Misc. Erotica పల్లెటూరి చంద్రిక-మనసులో పల్లె వెన్నెల

[sandeep987]

నీరజ్ వయసు నలభై రెండు సంవత్సరాలు. అనుభవం నిండిన కళ్లు, గంభీరమైన వ్యక్తిత్వం, మాటల్లో క్రమశిక్షణ అతనికి గుర్తింపు. జీవితం అతనికి అన్నీ తేలికగా ఇవ్వలేదు. గతంలో అయిన పెళ్లి, ఆ తర్వాత వచ్చిన విభేదాలతో విదాయకులు పొంది, ఒంటరిగానే తన బాధ్యతలను భుజాన వేసుకున్నాడు.

నగరం చివరన విస్తరించి ఉన్న ఒక ప్రముఖ కో-ఎడ్యుకేషన్ అగ్రికల్చర్ బి.ఎస్సీ కాలేజీలో నీరజ్ అడ్మినిస్ట్రేటివ్ ఆఫీసర్ (AO) గా బాధ్యతలు నిర్వర్తిస్తున్నాడు. విద్యార్థుల స్టడీ అవర్స్ పర్యవేక్షించడమే కాకుండా, అబ్బాయిల హాస్టల్ వార్డెన్ బాధ్యతలు కూడా అతనే చూసుకుంటాడు. కాలేజీ యాజమాన్యానికి నీరజ్ నమ్మకస్తుడు; విద్యార్థులకు కఠినమైన అధికారి, అదే సమయంలో సమస్యలొస్తే నిలబడే పెద్ద దిక్కు.

మరోవైపు పచ్చని పొలాలు, కాలువ గట్ల మధ్య పెరిగిన అమాయకపు పల్లెటూరి అమ్మాయి చంద్రిక. తండ్రి రామయ్య, తల్లి లక్ష్మి దినమంతా పొలంలో చెమటోడ్చే సామాన్య రైతులు. కూతురిని పెద్ద చదువులు చదివించాలనేది వారి ఆశ. చంద్రిక తను కోరుకున్న కోర్స్ సీటు కోసం ఒక సంవత్సరం పాటూ లాంగ్ టర్మ్ కోచింగ్ తీసుకుంది. అయితే కొద్దిపాటి మార్కుల తేడాతో ప్రభుత్వ సీటు చేజారిపోయింది. కూతురి నిరాశను చూడలేక, తండ్రి రామయ్య ఉన్న కొద్దిపాటి పొలంపై రుణం తీసి, ఈ ప్రైవేట్ కాలేజీలో డొనేషన్ ఇప్పించి సీటు ఇప్పించాడు. చంద్రికకు పట్టణ వాతావరణం, అక్కడి మనుషుల పోకడలు అస్సలు తెలియవు. నిలువెత్తు పల్లెటూరిదనం, నిండైన రూపం, మోకాళ్ల కిందకు జారే నిడివిగల కేశాలు, ముక్కున చిన్న ముక్కుపుడక... ఇదీ చంద్రిక తీరు.

ఉదయం సమయానికి బస్సు దిగి, కాలేజీ గేటు దాటుకుంటూ రామయ్య, చంద్రిక లోపలికి వచ్చారు. ప్రయాణం వల్ల ఇద్దరి ముఖాల్లోనూ అలసట స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. పెద్ద పెద్ద భవనాలు, చెట్లతో నిండిన ఆ విశాలమైన క్యాంపస్‌ని చూసి చంద్రిక కళ్లు ఆశ్చర్యంతో విచ్చుకున్నాయి. ఆఫీసులో అడ్మిషన్ ప్రక్రియ, హాస్టల్ ఫీజుల చెల్లింపు పూర్తయ్యాక, అడ్మినిస్ట్రేటివ్ ఆఫీసర్ నీరజ్ సంతకం కోసం వారిని AO ఛాంబర్‌కు పంపించారు. ఏసీ గదిలో సీరియస్‌గా ఫైళ్లు చూస్తున్న నీరజ్ ముందుకు రామయ్య వినయంగా వచ్చి నిలబడి, "సార్... మా అమ్మాయి అడ్మిషన్ కాగితాలు," అంటూ చేతులు జోడించాడు.

