[Mehtab_]

Account: ஹாய், நீங்க திருமணமானவங்களா?
Mom: ஆமா, நீங்க யாரு?
Account: நான் ஒரு சாதாரண பையன்.
Mom: ஓ... அப்போ என்ன வேணும்? பாருங்க, எனக்கு மெசேஜ் பண்ணாதீங்க. நான் அப்படிப்பட்ட பெண் இல்லை.
Account: நானும் அப்படிப்பட்ட பையன் இல்லை. நான் வெறும் நட்பா இருக்கணும்னு தான்.
Mom: சரி, ஆனா அசிங்கமா எதாவது பேசினா நான் பதில் சொல்ல மாட்டேன்.
Account: சரி. உங்க பேர் என்ன?
Mom: பந்தனா சென். உங்க பேர்?
Account: என்னை ராஜேஷ் கூப்பிடுங்க.
Mom: சரி.
Account: உங்க குடும்பத்துல யார் யார் இருக்காங்க?
Mom: நான், என் மகன், என் கணவர்.
Account: நீங்க திருமணமான அம்மா, ஆனா நீங்க அப்படி தெரியவே இல்லை.
Mom: ஏன்?
Account: உங்க உடம்பைப் பார்த்தா, அந்த ஸ்லீவ்லெஸ் ப்ளவுஸ்ல கிளீவேஜ் தெரியுது... ரொம்ப இளமையா தெரியுது.
Mom: இல்ல, நான் ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா.
Account: அப்போ நீங்க எக்ஸ்பீரியன்ஸ்ட் ஆயிருப்பீங்க.
Mom: என்ன அர்த்தம்?
Account: அர்த்தம்... திருமணத்துக்குப் பிறகு இந்த விஷயங்கள் எப்படி இருக்கும்னு தெரியும்.
Mom: அசிங்கமா பேசாதீங்க.
Account: சாரி, வெறும் சொல்லல்.
Mom: அப்படி எல்லாம் இல்ல... திருமணத்துக்குப் பிறகு எல்லாம் நார்மலா நடக்கும்.
Account: இல்ல, அப்படி இல்ல. பெரிய அசை இருக்கிறவங்களுக்கு தான் அதிக அட்டென்ஷன்.
Mom: ஆமா, அப்போ நான் அப்படி இல்ல.




Account: உங்க பின்பக்கம் பார்த்தா அசை சின்னதா தெரியலையே. நீங்க எக்ஸ்பீரியன்ஸ்ட் இல்லைன்னு எப்படி நம்புறது?
Mom: சரி, பார்க்க வேண்டாம்.
Account: அப்போ நீங்க தான் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்ட்னு நினைச்சுக்கறேன்.
Mom: இல்ல, கொஞ்சம் இருங்க...
(மம்மி ஒரு பழைய போட்டோ அனுப்பினாங்க — பின்பக்கம் திரும்பி நின்னு இருந்தாங்க)
Mom: பாருங்க, அவ்வளவு பெருசா இல்ல...
Account: வாவ், என்ன ஹாட் அசை!
Mom: பிக்சரை டிலீட் பண்ணுங்க. வாயை மூடுங்க. நான் காட்டினேன், நான் அப்படிப்பட்டவ இல்ல.
Account: உங்க கணவர் முட்டாள்.
Mom: ஏன்?
Account: மைண்ட் இல்லைன்னா சொல்றேன்.
Mom: சொல்லுங்க.
Account: இப்படிப்பட்ட அழகான அசை இருந்தா யாரு விட்டுடுவாங்க... நான் அவரா இருந்தா, என் தடித்த குழாயால் உங்க புண்டையும் குண்டியையும் ஓத்து, உங்களை ஸ்க்வர்ட் பண்ணி விடுவேன்.
Mom: இய்யோ இய்யோ... வாயை மூடுங்க...
Account: நீங்க தான் பேச சொன்னீங்க.
Mom: சரி, இப்போ அமைதியா இருங்க.
(மம்மி ஒரு விசித்திரமான கேள்வி கேட்டாங்க)
Mom: தடித்த குழாய் என்றால் என்ன அர்த்தம்?
Account: (அவன் தன் பெரிய உறுப்பின் படத்தை அனுப்பினான் — தடிமனான, பெரிய தலையுடன்)
மம்மி சில நிமிடங்கள் அதைப் பார்த்துக்கிட்டு...
Mom: எடுத்துடுங்க. இய்யோ, என்ன அனுப்பினீங்க?
Account: எப்படி எடுக்குறதுன்னு தெரியல... இருக்கட்டும்.
Mom: இனி இப்படி அனுப்பாதீங்க. இய்யோ.
Account: என்னோடது ரொம்ப சின்னதா இருந்துச்சா?
Mom: ரொம்ப பெருசா இருந்துச்சு... ஆனா ஏன் அனுப்பினீங்க?
Account: நீங்க தான் தெரிஞ்சுக்கணும்னு சொன்னீங்க.
Mom: சரி சரி.
Mom: எல்லா பையன்களுக்கும் இப்படி இருக்குமா?
Account: சிலருக்கு இன்னும் பெருசா இருக்கும்.
Mom: உண்மையா...
Account: சிலது ரொம்ப தடிமனா, நீளமா இருக்கும்.
Mom: வேற என்ன...
Account: கேட்பீங்களா?
Mom: சொல்லுங்க.
Account: ரொம்ப பெரிய, தடித்த குழாய் ஒரு பெண்ணை சரியா ஓப்பதற்காகவே பண்ணப்பட்டது. நீளம், தடிமன், பெரிய தலை... அது உள்ள போனா உங்க புண்டை நிச்சயம் ஸ்க்வர்ட் ஆகும்... மறுபடியும் மறுபடியும் வேணும்னு தோணும்.
Mom: போதும் போதும், நிறுத்துங்க.
Account: என்ன ஆச்சு? அமைதியா போயிட்டீங்க.
Mom: இல்ல... ஒண்ணுமில்ல.
Account: உண்மையைச் சொல்லுங்க...
Mom: ரோட்டுல சில சமயம் ஒரு ஆள் என்னை ஃபாலோ பண்றான்...
Account: ஓ, அப்போ அவனுக்கு உங்களை ஓக்கணும்னு தான். அவன் குழாயைப் பார்த்தீங்களா?
Mom: இல்ல...
Account: ஒருநாள் பாருங்க, பைத்தியமாயிடுவீங்க.
Mom: எனக்கு பார்க்க வேண்டாம்.
Account: (ஒரு பெண்ணுக்குள் பெரிய குழாய் நுழைந்திருக்கும் செக்ஸ் படத்தை அனுப்பினான்) இப்படி ஓப்பான் பாருங்க.
Mom: ஓ...
Account: உங்களைத் தூக்கி, குழாயை உள்ள தள்ளி, தூக்கிக்கிட்டே கடுமையா ஓப்பான். சரி, உங்க புண்டை பிங்க் கலரா இல்ல тем்னா? முடி இருக்கா?
Mom: சொல்ல மாட்டேன்.
Account: சொல்லுங்க நா...
Mom: மேல் பகுதி டார்க், உள்ள பிங்க்... ஆமா, முடி இருக்கு...
Account: இதான் ஆண்கள் ஓக்க விரும்புற புண்டை.
Mom: ஓக்க...
Account: வெறும் ஓக்குறது மட்டுமில்ல, நக்குவாங்க, உங்களை சப்ப வைப்பாங்க.
Mom: இய்யோ, ரொம்ப அசிங்கம்.
(Account ஊம்பல் மற்றும் புண்டை நக்கும் படங்களை அனுப்பினான்)
Account: இப்படி.
(நான் மம்மி ரூமுக்கு போனேன். அவங்க நைட்டியை தூக்கி, பேண்டியின் மேல புண்டையை தேய்ச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க.)
Account: பந்தனா ஜி...
Mom: ஆமா...
Account: இப்படி ஓக்கப்பட வேணும்னு ஆசையா?
Mom: இல்ல...
Account: ஏன் இல்ல...
Mom: நான் திருமணமான பெண்...
Account: அது என்ன? ஒரு தடித்த குழாய் உங்க புண்டைக்குள் போனா... சுகத்துல பைத்தியமாயிடுவீங்க.
Mom: ஹ்ம்ம்.
பிறகு மம்மி “குட் நைட்” சொல்லி டிஸ்கனெக்ட் ஆனாங்க.



கதையின் இரண்டாம் பாகம் அடுத்து வருகிறது

[Mehtab_]

மம்மி: குட்மார்னிங்... ராஜேஷ்?
ராஜேஷ்: குட்மார்னிங் பந்தனா ஜி ?
மம்மி: என் நம்பர் உனக்கு எப்படி கிடைத்தது? யார் கொடுத்தது?
ராஜேஷ்: ஹா ஹா, ஏன்? யாராவது தெரிஞ்சிடுவாங்கனு பயமா?
மம்மி: இல்ல... வெறும் கேட்டேன். சொல்லு நா.
ராஜேஷ்: ஒரு காமன் ஃப்ரெண்ட் கொடுத்தார். உனக்கு ஏதோ ஹெல்ப் தேவைப்படும்னு சொன்னார். டோன்ட் வொர்ரி, யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன்.
மம்மி: ஹ்ம்ம்... ஓகே. என் ஹஸ்பண்டுக்கு இந்த சாட் பத்தி தெரியாது.
ராஜேஷ்: ஆஃப் கோர்ஸ். இது நம்ம ரகசியம். உன் ஹஸ்பண்ட் எப்படி இருக்கார்?





மம்மி: அவர் ஓகே. ஆபீஸ் போயிட்டார்.
ராஜேஷ்: ரோட்டுல உன்னை ஃபாலோ பண்ற அந்த ஆளு? இன்னும் அப்படியேதானா?
மம்மி: சில சமயம்... நேத்து கூட பார்த்தேன்.
ராஜேஷ்: பார்த்தியா, நான் சொன்னேன். அவன் உன்னை நிச்சயம் ஆசைப்படுறான். ஏதாவது கவனிச்சியா?
மம்மி: இல்ல... நான் வேகமா நடந்துடுவேன்.
ராஜேஷ்: ஹா ஹா, அப்பாவி பந்தனா. எப்படியோ, நேத்து நாம சாட் பண்ணின பிறகு உன் நைட் எப்படி இருந்தது? நல்லா தூங்கினியா?
மம்மி: அவ்வளவா இல்ல... மனசு அமைதியா இல்ல.
ராஜேஷ்: நான் அனுப்பின பிக்சர்ஸ் காரணமா? ?
மம்மி: அய்யோ... ஆமா. எதுக்கு அவ்வளவு அனுப்பின? சுலபமா டிலீட் பண்ணவே முடியல.
ராஜேஷ்: நேத்து நீ நீண்ட நேரம் பார்த்துட்டு இருந்த. உண்மையா சொல்லு.
மம்மி: ஷாக் ஆயிட்டேன்... அது ரொம்ப பெருசா இருந்தது. இதுவரை அப்படி எதுவும் பார்த்ததே இல்ல.
ராஜேஷ்: ரியலி? உன் ஹஸ்பண்ட் உனக்கு சரியா காட்டினதே இல்லையா?
மம்மி: அவர் அப்படி இல்ல... பெரும்பாலும் இருட்டுலதான் பண்ணுவோம்.
ராஜேஷ்: பாவம். சொல்லு, என் தடிமலானது + பெரிய தலையோட இருக்குறத பார்த்தப்ப உனக்கு என்ன தோணுச்சு?
மம்மி: ராஜேஷ்... நீ மறுபடியும் ஆரம்பிக்கிற.
ராஜேஷ்: வெறும் கேக்குறேன் மா. ஃபிராங்கா சொல்லு. கொஞ்சம் ஈரமாகிடுச்சா?
மம்மி: ஹ்ம்ம்... கொஞ்சம். விசித்திரமா இருந்தது. தப்பு மாதிரி தோணுச்சு ஆனா...
ராஜேஷ்: ஆனா உன் உடம்பு ரசிச்சுதா? இது நார்மல் தான். பெரிய சுண்டுகள் பெண்களுக்கு அப்படித்தான் எஃபெக்ட் கொடுக்கும்.
மம்மி: உண்மையா? எல்லா பெண்களும் பெரியதைத்தான் இஷ்டப்படுவாங்களா?
ராஜேஷ்: பெரும்பாலும் ஆமா. சின்னது வேகமா முடிக்க சரி, ஆனா ஒரு ரியல் தடிமலான, நீளமான பைப் உள்ளே எல்லா சரியான இடத்தையும் தொடும். அவளை நடுங்க வச்சு ஸ்க்விர்ட் பண்ணும்.
மம்மி: அய்யோ... "பைப்"னு அந்த வார்த்தையை வேண்டாம். ரொம்ப அசிங்கமா இருக்கு.
ராஜேஷ்: ஹா ஹா, ஓகே. அப்போ "காக்"னு சொல்லு. என் காக் தடிமலா, கனமா இருக்கு. அது அவங்களை ஸ்ட்ரெச் பண்ணும்போது பெண்கள் பைத்தியமாகிடுவாங்க.
மம்மி: நீ என்னை கெடுக்கிற ராஜேஷ்... நான் இதுக்கு முன்னாடி இப்படி இல்லையே.
ராஜேஷ்: நான் உனக்கு உண்மையை மட்டும் காட்டுறேன். நேத்து நீ சொன்ன – மேல்பகுதி கருப்பு, உள்ளே பிங்க், கொஞ்சம் முடி. உன் ஹஸ்பண்ட் சில சமயம் நாக்கால் அதை நக்குவாரா?
மம்மி: இல்ல... ஒருநாளும் இல்ல. அவருக்கு அது பிடிக்காது.
ராஜேஷ்: முட்டாள். ஒரு ரியல் மேன் உன் கால்களுக்கு நடுவுல முகத்தை புதைச்சு, உன் பிங்க் புஸ்ஸியை நக்கி, நீ அவன் நாக்குல கம்ம வரும்வரை சாப்பிடுவான்.
மம்மி: ராஜேஷ்!! ரொம்ப அதிகம்...
ராஜேஷ்: சாரி, ஆனா உண்மை. நேர்மையா சொல்லு, நேத்து என் டிக் பிக் பார்த்தப்ப உன்னை நீயே தொட்டியா?
மம்மி: ...ஆமா, கொஞ்சம். நைட்டியின் மேல வச்சு.
ராஜேஷ்: நல்ல பொண்ணு. மறுபடியும் பாக்கணுமா? காலையில இன்னும் ஹார்ட்டா இருக்கு.
(ராஜேஷ் புது டிக் பிக் அனுப்புகிறான் – ரொம்ப தடிமலான, நரம்பு தெரியுற, பெரிய வீங்கிய தலை)
மம்மி: அய்யோ... சீக்கிரம் எடுத்துடு. ரொம்ப பெருசா... எப்படி இப்படி நிக்குது?
ராஜேஷ்: உன்னைப் பத்தி நினைச்சதால. பாரு எவ்வளவு தடிமலா இருக்கு? சராசரி இந்திய ஹஸ்பண்டுக்கு 4-5 இன்ச் இருக்கும். என்னோடது கிட்டத்தட்ட 8 இன்ச், ரொம்ப கிர்த்தியா இருக்கு.
மம்மி: ரியலி? என் ஹஸ்பண்ட் ஒடு... இதைவிட சின்னது. மெல்லியதும் கூட.
ராஜேஷ்: எவ்வளவு சின்னது? சொல்லு. வெட்கப்படாதே.




மம்மி: ஒருவேளை 4.5 இன்ச்... தடிமலும் இல்ல. ரொம்ப வேகமா முடிஞ்சிடும்.
ராஜேஷ்: ஹா ஹா, டைபிக்கல். அதான் என் பிக்-ஐ நீ நீண்ட நேரம் பார்த்த. பெரிய சுண்டுகள் நீண்ட நேரம் ஹார்ட்டா இருக்கும், ஆழமா தாக்கும். பெண்கள் அந்த உணர்வை நாட்கள் கழிச்சும் ஞாபகம் வச்சிருப்பாங்க.
மம்மி: நீ ரொம்ப பெருமை பேசுற. உண்மையிலேயே அவ்வளவு நல்லதா?
ராஜேஷ்: ஆமா. ஒரு பெண் ஒரு தடிமலான காக்கை ஒரு தடவை அனுபவிச்சா, சின்னது ஒண்ணும் இல்லாம போயிடும். அவளுக்கு ஸ்ட்ரெச், நிறைவு தேவைப்படும்.
மம்மி: அப்போ ஏன் பெரும்பாலான பெண்கள் நார்மல் ஆளுங்களையே கல்யாணம் பண்ணிக்கிறாங்க?
ராஜேஷ்: ஏன்னா அவங்களுக்கு நல்லது என்னனு தெரியாது, ஒரு ரியல் ஒண்ணை அனுபவிக்கிற வரைக்கும். நீ இப்போ மாதிரி.
மம்மி: நீ ரொம்ப கெட்டவன்... என்னை இப்படி எல்லாம் யோசிக்க வைக்கிற.
ராஜேஷ்: உன் செக்ஸ் லைஃப் பத்தி சொல்லு. நீயும் உன் ஹஸ்பண்டும் எந்த எந்த போசிஷன்ல பண்ணுவீங்க?
மம்மி: பெரும்பாலும் மிஷனரி. சில சமயம் நான் மேல ஏறுவேன். அவ்வளவுதான்.
ராஜேஷ்: போர். டாக்கி இல்லையா? பின்னாடியில இருந்து உன் அழகான குண்டியை பார்த்துட்டு?
மம்மி: இல்ல... அது டீசன்ட் இல்லைனு சொல்வார்.
ராஜேஷ்: முட்டாள் ஹஸ்பண்ட். நான் உன்னை பெட்ல வச்சிருந்தா, முதல்ல வயிறு படுத்த வச்சு, உன் குண்டியை தூக்கி, பின்னாடியில இருந்து ஆழமா உள்ளே நுழைப்பேன். உன் இடுப்பை பிடிச்சு ஹார்ட்டா தள்ளுவேன். உன் பெரிய குண்டி ஒவ்வொரு தள்ளலுக்கும் நல்லா ஆடும்.
மம்மி: ராஜேஷ்... என் நெஞ்சு இப்போ வேகமா அடிக்குது.
ராஜேஷ்: நல்லது. உன் ஹஸ்பண்ட் எவ்வளவு நேரம் நீடிப்பார்? 5 நிமிஷமா? 10-ஆ?
மம்மி: மெக்ஸிமம் 7-8 நிமிஷம். அப்புறம் தூங்கிடுவார்.
ராஜேஷ்: பாவம். ரியல் செக்ஸ் குறைஞ்சது 20-30 நிமிஷம் இருக்கணும். ஃபோர் ப்ளே, டீஸ் பண்ணி, அப்புறம் ஹார்ட்டா ஓத்து இருவரும் களைச்சுப் போற வரை. என் தடிமலான காக்கால நான் சுலபமா 40 நிமிஷம் போகலாம்.
மம்மி: 40 நிமிஷமா?! எப்படி? வலிக்காதா?
ராஜேஷ்: முதல்ல கொஞ்சம் வலி, அப்புறம் இன்பம் மட்டும்தான். உன் புஸ்ஸி அட்ஜஸ்ட் ஆகி ரசிக்க ஆரம்பிக்கும். நான் நிறுத்தாதேனு நீ கெஞ்சுவ.
மம்மி: நீ பல மேரிட் பெண்களோட பண்ணியிருக்க மாதிரி பேசுற.
ராஜேஷ்: கொஞ்சம் பேர். எல்லோரும் ஒரே மாதிரிதான் சொன்னாங்க – பெரிய சுண்டை ருசி பார்த்த பிறகு, ஹஸ்பண்ட் பெட்ல பயனில்லாத மாதிரி தெரியும்.
மம்மி: ஹா ஹா... உன் சுண்டு இவ்வளவு பெருசா, நீ இவ்வளவு நட்டியா இருக்கிறத தெரிஞ்சா எந்த பெண்ணும் உன்னை கல்யாணம் பண்ண மாட்டா. பயந்துடுவாங்க.
ராஜேஷ்: முதல்ல பயம், பிறகு அடிமையாகிடுவாங்க. பல மனைவிகள் கல்யாணம் ஆன பிறகும் எனக்கு சீக்ரெட்டா மெசேஜ் பண்றாங்க. ஏன் தெரியுமா? ஏன்னா அவங்க ஹஸ்பண்ட் சரியா திருப்தி கொடுக்க முடியாது.
மம்மி: நீ ரொம்ப கான்ஃபிடென்ட்டா இருக்க.
ராஜேஷ்: ஏன்னா என்னிடம் இருக்கிறது எனக்கு தெரியும். உன் புஸ்ஸி பத்தி இன்னும் சொல்லு. நீ எக்சைட் ஆனா ரொம்ப ஈரமாகுமா?
மம்மி: சில சமயம்... நேத்து ராத்திரி உன் பிக் பார்த்த பிறகு மாதிரி.
ராஜேஷ்: நல்லது. முடி ட்ரிம் பண்ணியிருக்கா இல்லை ஃபுல்லா?
மம்மி: கொஞ்சம் ட்ரிம் பண்ணியிருக்கு. முழுசா ஷேவ் பண்ணல.
ராஜேஷ்: பெர்ஃபெக்ட். நேச்சுரலா இருக்கிறது எனக்கு பிடிக்கும். நீ இப்போ என் பெட்ல இருந்தா, உன் கால்களை விரிச்சு, உள்ளே இருக்குற பிங்க் பகுதியை மெதுவா நக்குவேன், உன் கிளிட்டை சப்பி நீ சத்தமா முனகும் வரைக்கும், அப்புறம் என் தடிமலான காக்கை இன்ச் இன்ச்சா உள்ளே தள்ளுவேன்.
மம்மி: அய்யோ... போதும் ராஜேஷ். எனக்கு ரொம்ப ஹாட்டா இருக்கு.
ராஜேஷ்: அதுதான் பாயிண்ட். உன் ஹஸ்பண்டுக்கு உன்னை இப்படி உணர வைக்க தெரியாது இல்லையா?
மம்மி: அவர் சிம்பிள்... உன்னை மாதிரி இல்ல.
ராஜேஷ்: எக்ஸாக்ட்லி. சிம்பிள் ஆளுங்க சிம்பிள் செக்ஸ் தான் கொடுப்பாங்க. பெண்களுக்கு சில சமயம் சரியா, ஹார்ட்டா, ஆழமா, ஆர்வத்தோட ஓக்கணும்.
மம்மி: நீ ஒரு மேரிட் அம்மாவை கெடுக்கிற... கில்டியா இருக்கு ஆனா படிக்காம இருக்க முடியல.
ராஜேஷ்: கில்ட்தான் இன்னும் ஹாட்டா இருக்கும். இன்னிக்கு ராத்திரி உன் ஹஸ்பண்ட் தூங்கின பிறகு, என் தடிமலான காக் உன்னை ஸ்ட்ரெச் பண்றதை யோசி. இன்னும் விவரமா சொல்லட்டுமா?
மம்மி: வேண்டாம்... ஒருவேளை பிறகு.
ராஜேஷ்: ஓகே. பை த வே, உன் ஹஸ்பண்ட்கிட்ட உனக்கு ரியல் ஆர்கஸம் வந்ததுண்டா? உடம்பு நடுங்குற மாதிரி?
மம்மி: அரிதா... பெரும்பாலும் நடிப்பேன்.
ராஜேஷ்: பார்த்தியா? இது வருத்தமா இருக்கு. என்கூட நீ நடிக்க வேண்டிய அவசியமே இருக்காது. உன் புஸ்ஸி என் காக்கை இறுக்கி பிடிச்சு, நீ பல தடவை கம்ம வருவ.
மம்மி: ராஜேஷ்... நீ இம்பாசிபிள்.
மம்மி: பை த வே, உன் காக் ரொம்ப தடிமலானதுதானா? போட்டோவுல பயமா இருந்தது.
ராஜேஷ்: ஆமா. பெண்கள் முதல்ல பாட்டில் மாதிரி இருக்கும்னு சொல்வாங்க, அப்புறம் ஸ்வர்க்கம். உன் ஹஸ்பண்ட் சைஸோட ஒப்பிட்டு இன்னொரு பிக் பாக்கணுமா?
(ராஜேஷ் இன்னொரு க்ளோஸ்-அப் டிக் பிக் அனுப்புகிறான், கையால பிடிச்சு தடிமலை காட்டுற மாதிரி)
மம்மி: ஓ காட்... ரொம்ப தடிமலா இருக்கு. என் விரல்கள் கூட சுத்தி பிடிக்காது.
ராஜேஷ்: எக்ஸாக்ட்லி. உன் ஹஸ்பண்டோட மெல்லியது இதால செய்ய முடியாததை செய்யும்.
மம்மி: ஒப்பிடாதே... ஆனா உண்மைதான்.
ராஜேஷ்: ஹா ஹா, பாரு இப்போ ஒத்துக்கிற. பெரிய சுண்டுகள் ஆழமான இன்பத்துக்காகத்தான் படைக்கப்பட்டிருக்கு. சின்னது வெறும் குழந்தை பிறக்கத்தான்.
மம்மி: உனக்கு ரொம்ப கெட்ட அபிப்ராயங்கள். ஆனா... இன்ட்ரஸ்ட்டிங்கும் கூட.
ராஜேஷ்: வாழ்க்கை சின்னது பந்தனா. மேரிட் பெண்களுக்கும் நல்ல செக்ஸ் தேவை. இன்னிக்கு ராத்திரி எனக்கு ஏதாவது அனுப்புவியா?

மம்மி: நீ ரொம்ப நட்டியா இருக்க ராஜேஷ்... ஓகே, இன்னிக்கு ராத்திரி அனுப்புறேன். இப்போ பை, என் ஹஸ்பண்ட் என்னை கூப்பிடுறார்.




அந்த உரையைப் படித்த பிறகு, என் அம்மா ஒரு அந்நியருடன் (அவரை இதுவரை சந்திக்காத ஒருவருடன்) இப்படி வசதியாகப் பேசுவது ஏன் என்று எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது.


முழு நாளும், அவள் தன் போனை எப்போதும் கையருகில் வைத்திருந்தாள். அவள் போனை எங்காவது விட்டுவிட்டு செல்லவே விரும்பவில்லை, நானோ அப்பாவோ அதை எடுத்து பயன்படுத்திவிடக் கூடாது என்பதற்காக.


