30-07-2026, 08:31 AM
తెల్లవారుజామున మధుమిత కళ్లు తెరిచింది. నిద్ర పూర్తిగా రాలేదు. రాత్రంతా కార్తిక్ మాటలు, సిద్ధు చెప్పిన మూవీ విషయం తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. గుండె ఇంకా కొంచెం బరువుగా ఉంది. ఆమె లేచి ముఖం కడుక్కుని, భర్తకి కాల్ చేసింది.
మధుమిత: “హలో… ఎప్పుడు వస్తున్నావ్…? ఇంకా ఎన్ని రోజులు…?”
భర్త ఏదో చెప్పాడు. ఆమె “ఓకే… జాగ్రత్తగా ఉండు…” అని కాల్ కట్ చేసింది. కాల్ తర్వాత కూడా ఆమె మనసు ప్రశాంతంగా లేదు. కార్తిక్ గురించి ఆలోచనలు తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
ఆమె వంటింట్లోకి వెళ్లి పనులు మొదలుపెట్టింది. చపాతీలు వేసింది. కుర్మా సిద్ధం చేసింది. దోసెలు వేసి చట్నీ సిద్ధం చేసింది. సిద్ధుని లేపింది.
మధుమిత: “సిద్ధు… లేచేయ్ రా… బాత్ చేసుకుని రా… బ్రేక్‌ఫాస్ట్ రెడీ…”
సిద్ధు లేచి ఫ్రెష్ అయ్యి వచ్చాడు. మధుమిత అతనికి చపాతీ, కుర్మా, దోసె, చట్నీ పెట్టింది.
సిద్ధు: “థాంక్స్ మా… ఈ చపాతీ చాలా బాగుంది… నాకు చాలా నచ్చింది…”
అని బాగా తిన్నాడు. కడుపు నిండా తిన్నాడు. మధుమిత పక్కనే నిలబడి చూస్తూ ఉంది. ఆమె ముఖం సాధారణంగా ఉంది కానీ లోపలి మాత్రం కలత పడి ఉంది.
తిన్న తర్వాత సిద్ధు లేచి నిలబడ్డాడు.
సిద్ధు: “ఓకే అమ్మా… నేను వెళ్తున్నా… 1000 రూపాయలు ఇవ్వు… మూవీకి వెళ్తున్నాం… మధ్యాహ్నం లంచ్‌కి త్వరగా వస్తా…”
మధుమిత: “లేదు రా… బయట తినకు… ఇక్కడే రా… నేను మటన్ చేస్తాను… నీ ఫ్రెండ్స్‌ని కూడా తీసుకురా… బయట ఫుడ్ తినకు… ఇక్కడే తినండి…”
సిద్ధు కొంచెం ఆలోచించి చెప్పాడు.
సిద్ధు: “ఓకే అమ్మా… ట్రై చేస్తా… చూద్దాం…”
అని 1000 రూపాయలు తీసుకుని బయటకు వెళ్లాడు.
మధుమిత తలుపు మూసి లోపలికి వచ్చి కూర్చుంది. ఆమె గుండె మళ్లీ వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.
మధుమిత మనసు: “సిద్ధు ఫ్రెండ్స్‌ని తీసుకురమన్నాను… కార్తిక్ కూడా వస్తాడేమో… రేపు కాదు… ఈరోజు… మూవీ తర్వాత… ఒకవేళ వస్తే… నేను ఏం చేయాలి… ఏం వేసుకోవాలి… అతను చెప్పినట్టు… లేదా సాధారణంగా… ఇంకా నా మనసు ఎందుకు ఇలా తిరుగుతోంది… ఎంత బలహీనంగా మారిపోయాను…”
ఆమె కళ్లు మూసుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. శరీరం ఇంకా వణికిపోతోంది
సిద్ధు ఇంటి నుంచి బయటకు వెళ్లిన తర్వాత సుమారు పదిహేను నిమిషాలు గడిచాయి. మధుమిత బాత్‌రూమ్‌లో ఉంది. హెడ్ బాత్ చేస్తూ జుట్టు కడుక్కుంటోంది. వేడి నీళ్లు తల మీద పడుతున్నాయి. ఆమె కళ్లు మూసుకుని నీళ్లలో నిలబడి ఉంది. మనసు మాత్రం ప్రశాంతంగా లేదు. రాత్రి నుంచి తిరుగుతున్న ఆలోచనలు ఇంకా ఉన్నాయి. కార్తిక్ మాటలు, సిద్ధు చెప్పిన మూవీ విషయం, తను ఎంతగా ఎదురు చూస్తున్నదీ… అన్నీ మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
అప్పుడు బయట ఫోన్ రింగ్ అయింది. ఒకసారి… రెండుసార్లు… కానీ నీళ్ల శబ్దం వల్ల ఆమెకు స్పష్టంగా వినపడలేదు. ఆమె బాత్ పూర్తి చేసుకుని, టవెల్ గట్టిగా చుట్టుకుని బెడ్‌రూమ్‌లోకి వచ్చింది. జుట్టు నుంచి నీళ్లు కారుతున్నాయి. ఆమె సారీ తీసి పక్కన పెట్టి, మరొక టవెల్‌తో జుట్టు తుడుచుకోసాగింది. కాసేపు తర్వాత ఫోన్ తీసింది. కాజువల్‌గా స్క్రీన్ ఆన్ చేసింది.
స్క్రీన్‌లో “2 Missed Calls” అని కనిపించాయి. కింద పేరు – Karthik.
ఆమె ముఖం ఒక్కసారి వెయ్యి కొవ్వొత్తులు వెలిగినట్టు మెరిసిపోయింది. కళ్లు వెలిగాయి. పెదవుల మీద చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది. గుండె గుబుక్కున కొట్టుకుంది. శరీరం లోపలి నుంచి ఒక వేడి పరుగెత్తింది.
మధుమిత మనసు: “పిలిచాడు… నిజంగా పిలిచాడు… రాత్రి నుంచి ఎంతగా ఆలోచిస్తున్నానో… ఫోన్ చూస్తూ… టైప్ చేసి ఆపేస్తూ… ఇప్పుడు పిలిచాడు… ఇంకా బ్రతికానన్న మాట…”
ఆమె వెంటనే కాల్ బ్యాక్ చేసింది. రింగ్ అవుతోంది… రింగ్ అవుతోంది… ఎవరూ లిఫ్ట్ చేయలేదు. ఆమె నిస్సహాయంగా చూస్తూ కూర్చుంది. మళ్లీ కాల్ చేసింది. మళ్లీ రింగ్ అవుతోంది… మళ్లీ లిఫ్ట్ కాలేదు.
ఆమె ఫోన్‌ను చేతిలో పట్టుకుని బెడ్ మీద కూర్చుంది. టవెల్ కింద శరీరం ఇంకా తడిగా ఉంది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ముఖం ఎర్రబడింది. ఆత్రుత పెరిగింది.
మధుమిత మనసు: “ఎందుకు లిఫ్ట్ చేయడం లేదు… ఇప్పుడు బిజీగా ఉన్నాడా… లేదా కావాలనే టీజ్ చేస్తున్నాడా… నన్ను ఎదురు చూపిస్తున్నాడా… రాత్రి నుంచి నన్ను ఇలానే తడిపేశాడు… ఇప్పుడు కూడా అదే చేస్తున్నాడా…”
ఆమె ఫోన్‌ను చూస్తూ కూర్చుంది. ప్రతి సెకను గడవడం చాలా కష్టంగా అనిపించింది. ఐదు నిమిషాలు గడిచాయి. అప్పుడు ఫోన్‌లో నోటిఫికేషన్ వచ్చింది. ఆమె త్వరగా ఓపెన్ చేసింది.
కార్తిక్: బీ రెడీ… సారీ లేకుండా… కేవలం బ్లౌజ్ అండ్ పెట్టీకోట్ (లంగా అండ్ జాకెట్)… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ నీ లోతైన బొడ్డు కింద 4 ఇంచులు కిందకు కట్టుకో…
మధుమిత ఆ మెసేజ్ చదివిన వెంటనే చేతులు గట్టిగా వణికిపోయాయి. ఫోన్ దాదాపు జారిపోయేటట్టు అయింది. ఆమె రెండు చేతులతో ఫోన్‌ను పట్టుకుంది. ముఖం పూర్తిగా ఎర్రబడింది. గుండె లబ్ లబ్ మంటూ బిగ్గరగా కొట్టుకోసాగింది. శరీరం లోపలి నుంచి వేడి పరుగెత్తింది. టవెల్ కింద రొమ్ములు గట్టిగా ఉబికాయి. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో దేవుడా… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ 4 ఇంచులు కిందకు… నా బొడ్డు పూర్తిగా బయటపడాలి… నా సంకలు కనిపించాలి… అతను ఇలా చెబుతున్నాడు… నేను ఏం చేయాలి… సిద్ధు ఎప్పుడు వస్తాడో తెలియదు… ఒకవేళ వచ్చేస్తే… కానీ గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది… శరీరం ఎందుకు ఇంత వేడెక్కుతోంది… నేను ఎంత బలహీనంగా మారిపోయాను… ఒక 22 ఏళ్ల అబ్బాయి మాట కోసం ఇంతగా వణుకుతున్నాను…”
ఆమె ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి, చేతులతో ముఖం కప్పుకుంది. కాసేపు అలానే కూర్చుంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. సిగ్గు, భయం, ఉత్తేజం, ఆనందం… అన్నీ ఒకేసారి ఆమెను చుట్టుముట్టాయి. ఆమెకు తెలుసు – ఇది అతని గేమ్. కావాలనే ఆమెను టీజ్ చేస్తున్నాడు. కానీ ఆ గేమ్‌లో ఆమె ఇప్పటికే చాలా లోతుగా చిక్కుకుపోయింది.
ఆమె లేచి మిర్రర్ ముందు నిలబడింది. టవెల్‌ను కొంచెం సర్దుకుంది. తెల్లటి శరీరం, లోతైన బొడ్డు, సంకలు… అన్నీ మిర్రర్‌లో కనిపించాయి. ఆమె కళ్లు మూసుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. శరీరం ఇంకా వణికిపోతోంది.
మధుమిత కొంత సేపు ఫోన్ చూస్తూ కూర్చుంది. చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. మెసేజ్ మళ్లీ మళ్లీ చదువుతోంది. సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ 4 ఇంచులు కిందకు… ఆ మాటలు ఆమె మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
కొంత సేపు తర్వాత ఆమె మళ్లీ కాల్ చేసింది. ఈసారి కార్తిక్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
కార్తిక్: హలో అంటీ… ఎలా ఉన్నావ్?
మధుమిత: షటప్ కార్తిక్… ఎందుకు నువ్వు కాల్ లిఫ్ట్ చేయలేదు… మూవీకి వెళ్తున్నారంటగా… మరి ఈ మెసేజ్ ఏంది…
కార్తిక్ ఆ మాటలు విని నవ్వాడు. అతని స్వరంలో టీజ్ కనిపించింది.
కార్తిక్: అవును అంటీ… మూవీకి వెళదామని అందరికీ నేనే చెప్పాను… మరి ఇంటికి వస్తానని మెసేజ్ పెట్టాను…
మధుమిత: హా… అవునా… పెట్టావా…
కార్తిక్: అవును… వాళ్లందరినీ మూవీకి పంపి… నాకు హెల్త్ బాగాలేదని చెప్పి నేను ఆగాను…
మధుమిత ఆ మాట వినగానే ఒక్కసారి నిశ్శబ్దంగా అయింది. ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. గుండె మరింత వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.