నీరజ్ ఫైలు తీసుకుని సంతకం చేసి, రామయ్య వైపు చూశాడు. రామయ్య ముఖంలో కష్టజీవి ముద్ర, కూతురి భవిష్యత్తు పట్ల తాపత్రయం కనిపించాయి. అడ్మిషన్ పనులు ముగించుకుని హాస్టల్ వైపు నడుస్తుండగా, నీరజ్ కూడా రౌండ్స్ నిమిత్తం బయటకు వచ్చాడు. రామయ్య నీరజ్ ను చూసి మళ్లీ ఆగి, పల్లెటూరి ఆప్యాయతతో మాట కలిపాడు.

"సార్... మాది చౌటుప్పల్ దగ్గర చిన్న పల్లెటూరు. ఏమీ తెలియని పసి పిల్ల సార్ మా చంద్రిక. మీరే పెద్ద దిక్కుగా చూసుకోవాలి," అని రామయ్య అడిగాడు. దానికి నీరజ్, "ఏం పర్లేదు రామయ్య గారూ! ఇది వ్యవసాయ కళాశాల. ఇక్కడ పిల్లలందరూ క్రమశిక్షణతో ఉంటారు. నేను ఇక్కడే ఉంటాను కాబట్టి ఏ ఇబ్బంది వచ్చినా చూసుకుంటాను. ధైర్యంగా వెళ్లండి," అని సమాధానమిచ్చాడు.

ఆ మాటలు వింటుండగా, నీరజ్ చూపు రామయ్య వెనుక కొద్దిగా వెనకబడి నిలబడిన చంద్రికపై పడింది. ప్రయాణం వల్ల చంద్రిక ముఖంపై, మెడపై చెమట బిందువులు మెరుస్తున్నాయి. పల్లెటూరి వాతావరణం నుండి వచ్చిన ఆ పిల్ల శరీరం నుండి చెమట వాసన, తలలో తురిమిన తాజా మల్లెపూల ఘుమఘుమలు కలగలిసి ఒక ప్రత్యేకమైన పరిమళాన్ని వెదజల్లుతున్నాయి. ఒత్తైన కేశాలను నల్లటి జడగా అల్లి, దానికి దట్టంగా మల్లెపూల మాల చుట్టి ఉంది. నిండైన లంగాఓణీ కట్టుబడి, సహజ సిద్ధమైన శారీరక సౌందర్యంతో ఉన్న ఆమెను చూసి నీరజ్ కళ్లు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి.

నలభై రెండేళ్ల అతని జీవిత అనుభవంలో ఎందరో విద్యార్థులను చూశాడు, కానీ ఈ పల్లెటూరి పిల్లలో ఉన్న సహజత్వం, ఆ మల్లెపూల తాకిడితో వస్తున్న పరిమళం అతన్ని ఒక్క క్షణం ఆకర్షించాయి. తండ్రికి ధైర్యం చెప్తూనే, నీరజ్ చూపులు మళ్లీ మళ్లీ చంద్రికపైకి వెళ్లాయి. చంద్రిక కూడా నీరజ్ గంభీరమైన రూపాన్ని, అతనికి ఉన్న హోదాను చూసి గౌరవంతో తలదించుకుంది. అలా ఆ కాలేజీ ఆవరణలో వారిద్దరి పరిచయానికి మొదటి పునాది పడింది.

 

నీరజ్ ఆ ఫైల్‌లోని అడ్మిషన్ పేపర్లు తిరగేస్తూ ఉండగా, చంద్రిక పుట్టిన తేదీపై అతని చూపు ఆగింది. ఆ లెక్కన ఆమె వయసు ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలు. సాధారణంగా డిగ్రీ మొదటి సంవత్సరంలో చేరే పిల్లల వయసు పద్దెనిమిది లేదా పందొమ్మిది ఉంటుంది.