அன்று இரவு, நான் எனக்குள் உறுதி கொண்டேன் — அவள் அந்த ராஜேஷ் என்ற மனிதனுக்கு எந்தப் புகைப்படத்தை அனுப்பப் போகிறாள் என்பதை நான் கண்டுபிடித்தே ஆக வேண்டும்.

[Mehtab_]

(என் அம்மா லிவிங் ரூமில் சோபாவில் தனியா உட்கார்ந்திருந்தாங்க. அவரோட கணவர் டின்னர் முடிச்சு, கொஞ்ச நேரம் டிவி பார்த்துட்டு, பெட்ரூம்ல வந்து சீக்கிரமே தூங்கிட்டாரு. வீடு முழுக்க அமைதியா இருந்துச்சு. அவங்க தொடர்ந்து போனை எடுத்து பார்த்து, மதியம் அனுப்பிய மெசேஜ்களை மறுபடியும் படிச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. அவரோட இதயம் வழக்கத்தை விட வேகமா துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.) 

Rajesh: பந்தனா ஜி… இன்னும் தூங்கலையா? மதியம் நீங்க ஆஃப்லைன் ஆனதுக்கு பிறகு பல மணி நேரம் ஆகிடுச்சு. உங்களைப் பத்தி ஒரு செகண்ட் கூட நினைக்காம இருக்க முடியல எனக்கு. 

(கிட்டத்தட்ட 7 நிமிடங்கள் பதில் இல்லை) 

Rajesh: வாங்க பந்தனா ஜி… இப்படி என்னை அவ்வளவு அலட்சியப்படுத்தாதீங்க. நீங்க ஆன்லைன்ல இருக்கிறதை எனக்கு தெரியும். கிரீன் டாட் பார்த்தேன். ஒரு பதில் மட்டும் கொடுங்க ப்ளீஸ். 

(இன்னும் 4 நிமிடங்கள் பதில் இல்லை) 

Rajesh: பந்தனா ஜி… நான் கெஞ்சுறேன். இன்னைக்கு இரவு என்னோட பேசுங்க. முழு நாளும் உங்களுக்காகவே காத்துக்கிட்டு இருக்கேன். 

Mom: ராஜேஷ்… நான் இங்க இருக்கேன். ஆனா எனக்கு இப்படி இருக்கக் கூடாது. என் கணவர் அடுத்த ரூம்ல தூங்கிட்டு இருக்காரு. நான் குடும்பத்தோட திருமணமான பெண். இந்த முழு விஷயமும் எனக்கு ரொம்ப தப்பா தெரியுது. 

Rajesh: அங்கே இருக்கீங்க… நீங்க நீண்ட நேரம் மௌனமா இருக்க மாட்டீங்கன்னு எனக்கு தெரியும். திருமணமான பெண் ஆனாலும் என்னோட சாட் பண்ண வந்துட்டீங்க. இதுவே என் இதயத்தை வேகமா துடிக்க வைக்குது. 

Mom: அப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க. எனக்கு ஏற்கனவே ரொம்ப கில்டி ஃபீல் ஆகுது. நீங்க தொடர்ந்து என்னைத் தூண்டிக்கிட்டே இருக்கீங்க. 

Rajesh: கில்டியா? ஆனா என் நம்பரை பிளாக் பண்ணலையே. நம்ம சாட்டை டிலீட் பண்ணலையே. நேத்து குட் நைட் சொன்ன பிறகும் கொஞ்ச நேரம் ஆன்லைன்லயே இருந்தீங்க. நேர்மையா சொல்லுங்க பந்தனா ஜி… உள்ளுக்குள் ஒரு சின்ன பகுதி இதை விரும்புது தானே? 

Mom: ராஜேஷ்… என்னை கிண்டல் பண்ணாதீங்க. நான் சீரியஸ். எனக்கு கணவர் இருக்காரு, வளர்ந்த மகன் இருக்கான். இரவு நேரத்துல இன்னொரு ஆளோட இப்படி பேசக் கூடாது. 

Rajesh: அதான் இதை ரொம்ப எக்ஸைட்டிங்கா ஆக்குது. உங்களைப் போல அழகான திருமணமான பெண், கணவர் ஆழ்ந்து தூங்கும்போது சோபாவில் தனியா உட்கார்ந்து… என்னோட ரகசியமா சாட் பண்றீங்க. இப்போ உங்களுக்கு கொஞ்சம் கூட நாட்டி ஃபீல் ஆகலையா? 

Mom: ஒருவேளை… கொஞ்சம். ஆனா எனக்கு இன்னும் சங்கடமா இருக்கு. யாராவது தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்னு தொடர்ந்து யோசிக்கிட்டு இருக்கேன். 

Rajesh: யாருக்கும் தெரியாது. நீங்களும் நானும் மட்டும்தான். சொல்லுங்க… இப்போ நீங்க சோபாவில்தானே உட்கார்ந்திருக்கீங்க? 

Mom: ஆமா… அவர் டின்னர் சாப்பிட்டு, கொஞ்சம் நியூஸ் பார்த்துட்டு சீக்கிரமே பெட் பண்ணிட்டாரு. நான் இங்க தனியா உட்கார்ந்திருக்கேன். 

Rajesh: பெர்ஃபெக்ட். இப்போ என்னோட முழு உண்மையா சொல்லுங்க. இன்னைக்கு என் தடித்த குழாயைப் பத்தி ஒரு தடவையாவது நினைச்சீங்களா? 

Mom: ராஜேஷ்… நீங்க ரொம்ப முடியாதவர். நான் ஏற்கனவே அப்படி அசிங்கமா பேசாதீங்கன்னு சொல்லிட்டேன். 

Rajesh: உங்களோட பேசும்போது என்னால கட்டுப்படுத்த முடியல. இனி பொறுக்க முடியல. இப்போ நீங்க எப்படி இருக்கீங்கன்னு ஒரு போட்டோ அனுப்புங்க பந்தனா ஜி. ஒண்ணு மட்டும். இன்னைக்கு இரவு உங்களைப் பார்க்கணும். 

Mom: இல்ல… நான் இன்னும் வீட்டு நார்மல் உடைகள்லதான் இருக்கேன். அப்படி எதுவும் அனுப்ப மாட்டேன். 

Rajesh: ப்ளீஸ்… நான் என்னைப் பத்தி உங்களுக்கு ரொம்ப காட்டிட்டேன். இது நியாயம்தானே. அல்லது நீங்க அனுப்பினா நான் கொடுக்கப்போற பதிலை உங்களுக்கு பிடிச்சுடுமோன்னு பயமா? 

Mom: கொஞ்சம் இருங்க… உண்மையில நீங்க உங்க முழு உருவத்தை முதல்ல அனுப்புங்க. நீங்க உண்மையில எப்படி இருக்கீங்கன்னு பார்க்கணும். நீங்க தொடர்ந்து அனுப்புற அந்த ஒரு பகுதி மட்டும் இல்ல. 

Rajesh: ஓ? என் கண்டிப்பான பந்தனா ஜி இப்போ என்னை முழுசா பார்க்கணுமா? ஹா ஹா, சரி. எல்லாத்தையும் கொடுக்குறேன். இதோ. 

(ராஜேஷ் ஒரு தெளிவான ஃபுல் பாடி செல்பி அனுப்பினான். அவன் கண்ணாடிக்கு முன்னால் நின்னான், 48 வயசு ஆனாலும் ரொம்ப வலுவா, ஃபிட்னஸா இருந்தான். பரந்த தோள்கள், தசை நிறைந்த மார்பும் கைகளும், சிறிய கருப்பு முடி, ஓரங்களில் கொஞ்சம் நரை கலந்தது, அழகா டிரிம் பண்ணப்பட்ட கருப்பு தாடி, உடம்போட ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கிற டைட் வெள்ளை வெஸ்ட் — மார்பு தெளிவா தெரியுது — கருப்பு ஷார்ட்ஸ்.) 

Mom: … (அந்த போட்டோவை அவங்க தொடர்ந்து பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. ஒரு முழு நிமிடம் டைப் பண்ணாம அவன் கைகளையும் மார்பையும் ஜூம் பண்ணி பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாங்க) 

Mom: ராஜேஷ்… நீங்க ரொம்ப வலுவா தெரியுதீங்க. அந்த தாடியும் கருப்பு முடியும் உங்களுக்கு ரொம்ப சூட் ஆகுது. 48 வயசு தெரியவே இல்ல. அந்த வெள்ளை வெஸ்ட்… உங்க உடம்புக்கு பர்ஃபெக்டா இருக்கு. 

Rajesh: ஹா ஹா… என்ன, என் திருமணமான பந்தனா ஜி இன்னொரு ஆளை பாராட்டுறீங்களா? அதிர்ச்சியா இருக்கு. உங்க கணவருக்கு தெரிஞ்சா ரொம்ப ஜெலசியா இருப்பாரு. 

Mom: நான்… நான் ஏன் இப்படி எல்லாம் சொன்னேன்னே எனக்கு தெரியல. தானா வந்துடுச்சு. நீங்க என் கற்பனையை விட ரொம்ப வித்தியாசமா இருக்கீங்க. ரொம்ப தன்னம்பிக்கையோட, வலுவா. 

Rajesh: தேங்க்யூ, இது என்னை சிரிக்க வைச்சுடுச்சு. இப்போ உங்க முறை. நான் உங்க கேட்டபடி முழு பிக்சர் அனுப்பிட்டேன். இப்போ நீங்க இருக்கிற ஒரு போட்டோ அனுப்புங்க. நான் பொறுமையில்லாம காத்துக்கிட்டு இருக்கேன். 

Mom: சரி… ஆனா முதல்ல நான் மாத்திக்கணும். நான் நார்மல் உடையில இருக்கேன். இரண்டு நிமிடம் கொடுங்க. 

(பந்தனா அமைதியா பெட்ரூமுக்கு போய், ஒளிரும் சில்வர் சாட்டின் நைட் டிரஸ்ஸுக்கு மாத்தினாங்க. அது அவரோட மேல் தொடை வரை மட்டுமே இருந்துச்சு. முன்பக்கம் லோ-கட், அவரோட கிளீவேஜ் மற்றும் முலைகளோட மிருதுவான வளைவு தெளிவா தெரிஞ்சுச்சு. அவங்க சோபாவுக்கு திரும்பி வந்து உட்கார்ந்து, ஆழமா மூச்சு விட்டுட்டு அனுப்பினாங்க.) 

Mom: சரி… அனுப்புறேன். ஆனா இந்த ஒரு போட்டோ மட்டும். பார்த்ததும் டிலீட் பண்ணிடணும், சரியா? 

(அவங்க போட்டோ அனுப்பினாங்க. கண்ணாடிக்கு முன்னால் நின்னு, ஒரு கை இடுப்பில் வச்சு, சில்வர் நைட் டிரஸ் ரூம் லைட்டில் மெல்ல ஒளிர, மிருதுவான தொடைகள் தெரிய, ஆழமான கிளீவேஜ் தெளிவா தெரியுது.) 






Rajesh: ஓ மை காட், பந்தனா ஜி… நீங்க அப்சல்யூட்லி ஸ்டன்னிங் லுக் இருக்கீங்க. அந்த சில்வர் டிரஸ் உங்க உடம்போட ஒவ்வொரு வளைவையும் இறுக்கி அணைச்சுக்கிட்டு இருக்கு. உங்க முலைகள் அந்த நெக் லைன்ல ரொம்ப நிறைவா, மிருதுவா தெரியுது. அந்த தொடைகள்… என்னால பார்த்துக்கிட்டே இருக்க முடியல. இப்போ என்னை கொல்லுறீங்க. 

Mom: ராஜேஷ்… இப்படி ரொம்ப ஸ்ட்ராங் வேர்ட்ஸ் யூஸ் பண்ணாதீங்க. இங்க உட்கார்ந்திருக்கிற எனக்கு ரொம்ப வெட்கமா இருக்கு. 

Rajesh: வெட்கமா? அந்த டிரஸ்ல உங்க உடம்பு வெட்கப்படுற மாதிரி தெரியலையே. ஒண்ணு சொல்லுங்க… உங்க கணவர் இப்போ எங்கே இருக்காரு? 

Mom: அவர் நம்ம பெட்ரூம்ல ஆழ்ந்து தூங்கிட்டு இருக்காரு. நான் இன்னும் சோபாவில்தான் உட்கார்ந்திருக்கேன். 

Rajesh: அந்த குட்டி நைட் டிரஸ்ஸை போட்டுக்கிட்டு சோபாவில் தனியா… உள்ளே என்ன பேண்டி போட்டிருக்கீங்க இப்போ? 

Mom: ராஜேஷ்! நீங்க ரொம்ப அதிகம் கேக்குறீங்க. அது… சிம்பிள் வெள்ளை காட்டன் பேண்டி. 

Rajesh: ம்ம்ம்… அந்த ஒளிரும் சில்வர் டிரஸ்க்கு கீழ வெள்ளை பேண்டி. இதை நினைச்சாலே எனக்கு ஹார்ட் ஆகிட்டு இருக்கு. உங்களுக்கு கம்பர்ட்டபிலா இருக்கா இல்ல உள்ளே ஈரமாக ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா? 

Mom: அதுக்கு நான் பதில் சொல்லப் போறதில்ல. இது ஏற்கனவே ரொம்ப தூரம் போயிட்டு இருக்கு. 

Rajesh: அப்போ கெஸ்ட் ரூமுக்கு போயிடுங்க. அங்க ரொம்ப பிரைவேட் ஆயிருக்கும். யாரும் வர மாட்டாங்க. 

Mom: சரி… நான் இப்போ போறேன். (அவங்க அமைதியா கெஸ்ட் ரூமுக்கு நடந்து, கதவை பின்னால் பூட்டிட்டு, பெட் ஓரத்துல உட்கார்ந்தாங்க) 

Mom: நான் இப்போ கெஸ்ட் ரூமுக்குள் இருக்கேன். கதவு பூட்டியிருக்கு. 

Rajesh: குட் கேர்ள். இப்போ உங்களை முழு நேக்கிட் போட்டோ அனுப்புங்க பந்தனா ஜி. உங்க ஒவ்வொரு இன்சையும் பார்க்கணும். 

Mom: இல்ல! அதெல்லாம் முடியாது. நான் திருமணமான பெண். நேக்கிட் எதுவும் அனுப்பவே மாட்டேன். 

Rajesh: சரி… அப்போ நான் முதல்ல என்னோடதை அனுப்புறேன், நீங்க கம்பர்ட்டபிலா இருக்கணும். இன்னைக்கு நீங்க என்னை என்ன பண்ணிட்டீங்க பாருங்க. 

(ராஜேஷ் ஒரு முழு நேக்கிட் போட்டோ அனுப்பினான். அவன் முழுசா உடை இல்லாம நின்னான், அவன் தசை நிறைந்த உடல் முழுவதும் தெரிஞ்சுச்சு, அவன் தடித்த பெரிய குழாய் அவன் வலுவான தொடைகளுக்கு நடுவில் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.) 

Mom: … (அந்த போட்டோவை திறந்து ரொம்ப நேரம் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. தெரியாமலேயே அவங்க இலவச கை மெல்ல கீழே இறங்கி, சில்வர் நைட் டிரஸ்ஸுக்கு மேல அவரோட புண்டையை மெல்ல தேய்ச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க.) 

Rajesh: நான் இப்போ என் குழாயை தேய்ச்சுக்கிட்டு இருக்கேன் உங்களைப் பத்தி நினைச்சு. (அவன் தன் தடித்த குழாயோட க்ளோஸ் அப் போட்டோ அனுப்பினான். அவன் கை அடிப்பாகத்தை பிடிச்சு இருந்துச்சு, நரம்புகள் புடைச்சு, பெரிய தலை வீங்கி, ப்ரீகம்-இல் பளபளக்குது.) 






Mom: ராஜேஷ்… இந்த பிக்சர்ல அது ரொம்ப பெருசா தெரியுது. என்னால இதை பார்த்துக்கிட்டே இருக்க முடியல. இப்படி ஒண்ணு எப்படி சாத்தியமாகும்? 

Rajesh: இது முழு உண்மை, இன்னைக்கு இரவு உங்களுக்காக மட்டும் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு. இப்போ உங்க முறை. உங்க நைட்டியை தொடைக்கு மேல தூக்கி ஒரு போட்டோ அனுப்புங்க. அதுக்கு மேல எதுவும் வேண்டாம். ப்ளீஸ். 

Mom: என்னால உண்மையில செய்யக் கூடாது… ஆனா நீங்க அனுப்பினதால நான் செய்றேன். இவ்வளவு மட்டும். 

(பந்தனா சில்வர் நைட்டியை மேல் தொடை வரை தூக்கி போட்டோ அனுப்பினாங்க. அவங்க வெள்ளை பேண்டி தெளிவா தெரிஞ்சுச்சு, கால்கள் கொஞ்சம் பிரிச்சு.) 

Rajesh: டேம்… அந்த மிருதுவான தொடைகளும் வெள்ளை பேண்டியும்… என் முகத்தை உங்க கால்களுக்கு நடுவில் புதைக்கணும்னு தோணுது. நீங்க கண்டிப்பானவங்கன்னு சொல்லிக்கிட்டே இப்படி போட்டோ அனுப்புறீங்க. ரொம்ப ரகசியமா நாட்டியா இருக்கீங்க. 

Mom: நான் நாட்டி இல்லவே இல்ல. இன்னைக்கு எனக்கு என்ன ஆகிட்டு இருக்குன்னு எனக்கே தெரியல. 

Rajesh: இப்போ உங்க முலைகளோட க்ளோஸ் அப் ஒரு போட்டோ அனுப்புங்க. டிரஸ் நெக் லைனை கொஞ்சம் கீழ இழுங்க. சரியா பார்க்கணும். 

(அவங்க நெக் லைனை கொஞ்சம் கீழ இழுத்து, ஆழமான கிளீவேஜ் க்ளோஸ் அப் அனுப்பினாங்க, முலைகள் டிரஸ்லிருந்து கிட்டத்தட்ட வழியுற மாதிரி.) 







Rajesh: ஃபக்… இந்த முலைகளை நான் ரொம்ப கடுமையா சப்பி, பிழிஞ்சு எடுப்பேன். உங்க முலைக்காம்புகளை நாக்கால நக்கி, மெல்ல கடிச்சு, அவை கல்லாய் இறுக்கமாகும் வரை செய்வேன். சொல்லுங்க பந்தனா ஜி… இவற்றுக்கு நான் என்னென்ன பண்ணுவேன்னு நீங்க நினைக்கிறீங்க? 

Mom: ராஜேஷ்… நீங்க என்னென்ன செய்வீங்கன்னு சரியா சொல்லுங்க. 

Rajesh: இரண்டு கையாலயும் பிடிச்சு மெல்ல பிழிவேன், பிறகு லேசா தட்டுவேன். ஒவ்வொரு முலைக்காம்பையும் ஈரமாக, உணர்ச்சி மிகுந்ததாக சப்புவேன். பிறகு என் தடித்த குழாயை அவற்றுக்கு நடுவில் வைத்து உங்க முலைகளை ஓப்பேன். உங்க முலைக்காம்புகள் எளிதில் இறுக்கமாகுமா? 

Mom: சில சமயம்… ரொம்ப எக்ஸைட் ஆனா அப்படி ஆகும். அவை எனக்கு எப்படி தெரியுதுன்னு உங்களுக்கு உண்மையில பிடிக்குமா? 

Rajesh: ரொம்ப பிடிக்கும். அவை ரொம்ப மிருதுவா, நிறைவா, பர்ஃபெக்டா தெரியுது. இப்போ உங்க முறை… நீங்க என்னை எதுவும் கேட்கலாம். 

Mom: அது முழுசா இறுக்கமாகும்போது… உண்மையில எவ்வளவு பெருசா ஆகும்? 

Rajesh: கிட்டத்தட்ட 8 இன்ச் நீளம், ரொம்ப தடிமனா. இப்போ கேமராவைப் பார்த்து நின்னு, சிரிச்சுக்கிட்டு, உங்க நைட்டியோட பக்கங்களை கொஞ்சம் மேல தூக்கி பிடிங்க. 

(பந்தனா எழுந்து நின்று, கேமராவைப் பார்த்து வெட்கமா சிரித்து, நைட்டியோட பக்கங்களை லேசா மேல தூக்கி பிடிச்சு போட்டோ அனுப்பினாங்க. அதுல அவரோட வெள்ளை பேண்டியும் தொடைகளும் அதிகமா தெரிஞ்சுச்சு.) 






Rajesh: அந்த அழகான சிரிப்பு… நீங்க ரொம்ப செக்சியா, அதே சமயம் அப்பாவியா தெரியுதீங்க. நான் இப்போ முழுசா ஹார்ட் ஆயிட்டேன் பந்தனா ஜி. உங்க எல்லா போட்டோவையும் பார்த்துக்கிட்டு இங்க உட்கார்ந்து கையடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். 

Mom: உண்மையா? இப்போ நீங்க அதை செய்துக்கிட்டு இருக்கீங்களா? 

Rajesh: ஆமா. என் தடித்த குழாயை மெதுவா மேல கீழ தடவிக்கிட்டு இருக்கேன். உங்களால அது லீக் ஆகிட்டு இருக்கு. இதை தெரிஞ்சா உங்களுக்கு கொஞ்சம் கூட எக்ஸைட்மெண்ட் ஆகுதா? 

Mom: கொஞ்சம்… எனக்கு விசித்திரமா, சூடா இருக்கு. 

Rajesh: நல்லது. இப்போ திரும்பி, முன்னால் குனிஞ்சு, அந்த பெரிய அழகான அசையை காட்டுங்க. நைட்டியை பின்னாடியிலிருந்து தூக்குங்க. 

(அவங்க குனிஞ்சு போட்டோ அனுப்பினாங்க. அவரோட பெரிய, வட்டமான அசை ஃப்ரேமை நிரப்பியிருந்துச்சு, வெள்ளை பேண்டி இறுக்கமா நீள்ஞ்சிருந்துச்சு.) 






Rajesh: ஹோலி ஷிட்… அந்த அசை ரொம்ப பெருசா, ரசமா இருக்கு. பின்னாடியிலிருந்து ஓக்கும்போது அதை கடுமையா தட்டணும்னு தோணுது. நேர்மையா சொல்லுங்க… இந்த போட்டோக்களை எனக்கு அனுப்புறது எப்படி இருக்கு? 

Mom: பயமா இருக்கு… ஆனா ரொம்ப எக்ஸைட்டிங்கா இருக்கு. என் வாழ்க்கையில இப்படி எதுவும் செய்ததே இல்ல. 

Rajesh: எனக்கு தெரியும். அதான் இதை ரொம்ப பிடிக்குது. இப்போ பெட் ஓரத்துல உட்காருங்க, ஒரு காலை உயரமா தூக்கி, போட்டோ அனுப்புங்க. 

(பந்தனா பெட் ஓரத்துல உட்கார்ந்து, ஒரு காலை உயரமா தூக்கி போட்டோ அனுப்பினாங்க. நைட்டி மேலேறி, வெள்ளை பேண்டி இறுக்கமா தெரிஞ்சுச்சு.) 






Rajesh: ஓ காட்… பேண்டிக்கு வழியா உங்க புண்டையோட வடிவம் கிட்டத்தட்ட தெரியுது. என் பிக்சர்களை பார்த்து உங்களுக்கு ஈரமாகுதா? 

Mom: ராஜேஷ்… இப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க. மறுபடியும் எனக்கு ரொம்ப வெட்கமா இருக்கு. 

Rajesh: இன்னைக்கு இரவுக்கு இது கடைசி ஒண்ணு. கால்களை அகலமா பிரிச்சு காட்டுங்க. நீங்க எவ்வளவு ரெடியா இருக்கீங்கன்னு காட்டுங்க. 

(அவங்க கால்களை அகலமா பிரிச்சு போட்டோ அனுப்பினாங்க. சில்வர் நைட்டி இடுப்புல சுருண்டு இருந்துச்சு, வெள்ளை பேண்டி தெளிவா தெரிஞ்சுச்சு, நடுவில் கொஞ்சம் ஈரமா இருந்துச்சு.) 






Rajesh: பந்தனா ஜி… நீங்க என்னை பைத்தியமாக்கிட்டு இருக்கீங்க. நான் என்னென்ன செய்ய வச்சீங்க பாருங்க. (அவன் தன் பெரிய தடித்த குழாயை வேகமா தடவுற சிறிய வீடியோவை அனுப்பினான்.) 

Mom: நான்… இனி என்ன சொல்லுறதுன்னே எனக்கு தெரியல. இது ரொம்ப தூரம் போயிட்டு இருக்கு. 

Rajesh: ஆனா நீங்க இன்னும் இங்கதான் இருக்கீங்க. இன்னும் போட்டோ அனுப்பிக்கிட்டு இருக்கீங்க. என்னோடதை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கீங்க. உண்மையை சொல்லுங்க… நாம சாட் பண்றப்போ இப்போ நீங்க உங்களைத் தொட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்களா? 

Mom: ஒருவேளை… பேண்டிக்கு மேல கொஞ்சம் மட்டும். 

Rajesh: இதான் என் குட் கேர்ள். மெதுவா தொடர்ந்து செய்யுங்க. நான் வேகமா கையடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன் — உங்க கணவர் அடுத்த ரூம்ல தூங்கும்போது, அந்த கெஸ்ட் ரூம்ல உங்களை ஓக்குறதை நினைச்சு. 

Mom: ராஜேஷ்… நீங்க பேசுற விதம் என்னை எல்லாத்தையும் மறக்க வைக்குது. 

Rajesh: அதான் எனக்கு வேணும், என் அழகான பந்தனா ஜி. நாளை மதியம் என் வீட்டுக்கு வர முடியுமா? 

Mom: உங்க வீட்டுக்கு? நான் உங்களை தெரியாதவங்க, எப்படி உங்க வீட்டுக்கு வர முடியும்? 

Rajesh: என் அருமை ராணி, என்னை நம்புங்க. நான் சொல்றது உண்மை. ஏற்கனவே நீங்க என்னை நம்புறீங்க, இல்லைன்னா உங்க போட்டோக்களை எனக்கு அனுப்பியிருக்க மாட்டீங்க. 

Mom: எனக்கு தெரியல, சரி… எத்தனை மணிக்கு? 

Rajesh: மதியம். 

