Adultery माझे सासरे

[dickrider]

मंडळी लवकरच तुम्हाला अपडेट मिळेल

[dickrider]

"नमस्कार बाबा." मी माझ्या सासऱ्यांना अभिवादन केले आणि वडीलधाऱ्या व्यक्तीप्रती आदर व्यक्त करण्याच्या प्रथेनुसार वाकून त्यांच्या पायांना स्पर्श केला. मी माझ्या सासरच्या मोठ्या घराच्या प्रवेशद्वाराशी उभी होते.

"आयुष्यमान भव!" त्यांनी माझ्या डोक्यावर हात ठेवत मला आशीर्वाद दिला.

मी उभी राहताच त्यांनी अलगद माझ्या खांद्यांवर हात ठेवला आणि मला मिठीत घेतले. मीही आनंदाने त्यांना मिठी मारली; पण काही क्षणांनी मला जाणवले की त्यांची मिठी थोडी अधिक घट्ट होत चालली होती. माझे उरोज त्यांच्या छातीवर आवश्यकतेपेक्षा थोडे अधिक दाबले जात होते. मला ते थोडे विचित्र वाटले, पण कदाचित मला पाहून त्यांना खूप आनंद झाला असेल, असा विचार करून मी काही बोलले नाही. ती मिठी आवश्यकतेपेक्षा काही क्षण जास्तच टिकली.

आम्ही एकमेकांपासून दूर झालो, एकमेकांकडे हसून पाहिले आणि मग त्यांनी घरातील एका नोकराला माझे सामान आत नेण्यास सांगितले.

विश्वनाथ देशमुख, म्हणजे आम्ही सर्व जण ज्यांना बाबा म्हणतो, ते माझे सासरे आहेत. ते आमच्या कुटुंबाचे प्रमुख आहेत. गावाभोवतीच्या विस्तीर्ण शेतीजमिनी देशमुख कुटुंबाच्या मालकीच्या आहेत. त्यांच्याकडे तीनशेहून अधिक गायी-म्हशी असलेला मोठा आणि यशस्वी दुग्धप्रक्रिया उद्योगही आहे. याशिवाय कुटुंबाच्या मालकीची एक शाळा आणि कनिष्ठ महाविद्यालय आहे, जिथे आसपासच्या गावांतील आणि शहरांतील विद्यार्थी शिक्षणासाठी येतात. या सर्वामुळे देशमुख कुटुंब अत्यंत श्रीमंत आणि प्रभावशाली मानले जाते.

मात्र, नेहमीच अशी परिस्थिती नव्हती. बाबांचे आई-वडील अल्पशेती करणारे शेतकरी होते. बाबांना हरी नावाचा एक मोठा भाऊ होता. हरी शेतीची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी गावातच राहिला, तर बाबा सैन्यात भरती झाले. सैन्यातील जवळपास दहा वर्षांच्या सेवाकाळात बाबा उत्कृष्ट खेळाडू म्हणून ओळखले जात. त्यांनी ॲथलेटिक्स आणि बॉक्सिंगसारख्या स्पर्धांमध्ये सैन्याचे प्रतिनिधित्व केले. ईशान्य भारतातील दहशतवादविरोधी मोहिमांमध्येही त्यांनी काही काळ प्रत्यक्ष सहभाग घेतला होता.

हरीच्या अकाली निधनानंतर बाबांना सैन्याची नोकरी सोडून गावी परतावे लागले. गावी परतल्यानंतर त्यांनी सैन्यातून मिळालेली बचत आणि निवृत्तीवेतन वापरून त्यांच्या आधीच्या शेतीलगत आणखी जमीन विकत घेतली. आधुनिक शेतीपद्धती आणि यंत्रसामग्रीचा वापर करून त्यांनी उत्पादनात मोठी वाढ केली. शेतीतून मिळालेल्या उत्पन्नातून त्यांनी आणखी जमीन विकत घेतली आणि त्यातून पुन्हा अधिक उत्पन्न मिळवले. हा विस्ताराचा प्रवास आजही सुरूच आहे. त्यांनी गावात दुग्धजन्य पदार्थांचा कारखानाही सुरू केला आणि एक शाळाही उभारली. आज शेकडो लोक त्यांच्या उद्योगांमध्ये काम करतात, त्यामुळे जिल्ह्यात त्यांचा मोठा प्रभाव आहे.
आपली संपत्ती आणि सामाजिक प्रतिष्ठा यांच्या बळावर बाबांनी राजकारणातही पाऊल ठेवले. ते अनेक वर्षे गावाचे सरपंच राहिले आणि जिल्हा परिषदेचे सदस्य म्हणूनही अनेक कार्यकाळ त्यांनी पूर्ण केले.

मी नेहमी बाबांना अत्यंत कडक स्वभावाचे आणि मितभाषी व्यक्तिमत्त्व म्हणूनच ओळखत आले होते. त्यांचा दरारा इतका होता की माझ्यासह घरातील प्रत्येकजण त्यांचा आदरयुक्त धाक बाळगत असे. त्यांना ओळखू लागल्यापासून माझे त्यांच्याशी फारसे बोलणे झाले नव्हते. पण गेल्या दोन वर्षांत मात्र त्यांच्यात एक वेगळाच बदल दिसू लागला. ते माझ्याशी अधिक बोलू लागले, कधीकधी हसत-खेळत विनोदही करू लागले. मला वाटले, वयाबरोबर त्यांचा स्वभाव काहीसा मवाळ झाला असावा.