నీరజ్ ఐడీ కార్డు ప్రాసెస్ కోసం పేపర్లను ముందుకు జరుపుతూ, "ఈమె వయసు ఇరవై ఒక్క ఏళ్లు ఉందే రామయ్య గారూ?" అని సాధారణంగా అడిగాడు.

దానికి రామయ్య కొద్దిగా సంకోచిస్తూ, "అవును సార్... ఒక సంవత్సరం లాంగ్ టర్మ్ కోచింగ్ తీస్కుంది. ఇంకో సంవత్సరం ఇంట్లో వ్యవసాయం పనుల్లో సాయంగా ఉండి ఆలస్యమైంది. అందుకే వయసు కొంచెం ఎక్కువైంది సార్" అని వివరణ ఇచ్చాడు.

నీరజ్ సగం నవ్వుతో, "దానికేం పర్లేదు రామయ్య గారూ! మన కాలేజీలో చాలా మంది లాంగ్ టర్మ్ చేసి వచ్చే పిల్లలు ఈ వయసు వాళ్లే ఉంటారు. చదువుకోవడానికి వయసుతో పనిలేదు," అని ధైర్యం చెప్పాడు. ఆపై ఐడీ కార్డు విభాగం వైపు ఉన్న అసిస్టెంట్‌ని పిలిచి చంద్రిక వివరాలు, ఫొటో రిజిస్టర్ చేయమని ఆదేశించాడు.

ఐడీ కార్డు ప్రాసెస్ పూర్తయ్యాక, నీరజ్ ఒక చిన్న కాగితం మీద తన వ్యక్తిగత ఫోన్ నంబర్ రాసి రామయ్య చేతిలో పెట్టాడు. "ఇది నా నంబర్. కాలేజీలో ఎలాంటి అవసరం వచ్చినా, అత్యవసర పరిస్థితి ఉంటే నాకు వెంటనే ఫోన్ చేయండి. చంద్రికా, నువ్వు కూడా ఈ నంబర్ గు గుర్తుపెట్టుకో," అని చంద్రిక వైపు చూస్తూ చెప్పాడు. ఆ మాటలు చెబుతున్నప్పుడు అతనికి ఆమె తలలోని మల్లెపూల ఘుమఘుమలు, అమాయకపు చూపులు మళ్లీ స్పష్టంగా అనిపించాయి.

అక్కడి నుండి రామయ్యను, చంద్రికను గర్ల్స్ హాస్టల్ వైపు తీసుకెళ్లి, హాస్టల్ మేట్రన్‌కి పరిచయం చేసి అప్పగించాడు. కూతురిని హాస్టల్ గదిలో దింపి వచ్చాక, రామయ్య తిరుగు ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యాడు. కాలేజీ గేటు వద్దకు వచ్చాక, నీరజ్ స్వయంగా ముందుండి రామయ్యను బస్సు ఎక్కించి, సురక్షితంగా వెళ్లమని చెప్పి సాగనంపాడు. ఏమీ తెలియని పల్లెటూరి మనిషికి అంతటి ఆఫీసర్ ఇచ్చిన గౌరవం, ఆప్యాయత రామయ్య మనసును తడిమేసింది.

మరోవైపు గర్ల్స్ హాస్టల్లో చంద్రిక తనకు కేటాయించిన గదిలోకి అడుగుపెట్టింది. అప్పటికే ఆ గదిలో ఇద్దరు అమ్మాయిలు ఉన్నారు. ఒకరు నగరంలోనే పెరిగిన దివ్య, మరొకరు వైజాగ్ నుంచి వచ్చిన స్నేహ. చంద్రిక తన వెంట తెచ్చుకున్న పెద్ద ట్రంకు పెట్టెను, సంచిని ఒక పక్కన పెట్టి, సర్థుకోవడం ప్రారంభించింది. అలవాటు లేని కొత్త వాతావరణం కావడంతో ఆమె చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి. పల్లెటూరి నుంచి తెచ్చిన హోమ్ మేడ్ పిండివంటల డబ్బాలు, రెండు సాధారణ కాటన్ చీరలు, లంగాఓణీలను ఆ అల్మరాలో సర్దుకుంది.