మధుమిత: అమ్మ దొంగ… నువ్వు పెద్ద ముదురువి…
కార్తిక్ మళ్లీ నవ్వాడు.
కార్తిక్: అవును అంటీ… అప్పుడు నేను ఒక్కడినే నీ దగ్గరకు రావచ్చు… నాలుగు గంటలు ఈజీగా ఉండొచ్చు…
ఆ మాట వినగానే మధుమితకి షాక్ తగిలింది. ఫోన్ చేతిలో వణికింది. ఆమె కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో… ఇతను 22 ఏళ్ల వాడు… ఇంతగా ఆలోచిస్తున్నాడు… వాళ్లందరినీ మూవీకి పంపేసి… ఒక్కడిగా నాలుగు గంటలు ఉండాలని… నా దగ్గర… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్‌లో… పెట్టీకోట్ కిందకు కట్టుకుని… ఇంతగా ప్లాన్ చేశాడు… ఎంత ముదురు… ఎంత ధైర్యం… నా శరీరం ఎందుకు ఇంతగా వణుకుతోంది… గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది…”
ఆమె నోటి మాట రాలేదు. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. కార్తిక్ మాత్రం ఆవైపు నుంచి నవ్వుతూ మాట్లాడాడు.
కార్తిక్: అంటీ… ఏం అయింది… మాట్లాడవా… నాలుగు గంటలు ఉంటే చాలు… నువ్వు సిద్ధంగా ఉండు… నేను వస్తాను…
మధుమిత గుండె లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. శరీరం వేడెక్కింది. సిగ్గు, భయం, ఉత్తేజం… అన్నీ ఒకేసారి వచ్చాయి. ఆమెకు తెలుసు – ఇతను పూర్తిగా ప్లాన్ చేశాడు. తనను ఒంటరిగా చూడాలని, నాలుగు గంటలు ఉండాలని. ఆ ఆలోచనే ఆమెను వణికించేసింది.
మధుమిత: కార్తిక్… ప్లీజ్… ఇలా అనకు…
ఆమె స్వరం వణికింది. కార్తిక్ మాత్రం నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.
ఈ కాల్ మధుమితను మరింత లోతైన టెన్షన్‌లోకి నెట్టేసింది. ఆమె ఇప్పుడు అతని ప్లాన్‌ను పూర్తిగా అర్థం చేసుకుంది. ఒక్కడిగా వచ్చి నాలుగు గంటలు ఉండాలని… ఆ ఆలోచనే ఆమె శరీరాన్ని వేడెక్కించేసింది.
మధుమిత కొంత సేపు ఫోన్ చూస్తూ కూర్చుంది. చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. మెసేజ్ మళ్లీ మళ్లీ చదువుతోంది. కాసేపటికి ఆమె మళ్లీ కాల్ చేసింది. ఈసారి కార్తిక్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
కార్తిక్: హలో అంటీ… ఎలా ఉన్నావ్?
మధుమిత: షటప్ కార్తిక్… ఎందుకు కాల్ లిఫ్ట్ చేయలేదు రెండుసార్లు? మూవీకి వెళ్తున్నారంటగా… మరి ఈ మెసేజ్ ఏంది?
కార్తిక్ నవ్వు వచ్చేసింది. స్వరంలో టీజ్ స్పష్టంగా ఉంది.
కార్తిక్: అవును అంటీ… మూవీకి వెళదామని అందరికీ నేనే చెప్పాను. మరి నీకు మెసేజ్ పెట్టాను… ఇంటికి వస్తానని.
మధుమిత: హా… పెట్టావా నిజంగా?
కార్తిక్: అవును. వాళ్లందరినీ మూవీకి పంపేశాను. నాకు హెల్త్ బాగాలేదని చెప్పి నేను ఆగిపోయాను.
మధుమిత కాసేపు మౌనంగా ఉంది. గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ముఖం ఎర్రబడింది.
మధుమిత: అమ్మ దొంగ… నువ్వు పెద్ద ముదురువి కాదు… పూర్తి ముదురు.
కార్తిక్ మళ్లీ నవ్వాడు.
కార్తిక్: అవును అంటీ… అప్పుడు నేను ఒక్కడినే నీ దగ్గరకు రావచ్చు కదా. నాలుగు గంటలు ఈజీగా ఉండొచ్చు.
ఆ మాట వినగానే మధుమితకి షాక్ తగిలింది. ఫోన్ చేతిలో వణికింది. ఊపిరి ఒక్కసారి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో… 22 ఏళ్ల వాడు ఇంతగా ఆలోచిస్తున్నాడు… వాళ్లందరినీ మూవీకి పంపేసి… ఒక్కడిగా నాలుగు గంటలు ఉండాలని… నా దగ్గర… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్‌లో… పెట్టీకోట్ కిందకు కట్టుకుని… ఎంత ముదురు… ఎంత ధైర్యం…”
ఆమె నోటి మాట రాలేదు. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
కార్తిక్: అంటీ… ఏం అయింది? మాట్లాడవా? నాలుగు గంటలు ఉంటే చాలు. నువ్వు సిద్ధంగా ఉండు… నేను వస్తాను.
మధుమిత స్వరం వణికి వచ్చింది.
మధుమిత: కార్తిక్… ప్లీజ్… ఇలా అనకు…
కార్తిక్ ఆవైపు నుంచి మళ్లీ నవ్వు వినిపించింది. ఆ నవ్వు మధుమిత గుండెలోకి దిగిపోయింది. ఆమె శరీరం వేడెక్కింది. సిగ్గు, భయం, ఉత్తేజం… అన్నీ ఒకేసారి వచ్చాయి.
మధుమిత ఫోన్ పక్కన పెట్టి బెడ్ మీద కూర్చుంది. గుండె ఇంకా లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. కార్తిక్ చెప్పిన మాటలు మళ్లీ మళ్లీ గుర్తు వస్తున్నాయి.
“నాలుగు గంటలు ఒక్కడిగా ఉంటాను… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ 4 ఇంచులు కిందకు…”
ఆ మాటలు విన్నప్పటి నుంచి ఆమె శరీరం ప్రశాంతంగా లేదు. ఒక విచిత్రమైన ఫీలింగ్ ఆమె మనసులో తిరుగుతోంది. సిగ్గు ఉంది, భయం ఉంది, కానీ దాంతో పాటు ఒక తీవ్రమైన ఉత్తేజం కూడా ఉంది. ఆమెకు తనే తనను గుర్తు పట్టడం కష్టంగా ఉంది. 39 ఏళ్ల అమ్మ… సంప్రదాయ భార్య… ఇప్పుడు ఒక 22 ఏళ్ల అబ్బాయి మాట కోసం ఇంతగా వణుకుతోంది.
అంతలో ఫోన్‌లో నోటిఫికేషన్ వచ్చింది.
కార్తిక్: ఓన్లీ 5 మినిట్స్… నేను నీ ఇంటి బయట ఉన్నాను… నేను చెప్పినట్టు రిప్లై ఇవ్వు…
మధుమిత ఆ మెసేజ్ చూడగానే గుండె ఒక్కసారి గుబుక్కున అయింది. ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. చేతులు వణికిపోయాయి. ఫోన్ దాదాపు జారిపోయేటట్టు అయింది. ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. శరీరం లోపలి నుంచి వేడి పరుగెత్తింది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో… ఇప్పుడే బయట ఉన్నాడు… 5 నిమిషాల్లో… నేను ఇంకా సిద్ధం కాలేదు… ఏం చేయాలి…”
ఆమె వెంటనే కాల్ చేసింది. రింగ్ అవుతోంది… రింగ్ అవుతోంది… కార్తిక్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
మధుమిత: హలో కార్తిక్… ప్లీజ్… అలా కాదు… నేను నార్మల్‌గా ఉండను… అలా చేయను…
కార్తిక్: నో అంటీ… నేను చెప్పింది నువ్వు పాటించాలి… నేను చెప్పిన పొజిషన్‌లోనే డోర్ ఓపెన్ చెయ్యి…
మధుమితకి జా డ్రాప్ అయింది. ఆమె నోరు తెరిచి మాట్లాడలేకపోయింది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. శరీరం పూర్తిగా వణికిపోయింది.
మధుమిత మనసు: “అంటే… స్లీవ్‌లెస్ బ్లౌజ్… పెట్టీకోట్… సారీ లేకుండా… ఆ పొజిషన్‌లోనే డోర్ ఓపెన్ చేయాలి… అతను వచ్చేసరికి నేను సెమీ న్యూడ్‌గా నిలబడి ఉండాలి… డోర్ తెరవాలి… అయ్యో దేవుడా… ఇది ఎంత ప్రమాదం… సిద్ధు ఎప్పుడైనా వచ్చేస్తే… కానీ… గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది… శరీరం ఎందుకు ఇంత ఉత్తేజంతో వణుకుతోంది… నేను ఎంత మారిపోయాను…”
ఆమె స్వరం వణికి వచ్చింది.
మధుమిత: కార్తిక్… ప్లీజ్… నేను అలా చేయలేను… సిగ్గుగా ఉంది…
కార్తిక్: అంటీ… నేను చెప్పింది చెయ్యి… లేదంటే నేను తిరిగి వెళ్లిపోతాను… నాలుగు గంటలు ఉండాలనుకున్నాను… నువ్వు సిద్ధం కాకపోతే నేను రాను…
మధుమిత గుండె లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. ఆమెకు సిగ్గు ఉంది, భయం ఉంది, కానీ దాంతో పాటు ఒక తీవ్రమైన ఉత్తేజం కూడా ఉంది. ఆమె శరీరం అతని మాటలకు స్పందిస్తోంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది.
మధుమిత మనసు: “నేను ఏం చేయాలి… డోర్ తెరిస్తే అతను నన్ను అలా చూస్తాడు… స్లీవ్‌లెస్ బ్లౌజ్‌లో… పెట్టీకోట్‌లో… నా బొడ్డు… నా సంకలు… నా క్లీవేజ్… అన్నీ కనిపిస్తాయి… కానీ… అతను రాకపోతే… నాలుగు గంటలు… ఒక్కడిగా… ఆ ఆలోచనే నన్ను వణికిస్తోంది…”
ఆమె స్వరం మరింత వణికి వచ్చింది.
మధుమిత: కార్తిక్… నేను… ట్రై చేస్తాను…
కార్తిక్ ఆవైపు నుంచి చిన్న నవ్వు వినిపించింది.
కార్తిక్: త్వరగా సిద్ధం కా… 5 నిమిషాల్లో డోర్ ఓపెన్ చెయ్యి… నేను చెప్పినట్టే…
కాల్ కట్ అయింది. మధుమిత ఫోన్‌ను చేతిలో పట్టుకుని కూర్చుంది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. శరీరం పూర్తిగా ఉత్తేజంతో వణికిపోతోంది. ఆమె లేచి అలమారు దగ్గరకు వెళ్లింది. చేతులు వణుకుతున్నాయి. స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్ తీసింది. పెట్టీకోట్ తీసింది. మిర్రర్ ముందు నిలబడి తనను తాను చూసుకుంది.
మధుమిత మనసు: “ఇప్పుడు నేను ఇలా డోర్ తెరవబోతున్నాను… అతను చూస్తాడు… నా శరీరం… నా బొడ్డు… నా సంకలు… అన్నీ… ఎంత సిగ్గు… కానీ ఎంత ఉత్తేజం… నా గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది… నేను ఎంత మారిపోయాను…”
ఆమె నెమ్మదిగా బట్టలు మార్చుకోసాగింది.
