવ. સવારે શાંતિથી નીકળી જઈશું." કાંતાની વાત માધવ ટાળી શકે તેમ નહોતો, એટલે એણે રોકાવાની હા પાડી દીધી.
સાંજ ઢળતાં જ આખા ફળિયામાં જાણે ઉત્સવનો માહોલ છવાઈ ગયો. રત્ના કાંતાને ઘરના અંદરના ઓરડામાં લઈ ગઈ અને કહ્યું, "કાંતા, આજે તો મારા દીકરાનો પ્રસંગ છે. તું આ વિધવાની ફિક્કી સાડી બદલી નાખ. આજે તો તારે ગામડાની પરણેલી સ્ત્રીનો અસલ ઘાઘરો અને કમખો જ પહેરવો પડશે!"
કાંતાને સંકોચ થયો પણ રત્નાએ એનું એક ન સાંભળ્યું. રત્નાએ કાંતાને પહેરવા ખાસ ઘેરદાર લાલ અને મરૂન રંગનો ગામઠી ઘાઘરો, કસબી ભરતકામથી ભરેલો કસવાળો કમખો અને માથે ઓઢવા માટે પારદર્શી ગુલાબી ઓઢણી આપી. ગામડાની પરણેલી સ્ત્રીઓ પહેરે એવા હાથમાં ચાંદીના કડા અને કાચની બંગડીઓ, પગમાં ઝાંઝર અને ચાંદીનો પાતળો કમરબંધ પહેરવા આપ્યાં.
રાત્રે ફળિયામાં ઢોલના ઢબકારા સાથે રાસ-ગરબા શરૂ થયા. માધવ ત્યાં ઘરની બહાર જ એક ખૂણે ખાટલા પર બેસીને આતુરતાથી કાંતાની વાટ જોઈ રહ્યો હતો.
ઘરનો મુખ્ય દરવાજો ખુલ્યો અને કાંતા બહાર આવી.
કાંતાને એ રૂપે જોઈને માધવના શ્વાસ ક્ષણભર માટે થંભી ગયા. ૪૮ વર્ષની કાંતા ગામડાની પરિપક્વ અને ભરાવદાર પરણેલી સ્ત્રીના આટલા સુંદર પોશાકમાં સાક્ષાત કોઈ અપ્સરા જેવી લાગી રહી હતી! 
ઘેરદાર ઘાઘરો એની પાતળી કમર પર કસાયેલો હતો. ૪૮ વર્ષની પાકી ઉંમરે પણ એનું ફાટ ફાટ થતું જોબન એ ગામઠી કાંચળીની મર્યાદા તોડીને બહાર આવવા મથી રહ્યું હતું, કાંતાનો કમખો એના વાંસામાં તંગ તાણીને બાંધેલી કસો વડે એના બોબલાને માંડ માંડ સાચવી રહ્યો હતો.
કાંતાના ગળામાં ચાંદીનો હાર, કમર ફરતે ટાઈટ કમરબંધ અને પગમાં વાગતા ઝાંઝરનો ઝણકાર, માધવના હૃદયમાં વાસના અને પ્રેમનો અગ્નિ ભભકાવી રહ્યો હતો. કાંતાનું ફાટ ફાટ થતું જોબન અને એનો ઘાટીલો બાંધો માધવ માટે અસહ્ય રીતે કામુક બની ગયા હતા.
કાંતા ગરબે ઘૂમવા માટે બાઈઓની વચ્ચે ગઈ ત્યારે એના ઘેરદાર ઘાઘરાનો ઘેર આખો ગોળ ગોળ ફરવા લાગ્યો. એના ભરાવદાર શરીરની દરેક ગતિનો લય, એના મખમલી દેહ પરથી સરકતી ઓઢણી, કમરની લચક અને પરસેવાથી ચમકતો ઘઉંવર્ણો વાન માધવ માટે અતિશય માદક અને લોભામણા બની ગયા.
ગરબા રમતી વખતે કાંતાની નજર અવારનવાર ખૂણામાં બેઠેલા માધવ પર પડતી હતી. માધવની ઘાયલ અને તરસ્યા પ્રેમી જેવી નજરો પોતાના ભરાવદાર શરીર અને ફાટ ફાટ થતાં જોબન પર ચોંટેલી જોઈને કાંતાના ચહેરા પર શરમની લાલી છવાઈ જતી હતી. ગરબાના ઢોલના તાલે માત્ર કાંતાના પગ જ નહીં પણ માધવનું હૃદય પણ જોરજોરથી ધડકી રહ્યું હતું.

ગામડાની આ રઢિયાળી રાત, રાસ-ગરબાનો માહોલ અને કાંતાનું આ મનોહર રૂપ, ફાટ ફાટ થતું જોબન જાણે માધવના દિલ પરથી સંયમનો પડદો હટાવી રહ્યું હતું.

[SexyHansaKaki]

[harry@1164]

બહુજ સેક્સી,જલ્દી થી બીજો update આપો,have રહેવાય તેમ નથી 

[SexyHansaKaki]

ફળિયામાં રાસ-ગરબાની રમઝટ હવે ધીમે ધીમે શાંત થઈ ગઈ હતી. ઢોલના ધબકારા વિરામ પામ્યા હતા અને ગામમાંથી આવેલા લોકો અને અમુક સંબંધીઓ  પોતપોતાના ઘર તરફ રવાના થઈ રહ્યા હતા. ગરબે ઘૂમેલી કાંતાના ભરાવદાર શરીર પર પરસેવાની ટીપાં ચમકી રહ્યાં હતાં. ગામઠી ચણિયાચોળીમાં કાંતાનું મોહક રૂપ વધુ નીખરી ઉઠ્યું હતું.



થાક અને ગરમીના કારણે કાંતા ગળામાં અસહ્ય તરસ અનુભવતી હતી. એ ઓસરીના ખૂણામાં મૂકેલા માટીના માટલામાંથી પાણી પીવા માટે ગઈ.


માધવ, જે એક બાજુ બેસીને કાંતાના એ ઘાટીલા દેહ અને ગરબે ઘૂમતી કાયાને અધીરાઈથી નીરખી રહ્યો હતો, તેણે કાંતાને એકલી પાણી પીવા જતાં જોઈ. માધવના હૃદયમાં વિરહ અને આકર્ષણનો અગ્નિ ચરમસીમાએ પહોંચી ચૂક્યો હતો. એણે તક ઝડપી લીધી.


જેવી કાંતા પાણીનો લોટો લઈને આગળ વધી, અંધારામાંથી માધવે અચાનક આવીને કાંતાનો એક હાથ મજબૂતીથી પકડીને મરડ્યો!


"અરે... માધવભાઈ!" કાંતાના મોઢામાંથી હળવી ચીસ નીકળી ગઈ.


એના હાથમાંથી પાણી થોડું ઢોળાઈને એના ભરાવદાર સાથળો પર પડી ગયું. કાંતા ચમકીને પાછળ ફરી. પણ માધવે કાંતાને બોલવાનો કોઈ મોકો ન આપ્યો. માધવે એનો હાથ મરડીને પોતાની તરફ ખેંચી લીધી અને નીચા અવાજે એની આંખોમાં આંખ પરોવીને કહ્યું, "કાંતા... અત્યારે કશું જ ન બોલ. ઘરની પાછળ જે જૂનો વાડો છે, ત્યાં એક નાનું પતરાનું ઝૂંપડું છે. હું ત્યાં તારી વાટ જોઉં છું. તારે અત્યારે જ મને ત્યાં એકાંતમાં મળવા આવવું પડશે."


કાંતાનું હૃદય અસહ્ય ગતિથી ધડકવા લાગ્યું. શરીરમાંથી બીકનું લખલખું પસાર થઈ ગયું. "માધવભાઈ... આ શું કરો છો? અહીં બધા મહેમાનો છે, કોઈ જોઈ જશે તો..."


"કોઈ નહીં જુએ, કાંતા," માધવનો અવાજ વિરહની તડપથી ભરેલો હતો. "હું કેટલાંય દિવસથી તારા આ રૂપને જોઈને બળી રહ્યો છું. જો તું અત્યારે તે ઝૂંપડામાં નહીં આવે, તારી કસમ, હું મરી જઈશ."


માધવની આ હઠ અને એની આંખોમાં જાગેલી ઘેલછા જોઈને કાંતા ધ્રૂજી ઉઠી. એ જાણતી હતી કે માધવ પ્રેમમાં પૂરેપૂરો ઘેલો થઈ ચૂક્યો છે. કાંતાએ ધીમેથી પોતાનો હાથ છોડાવ્યો અને હળવેથી માથું હલાવીને કમને સંમતિ આપી. માધવ ચૂપચાપ અંધારામાં વાડા તરફ સરકી ગયો.


થોડી જ વારમાં, કાંતા આજુબાજુ નજર દોડાવીને, નજર ચૂકવીને વાડાના એ એકાંત અને અંધારા ઝૂંપડા તરફ ગઈ.


ઝૂંપડાનું નાનું લાકડાનું બારણું અધખુલું હતું. કાંતા જેવી અંદર દાખલ થઈ, માધવે તુરંત જ બારણું વાસી દીધું. ઓરડામાં રાત્રિનું ગાઢ અંધારું હતું અને માત્ર વાડામાંથી આવતો સહેજ ઝાંખો ચાંદનીનો પ્રકાશ છવાયેલો હતો.
એકાંતના એ માહોલમાં, ૪૮ વર્ષની ભરાવદાર અને ચણિયાચોળીમાં સજેલી કાંતા અને ૨૨ વર્ષનો વિરહથી તડપતો માધવ એકબીજાની સાવ નજીક ઉભાં હતાં.


