இரவின் அணைப்பு
ராஜா என்ற பெயரில் நான் வளர்ந்த வீடு சாதாரண தமிழ் குடும்பம். என் அப்பா சண்முகம் 62 வயது. அவர் வாழ்நாள் முழுக்க கட்டுமானத் தொழிலில் இருந்து வந்தவர். காலையில் எழுந்ததும் காபி குடித்துவிட்டு, பத்திரிகையைப் புரட்டியபடி அன்றைய வேலையைத் திட்டமிடுவார். அவரது குரல் கொஞ்சம் கனமானது, அதிகம் பேச மாட்டார். ஆனால் அவர் மௌனம் இருந்தாலும் வீட்டில் இருக்கும் எல்லோருக்கும் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வைத் தரும்.
அம்மா லட்சுமி 52 வயது. அவர் வீட்டைச் சுற்றி சுழன்றுகொண்டே இருப்பார். காலையில் எழுந்து சமையல், பூஜை, துணி துவைத்தல், பிள்ளைகளுக்கு டிபன் அனுப்புதல் என ஒரு நிமிடம் கூட ஓய்வில்லாமல் இருப்பார். அவரது கைகள் எப்போதும் வேலை செய்துகொண்டே இருக்கும். சில சமயம் சோர்வாக இருந்தாலும், "எல்லாம் சரியாகும்" என்று சிரித்தபடி எங்களைத் தேற்றுவார்.
என் அக்கா கண்மணி 27 வயது. அவள் கல்யாணம் ஆகி மூன்று பிள்ளைகளுக்கு அம்மாவாகிவிட்டாள். அவளது கல்யாணத்துக்குப் பிறகு வீட்டில் கொஞ்சம் காலியாக இருந்தது. அக்கா அடிக்கடி பிள்ளைகளோடு வந்து தங்குவாள். அப்போது வீடு முழுக்க சிரிப்பும் அழுகையும் கலந்த சத்தம் நிறையும். அவளது மூத்த மகன் ஐந்து வயது, இரண்டாவது மூன்று வயது, இளையவன் ஒன்றரை வயது. மூவரும் சேர்ந்து ஓடி ஆடி வீட்டை அலங்கோலப்படுத்துவார்கள்.
என் அண்ணன் கண்ணன் 29 வயது. அவனும் கல்யாணம் ஆகி இரண்டு பிள்ளைகளுக்கு அப்பாவாக இருக்கிறான். அண்ணன் வெளியூரில் வேலை பார்க்கிறான். மாதம் ஒரு தடவை அல்லது இரண்டு தடவை வீட்டுக்கு வருவான். அவன் வரும் நாட்களில் அப்பாவோடு நீண்ட நேரம் பேசுவான். அண்ணனின் இரண்டு பசங்களும் — ஒரு பையன் நான்கு வயது, பெண் இரண்டு வயது — வீட்டுக்கு வந்தால் என்னோடு விளையாடுவதில் மும்முரமாக இருப்பார்கள்.
நான் ராஜா. இந்தக் குடும்பத்தின் இளைய மகன். இந்த வீட்டில் எல்லோரும் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்துகொண்டிருக்க, நான் இன்னும் என் பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். சில நாட்கள் வீட்டின் இந்த சாதாரண சத்தங்கள், பழக்கங்கள், சண்டைகள், சிரிப்புகள் எல்லாம் எனக்குள் ஒரு பெரிய உணர்வை உருவாக்கும்.
எங்கள் வீடு சின்னதுதான். மொத்தம் மூன்று பெட்ரூம்கள், ஒரு ஹால், சமையல் அறை. வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு பொது பாத்ரூம் மற்றும் டாய்லெட் இருந்தாலும், ஒவ்வொரு பெட்ரூமுக்கும் அட்டாச் பாத்ரூம் இருந்தது. மொட்ட மாடியில் துணிகளை உலர்த்துவது எங்களுக்கு வழக்கம். காலையில் அம்மா துணிகளைத் தொங்கவிட்டுவிட்டு, மாலையில் காய்ந்ததும் எடுப்பார். சில நாட்கள் மழை பெய்தால் மாடியில் இருந்து ஓடி ஓடி துணிகளை கீழே இறக்க வேண்டும்.
அக்கா கண்மணிக்கு ஒரு அறை. அண்ணன் கண்ணனுக்கு ஒரு அறை. எனக்கும் அம்மா அப்பாவுக்கும் ஒரு அறை. அக்காவும் அண்ணனும் கல்யாணம் ஆகி வெளியே போன பிறகும் அந்த இரண்டு அறைகளும் அவர்களுக்கே ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கு யாரும் தொட மாட்டோம். அவர்கள் வரும் போது அந்த அறைகளை அப்படியே பயன்படுத்துவார்கள். அக்கா பிள்ளைகளோடு வரும்போது அவள் அறையில் மூன்று பேரும் தங்குவார்கள். அண்ணன் வரும்போது அவன் அறையில் அவனும் அவன் மனைவியும் பசங்களும் இருப்பார்கள்.