మధుమిత ఫోన్ పక్కన పెట్టి బెడ్ అంచున కూర్చుంది. రెండు చేతులు తొడల మీద పెట్టుకుని, తల కిందకు వాల్చి కూర్చుంది. గుండె లబ్… లబ్… లబ్… అని బిగ్గరగా కొట్టుకుంటోంది. ఊపిరి సరిగా తీసుకోలేకపోతోంది. శరీరమంతా చెమట పట్టింది.
కార్తిక్ చెప్పిన మాటలు మళ్లీ మళ్లీ తిరుగుతున్నాయి.
“నాలుగు గంటలు ఒక్కడిగా ఉంటాను… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ 4 ఇంచులు కిందకు…”
ఆ మాటలు విన్నప్పటి నుంచి ఆమెకు ప్రశాంతత లేదు. ఒక వైపు సిగ్గు… మరో వైపు భయం… దాంతో పాటు ఒక విచిత్రమైన, తీవ్రమైన ఉత్తేజం. ఆమె మనసు రెండు వైపులా లాగుతోంది. “నేను ఏం చేస్తున్నాను…” అని అనుకుంటూనే, శరీరం అతని మాటలకు స్పందిస్తోంది.
అంతలో ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది. నోటిఫికేషన్ వచ్చింది.
కార్తిక్: ఓన్లీ 5 మినిట్స్… నేను నీ ఇంటి బయట ఉన్నాను… నేను చెప్పినట్టు రిప్లై ఇవ్వు…
మధుమిత ఆ మెసేజ్ చూడగానే శరీరం ఒక్కసారి గడగడలాడింది. ఫోన్ చేతిలో నుంచి జారిపోతుందేమోనని రెండు చేతులతో పట్టుకుంది. గుండె ఒక్కసారి గుబుక్కున అయి, తర్వాత మరింత వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ఊపిరి పైకి రావడం లేదు. నోరు ఎండిపోయింది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో… ఇప్పుడే బయట ఉన్నాడు… 5 నిమిషాల్లో… నేను ఇంకా… ఏం చేయాలి… డోర్ తెరిస్తే… అతను నన్ను అలా చూస్తాడు…”
ఆమె వెంటనే కాల్ చేసింది. చేతి వేళ్లు వణుకుతున్నాయి. రింగ్ అవుతోంది… రింగ్ అవుతోంది… కార్తిక్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
మధుమిత: (స్వరం వణికిపోతూ) హలో కార్తిక్… ప్లీజ్… అలా కాదు… నేను… నార్మల్‌గా ఉండను… అలా చేయలేను…
కార్తిక్: నో అంటీ… నేను చెప్పింది నువ్వు పాటించాలి. నేను చెప్పిన పొజిషన్‌లోనే డోర్ ఓపెన్ చెయ్యి.
మధుమిత నోరు తెరిచి మూసేసుకుంది. జా డ్రాప్ అయింది. మాటలు రాలేదు. గుండె ఇంకా వేగంగా, బిగ్గరగా కొట్టుకోసాగింది. ఛాతీ లోపలి నుంచి ఒక భయంకరమైన ఉత్తేజం పరుగెత్తింది.
మధుమిత మనసు: “అంటే… స్లీవ్‌లెస్ బ్లౌజ్… పెట్టీకోట్… సారీ లేకుండా… ఆ పొజిషన్‌లోనే డోర్ తెరవాలి… అతను వచ్చేసరికి నేను అలా నిలబడి ఉండాలి… నా బొడ్డు… నా సంకలు… నా క్లీవేజ్… అన్నీ కనిపిస్తాయి… అయ్యో… ఇది ఎంత… సిద్ధు ఎప్పుడైనా… కానీ… నా శరీరం ఎందుకు ఇంతగా వణుకుతోంది… ఎందుకు ఇంత ఉత్తేజం వస్తోంది…”
ఆమె స్వరం మరింత వణికి వచ్చింది. దాదాపు ఏడుపు స్వరంలా ఉంది.
మధుమిత: కార్తిక్… ప్లీజ్… నాకు సిగ్గుగా ఉంది… నేను అలా… చేయలేను…
కార్తిక్: అంటీ… నేను చెప్పింది చెయ్యి. లేదంటే నేను తిరిగి వెళ్లిపోతాను. నాలుగు గంటలు ఉండాలనుకున్నాను. నువ్వు సిద్ధం కాకపోతే నేను రాను.
ఆ మాట వినగానే మధుమిత గుండె ఒక్కసారి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. తర్వాత మరింత బిగ్గరగా కొట్టుకోసాగింది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, నుదురు మీద చెమటను తుడుచుకుంది. శరీరం గడగడలాడుతోంది.
మధుమిత మనసు: “అతను వెళ్లిపోతానంటున్నాడు… నాలుగు గంటలు… ఒక్కడిగా… ఆ ఆలోచనే నన్ను… ఇంతగా… నేను ఏం చేయాలి… డోర్ తెరిస్తే అతను నన్ను అలా చూస్తాడు… కానీ తెరవకపోతే… అతను వెళ్లిపోతాడు… నా శరీరం ఎందుకు ఇలా అవుతోంది… నేను ఎంత బలహీనంగా మారిపోయాను…”
ఆమె చాలా సేపు మౌనంగా ఉంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. చివరికి స్వరం వణికిపోతూ మాట్లాడింది.
మధుమిత: కార్తిక్… నేను… ట్రై చేస్తాను…
కార్తిక్ ఆవైపు నుంచి చిన్న, సంతృప్తి నవ్వు వినిపించింది.
కార్తిక్: త్వరగా సిద్ధం కా… 5 నిమిషాల్లో డోర్ ఓపెన్ చెయ్యి… నేను చెప్పినట్టే…
కాల్ కట్ అయింది. మధుమిత ఫోన్‌ను రొమ్ముకు హత్తుకుని కూర్చుంది. గుండె ఇంకా అదే వేగంతో కొట్టుకుంటోంది. శరీరం వణుకుతూనే ఉంది. ఆమె లేచి నిలబడింది. కాళ్లు బలంగా లేవు. అలమారు దగ్గరకు వెళ్లి స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్, పెట్టీకోట్ తీసింది. మిర్రర్ ముందు నిలబడి తనను తాను చూసుకుంది. కళ్లలో భయం, సిగ్గు, ఉత్తేజం… అన్నీ కలిసి కనిపించాయి.
ఆమె చేతులు వణుకుతూ బట్టలు మార్చుకోసాగింది. ప్రతి క్షణం గడవడం కష్టంగా అనిపించింది. డోర్ దగ్గరకు వెళ్లే సమయం దగ్గరపడుతోంది. ఆమె గుండె ఇంకా లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటూనే ఉంది.
![[Image: ec4a2c96bcb7fd534dc0dc84cf2d0972.jpg]](https://i.ibb.co/b5FXYsDr/ec4a2c96bcb7fd534dc0dc84cf2d0972.jpg)
share image without account
![[Image: d1789b5273cf0263aaaf7f25380bc137.jpg]](https://i.ibb.co/h1ndgm9W/d1789b5273cf0263aaaf7f25380bc137.jpg)
మధుమిత మిర్రర్ ముందు నిలబడింది. గుండె ఇంకా లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఆమె నెమ్మదిగా తన నార్మల్ జాకెట్ హుక్స్ విప్పసాగింది. ఒక్కొక్క హుక్ విప్పేసరికి ఆమె ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. చివరి హుక్ విప్పి జాకెట్‌ను నెమ్మదిగా తీసేసింది.
మిర్రర్‌లో తన సంకలు కనిపించాయి. పూర్తిగా షేవ్ చేసినవి. స్మూత్‌గా… మెత్తగా… తెల్లగా ఉన్నాయి. ఒక్క రోమం కూడా లేదు. ఆమె ఆ సంకలను చూసి ఒక్కసారి మింగేసుకుంది. శరీరం మరింత వణికింది.
మధుమిత మనసు: “ఇవి… ఇలా ఉన్నాయి… అతను చూస్తే… ఏం అనుకుంటాడో…”
ఆమె స్లీవ్‌లెస్, లో కట్ జాకెట్ తీసుకుంది. నెమ్మదిగా చేతులు వేసుకుని ధరించింది. జాకెట్ ఆమె భుజాలు పూర్తిగా బయటపడేటట్టు ఉంది. లోతైన క్లీవేజ్ స్పష్టంగా కనిపించింది. మంగళసూత్రం ఆ లోతైన మధ్యలో ఉంది. ఆమె మిర్రర్‌లో తనను తాను చూసుకుంది. గుండ్రటి, భారీ రొమ్ములు జాకెట్‌లో గట్టిగా ఉబికి ఉన్నాయి. తెల్లటి శరీరం మెరుస్తోంది.
మధుమిత మనసు: “ఇది నా శరీరమా… ఇంతగా కనిపిస్తోంది… అతను ఇలా చూస్తాడు… నా సంకలు… నా క్లీవేజ్… అన్నీ…”
ఆమె నెమ్మదిగా లంగా నడుము వద్ద సర్దుకుంది. 4 ఇంచులు కిందకు జారవిడిచింది. లోతైన బొడ్డు పూర్తిగా బయటపడింది. తెల్లటి పొట్ట, సన్నని నడుము, లోతైన బొడ్డు… మిర్రర్‌లో చాలా అందంగా కనిపించాయి. ఆమె ఆ బొడ్డును చూసి ఒక్కసారి కళ్లు మూసుకుంది. శరీరం వేడెక్కింది.
మధుమిత మనసు: “బొడ్డు… ఇంతగా బయటపడింది… 4 ఇంచులు కిందకు… అతను చూస్తే… ఏం అనుకుంటాడో… నా గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది…”
ఆమె మిర్రర్ నుంచి తిరిగి, నెమ్మదిగా మెయిన్ డోర్ వైపు అడుగులు వేసింది. ప్రతి అడుగు వేసేటప్పుడు ఆమె కాళ్లు వణుకుతున్నాయి. గుండె లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. ఒక వైపు సిగ్గు, భయం… మరో వైపు ఒక తీవ్రమైన ఉత్తేజం. ఆమెకు తను ఏడవ స్వర్గంలో ఉన్నట్టు అనిపించింది. ఉత్తేజం, టార్చర్ రెండూ కలిసి ఆమెను తోస్తున్నాయి.
మధుమిత మనసు: “నేను ఇలా వెళ్తున్నాను… డోర్ తెరవబోతున్నాను… అతను నన్ను ఇలా చూస్తాడు… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్‌లో… లంగా కిందకు కట్టుకుని… నా బొడ్డు… నా సంకలు… అన్నీ… ఎంత సిగ్గు… కానీ ఎంత ఉత్తేజం… నా శరీరం ఎందుకు ఇలా అవుతోంది… నేను ఎంత మారిపోయాను…”
ఆమె నెమ్మదిగా, అడుగు అడుగుగా డోర్ దగ్గరకు చేరుకుంది. చేయి డోర్ హ్యాండిల్ మీద పెట్టింది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. శరీరం పూర్తిగా వణికిపోతోంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఒక లోతైన ఊపిరి తీసుకుంది. డోర్ తెరవడానికి సిద్ధం అయింది
డోర్ బెల్ మ్రోగింది.
