Adultery கவிதா ஓர் காமதேவதை

[tamil255]

காலை ஐந்து மணி. அந்த வீட்டின் அமைதியை மீறாமல், மெல்லிய கொலுசு சத்தம் மட்டும் தாளமிட்டது. சன்னல் வழியே எட்டிப்பார்த்த அதிகாலைப் பனித்துளிகள், அவள் முகத்தில் தெறித்தபோது கவிதாவுக்கு அது ஒரு புத்துணர்ச்சியைக் கொடுத்தது. கவிதாவுக்கு இப்போது 34 வயது. மாநிறத்திற்கும் சற்று கூடுதலான நிறம்—பழுத்த கோதுமையின் சாயல். ஒரு சிறிய பொட்டிக் ஷாப்பின் ஓனர்.

34 வயதுக்கே உரிய இலகுவான பருத்திப் புடவைகள், சுடி, நைட்டி எதுவாயினும் அவளது வாளிப்பான உடற்கட்டிற்கு இன்னும் ஒரு கம்பீரத்தைக் கொடுக்கும். சீவி முடிந்து தளர்வாகப் போடப்பட்ட பின்னலில் இருந்து அவ்வப்போது நழுவும் ஓரிரு முடிகள், அவளது பிசியான உழைப்பைக் காட்டும். அவள் சிரிக்கும்போது வரிசையாகத் தெரியும் அந்த வெண்முத்துக்கள், ஏதோ ஒரு சிற்பி செதுக்கியது போல அவ்வளவு நேர்த்தி. வெற்றிலை பாக்கு போடாத சிவந்த ஈறுகளுக்கு நடுவே அந்தப் பற்கள் மின்னும் அழகு, அவளது பேச்சிற்கு ஒரு அதிகாரத்தைத் தரும். இயற்கையிலேயே செதுக்கப்பட்டது போன்ற வில் வடிவிலான உதடுகள். கீழ் உதடு சற்றே தடித்து, எப்போதும் ஒரு ஈரப்பதத்துடன் மின்னும். அவள் யோசிக்கும்போது தன் இதழ்களைச் சற்றே கடித்துக்கொள்ளும் பாவனை, எதிரில் இருப்பவரைப் பேச்சை மறக்கச் செய்யும் ஒரு வசீகரம்.இவ்வளவுக்கு பின்னும் அவளது கண்களில் எப்போதும் ஒரு மெல்லிய ஏக்கத்தின் ஈரப்பதம் இருக்கும். நீண்ட இமைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் அந்தப் பார்வையில், சொல்லப்படாத ஆயிரம் கதைகள் உறங்கிக் கிடக்கும்.அவள் சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் விழும் அந்தச் சிறு குழி, அவளது வயதைக் குறைத்துக் காட்டும் அதிசயம். ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு இப்போது அவளது இதழ்களைத் தாண்டி கண்களுக்குச் செல்வதே இல்லை.

அவள் குனிந்து வீட்டுவேலை கழுத்தின் பின்புறம் அலைபாயும் சுருள் முடிகளும், சரிந்து விழும் ஜாக்கெட் ஓரமும் அவளது செதுக்கப்பட்ட தோள்களின் வனப்பைப் பறைசாற்றின. மகப்பேற்றுக்கு பிறகும் சிதையாத அந்த வாளிப்பான உடற்கட்டு, இன்னும் ஒரு இளமையை அவளுள் தக்கவைத்திருந்தது. குளித்து முடித்து ஈரக்கூந்தலோடு அவள் வரும்போது, அவள் உடலிலிருந்து வெளிப்படும் அந்த சோப்பு மற்றும் சந்தனத்தின் கலவை மணம், எந்த ஒரு ஆணையும் திணறடிக்கக் கூடியது.

அந்த மூன்றுமாடி அபார்ட்மெண்ட் குடியிருப்பின் இரண்டாவது மாடியில் அமைந்திருந்தது கவிதாவின் வீடு. வீட்டைப் பார்த்தால் ஒரு அருங்காட்சியகம் போல இருக்கும். ஒரு சிறு தூசிக் கூட அங்கே தங்குவதற்கு அனுமதியில்லை. எல்லாம் கவிதாவின் கணவன் ராகவனின் கைங்கரியம். 

"கவிதா, அந்த டைனிங் டேபிள் மேல ஒரு பிங்கர் பிரிண்ட் தெரியுது பாரு... துடைச்சிடு," என்று சொல்லிவிட்டு ராகவன் குளிக்கச் சென்றான். இது இன்றைக்கு அவனது மூன்றாவது குளியல். கவிதா கையில் துணியுடன் அந்த மேசையை வெறித்துப் பார்த்தாள். அங்கு அவளது விரல் ரேகை கூடப் பதிய ராகவன் அனுமதிப்பதில்லை. ஒரே மகன் சஞ்சய் ஏழாம் வகுப்பு படிப்பதற்காக ஹாஸ்டலுக்குச் சென்ற பிறகு, அந்த வீடு இன்னும் நிசப்தமாகிவிட்டது. ராகவனுக்குச் சுத்தம் என்பது ஒரு தவம், ஆனால் கவிதாவுக்கு அது ஒரு சிறை.
.
வெளியே மழை மேகங்கள் திரண்டு கொண்டிருந்தன. குளிர்ந்த காற்று ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழையப் பார்த்தது. கவிதா ஜன்னலைத் திறக்கக் கை நீட்டினாள்.

"ஜன்னலைத் திறக்காதே... டஸ்ட் உள்ள வரும்," உள்ளே இருந்து ராகவனின் குரல் அதிகாரமாகக் கேட்டது.

கவிதா கையைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டாள். அவளுக்குத் தேவைப்பட்டது தூசி இல்லாத வீடு அல்ல; துடைக்க முடியாத அன்பும், தன் அழகைப் பாராட்டும் ஒரு ஜோடி கண்களும், மனதின் பாரத்தைத் தீர்க்கும் ஒரு அணைப்பும் தான்.

ஒரு அடர் நீல நிறச் சில்க் காட்டன் புடவையை அவள் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள். அது அவளது தேகத்தின் நிறத்தை இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கிக் காட்டியது. முந்தானையை மிகச் சரியாக மடித்து, தோளில் குத்தி இருந்தாள். அவளது இடைச் சுருக்கங்களுக்கு இடையே அந்தப் புடவை அமர்ந்திருந்த விதம், ஒரு சிற்பத்திற்கு ஆடை அணிவித்தது போல் இருந்தது.

அன்று அவர்களுக்குத் திருமண நாள். கவிதா தன்னை மிகவும் நேர்த்தியாகத் தயார் செய்திருந்தாள். லிப்ஸ்டிக் தேவைப்படாத உதடுகள், கூந்தலில் மல்லிகை கண்களில் ஆசை என அவள் ஒரு தேவதை போல ராகவனின் முன்னால் வந்து நின்றாள்.

ராகவன் அப்போதுதான் ஆபிஸிலிருந்து வந்திருந்தான். வந் உடனே தனது சட்டைப்பையைத் தட்டிப்பார்த்து, கிருமிநாசினி (Sanitizer) திரவத்தால் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என்னங்க... இன்னைக்கு என்ன நாள்னு ஞாபகம் இருக்கா?" மெல்லிய குரலில், ஆசையும் வெட்கமும் கலந்த உணர்வோடு கேட்டாள் கவிதா.

ராகவன் அவளை ஏறிட்டும் பார்க்கவில்லை. அவனது கண்கள் சோபாவின் கார்னரில் இருந்த ஒரு சிறு நூலிழையைத் தேடிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தன. "கவிதா, அந்த சோபா கவரை சரியா போடல பாரு... ஒரு பக்கம் இறங்கி இருக்கு," என்றான் எரிச்சலாக.

கவிதாவுக்கு நெஞ்சில் ஒரு முள் தைத்தது போல இருந்தது. "என்னங்க, நான் கேட்கறது உங்களுக்குக் காதுல விழலையா? நான் எப்படி இருக்கேன்னு ஒரு வார்த்தை கூட சொல்ல மாட்டீங்களா?"

ராகவன் இப்போது அவளைப் பார்த்தான். ஆனால் அந்தப் பார்வையில் ரசிப்பு இல்லை; மாறாக ஒரு கண்டிப்பு இருந்தது. "புடவை நல்லா தான் இருக்கு... ஆனா, இந்த மாதிரி பட்டுப் புடவை எல்லாம் கட்டினா அதுல இருக்கற ஜரிகை இழை இங்கயும் அங்கயும் கொட்டும். அப்புறம் வீடு முழுக்கத் தூசி ஆகும். போய் சாதாரணப் புடவை மாத்திக்கோ."

