[MadanaRathri]

ఒక్క అందమైన కుటుంబలో Black Is Better Than White



అధ్యాయం 5:




కిటికీ అద్దం గుండా వస్తున్న సన్నని సూర్యకిరణాలు, సోఫా కమ్ బెడ్ మీద ఇంకా పడుకుని ఉన్న జాసన్ నగ్న నల్లటి శరీరాన్ని తాకాయి. ఆ నల్ల జాతీయుడు ఒక్కోసారి తన మంచం మీద పడుకుంటాడు, ఒక్కోసారి సోఫా మీదే నిద్రపోతాడు. దానికి కారణం, దగ్గర్లో ఉన్న టేబుల్ మీద తెల్లటి కాగితంపై పడి ఉన్న భారీ డోసుల డ్రగ్స్ (మత్తు పదార్థాలు).




ఇంకా మత్తు వదలని స్థితిలో కళ్ళు తెరుస్తూ, జాసన్ తన చేతులను విరుచుకున్నాడు, అతని కదలికకు తగ్గట్టుగా వాడి నల్లటి మడ్డ కొద్దిగా డాన్స్ చేసింది. నిద్ర లేవగానే వచ్చే ఆ మార్నింగ్ వుడ్ ను వాడు తరచుగా ఆస్వాదిస్తాడు, వాడి నల్లటి ముంగాలు చర్మాన్ని రుద్దుకోవాలనే కోరిక వాడిలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.




ఆ తెల్లటి కాగితం నుండి మత్తును ముక్కుతో పీల్చుకుంటూ, జాసన్ కి మళ్ళీ కామం పెరిగిపోయి తన మడ్డను కొద్దిగా రుద్దుకున్నాడు. అదే సమయంలో వాడి కళ్ళు టేబుల్ అవతలి వైపున తెరిచి ఉన్న టిఫిన్ బాక్స్, ముఖ్యంగా చపాతీలు ఉన్న వైపు మళ్లాయి. ఆ టిఫిన్ చూస్తూ, జాసన్ కవిత గురించి ఆలోచించాడు, మరుక్షణమే ఉగ్రంగా ఉన్న తన నల్లటి మడ్డను చేత్తో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. డ్రగ్స్ మత్తులో ఉన్న ఆ స్థితిలో, కళ్ళు మూసుకుని కవిత రూపాన్ని పూర్తిగా ఊహించుకున్నాడు.




మొదటిగా, ఆమె ముక్కు, ఉబ్బెత్తుగా ఉన్న బుగ్గలు, నిండుగా గుండ్రంగా ఉన్న నోరు లాంటి పరిపక్వమైన అందాలు.




జాసన్ చెయ్యి వాడి ముంగాలు చర్మం మీద రెండుసార్లు రుద్దుకుంది.




రెండవది, నిండుగా ఉన్న ఆమె లేత గులాబీ రంగు పెదవులు, మరియు ఆమె ఎంతో మర్యాదగా, దాగి ఉన్న కాముకతతో మాట్లాడే విధానం.




ఆ చెయ్యి ఇంకొన్ని సార్లు రుద్దుకుంది.




మూడవ అంశం, కవిత యొక్క నిండు విగ్రహం. మామూలు సల్వార్ కమీజ్ వేసుకున్నప్పటికీ కామాన్ని రెచ్చగొట్టేలా, ఆకర్షణీయంగా కనిపించే ఆమె నిండైన వంపుసొంపుల శరీరం. ఇక కమీజ్‌తో కప్పబడి ఉన్నప్పటికీ మంటలు పుట్టించే ఆమె లావాటి బొద్దుపాటి గుద్దా చెంపల గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పాల్సిన పనే లేదు.




నగ్నంగా ఉన్న ఆ నల్ల జాతీయుడి నుండి ఒక చిన్న మూలుగుతో పాటు ఇంకొన్ని సార్లు చేతితో రుద్దుకోవడం జరిగింది.




నాలుగవది మరియు అత్యంత ఉత్తేజకరమైన అంశం ఏమిటంటే, కవితతో పాటు వంపుసొంపులున్న ఆమె అల్లరి కూతురు ఆశా కూడా తన వేటకు తగిన ఆహారంగా అనిపించడం. ఆ కుటుంబం మొత్తానికి దగ్గరవ్వాలనే కేవలం ఒక చిన్న ఊహే వాడిని ఇనుములా వేడెక్కేలా చేసింది, ఇక...




"ఉహ్ ఆవ్ మ్యాన్!! ఆహ్!"