Mom: சரி, என் கணவர் வேலைக்கு போன பிறகு தான் வருவேன். 

Rajesh: ஆமா டார்லிங், நான் உங்களுக்காக காத்துக்கிட்டு இருப்பேன். 

நான் என் அம்மா அவருக்கு அந்த போட்டோக்களை அனுப்பினதை நம்பவே முடியல. அவங்க ஏற்கனவே எனக்கு தெரியாத இந்த ஆளோட பேச ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அடுத்த நாள், என்ன நடக்குதுன்னு தெரியும் வரை என் அம்மாவை ஃபாலோ பண்ணப் போறேன்னு எனக்குள் சொல்லிக்கிட்டேன்.

[Mehtab_]

நான் காலை 8:30 மணிக்கு சுமார் சமையலறையில் குரல்கள் கேட்டு எழுந்தேன். நேற்று இரவு ராஜேஷுடன் நடந்த சாட்கள் இன்னும் என் மனதில் புதிதாக இருந்தன, ஆனால் அன்று என்ன நடக்கப் போகிறது என்பது எனக்கு தெரியாது. அம்மா ஏற்கனவே எழுந்திருந்தாங்க, அவரோட முடி தளர்வான பன்னாவில் கட்டியிருந்தாங்க. அவங்க டீ தயார் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க, ஆனா ஏதோ தப்பா தெரிஞ்சுச்சு. அவரோட போன் கவுண்டரில் முகம் கீழா போட்டிருந்துச்சு, அப்பா ரூமுக்கு வரும்போது ஒவ்வொரு தடவையும் அவங்க சீக்கிரமா அதை திருப்பி அல்லது டிராயர்ல திணிச்சாங்க. 

Dad: காலை வணக்கம். டீ ரெடியா? 

Mom: ஆமா, இப்போதான். இதோ. (கப் கொடுத்தாங்க, ஆனா கண்கள் தொடர்ந்து போனை பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு) சரி... இன்னைக்கு எங்க போறீங்க? வழக்கம்போல ஆபீஸா, இல்ல வேற பிளான் ஏதாவது? 










Dad: வழக்கம்போல. 9:30க்கு ஆபீஸ், லஞ்ச் வரை மீட்டிங்ஸ், 6 அல்லது 7க்கு வீட்டுக்கு. ஏன்? 

Mom: ஒண்ணுமில்ல... வெறும் கேட்டேன். லஞ்சுக்கு வீட்டுக்கு வருவீங்களா இல்ல வெளியே சாப்பிடுவீங்களா? 

Dad: வெளியேதான் சாப்பிடுவேன். இன்னைக்கு ஏன் இவ்வளவு கேள்வி? நீ இப்படி கேட்டதே இல்லையே. 

Mom: வெறும் அப்படித்தான். சிறப்பு காரணம் எதுவும் இல்ல. (போன் ஒரு தடவை வைப்ரேட் ஆனதும் அவங்க சீக்கிரமா எடுத்து, அப்பாவுக்கு முதுகு காட்டி பார்த்து, பாக்கெட்டில் போட்டுக்கிட்டாங்க. அப்பாவுக்கு தெரியல, ஆனா எனக்கு தெரிஞ்சுச்சு. நான் கதவு அருகில் நின்னு, தண்ணி தேடுற மாதிரி நடிக்கிட்டு இருந்தேன்.) 

Mom: இன்னைக்கு இரவு லேட்டா வருவீங்களா? கிளையண்ட் டின்னர் ஏதாவது இருக்கா? 

Dad: இல்ல, நேரா வீட்டுக்கு. இன்னைக்கு காலையில உனக்கு என்ன ஆச்சு? 

Mom: ஒண்ணுமில்ல, ஒண்ணுமில்ல. வெறும் நாளை பிளான் பண்றேன். (ஆனா அவரோட விரல்கள் கவுண்டரில் நர்மாசமா தட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அவங்க உட்கார்ந்ததும் டேபிள் கீழே போன் லைட் அப் ஆனதை நான் பார்த்தேன். அவங்க கையால ஸ்க்ரீனை மறைச்சு வேகமா டைப் பண்ணி வைத்தாங்க.) 

அப்பா 9 மணிக்கு ஆபீஸுக்கு புறப்பட்ட பிறகு, அம்மா நேரா அவரோட ரூமுக்கு போய் கதவை சாத்தினாங்க. லாக் சத்தம் கேட்டுச்சு. அவங்க ராஜேஷுக்கு மெசேஜ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்கன்னு எனக்கு தெரிஞ்சுச்சு. ஆர்வம் அதிகமாகி, நான் கதவு அருகில் நின்னு காது கொடுத்து கேட்டேன். அவங்க வேகமா டைப் பண்ணி, மெசேஜ்களை டிலீட் பண்ணி, மறுபடியும் டைப் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க. பிறகு அவரோட மெல்லிய சிரிப்பு கேட்டுச்சு — அப்பாவுக்கு அவங்க இப்படி சிரிச்சதே இல்ல. 

ராஜேஷுடன் நீண்ட காலை சாட் 

Mom: குட் மார்னிங் ராஜேஷ். நீங்க நல்லா தூங்கினீங்களா? ஆனா ஒண்ணு சீரியஸா சொல்லணும். நேற்று ரொம்ப அதிகமா போயிட்டு இருந்துச்சு. நாம ரொம்ப தூரம் போயிட்டோம். இப்போ எனக்கு ரொம்ப கில்டி ஃபீல் ஆகுது. என் கணவரும் மகனும் வீட்டுல இருக்காங்க. இதை நிறுத்திடலாம். 

Rajesh: குட் மார்னிங் என் அழகான பந்தனா ஜி. தூங்கினேனா? உங்க போட்டோக்கள் இன்னும் என் மனசுல இருக்கும்போது எப்படி தூங்க முடியும்? அந்த சில்வர் நைட்டி, அந்த தொடைகள், எனக்காக கால்களை பிரிச்சு காட்டின விதம்... அதை நினைச்சு எழுந்ததும் ஹார்ட் ஆயிட்டேன். 

Mom: ராஜேஷ், காலையில இப்படி பேசாதீங்க. நான் சீரியஸ். இப்படி தொடர முடியாது. நான் திருமணமான பெண். நேற்று நாம செய்தது... போட்டோக்கள், வீடியோக்கள், எல்லாம்... தப்பு. 

Rajesh: தப்பா? ஆனா என் குழாயை பார்த்துக்கிட்டு நீங்க தானே தேய்ச்சுக்கிட்டீங்க. உங்க முலைகளோட க்ளோஸ் அப் போட்டோக்களும் அசையும் எனக்கு அனுப்பினீங்க. நான் அதிகமா கடிக்கக் கூடாதுன்னு எச்சரிக்கை கூட பண்ணினீங்க, ஞாபகம் இருக்கா? ? 

Mom: அதான் எனக்கு ரொம்ப மோசமா இருக்கு. எனக்கு கண்ட்ரோல் போயிட்டுச்சு. ப்ளீஸ் இப்போ உங்க போன்ல இருந்து என் எல்லா போட்டோ மற்றும் வீடியோக்களை டிலீட் பண்ணுங்க. எந்த ப்ரூஃப் வேண்டாம். என் கணவருக்கு எப்போதாவது தெரிஞ்சா... 

Rajesh: நான் டிலீட் பண்றேன். ஆனா உண்மையை சொல்லுங்க — நீங்க என்னோடதை டிலீட் பண்ணிட்டீங்களா? நான் உங்களுக்காக கையடிச்ச வீடியோ? என் தடித்த குழாயோட க்ளோஸ் அப்? நான் பந்த் பண்றேன், நீங்க டிலீட் பண்ணல. உங்க கணவர் எழுந்திருக்கும் முன்னாடி இன்னைக்கு காலையில மறுபடியும் பார்த்தீங்கன்னு பந்த் பண்றேன். 

Mom: … நான் டிலீட் பண்ணிட்டேன். பெரும்பாலும். ஆனா அதுதான் பாயிண்ட் இல்ல. நாம கவனமா இருக்கணும். 

Rajesh: “பெரும்பாலும்”? ஹா ஹா. என் குழாய் பிக்சர்களை வச்சிருக்கீங்க தானே? நாட்டி பந்தனா ஜி. உங்க மனசு “வேண்டாம்”னு சொன்னாலும் உங்க உடம்பு இதை விரும்புது. ஒத்துக்கங்க — இப்போ எனக்கு மெசேஜ் பண்றப்போவே உங்களுக்கு ஈரமாகிட்டு இருக்கு. 

Mom: நிறுத்துங்க. இல்ல. நான் உங்களை ஏதாவது பிளான் பண்ண சொல்ல வந்தேன், ஆனா ஒருவேளை கேன்சல் பண்ணலாம். உங்களை சந்திக்க முடியாது. ரொம்ப ரிஸ்க். 

Rajesh: சந்திக்க? அதனால தான் நீங்க சந்திக்கலாம்னு யோசிச்சீங்களா? எங்க, எப்பன்னு சொல்லுங்க. எங்க வேணாலும் வரேன். ஆனா பிரைவேட் இடம் வேணும். ஹோட்டல் ரூம். இரண்டு மணி நேரம் நீங்களும் நானும் மட்டும். உங்க கணவரை முழுசா மறக்க வைப்பேன். 

Mom: இல்ல! பிரைவேட் இல்ல. எந்த ஹோட்டல் அல்லது ரூமுக்கும் போக மாட்டேன். பப்ளிக் இடம் மட்டும். ரெஸ்டாரண்ட். கூட்டமா இருக்கும். பாதுகாப்பா. நீங்க பிரைவேட் மேல அடம் பிடிச்சா எல்லாத்தையும் கேன்சல் பண்றேன். நான் சொல்றது உண்மை ராஜேஷ். 

Rajesh: சரி சரி, ரெஸ்டாரண்ட் தான். ஆனா எனக்காக அழகா எதாவது அணிஞ்சுக்கணும். உங்க அசை மற்றும் இடுப்போட வடிவம் தெளிவா தெரியணும். ரெட் லிப்ஸ்டிக் போடணும். உங்க உதடுகள் முத்தமிட வேண்டிய மாதிரி தெரியும் அந்த ஒண்ணு. 

Mom: என் ப்ளூ சேலையை ஞாபகம் இருக்கா? சரி. அதை போட்டுக்கறேன். ஆனா பப்ளிக் ரெஸ்டாரண்ட் அதனாலதான். அதுக்கு மேல எதுவும் இல்ல. நாம சந்திச்ச பிறகு எல்லாத்தையும் டிலீட் பண்ணணும். எனக்கு வாக்கு கொடுங்க. 

Rajesh: வாக்கு தரேன். ஆனா நீங்களும் ஒண்ணு வாக்கு கொடுக்கணும். நாம உட்கார்ந்ததும் டேபிள் கீழே உங்க கையை பிடிக்க அனுமதி. மேலும்... யாரும் பார்க்காதபோது கன்னத்துல ஒரு சின்ன முத்தம். நேற்று இரவு நாம செய்ததோட சுவை. 

Mom: ராஜேஷ்! முத்தம் எல்லாம் இல்ல. வெறும் பேச்சு மட்டும். லஞ்ச் மட்டும், ஞாபகம் இருக்கட்டும் நான் உங்களை தெரியாதவங்க. அதுதான். நான் 11:30 மணிக்கு மெயின் மார்க்கெட் அருகில் இருக்கிற கிரீன் லீஃப் ரெஸ்டாரண்டுக்கு வரேன். அங்க கூட்டம் அதிகம். பாதுகாப்பு. நீங்க தனியா வாங்க. நான் வீட்டை விட்டு புறப்பட்ட பிறகு எனக்கு மெசேஜ் பண்ணாதீங்க. இந்த சாட்டை நான் டிலீட் பண்ணிடுவேன். 

Rajesh: 11:30 கிரீன் லீஃப். புரிஞ்சுச்சு. ப்ளூ சேலை போட்டுக்கங்க, இடுப்பை எக்ஸ்ட்ரா டைட்டா கட்டிக்கங்க — பிறகு அதை அவிழ்க்குறதை நான் கற்பனை பண்ணிக்கலாம். ரெட் லிப்ஸ்டிக். வீட்டை விட்டு புறப்படும் முன்னாடி போனை ஒரு தடவை சைலண்ட் பண்ணி செக் பண்ணுங்க — நீங்க மிஸ் பண்ற ஒரு கடைசி போட்டோ அனுப்புறேன். 

Mom: இனி போட்டோ எதுவும் வேண்டாம்! நான் சீரியஸ். மேலும் லேட்டாகாதீங்க. எனக்கு ஒரு மணி நேரம் மட்டும்தான் இருக்கும். என் மகன் என்னை மார்க்கெட் போறேன்னு நினைக்கிறான். 1 மணிக்கு வந்துடுவேன்னு சொல்லிட்டேன். 

Rajesh: ஒரு மணி நேரம் எனக்கு போதும், உங்களை மறுபடியும் ஈரமாக்க. சேலைக்கு கீழே நான் மெதுவா அவிழ்க்க கற்பனை பண்ணக்கூடிய எதாவது அணிஞ்சுக்கங்க. நேற்று மாதிரி வெள்ளை பேண்டியா? இல்ல இன்னும் செக்சியானதா? 

Mom: போதும். நான் ரெடியாகப் போறேன். ஞாபகம் — பப்ளிக் இடம் மட்டும். பிரைவேட் பேச்சு இல்ல. என் இமேஜ்களை டிலீட் பண்ணுங்க. எல்லாத்தையும். நாம சந்திக்கும்போது உங்க போனை நான் செக் பண்ணுவேன். 

Rajesh: உங்க முன்னாடியே டிலீட் பண்றேன். ஆனா உங்களுக்கு என்னோட பிக்சர்கள் ஹிடன் ஃபோல்டர்ல இன்னும் இருக்குன்னு எனக்கு தெரியும். நாட்டி திருமணமான பெண். 11:30க்கு பார்க்கலாம். லேட்டாகாதீங்க, இல்ல நான் உங்க வீட்டுக்கு வந்துடுவேன் ? 

Mom: வாயை மூடுங்க. நான் சீரியஸ். பை. 

சாட் முடிஞ்ச பிறகு, அம்மா ரூமிலிருந்து வெளியே வந்தாங்க. நர்மாசமா ஆனா எக்ஸைட்மெண்ட்டோட தெரிஞ்சாங்க. நேரா பாத்ரூமுக்கு போய் நீண்ட ஷவர் எடுத்தாங்க — கிட்டத்தட்ட 25 நிமிடங்கள். தண்ணி ஓடுற சத்தமும், அவங்க மெல்ல ஹம்மிங் பண்றது கேட்டுச்சு, அது அரிதா நடக்கும். வெளியே வந்ததும் துண்டுல சுற்றிக்கிட்டு, அலமாரியை திறந்து ப்ளூ சில்க் சேலையை எடுத்தாங்க. அது அவரோட ஃபேவரிட் — டீப் நேவி ப்ளூ, மெல்லிய தங்க பார்டர், உடம்போட வளைவுகளை இறுக்கி அணைக்கும் வகை. 

அவங்க பெட்ரூம் பெரிய கண்ணாடிக்கு முன்னால் நின்னாங்க. முதல்ல வெள்ளை காட்டன் ப்ளவுஸ் மற்றும் பெட்டிகோட் போட்டாங்க. பிறகு ப்ளூ சேலையை கட்ட ஆரம்பிச்சாங்க. பெட்டிகோட் ஸ்ட்ரிங்கை இடுப்புல எக்ஸ்ட்ரா டைட்டா கட்டினாங்க, அதனால இடுப்பும் அசையும் நிறைவா, வட்டமா தெரிஞ்சுச்சு. 

சேலை இறுக்கமா சுற்றப்பட்டுச்சு, ப்ளீட்ஸ் பர்ஃபெக்டா, பல்லு அப்படி அமைக்கப்பட்டுச்சு — நடக்கும்போது இடுப்பு மற்றும் கீழ் முதுகோட வளைவு கொஞ்சம் தெரியும். பல்லுவை இடது தோளுக்கு மேல போட்டு, கிளீவேஜ் சற்று தெரியும் அளவுக்கு அட்ஜஸ்ட் பண்ணினாங்க, அதிகமா இல்ல. 

பிறகு மேக்கப். ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிளில் உட்கார்ந்து ஃபவுண்டேஷன் கவனமா அப்பினாங்க, கன்னம் மற்றும் கழுத்துல ப்ளெண்ட் பண்ணினாங்க. பிறகு காஜல் — மேல் மற்றும் கீழ் கண் இமைகளில் தடித்த கருப்பு லைன், கண்கள் பெருசா, செடக்டிவா தெரியும். 

ரெட் லிப்ஸ்டிக் எடுத்து, அரிதா யூஸ் பண்ற அந்த போல்ட் ஒண்ணு, மெதுவா அப்பி, உதடுகளை ஒரு தடவை அழுத்தி, கண்ணாடியில் விதவிதமா பார்த்து செக் பண்ணினாங்க. கொஞ்சம் க்ளாஸ் கூட போட்டு பளபளக்க வச்சாங்க. 

நெற்றியில் சின்ன பிண்டி, தங்க ஈரிங்ஸ், கழுத்தில் மங்கல்சூத்திரம் (கருப்பு மணிகளோட புனித நூல்) — அதை ஒரு செகண்ட் தொட்டு, கில்டியா பார்த்து, பிறகு சேலை பல்லுக்கு கீழே கொஞ்சம் மறைச்சாங்க. 

கழுத்து, மணிக்கட்டு, காது பின்னாடி கூட பெர்ஃப்யூம் ஸ்ப்ரே பண்ணினாங்க. பிறகு பின்னாடியிலிருந்து பார்த்து, சேலை எப்படி அவரோட பெரிய அசையை இறுக்கி அணைக்குதுன்னு செக் பண்ணினாங்க. கண்ணாடியில் தங்களைப் பார்த்து ரகசியமா சிரிச்சாங்க — எக்ஸைட்மெண்ட் மற்றும் நர்மாசத்தோட நிறைந்த சிரிப்பு. 

சேலையில் நடக்க ப்ராக்டீஸ் பண்ணினாங்க, ப்ளீட்ஸ் திறக்காம இருக்கணும். இறுதியா சின்ன ஹேண்ட்பேக் எடுத்து, போனை ஒரு தடவை செக் பண்ணி (ராஜேஷ் சாட்டை டிலீட் பண்ணி), வெளியே வந்தாங்க. 

“நான் மார்க்கெட் போய், கொஞ்ச நேரம் மீனா அத்தை வீட்டுக்கு போறேன்,”னு என்னை சொன்னாங்க. “நீ வீட்டுல இருந்து படி, சரியா? 1 அல்லது 1:30க்கு வந்துடுவேன்.” 

நான் தலையாட்டினேன். “சரி அம்மா. நான் முழு நாளும் வீட்டுலதான். எந்த பிளானும் இல்ல.” 

அவங்க சிரிச்சு, பல்லை ஒரு தடவை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டு புறப்பட்டாங்க. அவங்களுக்கு தெரியாது, எனக்கு வேற பிளான் இருந்துச்சுன்னு. 

அவங்களை ரகசியமா ஃபாலோ பண்ணுதல் – மற்றும் இழக்குதல் 

அவங்க புறப்பட்ட உடனே, நான் இரண்டு நிமிடம் காத்திருந்து, வீட்டை அமைதியா பூட்டிக்கிட்டு, சைக்கிள்ல ஃபாலோ பண்ணினேன். அவங்க மெயின் ரோடுக்கு நடந்து ஆட்டோ பிடிக்க போனாங்க. நான் தூரத்திலேயே இருந்து, மரங்கள் மற்றும் கடைகளுக்கு பின்னாடி ஒளிஞ்சு. அவங்க நர்மாசமா இடது வலது பார்த்து, பிறகு மார்க்கெட் பகுதிக்கு ஆட்டோ ரிக்ஷா பிடிச்சாங்க. நான் வேகமா பெடல் அடிச்சு, தூரத்தை விட்டு ஃபாலோ பண்ணினேன். 






அந்த காலை மார்க்கெட் கூட்டமா இருந்துச்சு — காய்கறி வியாபாரிகள், ஷாப்பிங் பண்றவங்க, பைக், ஆட்டோ எல்லாம். அவங்க கிரீன் லீஃப் ரெஸ்டாரண்ட் அருகில் இறங்கினாங்க, ஆனா உடனே உள்ள போகல. ஒரு சின்ன சைட் லேனுக்கு நடந்தாங்க, போனை செக் பண்ணவோ அல்லது சேலை அட்ஜஸ்ட் பண்ணவோ. நான் லேனுக்கு ஃபாலோ பண்ணினேன், ஆனா திடீர்னு பெரிய டெம்போ ஒண்ணு சரக்கு நிறைய ஏத்திக்கிட்டு பாதையை பிளாக் பண்ணுச்சு. 

அது போகும் வரை அவங்க மறைஞ்சுட்டாங்க. முழு மார்க்கெட்டையும் தேடினேன் — ரெஸ்டாரண்ட், அருகிலுள்ள கடைகள், கோவில் பகுதி கூட — ஆனா அவங்க முழுசா மறைஞ்சுட்டாங்க. ஒருவேளை பின்பக்க கேட் வழியா வேற ஆட்டோ பிடிச்சிருக்கலாம், அல்லது எனக்கு தெரியாத சைட் என்ட்ரன்ஸ் வழியா உள்ள போயிருக்கலாம். என் இதயம் வேகமா துடிச்சுச்சு. நான் அவங்களை முழுசா இழந்துட்டேன். 

நான் கோபமா வீட்டுக்கு சைக்கிள் பெடல் அடிச்சேன், வியர்த்து, கோபமான எண்ணங்கள் ஓடிக்கிட்டு. ஏன் இவ்வளவு மறைக்கிறாங்க? ஏன் டைட் சேலை, ரெட் லிப்ஸ்டிக், ரகசிய சிரிப்பு? அவங்க அந்த ராஜேஷ் ஆளை சந்திக்கிறாங்க, நான் உறுதியா. நேற்றிலிருந்து அவங்க நடந்துக்கிட்ட விதம் — போட்டோக்கள், லேட் நைட் சாட்கள் — எல்லாம் அதை சுட்டிக்காட்டுச்சு. 

நான் துரோகம் செய்யப்பட்ட மாதிரி உணர்ந்தேன், அப்பாவுக்காக மட்டுமில்ல, அவங்க எல்லாத்தையும் ரிஸ்க் பண்றதால. வீட்டுக்கு வந்து, பேகை தரையில் வீசி, ஹால்ல நடந்தேன். தண்ணி கோபமா குடிச்சேன், காலை காட்சிகளை மறுபடியும் மனசுல ஓட்டினேன், கடிகாரத்தை தொடர்ந்து பார்த்தேன். 

ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு மணி நேரம் மாதிரி இருந்துச்சு. அவங்க மேல, ராஜேஷ் மேல, என்னை தானே ஃபாலோ இழந்ததுக்கு கோபம். அவங்களை கால் பண்ணலாம்னு கூட நினைச்சேன், ஆனா நிறுத்திட்டேன் — அது அவங்களுக்கு சந்தேகம் வரும். சோபாவில் உட்கார்ந்து, கோபமா இருந்தேன், அப்பா 7 மணிக்கு வரும் வரை காத்திருந்தேன். 

சரியா மாலை 7:05க்கு அப்பாவோட கார் ஹார்ன் சத்தம் கேட்டுச்சு. அவர் உள்ள வந்தார், அலுத்த முகத்தோட, லேப்டாப் பேக் எடுத்துக்கிட்டு. “உங்க அம்மா எங்க? வழியில இரண்டு தடவை கால் பண்ணேன், பதில் இல்ல. வீட்டுல இருக்காங்களா?” 

நான் தலையை ஆட்டினேன். “இல்ல, காலையிலேயே வெளியே போனாங்க. மார்க்கெட் மற்றும் மீனா அத்தை வீட்டுக்கு போறேன்னு சொன்னாங்க. 1:30க்கு வந்துடணும். நான் முழு நாளும் வீட்டுலதான்.” 

Dad: மார்க்கெட் மற்றும் அத்தை வீட்டுக்கு? அத்தை பிளானை எனக்கு சொல்லலையே. 2 மணிக்கும் கால் பண்ணினேன் — ஸ்விட்ச் ஆஃப். விசித்திரம். வேற எதாவது சொன்னாங்களா? 

நான் தோளை உயர்த்தினேன், நார்மலா சொல்ல முயற்சி பண்ணினேன். “அதுதான். ஒருவேளை டிராஃபிக் அல்லது எதாவது. சீக்கிரமா வந்துடுவாங்க.” 

Dad: இது அவருக்கு சரியா இல்ல. அவங்க எப்பவும் போன் எடுப்பாங்க அல்லது மெசேஜ் பண்ணுவாங்க. பிஸியா இருந்தாலும் க்விக் டெக்ஸ்ட் அனுப்புவாங்க. எனக்கு கவலையா இருக்கு. உங்க போன்லிருந்து கால் பண்ணு. 

நான் கால் பண்ணேன். ரிங் ஆனுச்சு, ஆனா எடுக்கல. அப்பா தொடர்ந்து வாட்ச் பார்த்தார். “15 நிமிடத்துல வரலன்னா நான் தேட போறேன். இது ரொம்ப கவலையா இருக்கு.” 

நாங்க கொஞ்ச நேரம் அமைதியா உட்கார்ந்தோம். அப்பா தொடர்ந்து கேள்வி கேட்டார் — “காலையில அவங்க நார்மலா தெரிஞ்சாங்களா? எந்த டென்ஷன்? அந்நிய நம்பர்லிருந்து கால் வந்ததா?” நான் பொய் சொல்லி எல்லாம் நார்மல்னு சொன்னேன். உள்ளுக்குள் கொதிச்சேன். அம்மா ராஜேஷோட இருப்பாங்க, ஒருவேளை சிரிச்சு, சாப்பிட்டு, டேபிள் கீழே தொட்டுக்கிட்டு இருப்பாங்க — அவன் விரும்பின மாதிரி. அந்த எண்ணம் என் முஷ்டியை இறுக்கியது. 