அவள் அணிந்திருந்த மல்லிகைப்பூவின் வாசம் அவனுக்குத் தெரியவில்லை; அவன் மூக்குக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் ஏதோ ஒரு கற்பனைத் துர்நாற்றம் மட்டுமே. அவள் அருகே வந்து அவன் கையைப் பற்ற முயன்றபோது, "கவிதா, நான் இன்னும் குளிக்கல... கைல எவ்வளோ பாக்டீரியா இருக்கும்னு உனக்குத் தெரியுமா? தள்ளி நில்லு," எனத் தட்டிவிட்டான்.

கவிதாவின் கண்கள் கலங்கின. அள்ள அள்ளக் குறையாத அழகும், அன்புக்காக ஏங்கும் மனமும் அவளிடம் இருந்தது. ஆனால், ராகவனுக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரு அழகிய மனைவி அல்ல; ஒரு உயிரற்ற, கிருமிகளற்ற ஒரு பொம்மை மட்டுமே.

தனிமையின் கொடும் கனம் அவளை அழுத்தியது. ஜன்னலுக்கு வெளியே பெய்யத் தொடங்கிய மழை, அவளது உள்ளக்குமுறலை எதிரொலிப்பது போலத் தீவிரமானது. அந்த நொடிக் கவிதா முடிவு செய்தாள்—இந்தக் கூண்டுக்குள் இருக்கும் வரை தன் அழகுக்கும், உணர்வுக்கும் மதிப்பில்லை என்று.

கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பத்தைப் பார்த்தாள் . 34 வயதின் வசீகரம் அவளிடம் மிச்சமிருந்தது, ஆனால் அதைக் கொண்டாடுவதற்குத் தான் ஆள் இல்லை. படுக்கையறை என்பது அவர்களுக்குத் தூங்குவதற்கான இடமாக மட்டுமே மாறிப்போனது. ராகவனின் ‘சுத்தபத்தமான’ வாழ்க்கை முறையில், கவிதாவின் ஆசைகளும் அழகும் மெல்ல மெல்லத் துருப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தன.

ஒரு சுடிதாரை அணிந்த கவிதா ஏமாற்றத்டோடு கடைக்கு கிளம்பினாள். கவிதா தனது பொட்டிக் ஷாப்பில் நுழையும்போது, அவள் அணிந்திருக்கும் அந்தச் சுடிதார் அவளது உடல்வாகோடு ஒரு யுத்தமே நடத்தும். முப்பதுகளின் இடையில் கூடிவிட்ட சதைப்பற்று, அந்த மெல்லிய துணியைத் தாண்டித் தன் இருப்பைப் பறைசாற்றும். உடலோடு ஒட்டி உறவாடும் அந்த இறுக்கமான சுடிதார், அவளது மார்பின் எடுப்பையும், தோள்களின் நிமிர்வையும் துல்லியமாகக் காட்டும். மூச்சு விடும்போது ஏறி இறங்கும் அந்தத் துணியின் இறுக்கம், பார்ப்பவர் கண்களை ஒரு நிமிடம் நிலைக்கச் செய்யும். தையல் கலைக்கே சவால் விடும் வகையில், அவளது அகலமான இடுப்புப் பகுதியில் அந்தச் சுடிதார் மடிப்பு விழுந்து கிடக்கும். நடக்கும்போது பின்னால் பின்னலாடும் அவளது பின்னழகு, அந்த ஆடையின் எல்லையைத் தாண்டித் துள்ளிக் குதிக்கும் ஒரு நளினத்தைக் கொண்டிருக்கும்.

மை தீட்டிய விழிகளில் பிசினஸ் தந்திரமும் கலந்திருக்கும், ஒரு பெண்ணின் மென்மையும் ஒளிந்திருக்கும்.

"அவள் அணிந்திருக்கும் சுடிதாரின் ஒவ்வொரு நூலிழையும் அவளது உடலின் வளைவுகளைத் தாங்க முடியாமல் திணறும். அந்தத் திமிறும் அழகும், முகத்தில் வழியும் அந்தப் பக்குவமான புன்னகையும் அவளை ஒரு பொட்டிக் உரிமையாளராக மட்டுமல்லாமல், ஒரு பேரழகியாகவும் அந்த இடத்தில் நிறுத்தியிருந்தது."

கவிதாவைப் பார்த்தால், "முப்பதுகளின் இறுதியில் ஒரு பெண் இவ்வளவு அழகாக இருக்க முடியுமா?" என்று தோன்றும். அவளது அழகில் ஒரு முதிர்ச்சியும், வசீகரமும் கலந்திருக்கும்.

அவள் உடல்வாகு கொஞ்சம் பூசினாற்போல, வாளிப்பாக இருக்கும்.

 கடையில் இருக்கும்போது அவள் அணியும் இறுக்கமான சுடிதார், அவளது உடல் வளைவுகளை அப்படியே எடுத்துக் காட்டும். குறிப்பாக, அவளது அகலமான இடுப்பும், கனமான பின்னழகும் அவள் நடக்கும்போது ஒரு தனி கம்பீரத்தைத் தரும்.

அவளது முன்னழகு சற்று எடுப்பாகவும், திமிறிக் கொண்டும் இருக்கும். அந்த இறுக்கமான ஆடையில் அவள் மூச்சு விடும்போது ஏற்படும் அசைவுகள் பார்ப்பவர் கவனத்தை ஈர்க்கும்.

கவிதா - ராகவன் கணவன் மனைவி. 36-34 வயது. ஒரே பையன். தாம்பத்யத்தில் ஈடுபாடில்லாத கணவரும், விரகத்தில் மனைவியும். 

நாற்பதுகளை நெருங்கும் ஒரு பெண்ணின் மனப்போராட்டம் என்பது பெரும்பாலும் வெளியே சொல்ல முடியாத ஒரு மௌன யுத்தம். கவிதாவின் வாழ்க்கை மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது அமைதியாகவும், கச்சிதமாகவும் தெரிந்தது. ஆனால், அந்த அமைதிக்கு பின்னால் ஒரு பெரும் தாகம் ஒளிந்திருந்தது.

கவிதாவுக்கும் ராகவனுக்கும் திருமணமாகி 12 ஆண்டுகள். 36 வயதான ராகவன், ஒரு பொறுப்பான தந்தை, அன்பான கணவன். ஆனால், ஒரு 'ஆணாக' அவன் கவிதாவுக்கு அந்நியப்பட்டுப் போய்விட்டான். வேலைப்பளு, சர்க்கரை நோய் அல்லது மன அழுத்தம் - காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், அவர்களின் அந்தரங்க அறையில் மௌனம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
இரவில் ராகவன் முதுகைக் காட்டிப் படுக்கும்போது, கவிதாவுக்குள் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை துளிர்க்கும். "நான் அழகாக இல்லையா? என் மீது அவனுக்கு ஈர்ப்பு போய்விட்டதா?" என்ற கேள்விகள் அவளைத் துளைக்கும்.

பகல் பொழுதுகளில் வேலையில் மூழ்கி இருந்தாலும், ஏதேனும் ஒரு காதல் பாட்டோ அல்லது சினிமாவில் வரும் நெருக்கமான காட்சியோ அவளை நிலைகுலையச் செய்யும். அடக்கி வைக்கப்பட்ட ஆசைகள் ஒரு எரிமலையைப் போல அவளுக்குள் குமுறிக் கொண்டிருக்கும்.

 "ஒரு பையனுக்குத் தாய், இவளுக்கு இந்தப் புத்தி தேவையா?" என்று அவளது மனசாட்சியே அவளைக் கேலி செய்யும். சமூகத்தின் பார்வையில் ஒரு 'நல்ல குடும்பத் தலைவி'யாக இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம், அவளது இயல்பான உணர்வுகளைக் பிடித்து நெரித்தது.

கவிதாவின் இந்த மனப்போராட்டம் உச்சமடைவது அவளது தோழி ரம்யாவை சந்திக்கும் போதுதான். 

