[ponni4]

பாவாடை தாவரணியும் தங்கச்சியின் அதிகாரமும்
என்னோட சிஸ்ஸி உணர்வுகளும், பொம்பளையா மாறணும்ங்குற தவிப்பும் என் தங்கச்சி நிஷாவுக்கு நல்லாவே தெரியும். அவ அதை வச்சு என்னைக் கேலி செய்றதுலயும், அவளுக்கு அடங்கி நடக்க வைக்கிறதுலயும் ஒரு தனி சந்தோஷம் அவளுக்கு. அன்னைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை சாயங்காலம், அவ ஊர்ல இருந்து வாங்கிட்டு வந்த ஒரு நீல நிறப் பாவாடை தாவரணியை எனக்குக் கட்டாயப்படுத்தி மாட்டிவிட்டா. முகத்துல லைட்டா மேக்கப் போட்டு, தலையில மல்லிகைப் பூவையும் வச்சதும் எனக்குள்ள இருக்குற 'ரம்யா அக்கா' முழிச்சுக்கிட்டாள்.
கண்ணாடியில என் வளைவுகளைப் பார்த்துட்டு நான் வெட்கத்தோட நிக்க, அவ திடீரென்னு என் கையைப் பிடிச்சு இழுத்தா.
"ஹேய்... எங்க ஓடுற? ஒழுங்கா இந்த விசித்திரமான பாவாடை தாவரணியோடவே என்கூட இப்போ நீ மார்க்கெட்டுக்கு வரணும்டா பொட்டே!" அப்படின்னு எல்லாரும் கேக்குற மாதிரி சத்தமா உத்தரவிட்டா.
மனசுக்குள்ள ஒரு ரகசியக் கிளர்ச்சி
அவ அப்படிப் பொதுவெளியில என்னைக் கூப்பிடப் போறாங்குற பயத்துல, நான் சுத்தி முத்திப் பார்த்துட்டு, "அடியே... அப்படி அசிங்கமா திட்டாதடி, எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு," அப்படின்னு ரொம்பக் கெஞ்சுன குரல்ல சொன்னேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள (Mindvoice) அப்போ ஒரு பயங்கரமான காமப் போராட்டம் நடந்துட்டு இருந்துச்சு. அவ என்னை 'பொட்டே'ன்னு கூப்பிடும்போதெல்லாம், எனக்குள்ள இருக்குற அந்தப் பெண்மை ஈகோவும் (Woman Ego) சப்மிசிவ் உணர்வும் உச்சக்கட்டத்தைத் தொட்டுச்சு. 'ஐயோ... அவ அப்படித் திட்டத் திட்ட ஏற்கனவே எனக்குள்ள அந்தத் தவிப்பு அதிகமாகி நிக்குதே... இவ இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படிப் பேசிட்டே இருந்தா, இந்த மென்மையான பாவாடைக்குள்ளேயே எல்லாம் கசிஞ்சு தவிச்சிருமே!' அப்படின்னு என் மனசு பதறுச்சு.
தங்கச்சியின் நக்கல் சிரிப்பும்... அந்த இறுதி நொடியும்
என் முகத்துல இருக்குற அந்தத் தவிப்பைப் பார்த்துட்டு அவ இன்னும் நக்கலா சிரிச்சா. "உனக்கு அசிங்கமா இருக்கா? அதான்டி எனக்கு வேணும். வாடி பொட்டப் பயலே... மார்க்கெட்ல எல்லாரும் உன்னைப் பார்க்கட்டும்," அப்படின்னு சொல்லி என் இடுப்பை பலமாக் கிள்ளுனா.
அவளோட அந்த முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கப் பேச்சும், அந்தத் தொடுதலும் என் கட்டுப்பாட்டை ஒட்டுமொத்தமா உடைச்சிருச்சு. அவ திட்டி முடிக்குறதுக்குள்ள, அந்தப் பாவாடையின் மெல்லிய துணிக்குள்ளேயே என் உணர்வுகள் ஒட்டுமொத்தமாக் கசிந்து, நான் அவளோட காலடியில ஒரு பெண்ணாக ஒடுங்கிப் போயிட்டேன்.
அதை கவனிச்ச நிஷா, என் பாவாடையைக் கீழே பார்த்துட்டு பலமா துப்பி, "அடப் பொட்டே... உனக்குப் பாவாடை தாவரணி கட்டிவிட்டது தப்பவே இல்லை... தூ! நீ நிஜமாவே ஒரு அக்மார்க் பொம்பளைதான்டி," அப்படின்னு சொல்லி என் தலைமுடியைக் கோதிவிட்டா. தன் சொந்தத் தங்கச்சி முன்னாடி ஒரு ஆண்மையை இழந்து, அவளுக்கு ஏத்த ஒரு சப்மிசிவ் தோழியா அந்தப் பாவாடையில நின்ன அந்த நொடி, எனக்குள்ள ஒரு எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தந்தது.