બહાર રાતનો સનાટો હતો અને અંદર માધવ તથા કાંતા એકબીજાની સાવ નજીક ઉભાં હતાં. આખી રાત ગરબે ઘૂમેલી કાંતાના કસાયેલા માંથી પરસેવાની મીઠી સુગંધ આવી રહી હતી. કાળી કાંચળી અને ઘેરદાર ઘાઘરામાં ખીલેલું કાંતાનું રૂપ માધવના હૃદયમાં વાસના અને પ્રેમનો અગ્નિ ભડકાવી રહ્યું હતું.

માધવે હવે પોતાના આવેગને રોકવાનો કોઈ પ્રયાસ ન કર્યો. એણે હળવેથી આગળ વધીને કાંતાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા અને એની શરમાળ આંખોમાં આંખ પરોવીને પ્રેમસભર અવાજે કહ્યું "કાંતા... હવે હું મારી જાતને રોકી શકતો નથી. હું તારા પ્રેમમાં પૂરેપૂરો પાગલ થઈ ચૂક્યો છું. ફેક્ટરીની કેબિન હોય કે આ અંધારું ઝૂંપડું, મારી આંખો માત્ર તને જ શોધે છે. હું તને મારી બનાવવા માગું છું. હું તને પ્રેમ કરું છું, કાંતા!"

માધવના મોઢેથી આટલો સીધો અને સાચો પ્રેમનો એકરાર સાંભળીને કાંતાનું હૃદય એક ક્ષણ માટે થંભી ગયું. એના ઘાટીલા શરીરમાં એક અનોખી ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ. પરંતુ એ જ ક્ષણે કાંતાના મનની અંદર વર્ષોથી ઘડાયેલી મર્યાદા, લાજ અને સમાજનો ભય જાગી ઉઠ્યો.

કાંતાએ તરત જ એક ઝાટકે પોતાના હાથ માધવની ગિરફ્તમાંથી છોડાવી લીધા. એની આંખોમાંથી આંસુની ધારા વહેવા લાગી. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ છાતી પર સરખો કર્યો અને રડતાં રડતાં ધ્રૂજતા અવાજે બોલી "ના... માધવભાઈ, ના! ભગવાનના ખાતર આવું ન બોલો! આ પાપ છે... બહુ મોટું પાપ છે!"

"કાંતા, તું શું બોલે છે? પ્રેમ કરવો તે પાપ કેવી રીતે હોઈ શકે?" માધવે વિરહની તડપ સાથે આગળ વધવાનો પ્રયાસ કર્યો.

પરંતુ કાંતાએ પોતાના હાથ આગળ કરીને માધવને રોકી દીધો. કાંતાની આંખોમાં આંસુ હતાં, પણ ચહેરા પર એક કઠોર સીમારેખા હતી.
"માધવભાઈ, તમે જરા વિચાર તો કરો... ક્યાં હું અને ક્યાં તમે!" કાંતાએ ચોધાર આંસુડે રડતાં રડતાં કહ્યું. "તમે યુવાન ભણેલા-ગણેલા, નાત-જાતના ઉંચા સાહેબ છો અને હું ૪૮ વરસની ગરીબ, સાફસફાઈ કરતી વિધવા સ્ત્રી છું! તમે તો મારા છોકરાની ઉંમરના છો, માધવભાઈ... તમે મને મા કહી હતી, મને સન્માન આપ્યું હતું. જો આજે આપણે આ મર્યાદા તોડીશું, તો કુદરત પણ આપણને માફ નહીં કરે."

"મને ઉંમર કે જ્ઞાતિની કોઈ પડી નથી, કાંતા!" માધવે અધીરાઈથી કહ્યું.
"પણ મને પડી છે, માધવભાઈ!" કાંતાએ ગંભીરતાથી પણ વિનમ્રતાથી જવાબ આપ્યો. "તમારું આખું ભવિષ્ય સામે પડ્યું છે. તમને કોઈ સારી, ભણેલી-ગણેલી જુવાન છોકરી મળશે, જે તમારું ઘર વસાવશે. મારી પાછળ ગાંડા થઈને તમે તમારું જીવન કેમ બગાડો છો? અને સમાજ? જો આ પાપી દુનિયાને ખબર પડશે કે ૪૮ વરસની કાંતા પોતાનાથી અડધી ઉંમરના છોકરા સાથે સંબંધ રાખે છે, તો લોકો મને ચરિત્રહીન કહીને મહેણાં મારીને મારી નાંખશે. મારે મારા બાપુજી ના નામ પર અને મારી આબરૂ પર ડાઘ નથી લગાડવો."

કાંતાના આ એક એક શબ્દમાં એક પરિપક્વ સ્ત્રીનું દર્દ, ચરિત્રની મજબૂતી અને માધવના ભવિષ્ય પ્રત્યેની ચિંતા છલકાઈ રહી હતી. ૨૨ વર્ષનો માધવ કાંતાની આ રડતી આંખો અને એની મક્કમ મર્યાદા જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
કાંતાએ પોતાની આંખો લૂછી, સાડીનો ઘૂંઘટ સરખો કર્યો અને માધવ સામે હાથ જોડીને ધીમેથી કહ્યું, "માધવભાઈ, તમે મારા પર બહુ મોટા ઉપકાર કર્યા છે. હું તમારી આ લાગણીની કદર કરું છું, પણ આ સંબંધ અહીં જ અટકાવી દો. મને આ પાપના કૂવામાં ન ધકેલો."


અંધારા ઝૂંપડાની શાંતિમાં કાંતાના રડવાનો ધીમો અવાજ આવતો હતો. એ પોતાના હાથ વડે આંસુ લૂછતી, સાડી સરખી કરીને બહાર નીકળવા જ જતી હતી. કાંતાએ મૂકેલી મર્યાદાની મજબૂત દીવાલ અને સમાજના ડરના કારણે માધવ એક ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયો હતો. પણ વિરહ અને આકર્ષણની જે જ્વાળા એની અંદર સળગી રહી હતી, તેણે માધવના સંયમને સાવ હટાવી દીધો.

કાંતા દરવાજાનું બારણું ખોલે તે પહેલાં જ માધવે આગળ વધીને બારણું ફરી બંધ કરી દીધું. માધવનો શ્વાસ ઝડપી ચાલી રહ્યો હતો અને એની આંખોમાં પ્રેમની સાથે આવેગ અને અધિકારનો ભાવ હતો.

"ઉભી રહે, કાંતા..." માધવે પોતાના ઘેરા અને કંપતા અવાજે કહ્યું.
"માધવભાઈ... મહેરબાની કરીને, મને જવા દો!" કાંતાએ વિનંતી કરતાં કહ્યું. "મેં તમને કહ્યું ને કે આ પાપ છે. હું એક આધેડ ઉંમરની વિધવા છું, મારે મારી મર્યાદા નથી તોડવી."


"તમે મર્યાદા અને સમાજની વાત કરો છો, પણ તમારા દિલનું શું, કાંતા?" માધવે કાંતાની સાવ નજીક આવીને, એની શરમાળ અને ભીની આંખોમાં આંખ પરોવીને કડક પણ આત્મીય અવાજે તર્ક મૂક્યો. "તું ભલે વિધવા રહી અને ગરીબીમાં જીવતી રહી, પણ તું છેવટે તો એક જીવંત સ્ત્રી છેને! તારા શરીરમાં અને હૃદયમાં ક્યાંક ને ક્યાંક તો એક પુરુષના સાથની, પ્રેમની અને સ્પર્શની ઝંખના છુપાયેલી જ છે. જો એવું ન હોત, તો પછી કંઈ વિધવા બાઈ પોતાની સાદી કે સફેદ સાડીની અંદર આવી લાલ કે ગુલાબી રંગની બ્રા પહેરે?"
માધવના મોઢેથી આટલી રહસ્યમય અને કામુક વાત સાંભળીને કાંતા ક્ષણભર માટે સાવ અવાચક થઈ ગઈ. એના શરીર પરથી જાણે વીજળી પસાર થઈ ગઈ. એના ગાલ પર શરમ અને આશ્ચર્યની ઘેરી લાલાશ પથરાઈ ગઈ.
માધવે અટક્યા વગર આગળ કહ્યું "વરસાદની એ સાંજે જ્યારે તારી ભીની સફેદ સાડીમાંથી એ લાલ રંગ છલકાતો હતો, ત્યારે જ મને ખબર પડી ગઈ હતી કે આ કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીરની અંદર હજીય એક સ્ત્રીનું યૌવન ધબકે છે. અને એટલું જ નહીં... ફેક્ટરીમાં કામ કરતી વખતે અને તારા ચહેરાના ભાવ પરથી મને એ પણ ખબર છે કે તને આજે પણ નિયમિત માસિક આવે છે! તારું શરીર હજી પૂરેપૂરું જવાન છે, પરિપક્વ છે અને કુદરતે તને સ્ત્રીત્વની દરેક લાગણી આપી છે. તો પછી તમે શા માટે તમારી જાતને આટલી કઠોર મર્યાદામાં પૂરી રાખીને પોતાની જ લાગણીઓનું ગળું દબોચે છે?"

માધવના આ ખુલ્લા, વેધક અને શારીરિક સત્યથી ભરેલા શબ્દો કાંતાના હૃદયમાં સોંસરા ઊતરી ગયા. ૪૮ વર્ષની ઉંમરે, જ્યાં આખી દુનિયા એને માત્ર એક સાફસફાઈ કરતી વિધવા ગણતી હતી, ત્યાં આ ૨૨ વર્ષના જુવાને એના શરીરની અને એના સ્ત્રીત્વની સૌથી છૂપી વાસ્તવિકતાને આટલી સહજતા અને પ્રેમથી સામે મૂકી દીધી હતી.