ரம்யா அவளது நெருங்கிய தோழி சமீபமாய். அவள் குடியிருக்கும் வீட்டின் அடுத்த வீடு. 35-33 வயது. மென்பொருள் வேலை இருவருமே. ஒரே பையன் அவள் அம்மா வீட்டில். ஒர்க் ப்ரம் ஹோம், கைநிறைய பணம், ஆசைதீர அனுபவிக்கிறார்கள் இருவரும். மனப்போராட்டத்தில் இருந்த கவிதா கடைக்குள் நுழைந்தாள் ரம்யா.

[Deepika2021]

Sema start, பெண்ணை வர்ணிப்பது ஒரு கலை.
உங்கள் நடையில் மிக சிறப்பாக உள்ளது.
மேலும் எதிர்பார்த்து ஆவலுடன்......

[tamil255]

Sema start, பெண்ணை வர்ணிப்பது ஒரு கலை.
உங்கள் நடையில் மிக சிறப்பாக உள்ளது.
மேலும் எதிர்பார்த்து ஆவலுடன்......

Thanks

[tamil255]

“Happy Wedding Anniversary dear கவிதா” என்றப்டியே அவள் கையை குலுக்கியவள்

”என்ன கவிதா இன்னைக்கும் கடையைத் திறந்து வைச்சிருக்க? வெட்டிங்க் ஆனிவர்சரி கொண்டாடலியா?” என்றாள்.

“உனக்குத்தான் தெரியும்ல ராகவன் பத்தி… இப்ப என்ன புதுசா சொல்றதுக்கு இருக்கு.. வழக்கம்பொலதான்..” என்றாள் கவிதா.
"என்ன கவிதா... நீயும் ராகவனும் இன்னும் அந்தப் பழைய காலத்துப் 'புனிதத் தம்பதிகள்' போலவே இருக்கீங்களா? கொஞ்சம் 'ஸ்பைசி'யா எதாவது பண்ணுங்கப்பா!"
“என் புருஷன் எல்லாம் ஒரு வாரம் கொண்டாடுவார். புண்டை எல்லாம் கிழிஞ்ச்சிடும் தெரியும்ல..” என்றாள் வெட்கமில்லாமல் ரம்யா. அவள் அப்படித்தான் படபடவென சொல்வாள்.
“ச்சீ” வாய மூடுடி” என்ற கவிதாவுக்குத்தான் வெட்கம்.
வெளியில் காரில் இருந்த சிவா கவிதாவையே பார்த்து ரசித்து கொண்டிருந்தான். இந்த வயசிலேயும் என்னமா இருக்கடி? புண்டமவளே என முனகியபடியே சுன்னியை உருவிவிட்டுக் கொண்டிருந்தான் சிவா.
மெருகு குலையாமல் வாளிப்பாக இருக்கும் கவிதாவை பல மாதங்களாக சைட்டித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறான். இரவுகளில் ரம்யாவை ஓக்கும்போது பெரும்பாலும் கவிதாவைப் பற்றி அசிங்கமாக பேசுவார்கள் இருவரும். அதுபோன்ற பேச்சுக்கள் அவனை மூடேற்றும் என்பதால் ரம்யாவும் ஈடுகொடுத்து பேசுவாள்.
"என்னடி கவிதா, நீ இன்னும் பழைய காலத்து ஆள் மாதிரியே இருக்க. கல்யாணம் ஆகி இத்தனை வருஷம் ஆனாலும், அந்த நெருக்கம் குறையாம பார்த்துக்கிறது நம்ம கையில்தான் இருக்கு," என்று ஆரம்பித்து, தன் கணவனுடனான அன்றைய இரவைப் பற்றிப் பேசினாள்.
"நேத்து நைட் நான் தூங்கப் போகும்போது, அவர் மெதுவா பின்னாடி வந்து என்னைக் கட்டிப்பிடிச்சார். அந்த ஒரு நிமிஷம், உலகமே மறந்து போச்சுடி. அவர் மூச்சு என் கழுத்துல பட்டப்போ, எனக்கு அப்படியே சிலிர்த்துடுச்சு. அந்த ஸ்பரிசம்... அதுல ஒரு அதிகாரம் இருக்கும் பாரு, அதுதான் ஒரு பெண்ணுக்கு நிஜமான சந்தோஷம்."
"நாங்க ரெண்டு பேரும் மணிக்கணக்கா பேசுவோம். அவர் என் ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசிப்பார். என் கூந்தலை கோதுறதுல ஆரம்பிச்சு, என் விரல்களை வருடுறது வரைக்கும்... ஒவ்வொரு சின்ன விஷயத்தையும் அவர் ரசிச்சுச் செய்யும்போது, நான் என்னையே அவர்கிட்ட ஒப்படைச்சிடுவேன். அந்தத் தாம்பத்ய சுகம்ங்கிறது வெறும் உடல் சம்பந்தப்பட்டது மட்டும் இல்லடி, அது ஒரு நிமிஷம் நாம இந்த உலகத்துலேயே இல்லைங்கிற உணர்வைத் தரும்."
ரம்யா சொல்லச் சொல்ல, கவிதாவுக்கு உடல் சூடானது போல இருந்தது



தனது கணவனுடன் சென்ற வார இறுதியில் கழித்த நெருக்கமான தருணங்களைப் பற்றிச் சிலாகித்துப் பேசினாள். அவளது பேச்சில் இருந்த அந்தத் துள்ளலும், கண்கள் மின்னிய விதமும் கவிதாவின் அடிவயிற்றில் ஒருவித வலியை ஏற்படுத்தியது.
”இப்பக்கூட தியேட்டர்க்கு படம் பார்க்கன்னு கூட்டிக்கிட்டு போய் வாய்வலிக்க அவர் பூலை ஊம்பவிட்டாரு. கசக்குன கசக்குல முலையெல்லாம் செம வலிடி.. கீழே ஜட்டி புண்டைத்தண்னில நனைஞ்சே போச்சு” கார்லயே கழட்டி போட்டுட்டேன் வரும்போது..” வெட்கமேயில்லாமல் சொன்னாள் ரம்யா.
”கண்டபடி முலையை நசுக்கி தாலிசெயின் வேற குத்திடுச்சுடி எரியுது அதுவேற”
ரம்யா பேசபேச கவிதாவுக்கு என்ன்னவோ செய்தது.
“யப்பா சாமி போதுண்டி” என கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள்.
”சரி சரி.. இன்னர்ஸ் 4 எடுடி. அதுக்குதான் வந்தேன்.
கவிதா எழுந்து எடுக்கச்சென்றாள். அதற்குள் சிவா கார்லிருந்து இறங்கி கடைக்குள் வந்தான்.
குனிந்து எடுத்துக் கொண்டிருந்த கவிதாவின் கிளிவேஜ் அழகை ரசித்தபடியே சத்தமில்லாமல் சேரில் அமர்ந்தான். அவன் வந்தை கவனிக்காத கவிதா மெட்டீரியல் எடுப்பதில் பிஸியாக இருக்க, கிளிவேஜ் நன்றாகவே தெரிந்தது.
சிவாவின் பார்வையை கவனித்த ரம்யா அவனை இன்னும் மூடேத்த முடிவுசெய்தாள். குனிந்து முலைப்பிளவை காட்டிக் கொண்டுந்த கவிதாவின் சுடிதாருக்குக்குள் கையை விட்டவள் இன்னும் நன்றாக இழுத்தாள். எதிர்பாராத சிவாவுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி. கிட்டத்தட்ட முலைகள் பிராகப்போடு பார்வைக்கு கிடைத்தது. அதற்குமேலாய் தங்கத்தாலி. அவனுக்கு ஜிவ்வென்றது இதைப்பார்த்ததும்.
இதை எதிர்பாராத கவிதா சட்டென எழுந்து ”என்னடி லூஸு”என்றபடியே சுடிதாரை சரிசெய்தாள். அங்கே சிவா அமர்ந்து அவளை ரசிப்பதை பார்த்தவளுக்கு ஒருகணம் அதிர்ச்சி.
சுதாரித்த சிவாவும் பார்வையை திருப்பி ”விஷ் பண்ணலாம்னு வந்தேன் கவிதா” என சமாளித்தான்.
ரம்யா இன்னமும் அடங்காமல் கவிதாவின் சங்கு கழுத்தில் தவழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்த தங்க தாலிச்செயினைப் பற்றி வெளியே இழுத்தாள். அது இப்போது சுடிதாருக்கு மேலாய் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
“என்னடி பன்ற?”
என் தாலிசேயின் சின்னதுடி அதான் முலைல நசுக்குது. ஏங்க இதைப்பாருங்க நீளமா இருக்கு. பூப்ஸ்க்கு கீழே வரைக்கும்” என கையில் பிடித்தபடி சிவாவிடம் காட்டினாள்.
சிவாவுக்கு எதெல்லாம் பார்த்தால் பேசினால் மூடாகும் என்று அவளுக்கு தெரியும். பொதுவாகவே ஆண்கலூக்கு அடுத்தவன் மனைவி கழுத்தில் தாலியோடு பார்த்தாலே தூக்கும். சிவா மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன?

