மழை சொல்லாத காதல்...

[Xbilla]

முன்னுரை

சில காதல்கள் ஒரு பார்வையில் பிறக்கின்றன.

சில காதல்கள் ஆயிரம் வார்த்தைகளுக்குப் பிறகும் சொல்லப்படாமல் வாழ்கின்றன.

மழை பெய்யும் ஒவ்வொரு மாலையும் நிலாவுக்கு ஒரு நினைவு உண்டு. அந்த நினைவில் ஒரு மனிதன் இருந்தான். அவன் சிரிப்பு இருந்தது. அவன் அமைதியும் இருந்தது. ஆனால் அவன் அருகில் இல்லை.

காலம் மனிதர்களை பிரிக்கலாம். தூரம் இதயங்களைச் சோதிக்கலாம். ஆனால் உண்மையான காதல்... காத்திருக்கத் தெரியும்.

அந்தக் காத்திருப்பின் கதையே இது....

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

இது எனது முதல் கதையாக இந்தத் தளத்தில் பதிவு செய்கிறேன். இக் கதை ஒரு மென்காம காதல் கதையாகவே நகரும். இதில் ஏதும் எழுத்துப் பிழைகள் இருந்தால் பெரிய மனதுடன் மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள், ஏதும் குறை நிறைகள் இருந்தால் சுட்டிக் காட்டி  என்னை  ஊக்கப்படுத்துங்கள்.

[Xbilla]

அத்தியாயம் 1 – மழை தொடங்கிய மாலை

மாலை ஆறு மணி.
சென்னையின் வானம் கருமேகங்களால் மூடப்பட்டிருந்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன் தொடங்கிய மழை இப்போது வேகமாகக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. சாலைகளில் ஓடும் வாகனங்களின் விளக்குகள், மழைத்துளிகளின் வழியே நீண்ட ஒளிக்கோடுகளாகத் தெரிந்தன.
நிலா தனது அலுவலகக் கட்டிடத்தின் முன் நின்று கொண்டிருந்தாள். கையில் குடை இல்லை. கைப்பையில் இருந்த மொபைலை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
"இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் கார் வரும்."
அவள் ஆழமாக மூச்சுவிட்டாள்.
அந்த நேரத்தில், அவளின் அருகில் ஒரு கருநிற குடை நின்றது.
"மன்னிக்கவும்... வேண்டுமென்றால் இந்தக் குடையைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்."
நிலா திரும்பிப் பார்த்தாள்.
சுமார் முப்பது வயது இருக்கும் உயரமான இளைஞன். எளிய வெள்ளைச் சட்டை, அமைதியான முகம், மரியாதை கலந்த புன்னகை.
"பரவாயில்லை... என் கார் வந்துவிடும்."
"இந்த மழையைப் பார்த்தால் இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் ஆகலாம்."
அவள் சிறிது யோசித்தாள்.
"சரி... நன்றி."
இருவரும் ஒரே குடைக்குள் நடந்தனர்.
சில நொடிகள் அமைதியாகக் கடந்தன.
"நான் ஆதவன்."
"நிலா."
"அழகான பெயர்."
அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
"உங்களுடைய பெயரும் நல்லாத்தான் இருக்கிறது."
மழை இன்னும் பலமாகியது. காற்று வீசியதால் சில துளிகள் குடைக்குள் வந்து இருவரின் தோள்களையும் நனைத்தன.
"உங்களுக்கு மழை பிடிக்குமா?" என்று கேட்டான் ஆதவன்.
"ரொம்பப் பிடிக்கும். ஆனால் நனையாமல் பார்த்துக் கொள்வதுதான் சிரமம்."
"சில மழைகள் நனைக்கத்தான் வரும்."
அந்த ஒரு வாக்கியம் நிலாவின் மனதில் ஏதோ பதிந்தது.
சாலையின் மறுபுறம் ஒரு சிறிய தேநீர் கடை இருந்தது.
"தேநீர் குடிப்பீர்களா?"
"அறிமுகமான ஐந்து நிமிடத்திலேயே தேநீரா?" என்று அவள் சிரித்தாள்.
"இல்லை என்றால்... மழையிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியிருக்கும்."
அவள் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.
"சரி."
தேநீர் கோப்பையில் இருந்து எழுந்த நீராவி, குளிர்ந்த மாலையைச் சற்று வெப்பமாக மாற்றியது.
"நீங்கள் எங்கே வேலை செய்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள்.
"ஒரு கட்டிட வடிவமைப்பு நிறுவனத்தில். நீங்கள்?"
"நான் பதிப்பகத்தில் எடிட்டராக இருக்கிறேன்."
"அதனால்தான் பேசும்போது வார்த்தைகளை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள் போல."
"அதை இவ்வளவு சீக்கிரமே கண்டுபிடித்துவிட்டீர்களா?"
"மனிதர்களைப் படிப்பது எனக்கு பிடிக்கும்."
"புத்தகங்களை விடவா?"
"சில மனிதர்கள்... ஒரு நல்ல புத்தகத்தைவிட சுவாரசியமானவர்கள்."
அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு இருவருக்கும் இடையே மீண்டும் அமைதி.
ஆனால் அது சங்கடமான அமைதி அல்ல.
புதிய உறவு மெதுவாக மூச்செடுக்கும் அமைதி.
அந்த மழை முடிந்த பிறகு அவர்கள் இருவரும் தங்கள் தங்கள் பாதையில் சென்றனர்.
ஆனால் அந்தச் சந்திப்பு அங்கே முடிவடையவில்லை.
அது... அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையையே மாற்றப் போகும் ஒரு கதையின் முதல் பக்கம் மட்டுமே.