சரியா 7:25க்கு கதவு திறந்துச்சு. அம்மா பிரகாசமா சிரிச்சுக்கிட்டு உள்ள வந்தாங்க, அவரோட ப்ளூ சேலை இன்னும் பர்ஃபெக்டா இருந்தாலும் கீழ் பகுதி கொஞ்சம் க்ரீஸ் ஆகியிருந்துச்சு. முடி கொஞ்சம் தளர்வா, முகத்துல கொஞ்சம் ஸ்ட்ராண்ட்ஸ் விழுந்துச்சு. ரெட் லிப்ஸ்டிக் பெரும்பாலும் போயிட்டுச்சு, வெறும் லேசான ஸ்டெயின் மட்டும் இருந்துச்சு. அவங்க உண்மையிலேயே ஹேப்பியா தெரிஞ்சாங்க — கன்னங்கள் சிவப்பா, கண்கள் பளபளக்க. 

“சாரி லேட்டாச்சு!”னு சந்தோஷமா சொன்னாங்க. “மீனா அத்தை தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டே இருந்தாங்க. பிறகு கோவிலுக்கு ஒரு க்விக் விசிட். நேரம் பறந்து போச்சு. உங்க நாள் எப்படி இருந்துச்சு?” 

Dad: கோவிலா? எனக்கு சொல்லலையே. நான் ரொம்ப கவலைப்பட்டேன். ஏன் கால் எடுக்கல? 

Mom: பேட்டரி செத்துப் போச்சு. சார்ஜ் பண்ண மறந்துட்டேன். சாரி சாரி. நான் ஃபைன். வெறும் நீண்ட நாள். (பேக் வைக்க சமையலறைக்கு போனாங்க, ஆனா நான் ஒண்ணு கவனிச்சேன். செண்டல் கழட்ட குனிஞ்சப்போ பல்லு கொஞ்சம் தப்புச்சு — அதோ இருந்துச்சு.) 

கழுத்தோட பக்கத்தில், மங்கல்சூத்திரத்துக்கு மேல, சின்ன, சிவப்பு, புதிய கடி மார்க். லவ் பைட் மாதிரி, கொஞ்சம் வீங்கியிருந்துச்சு. அவங்க சீக்கிரமா பல்லை அட்ஜஸ்ட் பண்ணி மறைச்சாங்க, ஆனா நான் ஏற்கனவே பார்த்துட்டேன். என் வயிறு உள்ள இறங்குச்சு. அவங்க ஏதோ மறைக்கிறாங்க. அவரோட சிரிப்பு ரொம்ப பிரகாசமா, நடை ரொம்ப லேசா. அப்பாவோட பேசும்போது அவரோட கழுத்தை அறியாமல் தொட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க. 

அப்பாவுக்கு அந்த கடி தெரியல. அவர் வெறும் நிம்மதியா இருந்தார். “அடுத்த தடவை போனை சரியா சார்ஜ் பண்ணுங்க. நான் தேட போற அளவுக்கு ஆயிடுச்சு.” 

Mom: ஆமா ஆமா. கவனமா இருப்பேன். (மாத்திக்க போனாங்க, ஆனா ஹால்வேயில் ரகசியமா போனை செக் பண்ணி, புது மெசேஜுக்கு சிரிச்சு டிலீட் பண்றதை நான் பார்த்தேன்.) 

டின்னர் முடிஞ்ச பிறகு, அம்மா சமையலறையில் கிளீன் அப் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அப்பா ஹால்ல மேகஸின் படிச்சுக்கிட்டு இருந்தார், முழுசா தெரியாம, அவ்வப்போ “நாளை லஞ்சுக்கு என்ன?”னு கேட்டார் அல்லது ஏதாவது ஆர்டிக்கலை கமெண்ட் பண்ணினார். அம்மா போனை சமையலறை கவுண்டரில், மசாலா பாக்ஸுக்கு அருகில் வச்சிருந்தாங்க. 

ஒவ்வொரு சில நிமிடத்துக்கு ஒரு தடவை, மீதி கறியை கிளறும்போதோ, அடுத்த நாளுக்கு காய்கறி நறுக்கும்போதோ, அவங்க அதை பார்த்து, ஒரு கையால வேகமா டைப் பண்ணி, சிரிச்சு, திருப்பி வைப்பாங்க. நான் ஹால்லிருந்து பார்த்தேன். இதை குறைந்தது ஆறு அல்லது ஏழு தடவை பண்ணினாங்க — ஒரு தடவை டிஷ் வாஷ் பண்ணும்போது, ஒரு தடவை பிளாட்ஃபாரத்தை துடைக்கும்போது, ஒரு தடவை மசாலா ரேக்கில் போடும்போது. 








ஒவ்வொரு தடவையும் அவரோட முகம் ஒளிரும், பிறகு அப்பா ஹால்லிருந்து கூப்பிட்டா நார்மல் எக்ஸ்ப்ரெஷன் வைப்பாங்க. 

என்னால தாங்க முடியல. 10:30 மணிக்கு சுமார், அப்பா பாத்ரூமுக்கு போனப்போ, நான் அமைதியா சமையலறைக்கு நுழைஞ்சேன். அம்மா ஸ்டோர்ரூமுக்கு ஏதாவது எடுக்க போனப்போ போனை கவுண்டர்ல விட்டுட்டு போனாங்க. நான் அதை அன்லாக் பண்ணினேன் (அவரோட பேட்டர்ன் எனக்கு தெரியும் — 786786). வேகமா வாட்ஸ்ஆப்பை திறந்து ராஜேஷ் சாட்டுக்கு போனேன். மதியம் மற்றும் மாலைக்கான புது மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு. 

ஒரு மெசேஜ் அம்மாவிடமிருந்து தனியா தெரிஞ்சுச்சு. அது 4 மணிக்கு அனுப்பியிருந்தாங்க, ரெஸ்டாரண்ட்லிருந்து திரும்பிய உடனே: 

Mom: ராஜேஷ்… இன்னைக்கு நீங்க செய்யக் கூடாது. என் கழுத்துல மார்க் விட்டுடுச்சு. வீட்டுக்கு வரும் வரை பல்லை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டே வரணும், யாரும் பார்க்கக் கூடாது. என் மகனும் கணவரும் கிட்டத்தட்ட கவனிச்சுட்டாங்க. நீங்க சில சமயம் ரொம்ப அதிகம். 

Rajesh: ஆனா நான் செய்யும்போது நீங்க முனகினீங்க. என்னை இழுத்து நெருக்கினீங்க. பொய் சொல்லாதீங்க பந்தனா ஜி. உங்க கழுத்துல என் உதடுகள், அந்த டைட் ப்ளூ சேலையின் கீழே என் கைகள் இடுப்புல — ஒவ்வொரு செகண்டும் உங்களுக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு. அடுத்த தடவை நான் பார்க்க மட்டும் தெரியும் இடங்கள்ல இன்னும் அதிக மார்க் விடுவேன். 

Mom: வாயை மூடுங்க. எச்சரிக்கிறேன். இனி மார்க் வேண்டாம். எல்லாத்தையும் டிலீட் பண்ணுங்க. ஆனா… எனக்கு இன்னும் உங்க பிக்சர் சேவ் இருக்கு. பெரிய ஒண்ணு. ஆட்டோவில் திரும்பி வரும்போது மறுபடியும் பார்த்தேன். யாருக்கும் சொல்லாதீங்க. 

நான் உறைஞ்சு போனேன். என் கைகள் நடுங்குச்சு. “அது” என்றால் என்ன? கடியா? இல்ல அதுக்கு மேலவா? ரெஸ்டாரண்ட்ல ஏதாவது பண்ணினாங்களா? இல்ல பிறகு? கார்லவா? எனக்கு வயிறு கலங்கி, அதே சமயம் கோபமா இருந்துச்சு. நான் சீக்கிரமா போனை லாக் பண்ணி, அம்மா திரும்பும் முன்னாடி என் ரூமுக்கு போயிட்டேன். பெட்ல படுத்து, சீலிங்கை பார்த்துக்கிட்டு, அந்த மதியம் அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் என்ன நடந்துச்சுன்னு யோசிச்சேன். கடி மார்க், ஹேப்பி சிரிப்பு, ரகசிய மெசேஜ்கள் — எல்லாம் ஒண்ணை சுட்டிக்காட்டுச்சு. என் அம்மா ராஜேஷோட அஃபேர் வச்சிருக்காங்க, அவங்க ஒத்துக்கிறதை விட ரொம்ப அதிகமா எஞ்சாய் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க. 

அந்த இரவு என்னால தூங்க முடியல. கண்ணை மூடினா ஒவ்வொரு தடவையும் ரெட் லிப்ஸ்டிக், டைட் ப்ளூ சேலை, அவரோட கழுத்துல இருந்த சின்ன கடி தெரிஞ்சுச்சு. நான் தொடர்ந்து யோசிச்சேன் — ராஜேஷ் அவருக்கு என்ன செய்தார், அந்த மார்க் அவங்க சொந்த குடும்பத்துக்கே மறைக்க வேண்டிய அளவுக்கு? கேள்விகள் நிற்கவே இல்ல.

[Mehtab_]

அவங்க சமைக்கும்போது காரணமில்லாமல் போனைப் பார்த்து சிரிப்பாங்க, கண்கள் மங்கி ஏதோ நினைவில் மூழ்கியிருப்பது போல. இரவில் அப்பா தூங்கிய பிறகு, கெஸ்ட் ரூம் அல்லது பாத்ரூமிலிருந்து அவரோட மெல்லிய சிரிப்பு கேட்கும், பிறகு வேகமாக டைப் பண்ற சத்தம். 


அவங்க எளிய விஷயங்களுக்குகூட நல்ல உடை அணிய ஆரம்பிச்சாங்க – இறுக்கமான ப்ளவுஸ், இடுப்புல கீழே கட்டிய சேலை, அதிக மேக்கப். அப்பாவோட பேசும்போது அவரோட குரலில் புதிய லேசுதனம் இருந்துச்சு, ஆனா அது பொய். உண்மையான அவங்க வேற எங்கோ, அந்த ஆளின் நினைவில் முழ்கியிருந்தாங்க. 

ராஜேஷைப் பத்தி எல்லாம் தெரிஞ்சுக்கணும்னு எனக்கு ஆசை. ஏன்? ஏன்னா அந்த நிச்சயமின்மை என்னை உயிரோட கொல்லுது. என் கன்சர்வேட்டிவ், திருமணமான அம்மா – என்னை அடல்ட் வீடியோ பார்த்ததுக்கு திட்டின அதே பெண், மங்கல்சூத்திரத்தை பெருமையா அணிஞ்ச அதே பெண் – அவங்க அசையும் முலைகளோட போட்டோ அனுப்பி, அவருக்கு கடி விட அனுமதி கொடுத்து, அவன் குழாய் பிக்சர்களைப் பார்த்து தேய்ச்சுக்கிட்ட அந்த பெண்ணை என்ன வகை ஆள் மாற்ற முடியும் என்பதை புரிஞ்சுக்கணும். அவரோட வயசு, வேலை, எங்க வசிக்கிறார், எப்படி அவ்வளவு தைரியமா பேசினார் என்பதை தெரிஞ்சுக்கணும். 

அவர் பணக்காரரா? அழகா? அவருக்கும் பெரிய குடும்பம் இருக்கா? முக்கியமா, அந்த நாளில் அவருக்கு என்ன செய்தார் அவங்க இவ்வளவு அடிமையாக்கினார். அந்த நாள் ரெஸ்டாரண்ட்ல அவரை ஓத்தாரா? கார்லா? இல்ல வெறும் ஹெவி பெட்டிங் மட்டும் அந்த கடி மார்க் விட்டதா? 

கேள்விகள் என் தலையில் தொடர்ந்து ஓடிக்கிட்டு இருந்தன. அவங்க போனை அன்லாக் விட்டுட்டு போனப்போ செக் பண்ண ஆரம்பிச்சேன், ஆனா அவங்க கவனமா ஆயிட்டாங்க – சாட்கள் சீக்கிரமா டிலீட், போட்டோக்கள் ரகசிய ஃபோல்டர்ல மறைச்சு. ஸ்பை ஆப் இன்ஸ்டால் பண்ணலாம்னு கூட நினைச்சேன், ஆனா அவங்க தெரிஞ்சுட்டா பயம். 

அவரை தெரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ண பண்ண என் உடம்பே என்னை துரோகம் பண்ணுச்சு – காட்சிகளை கற்பனை பண்ணும்போது என் குழாய் இறுக்கமாகும், கோபம் என் மார்பில் எரியும்போதும். அதுக்கு என்னை நானே வெறுத்தேன், ஆனா நிறுத்த முடியல. என் அம்மாவோட விசுவாசத்தை எங்கள் குடும்பத்திலிருந்து திருடிய அந்த ஆளை தெரிஞ்சுக்கணும். 

ராஜேஷுடன் நீண்ட சாட் – வீடு சம்பவத்தை மறுபடியும் நினைவு கூர்தல் 

ஒரு மதியம், அப்பா ஆபீஸ்ல இருந்தப்போ, நான் என் ரூம்ல படிக்கிற மாதிரி நடிக்க, அம்மா மறுபடியும் கெஸ்ட் ரூமுக்கு போனாங்க. நான் கதவுக்கு அருகில் ஊர்ந்து போய் கேட்டேன். 

அவங்க ராஜேஷுடன் நீண்ட வாய்ஸ் நோட் பரிமாற்றத்தில் இருந்தாங்க, பிறகு டைப்பிங்குக்கு மாறினாங்க. அவரோட மெல்லிய பெருமூச்சு மற்றும் அவ்வப்போ சிரிப்பு கேட்டுச்சு. பிறகு அவங்க சமையலறைக்கு போனப்போ, நான் சீக்கிரமா அவரோட போனை திறந்தேன் மற்றும் முழு சாட்டை படித்தேன். அது நீண்ட மற்றும் மெதுவானது, அவங்க விரும்பிய மாதிரி – அவசரம் இல்ல. 

ராஜேஷ்: பந்தனா ஜி, அந்த நாள் நாம சந்திச்சதை நினைச்சு நிறுத்த முடியல. அந்த ப்ளூ சேலையில் நீங்க எப்படி தெரிஞ்சீங்க, இடுப்பைச் சுற்றி அவ்வளவு டைட்டா கட்டியிருந்தீங்க… உங்க அசை பிடிச்சு இழுக்க தயாரா இருந்த மாதிரி தெரிஞ்சுச்சு. லஞ்ச் பிறகு கார்ல உங்க கழுத்தை நான் கடிச்சப்போ அது எப்படி இருந்துச்சுன்னு மறுபடியும் சொல்லுங்க. 

அம்மா: ராஜேஷ், ப்ளீஸ்… அதைப் பத்தி பேசக் கூடாது. நான் திருமணமான பெண். அந்த நாள் நடந்தது தப்பு. என் கணவர் என்னை முழுசா நம்புறார். நான் உங்களை அப்படி செய்ய விடக் கூடாது. 

ராஜேஷ்: தப்பா? என் பற்கள் உங்க தோலில் புதிஞ்சப்போ நீங்க மெல்ல முனகினீங்க. இன்னும் உங்க பெர்ஃப்யூம் வியர்வையோட கலந்த சுவை எனக்கு தெரியும். நீங்க என்னை தள்ளாத, இழுத்து நெருக்கினீங்க. ஒத்துக்கங்க – உங்களுக்கு பிடிச்சுச்சு. உங்க கழுத்துல இன்னும் மார்க் இருக்கு தானே? 

அம்மா: ஆமா… இரண்டு நாள் இருந்துச்சு. என் மகன் அல்லது கணவர் பார்க்கும்போது ஒவ்வொரு தடவையும் ஹை நெக் ப்ளவுஸ் போட்டு பல்லை அட்ஜஸ்ட் பண்ணணும். எனக்கு ரொம்ப வெட்கமா இருந்துச்சு. ஆனா… வித்தியாசமா இருந்துச்சு. தோலில் நெருப்பு மாதிரி. நீங்க ரொம்ப ரஃப், ராஜேஷ். மார்க் விடாதீங்கன்னு சொன்னேன். 

ராஜேஷ்: ரஃப்? நீங்க தான் ரெஸ்டாரண்ட்ல டேபிள் கீழே சேலை கொஞ்சம் தூக்கி உங்க தொடையை என்னை தொட விட்டீங்க. ஞாபகம் இருக்கா? என் விரல்கள் மேலே மேலே போனப்போ நீங்க கால்களை இறுக்கமா மூடினீங்க ஆனா நிறுத்தல. பிறகு கார்ல, நான் உங்க கழுத்தை முத்தமிட்டு கடிச்சப்போ, நீங்க என் கையை பிடிச்சு உங்க முலைகளுக்கு மேல ப்ளவுஸ்ல வச்சீங்க. உங்க மூச்சு அவ்வளவு கனமா இருந்துச்சு பந்தனா ஜி. 

அம்மா: இப்படி எனக்கு நினைவூட்டாதீங்க. நான் குடும்பத்தோட திருமணமான பெண். எனக்கு வீட்டுல படிக்கிற மகன் இருக்கான். இப்படி தொடர முடியாது. யாராவது பார்த்தா என்ன ஆகும்? என் கணவருக்கு தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்? அவர் உடைஞ்சு போவார். 

ராஜேஷ்: அவருக்கு தெரியாது. அந்த நாள் மாதிரி – உங்க மகன் வீட்டுல இருந்து நீங்க மார்க்கெட் போயிருக்கிறீங்கன்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தான். நமக்கு இரண்டு முழு மணி நேரம் இருந்துச்சு. நீங்க என்னை உங்க கழுத்தை முத்தமிட, சப்ப, கடிக்க விட்டீங்க, “போதும்”னு முணுமுணுத்தீங்க ஆனா உங்க உடம்பு இன்னும் வேணும்னு சொன்னுச்சு. உங்க முலைக்காம்புகள் ப்ளவுஸ் வழியா இறுக்கமா இருந்துச்சு. நான் “தற்செயலா” தொட்டப்போ உணர்ந்தேன். 

அம்மா: ராஜேஷ்… நீங்க என்னை எல்லாத்தையும் நினைவூட்டுறீங்க. அந்த நாள் வீட்டுக்கு வந்து பத்து நிமிடம் கண்ணாடிக்கு முன்னாடி நின்னு அந்த கடியை பார்த்தேன். அது சிவப்பா, கொஞ்சம் வீங்கியிருந்துச்சு. தொட்டப்போ உடல் நடுங்குச்சு. அதை ரசிச்சதுக்கு என்னை நானே வெறுத்தேன். நான் அப்படிப்பட்ட பெண் இல்ல. நான் மங்கல்சூத்திரம் அணிஞ்சு, காலையில பூஜை பண்றவ. ஆனா உங்களோட… நான் வேற ஒருத்தியா மாறிடுறேன். 

ராஜேஷ்: அந்த வேற ஒருத்திதான் உண்மையான நீங்க. அந்த இரவு எனக்கு போட்டோ அனுப்பினவ. அந்த ப்ளூ சேலையில் உங்க அசை எனக்கு பிடிச்சிருக்கான்னு கேட்டவ. உண்மையை சொல்லுங்க – நான் உங்களை கடிச்சு, கார்ல என் இறுக்கமான குழாய் உங்க இடுப்புல அழுத்தினப்போ, உங்களுக்கு ஈரமாகுச்சா? 

அம்மா: … ஆமா. கொஞ்சம். ஆனா நான் உங்களை நிறுத்தினேன். இன்னும் முன்னேற முடியாதுன்னு சொன்னேன். நான் திருமணமானவ. பொறுப்பு இருக்கு. என் மகன் வீட்டுல காத்துக்கிட்டு இருந்தான். அவங்களை இப்படி துரோகம் பண்ண முடியாது. 

ராஜேஷ்: ஆனா இங்க இப்போ என்னோட சாட் பண்றீங்க. கெஸ்ட் ரூம்ல உங்க குடும்பம் அடுத்த ரூம்ல இருக்கும்போது வாய்ஸ் நோட் அனுப்புறீங்க. நீங்க ஈர்க்கப்பட்டுட்டீங்க பந்தனா ஜி. அந்த கடிக்கு பிறகு, என் கைகள் உங்க உடம்புல இருந்ததுக்கு பிறகு நான் தெரிஞ்ச மாதிரி. 

அம்மா: அந்த நாள் நீங்க எனக்கு என்ன செய்தீங்கன்னு எனக்கு தெரியல. தனியா இருக்கும்போது தொடர்ந்து அதை நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா நாம நிறுத்தணும். ப்ளீஸ் எல்லாத்தையும் மறுபடியும் டிலீட் பண்ணுங்க. எனக்கு பயமா இருக்கு. 

ராஜேஷ்: நினைவை டிலீட் பண்ண மாட்டேன். நான் உங்களை கடிச்சப்போ நீங்க எப்படி தெரிஞ்சீங்க – கண்கள் அரை மூடி, உதடுகள் பிரிஞ்சு, அந்த மெல்லிய “ஆஹ்” சத்தம். அது இப்போ என்னோடது. 

சாட் இப்படி கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் நீண்டுச்சு – மெதுவா, விவரமா, அவங்க தயக்கம் காட்டினாலும் தெளிவா ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. “நான் திருமணமானவ” “இது தப்பு”ன்னு தொடர்ந்து சொன்னாலும் உரையாடலை முடிக்கல. அவங்க ஈர்க்கப்பட்டுட்டாங்கன்னு தெரிஞ்சுச்சு – அவரோட ஒவ்வொரு மெசேஜும் அவரை வேகமா டைப் பண்ண வச்சுச்சு, நான் கேட்ட இடத்திலிருந்தே அவரோட மூச்சு மாறியிருந்துச்சு. 

அதே மாலை, நான் கோபமா இருந்தேன். சாட்கள் முழு உண்மையை வெளியிடல – ஓத்தல் அல்லது எவ்வளவு தூரம் போனாங்கன்னு நேரடியா சொல்லல. வெறும் கடி, கார்ல தொடுதல், சேலை பத்தி கிண்டல் மட்டும். எனக்கு பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு, ராஜேஷ் என் அம்மாவுக்கு என்ன செய்தார்னு சரியா தெரியாம. ஹால்ல அவரை மறைமுகமா எதிர்கொண்டேன். 

“அம்மா, இந்த நாட்கள்ல நீங்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கீங்க. ஏதாவது சிறப்பு காரணம் இருக்கா?”ன்னு கேட்டேன், சாதாரணமா இருக்க முயற்சி பண்ணினேன். 

அவங்க என் கண்களை தவிர்த்தாங்க. “ஒண்ணுமில்ல பேட்டா. வழக்கமான நாட்கள் தான்.” 

ஆனா பிறகு, அப்பா மாலை நடைக்கு போனப்போ, அவங்க மறுபடியும் கெஸ்ட் ரூமுக்கு மறைஞ்சாங்க. நான் ஃபாலோ பண்ணி கதவுக்கு அருகில் கேட்டேன். அவங்க ராஜேஷுடன் நீண்ட கால் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க, மெல்லிய குரலில், ஆனா கதவு முழுசா சாத்தாததால தெளிவா கேட்டுச்சு. 

அம்மா: ராஜேஷ்… நீங்க என்னை கெட்ட பெண்ணா மாற்றிட்டீங்க. முன்னாடி நான் இப்படி இல்ல. ஒரு ஆள் நீண்ட நேரம் பார்த்தாலே எனக்கு கில்டி ஃபீல் ஆகும். இப்போ உங்களுக்கு போட்டோ அனுப்புறேன், கழுத்தை கடிக்க விடுறேன், கணவருக்கும் மகனுக்கும் தினமும் பொய் சொல்லுறேன். எனக்கு என்ன செய்தீங்க? 

ராஜேஷ்: நீங்க விரும்பாத எதையும் நான் செய்யல பந்தனா ஜி. அந்த நாள் கார்ல, நான் உங்க கழுத்தை கடிச்சப்போ நீங்க நிறுத்தல, அது நீங்க தான். இன்னொரு ஆளுக்கு ஈரமான திருமணமான பெண். 

அம்மா: அப்படி சொல்லாதீங்க! நான் இன்னும் திருமணமானவ. என் குடும்பத்தை நேசிக்கிறேன். ஆனா அந்த நாளுக்குப் பிறகு… உங்க கைகள், உங்க வாய் என் தோலில் இருந்ததை நினைச்சு நிறுத்த முடியல. எனக்கு அசிங்கமா இருக்கு. நான் கெட்ட மனைவி, கெட்ட அம்மா. என் மகன் கடுமையா படிக்கிறான், என் கணவர் ரொம்ப வேலை செய்றார், நான் இங்க கெஸ்ட் ரூம்ல ஒளிஞ்சு உங்களோட பேசுறேன், ஒரு வேசி மாதிரி. 

ராஜேஷ்: நீங்க வேசி இல்ல. நீங்க இப்போதான் உயிரோட உணர்ந்த பெண். அந்த கடி மார்க் – அப்பா தூங்கும்போது இரவுல அதை தொட்டீங்களா? 

அம்மா: ஆமா… தொட்டேன். பாத்ரூம்ல நின்னு அதை பார்த்தேன். உங்க பற்கள் எப்படி இருந்துச்சு, உங்க மூச்சு என் கழுத்துல எப்படி சூடா இருந்துச்சுன்னு நினைவூட்டுச்சு. அதை வெறுத்தேன் ஆனா அந்த இடத்தை தொடாம இருக்க முடியல. நான் என்னை அடையாளம் காணாத ஒருத்தியா மாறிட்டு இருக்கேன். ப்ளீஸ், நாம மெதுவா போகணும். இன்னும் முன்னேற முடியாது. 

ராஜேஷ்: முன்னேறவா? நாம இன்னும் சரியா ஆரம்பிக்கவே இல்ல. அந்த நாள் வெறும் சுவை பார்த்தது மட்டும். அடுத்த தடவை இன்னும் அதிகம் – உங்க உதடுகளை முத்தமிட, முலைகளை சரியா தொட, ஒருவேளை கூட… 

அம்மா: இல்ல! அப்படி சொல்லாதீங்க. நான் திருமணமானவ. முடியாது. ஆனா… சில சமயம் தனியா இருக்கும்போது, நீங்க இன்னும் செய்தா எப்படி இருக்கும்னு கற்பனை பண்ணுவேன். எனக்கு ரொம்ப வெட்கமா இருக்கு. 