ఊదా రంగులో ఉన్న ఆ మడ్డ తలకాయ నుండి చిక్కటి తెల్లటి వీర్యపు ధారలు తన్నుకుంటూ వచ్చి వాడి నల్లటి కండలు తిరిగిన పొట్ట మీద పడ్డాయి. ఉదయాన్నే పొందే ఈ స్ఖలనాలు వాడికి చాలా ఇష్టం, భవిష్యత్తులో ఇలాంటి స్వర్గసమానమైన సుఖాలు మరెన్నో దక్కుతాయని వాడు కచ్చితంగా నమ్ముతున్నాడు. పెద్దగా ఆవలిస్తూ, ఒళ్లు విరుచుకుంటూ జాసన్ మళ్లీ లేచాడు, కానీ కిందకు చూసి ఒక విషయం గ్రహించాడు.




వాడు ఒక పిచ్చి పని చేశాడు!




పాల లాంటి తన వీర్యపు ధారల్లో కొన్ని, ఖాళీగా ఉన్న ఒక డబ్బాలో పడ్డాయని జాసన్ గమనించాడు, ఆశ్చర్యకరంగా అది రైతా ఉన్న డబ్బా. ఆ నల్ల జాతీయుడు నవ్వి, తన పొడవాటి వేలిని పెదవులపై ఆనించి, మరో వేలిని ముందుకు చాచి, డబ్బాలో మిగిలి ఉన్న రైతాతో తన తాజా వీర్యాన్ని కలిపాడు.




ముఖం మీద పకిలి నవ్వుతో ఆ డబ్బాను మూసేసి, జాసన్ తన రోజువారీ వర్కౌట్ చేయడానికి వెళ్లాడు.




కొద్ది నిమిషాల తర్వాత కవిత తన కూతుళ్లతో కలిసి కారు దగ్గరకు చేరుకుంది. ఆశా, ఆరుషి కారులోకి ఎక్కగా, కవిత ఒక్క క్షణం పాటు తన కళ్లను జాసన్ ఇంటి వైపు తిప్పింది, కానీ అతను ఎక్కడా కనిపించలేదు. ఆమె శరీరంలో ఒక చిన్న కరెంట్ షాక్ లాంటి ఫీలింగ్ కలిగింది, తాను చాలా సిల్లీగా ప్రవర్తిస్తున్నానని ఆమె గ్రహించింది. వెంటనే ఆరుషి అల్లరి గొంతు ఆమెను వాస్తవంలోకి తీసుకొచ్చింది...




"అమ్మా! మనకు లేట్ అవుతోంది!!!"




"ఉహ్ ఓహ్.. ఉమ్ అవును అరూ, సారీ... పదా వెళ్దాం"




కవిత వెంటనే కారులో కూర్చుని కారు స్టార్ట్ చేసి, తన గమ్యస్థానానికి డ్రైవ్ చేసుకుంటూ వెళ్లిపోయింది.




...........




రోజూ లాగే లంచ్ విరామ సమయంలో పారుల్ తన చెలికత్తెను అదే విషయం మీద ఇంకా ఆటపట్టిస్తూనే ఉంది..




ఆమె పక్కింటి నల్ల జాతీయుడి గురించి!




"కవీ, కవీ?? కవీ నువ్వు తినకపోతే, ఆ పోహాను నాకు ఇవ్వు, ఓకేనా?"




తన లావాటి చేతి మీద ఎవరో చిన్నగా నొక్కినట్లు అనిపించడంతో, కవిత వాస్తవంలోకి వచ్చి, మెల్లగా గొణిగింది..."ఉమ్.. ఏంటి? ఓహ్.... ఉమ్..."




పారుల్ తన ముద్దను కొరుకుతూ, ఇలా అంది..




"కవీ, నువ్వు కచ్చితంగా దేనికో ఆకర్షితురాలివి అవుతున్నావు, అది మీ పక్కింటి నల్ల జాతీయుడికేనా? హ్మ్మ్?"




పారుల్ తన పెదవి కొరుకుతూ కొంటెగా అడిగింది, దానికి కవిత ముఖం చిట్లించి కోపంగా చూస్తూ...




"ఓకే పారూ, నువ్విది ఆపాలి, చాలాసేపటి నుంచి ఈ టాపిక్‌తో నన్ను విసిగిస్తున్నావు! నేనసలు వాడిని భరించలేను, పైగా నువ్వు...."




కానీ పారుల్ ఆమె మాటను మధ్యలోనే కట్ చేసి...




"హ్మ్మ్ నిజంగానా? వాడికి భోజనం చేసి పెడతానని ఎవరు ఒప్పుకున్నారు? హ్మ్మ్? సునీల్ కి, నీ కూతుర్లకి ఎంత ప్రేమగా చేసి పెడతావో అంతే ప్రేమతో కదా!"




తన సంస్కృతికి, తన సంప్రదాయ పద్ధతులకు ఎంతో దూరంగా ఉన్న ఆ అపరిచిత పొరుగింటి వాడికి తాను చాలా ప్రాముఖ్యత ఇస్తున్నానని గ్రహించినప్పుడు కవిత శరీరంలో ఒక రకమైన ప్రకంపనలు కలిగాయి.