[Xbilla]

அத்தியாயம் 2 – எதிர்பாராத சந்திப்பு

மழை பெய்த அந்த மாலைக்குப் பிறகு மூன்று நாட்கள் கடந்துவிட்டன.

நிலா வழக்கம்போல தனது வேலையில் மூழ்கியிருந்தாள். அவள் பணிபுரியும் பதிப்பகத்தில் புத்தகக் கண்காட்சிக்கான ஏற்பாடுகள் தீவிரமாக நடந்துகொண்டிருந்தன. புதிய எழுத்தாளர்களின் கையெழுத்துப் பிரதிகள், திருத்த வேண்டிய அத்தியாயங்கள், அச்சகத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய கோப்புகள்—எல்லாம் அவள் மேசையில் குவிந்திருந்தன.

"நிலா, மாலை நான்கு மணிக்கு கலை அரங்கத்தில் இருக்கும் புத்தக வெளியீட்டு விழாவுக்கு நீ போகணும்," என்று மேலாளர் கூறினார்.

"சரி, சார்."

மாலை நான்கு மணிக்குள் அவள் அரங்கத்தை அடைந்தாள். நகரின் பழமையான அந்தக் கட்டிடம், புத்தக வாசனையும், காபியின் மணமும், மெதுவான இசையும் கலந்த ஒரு அமைதியை தன்னுள் சுமந்திருந்தது.

புதிய நூல்கள் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. வாசகர்கள் ஆர்வத்துடன் ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் புரட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

நிலா தனது குறிப்பேட்டை எடுத்துக்கொண்டு நிகழ்ச்சிக்கான தகவல்களை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பழக்கமான குரல் அவள் காதில் விழுந்தது.

"மீண்டும் மழை இல்லாமலேயே சந்தித்துட்டோமே..."

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

ஆதவன்.

அதே அமைதியான புன்னகை. ஆனால் இன்று வெள்ளைச் சட்டைக்குப் பதிலாக நீல நிற குர்த்தா அணிந்திருந்தான்.

"நீங்களா?" என்று அவள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.

"நான்தான். இங்கே உங்களைப் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கவே இல்லை."

"நானும் அப்படித்தான்."

இருவரும் சிரித்தனர்.

"நீங்கள் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வருவீர்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை," என்றாள் நிலா.

"நான் கட்டிட வடிவமைப்பாளர்தான். ஆனா புத்தகங்கள் என் இரண்டாவது உலகம்."

"அப்படியா?"

"வீட்டில் ஒரு சிறிய நூலகமே இருக்கு."

"அப்படியென்றால் நாம இருவரும் ஒரே நோயாளிகள்."

"என்ன நோய்?"

"புத்தகங்களை வாங்கும் நோய். படிக்க நேரம் இல்லாவிட்டாலும் வாங்குவதை மட்டும் நிறுத்த முடியாது."

ஆதவன் சிரித்தான்.

"அப்படியென்றால் அந்த நோய்க்கு மருந்தே கிடையாது."

---

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், அரங்கத்தின் தோட்டத்தில் இருவரும் நடந்து சென்றனர்.

மாலைச் சூரியன் மெதுவாக மறையத் தொடங்கியிருந்தான். மரங்களின் இலைகளுக்கு நடுவே வீசிய தென்றல், பகலின் வெப்பத்தை மெதுவாகக் குறைத்தது.

"நீங்கள் எப்போதுமே இப்படித்தான் அமைதியா இருப்பீர்களா?" என்று கேட்டாள் நிலா.

"எல்லோரிடமும் இல்லை."

"அப்படின்னா?"

"சில மனிதர்களிடம் பேசும்போது மட்டும் வார்த்தைகள் தானாக வந்துவிடும்."

"நான் அந்தப் பட்டியலில் இருக்கிறேனா?"

"இருக்கலாம்..."