డింగ్… డాంగ్…
ఆ శబ్దం మధుమితకి గుండెలో మ్రోగినట్టు అనిపించింది. గుండె ఒక్కసారి గుబుక్కున అయి, తర్వాత మరింత వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ఆమె చేయి హ్యాండిల్ మీద ఉంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంది. శరీరం వణుకుతోంది.
నెమ్మదిగా డోర్ తెరిచింది.
బయట కార్తిక్ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని కళ్లు ఆమెను చూసి ఒక్కసారి పెద్దవయ్యాయి. నోరు తెరిచి మాట్లాడలేకపోయాడు. శిలా విగ్రహంలా నిలబడిపోయాడు. ఆమె స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… లోతైన క్లీవేజ్… 4 ఇంచులు కిందకు జారిన లంగా… లోతైన బొడ్డు… స్మూత్ సంకలు… అన్నీ అతని కళ్లలో నిండిపోయాయి.
మధుమిత ఆ చూపు తట్టుకోలేకపోయింది. ముఖం ఎర్రబడింది. త్వరగా అతని చేయి పట్టుకుని లోపలికి లాగేసింది. డోర్ త్వరగా మూసేసింది. తలుపు వెనకాలికి ఆనుకుని నిలబడింది. ఊపిరి భారంగా, వేడిగా తీసుకుంటోంది. ప్రతి ఊపిరికి ఆమె రొమ్ములు పైకి లేచి కిందకు పడుతున్నాయి. జాకెట్ లోపల రొమ్ములు గట్టిగా ఉబికి, లయబద్ధంగా కదులుతున్నాయి.
కార్తిక్ ఇంకా ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడు. కళ్లు తీసుకోలేకపోతున్నాడు.
కార్తిక్: అంటీ… ఏమైంది? ఎందుకు ఇంత టెన్షన్‌గా ఉన్నావ్? అవసరం లేదు… నేను కేవలం నీతో కొన్ని మాటలు మాట్లాడడానికే వచ్చాను… అంతే.
మధుమిత ఆ మాటలు విని సిగ్గుతో వెనక్కి తిరిగింది. అతని ముఖం చూడలేకపోయింది. గోడ వైపు చూస్తూ మాట్లాడింది. స్వరం వణికిపోతోంది.
మధుమిత: కార్తిక్… ఎవరైనా వస్తే ఏం అవుతుంది… సిద్ధు… ఎవరైనా… నేను ఇలా…
ఆమె మాటలు అస్పష్టంగా వచ్చాయి. వెనకాలి నుంచి మాట్లాడుతోంది. జాకెట్ వెనక వైపు బేర్‌గా ఉంది. నడుము, లంగా పైన కనిపిస్తున్న తెల్లటి చర్మం… అన్నీ కార్తిక్ కళ్లలో పడ్డాయి.
కార్తిక్: అంటీ… నా వైపు తిరగు.
మధుమిత: నో కార్తిక్…
కార్తిక్: అంటీ… తిరగు.
ఆమె కాసేపు నిలబడి ఉంది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. చివరికి నెమ్మదిగా, సంకోచంతో అతని వైపు తిరిగింది. కళ్లు కిందకు వాల్చి ఉన్నాయి. ముఖం పూర్తిగా ఎర్రబడి ఉంది. జాకెట్‌లో రొమ్ములు ఇంకా పైకి లేచి కిందకు పడుతూనే ఉన్నాయి. లంగా కిందకు జారి బొడ్డు పూర్తిగా కనిపిస్తోంది.
కార్తిక్ ఆమెను నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అతని కళ్లలో ఆమె శరీరం నిండిపోయింది. మధుమిత ఆ చూపును తట్టుకోలేక కళ్లు మూసుకుంది. శరీరం ఇంకా వణుకుతూనే ఉంది.
గదిలో నిశ్శబ్దం నెలకొంది. కేవలం మధుమిత భారీ ఊపిరి శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది. రొమ్ములు పైకి లేచి కిందకు పడుతూ ఉండడం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. కార్తిక్ ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ నిలబడ్డాడు. మధుమిత సిగ్గుతో, ఉత్తేజంతో, భయంతో వణుకుతూ అతని ముందు నిలబడి ఉంది.
మధుమిత అతని వైపు తిరిగిన తర్వాత కళ్లు కిందకు వాల్చేసుకుంది. ముఖం పూర్తిగా ఎర్రబడి ఉంది. సిగ్గు ఆమెను మింగేస్తోంది. ఆమె రెండు చేతులు తీసి రొమ్ములు మీద, పొట్ట మీద కప్పుకుంది. జాకెట్ లోపలి క్లీవేజ్, లంగా పైన కనిపిస్తున్న బొడ్డు… అన్నీ దాచుకోవాలని ప్రయత్నించింది. శరీరం వణుకుతోంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది.
కార్తిక్ ఆమెను చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అతని ముఖం మీద ఒక వికెడ్, కన్నింగ్ స్మైల్ వచ్చేసింది. కళ్లలో ఆకలి కనిపించింది. అతను ఒక ప్రెడేటర్‌లా ఆమెను చూస్తున్నాడు.
కార్తిక్: అంటీ… చూడు… రెండు చేతులు ఛాతీ మీద నుంచి తీసేయ్… పైకి ఎత్తు…
మధుమిత తల ఊపి, కళ్లు ఇంకా కిందకు ఉంచి మాట్లాడింది. స్వరం వణికిపోతోంది.
మధుమిత: నో… ప్లీజ్ కార్తిక్… ప్లీజ్… నేను…
ఆమె ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నించింది. నోరు తెరిచి మాటలు రాలేదు. సిగ్గు, భయం, ఉత్తేజం అన్నీ కలిసి ఆమెను ఇబ్బంది పెడుతున్నాయి.
అప్పుడు కార్తిక్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చాడు. అతని చూపు ఆమె మీదే ఉంది. అతను తన చూపుతోనే ఆమెను ఆపేశాడు. తర్వాత తన కుడి చేతి ఇండెక్స్ ఫింగర్‌ను నెమ్మదిగా ఆమె పెదవుల మీద పెట్టాడు.
కార్తిక్: షhhhhhhhh… మాట్లాడకు…
ఆ స్పర్శతో మధుమిత శరీరం ఒక్కసారి కరిగిపోయింది. కొవ్వొత్తి కరిగినట్టు. ఒక చల్లని, వేడి అల సున్నితంగా ఆమె పెదవుల నుంచి శరీరమంతా పాకింది. ఆమె కళ్లు మూసుకున్నాయి. గుండె లబ్ లబ్ మంటూ బిగ్గరగా కొట్టుకోసాగింది. శరీరం గడగడలాడింది. ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
కార్తిక్ ఆ వేలును నెమ్మదిగా కదిలించాడు. పెదవుల మీద నుంచి కిందకు… చిన్ మీదకు జారవిడిచాడు. చిన్ నుంచి మెడకు. మెడ నుంచి నెమ్మదిగా కిందకు జారుతూ… జాకెట్ క్లీవేజ్ వైపు వెళ్లాడు. అతని వేలు ఆమె రొమ్ముల మధ్య లోతైన క్లీవేజ్‌ను తాకింది.
మధుమిత ఒక్కసారి గట్టిగా వణికిపోయింది.
మధుమిత: నో… నో… ఆహ్…
ఆమె నోటి నుంచి భారీ మూలుగు వచ్చింది. శరీరం బలహీనపడిపోయింది. కాళ్లు వణుకుతున్నాయి. ఆమె గోడకు ఆనుకుని నిలబడకపోతే పడిపోయేది. రొమ్ములు భారీగా పైకి లేచి కిందకు పడుతున్నాయి. ఊపిరి వేడిగా, వేగంగా తీసుకుంటోంది.
కార్తిక్ ఆమెను చూసి నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో సంతృప్తి, ఆకలి రెండూ ఉన్నాయి. అతను ఆమె రెండు చేతులను పట్టుకున్నాడు. ఆమె కప్పుకున్న చేతులను నెమ్మదిగా తీసి, పైకి ఎత్తాడు. ఆమె చేతులు తల పైకి ఎత్తబడ్డాయి. స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్ వల్ల ఆమె స్మూత్ సంకలు పూర్తిగా కనిపించాయి. తెల్లగా, మెత్తగా, షేవ్ చేసిన సంకలు అతని కళ్లలో నిండిపోయాయి.
కార్తిక్: ఇలా నిలబడు… కదలకు…
మధుమిత చేతులు పైకి ఎత్తి నిలబడి ఉంది. సిగ్గు, ఉత్తేజం, భయం అన్నీ కలిసి ఆమెను కరిగించేస్తున్నాయి. శరీరం వణుకుతూనే ఉంది. రొమ్ములు పైకి లేచి కిందకు పడుతున్నాయి. బొడ్డు పూర్తిగా కనిపిస్తోంది. సంకలు అతని చూపులో ఉన్నాయి. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, పెదవులు కొంచెం తెరిచి, భారీగా ఊపిరి తీసుకుంటోంది.
గదిలో నిశ్శబ్దం. కేవలం మధుమిత వేడి ఊపిరి శబ్దం, ఆమె గుండె కొట్టుకునే శబ్దం మాత్రమే. కార్తిక్ ఆమెను పై నుంచి కింద వరకు చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అతని ముఖం మీద ఆ వికెడ్ స్మైల్ ఇంకా ఉంది.
మధుమిత ఆ స్థితిలో నిలబడి, అతని చూపును తట్టుకోలేక వణుకుతూ ఉంది. ఆమె మనసు పూర్తిగా కలత పడిపోయింది. సిగ్గు ఉంది… కానీ శరీరం అతని స్పర్శకు, అతని ఆదేశాలకు పూర్తిగా స్పందిస్తోంది.
మధుమిత: “హలో… ఎప్పుడు వస్తున్నావ్…? ఇంకా ఎన్ని రోజులు…?”
భర్త ఏదో చెప్పాడు. ఆమె “ఓకే… జాగ్రత్తగా ఉండు…” అని కాల్ కట్ చేసింది. కాల్ తర్వాత కూడా ఆమె మనసు ప్రశాంతంగా లేదు. కార్తిక్ గురించి ఆలోచనలు తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
ఆమె వంటింట్లోకి వెళ్లి పనులు మొదలుపెట్టింది. చపాతీలు వేసింది. కుర్మా సిద్ధం చేసింది. దోసెలు వేసి చట్నీ సిద్ధం చేసింది. సిద్ధుని లేపింది.
మధుమిత: “సిద్ధు… లేచేయ్ రా… బాత్ చేసుకుని రా… బ్రేక్‌ఫాస్ట్ రెడీ…”
సిద్ధు లేచి ఫ్రెష్ అయ్యి వచ్చాడు. మధుమిత అతనికి చపాతీ, కుర్మా, దోసె, చట్నీ పెట్టింది.
సిద్ధు: “థాంక్స్ మా… ఈ చపాతీ చాలా బాగుంది… నాకు చాలా నచ్చింది…”
అని బాగా తిన్నాడు. కడుపు నిండా తిన్నాడు. మధుమిత పక్కనే నిలబడి చూస్తూ ఉంది. ఆమె ముఖం సాధారణంగా ఉంది కానీ లోపలి మాత్రం కలత పడి ఉంది.
తిన్న తర్వాత సిద్ధు లేచి నిలబడ్డాడు.
సిద్ధు: “ఓకే అమ్మా… నేను వెళ్తున్నా… 1000 రూపాయలు ఇవ్వు… మూవీకి వెళ్తున్నాం… మధ్యాహ్నం లంచ్‌కి త్వరగా వస్తా…”
మధుమిత: “లేదు రా… బయట తినకు… ఇక్కడే రా… నేను మటన్ చేస్తాను… నీ ఫ్రెండ్స్‌ని కూడా తీసుకురా… బయట ఫుడ్ తినకు… ఇక్కడే తినండి…”
సిద్ధు కొంచెం ఆలోచించి చెప్పాడు.