உரையாடல் முப்பது நிமிடம் நீண்டுச்சு – அவங்க தங்களை கெட்டவ, கில்டியானவ, விருப்பத்துக்கு எதிரா ஈர்க்கப்பட்டவன்னு சொல்ல, அவர் உறுதி கொடுத்து மெதுவா தூண்ட, அவங்க அதுக்கு அப்புறமும் தொடர்ந்தாங்க. கடி மற்றும் தொடுதலைத் தவிர அவங்க என்ன “செய்தாங்க”ன்னு சரியா சொல்லல, அது என்னை இன்னும் அதிகம் கோபப்படுத்துச்சு. அப்பாவை துரோகம் பண்றதுக்கு அவங்க மேல கோபம், ராஜேஷ்க்கு அந்த மாயாஜாலத்துக்கு கோபம், அவரோட கில்டியான முணுமுணுப்பை கேட்டு என் குழாய் இறுக்கமானதுக்கு என் மேல கோபம். 

அந்த இரவு, நான் தூங்குற மாதிரி நடிச்ச பிறகு, அம்மா மறுபடியும் ராஜேஷோட சாட்டுக்கு போனாங்க. அவர் இன்னும் அதிகம் கேட்க ஆரம்பிச்சார். 

ராஜேஷ்: இன்னைக்கு இரவு எனக்கு செக்சியா எதாவது அனுப்புங்க பந்தனா ஜி. அந்த ப்ளூ சேலைக்கு கீழே மறைச்ச உங்க தொடைகளை காட்டுற எதாவது. உங்க வெள்ளை ஷார்ட்ஸை போட்டுக்கங்க – உங்க அசையை கிட்டத்தட்ட மறைக்காத அந்த ஒண்ணு. இறுக்கமான கருப்பு டாப்பும். அந்த நாள் நான் கிட்டத்தட்ட தொட்டதை பார்க்கணும். 

அம்மா: ராஜேஷ், இல்ல. நான் திருமணமான பெண். இப்படி எல்லாம் அனுப்ப முடியாது. என் கணவர் அடுத்த ரூம்ல இருக்காரு. அவர் எழுந்தா என்ன ஆகும்? 

ராஜேஷ்: அவருக்கு தெரியாது. அந்த நாள் ரெஸ்டாரண்ட் பிறகு கார்ல நம்ம “சம்பவம்” நடந்த மாதிரி – இரண்டு மணி நேரம் நாம தனியா, உங்க கழுத்துல மார்க், உங்க உடம்பு ரெஸ்பாண்ட் ஆச்சு, அவர் ஆபீஸ்ல இருந்து ஒண்ணும் தெரியாம. உங்க மகன் ஷாப்பிங் போயிருக்கிறீங்கன்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தான். போட்டோ அனுப்புங்க. உங்களுக்கு வேணும்னு எனக்கு தெரியும். 

அம்மா: நீங்க எப்பவும் அந்த நாளை கொண்டு வர்றீங்க… சரி. ஆனா நீங்க அடம் பிடிக்கிறதால மட்டும். பார்த்ததும் டிலீட் பண்ணுங்க. 

அவங்க அமைதியா ரூமுக்கு போய் மாத்தி, ஒவ்வொரு போட்டோவா அனுப்ப ஆரம்பிச்சாங்க. முதல்: மஞ்சள் ஷார்ட்ஸில், தொடைகள் முழுசா தெரிய, கண்ணாடிக்கு முன்னாடி நின்னு, ஒரு கால் கொஞ்சம் வளைச்சு. 

இரண்டாவது: பெட் மேல குனிஞ்சு, அசை கேமராவை நோக்கி, மஞ்சள் ஷார்ட்ஸ் மேலேறி, கன்னங்களோட வளைவு தெரிய. மூன்றாவது: வயிறு கீழா படுத்து, கால்கள் கொஞ்சம் பிரிச்சு, கருப்பு டாப் முதுகோட ஒட்டிக்கிட்டு, ஷார்ட்ஸ் கீழ் அசை தெரிய. 

நான்காவது: பெட்ல உட்கார்ந்து, கருப்பு டாப் கீழ இழுத்து, முலைகள் கிட்டத்தட்ட வழிய, ஆழமான கிளீவேஜ், கேமராவை வெட்கமா பார்த்து. ஐந்தாவது: கருப்பு ப்ளவுஸ்ல முலைகளோட க்ளோஸ் அப், முலைக்காம்புகள் துணி வழியா லேசா தெரிய. ஆறாவது: முழு உடல் சைட் வியூ, மஞ்சள் ஷார்ட்ஸ் இடுப்புல இறுக்கம், கருப்பு டாப் இடுப்பு தெரிய. 






















ராஜேஷ்: ஃபக், பந்தனா ஜி… இவை என் கற்பனையை விட சிறப்பா இருக்கு. உங்க தொடைகள் ரொம்ப மிருதுவா, தடிமனா தெரியுது. குனிஞ்சப்போ அந்த அசை – பிடிச்சு தட்டணும்னு தோணுது. முலைகளுக்கு மேல கருப்பு டாப்… அவை பாரமா, ரெடியா தெரியுது. இந்த போட்டோக்களை எனக்காக எடுக்கும்போது உங்களுக்கு ஈரமாகுச்சா? 

அம்மா: இப்படி எல்லாம் கேட்காதீங்க. உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா இல்லையா? இப்போ எனக்கு ரொம்ப வெட்கமா இருக்கு. என் குடும்பத்துக்கு பின்னாடி இப்படி செய்ற திருமணமான பெண் நான். 

ராஜேஷ்: ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. ஒவ்வொண்ணும். குறிப்பா குனிஞ்ச ஒண்ணு – உங்க அசை தட்ட சரியா இருக்கு. முலைகளோட க்ளோஸ் அப்… கிட்டத்தட்ட சுவைக்கலாம். இன்னும் ஒண்ணு அனுப்புங்க – வயிறு கீழா படுத்து ஷார்ட்ஸ் கொஞ்சம் மேலேறின போஸ். 

அவங்க இன்னொண்ணு அனுப்பினாங்க: முகம் கீழா படுத்து, மஞ்சள் ஷார்ட்ஸ் மேலேறி அதிக தொடை மற்றும் கீழ் அசை தெரிய, கருப்பு டாப் கொஞ்சம் தூக்கி மிருதுவான முதுகு தெரிய. அவர் ஆச்சரியமா பதில் கொடுத்தார், ஒவ்வொரு போட்டோவையும் விவரமா சொல்லி, தனக்கு எவ்வளவு இறுக்கமா இருக்குன்னு சொன்னார். 

அவங்க கிண்டல் செய்து பதில் கொடுத்தாங்க: “உங்களுக்கு என் தொடைகள் அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கா? இந்த கருப்பு டாப்புல என் முலைகள்? நல்ல பெண்ணா நடிக்கிற திருமணமான பெண்களை மட்டும்தான் உங்களுக்கு பிடிக்கும்னு நினைச்சேன்.” 

இந்த பரிமாற்றம் கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் நீண்டுச்சு, மெதுவா கிண்டல் செய்து, அவங்க தயக்கம் காட்டினாலும் இன்னும் அதிக வெளிப்படையான கோணங்களில் அனுப்பிக்கிட்டே இருந்தாங்க. 

அடுத்த மதியம், அம்மா சமையலறையில் தனியா இருந்தாங்க. அவங்க ராஜேஷுக்கு டெக்ஸ்ட் பண்ணாம கால் பண்ணினாங்க. நான் ஹால்லிருந்து கேட்டேன், முன்னாடி பேட்டர்ன் இருந்ததால என் குழாய் ஏற்கனவே துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. 

அம்மா: ராஜேஷ்… ஒண்ணு யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். ஆனா நேரடியா சொல்ல வெட்கமா இருக்கு. 

ராஜேஷ்: சொல்லுங்க பந்தனா ஜி. இப்போ எனக்கு எதுவும் சொல்லலாம். 

அம்மா: அது… நீங்க சில சமயம் அனுப்புற அந்த விஷயம். போட்டோக்கள். ஒரு அல்லது இரண்டு இன்னும் அனுப்ப முடியுமான்னு யோசிச்சேன். ஆனா இப்போ இல்ல, பிறகு நான் சரியா தனியா இருக்கும்போது. 

ராஜேஷ்: என் குழாய் பிக்சர்களை சொல்றீங்களா? என் தடித்த குழாயை மறுபடியும் பார்க்கணுமா? கடைசி தடவை நீங்க நிமிடங்கள் பார்த்த அதை? ஏன் சுற்றி சுற்றி பேசுறீங்க திருமணமான பெண்ணே? நேரடியா சொல்லுங்க – நான் அதை தடவுறதை உங்களுக்கு பார்க்கணும். 

அம்மா: என்னை இப்படி வெட்கப்படுத்தாதீங்க! நான் திருமணமான பெண். கேட்கவே கூடாது. ஆனா உங்க மெசேஜ்களை பார்த்த பிறகு… எனக்கு ஏதோ தோணுச்சு. அனுப்பணும்னா அனுப்புங்க. இல்ல வேண்டாம். எனக்கு கவலையில்ல. 

ராஜேஷ்: உங்களுக்கு அது ரொம்ப வேணும்னு எனக்கு தெரியும். அந்த கடிக்கு பிறகு வீட்டுக்கு வந்தப்போ, உங்க கழுத்துல மார்க்கை தொட்டுக்கிட்டு என் குழாயை நினைச்சீங்களா? நான் தெரிஞ்ச மாதிரி நீங்க அப்பாவி இல்ல. 

அம்மா: நிறுத்துங்க. அனுப்புங்க, என்னை வெட்கப்படுத்தாதீங்க. என் கணவருக்கு பின்னாடி இப்படி எல்லாம் செய்றதுக்கு ஏற்கனவே எனக்கு மோசமா இருக்கு. 







ராஜேஷ்: உங்க விருப்பப்படி. இதோ – இரண்டு புதியவை. ஒண்ணு மென்மையா ஆனா நீளமா, இன்னொண்ணு முழுசா இறுக்கமா நரம்புகள் புடைச்சு, அந்த நாள் கார்ல உங்க மேல அழுத்தின மாதிரி. 

அவர் இரண்டு பெரிய குழாய் இமேஜ்களை அனுப்பினார் – தடிமனா, நரம்பு நிறைஞ்சு, ஒண்ணு ப்ரீகம் உடன், இரண்டும் ஆச்சரியமா. அம்மா ஐந்து நிமிடம் பதில் சொல்லல. எனக்கு தெரியும் – அவங்க புண்டையை தேய்ச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. நான் கொஞ்சம் நெருங்கி கேட்டப்போ சமையலறையிலிருந்து மெல்லிய, ஈரமான சத்தம் கேட்டுச்சு. அவரோட மூச்சு கனமா இருந்துச்சு. 

ராஜேஷ்: ஏன் பதில் இல்ல பந்தனா ஜி? பிடிச்சிருக்கா? என் குழாயை பார்த்துக்கிட்டு இப்போ உங்களை தொட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்களா? நான் தெரிஞ்ச மாதிரி இருக்கீங்க. அந்த நாள் அது உங்களுக்கு எவ்வளவு கிட்ட இருந்துச்சுன்னு நினைச்சு உங்க புண்டை ஈரமாகியிருக்கும். 

அம்மா: நான்… வெறும் பிஸியா இருந்தேன். ஆமா, பார்த்தேன். அவை… பெருசா இருக்கு. நினைச்சதை விட பெருசா. ஆனா நான் பார்க்கக் கூடாது. நான் திருமணமானவ. இது தப்பு. 

ராஜேஷ்: ஆனா நீங்க தானே கேட்டீங்க. நீங்க நல்ல மனைவியா நடிக்கிற வேசி. ஆனா அதான் இதை ஹாட் ஆக்குது – இன்னொரு ஆளோட குழாயை ஆசைப்படாம இருக்க முடியாத திருமணமான அம்மா. 

இதை கேட்டு நான் அதிர்ச்சியா இருந்தேன், ஆனா என் குழாய் பேண்ட்டுக்குள் கல்லாய் இறுக்கமா இருந்துச்சு. என் அம்மா முழு வேசின்னு புரிஞ்சுச்சு, வெறும் தயக்கம் காட்டி நடிக்கிறவ. அவங்க ஈர்க்கப்பட்டு, அடிமையாகி, கில்டி நடிக்கிறப்போ ஒவ்வொரு செகண்டும் ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. 

இன்னும் அந்த நாள் ராஜேஷ் அவருக்கு என்ன செய்தார்னு சரியா தெரியல – அவரை ஓத்தாரா? விரல் விட்டாரா? வெறும் ஹெவி மேக்கிங் அவுட் மட்டும் கடியோட? இந்த மர்மம் இன்னும் மோசமா இருந்துச்சு. நான் கோபமா, துரோகமா, விசித்திரமா உற்சாகமா எல்லாம் ஒரே நேரத்துல உணர்ந்தேன். இந்த ஆளுக்கு அவங்க மேல என்ன சக்தி இருக்கு? 

ஒரு மாலை 6 மணிக்கு சுமார், அப்பா நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் ஸ்பீக்கர்ல கால் பண்ணினார். “இன்னைக்கு இரவு எமர்ஜென்சி வேலைக்காக சைட்டுல தங்கணும். நாளை காலை வருவேன். காத்திருக்காதீங்க. கவனமா இருங்க.” 

கால் முடிஞ்ச உடனே, அம்மா செயல்பட ஆரம்பிச்சாங்க. நேரா பாத்ரூமுக்கு போய் நீண்ட ஷவர் எடுத்து, புதிய நைட்டியில் வெளியே வந்து, லிப்ஸ்டிக் போட ஆரம்பிச்சாங்க – பிரகாசமான ரெட், ராஜேஷுக்கு போட்ட அதே ஒண்ணு. முடியை சீவினாங்க, பெர்ஃப்யூம் ஸ்ப்ரே பண்ணினாங்க, இரண்டு நிமிடத்துக்கு ஒரு தடவை போனை செக் பண்ணினாங்க. 






நான் உள்ள போனேன். “அம்மா, இந்த நேரத்துல ஏன் ஷவர் எடுத்து லிப்ஸ்டிக் போடுறீங்க? அப்பா வீட்டுக்கு வர மாட்டாரு. நாம ரெண்டு பேரும் தான்.” 

அவங்க ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போனாங்க, பிறகு நர்மாசமா சிரிச்சாங்க. “ஒண்ணுமில்ல பேட்டா. வெறும் ஃப்ரெஷ் ஆகணும்னு தோணுச்சு. நாள் வெயிலா, தூசியா இருந்துச்சு. லிப்ஸ்டிக்? ஓ, புது ஷேட் ட்ரை பண்ணினேன். உனக்கு பிடிச்சிருக்கா?” 

அவங்க பொய் சொல்றதை நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். அவரோட கண்கள் என்னை தவிர்த்துச்சு. “இவ்வளவு போன்ல யாருக்கு மெசேஜ் பண்றீங்க? அப்பா கால் பண்ணினதிலிருந்து போன்லயே இருக்கீங்க.” 

“யாரும் இல்ல, வீட்டு லேடீஸ் குரூப் மெசேஜ். முக்கியமில்ல.” அவங்க சுமூகமா பொய் சொன்னாங்க, ஆனா விரல்கள் லேசா நடுங்கிக்கிட்டு இன்னொரு மெசேஜ் டைப் பண்ணினாங்க. ஏதோ சந்தேகமான விஷயம் நடக்கப் போகுதுன்னு எனக்கு தெரிஞ்சுச்சு. 

இன்னைக்கு இரவு ஏதோ நடக்கப் போகுது – அவங்க ராஜேஷுக்கு தயாராகிட்டு இருந்தாங்க, சாட் அல்லது ஒருவேளை அவரை வீட்டுக்கு வர வைக்க. கதவை தொடர்ந்து பார்த்த விதம், நடையில் இருந்த எக்ஸைட்மெண்ட் – எனக்கு தெரிஞ்சுச்சு. நான் தொடர்ந்து மெசேஜ் பத்தி கேட்டப்போ மறுபடியும் பொய் சொன்னாங்க. “வெறும் மீனா அத்தை ரெசிபி அனுப்புறாங்க.” ஆனா அவரோட ஸ்க்ரீன்ல ராஜேஷ் பேர் ஒரு தடவை ஃப்ளாஷ் ஆனதை நான் பார்த்தேன், அதுக்கு முன்னாடி அவங்க மறைச்சாங்க. 

அந்த இரவு, அம்மா என்னை ஒவ்வொரு பதினைந்து நிமிடத்துக்கு ஒரு தடவை கேட்டாங்க, “பேட்டா, எப்ப தூங்கப் போறே? லேட்டா எழுந்திருக்காதே.” 

அவங்க ஏதோ அவசரமா இருக்கிறதை நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். அதனால நான் 10:30 மணிக்கு சீக்கிரமே தூங்குற மாதிரி நடிச்சேன், என் கதவை கொஞ்சம் திறந்து விட்டேன். சரியா நள்ளிரவு 12:15க்கு, ஹால்ல மெல்லிய காலடி சத்தம் கேட்டுச்சு – அப்பாவோட கனமான காலடி இல்ல, லேசான, கவனமான காலடி. பிறகு மெல்லிய முணுமுணுப்பு, யாரோ மிக அமைதியா போன்ல பேசுற மாதிரி. 

நான் அசையாம படுத்து இருந்தேன், இதயம் வேகமா துடிச்சுச்சு. கொஞ்ச நிமிடம் கழிச்சு, என் பெட்ரூம் கதவை மெதுவா தள்ளி திறந்தாங்க. யாரோ நான் தூங்குறேனான்னு செக் பண்ணினாங்க. நான் அந்த உணர்வை உணர்ந்தேன் – அது அம்மா. 

அவங்க அங்கே பத்து செகண்ட் நின்னு, என் பொய் மூச்சை கேட்டு, பிறகு கதவை மெல்ல சாத்தினாங்க. 

அவங்க மெயின் கதவுக்கு போய் அமைதியா திறந்து, ஏதோ முணுமுணுத்தாங்க. பிறகு இன்னொரு காலடி சத்தம் – கனமான, ஆண் காலடி. ராஜேஷ் நம்ம வீட்டுக்கு வந்துட்டார். ஹால்ல ஒரு நிமிடம் முணுமுணுப்பு தொடர்ந்துச்சு, பிறகு கெஸ்ட் ரூமுக்கு நகர்ந்துச்சு. 

நான் ஆர்வத்தில் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன். அம்மா நள்ளிரவுல நம்ம வீட்டுக்கு யாரை கூட்டி வந்தாங்க? உண்மையில ராஜேஷ்தானா? அவங்க என்ன செய்யப் போறாங்க? கேள்விகள் என் மனசுல பாய்ந்துச்சு – அவருக்கு மறுபடியும் கடி விட அனுமதிப்பாங்களா? தொட அனுமதிப்பாங்களா? 

நான் “தூங்குற” நிலையில் நம்ம சொந்த கெஸ்ட் ரூம்ல அவரை ஓக்க அனுமதிப்பாங்களா? ஏன் இவ்வளவு ஆசைப்பட்டாங்க? இந்த ஆள் அவருக்கு என்ன செய்தார், அவங்க எல்லாத்தையும் ரிஸ்க் பண்ணும் அளவுக்கு? நான் பெட்ல இருக்க முடியல. 

மெதுவா எழுந்தேன், இதயம் துடிச்சுக்கிட்டு, எந்த சத்தமும் இல்லாம கெஸ்ட் ரூமுக்கு ஊர்ந்து போக ஆரம்பிச்சேன். ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு வாழ்நாள் மாதிரி இருந்துச்சு. என் அம்மாவுக்கும் இந்த ஆளுக்கும் என்ன நடக்குதுன்னு என் சொந்த கண்களால பார்க்கணும் – அவங்க மனசையும் உடம்பையும் முழுசா கைப்பற்றிய அந்த ஆளோட 

 

[Mehtab_]

நான் விருந்தினர் அறை கதவுக்கு அருகில் மெதுவாக நகர்ந்தேன். என் இதயம் ரொம்ப வேகமாக துடித்தது, என் மார்பை வெடித்து வெளியே வருமோ என்று நினைத்தேன். 

உற்சாகமும் கோபமும் கலந்து என்னை மிகவும் பாதித்தது. என் உள்ளங்கைகள் வியர்த்துப் போயிருந்தன, என் மூச்சு ஆழமின்றி வேகமாக இருந்தது. ஒரு பகுதி உள்ளே புகுந்து இருவரையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்று துடித்தது — அம்மாவை கத்தி கேட்க வேண்டும், அப்பாவையும் எங்கள் குடும்பத்தையும் துரோகம் செய்ததற்கு, இந்த அந்நிய ஆளை அவருடைய உடலைத் தொட அனுமதித்ததற்கு, கடித்ததற்கு, இப்போது நள்ளிரவில் எங்கள் வீட்டுக்குள் அழைத்து வந்ததற்கு. 

கோபம் என் வயிற்றுக்குள் கொதித்தது — எப்படி இப்படி செய்ய முடியும்? அவர் என் அம்மா, எனக்கு சரியாக சாப்பாடு போட்டவர், நான் தாமதமாக படிக்கும்போது கவலைப்பட்டவர். 

ஆனால் உற்சாகம் அதே அளவுக்கு — ஒருவேளை அதைவிட அதிகமாக — இருந்தது. என் உறுப்பு ஏற்கனவே குறுக்கு உடையில் அரை கடினமாகி, துடித்துக்கொண்டிருந்தது. நான் வெறுத்துக்கொண்டே உணர்ந்த அந்த தடைசெய்யப்பட்ட ஆர்வத்துடன். இப்போது அவர் அவருடன் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்? அவர் மீண்டும் அவரை முத்தமிடுகிறாரா? 

அந்த நாள் வண்டியில் செய்ததைப் போல தொட்டுக்கொண்டிருக்கிறாரா? அவர் உரையாடல்களில் முனகியதைப் போல முனகுகிறாரா? எனக்கு தெரிய வேண்டும். பார்க்க வேண்டும் அல்லது கேட்க வேண்டும் — இந்த ராஜேஷ் அவருக்கு என்ன செய்கிறார், அவரை நான் அடையாளம் காண முடியாத ஒரு பெண்ணாக மாற்றினார். இளைஞர் பெண் போல சிரிக்கிறவர், பின்புறம் மற்றும் மார்பு புகைப்படங்கள் அனுப்பினவர், உடலில் அடையாளங்கள் விட அனுமதித்தவர். 

என் மனதில் எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன: இது உண்மையிலேயே நடக்கிறதா? ராஜேஷ் இப்போது எங்கள் வீட்டுக்குள் இருக்கிறாரா, முதன்மை படுக்கை அறையில் அம்மாவுடன்? அப்பா சீக்கிரம் வந்துவிடுவாரா? நான் பிடிபட்டுவிடுவேனா? ஆனால் எனக்கு தெரிய வேண்டும்… அவர் அவருக்கு என்ன செய்கிறார் என்று பார்க்க வேண்டும். ஏன் அவர் அவரை அனுமதிக்கிறார்? அவருக்கு என்ன சொல்கிறார், திருமணமானவர் என்று மறக்க வைக்கிற அளவுக்கு? 

கேள்விகள் தொடர்ந்து சுழன்றுகொண்டிருந்தன. பொறாமை மற்றும் துரோக உணர்வில் வயிறு கலங்கியது, ஆனால் என் உடலும் என்னை துரோகம் செய்தது — கோபத்தில் இதயம் வேகமாக துடிக்கும் போதெல்லாம் என் உறுப்பு இருண்ட உற்சாகத்துடன் துடித்தது. நான் மெதுவாக மூச்சு விட்டு, படுக்கை அறைக்கு நகர ஆரம்பித்தேன், குளிர்ந்த ஓடு தரையில் கால் விரல்களால் நடந்தேன். 

ஒவ்வொரு அடியும் அமைதியான வீட்டில் பெரிய சத்தமாக இருந்தது. உள்ளே மெல்லிய கிசுகிசு குரல் கேட்டது — அவருடைய மெல்லிய குரலும், நான் இதுவரை கேட்டிராத ஆழமான, கரகரப்பான ஆண் குரலும் கலந்து. 

அதே நேரத்தில், வாழ்க்கை அறையில் பழைய சுவர் கடிகாரம் ஒரு முறை ஒலித்தது — குறைந்த, உலோக சத்தம் அமைதியான வீட்டில் எதிரொலித்தது, கிட்டத்தட்ட எச்சரிக்கை போல. நான் ஒரு கணம் உறைந்து நின்றேன், இதயம் தவறி அடித்தது, ஆனால் அது வெறும் கடிகாரம் தான். வேறு யாருக்கும் தெரியவில்லை. நான் தொடர்ந்து சென்றேன். 

கால் விரல்களால் கதவுக்கு வந்து, மூச்சு விடாமல் கதவின் மரத்துக்கு காதை அணைத்தேன். கதவு சற்று திறந்திருந்தது — சத்தம் கேட்கும் அளவுக்கு, ஆனால் தெளிவாக பார்க்கும் அளவுக்கு இல்லை. இப்போது அவர்களின் குரல் தெளிவாக கேட்டது. ராஜேஷின் குரல் கரகரப்பாக, ஆழமாக, சற்று உச்சரிப்புடன் இருந்தது, என்னால் அடையாளம் காண முடியவில்லை. 

அம்மா மெல்ல சிரித்துக்கொண்டு, முதலில் என்னால் புரியாத ஏதோ சொன்னார். என் இதயம் ரொம்ப வேகமாக அடித்தது, அவர்களுக்கு கேட்டுவிடுமோ என்று பயந்தேன். 

பிறகு அது நடந்தது. 





எங்கள் வீட்டு பச்சைக்கிளி — அம்மா ராஜா என்று பெயர் வைத்தது — நடைப்பாதை ஜன்னல் அருகில் பெரிய கூண்டில் வைத்திருந்தோம் — திடீரென உரக்க, கூர்மையாக “காவ்! காவ்! வணக்கம்! வணக்கம்!” என்று கத்தியது. அதன் சிறகுகள் வேகமாக அடித்தன, கூண்டு ஆடியது. அந்த சத்தம் அமைதியை கத்தியைப் போல வெட்டியது. நான் பீதியடைந்தேன். என் உடல் கோபம் மற்றும் பயத்தில் குளிர்ந்து போனது. முட்டாள் பறவை! இப்போது வேண்டாம்! 