அண்ணனும் அக்காவும் மாதத்துக்கு ஒரு முறை அல்லது இரண்டு மாதத்துக்கு ஒரு முறைதான் வருவார்கள். வரும் போது இரண்டு நாள் அல்லது மூன்று நாள் தங்கிவிட்டு, வேலைக்குப் போய்விடுவார்கள். பெரும்பாலான நாட்கள் வீட்டில் நானும் அம்மாவும் மட்டும்தான் இருப்போம். அப்பா சில சமயம் வெளியே தங்கி வேலை முடித்து வருவார். அந்த நேரங்களில் அம்மாவுக்குத் துணையாக நான் அம்மாவின் அறையிலேயே படுப்பேன்.
அந்த அறையில் பெரிய மர படுக்கை இருந்தது. அம்மா ஒரு பக்கம், நான் ஒரு பக்கம். சில இரவுகளில் அம்மா தூக்கத்தில் புரண்டு என்னைத் தொட்டுவிடுவார். நான் எழுந்து கொஞ்சம் நகர்ந்து படுப்பேன். அம்மா அடிக்கடி நடுநிசியில் எழுந்து தண்ணீர் குடிப்பார். “ராஜா தூங்கிட்டியா?” என்று மெல்லக் கேட்பார். நான் “ஆமா” என்று முணுமுணுப்பேன். வீட்டின் அமைதியில் அந்த அறையின் மெல்லிய விசிறி சத்தமும், வெளியே தெரு நாய்களின் குரைப்பும் மட்டுமே கேட்கும்.
சில நாட்கள் அம்மா படுக்கையில் உட்கார்ந்தபடி பழைய புகைப்படங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். அக்காவும் அண்ணனும் சின்னவயதில் இருந்த படங்கள். “இப்ப எல்லாம் பிரிஞ்சு போயிட்டாங்க” என்று மெல்லச் சொல்வார். நான் அருகில் உட்கார்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன். வீட்டின் சின்ன அறைகள், ஒதுக்கப்பட்ட அந்த இரண்டு அறைகள், மொட்ட மாடியில் உலரும் துணிகள் — எல்லாமே எங்களுடைய சாதாரண வாழ்க்கையின் அடையாளங்களாக இருந்தன.
தொடரும்
ராஜா என்ற பெயரில் நான் வளர்ந்த வீடு சாதாரண தமிழ் குடும்பம். என் அப்பா சண்முகம் 62 வயது. அவர் வாழ்நாள் முழுக்க கட்டுமானத் தொழிலில் இருந்து வந்தவர். காலையில் எழுந்ததும் காபி குடித்துவிட்டு, பத்திரிகையைப் புரட்டியபடி அன்றைய வேலையைத் திட்டமிடுவார். அவரது குரல் கொஞ்சம் கனமானது, அதிகம் பேச மாட்டார். ஆனால் அவர் மௌனம் இருந்தாலும் வீட்டில் இருக்கும் எல்லோருக்கும் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வைத் தரும்.
அம்மா லட்சுமி 52 வயது. அவர் வீட்டைச் சுற்றி சுழன்றுகொண்டே இருப்பார். காலையில் எழுந்து சமையல், பூஜை, துணி துவைத்தல், பிள்ளைகளுக்கு டிபன் அனுப்புதல் என ஒரு நிமிடம் கூட ஓய்வில்லாமல் இருப்பார். அவரது கைகள் எப்போதும் வேலை செய்துகொண்டே இருக்கும். சில சமயம் சோர்வாக இருந்தாலும், "எல்லாம் சரியாகும்" என்று சிரித்தபடி எங்களைத் தேற்றுவார்.
என் அக்கா கண்மணி 27 வயது. அவள் கல்யாணம் ஆகி மூன்று பிள்ளைகளுக்கு அம்மாவாகிவிட்டாள். அவளது கல்யாணத்துக்குப் பிறகு வீட்டில் கொஞ்சம் காலியாக இருந்தது. அக்கா அடிக்கடி பிள்ளைகளோடு வந்து தங்குவாள். அப்போது வீடு முழுக்க சிரிப்பும் அழுகையும் கலந்த சத்தம் நிறையும். அவளது மூத்த மகன் ஐந்து வயது, இரண்டாவது மூன்று வயது, இளையவன் ஒன்றரை வயது. மூவரும் சேர்ந்து ஓடி ஆடி வீட்டை அலங்கோலப்படுத்துவார்கள்.