సిద్ధు: “ఓకే అమ్మా… ట్రై చేస్తా… చూద్దాం…”
అని 1000 రూపాయలు తీసుకుని బయటకు వెళ్లాడు.
మధుమిత తలుపు మూసి లోపలికి వచ్చి కూర్చుంది. ఆమె గుండె మళ్లీ వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.
మధుమిత మనసు: “సిద్ధు ఫ్రెండ్స్‌ని తీసుకురమన్నాను… కార్తిక్ కూడా వస్తాడేమో… రేపు కాదు… ఈరోజు… మూవీ తర్వాత… ఒకవేళ వస్తే… నేను ఏం చేయాలి… ఏం వేసుకోవాలి… అతను చెప్పినట్టు… లేదా సాధారణంగా… ఇంకా నా మనసు ఎందుకు ఇలా తిరుగుతోంది… ఎంత బలహీనంగా మారిపోయాను…”
ఆమె కళ్లు మూసుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. శరీరం ఇంకా వణికిపోతోంది
సిద్ధు ఇంటి నుంచి బయటకు వెళ్లిన తర్వాత సుమారు పదిహేను నిమిషాలు గడిచాయి. మధుమిత బాత్‌రూమ్‌లో ఉంది. హెడ్ బాత్ చేస్తూ జుట్టు కడుక్కుంటోంది. వేడి నీళ్లు తల మీద పడుతున్నాయి. ఆమె కళ్లు మూసుకుని నీళ్లలో నిలబడి ఉంది. మనసు మాత్రం ప్రశాంతంగా లేదు. రాత్రి నుంచి తిరుగుతున్న ఆలోచనలు ఇంకా ఉన్నాయి. కార్తిక్ మాటలు, సిద్ధు చెప్పిన మూవీ విషయం, తను ఎంతగా ఎదురు చూస్తున్నదీ… అన్నీ మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
అప్పుడు బయట ఫోన్ రింగ్ అయింది. ఒకసారి… రెండుసార్లు… కానీ నీళ్ల శబ్దం వల్ల ఆమెకు స్పష్టంగా వినపడలేదు. ఆమె బాత్ పూర్తి చేసుకుని, టవెల్ గట్టిగా చుట్టుకుని బెడ్‌రూమ్‌లోకి వచ్చింది. జుట్టు నుంచి నీళ్లు కారుతున్నాయి. ఆమె సారీ తీసి పక్కన పెట్టి, మరొక టవెల్‌తో జుట్టు తుడుచుకోసాగింది. కాసేపు తర్వాత ఫోన్ తీసింది. కాజువల్‌గా స్క్రీన్ ఆన్ చేసింది.
స్క్రీన్‌లో “2 Missed Calls” అని కనిపించాయి. కింద పేరు – Karthik.
ఆమె ముఖం ఒక్కసారి వెయ్యి కొవ్వొత్తులు వెలిగినట్టు మెరిసిపోయింది. కళ్లు వెలిగాయి. పెదవుల మీద చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది. గుండె గుబుక్కున కొట్టుకుంది. శరీరం లోపలి నుంచి ఒక వేడి పరుగెత్తింది.
మధుమిత మనసు: “పిలిచాడు… నిజంగా పిలిచాడు… రాత్రి నుంచి ఎంతగా ఆలోచిస్తున్నానో… ఫోన్ చూస్తూ… టైప్ చేసి ఆపేస్తూ… ఇప్పుడు పిలిచాడు… ఇంకా బ్రతికానన్న మాట…”
ఆమె వెంటనే కాల్ బ్యాక్ చేసింది. రింగ్ అవుతోంది… రింగ్ అవుతోంది… ఎవరూ లిఫ్ట్ చేయలేదు. ఆమె నిస్సహాయంగా చూస్తూ కూర్చుంది. మళ్లీ కాల్ చేసింది. మళ్లీ రింగ్ అవుతోంది… మళ్లీ లిఫ్ట్ కాలేదు.
ఆమె ఫోన్‌ను చేతిలో పట్టుకుని బెడ్ మీద కూర్చుంది. టవెల్ కింద శరీరం ఇంకా తడిగా ఉంది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ముఖం ఎర్రబడింది. ఆత్రుత పెరిగింది.
మధుమిత మనసు: “ఎందుకు లిఫ్ట్ చేయడం లేదు… ఇప్పుడు బిజీగా ఉన్నాడా… లేదా కావాలనే టీజ్ చేస్తున్నాడా… నన్ను ఎదురు చూపిస్తున్నాడా… రాత్రి నుంచి నన్ను ఇలానే తడిపేశాడు… ఇప్పుడు కూడా అదే చేస్తున్నాడా…”
ఆమె ఫోన్‌ను చూస్తూ కూర్చుంది. ప్రతి సెకను గడవడం చాలా కష్టంగా అనిపించింది. ఐదు నిమిషాలు గడిచాయి. అప్పుడు ఫోన్‌లో నోటిఫికేషన్ వచ్చింది. ఆమె త్వరగా ఓపెన్ చేసింది.
కార్తిక్: బీ రెడీ… సారీ లేకుండా… కేవలం బ్లౌజ్ అండ్ పెట్టీకోట్ (లంగా అండ్ జాకెట్)… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ నీ లోతైన బొడ్డు కింద 4 ఇంచులు కిందకు కట్టుకో…
మధుమిత ఆ మెసేజ్ చదివిన వెంటనే చేతులు గట్టిగా వణికిపోయాయి. ఫోన్ దాదాపు జారిపోయేటట్టు అయింది. ఆమె రెండు చేతులతో ఫోన్‌ను పట్టుకుంది. ముఖం పూర్తిగా ఎర్రబడింది. గుండె లబ్ లబ్ మంటూ బిగ్గరగా కొట్టుకోసాగింది. శరీరం లోపలి నుంచి వేడి పరుగెత్తింది. టవెల్ కింద రొమ్ములు గట్టిగా ఉబికాయి. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో దేవుడా… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ 4 ఇంచులు కిందకు… నా బొడ్డు పూర్తిగా బయటపడాలి… నా సంకలు కనిపించాలి… అతను ఇలా చెబుతున్నాడు… నేను ఏం చేయాలి… సిద్ధు ఎప్పుడు వస్తాడో తెలియదు… ఒకవేళ వచ్చేస్తే… కానీ గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది… శరీరం ఎందుకు ఇంత వేడెక్కుతోంది… నేను ఎంత బలహీనంగా మారిపోయాను… ఒక 22 ఏళ్ల అబ్బాయి మాట కోసం ఇంతగా వణుకుతున్నాను…”
ఆమె ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి, చేతులతో ముఖం కప్పుకుంది. కాసేపు అలానే కూర్చుంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. సిగ్గు, భయం, ఉత్తేజం, ఆనందం… అన్నీ ఒకేసారి ఆమెను చుట్టుముట్టాయి. ఆమెకు తెలుసు – ఇది అతని గేమ్. కావాలనే ఆమెను టీజ్ చేస్తున్నాడు. కానీ ఆ గేమ్‌లో ఆమె ఇప్పటికే చాలా లోతుగా చిక్కుకుపోయింది.
ఆమె లేచి మిర్రర్ ముందు నిలబడింది. టవెల్‌ను కొంచెం సర్దుకుంది. తెల్లటి శరీరం, లోతైన బొడ్డు, సంకలు… అన్నీ మిర్రర్‌లో కనిపించాయి. ఆమె కళ్లు మూసుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. శరీరం ఇంకా వణికిపోతోంది.
మధుమిత కొంత సేపు ఫోన్ చూస్తూ కూర్చుంది. చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. మెసేజ్ మళ్లీ మళ్లీ చదువుతోంది. సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ 4 ఇంచులు కిందకు… ఆ మాటలు ఆమె మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
కొంత సేపు తర్వాత ఆమె మళ్లీ కాల్ చేసింది. ఈసారి కార్తిక్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
కార్తిక్: హలో అంటీ… ఎలా ఉన్నావ్?
మధుమిత: షటప్ కార్తిక్… ఎందుకు నువ్వు కాల్ లిఫ్ట్ చేయలేదు… మూవీకి వెళ్తున్నారంటగా… మరి ఈ మెసేజ్ ఏంది…
కార్తిక్ ఆ మాటలు విని నవ్వాడు. అతని స్వరంలో టీజ్ కనిపించింది.
కార్తిక్: అవును అంటీ… మూవీకి వెళదామని అందరికీ నేనే చెప్పాను… మరి ఇంటికి వస్తానని మెసేజ్ పెట్టాను…
మధుమిత: హా… అవునా… పెట్టావా…
కార్తిక్: అవును… వాళ్లందరినీ మూవీకి పంపి… నాకు హెల్త్ బాగాలేదని చెప్పి నేను ఆగాను…
మధుమిత ఆ మాట వినగానే ఒక్కసారి నిశ్శబ్దంగా అయింది. ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. గుండె మరింత వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.
మధుమిత: అమ్మ దొంగ… నువ్వు పెద్ద ముదురువి…
కార్తిక్ మళ్లీ నవ్వాడు.
కార్తిక్: అవును అంటీ… అప్పుడు నేను ఒక్కడినే నీ దగ్గరకు రావచ్చు… నాలుగు గంటలు ఈజీగా ఉండొచ్చు…
ఆ మాట వినగానే మధుమితకి షాక్ తగిలింది. ఫోన్ చేతిలో వణికింది. ఆమె కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో… ఇతను 22 ఏళ్ల వాడు… ఇంతగా ఆలోచిస్తున్నాడు… వాళ్లందరినీ మూవీకి పంపేసి… ఒక్కడిగా నాలుగు గంటలు ఉండాలని… నా దగ్గర… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్‌లో… పెట్టీకోట్ కిందకు కట్టుకుని… ఇంతగా ప్లాన్ చేశాడు… ఎంత ముదురు… ఎంత ధైర్యం… నా శరీరం ఎందుకు ఇంతగా వణుకుతోంది… గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది…”
ఆమె నోటి మాట రాలేదు. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. కార్తిక్ మాత్రం ఆవైపు నుంచి నవ్వుతూ మాట్లాడాడు.
కార్తిక్: అంటీ… ఏం అయింది… మాట్లాడవా… నాలుగు గంటలు ఉంటే చాలు… నువ్వు సిద్ధంగా ఉండు… నేను వస్తాను…
మధుమిత గుండె లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. శరీరం వేడెక్కింది. సిగ్గు, భయం, ఉత్తేజం… అన్నీ ఒకేసారి వచ్చాయి. ఆమెకు తెలుసు – ఇతను పూర్తిగా ప్లాన్ చేశాడు. తనను ఒంటరిగా చూడాలని, నాలుగు గంటలు ఉండాలని. ఆ ఆలోచనే ఆమెను వణికించేసింది.
మధుమిత: కార్తిక్… ప్లీజ్… ఇలా అనకు…
ఆమె స్వరం వణికింది. కార్తిక్ మాత్రం నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.
ఈ కాల్ మధుమితను మరింత లోతైన టెన్షన్‌లోకి నెట్టేసింది. ఆమె ఇప్పుడు అతని ప్లాన్‌ను పూర్తిగా అర్థం చేసుకుంది. ఒక్కడిగా వచ్చి నాలుగు గంటలు ఉండాలని… ఆ ఆలోచనే ఆమె శరీరాన్ని వేడెక్కించేసింది.