அறைக்குள் அம்மாவின் குரல் தெளிவாக கேட்டது: “ஷ்ஷ்… அமைதியாக இரு ராஜா. நல்ல பையனாக இரு.” அவர் எப்போதும் செய்வதைப் போல பச்சைக்கிளியிடம் பேசினார், ஆனால் அவருடைய தொனி பயந்து, அவசரமாக இருந்தது. “ராஜா, சத்தம் போடாதே. தூங்கு. நாளைக்கு உனக்கு விதை கொடுக்கிறேன், சரியா? இப்போது அமைதியாக இரு.” 

பச்சைக்கிளி மீண்டும் உரக்க கத்தியது, இந்த முறை இன்னும் சத்தமாக, இருட்டான நடைப்பாதையில் நான் ஒளிந்து வருவதைப் பார்த்தது போல. நான் கோபமானேன் — பறவையிடம், என்னை நினைக்காததற்கு, முழு சூழ்நிலையிடமும். என் முஷ்டி இறுகியது. 

அம்மா வெளியே வந்து என்னை திருடன் போல நிற்பதைப் பார்த்துவிடுவார் என்ற அபாயம். கோபம் மற்றும் பீதியில் அவசரமாக திரும்பி, என்னால் முடிந்த அமைதியாக என் அறைக்கு ஓடினேன். உள்ளே நுழைந்து, கதவை மெதுவாக சாத்தி, அதன் பின்னால் சாய்ந்து, வேகமாக மூச்சு விட்டேன். அடடா! அந்த முட்டாள் பச்சைக்கிளி கிட்டத்தட்ட என்னை பிடிபட வைத்துவிட்டது. 

நான் சில நிமிடங்கள் காத்திருந்து, அமைதியாக முயற்சி செய்தேன். என் மனம் சுழன்றது: அவர் என்னைப் பார்த்துவிட்டாரா? ராஜேஷ் பறவையின் சத்தத்தை கேட்டு சந்தேகப்பட்டாரா? நான் இப்படி கோழை போல ஒளிந்திருக்கும்போது அவர்கள் உள்ளே என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்? என் மீது கோபம் அதிகமானது. இவ்வளவு அருகில் வந்துவிட்டு, ஒரு பறவையால் தடைப்பட்டேன். மீண்டும் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன், ஆனால் இந்த முறை புத்திசாலித்தனமாக. 

ரொம்ப நேரம் போனது போல இருந்த பிறகு, நடைப்பாதையில் அம்மாவின் காலடி சத்தம் கேட்டது. 

அவர் விருந்தினர் அறையிலிருந்து தனியாக வெளியே வந்தார். நான் என் அறை கதவில் இருந்த சிறிய இடுக்கில் பார்த்தேன், மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு. அவர் தொடை வரை வரும் சிவப்பு இரவு உடை அணிந்திருந்தார், முடி சற்று கலைந்திருந்தது, உதட்டு வண்ணம் சற்று மங்கியிருந்தது. அவர் பச்சைக்கிளி கூண்டுக்கு சென்று குனிந்து, மெல்ல பேச ஆரம்பித்தார். 

“ஏன் சத்தம் போட்டாய் ராஜா? ஹ்ம்ம்? ஏதாவது பார்த்தாயா? வெளியே பூனை இருந்ததா? சொல், இரவில் எல்லோரையும் ஏன் தொந்தரவு செய்கிறாய்?” பச்சைக்கிளி தலையை சாய்த்து மீண்டும் கத்தியது, ஆனால் இந்த முறை மெல்லியாக. 





அம்மா அமைதியாக சிரித்தார் — முன்னர் கேட்ட அதே இளம் பெண் போன்ற சிரிப்பு. “முட்டாள் பறவை. என்னை பயமுறுத்திவிட்டாய். இப்போது நல்ல பையனாக இரு, தூங்கு. இனி சத்தம் வேண்டாம், சரியா? எனக்கு… முக்கியமான வேலை இருக்கிறது.” அவர் கூண்டை மெல்ல தடவினார், பிறகு திரும்பி விருந்தினர் அறைக்கு சென்றார். கதவு சாத்தி, பூட்டு மெதுவாக கிளிக் ஆன சத்தம் கேட்டது. 

என் ஆர்வம் இப்போது கொதித்தது. பச்சைக்கிளி மீண்டும் சத்தம் போடாமல் இருக்க ஒரு வழி கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அவர் உள்ளே போனதை உறுதி செய்துகொண்டு, மீண்டும் ஒளிந்து வெளியே வந்தேன். 

இந்த முறை குளியலறையிலிருந்து சிறிய துண்டு எடுத்து, பச்சைக்கிளி கூண்டின் ஒரு பகுதியை மெதுவாக மூடினேன் — வெளிச்சத்தை மங்கலாக்கவும், சத்தத்தை அடக்கவும், முழுமையாக மூடாமல். 

பறவை அமைதியானது, வெறும் மெல்லிய கிளிக் சத்தம் மட்டும். நான் நடைப்பாதையில் பழைய மர அலமாரிக்கு அருகில் இருட்டான மூலையில் ஒளிந்தேன் — நிழல் ரொம்ப ஆழமாக இருந்த இடம், பறவை என்னைப் பார்க்க முடியாது. 

கதவு வழியாக பார்க்க நல்ல இடம் இல்லை, அதனால் சுவருக்கு காதை வைத்து கேட்டேன். உள்ளே அம்மா மீண்டும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார் — லேசாக, விளையாட்டாக, சற்று வெட்கத்துடன். ராஜேஷின் கரகரப்பான குரல் குறைந்து: “இந்த இரவு உடையில் நீங்கள் அழகாக இருக்கிறீர்கள் பந்தனா அம்மா. அந்த நாள் நீல சேலையை விட.” 

அம்மா மெல்ல சிரித்தார். “இன்னும் தொடாதீர்கள்… நடந்துகொள்ளுங்கள். நான் இன்னும் திருமணமான பெண். நீங்கள் வேண்டுமென்று எதையும் செய்ய முடியாது.” 

ராஜேஷ் சிரித்தார். “கழுத்தை கடிக்க அனுமதிக்கிற, மஞ்சள் குறுக்கு உடையில் பின்புறம் புகைப்படம் அனுப்பும் திருமணமான பெண். இப்போது பாவனை செய்யாதீர்கள்.” 

அவர் மீண்டும் சிரித்தார், மெல்லிய அசைவு சத்தம் கேட்டது — ஒருவேளை படுக்கையில் உட்கார்ந்திருக்கலாம் அல்லது நெருங்கியிருக்கலாம். அதே நேரத்தில், சமையலறையில் குளிர்சாதனப் பெட்டி ஓசை எழுந்தது, சுருள் இயக்கத்தில் வந்ததால், அமைதியான வீட்டில் பின்னணி ஒலி போல. 

பிறகு முத்தம் சத்தம் கேட்டது — ஈரமாக, மெல்லியாக, மீண்டும் மீண்டும். ம்ம்ம்… ம்ம்ம்… என் இதயம் ஒரு கணம் நின்றது. அவர்கள் முத்தமிடுகிறார்கள். உண்மையிலேயே முத்தமிடுகிறார்கள். என் மனம் வெடித்தது: அவர் அவரை முத்தமிட அனுமதிக்கிறார்… உதட்டில்? காதலர்கள் போல? அப்பாவை இப்படி முத்தமிடுகிறாரா? இல்லை… அப்பாவின் முத்தம் வேகமாக, கன்னத்தில். 

இது வித்தியாசமாக இருக்கிறது — மெதுவாக, ஆழமாக. அவர் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார். என் சொந்த அம்மா எங்கள் விருந்தினர் அறையில் இன்னொரு ஆளுடன் முத்தமிடுகிறார், நான் வக்கிரமானவன் போல கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு என்ன ஆனது? கதவை உடைக்க வேண்டும், ஆனால் என்னால் நகர முடியவில்லை. இன்னும் கேட்க வேண்டும். எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

உள்ளே ராஜேஷின் குரல் மீண்டும் தெளிவாக: “எண்ணெய் கொண்டு வாருங்கள் பந்தனா அம்மா. மசாஜ் செய்யும் அந்த ஒன்று. உங்கள் மீது தடவ வேண்டும்… எல்லா இடங்களிலும்.” 

வேறு சில வார்த்தைகள் தெளிவாக கேட்கவில்லை — “இறுக்கமாக”, “மெதுவாக”, “வண்டி நினைவிருக்கா” என்று ஏதோ. அம்மா ஏதோ பதில் சொன்னார், அவருடைய குரல் மூச்சு வாங்கியபடி. பிறகு அவருடைய காலடி சத்தம் கதவுக்கு வந்தது. அவர் எண்ணெய் எடுக்க சமையலறை அலமாரி பக்கம் வருகிறார். 

நான் பீதியடைந்து ஓடினேன். என் அறைக்கு இல்லை — அவர் என்னை சரிபார்த்து படுக்கை காலியாக இருந்தால் முடிந்துவிடும். அதற்குப் பதிலாக, நடைப்பாதை மூலையில் பெரிய மர மேசைக்கு கீழே புகுந்தேன், நாற்காலிக்கு பின்னால் இருட்டான இடத்தில் உடலை நெருக்கி. 

என் இதயம் ரொம்ப வேகமாக அடித்தது, தலை சுற்றியது. அவர் என் அறைக்கு போய் படுக்கை காலியாக பார்த்தால் நான் செத்தேன். நான் ஒளிந்து பார்த்ததை தெரிந்துவிடுவார். நான் இறுக்கமாக சுருண்டு, மூச்சு விடாமல் இருந்தேன். 

ஆனால் அவர் என் அறைக்கு போகவில்லை. விருந்தினர் அறையிலிருந்து ராஜேஷ் பின்னால் வர, அவர் வெளியே வந்தார். மேசைக்கு கீழே அவருடைய முகம் தெரியவில்லை — அவர் நடந்து சென்ற போது வெறும் கால்கள் மட்டும் தெரிந்தன. அவருடைய கால்கள் முடி நிறைந்தவை, அடர் பழுப்பு நிற தோல், வலுவான கன்றுகள், எளிய செருப்பு. 

பிறகு வாசனை அடித்தது — வலுவான, மணம், ஆணின் அந்தரங்க பாகங்கள் அல்லது தொடை இடை போல, வியர்வை கலந்து, வேறு ஏதோ. காற்றில் அது அடர்த்தியாக இருந்தது. அவர்கள் உடை இல்லாமல் இருந்திருப்பார்கள் என்று நினைத்தேன் ஆனால் எதுவும் பார்க்கவில்லை. அல்லது குறைந்தபட்சம் அவர். அந்த வாசனை… அது அவருடைய உறுப்பிலிருந்து. அவர்கள் ஏதோ செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர் எங்கள் வீட்டில் அவருடைய உடையை களைய அனுமதித்திருக்கிறார். 

அம்மா இன்னும் இளம் பெண் போல சிரித்துக்கொண்டு, கதவு அருகில் நின்று, ராஜேஷின் கையை பிடித்திருந்தார். அவருடைய குரல் குறும்பாக, கிண்டலாக: “நீங்கள் வெட்கமற்றவர் ராஜேஷ். இன்னொரு ஆளின் மனைவியை முத்தமிடுகிறீர்கள்… அவருடைய சொந்த வீட்டுக்குள். என் மகன் எழுந்துவிடுவானா? என் கணவர் திடீரென வந்துவிடுவாரா? உங்களுக்கு வெட்கமே இல்லை.” 

ராஜேஷ் குறைந்து சிரித்தார். “வெட்கமே இல்லை. குறிப்பாக மனைவி உங்களைப் போல கவர்ச்சியாக இருக்கும்போது. நான் கொடுத்த அந்த கடி அடையாளம் இன்னும் மறையவில்லை. இன்று இரவு புதிதாக கொடுப்பேன்… கீழே.” 

அவர் மீண்டும் சிரித்தார், விளையாட்டாக அவருடைய கையை தட்டினார் — லேசான சத்தம் கேட்டது. “இப்படி எல்லாம் சொல்லாதீர்கள். நான் இன்னும் நல்ல மனைவியாக நடிக்கிறேன், நினைவிருக்கா?” 

அவர்கள் சமையலறைக்கு எண்ணெய் எடுக்க நடந்தார்கள். என் இதயம் ரொம்ப வேகமாக அடித்தது, அவர்கள் கேட்டுவிடுவார்கள் என்று பயந்தேன். அவர்கள் என்னை பிடித்துவிடுவார்கள். எந்த கணத்திலும் திரும்பி என் கால்களை மேசைக்கு கீழே பார்த்துவிடுவார்கள். ஆனால் அவர்கள் தொடர்ந்து நடந்தார்கள். 

சமையலறையிலிருந்து திரும்பி வரும்போது, அம்மா கிட்டத்தட்ட என் அறை பக்கம் திரும்பினார். “என் மகன் சரியாக தூங்குகிறானா என்று ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு…” என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார். 

ராஜேஷ் அவருடைய மணிக்கட்டை பிடித்து, நெருக்கி இழுத்து, அங்கேயே நடைப்பாதையில் முத்தமிட்டார் — அவர்களுடைய உதடுகள் சந்திக்கும் ஈரமான சத்தம் கேட்டது. “நேரத்தை வீணாக்காதீர்கள் பந்தனா அம்மா. அவன் தூங்கிவிட்டான். உள்ளே வாருங்கள். அந்த வண்டி நாளிலிருந்து காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.” அவருடைய குரல் உறுதியாக ஆனால் விளையாட்டாக. 

அவர் மெல்ல சிரித்து, அவரை பின்தொடர்ந்து விருந்தினர் அறைக்கு சென்றார். கதவு மீண்டும் சாத்தியது. 

தூய பயத்தில், நான் மேசைக்கு கீழேயிருந்து ஊர்ந்து வெளியே வந்து, என்னால் முடிந்த வேகமாக அமைதியாக என் அறைக்கு ஓடினேன். “சில நிமிடங்கள் காத்திரு… ஒருவேளை அவர்கள் சீக்கிரம் போய்விடுவார்கள்” என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். 

மீண்டும் கேட்பேன். ஆனால் அட்ரினலின் வீழ்ச்சி என்னை கடுமையாக தாக்கியது. என் உடல் நடுங்கியது. படுக்கையில் படுத்து, உச்சவரம்பை பார்த்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் மீண்டும் ஓட்டினேன் — பச்சைக்கிளி, வாசனை, கால்கள், சிரிப்பு, கிட்டத்தட்ட பிடிபட்டது. 

என் மனம் நிற்கவே இல்லை: இப்போது அந்த எண்ணெயுடன் அவர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்? அவர் அவருடைய உடையில்லாத உடலில் தடவுகிறாரா? அவர் அவரை உடலுறவு கொள்ள அனுமதிக்கிறாரா? அந்த நாள் வண்டியில் என்ன நடந்தது என்று இன்னும் எனக்கு சரியாக தெரியவில்லை… அல்லது இன்று இரவு. குழப்பம், கோபம், விருப்பமில்லாத உற்சாகம் எல்லாம் ஒரு பெரிய உணர்வாக கலந்தது. தெரியாமலேயே நான் அமைதியற்ற தூக்கத்துக்கு போய்விட்டேன். 

காலையில் யாரோ என் தோளை மெல்ல ஆட்டி எழுப்பினார்கள். 

“மகனே… எழுந்திரு. ஏற்கனவே எட்டரை மணி ஆகிவிட்டது. தாமதமாகிவிடும்” 

அம்மாவின் குரல். மெல்லிய, இயல்பான, எதுவும் நடக்காதது போல. நான் கண்ணை திறந்தேன், ஒரு கணம் முழுமையாக குழம்பினேன் — தலை மங்கலாக இருந்தது. 

“அம்மா… என்ன நேரம்?” என்று முனகினேன், மெதுவாக எழுந்து உட்கார்ந்தேன். 

“தாமதம், அதுதான் நேரம்,” என்று சிறிய சிரிப்புடன் சொன்னார், ஏற்கனவே எளிய பருத்தி சேலை கட்டி, முடி அழகாக கட்டி, திருமண நூல் தெரிய. அவர் புதியவராக தெரிந்தார், நேற்று இரவு மங்கிய உதட்டு வண்ணம் அல்லது கலைந்த முடி எதுவும் இல்லை. “நான் காலை உணவு தயார் செய்துவிட்டேன். போகும் முன் சாப்பிடு வா.” 

நான் அவரை பார்த்தேன், அவருடைய முகத்தை படிக்க முயற்சி செய்தேன். 

அவர் அரை கணம் நிறுத்தி, பிறகு தலையாட்டினார். “ஆம், ஏன்? நீ ரொம்ப அலுப்பாக தெரிகிறாய். மீண்டும் தாமதமாக படித்தாயா?” 

“இல்லை… வெறும் விசித்திரமான கனவு,” என்று சொன்னேன், அவரை உற்று பார்த்தேன். அவர் ஒரு நிமிடம் என் கண்களை தவிர்த்து, பிறகு மீண்டும் சிரித்தார். 

“வா. பரோட்டா மற்றும் தேநீர் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. உங்கள் அப்பா ஏற்கனவே அதிகாலை பணிக்கு சென்றுவிட்டார்.” 

நான் அவரை உணவு மேசைக்கு பின்தொடர்ந்தேன், இன்னும் மங்கலாக உணர்ந்தேன். முழு காலையும் உண்மை போல இல்லாதது போல இருந்தது. உண்மையிலேயே இருந்தால்… எப்படி இவ்வளவு இயல்பாக நடிக்க முடியும்? அப்பாவுக்கு துரோகம் செய்து, எங்கள் வீட்டு கூரைக்கு கீழேயே ராஜேஷுடன்? 

பிறகு, அவர் சந்தைக்கு சென்றபோது, நான் மீண்டும் அவருடைய தொலைபேசியை சரிபார்த்தேன். சில செய்திகளை நீக்கியிருந்தார், ஆனால் எல்லாவற்றையும் அல்ல. மீதி இருந்ததை படித்தேன்: 

அம்மா: நேற்று இரவு நீங்கள் என்னை மீண்டும் ஒரு பெண்ணாக உணர வைத்தீர்கள். அப்படி விரும்பப்படும் உணர்வை நான் மறந்துவிட்டேன். 

ராஜேஷ்: நீங்கள் காட்டுமிராண்டித்தனமாக இருந்தீர்கள் பந்தனா அம்மா. நான் எண்ணெய் பயன்படுத்தும்போது நீங்கள் நகர்ந்த விதம்… திருமணமான பெண் இப்படி பசியுடன் இருந்ததை நான் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை. 

அம்மா: ஆம்… முதலில் அது உள்ளே பொருந்தவில்லை. இன்னும் எண்ணெய் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது. பயமாக இருந்தது ஆனால் நீங்கள் நிறுத்த வேண்டாம் என்று தோன்றியது. 

ராஜேஷ்: தீயவள், நீங்கள் உங்கள் வாயில்கூட சரியாக பொருத்தவில்லை. உங்கள் கணவரின் உறுப்பை நீங்கள் வாயில் வைப்பதில்லையா? அல்லது அவர் உங்களுக்கு சிறியவரா? 

அம்மா: என்னை அப்படி அழைக்காதீர்கள்… ஆனால் ஆம், முயற்சி செய்தேன். நீங்கள் ரொம்ப பெரியவராக இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் இறுதியாக… 

செய்திகள் துண்டிக்கப்பட்டன — மீதியை அவர் நீக்கியிருந்தார். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் உடலுறவு தொடர்பாக பாராட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள் — “நீங்கள் ரொம்ப இறுக்கமாக இருந்தீர்கள்”, “உங்கள் மார்பு எப்படி ஆடியது என்று பிடித்திருந்தது”, “உங்கள் முனகல் என்னை தொடர வைத்தது” — ஆனால் “உடலுறவு” அல்லது “பாலியல்” போன்ற தெளிவான வார்த்தை எதுவும் இல்லை. நான் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. “வாயில் வை” என்பது என்ன அர்த்தம்? அவர் அவருடைய உறுப்பை வாயில் வைத்தாரா? “உள்ளே பொருந்தவில்லை” என்பது என்ன? அவருடைய பெண் உறுப்பா? வாயா? நான் தெரியாதவன் போல, என் மீதே கோபப்பட்டேன். 

நேற்று இரவு அவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று இன்னும் சரியாக தெரியவில்லை — எண்ணெய், முத்தம், தொடுதல், அவரை “நிறைவாக” உணர வைத்த ஏதோ. இந்த மர்மம் என்னை பைத்தியமாக்கியது. 

அந்த மதியம், அம்மா பிஸியாக இருந்தபோது, நான் என் அறை மற்றும் விருந்தினர் அறை இடையில் சுவரில் சிறிய துளை போட்டேன் — ஸ்க்ரூடிரைவர் பயன்படுத்தி, அவர் கோவிலுக்கு சென்றபோது அமைதியாக வேலை செய்தேன். அது சிறிய துளை, கண்ணை வைத்து பார்க்கவும் கேட்கவும் போதும். நான் அம்மாவிடம் சாதாரணமாக சொன்னேன், “இன்று இரவு என் நண்பர் வீட்டில் தூங்கப் போகிறேன், குழு பணிக்காக. நாளை காலை வந்துவிடுவேன்.” 

அவர் நிம்மதியாக, மகிழ்ச்சியாக தெரிந்தார் — ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக. “சரி மகனே. பத்திரமாக இரு. தாமதமாக தூங்காதே.” அவருடைய கண்கள் ரகசிய உற்சாகத்துடன் பளபளத்தன. அப்பா செய்தி அனுப்பி, இரண்டு தொடர்ச்சியான இரவு பணி இருப்பதாக, காலை வரை வீட்டுக்கு வர மாட்டேன் என்று சொல்லியிருந்தார். 

அந்த இரவு, நான் எந்த நண்பர் வீட்டுக்கும் போகவில்லை. வெளியே ஒளிந்து, சுற்றளவு சுவர் ஏறி, பக்க ஜன்னல் அருகில் நிழலில் காத்திருந்தேன். 

பதினொரு மணிக்கு சுமார், ராஜேஷ் அவருடைய மோட்டார் சைக்கிள் — கருப்பு ராயல் என்ஃபீல்ட் — மீது வந்தார். அம்மா வாயில் அருகில் வெள்ளி பட்டு இரவு உடையில் காத்திருந்தார் — நிலவொளியில் கிட்டத்தட்ட தெரியும் அளவுக்கு, முடி திறந்து, உதடுகள் மீண்டும் சிவப்பு வண்ணம். அவர்கள் வாயிலிலேயே முத்தமிட்டார்கள் — நீண்ட, ஆழமான, அவர் கைகள் அவருடைய இடுப்பில். பிறகு இருவரும் உள்ளே நடந்தார்கள், அவர் காதில் ஏதோ கிசுகிசுத்த, அவர் மெல்ல சிரித்துக்கொண்டு. 





இது அந்த இரவு, எதையும் தப்ப விடக்கூடாது என்று தெரிந்தது. பச்சைக்கிளி இல்லை, பயம் இல்லை, ஓடி வர மாட்டேன். துளை தயாராக இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் பார்க்கப் போகிறேன் — ஒவ்வொரு தொடுதல், ஒவ்வொரு வார்த்தை, என் அம்மாவுக்கு இந்த ஆள் என்ன செய்கிறார் என்பதன் ஒவ்வொரு கணத்தையும். நான் கவனமாக சுவர் ஏறி, வீட்டுக்கு நகர்ந்தேன், என் இதயம் மீண்டும் அதே ஆபத்தான கோபம் மற்றும் உற்சாக கலவையுடன் வேகமாக துடித்தது

[Mehtab_]

நான் எனக்குள் சத்தியம் செய்துகொண்டேன் — இன்று இரவு இறுதியாக எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிடுவேன் என்று. நேற்று இரவு, சுவர் வழியாகவும் அரை மூடிய துளை வழியாகவும் மட்டும் துண்டுகளைப் பார்த்தேன் — முனகல்கள், கிசுகிசுக்கள், படுக்கையின் தாள தாளமான சத்தம், ஆனால் முழு செயலையும் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை. நான் உறுதியாக இருந்தேன். 


என் சொந்த அம்மா ராஜேஷால் சரியாக ஓக்கப்படுவதை நான் தவறவிட்டேன், அந்த வெறுப்பு என்னுள் நெருப்பு போல எரிந்தது. ஒவ்வொரு விவரத்தையும் பார்க்க வேண்டும்: அவர் அவருக்குள் நுழையும்போது அவர் எப்படி இருக்கிறார், அவருடைய உடல் எப்படி நகர்கிறது, ஒவ்வொரு உந்துதலிலும் அவர் எப்படி அப்பாவுக்கு துரோகம் செய்கிறார். 

நான் முழு நாளும் தயாராக இருந்தேன். அதிகாலையில், அம்மா சமையலறையில் இருந்தபோதும் அப்பா வேலைக்கு சென்றுவிட்டபோதும், நான் சமையலறை டிராயரிலிருந்து சிறிய கூர்மையான கத்தியை எடுத்து, அவருடைய படுக்கை அறை கதவின் மரப் பலகையில் கீழ்ப்பகுதியில், கண் மட்டத்தில் குனிந்தால் தெளிவாக தெரியும் அளவுக்கு, நாணயம் அளவு சரியான வட்ட துளையை கவனமாக வெட்டினேன். 

நான் விளிம்புகளை மென்மையாக்கினேன், அது வெளிப்படையாக தெரியாதபடி. பிறகு இருட்டான நடைப்பாதையிலிருந்து உள்நோக்கி பார்த்து சோதித்தேன். 

அது படுக்கையையும் அறையின் பெரும்பகுதியையும் தெளிவாக காட்டியது. நான் அதை செய்துகொண்டிருந்த முழு நேரமும் என் இதயம் வேகமாக துடித்தது, அவர் சீக்கிரம் திரும்பி வந்து என்னை பிடித்துவிடுவாரோ என்று பயந்தேன். ஆனால் அவர் வரவில்லை. துளை தயாராக இருந்தது. நான் தயாராக இருந்தேன். 

சரியாக இரவு 10 மணிக்கு, நான் என் நடவடிக்கையை தொடங்கினேன். நான் அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் ஒரு நண்பர் வீட்டில் தாமதமான படிப்பு குழுவிற்கு செல்வதாகவும், நள்ளிரவுக்குப் பிறகுதான் திரும்புவேன் என்றும் சொல்லியிருந்தேன். 