“ஏய் விடுடி” என்றாள் கவிதா.
ரம்யாவோ “ஏங்க இதைத் தொட்டுப் பாருங்களேன்.. எவ்வளவு நைசா இருக்கு.கசக்கும்போது கூட குத்தாத மாதிரி இருக்குங்க..”
அவனும் இதுதான் சாக்கு என்று அருகில்வந்து அதை தொட்டுப்பார்த்தான். கவிதாவின் வெற்று முலைகளில் உரசிய தாலிஎன எண்ணும்போதே அவனுக்கு கிர்ரடித்தது.
ஆளப்பாரு என பொய்கோபம் காட்டிய கவிதா அதைப்பிடுங்கி உள்ளேபோட்டு சுடியை சரிசெய்தாள்.

[Deepika2021]

Good detailed narration of two close long year friends.
Introduction of New charector siva creates more interest.

[Kartikjessie]

Kavitha should fuck with low class men and get dirty completely to punish her wimp husband who always talks about cleanliness. He should ask those low class people to piss in her thali and pour the semen on it she will tie it on the dirty dicks and be happy to punish her husband. She should get pregnant with bastard child and make raghava father of it.

[Kartikjessie]

Kavitha should take the semen and urine of those low class guys and mix it in the food prepared for her husband and make him eat

[tamil255]

Good detailed narration of two close long year friends.
Introduction of New charector siva creates more interest.

Thanks

[tamil255]

Kavitha should fuck with low class men and get dirty completely to punish her wimp husband who always talks about cleanliness. He should ask those low class people to piss in her thali and pour the semen on it she will tie it on the dirty dicks and be happy to punish her husband. She should get pregnant with bastard child and make raghava father of it.

Thanks

[tamil255]

Kavitha should take the semen and urine of those low class guys and mix it in the food prepared for her husband and make him eat

Thanks. Lets see

[tamil255]

"டேய் சிவா, இன்னைக்கு கவிதாவ பாத்தியா? அந்தச் சுடிதார்ல அவளோட கிளீவேஜ்... அப்பப்பா," ரம்யா படுக்கையில் சாய்ந்துகொண்டே சிவாவை ஒரு புன்னகையுடன் பார்த்தாள்.

சிவா தொலைக்காட்சியில் ஏதோ பார்க்க, "ஆமா, பாத்தேன். என்ன?" என்றான் சாதாரணமாக.

"என்னவா? டேய், உனக்கு கண்ணு இல்லையா? அவளோட முலை ரெண்டும் அப்படியே குலுங்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்தச் சுடிதார் பட்டனைத் தாண்டி வெடிச்சிட்டு வர்ற மாதிரி... பாக்கும்போதே எனக்கு ஒரு மாதிரியா இருந்துச்சுடா. உனக்கு இல்லையா?" ரம்யாவின் குரலில் ஒரு நக்கல் தொனித்தது.

சிவா டிவி ரிமோட்டை கீழே வைத்துவிட்டு, ரம்யாவைத் திரும்பிப் பார்த்தான். "எனக்கும் அப்படித்தான் இருந்துச்சுடி. அவளுக்கு என்னடா அவ்வளவு பெருசா இருக்குன்னுதான் யோசிச்சேன்."

ரம்யாவின் முகம் இப்போது இன்னும் வக்கிரமாக மாறியது. "பெருசான்னு கேக்குறியா? அது ரெண்டும் அப்படியே சட்டி தொங்குற மாதிரி தொங்கிட்டு இருந்துச்சுடா. அவ நடந்து வரும்போது, அந்தத் தொப்பையோட சேர்ந்து முலை ரெண்டும் தனியா ஆட்டம் போட்டுச்சு. அந்தச் சுடிதார் எவ்ளோ இறுக்கமா இருந்துருக்கும்னு பாத்தியா? உள்ள எவ்ளோ பெருசு பிரா போட்டிருப்பாளோ தெரியல, தாங்கவே முடியாம திணறுற மாதிரி இருந்துச்சு." அவள் கண்களைச் சுருக்கி ஒரு கற்பனையில் ஆழ்ந்தாள்.

சிவாவுக்கு மெல்ல மெல்ல ஏறியது. "ஆமாண்டி, எனக்கு கூட அப்படித்தான் தோணுச்சு. அது ரெண்டும் வெளிய வந்து விழுந்துருமோன்னு நெனச்சேன். அவளுக்கு அத புடிச்சு தூக்கிட்டுப் போகவே கஷ்டமா இருக்கும் போல. யாராவது புடிச்சு கசக்கி விடணும் போல இருந்துச்சு..." அவன் குரலில் ஒரு நடுக்கம்.

"கசக்குறதா? சும்மா கசக்கினா போதுமா? அவ மூச்சு முட்ட முட்ட அதை வாயில போட்டு சப்பி, உறிஞ்சு, கடிச்சு... அப்புறம் அதுல என் புண்டையத் தேய்ச்சு, உன் சுண்ணிய விட்டு குத்தி... அவள ஓத்தா அவ முலை ரெண்டும் எப்படி ஆடும்னு பாத்தியா?" ரம்யா அவன் அருகில் வந்து, அவன் காதருகே கிசுகிசுத்தாள். அவள் மூச்சுக் காற்று சிவாவின் கழுத்தில் பட்டு, அவனின் சுண்ணி சிலிர்த்தது.

என்னடா, உனக்கும் அவளோட அந்த முலைகளை அமுக்கிப் பிழிஞ்சு, காம்பை கசக்கி உறிஞ்சணும்னு தோணிருக்கும்ல?"

சிவாவுக்கு மூச்சு திணறியது. ரம்யா அவனின் ஆசைகளை அப்படியே வார்த்தைகளில் கொட்டினாள். அவனது சட்டைக்குள்ளே அவனின் சுண்ணி கல் போல இறுகி நின்றது.

"ஆமாண்டி ரம்யா! உன்னை மாதிரி யாருமே என் மனசுல இருக்கிறதை இவ்வளவு சரியா சொல்ல மாட்டாங்க. அவளோட அந்த பெரிய வட்டமான முலைகள், அதோட முனையில் அந்த இருண்ட காம்புகள், அதுக்குள்ள என் வாயைப் புதைச்சு, அப்படியே கடிச்சு, சப்பி உறிஞ்சணும்னு தோணிச்சு. அவளை அங்கேயே தூக்கிப் போட்டு அவளோட புண்டையை என் சுண்ணியால கிழிச்சுப் போடணும்னு ஒரு வெறி வந்துச்சுடி!" சிவா கிட்டத்தட்ட முனகினான்.
ரம்யா கண்களைச் சுருக்கி அவனைப் பார்த்தாள். "அடடா! அப்ப நீ கவிதாவை ரொம்பவே ரசிச்சிருக்க. அவளோட உடம்பு அப்படி ஒரு கட்டுமஸ்தா இருக்கும். அம்புட்டு கொழுப்பும் அவளோட முலைகளையும், குண்டிகளையும் தான் போய் சேர்ந்துருக்கும். அவளோட புண்டை எவ்வளவு சூடா இருக்கும்? எவ்வளவு தண்ணி சொட்டும்? உன் சுண்ணிக்கு அவளோட புண்டை நல்லா தீனி போடும்னு தோணுச்சாடா?"

அவள் மேலும் நெருங்கி, சிவாவின் தொடை மீது கை வைத்தாள். "அவளோட புண்டைக்குள்ள உன் சுண்ணியை வெச்சு, அப்படியே உள்ளேயும் வெளியேயும் ஆழமா ஓத்து, அவளோட முலைகளை உன் கையால கசக்கி, வாயால சப்பி, அவளை அப்படியே கிறங்கடிக்கணும்னு தோணிருக்கும்ல?