మధుమిత కొంత సేపు ఫోన్ చూస్తూ కూర్చుంది. చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. మెసేజ్ మళ్లీ మళ్లీ చదువుతోంది. కాసేపటికి ఆమె మళ్లీ కాల్ చేసింది. ఈసారి కార్తిక్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
కార్తిక్: హలో అంటీ… ఎలా ఉన్నావ్?
మధుమిత: షటప్ కార్తిక్… ఎందుకు కాల్ లిఫ్ట్ చేయలేదు రెండుసార్లు? మూవీకి వెళ్తున్నారంటగా… మరి ఈ మెసేజ్ ఏంది?
కార్తిక్ నవ్వు వచ్చేసింది. స్వరంలో టీజ్ స్పష్టంగా ఉంది.
కార్తిక్: అవును అంటీ… మూవీకి వెళదామని అందరికీ నేనే చెప్పాను. మరి నీకు మెసేజ్ పెట్టాను… ఇంటికి వస్తానని.
మధుమిత: హా… పెట్టావా నిజంగా?
కార్తిక్: అవును. వాళ్లందరినీ మూవీకి పంపేశాను. నాకు హెల్త్ బాగాలేదని చెప్పి నేను ఆగిపోయాను.
మధుమిత కాసేపు మౌనంగా ఉంది. గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ముఖం ఎర్రబడింది.
మధుమిత: అమ్మ దొంగ… నువ్వు పెద్ద ముదురువి కాదు… పూర్తి ముదురు.
కార్తిక్ మళ్లీ నవ్వాడు.
కార్తిక్: అవును అంటీ… అప్పుడు నేను ఒక్కడినే నీ దగ్గరకు రావచ్చు కదా. నాలుగు గంటలు ఈజీగా ఉండొచ్చు.
ఆ మాట వినగానే మధుమితకి షాక్ తగిలింది. ఫోన్ చేతిలో వణికింది. ఊపిరి ఒక్కసారి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో… 22 ఏళ్ల వాడు ఇంతగా ఆలోచిస్తున్నాడు… వాళ్లందరినీ మూవీకి పంపేసి… ఒక్కడిగా నాలుగు గంటలు ఉండాలని… నా దగ్గర… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్‌లో… పెట్టీకోట్ కిందకు కట్టుకుని… ఎంత ముదురు… ఎంత ధైర్యం…”
ఆమె నోటి మాట రాలేదు. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
కార్తిక్: అంటీ… ఏం అయింది? మాట్లాడవా? నాలుగు గంటలు ఉంటే చాలు. నువ్వు సిద్ధంగా ఉండు… నేను వస్తాను.
మధుమిత స్వరం వణికి వచ్చింది.
మధుమిత: కార్తిక్… ప్లీజ్… ఇలా అనకు…
కార్తిక్ ఆవైపు నుంచి మళ్లీ నవ్వు వినిపించింది. ఆ నవ్వు మధుమిత గుండెలోకి దిగిపోయింది. ఆమె శరీరం వేడెక్కింది. సిగ్గు, భయం, ఉత్తేజం… అన్నీ ఒకేసారి వచ్చాయి.
మధుమిత ఫోన్ పక్కన పెట్టి బెడ్ మీద కూర్చుంది. గుండె ఇంకా లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. కార్తిక్ చెప్పిన మాటలు మళ్లీ మళ్లీ గుర్తు వస్తున్నాయి.
“నాలుగు గంటలు ఒక్కడిగా ఉంటాను… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ 4 ఇంచులు కిందకు…”
ఆ మాటలు విన్నప్పటి నుంచి ఆమె శరీరం ప్రశాంతంగా లేదు. ఒక విచిత్రమైన ఫీలింగ్ ఆమె మనసులో తిరుగుతోంది. సిగ్గు ఉంది, భయం ఉంది, కానీ దాంతో పాటు ఒక తీవ్రమైన ఉత్తేజం కూడా ఉంది. ఆమెకు తనే తనను గుర్తు పట్టడం కష్టంగా ఉంది. 39 ఏళ్ల అమ్మ… సంప్రదాయ భార్య… ఇప్పుడు ఒక 22 ఏళ్ల అబ్బాయి మాట కోసం ఇంతగా వణుకుతోంది.
అంతలో ఫోన్‌లో నోటిఫికేషన్ వచ్చింది.
కార్తిక్: ఓన్లీ 5 మినిట్స్… నేను నీ ఇంటి బయట ఉన్నాను… నేను చెప్పినట్టు రిప్లై ఇవ్వు…
మధుమిత ఆ మెసేజ్ చూడగానే గుండె ఒక్కసారి గుబుక్కున అయింది. ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. చేతులు వణికిపోయాయి. ఫోన్ దాదాపు జారిపోయేటట్టు అయింది. ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. శరీరం లోపలి నుంచి వేడి పరుగెత్తింది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో… ఇప్పుడే బయట ఉన్నాడు… 5 నిమిషాల్లో… నేను ఇంకా సిద్ధం కాలేదు… ఏం చేయాలి…”
ఆమె వెంటనే కాల్ చేసింది. రింగ్ అవుతోంది… రింగ్ అవుతోంది… కార్తిక్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
మధుమిత: హలో కార్తిక్… ప్లీజ్… అలా కాదు… నేను నార్మల్‌గా ఉండను… అలా చేయను…
కార్తిక్: నో అంటీ… నేను చెప్పింది నువ్వు పాటించాలి… నేను చెప్పిన పొజిషన్‌లోనే డోర్ ఓపెన్ చెయ్యి…
మధుమితకి జా డ్రాప్ అయింది. ఆమె నోరు తెరిచి మాట్లాడలేకపోయింది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. శరీరం పూర్తిగా వణికిపోయింది.
మధుమిత మనసు: “అంటే… స్లీవ్‌లెస్ బ్లౌజ్… పెట్టీకోట్… సారీ లేకుండా… ఆ పొజిషన్‌లోనే డోర్ ఓపెన్ చేయాలి… అతను వచ్చేసరికి నేను సెమీ న్యూడ్‌గా నిలబడి ఉండాలి… డోర్ తెరవాలి… అయ్యో దేవుడా… ఇది ఎంత ప్రమాదం… సిద్ధు ఎప్పుడైనా వచ్చేస్తే… కానీ… గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది… శరీరం ఎందుకు ఇంత ఉత్తేజంతో వణుకుతోంది… నేను ఎంత మారిపోయాను…”
ఆమె స్వరం వణికి వచ్చింది.
మధుమిత: కార్తిక్… ప్లీజ్… నేను అలా చేయలేను… సిగ్గుగా ఉంది…
కార్తిక్: అంటీ… నేను చెప్పింది చెయ్యి… లేదంటే నేను తిరిగి వెళ్లిపోతాను… నాలుగు గంటలు ఉండాలనుకున్నాను… నువ్వు సిద్ధం కాకపోతే నేను రాను…
మధుమిత గుండె లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. ఆమెకు సిగ్గు ఉంది, భయం ఉంది, కానీ దాంతో పాటు ఒక తీవ్రమైన ఉత్తేజం కూడా ఉంది. ఆమె శరీరం అతని మాటలకు స్పందిస్తోంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది.
మధుమిత మనసు: “నేను ఏం చేయాలి… డోర్ తెరిస్తే అతను నన్ను అలా చూస్తాడు… స్లీవ్‌లెస్ బ్లౌజ్‌లో… పెట్టీకోట్‌లో… నా బొడ్డు… నా సంకలు… నా క్లీవేజ్… అన్నీ కనిపిస్తాయి… కానీ… అతను రాకపోతే… నాలుగు గంటలు… ఒక్కడిగా… ఆ ఆలోచనే నన్ను వణికిస్తోంది…”
ఆమె స్వరం మరింత వణికి వచ్చింది.
మధుమిత: కార్తిక్… నేను… ట్రై చేస్తాను…
కార్తిక్ ఆవైపు నుంచి చిన్న నవ్వు వినిపించింది.
కార్తిక్: త్వరగా సిద్ధం కా… 5 నిమిషాల్లో డోర్ ఓపెన్ చెయ్యి… నేను చెప్పినట్టే…
కాల్ కట్ అయింది. మధుమిత ఫోన్‌ను చేతిలో పట్టుకుని కూర్చుంది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. శరీరం పూర్తిగా ఉత్తేజంతో వణికిపోతోంది. ఆమె లేచి అలమారు దగ్గరకు వెళ్లింది. చేతులు వణుకుతున్నాయి. స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్ తీసింది. పెట్టీకోట్ తీసింది. మిర్రర్ ముందు నిలబడి తనను తాను చూసుకుంది.
మధుమిత మనసు: “ఇప్పుడు నేను ఇలా డోర్ తెరవబోతున్నాను… అతను చూస్తాడు… నా శరీరం… నా బొడ్డు… నా సంకలు… అన్నీ… ఎంత సిగ్గు… కానీ ఎంత ఉత్తేజం… నా గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది… నేను ఎంత మారిపోయాను…”
ఆమె నెమ్మదిగా బట్టలు మార్చుకోసాగింది.
మధుమిత ఫోన్ పక్కన పెట్టి బెడ్ అంచున కూర్చుంది. రెండు చేతులు తొడల మీద పెట్టుకుని, తల కిందకు వాల్చి కూర్చుంది. గుండె లబ్… లబ్… లబ్… అని బిగ్గరగా కొట్టుకుంటోంది. ఊపిరి సరిగా తీసుకోలేకపోతోంది. శరీరమంతా చెమట పట్టింది.
కార్తిక్ చెప్పిన మాటలు మళ్లీ మళ్లీ తిరుగుతున్నాయి.
“నాలుగు గంటలు ఒక్కడిగా ఉంటాను… సారీ లేకుండా… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… పెట్టీకోట్ 4 ఇంచులు కిందకు…”
ఆ మాటలు విన్నప్పటి నుంచి ఆమెకు ప్రశాంతత లేదు. ఒక వైపు సిగ్గు… మరో వైపు భయం… దాంతో పాటు ఒక విచిత్రమైన, తీవ్రమైన ఉత్తేజం. ఆమె మనసు రెండు వైపులా లాగుతోంది. “నేను ఏం చేస్తున్నాను…” అని అనుకుంటూనే, శరీరం అతని మాటలకు స్పందిస్తోంది.
అంతలో ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది. నోటిఫికేషన్ వచ్చింది.
కార్తిక్: ఓన్లీ 5 మినిట్స్… నేను నీ ఇంటి బయట ఉన్నాను… నేను చెప్పినట్టు రిప్లై ఇవ్వు…
మధుమిత ఆ మెసేజ్ చూడగానే శరీరం ఒక్కసారి గడగడలాడింది. ఫోన్ చేతిలో నుంచి జారిపోతుందేమోనని రెండు చేతులతో పట్టుకుంది. గుండె ఒక్కసారి గుబుక్కున అయి, తర్వాత మరింత వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ఊపిరి పైకి రావడం లేదు. నోరు ఎండిపోయింది.