அவர்கள் நம்பினார்கள். நான் வளாகத்திற்கு வெளியே காத்திருந்தேன், முதன்மை அறையில் விளக்குகள் மங்குவதையும், வீடு அமைதியாகும் பழக்கமான சத்தங்களையும் கேட்டேன் — அப்பாவின் மெல்லிய குறட்டை அவர்களின் பழைய அறையிலிருந்து (அவர் சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வந்து முதன்மை படுக்கை அறையில் ஏற்கனவே தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்), உச்சவரம்பு விசிறியின் மெல்லிய ஓசை. 

ஜன்னல் அருகில் கூண்டில் இருந்த பச்சைக்கிளி அமைதியாக இருந்தது, அதன் தலை சிறகுக்குள் மறைந்திருந்தது. நான் வீட்டின் பக்கவாட்டில் ஒளிந்து சென்றேன், இதயம் துடித்துக்கொண்டு, என் சொந்த படுக்கை அறை ஜன்னல் வழியாக ஏறினேன், அதை நான் முன்பே சற்று திறந்து வைத்திருந்தேன். 

சட்டகம் ஒரு முறை சத்தமிட்டது, ஆனால் நான் உறைந்து நின்றேன், எதுவும் நடக்கவில்லை. பச்சைக்கிளி எழவில்லை. அது கத்தியிருந்தால், முழு திட்டமும் தோல்வியடைந்திருக்கும் — அம்மா ஓடி வந்திருப்பார், எல்லாம் முடிந்துபோயிருக்கும். 

ஆனால் இந்த முறை அதிர்ஷ்டம் என் பக்கம் இருந்தது. நான் அமைதியாக உள்ளே நுழைந்தேன், காலணிகளை கழற்றி, இருட்டான நடைப்பாதை வழியாக அம்மாவின் படுக்கை அறை கதவுக்கு நிழல் போல நகர்ந்தேன். வீடு அமைதியாக இருந்தது. தொலைவில் உச்சவரம்பு விசிறியின் ஓசை மற்றும் என் சொந்த மூச்சு மட்டும் காற்றை நிரப்பியிருந்தது. 

நான் நடைப்பாதையில் குனிந்து, நான் உருவாக்கிய துளைக்கு கண்ணை அணைத்தேன். அறை ஒற்றை பக்க அட்டவணை விளக்கால் மங்கலாக ஒளிர்ந்தது, அதன் மீது சிவப்பு துண்டு போடப்பட்டிருந்தது, சூடான, கவர்ச்சியான ஒளியை பரப்பியது. ராஜேஷ் ஏற்கனவே அங்கு இருந்தார். 

அவர் அம்மாவை ஆழமாக முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார், அவருடைய கைகள் அவருடைய இடுப்பில், அவருடைய வெள்ளி இரவு உடையை உடலுக்கு இறுக்கமாக இழுத்துக்கொண்டிருந்தார். அதே வெள்ளி இரவு உடை முன்பு போல — குறுகிய, பட்டு போன்ற, அவருடைய வளைவுகளை ஒட்டிக்கொண்டது, தொடைகளின் மேல் உயரமாக முடிவடைந்தது. 






அவர் உள்ளாடை அணியவில்லை; துணி நகரும்போது அதன் வெளிப்பாட்டை நான் தெளிவாக பார்க்க முடிந்தது. அவர்களுடைய வாய்கள் பசியுடன் நகர்ந்தன. அம்மாவின் கண்கள் மூடியிருந்தன, அவருடைய கைகள் அவருடைய மார்பில், ஆனால் அவர் சற்று பின்னுக்கு தள்ளிக்கொண்டிருந்தார், சில கட்டுப்பாட்டை பராமரிக்க முயற்சிப்பது போல. 

பிறகு அது நடந்தது. ராஜேஷ் அவருடைய தலையை சாய்த்து கழுத்தை முத்தமிட்டபோது, அம்மாவின் கண்கள் ஒரு கணம் இமைத்து திறந்தன — அவர் துளையை பார்த்தார். அவருடைய உடல் இறுகியது. அவர் முத்தத்திலிருந்து விலகி, நேரடியாக கதவில் உள்ள சிறிய இருட்டான வட்டத்தை பார்த்தார். 

“ராஜேஷ்… அது என்ன?” அவர் கிசுகிசுத்தார், அவருடைய குரல் குறைந்த ஆனால் ஆச்சரியத்துடன் கூர்மையாக. “கதவில் துளை இருக்கிறது. அங்கே. நேற்று அது இல்லை என்று சத்தியம் செய்கிறேன்.” 

ராஜேஷ் தோளைப் பார்த்து அலட்சியமாக பார்த்தார், இன்னும் அவருடைய இடுப்பை பிடித்துக்கொண்டு. “துளையா? அநேகமாக கடந்த ஆண்டு கதவை சரிசெய்த பழைய தச்சன் வேலையிலிருந்து இருக்கலாம். அதைப் பற்றி கவலைப்படாதே, பந்தனா அம்மா. இங்கே வா.” 

அம்மா கதவுக்கு அருகில் சென்று, கண்களை சுருக்கி பார்த்தார். நான் உடனே என் முகத்தை பின்னுக்கு இழுத்தேன், சுவரில் பிளாட்டாக அழுத்தினேன், இதயம் ரொம்ப வேகமாக துடித்தது, என் மார்பை வெடித்து வெளியே வருமோ என்று. என் உள்ளங்கைகள் வியர்த்தன, மூச்சு தொண்டையில் அடைத்துக்கொண்டது. 

அவர் அங்குலங்கள் தூரத்தில் இருந்தார். அவர் சற்று குனிந்திருந்தால், என் கண்ணை பார்த்திருப்பார். நான் நிமிடங்கள் போல தோன்றிய நேரம் உறைந்து நின்றேன், அவருடைய குரலை மறுபக்கம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். 

“ராஜேஷ், நான் சீரியஸ். அது புதியதாக தெரிகிறது. யாராவது சமீபத்தில் துளைத்தது போல. விளிம்புகள் சுத்தமாக இருக்கின்றன. என் படுக்கை அறையில் இப்படி யார் செய்வார்?” அவருடைய தொனி குழப்பம் மற்றும் சந்தேகத்தின் கலவையாக இருந்தது. 

ராஜேஷ் மெல்ல சிரித்து, அவரை மீண்டும் தன் கைகளில் இழுத்தார். “ஒருவேளை உன் மகன் செய்திருக்கலாம். தெரியும், தன் அம்மா சரியாக ஓக்கப்படுவதை ஒரு முறை பார்க்க. அவன் வயதுடைய பையன்கள் ஆர்வமாக இருப்பார்கள். அவன் ஒரு உண்மையான ஆண் அவரை எப்படி கையாள்கிறான் என்று பார்க்க விரும்பியிருக்கலாம்.” 

அம்மா மூச்சு வாங்கி அவருடைய மார்பை விளையாட்டாக ஆனால் உறுதியாக தட்டினார். “இப்படி அசிங்கமான விஷயங்களை சொல்லாதே! என் மகன் ஒருபோதும் அப்படி செய்யமாட்டான். அவன் நல்ல பையன். அவன் கடினமாக படிக்கிறான், என்னை மதிக்கிறான். அவனுக்கு அப்படி அழுக்கு மனம் இல்லை. நான் யாரும் எதையும் கவனிக்க விரும்பவில்லை. என் கணவர் இல்லை, என் மகன் இல்லை. இது… நாங்கள்… ஏற்கனவே போதுமான அபாயகரமாக இருக்கிறது. அதை நான் மூடுகிறேன். இப்போதே.” 

அவர் அருகிலுள்ள நாற்காலியிலிருந்து ஒரு துண்டு துணியை எடுத்தார் — உதிரி துண்டு — அதை உள்ளே இருந்து துளைக்குள் நிரப்பினார், என் பார்வையை முழுமையாக தடுத்துவிட்டார். நான் துணி இறுக்கமாக தள்ளப்பட்ட சத்தத்தை கேட்டேன். 

என் வயிறு உள்ளே இறங்கியது. நான் மீண்டும் அதிர்ஷ்டமற்றவனாக இருந்தேன். நான் இறுதியாக எல்லாவற்றையும் பார்ப்பேன் என்று நினைத்த சரியான நேரத்தில், அவர் அதை மூடிவிட்டார். நான் இருட்டான நடைப்பாதையில் குனிந்து, வெறுப்புடன், கோபத்துடன், மேலும் அவர்கள் முத்தமிட்ட சுருக்கமான காட்சியால் இன்னும் வலியுடன் கடினமாக இருந்தேன். 

வெள்ளி இரவு உடை மேலேறி, அவருடைய பின்புறத்தின் மென்மையான வளைவையும், அவர் உள்ளாடை அணியவில்லை என்பதையும் காட்டியிருந்தது. நான் கற்பனையை தூண்ட போதுமானதை பார்த்திருந்தேன், ஆனால் போதுமானதாக இல்லை. 

நான் காத்திருந்தேன், கவனமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவர்களுடைய குரல்கள் தொடர்ந்தன, கதவு வழியாக குறைந்த ஆனால் தெளிவாக. 

ராஜேஷ்: “துளையை மறந்துவிடு. அது ஒன்றுமில்லை. வா, பந்தனா அம்மா, நாங்கள் ஏற்கனவே போதுமான நேரத்தை வீணாக்கிவிட்டோம். நான் உன்னை ஓக்க வந்தேன், கதவுகளைப் பற்றி பேச அல்ல. உன் மகன் வெளியே இருக்கிறான். எங்களிடம் மணி நேரங்கள் இருக்கின்றன. இந்த முறை உன்னை சரியாக ஓக்கட்டும்.” 

அம்மா: “ராஜேஷ், மெதுவாக. நான் இன்னும் திருமணமான பெண். நான் என் கணவரை நேசிக்கிறேன். நாங்கள் செய்வது தவறு. நேற்று இரவு ஏற்கனவே அதிகமாக இருந்தது. நான் உன்னை… அந்த விஷயங்களை செய்ய அனுமதித்திருக்கக் கூடாது. நான் என் திருமண நூலை பார்க்கும்போதெல்லாம் குற்ற உணர்வு கொள்கிறேன்.” 

ராஜேஷ்: “குற்ற உணர்வா? நீ நேற்று இரவு என் உறுப்பை ஊம்பியபோது உன் உடல் குற்ற உணர்வு கொள்ளவில்லை. நீ அதை மிக ஆழமாக எடுத்தாய், அதற்கு பசியாக இருந்தது போல. நீ அதை உன் கணவரை விட பெரியது என்று சொன்னாய். நீ அதைச் சுற்றி முனகினாய். நல்ல மனைவி போல பாவனை செய்வதை நிறுத்து. நீ இங்கே என்னுடன் இருக்கிறாய், அந்த சிறிய வெள்ளி இரவு உடையில், உள்ளாடை இல்லாமல், ஓக்கப்பட காத்திருக்கிறாய். ஒத்துக்கொள் — உன் உள்ளே இப்போது என் உறுப்பு வேண்டும்.” 

அம்மாவின் குரல் மூச்சு வாங்கியது, அரை எதிர்ப்பு, அரை உற்சாகம். “நான்… நான் என் கணவரை நேசிக்கிறேன். ஆனால்… நீ என்னை உணர வைக்கிறாய். அதனால்தான் நான் திரும்பி வருகிறேன். ஆனால் நாங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும். இந்த முறை அடையாளங்கள் இல்லை. உரக்க சத்தங்கள் இல்லை. மேலும்… நீ கருத்தடை உறை பயன்படுத்த வேண்டும். என்னால் எதையும் அபாயப்படுத்த முடியாது.” 

ராஜேஷ் மீண்டும் சிரித்தார், இந்த முறை இருண்டதாக. “கருத்தடை உறையா? இல்லை. நான் இன்று இரவு உன்னை நேரடியாக ஓக்கிறேன். உன் புண்டை என்னுடைய ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் எடுக்கப் போகிறது, அதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டது போல. உன் கணவர் தெரியமாட்டார். அவர் உன்னை திருப்திப்படுத்துவதில்லை. நான் செய்கிறேன். இப்போது நேரத்தை வீணாக்குவதை நிறுத்தி, முழங்காலில் இறங்கு. அந்த திருமணமான வாயை என் உறுப்பில் மீண்டும் வைக்க விரும்புகிறேன்.” 

நான் உடைகளின் சலசலப்பை கேட்டேன் — ராஜேஷ் முழுமையாக உடை களைந்தார். பிறகு முத்தத்தின் தெளிவற்ற ஈரமான சத்தங்கள், ஆழமாக, அழுக்காக. அம்மா இன்னும் பாவனை செய்துகொண்டிருந்தார், அவருடைய குரல் குறும்பாக ஆனால் போலி தயக்கத்துடன். 

அம்மா: “ராஜேஷ்… ம்ம்ம்… நாங்கள் செய்யக் கூடாது. நான் நல்ல திருமணமான பெண். நான் உன்னை இப்படி முத்தமிடக் கூடாது. என் கணவர் என்னை நம்புகிறார். அவர் நான் இன்னொரு ஆளை என்னைத் தொட அனுமதிக்கிறேன் என்று தெரிந்தால்… முத்தமிட அனுமதிக்கிறேன் என்று தெரிந்தால்… அவர் அழிக்கப்பட்டுவிடுவார்.” 

முத்தம் சத்தங்கள் உரக்கின — ஈரமான அடிகள், கனமான மூச்சு. பிறகு புதிய சத்தங்கள்: மெல்லிய, தாளமான ஊம்பல். முதலில் எனக்கு புரியவில்லை. அது ஈரமாக, சப்பும், அவ்வப்போது வாந்தி எடுக்கும் சத்தங்களுடன். 

என் மனம் பாய்ந்தது. அவர்… மீண்டும் அவரை ஊம்புகிறாரா? நான் கதவுக்கு காதை மேலும் அணைத்தேன், ஒவ்வொரு நரம்பும் தீயில். ஊம்பல் தொடர்ந்தது, மெதுவாகவும் வேண்டுமென்றேயும், ராஜேஷின் குறைந்த முனகல்களுடன் கலந்து. 

ராஜேஷ்: “அதுதான்… இன்னும் ஆழமாக எடு. நேற்று இரவு போல. உன் கணவர் இதை ஒருபோதும் பெறவில்லை, இல்லையா? நீ அவரை இப்படி ஊம்பியதே இல்லை. உன்னைப் பார் — உன் சொந்த படுக்கை அறையில் முழங்காலில், வெள்ளி இரவு உடை மேலேறி, பின்புறம் வெளியே, குடும்பம் தூங்கும்போது இன்னொரு ஆளின் உறுப்பை ஊம்புகிறாய். நீ எனக்கு அப்படி ஒரு வெட்கமற்ற தீயவள்.” 

அம்மாவின் குரல் முட்டிக்கொண்டு வந்தது, ஆனால் நான் ஊம்பல்களுக்கு இடையில் வார்த்தைகளை கேட்க முடிந்தது. “அது ரொம்ப பெரியது… நான் எப்போதும் வைத்திருந்ததை விட பெரியது. நான் என் கணவரை இப்படி ஊம்பியதே இல்லை… அவர் ஒருபோதும் கேட்கவில்லை… ம்ம்ம்… என் வாயில் அது பொருந்தவே முடியவில்லை. ராஜேஷ்… இது தவறு… ஆனால் அது ரொம்ப நல்லா இருக்கு. நான் கெட்ட மனைவி… எனக்கு தெரியும் நான் கெட்டவள்…” 

நான் ஆர்வமாக இருந்தேன் — துல்லியமாக என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன். என் கற்பனை படத்தை வரைந்தது: அம்மா முழங்காலில், வெள்ளி இரவு உடை இடுப்பில் சுருண்டு, உள்ளாடை இல்லாமல், உதடுகள் ராஜேஷின் தடித்த உறுப்பைச் சுற்றி நீண்டு, கண்கள் கண்ணீர், ஒரு கை அடிப்பகுதியை பிடித்துக்கொண்டு தலை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. 

ஊம்பல் சத்தங்கள் உரக்கின, இன்னும் உற்சாகமாக. அவர் அதில் இருந்தார், வார்த்தைகள் இருந்தபோதிலும். என் சொந்த உறுப்பு என் குறுக்கில் வலியுடன் துடித்தது. நான் அதை தொட விரும்பவில்லை — என் சொந்த அம்மாவை பார்த்து கடினமாக இருப்பதற்கு என்னை வெறுத்தேன் — ஆனால் என்னால் முடியவில்லை. 

நான் அமைதியாக ஜிப்பை திறந்து, அதை வெளியே எடுத்து, மெதுவாக தேய்க்க ஆரம்பித்தேன், சத்தங்களின் தாளத்துடன் பொருத்தி. ஒவ்வொரு ஈரமான சப்பும் என்னை கோபமாகவும் உற்சாகமாகவும் ஆக்கியது. 

அவர் எல்லாவற்றுக்கும் துரோகம் செய்துகொண்டிருந்தார் — எங்கள் குடும்பம், என் அப்பா, தன்னை சரியான அம்மா என்ற அவருடைய உருவம் — நான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன், பார்க்க முடியாவிட்டாலும் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. 

ஊம்பல் பத்து நிமிடங்கள் போல தொடர்ந்தது. அம்மா மூச்சுகளுக்கு இடையில் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார், அவருடைய குரல் குறும்பாகவும் குற்ற உணர்வுடனும். 

அம்மா: “ராஜேஷ்… நிறுத்து… நான் இதை செய்யக் கூடாது. நான் என் கணவரை நேசிக்கிறேன். ஆனால் உன் உறுப்பு… அது ரொம்ப தடித்தது… நான் உன்னை சுவைக்க முடிகிறது… நான் அவருக்கு இதை ஒருபோதும் செய்ததில்லை… அவர் ஒருபோதும் என்னை இப்படி உணர வைக்கவில்லை… ம்ம்ம்… நான் அப்படி ஒரு கெட்ட பெண்…” 

ராஜேஷ்: “தொடர்ந்து ஊம்பு, பந்தனா அம்மா. உன் வாய் இதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டது. உன் கணவரை மறந்துவிடு. இன்று இரவு நீ என்னுடையது. திருமணமான தீயவள் போல ஊம்பு.” 

நான் இன்னும் பார்க்க முடியாமல் தடுக்கப்பட்டேன், ஆனால் சத்தங்கள் என்னை பைத்தியமாக்க போதுமானதாக இருந்தன. பிறகு அதிர்ஷ்டம் அடித்தது. நான் என் பாக்கெட்டில் சிறிய உருளை ஒட்டும் நாடாவை நினைவு கூர்ந்தேன் (நான் துளையின் விளிம்புகளை ஒட்ட பயன்படுத்தியிருந்தேன்). 

கவனமாக, அமைதியாக, நான் ஒரு துண்டை உரித்து, துணி மூட்டையை என் பக்கத்திலிருந்து பிடித்து இழுத்தேன், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக. துணி தளர்ந்தது. எனக்கு மீண்டும் தெளிவான பார்வை கிடைத்தது. 

நான் பார்த்தது என் இரத்தத்தை கொதிக்க வைத்தது மற்றும் என் உறுப்பை வன்முறையாக துடிக்க வைத்தது. ராஜேஷ் முழுமையாக உடை இல்லாமல் இருந்தார், அவருடைய தசை நிறைந்த உடல் சிவப்பு விளக்கின் கீழ் சற்று வியர்வையுடன் பளபளத்தது. 

அம்மா அவருக்கு முன் முழங்காலில் இருந்தார், வெள்ளி இரவு உடை இடுப்புக்கு மேலேறி, உள்ளாடை இல்லாமல், அவருடைய வட்டமான பின்புறம் வெளிப்பட்டு, அவருடைய வாய் அவருடைய தடித்த, நரம்பு நிறைந்த உறுப்பைச் சுற்றி அகலமாக நீண்டிருந்தது. 







அவர் பசியுடன் ஊம்பிக்கொண்டிருந்தார், ஒரு கை அவருடைய உருண்டைகளை பிடித்துக்கொண்டு, மற்றொரு கை அவருடைய தொடையை பிடித்துக்கொண்டு. அவருடைய கண்கள் இன்பத்தில் அரை மூடியிருந்தன, கன்னங்கள் உள்ளே இழுக்கப்பட்டிருந்தன. ராஜேஷ் அவருடைய முடியில் கை வைத்து, அவருடைய தலையை வழிநடத்திக்கொண்டிருந்தார். 

நான் என் உறுப்பை வேகமாக தேய்க்க ஆரம்பித்தேன், நிறுத்த முடியாமல். கோபம் பெருகியது — என் அம்மாவை இப்படி நடத்த அவர் எப்படி துணிந்தார்? அவர் அதை இவ்வளவு அதிகமாக எப்படி அனுபவித்தார்? ஆனால் நான் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சிறிய துளை வழியாக பார்வை சரியாக இருந்தது. 

ராஜேஷ்: “போதும் கிண்டல். படுக்கையில் ஏறு. நான் இப்போது உன்னை ஓக்கிறேன். இனி பாவனை இல்லை.” 

அம்மா நிலையற்று எழுந்து, வாயை துடைத்துக்கொண்டு, இரவு உடை ஒரு தோளில் இறங்கி ஒரு மார்பை வெளிப்படுத்தியபோதும் இன்னும் அடக்கமாக நடிக்க முயற்சித்தார். “ராஜேஷ்… இது தவறு. மேலும்… தயவுசெய்து கருத்தடை உறை பயன்படுத்து. என்னால் அபாயப்படுத்த முடியாது.” 

ராஜேஷ் அவரை மெல்ல ஆனால் உறுதியாக படுக்கையில் தள்ளினார். “கருத்தடை உறையா? இல்லை. நான் இன்று இரவு உனக்குள் விந்து விடுகிறேன். உன் கணவர் தெரியமாட்டார். அவர் உன்னை நான் செய்வது போல ஓக்குவதில்லை. கால்களை பிரி.” 

அம்மா முதலில் எதிர்த்தார், தொடைகளை மூடிக்கொண்டார், ஆனால் அவருடைய உடல் அவரை துரோகம் செய்தது — அவர் ஏற்கனவே ஈரமாக, பளபளத்திருந்தார். “இல்லை… நான் செய்யக் கூடாது… நான் நல்ல மனைவி… ஆனால்… ஓ கடவுளே…” 

அவர் இறுதியாக கால்களை பிரித்தார், வெள்ளி இரவு உடை இடுப்பில் சுருண்டு, முழுமையாக வெளிப்பட்டார். ராஜேஷ் மேலே ஏறி, அவருடைய தடித்த உறுப்பை அவருடைய நுழைவாயிலில் தேய்த்தார். அவர் மூச்சு வாங்கினார். 

“அது பொருந்தாது… அது ரொம்ப பெரியது… மெதுவாக… ஆஹ்…” அவர் அவர் உள்ளே மெதுவாக தள்ளியபோது சபித்தார். “ஃபக்… அது என்னை நீட்டுகிறது… நான் இதுபோல எதையும் வைத்ததே இல்லை… என் கணவர்… அவர் சிறியவர்… இது தவறு… ஆனால் அது… ரொம்ப நல்லா இருக்கு…” 

நான் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன், எப்படியோ நான் அனுபவித்துக்கொண்டே இருந்தேன். 






ராஜேஷ் முனகினார், இன்னும் ஆழமாக மூழ்கினார். “அதுதான்… ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் எடு. உன் திருமணமான புண்டை என்னை ரொம்ப இறுக்கமாக பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. நீ இதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டாய், உன் கணவரின் சிறிய உறுப்புக்கு அல்ல.” 

அம்மா அவருடன் நகர ஆரம்பித்தார், அவருடைய இடுப்புகள் உயர்ந்தன. “இந்த ஒரு முறை மட்டும்… இன்று இரவு மட்டும்… நான் இன்னும் என் கணவரை நேசிக்கிறேன்… ஆனால் உன் உறுப்பு… அது என்னை அழிக்கிறது… நான் அதை ரொம்ப ஆழமாக உணர்கிறேன்…” 

அவர்கள் சரியாக ஓக்க ஆரம்பித்தார்கள். படுக்கை ஒவ்வொரு உந்துதலிலும் அசைய ஆரம்பித்தது. அம்மா உரக்க முனகினார், அமைதியாக இருக்க முயற்சித்தார் ஆனால் தோல்வியடைந்தார். “ஆஹ்… ராஜேஷ்… அது ரொம்ப ஆழமாக இருக்கு… என்னால் முடியவில்லை… ம்ம்ம்… நான் அதை எப்படி நிரப்புகிறது என்று விரும்புகிறேன்… நான் என் கணவரிடம் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை… ஆனால் நான் எப்போதும் இதை விரும்பினேன்… பெரியது… கடினமாக…” 

நான் என் உறுப்பை வெறித்தனமாக தேய்த்தேன், முன் திரவம் தரையில் சொட்டியது. நான் கோபமாக இருந்தேன் — இருவரிடமும் கோபம் — ஆனால் நிறுத்த முடியவில்லை. என் அம்மாவின் கால்கள் ராஜேஷைச் சுற்றி, அவருடைய வெள்ளி இரவு உடை முறுக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு உந்துதலிலும் அவருடைய மார்புகள் ஆடி, அவருடைய முகம் பரவசத்தில் முறுக்கப்பட்டது… அது ரொம்ப அதிகமாக இருந்தது. 

பிறகு அவர் இருவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தினார். “நான் உன்னை ஏற விரும்புகிறேன்,” என்று அவர் திடீரென சொன்னார், குரல் கரகரப்பாக. “நான் மேலே ஏறட்டும். இந்த ஒரு முறை… நான் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதை உணர விரும்புகிறேன்.” 

ராஜேஷ் ஆச்சரியப்பட்டார் ஆனால் சிரித்தார். “நீ? நல்ல திருமணமான அம்மா என் உறுப்பை ஏற விரும்புகிறாயா? உன் எல்லா பாவனைக்கும் பிறகு? சரி. ஆனால் நினைவில் கொள் — இது வெறும் ஒரு இரவு அல்ல. நீ மீண்டும் இதை விரும்புவாய்.” 

அம்மா தலையை ஆட்டினார், அவர் மேலே ஏறியபோதும், இரவு உடையை இன்னும் உயரமாக மேலேறினார். 