சிவாவுக்கு உடம்பெல்லாம் பற்றி எரிந்தது. ரம்யாவின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனது சுண்ணியை மேலும் மேலும் இறுகச் செய்தது. அவனது பேண்ட் துணியை கிழித்துக்கொண்டு வெளியே வந்துவிடும் போல இருந்தது.
கவிதாவோட முகத்தையும், அவளோட முலைகளையும், அவளோட அந்த கிளீவேஜையும் நினைச்சு நினைச்சு. என் மொத்த விந்தையும் அவளோட உடம்பு மேல ஊத்தணும்னு தோணிச்சு. இப்போ உன் வாயால அவளைப் பத்தி கேக்கும்போது, என் சுண்ணி வெடிச்சுடும் போல இருக்குடி!" சிவா, ரம்யாவின் கையை எடுத்து தன் இறுகிய சுண்ணி மீது வைத்தான்.
ரம்யா ஒரு வக்கிரமான சிரிப்புடன், அவனின் கல் போன்ற சுண்ணியைத் தடவினாள். "அடடா! கவிதாவை நினைச்சு என் புருஷன் இப்படி ஒரு வெறியில இருக்கானே!

"அடியே, நீ இப்படி பேசப்பேச எனக்கு ஏறுதடி. அவள ஓக்குறத விடு, இப்ப உன்ன ஓக்கனும் போல இருக்கு. உன்னோட முலை ரெண்டும் கூட அப்படித்தான் துடிக்குது, என் கையில கிடைக்காதான்னு." சிவா அவளை நோக்கி நகர்ந்தான்.

ரம்யா அவனை இன்னும் உசுப்பேத்தினாள். "அடேய், அவ முலையப் பத்திப் பேசிக்கிட்டு இருந்தா, உன் சுண்ணி இப்படி நிக்குதேடா? வாடா, அவ முலைய நெனச்சு என் முலைய அமுக்கி, என் புண்டையக் கிழி. இன்னைக்கு உனக்கு அவ முலைதான், எனக்கு அவ புண்டைதான். வாடா என் புண்டைய அவ புண்டைன்னு நெனச்சு ஓக்கவா!"

அவளின் பேச்சில் சிவாவுக்கு வெறி ஏறியது. சட்டென்று அவளை இழுத்து அணைத்து, அவள் உதடுகளைக் கவ்வினான். ரம்யாவும் உக்கிரமாக அவனை ஈர்த்து முத்தமிட்டாள். அவன் கைகள் ரம்யாவின் குண்டிகளை அழுத்திப் பிசைய, அவளோ தன் கால்களால் அவனை இறுக்கினாள். "அவள விட உன் முலைதான்டா எனக்கு பெருசு, கடிச்சு குடிக்கணும் போல இருக்கு" என்று முனங்கினான் சிவா, ரம்யாவின் சட்டையைக் கிழித்து முலைகளை வெளிக்கொண்டு வந்து சப்பத் துவங்கினான்.

"ஆஆஆ... சிவா... அவ முலைய கசக்குற மாதிரி என் முலைய கசக்கடா... அவ புண்டைய ஓக்கற மாதிரி என் புண்டைய ஓக்கடா... அவ அசிங்கமா பெருத்த முலைய நெனச்சு என் முலைய கடிடா..." என்று ரம்யா உச்சுக் கொட்டினாள்.

சிவா வெறித்தனமாக அவளின் முலைகளை மாறி மாறிச் சப்பினான். "அவ என்ன பெருசா இருந்தாலும், உன் முலைதான்டா எனக்கு இப்ப வேணும்! இந்த முலைய சப்பி, உன்னோட புண்டைய கிழிக்கணும்."

அவன் தன் ஆடையையும், ரம்யாவின் பாவாடையையும் கிழித்தெறிந்துவிட்டு, அவளின் புண்டையின் மேல் தன் சுண்ணியைத் தேய்த்தான். "அவ புண்டை எப்படி இருக்கும்னு தெரியும்ல, அந்த மாதிரி என் புண்டைய ஓக்கடா. அவ புண்டைய விட இறுக்கமா இருக்கடி என் புண்டை!" ரம்யா கதறினாள்.

"ஆமாண்டி, உன் புண்டைதான்டா எனக்கு சொர்க்கம்! கவிதா புண்டைய ஓக்கற மாதிரி உன் புண்டைய கிழிக்கிறேன்!" சிவா தன் சுண்ணியை அவளின் புண்டைக்குள் பலமாகத் திணித்தான்.

"ஆஆஆ... சிவா... மெதுவாடா... அவ புண்டைய ஓக்கற மாதிரி சத்தம் போடாம என் புண்டைய ஓக்கடா... கிழிடா என்ன!" ரம்யா உச்சத்தில் முனகினாள்.

சிவா அவளின் முலைகளைக் கசக்கிக்கொண்டே, "கவிதா முலை... ரம்யா புண்டை... ஹ்ம்ம்ம்... ரெண்டும் கலந்தா இப்படித்தான்டா இருக்கும் சொர்க்கம்..." என்று முனக, ரம்யா அவன் சுண்ணியை இறுக்கிப் பிடித்து உச்சத்தை அடைந்தாள். இருவரும் கவிதாவுடனான கற்பனையில், ஒருவரையொருவர் வெறித்தனமாக ஓத்துக்கொண்டனர்.

[Gopal Ratnam]

Excellent update

[Ammapasam]

Welcome to the new story
Good update bro
Keep rocking

[Deepika2021]

Excellent role play seductive fucking scene.
Expecting more, eagerly waiting for what will happen next..

[Arul Pragasam]

Super sago

[tamil255]

Excellent update

Thanks

[tamil255]

Welcome to the new story
Good update bro
Keep rocking

Thanks

[tamil255]

Excellent role play seductive fucking scene.
Expecting more, eagerly waiting for what will happen next..

Thanks

[tamil255]

Super sago

Thanks

[tamil255]

வீடு திரும்பிய கவிதா நைட்டிக்கு மாறினாள். வெளியே பொட்டிக் உரிமையாளராக விறைப்பாக இருக்கும் கவிதா, வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் அப்படியே மாறிவிடுவாள். இறுக்கமான சுடிதாரைக் கழற்றிவிட்டு, மெல்லிய பருத்தி (Cotton) நைட்டிக்கு மாறும்போதுதான் அவள் உடல் நிம்மதி அடையும்.

அவள் அணியும் நைட்டி சற்று மெல்லியதாக இருப்பதால், அவளது வாளிப்பான உடல்வாகு அந்தத் துணிக்குள்ளும் அச்சு அசலாகத் தெரியும். அவள் நடக்கும்போது அந்த நைட்டி அவளது கால்களுக்கிடையே சிக்கி, அவளது இடுப்பின் வளைவையும், கனமான பின்னழகையும் எடுப்பாகக் காட்டும்.

வீட்டில் ப்ரா அணியாமல் தளர்வாக இருக்கும்போது, அவளது அந்தத் திமிறும் அழகுகள் நைட்டிக்குள்ளேயே அலைபாயும். அவள் குனிந்து வேலை செய்யும்போதோ அல்லது காபி ஆற்றும்போதோ, நைட்டியின் கழுத்து வழியாகத் தெரியும் அந்த மேனிப் பொலிவு பார்ப்பவரைச் சொக்க வைக்கும்.

வெளிர் நிற நைட்டிகளில் அவளது மாநிற மேனி இன்னும் பளிச்சென்று தெரியும். நைட்டியின் கைகளுக்குள் திணறும் அவளது உருண்டையான தோள்களும், பருத்த கைகளும் அவளுக்கு ஒரு தனி கவர்ச்சியைக் கொடுக்கும்.

வீட்டில் அவள் மேக்கப் போடுவதில்லை. குளித்து முடித்து, ஈரக்கூந்தலைத் தளர்வாக முடிந்து வைத்துக்கொண்டு, நெற்றியில் ஒரு சிறிய பொட்டுடன் அவள் நைட்டியில் வரும்போது... ஒரு பூத்த செடி போலவே இருப்பாள்.

சமையலறையில் அவள் அங்குமிங்கும் நகரும்போது, அந்த நைட்டி அவளது பின்புறத்தோடு ஒட்டி உரசுவதும், அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அந்த முதிர்ச்சியான உடல் அசைந்தாடுவதும் அவளை ஒரு 'அழகிய ராட்சசி'யாகவே காட்டும்.

"அந்தத் தளர்வான நைட்டிக்குள்ளும் கவிதாவின் அழகு அடங்காமல் துள்ளும். பார்ப்பவர்களுக்கு அது ஒரு ஏகாந்தமான கவர்ச்சியாகத் தெரியும்."