మధుమిత మనసు: “అయ్యో… ఇప్పుడే బయట ఉన్నాడు… 5 నిమిషాల్లో… నేను ఇంకా… ఏం చేయాలి… డోర్ తెరిస్తే… అతను నన్ను అలా చూస్తాడు…”
ఆమె వెంటనే కాల్ చేసింది. చేతి వేళ్లు వణుకుతున్నాయి. రింగ్ అవుతోంది… రింగ్ అవుతోంది… కార్తిక్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
మధుమిత: (స్వరం వణికిపోతూ) హలో కార్తిక్… ప్లీజ్… అలా కాదు… నేను… నార్మల్‌గా ఉండను… అలా చేయలేను…
కార్తిక్: నో అంటీ… నేను చెప్పింది నువ్వు పాటించాలి. నేను చెప్పిన పొజిషన్‌లోనే డోర్ ఓపెన్ చెయ్యి.
మధుమిత నోరు తెరిచి మూసేసుకుంది. జా డ్రాప్ అయింది. మాటలు రాలేదు. గుండె ఇంకా వేగంగా, బిగ్గరగా కొట్టుకోసాగింది. ఛాతీ లోపలి నుంచి ఒక భయంకరమైన ఉత్తేజం పరుగెత్తింది.
మధుమిత మనసు: “అంటే… స్లీవ్‌లెస్ బ్లౌజ్… పెట్టీకోట్… సారీ లేకుండా… ఆ పొజిషన్‌లోనే డోర్ తెరవాలి… అతను వచ్చేసరికి నేను అలా నిలబడి ఉండాలి… నా బొడ్డు… నా సంకలు… నా క్లీవేజ్… అన్నీ కనిపిస్తాయి… అయ్యో… ఇది ఎంత… సిద్ధు ఎప్పుడైనా… కానీ… నా శరీరం ఎందుకు ఇంతగా వణుకుతోంది… ఎందుకు ఇంత ఉత్తేజం వస్తోంది…”
ఆమె స్వరం మరింత వణికి వచ్చింది. దాదాపు ఏడుపు స్వరంలా ఉంది.
మధుమిత: కార్తిక్… ప్లీజ్… నాకు సిగ్గుగా ఉంది… నేను అలా… చేయలేను…
కార్తిక్: అంటీ… నేను చెప్పింది చెయ్యి. లేదంటే నేను తిరిగి వెళ్లిపోతాను. నాలుగు గంటలు ఉండాలనుకున్నాను. నువ్వు సిద్ధం కాకపోతే నేను రాను.
ఆ మాట వినగానే మధుమిత గుండె ఒక్కసారి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. తర్వాత మరింత బిగ్గరగా కొట్టుకోసాగింది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, నుదురు మీద చెమటను తుడుచుకుంది. శరీరం గడగడలాడుతోంది.
మధుమిత మనసు: “అతను వెళ్లిపోతానంటున్నాడు… నాలుగు గంటలు… ఒక్కడిగా… ఆ ఆలోచనే నన్ను… ఇంతగా… నేను ఏం చేయాలి… డోర్ తెరిస్తే అతను నన్ను అలా చూస్తాడు… కానీ తెరవకపోతే… అతను వెళ్లిపోతాడు… నా శరీరం ఎందుకు ఇలా అవుతోంది… నేను ఎంత బలహీనంగా మారిపోయాను…”
ఆమె చాలా సేపు మౌనంగా ఉంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. చివరికి స్వరం వణికిపోతూ మాట్లాడింది.
మధుమిత: కార్తిక్… నేను… ట్రై చేస్తాను…
కార్తిక్ ఆవైపు నుంచి చిన్న, సంతృప్తి నవ్వు వినిపించింది.
కార్తిక్: త్వరగా సిద్ధం కా… 5 నిమిషాల్లో డోర్ ఓపెన్ చెయ్యి… నేను చెప్పినట్టే…
కాల్ కట్ అయింది. మధుమిత ఫోన్‌ను రొమ్ముకు హత్తుకుని కూర్చుంది. గుండె ఇంకా అదే వేగంతో కొట్టుకుంటోంది. శరీరం వణుకుతూనే ఉంది. ఆమె లేచి నిలబడింది. కాళ్లు బలంగా లేవు. అలమారు దగ్గరకు వెళ్లి స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్, పెట్టీకోట్ తీసింది. మిర్రర్ ముందు నిలబడి తనను తాను చూసుకుంది. కళ్లలో భయం, సిగ్గు, ఉత్తేజం… అన్నీ కలిసి కనిపించాయి.
ఆమె చేతులు వణుకుతూ బట్టలు మార్చుకోసాగింది. ప్రతి క్షణం గడవడం కష్టంగా అనిపించింది. డోర్ దగ్గరకు వెళ్లే సమయం దగ్గరపడుతోంది. ఆమె గుండె ఇంకా లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటూనే ఉంది.
share image without account
మధుమిత మిర్రర్ ముందు నిలబడింది. గుండె ఇంకా లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఆమె నెమ్మదిగా తన నార్మల్ జాకెట్ హుక్స్ విప్పసాగింది. ఒక్కొక్క హుక్ విప్పేసరికి ఆమె ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. చివరి హుక్ విప్పి జాకెట్‌ను నెమ్మదిగా తీసేసింది.
మిర్రర్‌లో తన సంకలు కనిపించాయి. పూర్తిగా షేవ్ చేసినవి. స్మూత్‌గా… మెత్తగా… తెల్లగా ఉన్నాయి. ఒక్క రోమం కూడా లేదు. ఆమె ఆ సంకలను చూసి ఒక్కసారి మింగేసుకుంది. శరీరం మరింత వణికింది.
మధుమిత మనసు: “ఇవి… ఇలా ఉన్నాయి… అతను చూస్తే… ఏం అనుకుంటాడో…”
ఆమె స్లీవ్‌లెస్, లో కట్ జాకెట్ తీసుకుంది. నెమ్మదిగా చేతులు వేసుకుని ధరించింది. జాకెట్ ఆమె భుజాలు పూర్తిగా బయటపడేటట్టు ఉంది. లోతైన క్లీవేజ్ స్పష్టంగా కనిపించింది. మంగళసూత్రం ఆ లోతైన మధ్యలో ఉంది. ఆమె మిర్రర్‌లో తనను తాను చూసుకుంది. గుండ్రటి, భారీ రొమ్ములు జాకెట్‌లో గట్టిగా ఉబికి ఉన్నాయి. తెల్లటి శరీరం మెరుస్తోంది.
మధుమిత మనసు: “ఇది నా శరీరమా… ఇంతగా కనిపిస్తోంది… అతను ఇలా చూస్తాడు… నా సంకలు… నా క్లీవేజ్… అన్నీ…”
ఆమె నెమ్మదిగా లంగా నడుము వద్ద సర్దుకుంది. 4 ఇంచులు కిందకు జారవిడిచింది. లోతైన బొడ్డు పూర్తిగా బయటపడింది. తెల్లటి పొట్ట, సన్నని నడుము, లోతైన బొడ్డు… మిర్రర్‌లో చాలా అందంగా కనిపించాయి. ఆమె ఆ బొడ్డును చూసి ఒక్కసారి కళ్లు మూసుకుంది. శరీరం వేడెక్కింది.
మధుమిత మనసు: “బొడ్డు… ఇంతగా బయటపడింది… 4 ఇంచులు కిందకు… అతను చూస్తే… ఏం అనుకుంటాడో… నా గుండె ఎందుకు ఇంతగా కొట్టుకుంటోంది…”
ఆమె మిర్రర్ నుంచి తిరిగి, నెమ్మదిగా మెయిన్ డోర్ వైపు అడుగులు వేసింది. ప్రతి అడుగు వేసేటప్పుడు ఆమె కాళ్లు వణుకుతున్నాయి. గుండె లబ్ లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. ఒక వైపు సిగ్గు, భయం… మరో వైపు ఒక తీవ్రమైన ఉత్తేజం. ఆమెకు తను ఏడవ స్వర్గంలో ఉన్నట్టు అనిపించింది. ఉత్తేజం, టార్చర్ రెండూ కలిసి ఆమెను తోస్తున్నాయి.
మధుమిత మనసు: “నేను ఇలా వెళ్తున్నాను… డోర్ తెరవబోతున్నాను… అతను నన్ను ఇలా చూస్తాడు… స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్‌లో… లంగా కిందకు కట్టుకుని… నా బొడ్డు… నా సంకలు… అన్నీ… ఎంత సిగ్గు… కానీ ఎంత ఉత్తేజం… నా శరీరం ఎందుకు ఇలా అవుతోంది… నేను ఎంత మారిపోయాను…”
ఆమె నెమ్మదిగా, అడుగు అడుగుగా డోర్ దగ్గరకు చేరుకుంది. చేయి డోర్ హ్యాండిల్ మీద పెట్టింది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. శరీరం పూర్తిగా వణికిపోతోంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఒక లోతైన ఊపిరి తీసుకుంది. డోర్ తెరవడానికి సిద్ధం అయింది
డోర్ బెల్ మ్రోగింది.
డింగ్… డాంగ్…
ఆ శబ్దం మధుమితకి గుండెలో మ్రోగినట్టు అనిపించింది. గుండె ఒక్కసారి గుబుక్కున అయి, తర్వాత మరింత వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ఆమె చేయి హ్యాండిల్ మీద ఉంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంది. శరీరం వణుకుతోంది.
నెమ్మదిగా డోర్ తెరిచింది.
బయట కార్తిక్ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని కళ్లు ఆమెను చూసి ఒక్కసారి పెద్దవయ్యాయి. నోరు తెరిచి మాట్లాడలేకపోయాడు. శిలా విగ్రహంలా నిలబడిపోయాడు. ఆమె స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్… లోతైన క్లీవేజ్… 4 ఇంచులు కిందకు జారిన లంగా… లోతైన బొడ్డు… స్మూత్ సంకలు… అన్నీ అతని కళ్లలో నిండిపోయాయి.
మధుమిత ఆ చూపు తట్టుకోలేకపోయింది. ముఖం ఎర్రబడింది. త్వరగా అతని చేయి పట్టుకుని లోపలికి లాగేసింది. డోర్ త్వరగా మూసేసింది. తలుపు వెనకాలికి ఆనుకుని నిలబడింది. ఊపిరి భారంగా, వేడిగా తీసుకుంటోంది. ప్రతి ఊపిరికి ఆమె రొమ్ములు పైకి లేచి కిందకు పడుతున్నాయి. జాకెట్ లోపల రొమ్ములు గట్టిగా ఉబికి, లయబద్ధంగా కదులుతున్నాయి.
కార్తిక్ ఇంకా ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడు. కళ్లు తీసుకోలేకపోతున్నాడు.
కార్తిక్: అంటీ… ఏమైంది? ఎందుకు ఇంత టెన్షన్‌గా ఉన్నావ్? అవసరం లేదు… నేను కేవలం నీతో కొన్ని మాటలు మాట్లాడడానికే వచ్చాను… అంతే.
మధుమిత ఆ మాటలు విని సిగ్గుతో వెనక్కి తిరిగింది. అతని ముఖం చూడలేకపోయింది. గోడ వైపు చూస్తూ మాట్లాడింది. స్వరం వణికిపోతోంది.
మధుమిత: కార్తిక్… ఎవరైనా వస్తే ఏం అవుతుంది… సిద్ధు… ఎవరైనా… నేను ఇలా…
ఆమె మాటలు అస్పష్టంగా వచ్చాయి. వెనకాలి నుంచి మాట్లాడుతోంది. జాకెట్ వెనక వైపు బేర్‌గా ఉంది. నడుము, లంగా పైన కనిపిస్తున్న తెల్లటి చర్మం… అన్నీ కార్తిక్ కళ్లలో పడ్డాయి.
కార్తిక్: అంటీ… నా వైపు తిరగు.