કાંતાનો શ્વાસ અસહ્ય ગતિથી ચાલવા લાગ્યો. એની ભરાવદાર છાતી સાડીના પાલવ નીચે ઉપર-નીચે થવા લાગી. એ પોતાના ચહેરાને હાથ વડે ઢાંકીને જમીન તરફ જોતી રહી. એનાથી ના પણ ન પાડી શકાઈ અને હા પણ ન કહી શકાઈ.

માધવના આ શબ્દોએ કાંતાના મનમાં બચેલી મર્યાદાની છેલ્લી દીવાલને પણ હલાવી મૂકી હતી. કાંતા જાણતી હતી કે માધવ જે કહી રહ્યો હતો તે તદ્દન સાચું હતું, એનું શરીર અને એનું હૃદય એક સાચા પુરુષના પ્રેમ અને આશ્રય માટે તડપી તો રહ્યા હતા.

કાંતા શ્વાસોચ્છવાસ હાંફતી હોય એવા થઈ ગયા. માધવે જ્યારે એના સ્ત્રીત્વ અને શરીરના સૌથી રહસ્યમય સત્ય પરથી પડદો હટાવી દીધો, ત્યારે કાંતાનું મન ક્રોધ, શરમ, આશ્ચર્ય અને ભયના વંટોળમાં અટવાઈ ગયું. એ પોતાના કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીરને સાડીની આડમાં વિફળ પ્રયાસ કરી રહી હતી.

એની આંખોમાંથી આંસુની ધાર ચાલુ જ હતી, પણ આ વખતે એની વાણીમાં એક તીખો આક્રોશ અને અસહ્ય શરમ ભળેલાં હતાં.

"બસ કરો, માધવભાઈ!" કાંતાએ પોતાના ધ્રૂજતા અવાજને મોટો કરીને, હાથ ઉઠાવીને કહ્યું. "મારે હવે તમારી એકપણ વાત નથી સાંભળવી! તમને શરમ નથી આવતી એક વિધવા સ્ત્રી સામે ઉભા રહીને આવી બધી ગંદી અને વિચિત્ર વાતો કરતાં? મારા વિશે આવું વિચારતાં તમને જરાય અચકાટ ન થયો? તમને કંઈ રીતે ખબર પડી કે... કે મને હજીયે માસિક આવે છે? તમે મારા પર આવી નજર રાખો છો?"

કાંતાનો ચહેરો શરમથી સાવ લાલચોળ થઈ ગયો હતો. ૪૮ વર્ષની ઉંમરે, એક વિધવા થયેલી સ્ત્રી માટે પોતાના શરીરની આવી અત્યંત છૂપી બાબત કોઈ પરપુરુષના મોઢેથી સાંભળવી એ એક જોરદાર આંચકા સમાન હતી.
માધવે કાંતાના આ ક્રોધ અને શરમથી ગભરાયા વગર પોતાની નજરો સાવ ઝુકાવી દીધી. એના અવાજમાં કોઈ ગંદી વાસના કે અહંકાર નહોતો, પણ એક અત્યંત નિઃસ્વાર્થ અને ગંભીર સચ્ચાઈ હતી.

"કાંતા..." માધવે ધીમા અને આદરપૂર્વકના અવાજે કહ્યું, "મેં તારા પર ક્યારેય કોઈ વાસનાથી ભરેલી કે ગંદી નજર નથી નાંખી. પણ જ્યારે માણસ કોઈને પોતાના આત્માથી ચાહવા લાગે છે, ત્યારે સામેવાળાની નાની-નાની તકલીફ પણ એની આંખે ચડી જાય છે. ફેક્ટરીમાં કામ કરતી વખતે, સાફસફાઈ કરતી વખતે... મેં કેટલીય વાર તારા ઘાઘરાના પાછળના ભાગ પર એ લાલ ડાઘ જોયા છે. જ્યારે તું એ દિવસોમાં કમરના અસહ્ય દુખાવાથી પીડાતી હતી અને નમીને સાફસફાઈ કરતી વખતે તારા ચહેરા પર વેદના દેખાતી હતી, ત્યારે મારી છાતીમાં પણ જાણે દુખાવો થતો હતો."


માધવના આ ખુલાસાએ કાંતાના પગ નીચેથી જમીન ખસકાવી દીધી. કાંતાનું હૃદય એક ક્ષણ માટે ધડકવાનું ભૂલી ગયું.

કાંતાના મનની અંદર સંસ્કારો, જૂની સ્મૃતિઓ અને ૪૮ વર્ષ સુધી જાળવી રાખેલી પવિત્ર મર્યાદાનું તોફાન ઉઠ્યું. કાંતા જાણતી હતી કે જો એ આ ક્ષણે માધવ એને બાથમાં ભરી લેશે, તો એ પોતાની જ ઈજ્જત અને ચરિત્ર સામે હારી જશે.

કાંતાએ પોતાની આંખો ખોલી. એની આંખોમાંથી આંસુઓની ધારા સતત વહી રહી હતી. એણે પોતાના ભરાવદાર શરીર પરની સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો, કાંચળીનો કસાયેલો પાલવ છાતી પર મજબૂતીથી ઢાંકી દીધો અને ધ્રૂજતા અવાજે પણ મક્કમતાથી બોલી :
"માધવભાઈ... તમે જે કહ્યું એ બધું સાચું છે. હું પણ એક જીવંત સ્ત્રી છું, મારું હૃદય પણ પુરુષના પ્રેમ માટે તડપે છે અને તમે મારા માટે જે કર્યું છે તે કોઈ જન્મોજન્મ નથી કરી શકતું. પણ... મારે આ ઉંમરે આવું ખરાબ ડગલું નથી ભરવું! ૪૮ વર્ષની ઉંમરે પહોંચીને, વિધવા થયા પછી મેં મારી જે મર્યાદા સાચવી છે, તેને હું આ રીતે અંધારા ઝૂંપડામાં રોળી નથી શકતી."

માધવે અસ્વસ્થ થઈને આગળ વધીને કહ્યું, "કાંતા... તું જેને ખરાબ ડગલું ગણે છે તે તો આપણો પવિત્ર પ્રેમ છે!"

"ના, માધવભાઈ!" કાંતાએ રડતાં રડતાં પોતાના હાથ જોડી દીધા. "આ દુનિયા અને આપણી ઉંમર વચ્ચેનો તફાવત આ પ્રેમને ક્યારેય પવિત્ર નહીં ગણે. હું તમારી લાગણીની કદર કરું છું, પણ હું મારા આત્માને કલંકિત નહીં કરું. જો હું આજે તમારી સાથે આ શારીરિક સંબંધ બાંધી લઈશ, તો કાલે હું પોતાની આંખોમાં પણ જોઈ નહીં શકું. મને માફ કરી દો..."

માધવ કાંતાની આંખોમાં છવાયેલું આ અસહ્ય દર્દ અને એની અચળ મર્યાદા જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયો. કાંતાના ચહેરા પર શરમ અને પશ્ચાતાપની સાથે એક સતી સ્ત્રીનું તેજ હતું.

કાંતાએ એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર, પોતાની સાડીનો પાલવ હાથમાં પકડીને ઝૂંપડાનું બારણું ઉઘાડી નાંખ્યું. એ રડતી રડતી અંધારા વાડામાંથી દોડીને સીધી ઘરની અંદર જતી રહી.

ઓરડામાં રત્ના હજી જાગતી હતી અને કાંતાની વાટ જોઈ રહી હતી. કાંતાને આટલી બધી અસ્વસ્થ, ભીની આંખો સાથે અને ધ્રૂજતી હાલતમાં અંદર આવતી જોઈને રત્ના તરત ઉભી થઈ ગઈ.

કાંતા કશું જ બોલ્યા વગર સીધી રત્નાની બાજુમાં જ ખાટલા પર ઢળી પડી અને રત્નાને વળગીને ચોધાર આંસુએ રડી પડી. રત્નાએ કાંતાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને પરિસ્થિતિ સમજી ગઈ. કાંતાએ પોતાની બહેનપણીની સોડમાં મોં છુપાવી લીધું.

રત્નાના મનમાં તો એક સાવ અલગ જ ચિત્ર ઉપસી આવ્યું હતું. કાંતા જે રીતે વાડાના ઝૂંપડામાંથી પોણો કલાક પછી ભીની આંખો સાથે, ધ્રૂજતા શરીરે અને અસ્વસ્થ હાલતમાં દોડીને આવી હતી અને એને વળગીને ચોધાર આંસુએ રડવા લાગી હતી, તે જોઈને ગામડાની સ્ત્રી રત્નાએ એને એક મોટો અણસાર સમજી લીધો હતો.

અંધારા ઓરડામાં એક જ ખાટલામાં સાથે સૂતાં સૂતાં રત્નાએ કાંતાના માથા પર હાથ રમાડ્યો અને સાંત્વના આપતા અવાજે ધીમેથી કહ્યું:
"કાંતા... તું હવે રડવાનું બંધ કર. માધવ માંડ ૨૨ વરસનો નવજુવાન છોકરો છે, એની અંદર તાકાત અને જુસ્સો વધારે હોય. એણે સતત પોણો કલાક સુધી તને ચોદી એટલે તને શરીરમાં આટલી બધી પીડા થઈ છે. પણ એમાં રડવાનું ન હોય, વ્હાલી! જુવાન પુરુષ સાથે આટલા સમય સુધી ચોદણપટ્ટી  થાય ત્યારે શરીરને તકલીફ તો પડે જ. તું આટલી હિંમતવાન થઈને સામાન્ય દુખાવાથી ગભરાઈ કેમ જાય છે?... કેટલા વખતથી ચોદે છે એ તને?"



રત્નાના મોઢેથી આટલી મોટી ગેરસમજ અને ચોદાવાની વાત સાંભળીને કાંતા ક્ષણવાર માટે સાવ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એની આંખો ફરી પહોળી થઈ ગઈ. એણે ખાટલામાં બેઠા થઈને રત્નાનો હાથ પકડી લીધો.