కానీ కవిత మనసులో ఏదో తీవ్రమైన ఉత్సుకత దాగి ఉంది, అది ఏమిటో ఆమెకు కూడా స్పష్టంగా తెలియదు. ఆ పొరుగింటి వాడి గురించి ఇంకేమీ చర్చించకుండా, కవిత మరియు ఆమె బెస్ట్ ఫ్రెండ్ తమ భోజనాన్ని నములుతూ లంచ్ బ్రేక్ ను కొనసాగించారు.




........




సాయంత్రం :




కవిత తన కారు పార్క్ చేసి బయటకు దిగింది, ఆ నల్ల జాతీయుడు ఎక్కడా కనిపించలేదు. అతను టిఫిన్ బాక్స్ ఇంటి దగ్గర ఇచ్చాడో లేదో అని తన పెదవి కొరుకుతూ ఆలోచించింది. అలా ఆలోచిస్తున్న కొన్ని నిమిషాల్లోనే, ఆమె ముక్కుకు అకస్మాత్తుగా ఒక మగవాడి వాసన తగిలింది, ఇప్పుడు నెమ్మదిగా ఆమె వైపు వస్తున్నది నిస్సందేహంగా జాసనే.




జాసన్ చూపులకు కవిత తన చున్నీని సర్దుకుని నిశ్చలంగా నిలబడిపోయింది, వాడి శరీరం నుండి వస్తున్న ఆ సువాసన ఆమెను ఇబ్బంది పెడుతోందో లేదా మైమరపిస్తోందో ఆమెకు కచ్చితంగా అర్థం కాలేదు.




"ఆహ్... గుడ్ ఈవెనింగ్ మిసెస్ పటేల్!"




ఆ ముతక ఆఫ్రికన్ యాస వినగానే కవితకు ఒక రకమైన వణుకు పుట్టింది, ఆ తర్వాత ఎలాగోలా "హాయ్" అని చెప్పగలిగింది. జాసన్ మళ్ళీ ఆమెకు చాలా దగ్గరగా వచ్చి, దాదాపు మోహపూరితంగా గుసగుసలాడాడు...




"ఎప్పటిలాగే స్పైసెస్ అంతా కరెక్ట్ గా పడి చాలా టేస్టీగా ఉంది!"




జాసన్ తననే పొగుడుతున్నాడన్నట్లుగా అనిపించడంతో కవిత వణికిపోయింది, ఆమె పెద్ద వంపుసొంపుల శరీరం ఉద్వేగంతో ఎగసిపడింది. అయితే వాడు వారిద్దరి మధ్యలోకి ఆ టిఫిన్ బాక్స్ ను తెచ్చేసరికి, వాడు కేవలం ఆ భోజనం గురించే మాట్లాడుతున్నాడని గ్రహించి ఆమె శాంతిచ్చింది.




కవిత సిగ్గుతో నవ్వి వాడి చేతిలో నుండి ఆ టిఫిన్ బాక్స్ ను తీసుకుంది, మరోసారి వాళ్ళిద్దరి చర్మపు రంగుల మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని గమనిస్తూ మళ్లీ వణికిపోయింది. కవిత తన ఇంటి వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్ళింది, జాసన్ ఏమో పకిలి నవ్వు నవ్వుకుంటూ వాడి ఇంటికి వెళ్ళాడు.




ఇంటికి చేరుకున్న కవిత, ఫ్రెష్ అప్ అయి మళ్లీ ఒక సింపుల్ సల్వార్ కమీజ్ వేసుకుని, చున్నీని నడుముకు గట్టిగా చుట్టుకుంది. వంట పనులు మొదలుపెట్టడానికి, ముందుగా టేబుల్ మీద కూరగాయలు కోసుకోవడం ప్రారంభించి, ఆ తర్వాత జాసన్ పంపిన టిఫిన్ బాక్స్‌లను కడగడానికి సిద్ధమైంది. అదృష్టవశాత్తూ, బాక్స్‌లో ఏమైనా మిగిలిందేమో అని చెక్ చేయడానికి కవిత ఎప్పుడూ వాటన్నింటినీ తెరిచి చూసేది. ఆ విదేశీయుడు నిజంగానే టిఫిన్‌లోని ప్రతి మెతుకును వదలకుండా నాకి మరీ తిన్నాడని తెలిసి ఆమె మురిసిపోయింది.




చివరికి కవిత రైతా డబ్బా దగ్గరకు చేరుకుంది, దాన్ని కడగబోతుండగా అకస్మాత్తుగా అందులోంచి ఒక విచిత్రమైన వాసన వచ్చింది. సాధారణంగా రైతాకు ఎలాంటి ప్రత్యేకమైన వాసన ఉండదు కాబట్టి, ఆమెకు ఏదో తేడాగా అనిపించింది. ముఖం చిట్లించి ఆ డబ్బాను ముక్కు దగ్గరకు తెచ్చుకుని ఈసారి గట్టిగా పీల్చింది, అంతే ఆమెకు అసహ్యంతో పాటు ఆశ్చర్యం కూడా వేసింది!