పనులన్నీ ముగిసాక, చంద్రిక కాస్త అలసటగా తన మంచం మీద కూర్చుంది. ఆమె జడలోని మల్లెపూల తాజా వాసన ఆ చిన్న గది అంతటా వ్యాపించింది.

దివ్య చంద్రిక వైపు చూస్తూ, "హాయ్! నేను దివ్య. నీది ఏ ఊరు? నీ జడలో మల్లెపూలు భలే ఘుమఘుమలాడుతున్నాయి!" అంటూ పరిచయం చేసుకుంది.

స్నేహ కూడా నవ్వుతూ, "అవును, పూలు చాలా ఫ్రెష్‌గా ఉన్నాయి. నువ్వు ఫస్ట్ ఇయరే కదా? మన ఏవో సార్ నీరజ్ గారే నిన్ను ఇక్కడి వరకు తీసుకొచ్చారంట కదా? ఆయన చాలా స్ట్రిక్ట్ అంటారు, కానీ నీతో చాలా బాగా మాట్లాడినట్టు ఉన్నారు!" అని అడిగింది.

చంద్రిక ముక్కుపుడక మెరిసేలా చిన్నగా నవ్వి, "నా పేరు చంద్రిక అండి. మాది చౌటుప్పల్ దగ్గర చిన్న పల్లెటూరు. ఏవో సార్ మా నాన్నతో బాగా మాట్లాడారు... నాన్నకు ధైర్యం చెప్పి బస్సు కూడా ఎక్కించారు," అని ముద్దుముద్దుగా చెప్పింది.

"అబ్బో! ఫస్ట్ రోజే ఏవో సార్ దృష్టిలో పడ్డావన్నమాట," అని దివ్య సరదాగా ఆటపట్టించింది.

తన తండ్రి జ్ఞాపకాలు, కొత్తగా పరిచయమైన స్నేహితులు, ఆపై తన పట్ల ప్రత్యేక శ్రద్ధ చూపించిన గంభీరమైన ఏవో నీరజ్ రూపం... ఇవన్నీ చంద్రిక మనసులో మెదులుతుండగా, ఆ కొత్త క్యాంపస్ జీవితంలోకి ఆమె ప్రశాంతంగా అడుగుపెట్టింది.

 

చంద్రిక కాలేజీ రోజులు మెల్లగా మొదలయ్యాయి. పొలం పనులు, పల్లెటూరి అలవాట్ల మధ్య పెరిగిన ఆమెకు ఇంగ్లీష్ మీడియం చదువు కొద్దిగా కష్టంగానే అనిపించింది. అయినా సరే, తండ్రి కష్టపడి కట్టిన ఫీజును గుర్తుతెచ్చుకుంటూ రాత్రింబవళ్లు పుస్తకాలతోనే గడిపేది.

కొద్దిరోజులకే ఫస్ట్ మిడ్ ఎగ్జామ్స్ వచ్చాయి. చంద్రిక ఎంతో కష్టపడి పరీక్షలు రాసింది. కానీ ఫలితాలు వచ్చాక ఆమె గుండె పగిలినంత పనైంది. సబ్జెక్టులన్నీ పాస్ అయింది కానీ, మార్కులు మాత్రం జస్ట్ ఎబోవ్ యావరేజ్‌గానే వచ్చాయి. క్లాస్‌లో అందరి కంటే ఎక్కువ మార్కులు సాధించాలనుకున్న ఆమె ఆశలు నిరాశలయ్యాయి. హాస్టల్ గదిలోకి వెళ్లి మంచంపై వాలిపోయి, తలదిండు తడిసిపోయేలా ఏడ్చేసింది. తండ్రి పడ్డ కష్టానికి తాను సరైన న్యాయం చేయలేకపోతున్నానేమోననే భయం ఆమెను పిండేసింది.