"અરે... રત્ના! રામ રામ બોલ! તું આ શું વિચારી રહી છે?" કાંતાએ શરમ અને ગંભીરતાથી નીચા અવાજે કહ્યું. "અમારા વચ્ચે એવું કશું જ નથી થયું! તું જે વિચારે છે એ બધું સાવ ખોટું છે."

રત્નાએ પણ આશ્ચર્યથી કાંતા સામે જોયું. "શું વાત કરે છે, કાંતા? તું પોણો કલાક સુધી એની સાથે અંધારા ઝૂંપડામાં એકલી હતી. તું રડતી રડતી બહાર આવી, તારું શરીર ધ્રૂજતું હતું... તો પછી શું થયું હતું?"

કાંતાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. એની આંખોમાંથી ફરી આંસુ સરી પડ્યા. "કમળા, માધવ મારી સામે એના પ્રેમનો એકરાર કરતો હતો. એણે મારા સ્ત્રીત્વ, મારી મર્યાદા અને મારી શારીરિક સ્થિતિ વિશેની એવી વાતો કહી જે સાંભળીને મારું દિલ પીગળી ગયું હતું. એણે મને પોતાની બનાવવા માટે બહુ આગ્રહ કર્યો, પણ... મેં જ એને ના પાડી દીધી. મેં મારી ૪૮ વરસની મર્યાદા અને આબરૂ સાચવવા માટે એનાથી દૂર ભાગી આવી છું. માધવે મારી સંમતિ વગર મને અડપલું પણ નથી કર્યું."

રત્ના અવાચક થઈને કાંતા સામે જોઈ રહી. એને સમજાઈ ગયું કે માધવ માત્ર આવેગી જુવાન નહોતો, પણ કાંતાના ચરિત્ર અને એની મર્યાદાનો પૂરો આદર કરનારો સાચો પ્રેમી હતો.

"કાંતા..." રત્નાએ ગંભીર થઈને કહ્યું, "તારી મર્યાદા મહાન છે, પણ તું એ છોકરાના નિર્મળ પ્રેમને અન્યાય કરી રહી છે."

ખાટલામાં સૂતાં સૂતાં બેય બહેનપણીઓ વચ્ચે આ ગંભીર વાતચીત ચાલતી રહી. રત્ના કાંતાને માધવની દાનત અને એના ત્યાગની કિંમત સમજાવતી રહી, જ્યારે કાંતા પોતાના હૃદયમાં જાગેલા પ્રેમ અને મર્યાદા વચ્ચે અશ્રુઓ વહાવતી રહી.

 મધરાતનો પહોર ચાલી રહ્યો હતો. ગામડાની શાંતિ અને આકાશમાં ટમટમતા તારાઓ વચ્ચે ઓરડામાં પથરાયેલી ગંભીરતા વધુ ઘેરી બની ગઈ હતી. કાંતા ખાટલા પર ચત્તાપાટ સૂઈને છત તરફ જોઈ રહી હતી. એની આંખોમાંથી વહી ગયેલાં આંસુ હવે ગાલ પર સુકાઈ ગયાં હતાં, પણ એના હૃદયમાં ચાલી રહેલું દ્વંદ્વ શાંત થવાનું નામ લેતું નહોતું.

રત્નાએ ખાટલામાં પડખું ફરીને કાંતાની સાવ નજીક મોં કર્યું. એણે કાંતાના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો અને અત્યંત પ્રેમાળ પણ ઠોસ અવાજે સમજાવવા લાગી :
"કાંતા... તું જરા મારી વાતને શાંતિથી મન મૂકીને વિચાર. જિંદગીમાં લક્ષ્મી જ્યારે સામેથી ચાંદલો કરવા આવે, ત્યારે મોં ધોવા ન જવાય! તારા નસીબમાં ઈશ્વરે આટલો બધો પ્રેમ લખ્યો છે, તો તું શા માટે એની અવગણના કરી રહી છે? જો તારી જગ્યાએ આજે હું હોઉં ને, તો આ ઘર, આ ગરીબી, સમાજની આ નકામી પરવા, બધું જ છોડી દઉં અને એ માધવની સાથે ભાગીને લગ્ન કરી લઉં!"

કાંતાએ અચરજ અને શરમથી રત્ના તરફ જોયું, પણ રત્ના અટકી નહીં. એણે કાંતાના હૃદયની એક એક નસને ઢંઢોળતાં આગળ કહ્યું:
"તું એકવાર ઠંડા મગજે વિચાર તો કર, કાંતા! આ દુનિયામાં કંઈ આધેડ ઉંમરની ગરીબ વિધવા બાઈને આવો ભણેલો-ગણેલો, સજ્જન, ૨૨ વરસનો જુવાન કાચો કુંવારો છોકરો મળે? જે તારા આ કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીર પર ઓળઘોળ છે! જો તું એનો સ્વીકાર કરી લઈશ, તો એ તને પોતાની રાણી બનાવીને રાખશે. તારે ક્યારેય ફેક્ટરીમાં સાવરણી-પોતું કરવાની કે ગંદી ઝૂંપડપટ્ટીમાં સડવાની જરૂર નહીં રહે."

રત્નાનો અવાજ વધુ ગંભીર અને કામુક સાંત્વનાથી ભરાઈ ગયો "તારું શરીર હજી પૂરેપૂરું જવાન અને રસદાર છે, કાંતા. માધવ તને અગાધ પ્રેમ કરશે. એ આખી આખી રાત તને ચોદશે, આવું નસીબ કોને મળે? સાચું કહું કાંતા, આ ઉંમરે કોઈ જુવાન છોકરો ચોદતો હોય અને એ વખતે એની હેઠે પડીને રાડો પાડવાની મજા જ કંઈક અલગ છે, એ એક પણ રાતે તને કોરી નહીં રાખે, શું ખબર... આજે નહીં તો એક વરસ પછી તું એના ગોળમટોળ છોકરાની મા પણ બની જાય! તારી જિંદગી સુધરી જશે, કાંતા. તને કોઈ વાતે ચિંતા નહીં રહે. બસ ખાવું, પીવું અને મોજથી રહેવું. રોજ રાતે પથારીમાં એકબીજાની ભૂખ ભાંગવાની, એ તને સુખથી ભરી દેશે અને તારા બધા દુઃખો ભુલાવી દેશે."

[SexyHansaKaki]

[SexyHansaKaki]

એક જ ખાટલા પર સૂતાં સૂતાં બંને બહેનપણીઓ વચ્ચે વાતચીતનો દોર ચાલુ જ રહ્યો. કાંતાની આંખોમાંથી વહેતા અશ્રુઓ અને એના હૃદયમાં જાગેલી ભય તથા મર્યાદાની વિમાસણ જોઈને રત્નાએ એનો હાથ પ્રેમથી પોતાના હાથમાં લીધો. રત્ના એના બાળપણની સખી હતી અને એના જીવનના સૌથી ઉંડા દર્દને ભલીભાંતિ જાણતી હતી.


રત્નાએ કાંતાના ચહેરા પર ઉગેલા ચિંતાના વાદળોને નીરખતાં અત્યંત આત્મીય અને ધીમા અવાજે કહ્યું:

"કાંતા... તું નસીબદાર છે કે આ આધેડ ઉંમરે પણ તને મા બનવાનું સુખ આપી શકે એવો સાચો અને સમર્પિત પુરુષ માધવના રૂપમાં મળ્યો છે. તું ભલે બહારથી મજબૂત દેખાવાનો પ્રયત્ન કરે, પણ હું તો તને બાળપણથી ઓળખું છું. મને ખબર છે કે તું વર્ષોથી પતિના અવસાન પછી અને એ પહેલાં પણ મનોમન એક બાળકના સુખ માટે કેટલી ઝૂરે છે!"

કાંતાનું હૃદય આ વાત સાંભળીને થમી ગયું. એણે મૌન રહીને રત્નાની આંખોમાં જોયું.

રત્નાએ આગળ કહ્યું "તારા જૂના જીવનની વાસ્તવિકતા તારાથી છૂપી નથી. તારા ધણીની બીમારી અને શારીરિક અશક્તિના કારણે તને ક્યારેય સંતાનનું સુખ ન મળ્યું અને તું વગર વાંકે સમાજની નજરમાં વાંઝિયાપણાનું દર્દ વેઠતી રહી. જો તને પહેલેથી જ માધવ જેવો મજબૂત પુરુષ મળ્યો હોત, તો એ રોજ રાતે તને વાંકી રાખીને એવી ચોદત કે, તું  ચાર પાંચ છોકરાંની મા બન ગઈ હોત! એણે તારી કાયાના દરેક અંગને પ્રેમથી માણીને તારું ખોળો ભર્યો હોત."

કાંતાના ચહેરા પર શરમ, સંકોચ અને હૃદયના ઊંડા ખૂણામાં દબાયેલી માતૃત્વની તીવ્ર ઈચ્છાની મિશ્રિત રેખાઓ ઉભરી આવી.

"કાંતા, મારી વાત માન" રત્નાએ વધુ કડક પણ સ્નેહભર્યા અવાજે શિખામણ આપી. "આ પાપી સમાજનો ડર છોડી દે. તારું શરીર હજીય પૂરેપૂરું કસાયેલું અને સશક્ત છે. જો તું હિંમત કરીને માધવ સાથે લગ્ન કરી લઈશ કે એને પોતાના જીવનસાથી તરીકે અપનાવી લઈશ, તો એ તને પોતાના પ્રેમથી તરબોળ કરી દેશે અને જોજે એક જ વર્ષમાં તારો ખોળો ભરીને તને ભારે પગે કરી નાખશે! તારા વંશને અને તારા સ્ત્રીત્વને સાર્થક કરી દેશે."