"ఓ మై... ఇది చూస్తుంటే ఆ వాసన లాగే ఉంది.... దేవుడా!"




రైతాలో కలిసి ఉన్న ఆ చిక్కటి భారీ వీర్యపు కంపు వాసనకు కవిత అసహ్యించుకుంది, కానీ ఆశ్చర్యకరంగా ఆ వాసన ఆమెను ముంచెత్తింది. అకస్మాత్తుగా సరిగ్గా అదే చోట, కొన్ని అంగుళాల దూరంలోనే ఆరుషి కూర్చుని టీవీ చూస్తున్నప్పటికీ, కవిత లోపల దాగి ఉన్న ఆ కామంతో కూడిన ఆడది నిద్రలేచింది. ఆ డబ్బాలోంచి వస్తున్న ఆ ఘాటైన వీర్యపు వాసనను ఆమె ఇంకొన్ని సార్లు ముక్కుతో పీల్చింది.




"ఉహ్.. ఇది చాలా తప్పు, దేవుడా.... వాడు పెద్ద పంది! అబ్బా.... కానీ ఈ వాసన ఎంత..."




కవిత చివరిగా ఇంకొన్ని సార్లు ఆ వాసనను పీల్చుకుని, తనలో దాగి ఉన్న కామం వల్ల ఒక పని చేసింది. ఒక వేలిని ఆ డబ్బాలో ముంచి, దానికి అంటుకున్న ఆ జిగురును వేలికి తీసుకుంది, మరోసారి దాన్ని ముక్కు దగ్గరకు తీసుకువచ్చింది, ఈసారి ఆమె శరీరం స్వల్పంగా వణికింది, అలాగే ఆమె చనుమొనలు కూడా కొద్దిగా గట్టిపడ్డాయి. సరిగ్గా అప్పుడే ఆమె గుద్దా మీద ఎవరో తట్టడంతో, ఆమె శరీరం ఉలిక్కిపడి కొద్దిగా మూలిగింది...




"ఉహ్... ఎవరు??"




కవిత వెనక్కి తిరిగి చూసి, తనవైపు చూస్తున్న ముద్దుల అల్లరి పిల్ల ఆరుషిని చూసి సిగ్గుతో ఇబ్బంది పడింది...




"అమ్మా, నువ్వు బానే ఉన్నావా? నేను ఎప్పటినుంచో నీళ్లు అడుగుతున్నాను!"




"ఓహ్... మై... ఓహ్ బేటా సారీ! ఉమ్... ఇదిగో.."




కవిత తన కంగారులో, వీర్యం అంటుకున్న అదే చేతితో ఆ వాటర్ బాటిల్‌ను తన కూతురికి ఇచ్చింది. ఆరుషి బాటిల్ పట్టుకున్న చోట ఒక చిన్న వీర్యపు మరక అంటుకుని ఉండటంతో, ఆమె దాదాపు గట్టిగా అసహ్యించుకుంది....




"ఛీఈఈఈఈ! అమ్మా! ఆ రైతా నా చెయ్యి అంతా గలీజు చేసింది!!!!"




ఆరుషికి తెలియని విషయం ఏమిటంటే, టెన్షన్ తో తన తల్లి పెద్ద పుచ్చకాయల లాంటి సళ్ళు పైకి కిందకి ఎగసి పడుతున్నాయి, ఆరుషి ఆ వీర్యాన్ని రైతా అని అనుకోవడం చూసి ఆమె ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఎందుకంటే ఆరుషి ఎదుగుతున్న చిన్న పిల్ల కాబట్టి అలా అనుకోవడం సహజమే. ఆ తర్వాత, కుదుటపడిన కవిత, తన చున్నీ తీసుకుని తన కూతురి చేతికి అంటిన ఆ మరకను తుడుస్తూ, ఒక తల్లి గొంతుతో ఇలా అంది...




"పర్వాలేదు అరూ, అది జస్ట్ రైతానే. ఇక వెళ్ళు, వెళ్లి నీ పని చూసుకో, నన్ను వంట చేసుకోనివ్వు!"




తన చిన్న కూతురు అల్లరిగా గెంతుకుంటూ తిరిగి సోఫా దగ్గరకు వెళ్లడం చూసి, కవిత వంట చేయడం మొదలుపెట్టింది, అయినప్పటికీ కోపం మరియు సిగ్గు కలగలిసిన ఒక విచిత్రమైన భావనతో ఆమె ముఖం ఇంకా ఎర్రబడిపోయింది.