அன்றிரவு நீண்ட நேரம் கண்ணாடி முன் நின்றாள். இளமை இன்னும் அவளை விட்டுப் போகவில்லை. ஆனால், அதைப் பாராட்டவோ, அனுபவிக்கவோ யாரும் இல்லை.

வீட்டில் நைட்டியில் இருக்கும்போது தளர்வாகவும், கடையில் சுடிதாரில் கச்சிதமாகவும் இருக்கும் கவிதா, பார்ப்பதற்கு ஒரு முழுமையான 'பெண்' என்ற பிம்பத்தைத் தருவாள். அவளது அங்கங்களின் திமிரும், அந்தப் பக்குவமான வயதும் அவளை ஒரு சுண்டி இழுக்கும் காந்தமாக மாற்றியிருந்தது.

கவிதா - ராகவன் தம்பதியரின் இந்தச் சூழல், பல வீடுகளில் சுவர்களுக்குள் முடங்கிக் கிடக்கும் ஒரு யதார்த்தமான வலி. இதை இன்னும் எளிமையாகச் சொல்லப்போனால் இரவில் கணவன் அருகில் இருந்தும், அவன் காட்டும் பிடிவாதமான மௌனம் அவளை ஒரு கட்டையாக உணரச் செய்கிறது. "நான் ஒருத்தி இங்கே இருக்கிறேன் என்பது அவனுக்குத் தெரியுமா?" என்ற ஏக்கம் அவளைக் கொல்கிறது.

ரம்யா சிரித்துப் பேசும் 'அந்தரங்க' விஷயங்கள் கவிதாவுக்குப் பொறாமையைத் தரவில்லை, மாறாக ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையை தருகிறது.

"எல்லோரும் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள், எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்தத் தனிமை?" என்று அவள் மனம் அலைபாய்கிறது.

ரம்யாவின் அனுபவங்களைக் கேட்கும்போது, அவளுக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆசைகள் விழித்துக் கொண்டு அவளைத் துன்புறுத்துகின்றன.

கவிதாவுக்குள் இரண்டு மனிதர்கள் சண்டை போடுகிறார்கள்:

ஒழுக்கமான கவிதா "நீ ஒரு பையனுக்கு அம்மா, இதையெல்லாம் நினைக்காதே, அடக்கிக் கொள்" என்று சொல்கிறாள்.

ஏங்கும் கவிதா  "உனக்கும் ஆசைகள் உண்டு, நீ இன்னும் இளமையாகத்தான் இருக்கிறாய், உன் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பே இல்லையா?" என்று கேட்கிறாள்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் வெளியே 'நிறைவான குடும்பம்' என்று உலகம் சொன்னாலும், நான்கு சுவற்றுக்குள் கவிதா ஒரு பசியுள்ள மனிதராக, அன்பிற்கும் தீண்டலுக்கும் ஏங்கித் தவிக்கிறாள். ராகவனின் அலட்சியம் அவளை மனரீதியாக வெகுவாகப் பாதிக்கிறது. அவளது ஆசைகளை யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல், தனக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொண்டு மெல்ல மெல்ல வாடுகிறாள்.

குளித்து முடித்துவிட்டு ஈரம் சொட்டச் சொட்ட கண்ணாடி முன் வந்து நின்ற கவிதாவுக்கு, இன்று தன் உருவத்தைப் பார்க்கவே ஒருவித ஏமாற்றமும் வலியும் கலந்த உணர்வு உண்டானது. அறைக்கதவு தாளிடப்பட்டிருந்தது, உள்ளே அவள் மட்டுமே.

கண்ணாடி அவளது 34 வயது அழகை அப்படியே பிரதிபலித்தது. இன்னும் தளராத மேனி, வாளிப்பான தோற்றம். "இன்னும் நான் அழகாகத்தான் இருக்கிறேன்... எனக்கே இது தெரிகிறது, ஆனால் அவருக்கு மட்டும் ஏன் தெரியவில்லை?" என்று அவளுக்குள் ஒரு ஏக்கம் முளைத்தது.

கைகள் தானாக அவளது தோள்களைத் தழுவிக்கொண்டன. "இந்தக் கைகள் என்னைத் தொட்டு எத்தனை காலம் ஆகிறது? ஒரு பெண்ணாக நான் செத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது கூடவா அவருக்குப் புரியவில்லை?" என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொண்டாள்.

"இந்த அழகு, இந்த இளமை எல்லாம் யாருக்காக? பீரோவில் அடுக்கி வைத்திருக்கும் பட்டுப்புடவையைப் போல, என் உடலும் மௌனமாக மட்கிப் போக வேண்டுமா?" என்ற எண்ணம் அவளை வாட்டியது.

மெல்ல தன் கூந்தலை கோதியபடி, கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். அதில் தெரிந்த தாகமும், விரக்தியும் அவளுக்கே பயத்தைத் தந்தது.

மாலையில் ரம்யா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. "என் ஹஸ்பண்ட் நேத்து நான் கட்டியிருந்த சாதாரண காட்டன் புடவையப் பார்த்துட்டு விடவே இல்லை தெரியுமா?" என்று அவள் பெருமையாகச் சொன்னபோது, கவிதாவுக்குள் எரிச்சல் உண்டானது.

"இங்கே நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு என்னை அழகாக வைத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால், அவர் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் டிவியைப் பார்க்கிறாரே தவிர, என் முகத்தைப் பார்ப்பது கூட இல்லையே!"

"யாராவது ஒரு அந்நியன் என்னைப் பார்த்துக் கண் அடித்தால் கூட, 'நான் இன்னும் இளமையாக இருக்கிறேன்' என்று சந்தோஷப்படும் நிலைக்கு என் மனம் தரம் தாழ்ந்து போகிறதே..." என்று நினைக்கும்போது அவளுக்கு அழுகை வந்தது.

தன் உடலின் மென்மையை அவளே தொட்டு உணர்ந்தபோது, அது ராகவனின் வருடலுக்காகத் துடித்தது. ஆனால், அந்த அறை முழுவதும் மௌனம் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தது. "அழகாய் இருந்து என்ன பயன்? ரசிக்க ஆள் இல்லாத அழகு, காட்டில் பூத்த மலரைப் போலத் தான்" என்று பெருமூச்சு விட்டபடி, அவசரம் அவசரமாகத் தன் ஆசைகளை ஆடைக்குள் மறைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

ரம்யா அன்று வர்ணித்த ஒவ்வொரு காட்சியையும் கவிதா தன் கணவன் ராகவனுடன் பொருத்திப் பார்க்க முயன்றாள். ஆனால்,  முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தத் தனிமையும், அலட்சியமும் தான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

"அவர் என் கழுத்தை வருடி எத்தனை வருடங்கள் ஆகிவிட்டது? என் மூச்சை அவர் கவனித்தது உண்டா?" என்று அவளுக்குள் ஒரு ஏக்கம் அலைமோதியது.

ரம்யாவின் கண்கள் மின்ன மின்னப் பேசுவதைப் பார்க்கும்போது, "எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த வரண்ட வாழ்க்கை?" என்ற கேள்வி கவிதாவை உள்ளுக்குள் அழுதது.

முத்தங்களின் ஆழத்தைப் பற்றியும், அந்த இருட்டில் அவர்கள் பகிர்ந்து கொண்ட ரகசிய மொழிகளைப் பற்றியும். ஒவ்வொரு சொல்லும் கவிதாவின் அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய வலியைத் தந்தது.

கவிதாவுக்குத் தலை சுற்றுவது போல இருந்தது. ரம்யாவின் வார்த்தைகள் அவளது அடக்கப்பட்ட ஆசைகளைத் தட்டி எழுப்பின. ஒரு கட்டத்தில், "போதும் ரம்யா, நிறுத்திக்கோ" என்று சொல்லத் தோன்றியது, ஆனால் அதே சமயம் அந்த அனுபவங்களைக் கேட்டுத் தன் கற்பனையிலாவது அதை அனுபவிக்கத் துடித்தது அவளது மனதின் முரண்பாடு.

வெளியே சிரித்துப் பேசினாலும், கவிதாவின் உள்ளம் அந்தத் தவிப்பில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த 'சுகம்' தனக்கு ஒரு கானல் நீராகவே போய்விடுமோ என்ற பயம் அவளை ஆட்கொண்டது.