என் அண்ணன் கண்ணன் 29 வயது. அவனும் கல்யாணம் ஆகி இரண்டு பிள்ளைகளுக்கு அப்பாவாக இருக்கிறான். அண்ணன் வெளியூரில் வேலை பார்க்கிறான். மாதம் ஒரு தடவை அல்லது இரண்டு தடவை வீட்டுக்கு வருவான். அவன் வரும் நாட்களில் அப்பாவோடு நீண்ட நேரம் பேசுவான். அண்ணனின் இரண்டு பசங்களும் — ஒரு பையன் நான்கு வயது, பெண் இரண்டு வயது — வீட்டுக்கு வந்தால் என்னோடு விளையாடுவதில் மும்முரமாக இருப்பார்கள்.
நான் ராஜா. இந்தக் குடும்பத்தின் இளைய மகன். இந்த வீட்டில் எல்லோரும் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்துகொண்டிருக்க, நான் இன்னும் என் பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். சில நாட்கள் வீட்டின் இந்த சாதாரண சத்தங்கள், பழக்கங்கள், சண்டைகள், சிரிப்புகள் எல்லாம் எனக்குள் ஒரு பெரிய உணர்வை உருவாக்கும்.
எங்கள் வீடு சின்னதுதான். மொத்தம் மூன்று பெட்ரூம்கள், ஒரு ஹால், சமையல் அறை. வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு பொது பாத்ரூம் மற்றும் டாய்லெட் இருந்தாலும், ஒவ்வொரு பெட்ரூமுக்கும் அட்டாச் பாத்ரூம் இருந்தது. மொட்ட மாடியில் துணிகளை உலர்த்துவது எங்களுக்கு வழக்கம். காலையில் அம்மா துணிகளைத் தொங்கவிட்டுவிட்டு, மாலையில் காய்ந்ததும் எடுப்பார். சில நாட்கள் மழை பெய்தால் மாடியில் இருந்து ஓடி ஓடி துணிகளை கீழே இறக்க வேண்டும்.
அக்கா கண்மணிக்கு ஒரு அறை. அண்ணன் கண்ணனுக்கு ஒரு அறை. எனக்கும் அம்மா அப்பாவுக்கும் ஒரு அறை. அக்காவும் அண்ணனும் கல்யாணம் ஆகி வெளியே போன பிறகும் அந்த இரண்டு அறைகளும் அவர்களுக்கே ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கு யாரும் தொட மாட்டோம். அவர்கள் வரும் போது அந்த அறைகளை அப்படியே பயன்படுத்துவார்கள். அக்கா பிள்ளைகளோடு வரும்போது அவள் அறையில் மூன்று பேரும் தங்குவார்கள். அண்ணன் வரும்போது அவன் அறையில் அவனும் அவன் மனைவியும் பசங்களும் இருப்பார்கள்.
அண்ணனும் அக்காவும் மாதத்துக்கு ஒரு முறை அல்லது இரண்டு மாதத்துக்கு ஒரு முறைதான் வருவார்கள். வரும் போது இரண்டு நாள் அல்லது மூன்று நாள் தங்கிவிட்டு, வேலைக்குப் போய்விடுவார்கள். பெரும்பாலான நாட்கள் வீட்டில் நானும் அம்மாவும் மட்டும்தான் இருப்போம். அப்பா சில சமயம் வெளியே தங்கி வேலை முடித்து வருவார். அந்த நேரங்களில் அம்மாவுக்குத் துணையாக நான் அம்மாவின் அறையிலேயே படுப்பேன்.
அந்த அறையில் பெரிய மர படுக்கை இருந்தது. அம்மா ஒரு பக்கம், நான் ஒரு பக்கம். சில இரவுகளில் அம்மா தூக்கத்தில் புரண்டு என்னைத் தொட்டுவிடுவார். நான் எழுந்து கொஞ்சம் நகர்ந்து படுப்பேன். அம்மா அடிக்கடி நடுநிசியில் எழுந்து தண்ணீர் குடிப்பார். “ராஜா தூங்கிட்டியா?” என்று மெல்லக் கேட்பார். நான் “ஆமா” என்று முணுமுணுப்பேன். வீட்டின் அமைதியில் அந்த அறையின் மெல்லிய விசிறி சத்தமும், வெளியே தெரு நாய்களின் குரைப்பும் மட்டுமே கேட்கும்.
சில நாட்கள் அம்மா படுக்கையில் உட்கார்ந்தபடி பழைய புகைப்படங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். அக்காவும் அண்ணனும் சின்னவயதில் இருந்த படங்கள். “இப்ப எல்லாம் பிரிஞ்சு போயிட்டாங்க” என்று மெல்லச் சொல்வார். நான் அருகில் உட்கார்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன். வீட்டின் சின்ன அறைகள், ஒதுக்கப்பட்ட அந்த இரண்டு அறைகள், மொட்ட மாடியில் உலரும் துணிகள் — எல்லாமே எங்களுடைய சாதாரண வாழ்க்கையின் அடையாளங்களாக இருந்தன.
தொடரும்
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)