[mandothari]

பேக் டு ஸ்கூல் (Back to college) :

வணக்கம் தோழர்களே !

என் பெயர் ரவி 

இன்று எனக்கு பள்ளிக்கு முதல் நாள் ! ஒரே படபடப்பாக இருந்தது 

கட்டம் போட்ட அரைக்கை சட்டை டார்க் நிற அரைக்கால் டவுசர் 

அதோடு ஒட்டியது போல இருந்த ரெண்டு சைடு பெல்ட் எடுத்து என் சோல்டரில் ரெண்டுபக்கம் கார் சீட் பெல்ட் போடுவது போல போட்டு இருந்தேன் 

அம்மா என் தலை முடிக்கு நல்லா எண்ணெய் போட்டு சைடு கோடு எடுத்து படிய படிய வாரி விட்டு இருந்தாள் 

பேக் பேக் லஞ்ச் பேக் வாட்டர் பாட்டில் லன்ச் டவல் எல்லாம் ரெடி 

அப்பா காலில் சென்று விழுந்து வணங்கி ஆசிர்வாதம் வாங்கினேன் 

முதல் முதல்ல ஸ்கூல் போற ! நல்லா படிச்சி நல்ல மார்க் வாங்கி எங்க பேரை காப்பாத்தணும்டா மகனே என்று அப்பா குரல் நடுங்க குரல் தழுதழுக்க என்னை ஆசிர்வதித்தார் 

அதென்ன குரல் நடுங்க குரல் தழுதழுக்க என்று கேட்கிறீர்களா ?

என் அப்பாவின் வயது 70க்கு மேல் இருக்கும் 

என்னது 70 வயது அப்பாவுக்கு ஸ்கூல் செல்லும் மகனா என்று தானே அதிர்ச்சி ஆகிறீர்கள் 

என் வயசு 40 தோழர்களே !

இது இன்னும் உங்களுக்கு அதிர்ச்சியை தந்திருக்குமே !

வாங்க "பேக் டு ஸ்கூல்" கதைக்கு போய் என்னதான் எங்கள் கதை என்று தெரிந்து கொள்வோம் !

எங்களை போன்ற கவர்மெண்ட் உத்தியோகத்தில் இருப்போருக்கெல்லாம் அரசாங்கத்தில் இருந்து ஒரு வினோதமான சர்குலர் ஒன்று வந்தது 

அரசாங்க உத்தியோகத்தில் இருக்கும் 35-40 வயதுக்கு மேற்பட்டோர் எல்லோரும் குறைந்தது 1 வருடம் மீண்டும் ஸ்கூலில் சேர்ந்து படித்து (நம்ம 10வது எழுதுவது போல) கவர்மெண்ட் பரீட்சை எழுதி "பேக் டு ஸ்கூல் மாணவர்" என்ற கவர்மெண்ட் சான்றிதழ் பெற்றிருக்க வேண்டும் 

அந்த சான்றிதழ் இருந்தால்தான் எங்கள் ப்ரமோஷன் நேரத்தில் அல்லது ரிட்டயர்டு நேரத்தில் எங்களுக்கு ஓய்வூதியமும் பதவி உயர்வும் கிடைக்கும் என்று அரசாங்கத்தில் திடீர் என்று இந்த புதிய உத்தரவு போட்டு விட்டார்கள் 

காலம் சென்ற காலத்தில் பள்ளி படிப்பா ! ஐயோ இந்த கொடுமையை நான் எங்கே போய் சொல்வேன் (வேற யார்கிட்ட சொல்ல முடியும் ? வாசகர்களாகிய உங்களிடம்தான் சொல்ல முடியும் !)

உண்மையிலேயே இந்த அரசாங்க ஆணை வந்த பிறகு நான் அப்படியே 40 வருடங்களுக்கு பின்னோக்கி போனது போல ஆகி விட்டது 

முதல்ல எனக்கு ஸ்கூலில்ல எப்படி அட்மிஷன் கிடைத்தது என்ற கதையை பார்க்கலாமா ?