మిడ్ ఎగ్జామ్స్ పూర్తయిన మరుసటి వారమే కాలేజీలో సీనియర్లు "ఫ్రెషర్స్ పార్టీ" ఏర్పాటు చేశారు. పల్లెటూరి నుంచి తెచ్చుకున్న సాధారణ లంగా ఓణీలోనే చంద్రిక పార్టీకి హాజరైంది. ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు రోజు తలలో తురుముకునే తాజా మల్లెపూలు హాస్టల్ జీవితంలో లభించవు కదా! అందుకే పూలు లేని ఆ సాధారణ జడతో, ఎలాంటి మేకప్ లేకుండానే తలలో మల్లెపూల ఘుమఘుమలు లేకపోయినా, ఆమె నైజంలో ఉండే సహజమైన అందంతో విడిగా కనిపిస్తోంది.

పార్టీ ఆర్భాటాలన్నీ ముగిశాక, మిడ్ ఎగ్జామ్స్‌లో తక్కువ మార్కులు వచ్చిన విద్యార్థుల కోసం కాలేజీ యాజమాన్యం సాయంత్రం వేళ "స్టడీ ట్యూషన్స్ / స్పెషల్ స్టడీ అవర్స్" ప్రారంభించాలని నిర్ణయించింది. ఈ అకడమిక్ మరియు హాస్టల్ పర్యవేక్షణ అంతా ఏవో (AO) నీరజ్ చేతుల్లోనే ఉంటుంది కాబట్టి, ఆ ట్యూషన్ తరగతులకు ఆయనే ఇన్ ఛార్జ్ గా బాధ్యతలు తీసుకున్నాడు.

మొదటి రోజు సాయంత్రం స్పెషల్ క్లాస్ జరుగుతున్న క్లాస్ రూమ్‌లోకి నీరజ్ అడుగుపెట్టాడు. అందరు విద్యార్థులు గంభీరంగా కూర్చుని ఉన్నారు. మూలలో ఉన్న బెంచ్ మీద కళ్లు వాచిపోయి, నిరాశగా కూర్చున్న చంద్రికను నీరజ్ గమనించాడు. ఆమె ముఖంలో కనిపించిన ఆవేదనను చూసి, ఆమె ఏడ్చిందని అతనికి వెంటనే అర్థమైంది.

అందరికీ సూచనలు ఇచ్చిన తర్వాత, నీరజ్ నెమ్మదిగా చంద్రిక బెంచ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.

"ఏంటమ్మా చంద్రిక... మార్కులు కొంచెం తగ్గాయని ఏడ్చావా?" అని నీరజ్ చాలా మృదువుగా, ఆప్యాయంగా అడిగాడు.

చంద్రిక ఒక్కసారిగా తలఎత్తి చూసింది. ఏవో సార్ అలా దగ్గరకు వచ్చి అడిగేసరికి ఆమె కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి. "సార్... నాన్న ఎంతో కష్టపడి ఫీజు కట్టారు. కానీ నాకు సరిగా మార్కులు రాలేదు సార్... ఇంగ్లీష్ టెర్మినాలజీ అర్థం కావడం లేదు," అని పెదవి వణుకుతుండగా చెప్పింది.

నీరజ్ కొద్దిగా నవ్వి, "ఫస్ట్ మిడ్‌లోనే ధైర్యం కోల్పోతే ఎలా? పల్లెటూరి నుంచి వచ్చిన కొత్తలో ఇవన్నీ సహజం. నీ కష్టం నాకు తెలుసు. ఈ స్పెషల్ ట్యూషన్స్ అందుకే పెట్టాం. రోజూ సాయంత్రం ఇక్కడే చదువుకో, ఏ సందేహం వచ్చినా నన్ను అడుగు. నెక్స్ట్ ఎగ్జామ్స్ లో నువ్వే టాపర్ కావాలి, సరేనా?" అని ధైర్యం చెప్పాడు.

నీరజ్ ఇచ్చిన ఆ మాటలు, అతని కళ్లలోని నమ్మకం చంద్రిక మనసులోని భయాన్ని పోగొట్టి, కొత్త ఉత్సాహాన్ని నింపాయి. ఇకపై ప్రతి సాయంత్రం ఆ స్టడీ అవర్స్‌లో నీరజ్ పర్యవేక్షణ, చంద్రిక శ్రమ ఒక కొత్త అధ్యాయానికి దారితీసేలా కనిపిస్తున్నాయి.