அந்த "இருக்கலாம்" என்பதிலேயே ஒரு மென்மையான தயக்கம் இருந்தது.

நிலா அதை கவனித்தாள். ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

---

அந்த நேரத்தில் நிலாவின் மொபைல் ஒலித்தது.

"ஹலோ... ஆமா அம்மா... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வீட்டுக்கு வந்துடுவேன்."

அழைப்பை முடித்துவிட்டு அவள் சிரித்தாள்.

"அம்மாக்களுக்கு நேரம் என்றால் நேரம்தான்."

"அதுதான் அவர்களோட காதல் காட்டும் முறை," என்றான் ஆதவன்.

"உங்க வீட்டில்?"

ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தான்.

"அம்மா இல்லை."

நிலாவின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மறைந்தது.

"மன்னிக்கணும்... தெரியாமல் கேட்டுட்டேன்."

"பரவாயில்லை. பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது."

அவன் சொன்ன விதத்தில் ஒரு சோகத்தின் நிழல் இருந்தது.

அதை மாற்ற நினைத்த நிலா அருகிலிருந்த புத்தகக் கடையைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

"ஒரு புத்தகம் தேர்வு பண்ணலாமா? ஒருத்தர் இன்னொருத்தருக்காக."

"அது நல்ல யோசனை."

இருவரும் புத்தக அலமாரிகளுக்கு நடுவே நின்றனர்.

ஆதவன், கவிதைத் தொகுப்பொன்றை எடுத்தான்.

"இதைக் படிச்சிருக்கீங்களா?"

"இல்லை."

"அப்படியென்றால் இது உங்களுக்கு."

நிலா சிரித்தாள்.

அவள் ஒரு சிறிய நாவலை எடுத்தாள்.

"இதைக் நீங்கள் படிக்கணும்."

"ஏன்?"

"இந்தக் கதையின் நாயகன் உங்களைப் போல நிறைய யோசிப்பவன்."

ஆதவன் புத்தகத்தை வாங்கிக்கொண்டான்.

"அப்படியானால்... நான் படிச்சுட்டு, உண்மையிலேயே என்னைப் போல இருக்கிறானா என்று சொல்றேன்."

---

வெளியே வந்தபோது மாலை இருளாக மாறியிருந்தது.

பிரிவதற்கு முன் ஆதவன் தயக்கத்துடன் கேட்டான்.

"நிலா... உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால்... நண்பர்களாக இருக்கலாமா?"

நிலா சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.

அவனது கண்களில் எந்த அவசரமும் இல்லை. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை. மரியாதையும் நேர்மையும் மட்டும் இருந்தது.

"நண்பர்களாக இருக்கலாம்."

அவள் தனது தொலைபேசி எண்ணை அவனிடம் பகிர்ந்தாள்.

அந்த ஒரு சிறிய செயல், இருவரின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் திறந்தது.

அன்று இரவு...

நிலாவின் மொபைலில் ஒரு புதிய செய்தி வந்தது.

இன்று மீண்டும் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. இனிய இரவு. – ஆதவன்

அந்தச் செய்தியைப் பார்த்து அவள் அறியாமலேயே புன்னகைத்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியவில்லை...

அந்த எளிய "இனிய இரவு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அவள் ஒவ்வொரு இரவும் எதிர்பார்க்கும் பழக்கமாக மாறப்போகின்றன.

[Xbilla]

அத்தியாயம் 3 – நட்பின் நிழலில் மலரும் காதல்

ஆதவனின் "இனிய இரவு" என்ற செய்திக்குப் பிறகு, நிலா சில நிமிடங்கள் மொபைலைக் கையிலேயே வைத்திருந்தாள்.
பதிலளிக்கலாமா?
அல்லது நாளை பேசலாமா?
சில நொடிகள் யோசித்த பிறகு அவள் தட்டச்சு செய்தாள்.
"இன்றைய மாலை அழகாக இருந்தது. நன்றி. இனிய இரவு."
அந்தச் செய்தியை அனுப்பிவிட்டு, தன்னையும் அறியாமல் புன்னகைத்தாள்.

---

அடுத்த சில நாட்களில், அவர்களின் உரையாடல்கள் இயல்பாக வளரத் தொடங்கின.
"காலை உணவு சாப்பிட்டீங்களா?"
"இன்று வேலை எப்படி போகுது?"
"இந்தப் புத்தகம் படிச்சீங்களா?"
என்ற எளிய கேள்விகள், மெதுவாக நீண்ட உரையாடல்களாக மாறின.
ஒரு நாள் மதிய வேளையில், ஆதவன் ஒரு புகைப்படத்தை அனுப்பினான்.
அது ஒரு பழைய நூலகத்தின் படம்.
"இங்க வந்திருக்கேன். உங்களை நினைவுபடுத்திச்சு."
நிலா சிரித்தாள்.
"என்னை நினைவுபடுத்தும் விஷயங்கள் எல்லாம் புத்தகம்தானா?"
சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.
"இல்லை... அமைதியும்."
அந்த ஒரு வார்த்தை, அவளது மனதில் நீண்ட நேரம் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.