ரம்யாவின் பேச்சுகள் கவிதாவின் ரத்தத்தில் ஒருவித வேட்கையை ஏற்றியிருந்தது. அன்று மாலை வீடு திரும்பியவள், ஒரு முடிவோடு செயல்படத் தொடங்கினாள். "இன்று எப்படியாவது  மௌனத்தை உடைத்துவிட வேண்டும்" என்ற வைராக்கியம் அவளுக்குள் பிறந்தது.

அவள் தன்னிடம் இருந்ததிலேயே மிக மெல்லிய, உடலோடு ஒட்டும் ஒரு கரும்பச்சை நிற ஜார்ஜெட் சேலையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அந்தச் சேலை அவளது உடல் வளைவுகளை அழகாக எடுத்துக் காட்டியது. தலையை விரித்துப் போட்டு, மெல்லிய நறுமணம் வீசும் அத்தரைத் தடவிக்கொண்டு, கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைத் தயார் செய்தாள்.

இரவு 9 மணி. ராகவன் களைப்பாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். கவிதா சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விதம், அவளது ஆடை அலங்காரம் எல்லாமே ஒரு அழைப்பாக இருந்தது.

அவன் உள்ளே வந்ததும், கவிதா எழுந்து மெல்ல அவன் அருகில் சென்றாள். சேலை முந்தானை தற்செயலாக நழுவுவது போலச் சரித்துவிட்டு, "ரொம்ப டயர்டா இருக்கீங்களா?" என்று குழைவான குரலில் கேட்டாள். அவளது கண்களில் ஒருவித போதை கலந்த எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.

அவன் சட்டையைக் கழற்றும்போது, கவிதா உதவப் போவது போல அவன் தோள்களை மென்மையாகத் தொட்டாள். அவளது விரல்கள் அவன் முதுகில் மெல்ல ஊர்ந்து சென்றன. ரம்யா சொன்ன அந்த 'ஸ்பரிசத்தை' தானும் நிகழ்த்திக் காட்டத் துடித்தாள்.

அவன் அருகே நின்று, அவனது வாசனையை நுகர்ந்தபடி, "இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு தோணலையா?" என்று மெதுவான குரலில், அவன் காதருகே சென்று கேட்டாள்.

ராகவன் ஒரு நிமிடம் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். அவளது அழகும், அந்தச் சேலையும், அந்தச் சூழலும் அவனை ஈர்க்கத் தான் செய்தது. ஆனால், அவனது மனதிற்குள் இருந்த ஏதோ ஒரு தடையோ அல்லது தீராத அலுப்போ அவனை பின்வாங்கச் செய்தது.

அவன் மெல்ல அவளது கைகளை விலக்கிவிட்டு, "சேலை நல்லா இருக்கு கவிதா. ஆனா இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல பயங்கர டென்ஷன். ஒரு தலைவலி வேற... சீக்கிரம் சாப்பிட்டுப் படுக்கலாம்னு பார்க்கிறேன்," என்று இயந்திரத்தனமாகச் சொல்லிவிட்டு குளியலறைக்குள் சென்றான்.

அவன் போன திசையையே பார்த்துக் கொண்டு கவிதா அப்படியே நின்றாள்.

தான் இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வந்தும், அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லையே என்ற அவமானம் அவளைச் சுட்டது.

அந்த மெல்லிய சேலையும், அவள் செய்த அலங்காரமும் இப்போது அவளுக்குப் பாரமாகத் தெரிந்தது. "யாரோ ஒருத்திக்குக் கிடைக்கும் அந்தச் சாதாரணத் தீண்டல் கூட எனக்குக் கிடைக்காதா?" என்று நினைத்தபோது அவளுக்கு அழுகை முட்டியது.

கண்ணாடியில் மீண்டும் ஒருமுறை தன் உருவத்தைப் பார்த்தாள். ரசிக்கப்படாத அந்த அழகின் மீது அவளுக்கே வெறுப்பு வந்தது. அந்தத் தாம்பத்யத் தூண்டல், ஒரு தோல்வியுற்ற முயற்சியாக முடிந்து, அவளை இன்னும் ஆழமான விரக்திக்குத் தள்ளியது. அன்று இரவும் அவளுக்குத் தனிமை மட்டுமே துணையாக இருந்தது.

அவள் நினைத்திருந்தால் அவனிடம் சண்டையிட்டிருக்கலாம் அல்லது அழுது தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால், கவிதா மௌனமாகத் தலையணையை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த மௌனத்தில் அவளது ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், சொல்லப்படாத ரகசியங்களும் புதைந்து கிடந்தன. தன் உணர்வுகளை யாரிடமும் பகிர முடியாமல், தன் கணவனிடமே அந்நியப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணின் நிசப்தமான போராட்டம் அது.

அன்று இரவு, ராகவன் படுக்கையில் அமர்ந்து ஏதோ கோப்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கவிதா மெல்ல அவன் அருகில் சென்றாள். ஜார்ஜெட் சேலை அவளது உடலில் ஒட்டி உறவாடிக்கொண்டிருந்தது.

கவிதா வேண்டுமென்றே அவன் தோளோடு தோள் உரசும்படி அமர்ந்தாள். அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அவன் நாசியைத் துளைத்தது.

அவன் கையில் இருந்த பேப்பரை மெதுவாகப் பிடுங்கி ஓரமாக வைத்தாள். "இன்னைக்கு ஒரு நாள் இந்த வேலையை விடக்கூடாதா?" என்று கேட்டபடியே, தன் மென்மையான விரல்களால் அவன் கழுத்துப் பகுதியில் வருடினாள்.

மௌனமான அழைப்பு: அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில், "என்னைத் தொடு... கவனி... பாராட்டு..." என்ற ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்திருந்தன. அவனது சட்டையின் பொத்தானை மெல்லத் தடவியபடி, அவன் நெஞ்சில் தலை சாய்த்தாள்.

அவள் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. "இப்போதாவது அவன் என்னைக் கட்டிப்பிடிக்க மாட்டானா? என் இடுப்பை வளைத்துத் தூக்க மாட்டானா?" என்று அவளது ஒவ்வொரு நரம்பும் ஏங்கியது. ரம்யா சொன்ன அந்த 'முத்தத்தின் ஆழத்தை' இன்று தானும் உணர வேண்டும் எனத் துடித்தாள்.

ஆனால் ராகவன், "கவிதா... தூக்கம் வருது, காலையில சீக்கிரம் கிளம்பணும்" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளை மெல்ல விலக்கிவிட்டு படுத்துக்கொண்டான்.

அந்த ஒரு நொடியில் கவிதா உடைந்து போனாள்.

படுக்கையின் மறுபுறம் அவள் திரும்பிக் கொண்டபோது, அவளது கண்கள் குளமாகின. "இந்த உடம்புக்கு உயிர் இருக்குன்னு அவனுக்கு எப்போ புரியும்?" என்று நினைத்தபடி, இருட்டில் தன் கைகளாலேயே தன்னை அணைத்துக் கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள்.

ஆசைகள் அணையாத நெருப்பாக அவளுக்குள் எரிந்து கொண்டிருக்க, ஒன்றுமே அறியாதது போல உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். இது வெறும் உடல்களின் விலகல் அல்ல, இரண்டு மனங்களுக்கு இடையிலான ஒரு பெரிய இடைவெளி.

அவள் நினைத்திருந்தால் அவனிடம் சண்டையிட்டிருக்கலாம் அல்லது அழுது தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால், கவிதா மௌனமாகத் தலையணையை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த மௌனத்தில் அவளது ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், சொல்லப்படாத ரகசியங்களும் புதைந்து கிடந்தன. தன் உணர்வுகளை யாரிடமும் பகிர முடியாமல், தன் கணவனிடமே அந்நியப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணின் நிசப்தமான போராட்டம் அது

மற்றவர்கள் அனுபவிக்கும் அந்தச் சாதாரன சுகம் தனக்கு மட்டும் எட்டாக்கனியாக இருப்பதை நினைக்கும்போது, கவிதாவுக்கு ஏமாற்றமும் ஆத்திரமும் சேர்ந்தே வந்தது.

தோழிகள் சந்திப்பில் ரம்யா சொன்ன கதைகளும், தன் கணவன் ராகவனின் தொடர்ச்சியான புறக்கணிப்பும் கவிதாவின் மனதை ஒரு விபரீதமான திசையில் திருப்பியது. "தன்னை ரசிக்க ஒரு ஆண் இல்லையே" என்ற ஏக்கம், அவளை அறியாமலேயே ஒரு ஆபத்தான எல்லைக்கு அழைத்துச் செல்லுமா? மௌனத்தை உடைத்துவிட வேண்டும்" என்ற வைராக்கியம் அவளுக்குள் பிறந்தது.