 

రాత్రి స్టడీ అవర్స్ ట్యూషన్ పూర్తయ్యాక విద్యార్థులంతా మెస్ వైపు నడిచారు. చంద్రిక కూడా మెస్‌కి వెళ్లి భోజనం ముగించింది. తిన్న ప్లాస్టిక్ ప్లేట్ చేతిలో పట్టుకుని, కడిగే స్థలం వైపు నడుస్తుండగా... దూరంగా నిలబడి పర్యవేక్షిస్తున్న నీరజ్ కంటపడింది.

"చంద్రికా... ఒకసారి ఇలా రా," అని నీరజ్ కాస్త బిగ్గరగానే పిలిచాడు.

చుట్టూ ఉన్న విద్యార్థులంతా ఒక్కసారిగా తమ వైపు చూడటంతో చంద్రిక సంకోచిస్తూ, భయపడుతూనే అతని దగ్గరకు వెళ్లింది. అందరి ముందు మాట్లాడటం బాగుండదని భావించిన నీరజ్, ఆమెను కొద్దిగా పక్కనున్న ఆఫీస్ కారిడార్ చీకటి నీడ వైపు తీసుకెళ్లాడు.

అక్కడికి రాగానే, నీరజ్ ఏమాత్రం సంకోచించకుండా తన చేతిని చంద్రిక భుజం మీద వేశాడు. ఊరికే చెయ్యి వేయడమే కాకుండా, కాస్త గట్టిగా నొక్కుతూ తన వైపు ఒత్తుకున్నాడు.

"మార్కుల గురించి అంతగా ఫీల్ కాకు చంద్రిక. నువ్వు బాగా చదువుతావు... నాకు ఆ నమ్మకం ఉంది," అని గంభీరంగా చెబుతున్నా, అతని స్పర్శలో, భుజాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్న తీరులో ఏదో తేడా ఉంది. ఆ స్పర్శ నీరజ్ వయసుకి, హోదాకి తగినట్టుగా కాకుండా ఒక వింతైన ఆకర్షణతో, నొక్కుతో కూడి ఉంది.

నీరజ్ అంత గట్టిగా భుజంపై చెయ్యి వేసి పట్టుకోవడంతో చంద్రిక శరీరం ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది. ఆమెకు తీవ్రమైన అసౌకర్యం (Uncomfortable) కలిగింది. భయం, సిగ్గు, అయోమయం కలగలిసి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

"సారూ... పర్లేదు సారూ..." అని తడబడుతూనే, నెమ్మదిగా అతని చేతి పిడికిలి నుంచి తన భుజాన్ని విడిపించుకుని వెనక్కి జరిగింది. నీరజ్ ముఖంలోకి చూడటానికి కూడా ధైర్యం సరిపోక, తలదించుకుని వేగంగా హాస్టల్ గది వైపు పరుగెత్తింది.

గదిలోకి వచ్చాక చంద్రికకు ఆ స్పర్శే గుర్తుకు రాసాగింది. అది ఒక గురువు చెప్పే ధైర్యం లా కాకుండా, ఏదో తేడాగా అనిపించి ఆమె మనసును తీవ్రంగా కలచివేసింది. ఆ భయంతో, ఆందోళనతో మరుసటి రోజు నుంచి చంద్రిక సాయంత్రం జరిగే ఆ స్పెషల్ ట్యూషన్ స్టడీ అవర్స్‌కి వెళ్లడం మానేసింది. నీరజ్ కంటపడకుండా ఉండేందుకు క్లాసులు అయిపోగానే హాస్టల్ గదిలోనే దాక్కునేది.

 

చంద్రిక భయంతో ట్యూషన్‌కి వెళ్లడం మానేసి పది రోజులు గడిచిపోయాయి. నీరజ్ కంటపడకుండా తప్పించుకు తిరుగుతున్నా, ఆమె మనసులో ఏదో తెలియని దిగులు, భయం అలాగే ఉండిపోయాయి.