[dickrider]

“कशी आहेस, बाळा?” माझ्या शेजारी चालत घरात प्रवेश करताना बाबांनी विचारले.

“सगळं छान आहे, बाबा. निखिलच्या लग्नासाठी इथे येण्याचा मला खूप आनंद झाला आहे. मी या दिवसाची कित्येक दिवसांपासून आतुरतेने वाट पाहत होते.” मी उत्तर दिले. बोलता बोलता आम्ही घराच्या प्रशस्त अंगणाकडे चालत होतो.

हे एक मोठे घर होते—गावाकडच्या भागात आढळणाऱ्या पारंपरिक घरांसारखे. अनेक दशकांपूर्वी बाबांच्या वडिलांनी हे घर बांधले होते.

मोठ्या सागवानी लाकडाच्या दरवाज्याच्या वर दगडी कमान होती, जी थेट दिवाणखान्यात उघडत असे. घराच्या मध्यभागी प्रशस्त अंगण होते, त्यामुळे घरभर भरपूर सूर्यप्रकाश आणि मोकळी हवा खेळत असे. अंगणाच्या पूर्वेला मोठे जेवणाचे टेबल होते, जिथे एकावेळी बारा जण आरामात जेवू शकत. जेवणाच्या खोलीच्या उत्तरेला स्वयंपाकघर होते आणि त्याच्या मागे धान्य व इतर सामान ठेवण्यासाठी कोठार होते.

जेवणाच्या टेबलाच्या दक्षिणेला प्रशस्त देवघर होते. बाबा दररोज सकाळी आपल्या दिवसाची सुरुवात करण्यापूर्वी देवघरात पूजा करत असत.

अंगणाच्या पश्चिमेला पितळी साखळ्या आणि हुकांनी लटकवलेला मोठा लाकडी झोपाळा होता. त्याच्या आजूबाजूला सोफे आणि चहाचे टेबल असल्यामुळे तोच घराचा मुख्य दिवाणखाना बनला होता. अंगणाच्या वायव्येला पहिले शयनकक्ष होते, जे बाबांच्या आईच्या अखेरच्या दिवसांत त्यांच्या वापरात होते.

अंगणात सागवानी लाकडाचे चार जाड, सुंदर नक्षीकाम केलेले खांब होते. त्यांच्या वरच्या भागावर वेलींनी गुंफलेली नक्षी कोरलेली होती. घराचा बहुतांश भाग लाकडाचा होता, तर भिंती विटांच्या बांधकामाच्या होत्या.

त्या शयनकक्षाला लागूनच जिना होता, जो पहिल्या मजल्यावर जात असे. पहिल्या मजल्यावर आणखी चार शयनकक्ष होते आणि प्रत्येक खोलीला स्वतंत्र स्नानगृह तसेच बाल्कनी होती.

घर माणसांनी गजबजून गेले होते. अजून दोन दिवसांनी होणाऱ्या माझ्या दीर निखिलच्या लग्नासाठी संपूर्ण विस्तारित कुटुंब एकत्र जमले होते. लग्न वधूच्या मूळ गावी होणार होते. निखिल हा माझ्या नवऱ्याचा धाकटा भाऊ. आपल्या मोठ्या भावाप्रमाणेच त्यानेही देशातील एका नामांकित अभियांत्रिकी महाविद्यालयातून अभियांत्रिकीची पदवी घेतली होती. त्यानंतर तो बाबांना त्यांच्या उद्योग-व्यवसाय आणि इस्टेटची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी कायमचा गावी परतला होता.

“शालिनी!” अंगणातून माझ्या सासूबाईंचा आवाज आला. त्या खुर्चीवर बसल्या होत्या आणि घरातील स्त्रिया त्यांच्याभोवती जमल्या होत्या. त्यांच्या हातांवर मेहेंदी काढली जात होती.

सुमन, ज्यांना मी प्रेमाने आई म्हणते, त्या माझ्या सासूबाई. अतिशय प्रेमळ, मृदू स्वभावाच्या आणि शांत वृत्तीच्या. त्या सगळ्यांशी अगदी आपुलकीने वागत. घरातील प्रत्येकाच्या त्या लाडक्या होत्या. स्वभावाने त्या बाबांच्या अगदी विरुद्ध—उंचीने थोड्या बुटक्या, गोलमटोल, खूप बोलक्या, नेहमी हसतमुख आणि मायेने ओतप्रोत भरलेल्या.
त्या काळच्या प्रथेनुसार आई आणि बाबांचे लग्न अगदी लहान वयात झाले होते. सैन्यात कायमस्वरूपी नोकरी लागल्यानंतर वीस वर्षांच्या बाबांनी अठरा वर्षांच्या आईशी विवाह केला. वर्षभरात राहुलचा जन्म झाला आणि त्यानंतर दोन वर्षांनी निखिलचा.