அவள் தன்னிடம் இருந்ததிலேயே மிக மெல்லிய, உடலோடு ஒட்டும் ஒரு கரும்பச்சை நிற ஜார்ஜெட் சேலையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அந்தச் சேலை அவளது உடல் வளைவுகளை அழகாக எடுத்துக் காட்டியது. தலையை விரித்துப் போட்டு, மெல்லிய நறுமணம் வீசும் அத்தரைத் தடவிக்கொண்டு, கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைத் தயார் செய்தாள்.

இரவு 9 மணி. ராகவன் களைப்பாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். கவிதா சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விதம், அவளது ஆடை அலங்காரம் எல்லாமே ஒரு அழைப்பாக இருந்தது.

அவன் உள்ளே வந்ததும், கவிதா எழுந்து மெல்ல அவன் அருகில் சென்றாள். சேலை முந்தானை தற்செயலாக நழுவுவது போலச் சரித்துவிட்டு, "ரொம்ப டயர்டா இருக்கீங்களா?" என்று குழைவான குரலில் கேட்டாள். அவளது கண்களில் ஒருவித போதை கலந்த எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.

அவன் சட்டையைக் கழற்றும்போது, கவிதா உதவப் போவது போல அவன் தோள்களை மென்மையாகத் தொட்டாள். அவளது விரல்கள் அவன் முதுகில் மெல்ல ஊர்ந்து சென்றன. ரம்யா சொன்ன அந்த 'ஸ்பரிசத்தை' தானும் நிகழ்த்திக் காட்டத் துடித்தாள்.

அவன் அருகே நின்று, அவனது வாசனையை நுகர்ந்தபடி, "இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு தோணலையா?" என்று மெதுவான குரலில், அவன் காதருகே சென்று கேட்டாள்.

ராகவன் ஒரு நிமிடம் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். அவளது அழகும், அந்தச் சேலையும், அந்தச் சூழலும் அவனை ஈர்க்கத் தான் செய்தது. ஆனால், அவனது மனதிற்குள் இருந்த ஏதோ ஒரு தடையோ அல்லது தீராத அலுப்போ அவனை பின்வாங்கச் செய்தது.

அவன் மெல்ல அவளது கைகளை விலக்கிவிட்டு, "சேலை நல்லா இருக்கு கவிதா. ஆனா இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல பயங்கர டென்ஷன். ஒரு தலைவலி வேற... சீக்கிரம் சாப்பிட்டுப் படுக்கலாம்னு பார்க்கிறேன்," என்று இயந்திரத்தனமாகச் சொல்லிவிட்டு குளியலறைக்குள் சென்றான்.

அவன் போன திசையையே பார்த்துக் கொண்டு கவிதா அப்படியே நின்றாள்.

தான் இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வந்தும், அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லையே என்ற அவமானம் அவளைச் சுட்டது.

அந்த மெல்லிய சேலையும், அவள் செய்த அலங்காரமும் இப்போது அவளுக்குப் பாரமாகத் தெரிந்தது. "யாரோ ஒருத்திக்குக் கிடைக்கும் அந்தச் சாதாரணத் தீண்டல் கூட எனக்குக் கிடைக்காதா?" என்று நினைத்தபோது அவளுக்கு அழுகை முட்டியது.

கண்ணாடியில் மீண்டும் ஒருமுறை தன் உருவத்தைப் பார்த்தாள். ரசிக்கப்படாத அந்த அழகின் மீது அவளுக்கே வெறுப்பு வந்தது. அந்தத் தாம்பத்யத் தூண்டல், ஒரு தோல்வியுற்ற முயற்சியாக முடிந்து, அவளை இன்னும் ஆழமான விரக்திக்குத் தள்ளியது. அன்று இரவும் அவளுக்குத் தனிமை மட்டுமே துணையாக இருந்தது.

அவள் நினைத்திருந்தால் அவனிடம் சண்டையிட்டிருக்கலாம் அல்லது அழுது தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால், கவிதா மௌனமாகத் தலையணையை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த மௌனத்தில் அவளது ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், சொல்லப்படாத ரகசியங்களும் புதைந்து கிடந்தன. தன் உணர்வுகளை யாரிடமும் பகிர முடியாமல், தன் கணவனிடமே அந்நியப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணின் நிசப்தமான போராட்டம் அது.

அன்று இரவு, ராகவன் படுக்கையில் அமர்ந்து ஏதோ கோப்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கவிதா மெல்ல அவன் அருகில் சென்றாள். ஜார்ஜெட் சேலை அவளது உடலில் ஒட்டி உறவாடிக்கொண்டிருந்தது.

கவிதா வேண்டுமென்றே அவன் தோளோடு தோள் உரசும்படி அமர்ந்தாள். அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அவன் நாசியைத் துளைத்தது.

அவன் கையில் இருந்த பேப்பரை மெதுவாகப் பிடுங்கி ஓரமாக வைத்தாள். "இன்னைக்கு ஒரு நாள் இந்த வேலையை விடக்கூடாதா?" என்று கேட்டபடியே, தன் மென்மையான விரல்களால் அவன் கழுத்துப் பகுதியில் வருடினாள்.

மௌனமான அழைப்பு: அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில், "என்னைத் தொடு... கவனி... பாராட்டு..." என்ற ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்திருந்தன. அவனது சட்டையின் பொத்தானை மெல்லத் தடவியபடி, அவன் நெஞ்சில் தலை சாய்த்தாள்.

அவள் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. "இப்போதாவது அவன் என்னைக் கட்டிப்பிடிக்க மாட்டானா? என் இடுப்பை வளைத்துத் தூக்க மாட்டானா?" என்று அவளது ஒவ்வொரு நரம்பும் ஏங்கியது. ரம்யா சொன்ன அந்த 'முத்தத்தின் ஆழத்தை' இன்று தானும் உணர வேண்டும் எனத் துடித்தாள்.

ஆனால் ராகவன், "கவிதா... தூக்கம் வருது, காலையில சீக்கிரம் கிளம்பணும்" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளை மெல்ல விலக்கிவிட்டு படுத்துக்கொண்டான்.

அந்த ஒரு நொடியில் கவிதா உடைந்து போனாள்.

படுக்கையின் மறுபுறம் அவள் திரும்பிக் கொண்டபோது, அவளது கண்கள் குளமாகின. "இந்த உடம்புக்கு உயிர் இருக்குன்னு அவனுக்கு எப்போ புரியும்?" என்று நினைத்தபடி, இருட்டில் தன் கைகளாலேயே தன்னை அணைத்துக் கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள்.

ஆசைகள் அணையாத நெருப்பாக அவளுக்குள் எரிந்து கொண்டிருக்க, கணேஷோ ஒன்றுமே அறியாதது போல உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். இது வெறும் உடல்களின் விலகல் அல்ல, இரண்டு மனங்களுக்கு இடையிலான ஒரு பெரிய இடைவெளி.

அவள் நினைத்திருந்தால் அவனிடம் சண்டையிட்டிருக்கலாம் அல்லது அழுது தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால், கவிதா மௌனமாகத் தலையணையை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த மௌனத்தில் அவளது ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், சொல்லப்படாத ரகசியங்களும் புதைந்து கிடந்தன. தன் உணர்வுகளை யாரிடமும் பகிர முடியாமல், தன் கணவனிடமே அந்நியப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணின் நிசப்தமான போராட்டம் அது

மற்றவர்கள் அனுபவிக்கும் அந்தச் சாதாரன சுகம் தனக்கு மட்டும் எட்டாக்கனியாக இருப்பதை நினைக்கும்போது, கவிதாவுக்கு ஏமாற்றமும் ஆத்திரமும் சேர்ந்தே வந்தது.

தோழிகள் சந்திப்பில் ரம்யா சொன்ன கதைகளும், தன் கணவன் ராகவனின் தொடர்ச்சியான புறக்கணிப்பும் கவிதாவின் மனதை ஒரு விபரீதமான திசையில் திருப்பியது. "தன்னை ரசிக்க ஒரு ஆண் இல்லையே" என்ற ஏக்கம், அவளை அறியாமலேயே ஒரு ஆபத்தான எல்லைக்கு அழைத்துச் செல்லுமா?