---

வார இறுதியில், நகரின் பூங்காவில் நடைபெறும் புத்தக வாசிப்பு நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லலாம் என்று ஆதவன் அழைத்தான்.
நிலா சிறிது தயங்கினாள்.
"இது ஒரு சந்திப்பா? இல்ல நண்பர்களா வெளியே போறதா?" என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்.
ஆதவன் பதிலளித்தான்.
"நண்பர்கள் சேர்ந்து நல்ல ஒரு நாளை செலவிடுவது."
அந்தப் பதில் அவளுக்கு நிம்மதியளித்தது.

---

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை.
பூங்கா பசுமையால் நிரம்பியிருந்தது.
குழந்தைகள் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். சிலர் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தனர். சிலர் மர நிழலில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.
நிலா வந்தபோது, ஆதவன் ஏற்கனவே அங்கே இருந்தான்.
அவன் கையில் இரண்டு புத்தகங்களும், இரண்டு காபி கோப்பைகளும்.
"நான் தாமதமா?" என்று கேட்டாள்.
"இல்லை. நான் கொஞ்சம் சீக்கிரமா வந்துட்டேன்."
அவன் ஒரு காபி கோப்பையை அவளிடம் நீட்டினான்.
"சர்க்கரை குறைவு. உங்களுக்கு அப்படித்தானே பிடிக்கும்?"
நிலா ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள்.
"அதை எப்படி ஞாபகம் வைத்திருக்கீங்க?"
"ஒரு முறை சொன்ன விஷயங்களை மறந்துடறது எனக்குப் பிடிக்காது."
அந்தப் பதிலில் எந்தப் பெருமையும் இல்லை.
இயல்புதான்.
அதுவே நிலாவுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

---

அவர்கள் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்தனர்.
புத்தகங்களைப் பற்றி பேசினார்கள்.
சிறுவயது நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.
தோல்விகள், கனவுகள், எதிர்கால ஆசைகள்—ஒவ்வொரு உரையாடலும் அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது.
"உங்க கனவு என்ன?" என்று கேட்டான் ஆதவன்.
நிலா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
"ஒரு நாள்... என் பெயரில் ஒரு புத்தகம் வெளிய வரணும்."
"அப்படின்னா அந்தப் புத்தகத்தோட முதல் பிரதியை நான் வாங்குறேன்."
"இல்ல."
"ஏன்?"
"முதல் பிரதியை நான் உங்களுக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கணும்."
ஆதவன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.
"அப்படின்னா நான் இரண்டாவது பிரதியை வாங்கிக்கறேன்."

---

மாலை நேரம்.
பூங்காவை விட்டு வெளியே வரும்போது, திடீரென்று மழைத்தூறல் ஆரம்பித்தது.
இருவரும் அருகிலிருந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றனர்.
"நம்ம இருவரும் சந்திக்கும்போதெல்லாம் மழை வருதே," என்றாள் நிலா.
"ஒருவேளை மழைக்கு நம்ம நட்பு பிடிச்சிருக்கும்."
"அல்லது..."
"அல்லது?"
"இது ஒரு நல்ல அறிகுறியா இருக்கலாம்."
அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர்.
அந்தச் சிரிப்பில் தயக்கமும் இருந்தது.
நம்பிக்கையும் இருந்தது.

---

அன்று இரவு வீட்டுக்குத் திரும்பிய நிலா, மேசையின் மேல் இருந்த குறிப்பேட்டைத் திறந்தாள்.
பல மாதங்களாக வெறுமையாக இருந்த ஒரு பக்கத்தில் அவள் எழுதினாள்.
"சில மனிதர்கள் வாழ்க்கைக்குள் வரும்போது எந்தப் பெரிய சத்தமும் இருக்காது. ஆனால் அவர்கள் வந்த பிறகு, வாழ்க்கையின் அமைதிக்கே ஒரு புதிய அர்த்தம் கிடைக்கும்."
அவள் புத்தகத்தை மூடினாள்.
ஜன்னலுக்கு வெளியே மீண்டும் மழை பெய்யத் தொடங்கியது.
அந்த மழைச் சத்தத்துடன் சேர்ந்து, அவளது இதயத்திலும் ஒரு புதிய உணர்வு மெதுவாக முளைத்துக் கொண்டிருந்தது.
அது இன்னும் காதல் என்று பெயர் பெறவில்லை.
ஆனால் அந்தப் பாதையை நோக்கி, இரு இதயங்களும் மெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்தன.....