పదో రోజు రాత్రి... ఎప్పటిలాగే చంద్రిక మెస్‌లో భోజనం చేసి బయటకు వస్తోంది. సరిగ్గా అదే సమయానికి నీరజ్ అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆమెను చూడగానే గంభీరమైన గొంతుతో, "చంద్రికా... ఇటు రా!" అని పిలిచాడు.

చంద్రిక అడుగులు తడబడ్డాయి. చుట్టూ విద్యార్థులు ఉన్నారు. మళ్లీ ఏమన్నా అనుకుంటారేమోనని భయపడుతూనే నీరజ్ వైపు నడిచింది. నీరజ్ ఆమెను మాటల్లో పెడుతూ కాలేజీ కాంపౌండ్ చివరన ఉన్న డార్క్ క్యాబిన్ సైడ్ (చీకటిగా ఉండే కారిడార్) వైపు తీసుకెళ్లాడు. అక్కడ వెలుతురు తక్కువగా ఉంది, జనాలు కూడా ఎవరూ లేరు.

చంద్రిక భయంతో వణికిపోతుండగా నీరజ్ ఆమె వైపు తిరిగి, "ఏమైంది నీకు? పది రోజుల నుంచి ట్యూషన్‌కి రావడం లేదు. ఎందుకు అంత భయం నీకు? నేనేమైనా నిన్ను తిన్నానా? ఏంచేస్తాను నిన్ను?" అని ప్రశ్నించాడు.

చంద్రిక గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఇంక దాచడం అనవసరం అనుకుని, పల్లెటూరి పట్టుదలతో ధైర్యాన్ని కూడగట్టుకుని, నీళ్లు నిండిన కళ్లతో నీరజ్ వైపు చూసింది.

"సార్... ఆ రోజు మీరు అలా పట్టుకోవడం, ఆ టచింగ్ నాకు నచ్చలేదు సార్..." అని ముక్కుసూటిగా, గుండె దిటవు చేసుకుని చెప్పేసింది.

ఆ మాట వినగానే నీరజ్ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. అతనిలోని ఆఫీసర్ ఈగో దెబ్బతిన్నట్లుంది. తన తప్పును కప్పిపుచ్చుకోవడానికి అతను వెంటనే ఎదురుదాడికి దిగాడు. ముఖం కఠినంగా పెట్టి, సీరియస్‌గా ఆమె వైపు చూశాడు.

"వాట్? నీ పిచ్చి ఆలోచనలు కాకపోతే! నేను నిన్ను ఒక స్టూడెంట్‌గా భావించి, మార్కులు తక్కువ వచ్చాయని ధైర్యం చెప్పడానికి చెయ్యి వేస్తే... నువ్వు దానికి ఇంత నీచమైన రంగు పులుముతావా? ఇలాంటి దిక్కుమాలిన థింకింగ్ ఉందన్నమాట నీకు! నేను నీ మంచి కోరి చెబితే, నువ్వు నన్నే అనుమానిస్తున్నావా?" అని కరకసంగా గద్దించాడు.

నీరజ్కోపానికి చంద్రిక భయంతో ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గింది.

"ఇలాంటి అడ్డమైన ఆలోచనలు పెట్టుకుంటే చదువు అబ్బదు. ముందు ఇక్కడి నుంచి వెళ్లు... పో!" అని గట్టిగా అరిచినంత పనిచేశాడు.

నీరజ్అలా సీరియస్ అయ్యేసరికి చంద్రికకు ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాక, కళ్ల వెంట నీళ్లు కారుతుండగా వేగంగా అక్కడ నుంచి హాస్టల్ వైపు పరుగెత్తింది. కానీ నీరజ్కోపంగా అరిచినా, అతని కళ్లలోని వింత భావాన్ని చూసి చంద్రిక మనసులోని అనుమానం పూర్తిగా తొలిగిపోలేదు.