કાંતાની આંખોમાંથી વહી રહેલા અશ્રુઓની ધાર હવે ધીમે ધીમે રોકાઈ હતી, પણ એનું હૃદય હજીયે ભૂતકાળના કડવા અનુભવો અને માધવના પ્રેમ વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહ્યું હતું. રત્નાએ કાંતાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને એના પર વહાલથી હાથ ફેરવતાં વધુ કડવી વાસ્તવિકતા કાંતાની સામે મૂકી.

"કાંતા..." રત્નાનો અવાજ અનુભવી અને ગંભીર હતો. "તું મર્યાદા અને સમાજના ડરની મોટી મોટી વાતો કરે છે, પણ તું જરા તારા ભૂતકાળને યાદ કર! તું જાણે જ છે કે આ દુનિયા કેટલી નીચ અને ખરાબ છે. જ્યારે તારો ઘરવાળો મરી ગયો, ત્યારે વિધવા થયા પછી કેટલા પુરુષોએ તારા આ ઘાટીલા દેહ પર પોતાની વાસનાંધ નજરો બગાડી હતી? તારી ગરીબી અને મજબૂરીનો લાભ લેવાની કેટલા લોકોએ કોશિશ કરી હતી?"

રત્નાના આ શબ્દો સાંભળતાં જ કાંતાના શરીરમાંથી એક ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ. ભૂતકાળના એ કાળઝાળ અનુભવો એની આંખો સામે તસવીરની જેમ તરવરી ઉઠ્યા.

"વિચાર તો કર, કાંતા..." રત્નાએ ખાટલામાં થોડી નજીક સરીને કહ્યું "પતિના અવસાન પછી જ્યારે તું તારા બા-બાપુજી પાસે રહેવા જવા તૈયાર નહોતી અને સાસરીમાં જ રોકાઈ હતી, ત્યારે તારા પોતાના સસરા અને જેઠ બેય દાનતના કેટલા ખરાબ હતા! એ બેય સગા લોહીના પુરુષો થઈને પણ તારી વિધવા હોવાની લાચારીનો ફાયદો ઉઠાવવા અને તારા આ ભરાવદાર શરીર પર અડપલાં કરવા કેવી ગંદી કોશિશ કરતા હતા! જો તું એ નગુણાં ઘરવાળાઓનો ત્રાસ સહન ન કરી શકી એટલે જ રાતોરાત તારા ઘરડાં મા-બાપુજીના ઘરે રહેવા આવી ગઈ ને?"

કાંતાએ પોતાની આંખો બંધ કરી દીધી. એના ગાલ પર ફરી એક આંસુ સરકી પડ્યું. રત્ના જે કહી રહી હતી તે બધું જ સાચું હતું. વિધવા થયા પછી એના પોતાના જેઠ અને સસરાની ગંદી નજરોથી બચવા માટે જ એણે પોતાનું સસરાનું ઘર છોડવું પડ્યું હતું.

"ગરીબીના આ માહોલમાં, ઝૂંપડપટ્ટીની ગલીઓમાં અને ફેક્ટરીના ધૂળિયા વાતાવરણમાં એક એકલી, રૂપાળી અને ભરાવદાર શરીરવાળી સ્ત્રી માટે આખું જીવન વિતાવવું એ નરક સમાન છે" રત્નાએ આગ્રહપૂર્વક સમજાવતાં કહ્યું. "આ જેઠ અને સસરા જેવા પાપી દુનિયાના પુરુષો સામે માધવ તારા જીવનમાં એક ઢાલ બનીને ઊભો રહેશે, કાંતા! એ ભણેલો-ગણેલો છે, ફેક્ટરીનો સુપરવાઈઝર છે અને એના દિલમાં તારા માટે લાગણી છે."

રત્નાએ કાંતાના ચહેરાને પોતાના હાથમાં લીધો "જો માધવ તારો હાથ પકડી લેશે, તો આ દુનિયાનો કોઈ પુરુષ તારી તરફ ખરાબ નજર નાખવાની હિંમત નહીં કરે. તું આ સમાજમાં ગર્વભેર અને સન્માન સાથે જીવી શકીશ. તારા ઘરડાં મા-બાપને પણ એક મજબૂત સહારાની છત્રછાયા મળશે. જે માધવે પોતાના ખિસ્સા ખાલી કરીને તારી માનો જીવ બચાવ્યો, જે તારા સ્ત્રીત્વની અને તારી વેદનાની આટલી કદર કરે છે... એના પ્રેમને નકારીને તું ફરી એ પાપી દુનિયાના વંટોળમાં શા માટે એકલી હોમાવા માગે છે?"

ખાટલામાં રત્નાની સાંત્વનાભરી વાતો સાંભળતાં સાંભળતાં કાંતાની આંખો સામે ભૂતકાળની એ કાળી અને ભયાનક રાત તસવીરની જેમ તરવરી ઉઠી. એ વાતને વરસો વીતી ગયાં પણ જ્યારે જ્યારે કાંતાને એ બધું યાદ આવતું, એનું રોમેરોમ ઉભું થઈ જતું. 

એ સમયે એના ઘરવાળાના અવસાનને માંડ પંદર દિવસ થયા હતા. ઘરમાં પતિના મૃત્યુનો શોક છવાયેલો હતો, કાંતાનું હૃદય અસહ્ય દુઃખમાં ડૂબેલું હતું. પણ એ જ ઘરમાં રહેતા એના સગા સસરાની નીચ અને વાસનાંધ દાનત પોતાની જ ઘરની વિધવા વહુના ભરાવદાર અને મોહક શરીર પર બગડી ચૂકી હતી.

એ રાત્રે જ્યારે આખું ઘર ઉંઘી રહ્યું હતું, ત્યારે એનો શૈતાન જેવો સસરા છાનેમાને કાંતાના ઓરડામાં ઘૂસી આવ્યો હતો. એણે કાંતા પર બળાત્કાર કરવાની હીન કોશિશ કરી હતી. કાંતા કશું સમજે તે પહેલાં જ એ હરામી માણસે અંધારામાં કાંતાની સાડી જોરથી ખેંચી નાંખી હતી. કાંતાએ પોતાને બચાવવા માટે ભારે વિરોધ કર્યો પણ એ ઝનૂની સસરાએ કાંતાનું બ્લાઉઝ ખેંચીને એના લીરેલીરા કરી નાંખ્યા હતા.

કાંતાના ભરાવદાર અને કસાયેલા અંગો પર એ પાપી પોતાની ગંદી નજરો ફેરવતો હતો અને એના ઝેરી શબ્દો કાંતાના કાનમાં ગુંજી રહ્યા હતા :
"તારા જેવી તોફાની ઘોડીને હવે ઘરના બધા પુરુષો વારાફરતી ચોદીશું! ગામની કોઈ બાઈ બ્રા નથી પહેરતી અને તને આ બધા શોખ શાના છે?... ભોસમાંરીની રાંડ... મારા છોકરાનો લંડ નાનો પડતો હતો તને એટલે તું ખેતરે જઈને બીજા આદમીઓ જોડે ચોદાવતી, સાચું બોલજે , આજ સુધી કેટલા આદમીઓના લંડ લીધા છે? મેં  તો એમ પણ સાંભળ્યું હતું કે તું કુંવારી હતી એટલે તારા બાપાના ભાઈબંધ જોડે ચોદાવતી? નાની ઉંમરે તેં  કેટલાયના લંડ લીધા છે એટલે જ તો તારા બોબલા આવડા મોટા છે, કેટલાય આદમીઓ જોડે પથારી ગરમ કરીને આવી છે અને મારી જોડે ચોદાવતાં તારી ભોસમાં કાંટા વાગે છે?"

એ રાત્રે એ હેવાને કાંતાને ઢોરમાર માર્યો હતો. કાંતાના ઘઉંવર્ણા વાન અને ભરાવદાર શરીર પર અસહ્ય મારના કાળાં જાંબલી નિશાન અઠવાડિયા સુધી રહ્યાં હતાં.  કાંતા પોતાના ચરિત્ર અને આબરૂ માટે પહાડની જેમ અડીખમ ઉભી રહી. એણે અધમૂઈ થઈને પણ, ઢોરમાર સહન કરીને પણ એ હરામીનો એવો વિરોધ કર્યો કે એની ઈજ્જત લૂંટાતા બચી ગઈ. જો એ રાત્રે કાંતાએ વિરોધ ન કર્યો હોત, તો એનો સસરા અને જેઠ એને કાયમ માટે પોતાની રખાત બનાવીને રાખી મૂકત.

એ જ રાત્રે કાંતાએ સંતાઈને દેહ પર ફાટેલાં કપડાં અને શરીરે મારના નિશાન સાથે એ પાપી ઘરનો ત્યાગ કર્યો હતો અને રાતોરાત પોતાના ઘરડાં મા-બાપના ઝૂંપડામાં આવી ગઈ હતી.

આજે ખાટલામાં સૂતાં સૂતાં એ ભયાનક ભૂતકાળ યાદ આવતાં જ કાંતાનું આખું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું. એણે આંખોમાંથી વહેતા આંસુ સાથે રત્ના તરફ જોયું.
"રત્ના..." કાંતાનો અવાજ દુઃખ અને શરમથી રૂંધાઈ ગયો હતો. "પુરુષોની એ નીચ અને વાસનાંધ દાનત મેં મારી પોતાની આંખે જોઈ છે. મારા આ રૂપાળા દેહ માટે મારા સગા સસરાએ મારી આબરૂ લૂંટવાની કોશિશ કરી હતી. એટલે જ હું પુરુષોના જાત પરથી વિશ્વાસ ગુમાવી બેઠી હતી."