தொடரும் 1

[mandothari]

நானும் அப்பாவும் ஆட்டோவில் சென்று அந்த ஸ்கூல் முன்பு இறங்கினோம்

3-4 அடுக்கு மாடி

டேய் மகனே ! நல்ல பெரியா ஸ்கூல்தான் போல இருக்குடா என்றார் அப்பா குரல் தழுதழுக்க (70 வயது ஆயிற்றே இந்த கதையில் கடைசி வரை அவர் குரல் தழுதழுத்தது நடுங்கி கொண்டு தான் பேசும்)

ஆமாப்பா ! எனக்கு இவ்ளோ பெரிய ஸ்கூல்ல அட்மிஷன் கிடைக்குமோ என்னமோன்னு தெரியலியேப்பா என்று கவலையாக சொல்லி கொண்டே அப்பாவின் கையை பிடித்து மெல்ல அவரை ஸ்கூல் காம்பவுண்டுக்குள் நடக்க வைத்து கூட்டி கொண்டு போனேன்

நம்ம சின்ன வயதில் அப்பா கையை பிடித்து கொண்டு நம்ம ஸ்கூலுக்கு போவோம்

இப்போ அதே மாதிரி தான் ! ஆனால் அப்பா தள்ளாடி தள்ளாடி நடந்து வர அவர் விழுந்து விடாமல் பேலன்ஸ் பண்ணி நடக்க நான் அப்பா கையை பிடித்து கொண்டு பத்திரமாக நடத்தி கொண்டு போனேன்

காம்பவுண்டு கடந்ததும் ஒரு பெரிய பிளே கிரவுண்டு ! செம பெருசு !

ஆஹா இதெல்லாம் பார்த்து எத்தனை வருடங்கள் ஆகிறது

எல்லாம் சின்ன வயசில் ஒரிஜினலா ஸ்கூல் படிக்கும் போது பார்த்து அனுபவித்தது

அந்த மைதானத்தை பார்க்கும்போதே எனக்கு மனதுக்கு ரொம்ப ரம்யமாக இருந்தது

அப்படியே பழைய மலரும் நினைவுகள் எல்லாம் வந்து வந்து போனது

தூரத்தில் அட்மின் ஆபிஸ் தெரிந்தது

கிரவுண்டு மற்றும் மரத்தடி கீழே எல்லாம் ஆங்காங்கே பயங்கர மாணவர் கூட்டம்

மாணவர் கூட்டம் என்றால் எல்லாம் என்னை மாதிரி 40 வயது மாணவர் கூட்டம் தான்

இதுல அவங்க அவங்க அப்பா அம்மா 70-80 வயதுகளில் தள்ளாடும் வயதில் தங்கள் 40 வயது பிள்ளைகளை ஸ்கூலில் சேர்க்க வந்து இருந்தார்கள்

நாங்கள் சென்று ஒரு ஆண்ட்டியிடம் விசாரித்தோம் அட்மிஷன் பார்ம் எங்கே வாங்குவது என்று

நானே ஒரு அங்கிள் பாவம் பாவம் அவங்களை ஆண்ட்டி என்று குறிப்பிட்டு விட்டேன் சாரி சாரி

முதல்ல அங்கே அட்மின் ரூம் க்கு வெளியே உக்காந்து இருக்க அந்த மிஸ் கிட்ட உங்க பேரு சொல்லுங்க அவங்க நோட் ல எழுதிக்குவாங்க

அப்புறம் ஆர்டர் பிரகாரம் ஒவ்வொருத்தரா கூப்பிடுவாங்க

ஒரு என்டெரென்ஸ் எக்ஸாம் வைப்பாங்க அதுக்கு ஒரு 200 கட்டணும்

அந்த என்டெர்டென்ஸ் ல பாஸ் ஆகிட்டிங்கன்னா அட்மிஷன் ஈஸியா கிடைச்சுடும் என்றாள் அந்த ஆண்ட்டி (என்னை விட 3-4 வயது மட்டும் தான் அதிகம் ! லேசாய் தலை இப்போ தான் நரை விட ஆரம்பித்து இருந்தது அதனால் அவள் இப்போதைக்கு ஆண்ட்டி தான்)

நானும் அப்பாவும் அட்மின் ஆபிஸ்க்கு மெல்ல நடந்து போனோம்

அங்கே அட்மின் ஆபிஸ் அருகில் ஒரு சின்ன மேடை மாதிரி சின்ன மினி ஓபன் ஆடிட்டோரியம் போல இருந்தது

அதில் நிறைய பேரு அமர்ந்து இருந்தார்கள்

அப்பா இங்கே உக்காந்து இருங்க நான் போய் பேர் குடுத்துட்டு வர்றேன் என்று சொல்லி நான் அந்த அட்மின் மிஸ்ஸை நோக்கி நடந்தேன்

அருகில் சென்றதும் அந்த மிஸ்ஸை பார்த்து நான் அதிர்ந்தேன்

காரணம் என்ன தெரியுமா ?