మధుమిత: నో కార్తిక్…
కార్తిక్: అంటీ… తిరగు.
ఆమె కాసేపు నిలబడి ఉంది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది. చివరికి నెమ్మదిగా, సంకోచంతో అతని వైపు తిరిగింది. కళ్లు కిందకు వాల్చి ఉన్నాయి. ముఖం పూర్తిగా ఎర్రబడి ఉంది. జాకెట్‌లో రొమ్ములు ఇంకా పైకి లేచి కిందకు పడుతూనే ఉన్నాయి. లంగా కిందకు జారి బొడ్డు పూర్తిగా కనిపిస్తోంది.
కార్తిక్ ఆమెను నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అతని కళ్లలో ఆమె శరీరం నిండిపోయింది. మధుమిత ఆ చూపును తట్టుకోలేక కళ్లు మూసుకుంది. శరీరం ఇంకా వణుకుతూనే ఉంది.
గదిలో నిశ్శబ్దం నెలకొంది. కేవలం మధుమిత భారీ ఊపిరి శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది. రొమ్ములు పైకి లేచి కిందకు పడుతూ ఉండడం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. కార్తిక్ ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ నిలబడ్డాడు. మధుమిత సిగ్గుతో, ఉత్తేజంతో, భయంతో వణుకుతూ అతని ముందు నిలబడి ఉంది.
మధుమిత అతని వైపు తిరిగిన తర్వాత కళ్లు కిందకు వాల్చేసుకుంది. ముఖం పూర్తిగా ఎర్రబడి ఉంది. సిగ్గు ఆమెను మింగేస్తోంది. ఆమె రెండు చేతులు తీసి రొమ్ములు మీద, పొట్ట మీద కప్పుకుంది. జాకెట్ లోపలి క్లీవేజ్, లంగా పైన కనిపిస్తున్న బొడ్డు… అన్నీ దాచుకోవాలని ప్రయత్నించింది. శరీరం వణుకుతోంది. ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటోంది.
కార్తిక్ ఆమెను చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అతని ముఖం మీద ఒక వికెడ్, కన్నింగ్ స్మైల్ వచ్చేసింది. కళ్లలో ఆకలి కనిపించింది. అతను ఒక ప్రెడేటర్‌లా ఆమెను చూస్తున్నాడు.
కార్తిక్: అంటీ… చూడు… రెండు చేతులు ఛాతీ మీద నుంచి తీసేయ్… పైకి ఎత్తు…
మధుమిత తల ఊపి, కళ్లు ఇంకా కిందకు ఉంచి మాట్లాడింది. స్వరం వణికిపోతోంది.
మధుమిత: నో… ప్లీజ్ కార్తిక్… ప్లీజ్… నేను…
ఆమె ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నించింది. నోరు తెరిచి మాటలు రాలేదు. సిగ్గు, భయం, ఉత్తేజం అన్నీ కలిసి ఆమెను ఇబ్బంది పెడుతున్నాయి.
అప్పుడు కార్తిక్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చాడు. అతని చూపు ఆమె మీదే ఉంది. అతను తన చూపుతోనే ఆమెను ఆపేశాడు. తర్వాత తన కుడి చేతి ఇండెక్స్ ఫింగర్‌ను నెమ్మదిగా ఆమె పెదవుల మీద పెట్టాడు.
కార్తిక్: షhhhhhhhh… మాట్లాడకు…
ఆ స్పర్శతో మధుమిత శరీరం ఒక్కసారి కరిగిపోయింది. కొవ్వొత్తి కరిగినట్టు. ఒక చల్లని, వేడి అల సున్నితంగా ఆమె పెదవుల నుంచి శరీరమంతా పాకింది. ఆమె కళ్లు మూసుకున్నాయి. గుండె లబ్ లబ్ మంటూ బిగ్గరగా కొట్టుకోసాగింది. శరీరం గడగడలాడింది. ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
కార్తిక్ ఆ వేలును నెమ్మదిగా కదిలించాడు. పెదవుల మీద నుంచి కిందకు… చిన్ మీదకు జారవిడిచాడు. చిన్ నుంచి మెడకు. మెడ నుంచి నెమ్మదిగా కిందకు జారుతూ… జాకెట్ క్లీవేజ్ వైపు వెళ్లాడు. అతని వేలు ఆమె రొమ్ముల మధ్య లోతైన క్లీవేజ్‌ను తాకింది.
మధుమిత ఒక్కసారి గట్టిగా వణికిపోయింది.
మధుమిత: నో… నో… ఆహ్…
ఆమె నోటి నుంచి భారీ మూలుగు వచ్చింది. శరీరం బలహీనపడిపోయింది. కాళ్లు వణుకుతున్నాయి. ఆమె గోడకు ఆనుకుని నిలబడకపోతే పడిపోయేది. రొమ్ములు భారీగా పైకి లేచి కిందకు పడుతున్నాయి. ఊపిరి వేడిగా, వేగంగా తీసుకుంటోంది.
కార్తిక్ ఆమెను చూసి నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో సంతృప్తి, ఆకలి రెండూ ఉన్నాయి. అతను ఆమె రెండు చేతులను పట్టుకున్నాడు. ఆమె కప్పుకున్న చేతులను నెమ్మదిగా తీసి, పైకి ఎత్తాడు. ఆమె చేతులు తల పైకి ఎత్తబడ్డాయి. స్లీవ్‌లెస్ జాకెట్ వల్ల ఆమె స్మూత్ సంకలు పూర్తిగా కనిపించాయి. తెల్లగా, మెత్తగా, షేవ్ చేసిన సంకలు అతని కళ్లలో నిండిపోయాయి.
కార్తిక్: ఇలా నిలబడు… కదలకు…
మధుమిత చేతులు పైకి ఎత్తి నిలబడి ఉంది. సిగ్గు, ఉత్తేజం, భయం అన్నీ కలిసి ఆమెను కరిగించేస్తున్నాయి. శరీరం వణుకుతూనే ఉంది. రొమ్ములు పైకి లేచి కిందకు పడుతున్నాయి. బొడ్డు పూర్తిగా కనిపిస్తోంది. సంకలు అతని చూపులో ఉన్నాయి. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, పెదవులు కొంచెం తెరిచి, భారీగా ఊపిరి తీసుకుంటోంది.
గదిలో నిశ్శబ్దం. కేవలం మధుమిత వేడి ఊపిరి శబ్దం, ఆమె గుండె కొట్టుకునే శబ్దం మాత్రమే. కార్తిక్ ఆమెను పై నుంచి కింద వరకు చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అతని ముఖం మీద ఆ వికెడ్ స్మైల్ ఇంకా ఉంది.
మధుమిత ఆ స్థితిలో నిలబడి, అతని చూపును తట్టుకోలేక వణుకుతూ ఉంది. ఆమె మనసు పూర్తిగా కలత పడిపోయింది. సిగ్గు ఉంది… కానీ శరీరం అతని స్పర్శకు, అతని ఆదేశాలకు పూర్తిగా స్పందిస్తోంది.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
![[Image: megha-shukla.jpg]](https://i.ibb.co/q3d11BSH/megha-shukla.jpg)
![[Image: images-1-11.jpg]](https://i.ibb.co/M5fn6t0m/images-1-11.jpg)
![[Image: 360-F-1574820299-s-Wz-H7-JUaxk-Rtq-EHD7-...Gg-HYk.jpg]](https://i.ibb.co/fVkdsvBS/360-F-1574820299-s-Wz-H7-JUaxk-Rtq-EHD7-Bm-WEJ8-YWBx-Gg-HYk.jpg)
![[Image: images-1-9.jpg]](https://i.ibb.co/x8s0xbF2/images-1-9.jpg)
![[Image: 399dcea940d627eb4491a057b8b38f54.jpg]](https://i.ibb.co/Q7bQHwDH/399dcea940d627eb4491a057b8b38f54.jpg)
![[Image: images-1-10.jpg]](https://i.ibb.co/C578GQFS/images-1-10.jpg)
![[Image: 70cd0ec394b46deb934d5434ab990b08.jpg]](https://i.ibb.co/R4ZYG3GY/70cd0ec394b46deb934d5434ab990b08.jpg)
![[Image: 93e726f7a178c62210ce769bcb2178e0.jpg]](https://i.ibb.co/0VKCnxGW/93e726f7a178c62210ce769bcb2178e0.jpg)
![[Image: images-1-14.jpg]](https://i.ibb.co/27f6rqVG/images-1-14.jpg)
![[Image: xv-1-p.jpg]](https://i.ibb.co/fVw4zPV5/xv-1-p.jpg)
![[Image: 18211917.jpg]](https://i.ibb.co/p6Gb3S7y/18211917.jpg)
![[Image: A2p5-JVBCIAAHk79.jpg]](https://i.ibb.co/K8dbXR1/A2p5-JVBCIAAHk79.jpg)
![[Image: images-1-13.jpg]](https://i.ibb.co/9kWQZFWs/images-1-13.jpg)
![[Image: images-1-12.jpg]](https://i.ibb.co/s9Jn95tg/images-1-12.jpg)
![[Image: istockphoto-171249489-612x612.jpg]](https://i.ibb.co/JW101LC4/istockphoto-171249489-612x612.jpg)
![[Image: gifki-poshlie-88.gif]](https://i.ibb.co/1fb0sgy7/gifki-poshlie-88.gif)
![[Image: gifki-poshlie-70.gif]](https://i.ibb.co/7d61hVdv/gifki-poshlie-70.gif)
![[Image: tummy-ticklish.webp]](https://i.ibb.co/wFHZrmrK/tummy-ticklish.webp)
![[Image: fun.webp]](https://i.ibb.co/Y4rBSYmW/fun.webp)
![[Image: gifki-poshlie-85.gif]](https://i.ibb.co/0RCvd0CR/gifki-poshlie-85.gif)
![[Image: navel-tickle-navel-kiss.webp]](https://i.ibb.co/7J0qzG00/navel-tickle-navel-kiss.webp)
![[Image: gifki-poshlie-51.gif]](https://i.ibb.co/xqRzwdV6/gifki-poshlie-51.gif)
![[Image: gifki-poshlie-82.gif]](https://i.ibb.co/wZ0jCjD1/gifki-poshlie-82.gif)
![[Image: gifki-poshlie-23.gif]](https://i.ibb.co/TDv3C9Yk/gifki-poshlie-23.gif)
![[Image: gifki-poshlie-28.gif]](https://i.ibb.co/MkRTQ9jr/gifki-poshlie-28.gif)
![[Image: gifki-poshlie-21.gif]](https://i.ibb.co/JfMg1fw/gifki-poshlie-21.gif)
![[Image: gifki-poshlie-90.gif]](https://i.ibb.co/k2bDw8Jd/gifki-poshlie-90.gif)
![[Image: hot-nora-fatehi-navel.webp]](https://i.ibb.co/GQ7csvHz/hot-nora-fatehi-navel.webp)
![[Image: gifcandy-fingering-86.gif]](https://i.ibb.co/1Y3zXVJ8/gifcandy-fingering-86.gif)
![[Image: gifcandy-fingering-87.gif]](https://i.ibb.co/R4hnPtPH/gifcandy-fingering-87.gif)
![[Image: videoframe-1306.png]](https://i.ibb.co/ccsp190x/videoframe-1306.png)
![[Image: 7df0747985ee42c99ebe64fffede7b8d.gif]](https://i.ibb.co/23CH2ykg/7df0747985ee42c99ebe64fffede7b8d.gif)