કાંતાએ ઉંડો શ્વાસ લીધો અને આગળ કહ્યું "પણ માધવ... માધવ એ પાપી પુરુષો કરતાં સાવ અલગ છે. એણે મારી ભીની સાડીમાંથી લાલ બ્રા જોઈ, એણે મારી કમરના વળાંકો જોયા, છતાં એની આંખોમાં કોઈ રાક્ષસી વાસના નહોતી, પણ એક નિર્મળ પ્રેમ અને માન હતું."

સસરાની નીચ કોશિશની યાદ પછી કાંતાની આંખો સામે ભૂતકાળનો બીજો એક કડવો અને અપમાનજનક કિસ્સો આવી ગયો.

કાંતાના ઘરવાળાના અવસાનના આશરે એક વર્ષ પછીની વાત છે. એ સમયે કાંતાને ફેક્ટરીની નોકરી નહોતી મળી. ઘરનો ખર્ચ ચલાવવા અને બીમાર માટે દવાઓ લાવવા માટે કાંતાએ નજીકની એક મોટી સોસાયટીમાં એક પૈસાદાર શેઠના ઘરે વાસણ ઘસવાનું અને સફાઈનું કામ શરૂ કર્યું હતું.
બપોરે શેઠાણી કોઈ કામે બહાર ગઈ હતી અને ઘરમાં મોટો શેઠ એકલો જ હતો. કાંતા રસોડામાં વાસણ ઘસી રહી હતી. સખત મહેનતના કારણે એના ભરાવદાર અને કસાયેલા શરીર પર પરસેવો વળ્યો હતો. રસોડાના અંધારા ખૂણામાં કાંતાને એકલી જોઈને એ દાનતનો ખોટો શેઠ ચૂપચાપ રસોડામાં ઘૂસી આવ્યો.

કાંતા કશું સમજે તે પહેલાં જ શેઠે પાછળથી આવીને કાંતાના ભરાવદાર શરીરને બાથમાં ભીંસી લીધું અને એની સાથે બળજબરી કરવાની કોશિશ કરી. કાંતા અચાનક ગભરાઈ ગઈ, પણ એણે તરત જ પોતાનું આખું જોર લગાવીને શેઠને પાછળ ધકેલી દીધો. એ વિરોધ અને ખેંચતાણ વચ્ચે શેઠના ગંદા હાથથી કાંતાના બ્લાઉઝનો આગળનો એક હૂક તૂટી ગયો અને કાંતાની છાતીનો ભાગ ઉઘાડો થઈ ગયો.

કાંતાએ તરત જ સાડીનો પાલવ છાતી પર ઢાંકી દીધો. એની આંખોમાંથી ક્રોધ અને શરમના આંસુ વહી રહ્યા હતા. એણે શેઠને ધમકાવ્યો અને પોતાનું કામ છોડીને બહાર દોડી ગઈ.
સાંજે જ્યારે શેઠાણી ઘરે પાછી આવી, ત્યારે કાંતાએ હિંમત ભેગી કરીને, આંસુ સાથે શેઠાણીને શેઠની આ નીચ હરકત અને પોતાની સાથે થયેલી બળજબરી વિશે સાચેસાચી ફરિયાદ કરી. કાંતાને આશા હતી કે એક સ્ત્રી તરીકે શેઠાણી એનું દર્દ સમજશે અને પોતાના પતિને ઠપકો આપશે.
પરંતુ આ સ્વાર્થી અને કઠોર દુનિયાનો ન્યાય અલગ જ હતો! પોતાના પતિનું કરતૂત ઢાંકવા અને પોતાની આબરૂ બચાવવા માટે એ નિર્દયી શેઠાણીએ ઉલટાનું કાંતા પર જ ખોટો આરોપ મૂકી દીધો! શેઠાણીએ આખી સોસાયટીના લોકો સામે કાંતા પર સોનાની વીંટીની ચોરી કરવાનો ખોટો આક્ષેપ લગાવ્યો.

"તું ચોર છે! મારા પતિ પર ખોટા આક્ષેપ મૂકીને તું તારી ચોરી છુપાવવા માગે છે!" એ નિર્દયી શેઠાણીના આ શબ્દો કાંતાના હૃદયને કોરી ખાતા હતા. શેઠાણીએ એનો બાકી નીકળતો પગાર પણ ન આપ્યો અને આબરૂનું સરઘસ કાઢીને કાંતાને સોસાયટીમાંથી ધક્કા મારીને કાઢી મૂકી.

આ કિસ્સો યાદ આવતાં જ કાંતાની આંખોમાંથી ફરી ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. એણે રત્ના સામે જોઈને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું:
"રત્ના... આ દુનિયાએ મને ક્યારેય જીવવા નથી દીધી. જો હું મારી ઈજ્જત બચાવવા જાઉં, તો આ લોકો મારા ચરિત્ર પર ચોરી અને કલંકના ડાઘ લગાડી દે છે. પૈસાવાળા પુરુષો પોતાના કામસુખ માટે આપણી ગરીબીનો ઉપયોગ કરે છે અને એમની બાયડીઓ આપણો જ ભોગ લઈ લે છે!"

કાંતાએ એક ઉંડો શ્વાસ લીધો અને આંસુ લૂછતાં આગળ કહ્યું "પણ કમળા... તું જ વિચાર. એ શેઠે મારી સાથે બળજબરી કરી અને શેઠાણીએ મારા પર કલંક લગાડ્યું. પણ માધવ? માધવ પાસે તો ફેક્ટરીમાં સત્તા હતી, એ મારી ગરીબી જાણતો હતો. છતાં એણે ક્યારેય મારી મજબૂરીનો લાભ લેવાનો પ્રયાસ નથી કર્યો. એણે મને સાડીઓ આપી, મારી માને હોસ્પિટલ પહોંચાડી અને કાલે ઝૂંપડામાં પણ મેં ના પાડી એટલે એણે પોતાની સીમા ન ઓળંગી!"

કમળાની સાંત્વનાભરી હાજરી વચ્ચે કાંતાના હૃદયનો બંધ સાવ તૂટી ચૂક્યો હતો. ભૂતકાળના દર્દનાક કિસ્સાઓ યાદ આવ્યા પછી, કાંતાની મન પર વર્ષોથી જમા થયેલો એ ઝેરી આક્રોશ અને અપમાનની અસહ્ય પીડા વહી નીકળ્યાં, જે એણે દરરોજ પોતાની છાતીમાં દબાવીને રાખી હતી.
ઝૂંપડપટ્ટીની કાદવ-કીચડવાળી સાંકડી ગલીઓ હોય કે ફેક્ટરીનો ધૂળિયા વાતાવરણવાળો હૉલ, દરરોજ સવારે ઘરની બહાર પગ મૂકતાંની સાથે જ કાંતાને પુરુષોની ગંદી નજરો, ઝેરી મહેણાં અને ખરાબ શબ્દોનો સામનો કરવો પડતો હતો.

૪૮ વર્ષની પાકી ઉંમરે પણ કાંતાનો વાન કંચન જેવો ઘઉંવર્ણો હતો, એની કમર પાતળી અને છાતી તથા નિતંબનો ભાગ અત્યંત ભરાવદાર અને ઘાટીલો હતો. એનું આ કુદરતી, કસાયેલું સૌંદર્ય જ આ પાપી સમાજના પુરુષો માટે ઉત્તેજનાનું કારણ બની ગયું હતું. લોકો કાંતાના પવિત્ર ચરિત્રને સમજી શકતા નહોતા. જ્યારે પણ કાંતા સુતરની સાડી પહેરીને રસ્તા પરથી પસાર થતી, ત્યારે ઝૂંપડપટ્ટીની ગલીમાં નવરા બેઠેલા પુરુષો કે ફેક્ટરીના મજૂરો એના ભરાવદાર શરીરની ગતિવિધિઓ જોઈને પાછળથી ગંદી કૂથલીઓ કરતા.

ઘણા નગુણા પુરુષો તો ફેક્ટરીમાં કે ઝૂંપડપટ્ટીમાં એવી ખોટી અફવાઓ ફેલાવતા કે ના પૂછો વાત. જેટલા મોં એટલી વાતો.
"આ કાંતા પોતાની સાદગીનાં નાટક કરે છે, બાકી છાનેમાને પૈસાના બદલામાં ચોદાવે છે! નહીં તો આટલી ગરીબીમાં એના શરીર પર આટલો રોફ અને આટલી ચટક ક્યાંથી હોય?"

 "થોડા દિવસ મારા બે ભાઈબંધ એક રાતના હજાર રૂપિયા આપીને આ કાંતાડીને ગેસ્ટ હાઉસમાં લઈ ગયા હતા, આખી રાત એવી ચોદી કે સવારે ફેક્ટરીએ જ ના આવી"

 "એની ગાંડ અને કૂલા કેમ આવડા મોટા ખબર છે? એને ગાંડમાં લંડ ઘલાવવો ખૂબ ગમે છે"

"કોલેજના છોકરાઓ સાથે ફરતાં તો મેં પણ ઘણી વખત જોઈ"

"પૈસાદાર લોકો જોડે ચોદાવે છે"

પરંતુ કાંતા માટે સૌથી વધુ શરમજનક અને અસહ્ય વાત એ હતી કે મોટી ઉંમરના પુરુષો તો છોડો, ઝૂંપડપટ્ટીમાં રખડતા આવારા અને નાની ઉંમરના છોકરાઓ પણ કાંતાની લાચારી અને એનું રસભર શરીર જોઈને એને પજવવાની કોશિશ કરતા!