தொடரும் 2

[mandothari]

ஹேய் ஏய் நீங்க துளசி மிஸ் தானே என்று ஆச்சரியமாக கேட்டேன்

ஆமாம் ! நீங்க என்றாள் ? அந்த 50 வயது மதிக்கத்தக்க மிஸ்​

மிஸ் நான்​ தான் ரவி ! ரவிச்சந்திரன் என்றேன்

யாரு ரவியா​ ? 7th B ல அவுச்சி ஸ்கூல்ல படிச்சியே அந்த ரவிதானே ?

ஆமாம் மிஸ் என்றேன்

டேய் டேய் சாரி சாரி சார் உங்களை பார்த்து எத்தனை வருஷம் ஆச்சி என்று சந்தோஷப்பட்டாள்

என்ன மிஸ் என்னை போய் சார் ன்னு எல்லாம் கூப்பிட்டுட்டு இருக்கீங்க ! நான் எப்போதுமே உங்க ஸ்டூடண்ட் தான் மிஸ் வா போன்னே கூப்பிடலாம்

உங்களை விட நான் 10 வயசு சின்னவன் என்னை போய் சார் ன்னு என்று ரொம்ப அடக்கமாக சொன்னேன்

என்னதான் நீ நீங்க என் ஸ்டூடண்ட்டா இருந்தாலும் இப்போ ஏதாவது கவர்மெண்ட் ஆபிஸ்ல பெரிய அதிகாரியா இருப்பீங்க

உன்னை உங்களை நான் பழைய மாதிரி வாடா போடான்னு கூப்பிட முடியுமா? என்று தயங்கினாள் துளசி மிஸ்

ஆமாம் அதுவும் சரி தான் ! அவள் சொன்னது போல நான் இப்போ ஒரு பெரிய சென்ட்ரல் கவர்மெண்ட் பேங்கில் ஜி.எம்.

அடுத்த ப்ரமோஷன் பெற தான் இப்போ ஸ்கூல்ல படிக்க வந்து இருக்கேன்

என்ன ஒர்க் பண்ற சாரி பண்றீங்க ரவி ?

நான் பேங்க் மேனேஜர் மிஸ் ! வா போன்னே கூப்பிடுங்க மிஸ் பிளீஸ்

எனக்கும் அது தான் புடிச்சி இருக்கு

வாவ் சூப்பர்டா ரவி !​ படிக்கும் காலத்துல அவ்ளோ மக்கு பிலாத்திரியா இருந்த நீ இப்போ பெரிய பேங்க் மேனேஜர் ன்னு சொல்றதை கேக்கும் போது எனக்கு ரொம்ப பெருமையா இருக்குடா ரவி என்று உள்ளம் நெகிழ்ந்தாள் துளசி மிஸ்

துளசி மிஸ் அப்போ எல்லாம் ஆள் பார்க்க செம சூப்பரா இருப்பாங்க

அந்த காலத்து சிம்ரன் மாதிரி உடம்பு சும்மா சிக்குன்னு ஸ்லிம்மா அழகா இருப்பாங்க

இடும்பு மடிப்பெல்லாம் செம செக்சியா இருக்கும்

இப்போ மட்டும் என்ன அதே சிம்ரன் இடுப்பு மடிப்புடன் இருந்தாள் இப்போது இருக்கும் மெச்சூர்டு சிம்ரன் மாதிரி ! ஹேர் ஸ்டைலும் அதே லேட்டஸ்ட் சிம்ரன் ஸ்டைல் ஹேர் ஸ்டைல்

இன்னமும் அப்படியே அவள் உடம்பை இந்த வயதிலும் செக்சியாக மெயின்டைன் பண்ணி வைத்திருந்தாள் துளசி மிஸ்

தொடரும் 3