કેટલીય વાર જ્યારે કાંતા સાંજે શાકભાજી લઈને કે ફેક્ટરીએથી થાકીને ઘરે પાછી ફરતી, ત્યારે એ ગલીના નરાધમ છોકરાઓ એના કૂલા તરફ જોઈને સીટીઓ વગાડતા અને મોં પર નિર્લજ્જતાથી કહેતા: "એ કાકી... એક વખત ચોદવા દઈશ તો તારું કંઈ ઘસાઈ નહીં જાય! તારા આ માલામાલ શરીરને આમ છુપાવીને ક્યાં સુધી રાખીશ?"

આ શબ્દો જ્યારે પણ કાંતાના કાનમાં પડતા, ત્યારે એનું હૃદય શરમ અને ક્રોધથી બળી જતું. એ પોતાની નજરો નીચી કરી લેતી, સાડીનો પાલવ છાતી પર વધુ કસી લેતી અને અંદરથી રડતી રડતી પોતાના ઝૂંપડા જેવા ઘરમાં ઘૂસી જતી. એણે દરરોજ પોતાના આત્મસન્માન અને ચરિત્રને બચાવવા માટે આ ઝેરી સમાજ સામે એક એકલી સ્ત્રી તરીકે લડત આપી હતી.

આ બધા મહેણાં અને ખરાબ શબ્દો યાદ કરીને કાંતાનું શરીર ધ્રૂજી ઉઠ્યું. એણે રત્નાની સોડમાં મોં છુપાવીને ચોધાર આંસુએ રડતાં કહ્યું:

"રત્ના... આ દુનિયાના પુરુષોએ મને જીવતી લાશ બનાવી દીધી હતી. મોટી ઉંમરના નરાધમોથી માંડીને નાની ઉંમરના છોકરાઓ સુધી... બધાએ મારી સુંદરતાને માત્ર એક વાસનાનો સામાન જ ગણ્યો. મારી ગરીબીનો, મારા વિધવા હોવાનો લોકોએ ક્ષણેક્ષણ દુરુપયોગ કરવાની કોશિશ કરી."

[SexyHansaKaki]

[SexyHansaKaki]

ભૂતકાળના પીડાદાયક કિસ્સાઓ અને સમાજની ઝેરી કૂથલીઓની યાદોમાં કાંતાની આખી રાત આંખનું એક મટકું માર્યા વગર જ પસાર થઈ ગઈ. ખાટલામાં રત્નાની પડખામાં પડી રહીને કાંતા ઘરની છત અને બહારના સન્નાટાને નીરખતી રહી. એનો ખરાબ ભૂતકાળ હતો, તો બીજી તરફ માધવના પ્રેમની અદ્રશ્ય મીઠાશ હતી. સવારના ચાર વાગ્યા અને કૂકડો બોલ્યો, ત્યારે કાંતાના ચહેરા પર રાતભરના જાગરણનો થાક ચોખ્ખો દેખાતો હતો.

પરોઢિયાના આછા અંજવાળામાં બંને બહેનપણીઓ રસોડામાં બેઠી હતી. રત્નાએ ગરમાગરમ ચાની વાટકી કાંતાના હાથમાં આપી. કાંતાની સૂજી ગયેલી અને ભીની આંખો જોઈને રત્નાએ એનો હાથ મજબૂતીથી પકડ્યો.
"કાંતા..." રત્નાના અવાજમાં હવે માત્ર સાંત્વના નહોતી, પણ એક અનુભવી સ્ત્રીની સલાહ અને ઉંડો ડર બંને ભળેલા હતા. "આખી રાત મેં પણ તારી સાથે જાગીને જ વિચાર્યું છે. તું મર્યાદા અને સમાજના ડરથી પાછી હટે છે, પણ તું આ સિક્કાની બીજી બાજુ નથી જોતી."
કાંતાએ ચાનો ઘૂંટડો ભરતાં રત્ના સામે પ્રશ્નાર્થ નજરે જોયું.
"માધવ આ દુનિયામાં સાવ એકલો અનાથ છે, કાંતા!" રત્નાએ ભાર દઈને કહ્યું. "એ ૨૨ વરસનો જુવાન છોકરો છે, એની પાસે હોદ્દો છે, ફેક્ટરીનો મોટો પગાર છે અને એનું શરીર પણ સશક્ત છે. તું જ વિચાર, જો તું એના સાચા પ્રેમને નકારી કાઢીશ, તો એ માનસિક રીતે ભાંગી પડશે. અને આ પાપી દુનિયામાં એવી કેટલીય ચાલાક અને ખરાબ બાઈઓ ફરે છે જે માધવ જેવા ભોળા અને એકલા જુવાનને પૈસા કે શારીરિક લાલચમાં ફસાવી દેશે! જો કોઈ એવી બાઈ એની જિંદગીમાં આવી ગઈ, તો એ માધવની આખી જિંદગી અને ભવિષ્ય બરબાદ કરી નાંખશે."
રત્નાના આ શબ્દો કાંતાના હૃદયમાં ધ્રુજારી ઉપજાવી ગયા. માધવનું અહિત કે બરબાદી કાંતા પોતાના સ્વપ્ને પણ ઈચ્છી શકતી નહોતી.
"અને બીજી વાત..." રત્નાએ કાંતાના ભરાવદાર શરીર અને એના ચહેરા તરફ જોઈને ચતુરતાથી કહ્યું "તું ફેક્ટરીમાં કામ કરે છે ત્યાં શું ઓછી બાઈઓ કામ કરે છે? જુવાન, કુંવારી અને મોટી ઉંમરની કેટલીય છોકરીઓ કે બાઈઓ ફેક્ટરીમાં સાફસફાઈ કે મજૂરી કરતી હશે. પણ માધવે એમાંથી કોઈની તરફ નજર નથી નાખી! એણે તારામાં, આ ૪૮ વરસની વિધવા કાંતામાં કશુંક તો એવું જોયું જ હશે ને કે એ તારા પર આટલો ઓળઘોળ થઈ ગયો? શું ખબર એને તારામાં શું ગમી ગયું હોય?
કાંતાના બંને ખભા પકડીને એને હલાવી. "જો તું માધવનો હાથ નહીં પકડે, તો તું માત્ર તારા પ્રેમને જ નહીં, પણ એક ભોળા અને નિઃસહાય જુવાનના ભવિષ્યને પણ અંધારામાં ધકેલી દઈશ. તારો આ ડર તને અને માધવ બંનેને મારી નાખશે. એટલે જ કહું છું, એકબીજાને સાચવી લેવામાં જ મજા છે."

રત્નાની આ સલાહે કાંતાના મનની અંદર રહેલી છેલ્લી દ્વિધા પર પણ મોટો ઘા કર્યો. શું માધવને બચાવવો અને એને સાચો પ્રેમ આપવો એ હવે માત્ર એની ઈચ્છા નહોતી, પણ એની નૈતિક ફરજ બની ચૂકી હતી?
સવાર પડતાં જ લગ્નપ્રસંગના કારણે ચહલપહલ વધી ગઈ હતી. આંગણામાં અને નીચેના મોટા ઓરડામાં ગામના સગા-સંબંધીઓ અને મહેમાનોની અવરજવર ચાલું હતી. રાતભરના ઉજાગરા અને રત્નાની કડવી સલાહ પછી કાંતાના હૃદયના ઉંડાણમાં માધવ માટે લાગણીઓ જાગી ગઈ હતી, પણ ગઈકાલે રાત્રે અંધારા ઝૂંપડામાં પોતે માધવને જે આકરો નકાર જવાબ આપ્યો હતો, તે ભૂલ પણ એની છાતીમાં કોરી ખાતી હતી.
રત્નાએ રસોડામાં ગરમાગરમ ચા બનાવી અને પૌંઆનો નાસ્તો પ્લેટમાં મૂક્યો. "કાંતા, નીચે મહેમાનોની ભારે ભીડ છે. માધવ ઉપરના માળે ઓરડામાં એકલો છે. તું જ આ ચા-નાસ્તો લઈને ઉપર જઈ આવ."
કાંતાએ ધ્રૂજતા હાથે ચાનો કપ અને નાસ્તાની થાળી સંભાળી. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો. એના પરિપક્વ અને ભરાવદાર શરીર પરથી રાતભરના થાક છતાં એક અનોખી લાવણ્યતા છલકાઈ રહી હતી. કાંતા ધીમા પગલે લાકડાનો દાદર ચડીને ઉપરના માળે આવેલા એકાંત ઓરડા તરફ ગઈ.
ઓરડાનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો. માધવ બારી પાસે ઉભો હતો, બહાર ખેતરો તરફ જોઈ રહ્યો હતો. એના ચહેરા પર રાતભરના ઉજાગરાનો સોજો અને આંખોમાં કાંતાના ગઈકાલના આકરા શબ્દોનો ઘેરો ગુસ્સો અને દર્દ સ્પષ્ટ દેખાતાં હતાં. ગઈકાલે અંધારા ઝૂંપડામાં પોતાના પ્રેમનો એકરાર કર્યા પછી પણ કાંતાએ જે રીતે ઉંમર અને સમાજનો ડર બતાવીને એને ધિક્કારી દીધો હતો, તેનાથી માધવનું દિલ અંદરથી છીનભિન્ન થઈ ગયું હતું.
કાંતાએ ધીમેથી ઓરડામાં પ્રવેશ કર્યો. નાસ્તાની થાળીનો હળવો અવાજ થયો.
"માધવભાઈ..." કાંતાએ અત્યંત નમ્ર અને કાંપતા અવાજે હાંક મારી. "તમારા માટે ચા અને નાસ્તો લાવી છું. નીચે બહુ મહેમાનો હતા એટલે અહીં ઉપર લઈ આવી."
માધવે પાછળ ફરીને પણ ન જોયું. એણે બારી બહાર જોતાં જોતાં જ કડક અને સૂકા અવાજે કહ્યું "મને ભૂખ કે તરસ કશું જ નથી. તમે આ બધું નીચે લઈ જાઓ, કાંતાબેન. મારી ચિંતા કરવાની કોઈ જરૂર નથી."
માધવના મોઢેથી ફરી 'કાંતાબેન' શબ્દ સાંભળીને અને એનો આટલો રૂખો વ્યવહાર જોઈને કાંતાનું હૃદય વીંધાઈ ગયું. એણે થાળી બાજુમાં પડેલા અનાજના પીપડા પર મૂકી અને માધવની નજીક ગઈ.
"માધવભાઈ, તમે રાતનો ગુસ્સો મારા પર રાખીને પોતાની જાતને કેમ સજા આપો છો?" કાંતાએ આગ્રહપૂર્વક અને આત્મીયતાથી કહ્યું. "તમે આખી રાત કશું ખાધું-પીધું નથી. ગરમાગરમ ચા છે, થોડો નાસ્તો કરી લો. જો તમે આમ ભૂખ્યા રહેશો તો મને બહુ દુઃખ થશે."
"તમને મારા દર્દની કે મારી ભૂખની ક્યાં પડી છે?" માધવ અચાનક ફર્યો. એની આંખો રક્તવર્ણી હતી. "ગઈકાલે રાત્રે તમે મને પાપી અને મારા પ્રેમને અપરાધ ગણાવી દીધો. મેં તમને મારા આત્માથી ચાહ્યાં હતાં, કાંતા! પણ તમે મને માત્ર એક ૨૨ વરસનો છોકરો અને સમાજનો ડર બતાવીને હડધૂત કરી નાખ્યો. તો પછી હવે આ ચા-નાસ્તાની દયા શા માટે બતાવો છો?"
માધવનો આ આક્રોશ જોઈને કાંતાની આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહેવા લાગી. કાંતાએ માધવની સાવ નજીક જઈને, પોતાના હાથ વડે ચાનો ગરમ કપ ઉંચો કર્યો અને માધવની સામે ધરતાં રડમસ અવાજે કહ્યું:
"માધવભાઈ... ભગવાનના ખાતર આમ ન બોલો. હું ખૂબ તકલીફોમાંથી પસાર થઈ છું, સમાજના ડરે મારી મતિ મારી નાંખી હતી. પણ તમે ચા પી લો... તમે નાસ્તો નહીં કરો ત્યાં સુધી હું પણ અહીંથી એક ડગલું પાછી નહીં હટું."

કાંતાની રડતી આંખોમાં ખેદ અને એના અવાજમાં છલકાતો અગાધ પ્રેમ જોઈને માધવનો ગુસ્સો ધીમે ધીમે ઓગળવા લાગ્યો. કાંતાના લાલિત્યસભર દેહ અને એની આગ્રહભરી વિનંતીએ બંને વચ્ચેના મૌનના બરફને તોડવાની શરૂઆત કરી દીધી હતી.

[SexyHansaKaki]

[SexyHansaKaki]

કાંતાના આગ્રહ અને એની રડતી આંખો સામે માધવ વધારે સમય કઠોર ન રહી શક્યો. એણે ચૂપચાપ કાંતાના હાથમાંથી ચાનો કપ લીધો અને પૌંઆ પણ ખાઈ લીધા. ચા-નાસ્તો પૂરો કર્યા પછી પણ માધવે કાંતા સાથે એક પણ શબ્દ ન બોલ્યો. એણે ખાલી થાળી પીપડા પર મૂકી અને ફરીથી બારી તરફ મોં ફેરવીને શાંત ઉભો રહી ગયો. એના આ મૌનમાં ક્રોધ કરતાં પણ વધુ એક ઘાયલ પ્રેમીનું દર્દ અને અહંકાર છલકાતા હતા.

માધવનું આ અકબંધ મૌન જોઈને કાંતાનું હૃદય અંદરથી કંપવા લાગ્યું. એને લાગ્યું કે ગઈકાલે રાત્રે અંધારા ઝૂંપડામાં પોતે જે ના પાડી હતી, તેના બદલ માધવે એને હજી સુધી માફ નથી કરી. કાંતાથી આ અસહ્ય શાંતિ સહન ન થઈ. એ માધવની સાવ નજીક ગઈ, એના પરિપક્વ અને ભરાવદાર શરીર પરથી સાડી સરખી કરતી અને આંસુ ભરેલી આંખો સાથે રોતલ અવાજે બોલવા લાગી:
"માધવભાઈ... તમે ચા-નાસ્તો તો કરી લીધો, પણ મારી સાથે વાત કેમ નથી કરતા? શું તમે ગઈકાલે રાત્રે જે થયું એ બદલ મને માફ નથી કરી? તમે જ વિચાર કરો, મેં તમને ક્યારેય કોઈ પુરુષની નજરે નથી જોયા, હંમેશા મારા સગા છોકરાની જેમ જ જોયા છે! તમે પણ મને ફેક્ટરીમાં 'માસી... માસી...' કહીને બોલાવતા હતા ને?"
કાંતાની આંખોમાંથી સતત આંસુની ધાર વહ્યા કરતી હતી. એણે ફરી પોતાની ઉપસેલી છાતી પર સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો અને આગળ કહ્યું:
"મેં કદીય મનમાં નહોતું વિચાર્યું કે મારા પર તમારી નજર ઠરી છે! તમે ગઈરાત્રે અચાનક અંધારા ઝૂંપડામાં મને આવીને પૂછ્યું અને તમારા મનની વાત કરી... તો તમે જ કહો, હું કંઈ રીતે એનો જવાબ આપું? હું એક આધેડ ઉંમરની વિધવા છું, મારે સમાજમાં લાજશરમ જેવું કંઈ ના હોય? મારી ઈજ્જત અને ચરિત્ર પર સવાલો ઉઠે એનો ડર મને ના લાગે?"
કાંતાના અવાજમાં એક તરફ પોતાના ચરિત્રને સાચવવાની મર્યાદા હતી, તો બીજી તરફ માધવના અચાનક બદલાયેલા રૂપથી લાગેલો આઘાત હતો.

માધવ બારીમાંથી નજર હટાવીને ધીમેથી કાંતા તરફ ફર્યો. એની રક્તવર્ણી આંખોમાં કાંતા માટે કોઈ ગંદો ભાવ નહોતો, પણ એના આ શબ્દો સાંભળીને માધવના ચહેરા કોઈ ફરક ના પડ્યો. કાંતાના ચહેરા પર છવાયેલી આકુળતા, એના ગાલ પરથી સરકતાં આંસુ અને એના દિલની મૂંઝવણથી ઓરડાની હવા વધુ ભારે બની ગઈ. કાંતાએ પોતાના મન પર જમા થયેલી આખી વરાળ માધવ સામે ઠાલવવાની કોશિશ કરી.

કાંતાના અવાજમાં છલકાતી વ્યાકુળતા અને વિનંતીઓ પછી પણ જ્યારે માધવ સાવ પથ્થર બનીને ઉભો રહ્યો, ત્યારે કાંતાના સંયમની છેલ્લી સીમા પણ તૂટી ગઈ. ૪૮ વર્ષની મર્યાદાશીલ કાંતાના હૃદયમાં જમા થયેલો રાતભરનો તણાવ, પસ્તાવો, ડર અને માધવ પ્રત્યેનો અદમ્ય પ્રેમ એક સાથે ઉભરાઈ આવ્યા. એનાથી માધવનું આ સુન્ન અને આકરૂં મૌન હવે એક પળ માટે પણ સહન કરવું મુશ્કેલ હતું.
કાંતા આવેશમાં આવીને માધવની સાવ નજીક પહોંચી ગઈ, એની આંખોમાંથી ક્રોધ અને પ્રેમ બંને સાથે વહી રહ્યા હતા.
"બોલો... કશુંક તો બોલો!"
આટલું કહેતા જ કાંતાએ પોતાનો હાથ ઉપાડ્યો અને જોરથી માધવના ગાલ પર એક... બે... ત્રણ... તમાચા મારી દીધા!
તમાચા મારતી વખતે કાંતાના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. એના પુખ્ત અને ભરાવદાર શરીરની દરેક નસ જાણે તણાઈ ગઈ હતી. તમાચાનો અવાજ એ નાના ઓરડામાં ગુંજી ઉઠ્યો, પણ માધવે પોતાનું મોઢું ફેરવ્યું નહીં કે કાંતાનો હાથ પણ ન રોક્યો. એ સાવ શાંતિથી કાંતાના આ આવેગને સહન કરતો ઉભો રહ્યો.
તમાચા માર્યા પછી તરત જ કાંતાનો ક્રોધ સાવ ઓગળી ગયો. એનો હાથ નીચે પડી ગયો અને એણે પોતાના બંને હાથ વડે માધવનો શર્ટ પકડી લીધો. એનું માથું માધવની મજબૂત છાતી પર ઢળી પડ્યું.
કાંતા માધવની છાતીમાં મોં છુપાવીને ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડવા લાગી. એના કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીરની ધ્રુજારી માધવ પોતાની છાતી પર અનુભવી રહ્યો હતો. કાંતાના આંસુ માધવના શર્ટને ભીંજવી રહ્યા હતા.
"કશુંક તો બોલો, માધવ..." કાંતા રડતાં રડતાં, વિનંતી કરતા અવાજે બોલી, "તમે મને આમ શું કામ હેરાન કરો છો? તમારું આ મૌન મારો જીવ લઈ રહ્યું છે. મારી ભૂલ થઈ ગઈ... મેં તમને ન ઓળખ્યા. પણ તમે જ કહો, હું એવું તે શું કરું તો તમે મને માફ કરી દો? હું કઈ રીતે તમને મનાવું?"
છાતી પર ઢળેલી કાંતાના આ શબ્દોમાં માત્ર માફી નહોતી, પણ પોતાનો સર્વસ્વ શરણાગતિ હતી.

[SexyHansaKaki]