“இது ஒரு இரவு மட்டும்… நான் சத்தியம் செய்கிறேன்… நான் என் கணவரை நேசிக்கிறேன்… இது வெறும்… பலவீனம்…” அவர் தன்னை நிலைநிறுத்தினார், அவருடைய தடித்த உறுப்பை அவருடைய நுழைவாயிலுக்கு தன்னுடைய கையால் வழிநடத்தினார், ஈரமான மடிப்புகளில் தலையை தேய்த்தார். “அது இன்னும் ரொம்ப பெரியது… அது எளிதாக உள்ளே போகாது… ஆஹ்… அங்கே… மெதுவாக…” 

அவர் அங்குலம் அங்குலமாக கீழே இறங்கினார், மெல்ல சபித்தார். “ஃபக்… அது ரொம்ப தடித்தது… மீண்டும் என்னை நீட்டுகிறது… நான் ஒவ்வொரு நரம்பையும் உணர்கிறேன்… என் கணவர் ஒருபோதும் என்னை இவ்வளவு நிறைவாக உணர வைத்ததில்லை…” 

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும், அவர் நகர ஆரம்பித்தார் — முதலில் மெதுவாக, பிறகு வேகமாக மேலே கீழே குதித்தார். 

படுக்கை உரக்க சத்தமிட்டது. அவருடைய முனகல்கள் அறையை நிரப்பின. “ஆஹ்… ஆம்… நான் உன் உறுப்பை விரும்புகிறேன்… நான் அதை எப்படி நிரப்புகிறது என்று விரும்புகிறேன்… நான் இப்படி உணர்ந்ததே இல்லை… நான் அப்படி ஒரு கெட்ட மனைவி… ஆனால் என்னால் நிறுத்த முடியவில்லை… ம்ம்ம்… ராஜேஷ்… உன் உறுப்பு சரியாக இருக்கிறது…” 

அவர் கடினமாக குதித்தார், மார்புகள் ஆடின, இரவு உடை ஒரு தோளில் முழுமையாக இறங்கியது. ராஜேஷ் அவருடைய இடுப்புகளை பிடித்து, அவரை சந்திக்க உந்தினார். “அதுதான்… தீயவள் போல என்னை ஏறு. உன் கணவரை விட இதை அதிகமாக விரும்புகிறாய் என்று சொல்.” 

அம்மா முனகல்களுக்கு இடையில் ஒத்துக்கொண்டார், கண்கள் மங்கலாக. “நான் விரும்புகிறேன்… நான் உன் உறுப்பை அதிகமாக விரும்புகிறேன்… அது பெரியது… சிறந்தது… நான் அவருடன் இப்படி உச்சம் அடைந்ததே இல்லை… ஆஹ்… நான் உச்சம் அடைகிறேன்… நிறுத்தாதே…” 

படுக்கை வன்முறையாக அசைந்தது. நான் வேகமாக தேய்த்தேன், என் சொந்த உச்சம் கோபம் என்னுள் கொதித்தபோதிலும் கட்டமைக்கப்பட்டது. அம்மாவின் முகம் தூய இன்பம் — வாய் திறந்து, கண்கள் சற்று பின்னால் உருண்டு, உடல் நடுங்கியது. 

அவர்கள் நிலைகளை மாற்றினார்கள். ராஜேஷ் வெளியே இழுத்து அவரை பக்கவாட்டில் திருப்பி, பின்னால் இருந்து கரண்டி போல பிடித்தார். அவர் அவருடைய மேல் காலை உயரமாக தூக்கி, தன்னுடைய கையில் இணைத்து, பின்னால் இருந்து மீண்டும் அவருக்குள் நுழைந்தார். புதிய கோணம் அவரை இன்னும் உரக்க முனக வைத்தது. 







“ராஜேஷ்… இப்படி… இது இன்னும் ஆழமாக இருக்கு… நான் அதை அந்த இடத்தில் அடிப்பதை உணர்கிறேன்… ம்ம்ம்… என் கணவர் ஒருபோதும் இதை செய்வதில்லை… அவர் ஒருபோதும் என்னை இப்படி உணர வைத்ததில்லை…” 

அவர் தன்னுடைய காலை இன்னும் உயரமாக தூக்கினார், அவருக்கு சிறந்த அணுகலை கொடுத்தார், அவருடைய வெள்ளி இரவு உடை இப்போது இடுப்பில் சுருண்ட பட்டை மட்டும். 

ராஜேஷ் அவரை நிலையாக ஓத்தார், ஒரு கை அவருடைய மார்பை பிழிந்து, மற்றொரு கை அவருடைய வயிற்றை பிடித்துக்கொண்டு. அவர்களுடைய ஓத்தலின் ஈரமான சத்தங்கள் அறையை நிரப்பின — தோல் அடிக்கும், அவருடைய முனகல்கள், அவருடைய முனகல்கள். 

அம்மா தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார், இன்பத்தில் உடைந்த குரலுடன். “நான் கெட்ட பெண்… எனக்கு தெரியும்… ஆனால் உன் உறுப்பு… என்னால் போதுமானதாக இல்லை… என்னை கடினமாக ஓத்து… நான் அதை விரும்புகிறேன்… நான் இப்படி ஓக்கப்படுவதை விரும்புகிறேன் என் குடும்பம் தூங்கும்போது…” 

நான் நெருங்கினேன். என் கை என் உறுப்பில் வேகமாக நகர்ந்தது, தரை ஏற்கனவே முன் திரவத்தால் ஈரமாக இருந்தது. அவர்கள் கரண்டி போல இருந்த காட்சி — அம்மாவின் கால் உயர்த்தப்பட்டு, உடல் வளைந்து, ஒவ்வொரு உந்துதலையும் எடுத்துக்கொண்டது — என்னை விளிம்புக்கு தள்ளியது. 

நான் என் விந்துகளை ரொம்ப கடினமாக வெளியேற்றினேன், விந்து தரையில் தெறித்தது, என் கால்கள் நடுங்கின, உதட்டை கடித்து அமைதியாக இருக்க முயற்சித்தேன். 

என் மனம் கோபம், அவமானம், விருப்பமில்லாத உற்சாகத்தின் புயலாக இருந்தது. இது என் அம்மா — எனக்கு சமைத்தவர், என்னை திட்டியவர், எங்கள் குடும்பத்தை நேசித்தவர் — அவர் இன்னொரு ஆளால் உணர்வுகளை இழந்து ஓக்கப்படுகிறார், ஒவ்வொரு நொடியையும் விரும்பிக்கொண்டிருக்கிறார், அதை வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொண்டிருக்கிறார். 

அந்த சரியான நேரத்தில், நான் முன் கதவு திறக்கும் சத்தத்தை கேட்டேன். அப்பாவின் குரல் அழைத்தது, சோர்வாக ஆனால் தெளிவாக. “பந்தனா? நான் சீக்கிரம் வந்துவிட்டேன் — கூட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டது. நீ எங்கே இருக்கிறாய்? விளக்குகள் அணைந்திருக்கின்றன…” 






என் இரத்தம் குளிர்ந்தது. நான் இன்னும் என் உறுப்பை பிடித்துக்கொண்டிருந்தேன், விந்து என் கையிலிருந்து தரையில் சொட்டியது, கதவில் உள்ள துளை மீண்டும் அகலமாக திறந்திருந்தது (துணி அவர்களுடைய அசைவின் போது விழுந்துவிட்டது). 

அறைக்குள், அம்மாவும் ராஜேஷும் விரைவாக வெள்ளை துண்டுகளை அணிந்துகொண்டார்கள். அம்மா படுக்கையில் ராஜேஷுடன் உட்கார்ந்தார், கண்கள் பயத்துடன் அகலமாக. அவர் துளையை பார்த்திருந்தார் — துணி முன்பு அவர் மூடிய துளையில் இல்லை, அதன் வழியாக அவர் அசைவை பார்த்திருக்கலாம் அல்லது யாரோ அங்கு இருந்ததை அறிந்திருக்கலாம். 



இந்த இரவு என் வாழ்க்கையின் மோசமானதாக மாறப் போகிறது என்று எனக்கு தெரியும். அப்பாவின் காலடிகள் ஏற்கனவே படுக்கை அறை கதவுக்கு அணுகிக்கொண்டிருந்தன. அம்மா இரவு உடையை கீழே இழுக்க முயற்சித்தார், ராஜேஷ் தன்னுடைய உடைகளை பிடித்தார், ஆனால் ரொம்ப தாமதமாகிவிட்டது. 

காலடிகள் உரக்கின. நான் இருட்டான நடைப்பாதையில் குனிந்து, தரையில் விந்து, உறுப்பு இன்னும் என் கையில், பயத்துடன் இதயம் துடித்துக்கொண்டிருந்தேன். 

அம்மாவின் அதிர்ச்சியான கண்கள் ஒரு பயங்கரமான கணம் துளையை சந்தித்தன, பிறகு அவர் விலகிப் பார்த்தார், ராஜேஷிடம் பயந்து கிசுகிசுத்தார், “என் கணவர் இங்கே இருக்கிறார்… ஓ கடவுளே… நாங்கள் என்ன செய்யப் போகிறோம்?” ராஜேஷ் கிசுகிசுத்தார், “பயப்படாதே என் அன்பே, அந்த முட்டாள் கணவர் உனக்கு தெரியாது, நான் அலமாரியில் மறைந்துகொள்கிறேன்.” 

அப்பாவின் குரல் மீண்டும் வந்தது, இப்போது அருகில். “பந்தனா? நீ படுக்கை அறையில் இருக்கிறாயா? ஏன் கதவு மூடியிருக்கிறது?” 

நான் உறைந்து நின்றேன், நகர முடியாமல், உண்மை என்னுள் நொறுங்கியது. இது முடிவு — மேலும் மோசமான ஒன்றின் ஆரம்பம். 

 

[Mehtab_]

அந்த இரவு, அப்பா ஏற்கனவே சட்டையை மாட்டிக்கொண்டிருந்தார். கண்கள் தெருவை ஊடுருவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. “குரல்கள் கேட்டேன்! உன்னோடு யாரோ இருந்தார்கள்!” என்று கத்தினார். அவருடைய குரல் கவலை மற்றும் கோபத்தால் நிறைந்திருந்தது. 

அம்மா அவருடன் கதவு அருகில் நின்றிருந்தார். ஒரு கை கதவின் சட்டத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது. மற்றொரு கை முடியை சீராக்கிக்கொண்டிருந்தது. “அது காற்று அல்லது வீட்டு பூனைதான் அன்பே. நீங்கள் வீணாக கவலைப்படுகிறீர்கள். உள்ளே வாருங்கள், அண்டை வீட்டார் கேட்டுவிடுவார்கள்.” 

அவருடைய குரல் அமைதியாகவும் ஆறுதலாகவும் இருந்தது. ஆனால் நான் என் படுக்கை அறை ஜன்னல் அருகில் இருட்டில் ஒளிந்திருந்த இடத்திலிருந்து அவருடைய விரல்களில் நடுக்கத்தை பார்க்க முடிந்தது. 

அம்மா: நான்... நான் ஏற்கனவே சொன்னேன் அன்பே. அது அண்டை வீட்டாரின் மோட்டார் சைக்கிள் தான். அவர் அடுத்த வீட்டுக்கு வரும்போது சில சமயம் அங்கு நிறுத்துவார். 

அப்பா: பந்தனா, என்னிடம் பொய் சொல்லாதே. அந்த சைக்கிள் நம்ம வீட்டு வாயிலுக்கு வெளியேதான் இருந்தது. நான் கதவுக்கு வந்த உடனேயே அது ஸ்டார்ட் ஆகி வேகமாக போய்விட்டது. யாரோ ஏதோவொன்றிலிருந்து ஓடுவது போல. அந்த ஆள் யார்? இந்த நேரத்தில் யார் இங்கு நிறுத்துவார்கள்? 





அம்மா: (குரல் முதலில் நடுங்கியபடி) நான்... நான் உண்மையிலேயே தெரியாது. ஒருவேளை... ஒருவேளை அவர் வெறுமனே போய்க்கொண்டிருந்தார், ஒரு நிமிடம் நிறுத்தியிருக்கலாம். இப்படி சில சமயம் நடக்கும். அதில் விசித்திரம் எதுவும் இல்லை. 

அப்பா: விசித்திரம் இல்லையா? முதலில் படுக்கை அறை கதவு மூடியிருந்தது, விசித்திரமான சத்தங்கள், தரையில் வெள்ளை கசிவு, இப்போது நம்ம வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு அந்நிய மோட்டார் சைக்கிள் — நான் வெளியே வந்த உடனேயே மறைந்துவிட்டது. 

அம்மா: (ஆழமாக மூச்சு விட்டு, குரல் உறுதியாக) இல்லை, நான் எதையும் மறைக்கவில்லை. நீங்கள் இன்று இரவு எல்லாவற்றையும் அதிகமாக நினைக்கிறீர்கள். அந்த சைக்கிள் ஒருவேளை தவறான திருப்பத்தில் வந்தவர். இப்போது போய்விட்டது. தயவுசெய்து, இருட்டில் நின்று வாதாட வேண்டாம். என்னுடன் வீட்டுக்குள் வாருங்கள். 

அப்பா: எங்கள் மகன் எங்கே? அவர் சில மணி நேரத்துக்கு முன்பே வீட்டுக்கு வந்திருக்க வேண்டும். அவர் போகும் முன் உங்களுக்கு ஏதாவது சொன்னாரா? 

அம்மா: அவர் மாலையில் தன் நண்பர் வீட்டுக்கு போனார். அவர்களுக்கு பள்ளி திட்டப் பணி முடிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர் தாமதமாகிவிட்டால் அங்கேயே தங்கிவிடலாம் என்று சொன்னார். அவர் நன்றாக இருக்கிறார், நான் உறுதியாக சொல்கிறேன். இப்போது வாருங்கள் அன்பே. உங்களுக்கு நீண்ட நாள். உள்ளே போய், நான் புதிய தேநீர் செய்கிறேன். நாம் ஒன்றாக உட்கார்ந்து பேசலாம். 

அப்பா: …சரி. ஆனால் இன்று இரவு ஏதோ தவறு இருப்பது போல எனக்கு தோன்றுகிறது. 

அம்மா: எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது. உண்மையிலேயே. இப்போது உள்ளே வாருங்கள். 

அவர்கள் திரும்பி ஒன்றாக வீட்டுக்குள் நடந்தார்கள். அப்பா அம்மாவைப் பின்தொடர்ந்தார். எந்த கேள்வியும் கேட்கவில்லை. அவருடைய கை அம்மாவின் முதுகில் லேசாக இருந்தது. அவர் எதையும் சந்தேகிக்கவில்லை. 

நான் பிடித்து வைத்திருந்த மூச்சை வெளியே விட்டேன். பெரிய நிம்மதி உணர்ந்தேன். 

அம்மா அப்பாவை இவ்வளவு நன்றாக ஏமாற்றியதில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். 

அவர் ராஜேஷ் பற்றிய உண்மையையும் இன்று இரவு நடந்த அனைத்தையும் அறிந்துவிட்டால், அவர்களுடைய திருமணம் அன்றே உடைந்து போயிருக்கும். 

வீட்டுக்குள் கதவு அவர்களுக்குப் பின்னால் கிளிக் செய்து மூடியது. வாழ்க்கை அறையின் விளக்குகள் அணைந்திருந்தன. நடைப்பாதையிலிருந்து மங்கிய வெளிச்சம் மட்டும் உள்ளே வந்தது. அப்பா நேராக முதன்மை படுக்கை அறைக்கு சென்றார். பூட்டுகளை மீண்டும் சரிபார்க்க வேண்டும் என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே. 

முதன்மை படுக்கை அறையில், அப்பா படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து, காலரை தளர்த்திக்கொண்டிருந்தார். 

அம்மா அலங்கார மேசை அருகில் நின்று, முடியை சீராக்குவது போல நடித்துக்கொண்டிருந்தார். 

“ஏன் இவ்வளவு வியர்க்கிறீர்கள்?” என்று அப்பா திடீரென கேட்டார். குரல் இப்போது மென்மையாக இருந்தது, ஆனால் இன்னும் கவலையுடன். “உங்கள் கன்னங்களில் என்ன அந்த அடையாளங்கள்? கடி போல... அல்லது கீறல் போல தெரிகிறது.” 

கண்ணாடியில் அம்மாவின் பிரதிபலிப்பு அரை கணம் உறைந்தது. பிறகு அவர் லேசாக சிரித்து, அந்த வருடங்களாக “சரியான மனைவி” என்று முழுமையாக்கிய பயிற்சி பெற்ற அப்பாவி சிரிப்புடன் அவரை எதிர்கொண்டார். 






“இன்று இரவு ரொம்ப வெப்பமாக இருக்கிறது அன்பே. என் அறையில் விசிறி சரியாக வேலை செய்யவில்லை. அதனால் நான் பத்திரிக்கையால் விசிறிக்கொண்டிருந்தேன். இவை?” 

அவர் கன்னம் மற்றும் கழுத்தில் இருந்த மங்கிய சிவப்பு அடையாளங்களைத் தொட்டார். அவை ராஜேஷ் அவசரமான தப்புதலின் போது கடித்ததால் ஏற்பட்ட பற்களின் அடையாளங்கள். 

“ஓ, இவை கொசு வலை பற்றி. கடந்த வாரம் கொஞ்சம் கிழிந்துவிட்டது. ஓரங்கள் கூர்மையாக இருக்கின்றன. விளக்கு சுவிட்சை அடைய முயற்சிக்கும்போது அதை தொட்டுவிட்டேன். எதுவும் பெரியதல்ல.” 

அப்பா மங்கிய வெளிச்சத்தில் அவரை கண் சிமிட்டி பார்த்தார். அம்மாவின் பொய்கள் புத்திசாலித்தனமாக இருந்தன — மென்மையானவை, விவரமானவை, சரியான அளவு எரிச்சலுடன் — எந்த சாதாரண மனைவியும் வீட்டு பிரச்சனைகளால் எரிச்சலடைவது போல. 

அவர் சிறிய சிரிப்பு கூட சேர்த்தார். “என்னைப் பற்றி நீங்கள் ரொம்ப கவலைப்படுகிறீர்கள். தூங்குங்கள். நாளை உங்களுக்கு அதிகாலை கூட்டம் இருக்கிறது. உங்கள் சுற்றுப்பயணத்துக்கு முன்.” 

அப்பா பெருமூச்சு விட்டு, நெற்றியைத் தேய்த்தார். 

“நீங்கள் சொல்வது சரிதான். நான் பார்வையில் தவறு பார்க்கிறேன். நல்ல இரவு, பந்தனா.” அவர் அவருடைய நெற்றியில் முத்தமிட்டார் — சரியாக அந்த கடி அடையாளத்தின் மீது — பிறகு படுக்கையில் ஏறினார். சில நிமிடங்களில் அவருடைய மூச்சு ஆழமான தூக்கமாக மாறியது. 

நான் இருட்டான நடைப்பாதையில் உறைந்து நின்றேன். முஷ்டிகள் இறுக்கமாக, நகங்கள் உள்ளங்கையில் புதைந்தன. கோபம் என் உள்ளே எரிமலையைப் போல கொதித்தது. 

அவர் இவ்வளவு எளிதாக எப்படி பொய் சொல்ல முடியும்? இதே பெண் தான் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு எழுந்து அப்பாவின் உணவுப் பெட்டியை தயார் செய்தவர். சிறு பொய்களை கூட சொன்னால் என்னை கண்டித்தவர். திருமண நூலை பெருமையாக அணிந்தவர். 

இப்போது அவர் அவரை ஏமாற்றுகிறார் — நம்ம வீட்டு கூரைக்கு கீழே — தொழில்முறை நடிகை போல பொய் சொல்கிறார். அதன் அழுக்குத்தனம் என் வயிற்றை கலக்கியது. 

அவர் கிட்டத்தட்ட பிடிபட்டுவிட்டார். ஆனால் குற்ற உணர்வுக்கு பதிலாக, அப்பா அவரை நம்பியபோது அவருடைய கண்களில் விசித்திரமான வெற்றி உணர்வு இருந்தது. நான் தெளிவாக பார்த்தேன்: அவருடைய முதுகு திரும்பியபோது உதடுகளின் லேசான மேல்நோக்கு, தோள்கள் தளர்ந்தது — ரகசிய போரில் வெற்றி பெற்றது போல. 

அவர் சக்திவாய்ந்தவராக, விரும்பப்படுபவராக, உயிருடன் உணர்ந்தார் — அப்பாவின் நிலையான, சலிப்பான அன்பு அவருக்கு ஒருபோதும் கொடுக்க முடியாத விதத்தில். அது உண்மையான துரோகம் — ராஜேஷுடன் உடலுறவு மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு இனிய பொய்யாலும் எங்கள் குடும்பத்தின் உண்மையை மறுதலிக்கிறார். 

நான் அந்த படுக்கை அறைக்குள் புகுந்து, அப்பாவை எழுப்பி, உண்மையை கத்த விரும்பினேன்: “அவர் இன்னொரு ஆளுடன் உடலுறவு கொள்கிறார்! அந்த அடையாளங்களை பாருங்கள்! கிழிந்த இரவு உடையை பாருங்கள்!” 

ஆனால் நான் செய்யவில்லை. என் கால்கள் நகரவில்லை. கோபம் அவ்வளவு அடர்த்தியாக இருந்தது, என்னை முடக்கியது. 

அப்பா குறட்டை விட்டு தூங்கியதும், அம்மா முதன்மை படுக்கை அறையிலிருந்து வெளியே வந்து குளியலறைக்கு சென்றார். நான் நீண்ட, ஆடம்பரமான ஷவர் தொடங்கியதை கேட்டேன் — அநேகமாக ராஜேஷின் வாசனையையும் வியர்வையையும் கழுவிக்கொண்டிருந்தார். 

அப்பா, இப்போது அறையில் தனியாக, மெதுவாக உட்கார்ந்து சுற்றும் பார்த்தார். அறை வழக்கத்தை விட குழப்பமாக இருந்தது: படுக்கை விரிப்புகள் விசித்திரமான இடங்களில் சுருண்டிருந்தன, ஒரு நாற்காலி சற்று சாய்ந்திருந்தது, அப்பாவின் கொலோனுக்கு அல்லாத மங்கிய மண வாசனை. 

அவர் புருவங்களை இறுக்கினார். ஏதோ தவறு இருந்தது. அம்மாவின் வெள்ளி இரவு உடை ஜன்னல் அருகில் தரையில் சுருண்டு கிடந்தது — தோள் பகுதியில் கிழிந்திருந்தது, ஒரு பொத்தான் காணாமல் போயிருந்தது. அவர் அதை எடுத்து, கைகளில் திருப்பி பார்த்தார். 

கிழிவு புதியதாக தெரிந்தது, வலுவாக இழுத்ததைப் போல. அவர் படுக்கைக்கு கீழே அரை மறைந்திருந்த ஒரு ஆணின் துண்டு கைக்குட்டையும் கண்டார் (ராஜேஷ் அவசரத்தில் விட்டுச் சென்றிருக்க வேண்டும்). 

அப்பாவின் புருவம் இன்னும் ஆழமாக இறுகியது. ஏதோ தவறு இருந்தது. அறை வியர்வை மற்றும் வேறு ஏதோ வாசனையாக இருந்தது — வாசனை திரவியம் ஆண் கொலோனுடன் கலந்து. ஆனால் அவர் ஏமாற்றத்தை சந்தேகிக்கவில்லை. 

இன்னும் இல்லை. அவர் அம்மாவை முழுமையாக நம்பினார். அவருடைய மனதில், அவர் தன்னை ஒருபோதும் சந்தேகிக்க வைக்காத அர்ப்பணிப்புள்ள மனைவி. அவர் அவர் சுத்தம் செய்து அல்லது தளபாடங்களை மறுசீரமைத்து, தவறாக செய்துவிட்டார் என்று நினைத்திருக்கலாம். 

அல்லது ஒரு வீட்டு நாய் முன்பு உள்ளே வந்திருக்கலாம். அவர் எளிய மனிதர், கடின உழைப்பாளர், தன் குடும்பம் தன் பாதுகாப்பான துறைமுகம் என்று நம்புபவர். 

அந்த விசித்திரங்கள் அவரை தொந்தரவு செய்தன. ஆனால் அன்பும் வழக்கமும் அவரை அதை ஒதுக்கித் தள்ளச் செய்தன. அவர் கிழிந்த இரவு உடையை அழகாக மடித்து நாற்காலியில் வைத்து, காலையில் அவரிடம் கேட்பேன் என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார். 

அம்மா குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். புதிய அச்சிடப்பட்ட இரவு உடையில் — மென்மையான பருத்தி, சிறிய நீல பூக்களுடன், அடக்கமான மற்றும் மனைவிக்குரிய. அவருடைய ஈரமான முடி துண்டில் கட்டப்பட்டிருந்தது. 

அவர் படுக்கை அறைக்குள் நடந்து வந்து, அப்பா எழுந்து நின்று, கிழிந்த வெள்ளி இரவு உடையை மடியில் பிடித்திருப்பதை பார்த்து உடனே நின்றார். அவருடைய முகம் வெளிறியது, கண்கள் தூய பீதியில் அகலமாக திறந்தன. 

ஒரு கணம், அவருடைய முகமூடி நழுவியது. ஓ கடவுளே, அவர் அதை கண்டுபிடித்துவிட்டார். அவருக்கு தெரியும். இதுதான் — எல்லாவற்றின் முடிவு. அவருடைய மனம் பீதியில் ஓடியது: கிட்டத்தட்ட பிடிபட்ட தருணம் மீண்டும் ஓடியது, ராஜேஷின் கடினமான கைகள், ஆபத்தின் உற்சாகம், இப்போது உயர்வு குறைந்ததால் குற்ற உணர்வு உள்ளே பாய்ந்தது. 

ஆனால் அவர் வேகமாக மீண்டார். குழப்பமான சிரிப்பை கட்டாயப்படுத்தினார். “அந்த பழைய உடையை என்ன செய்கிறீர்கள்? அதை நான் சலவைக்கு போட்டுவிட்டேன் என்று நினைத்தேன்.” 






அப்பா தலையை உயர்த்தி, துணியை இன்னும் பிடித்தபடி பார்த்தார். “தோளில் கிழிந்திருக்கிறது. மோசமாக. அறை குழப்பமாக இருக்கிறது. இன்று இரவு இங்கு என்ன நடந்தது பந்தனா?” 

அவர்கள் கிட்டத்தட்ட இருபது நிமிடங்கள் பேசினார்கள். அம்மா மீண்டும் பொய் சொன்னார் — மென்மையாக, விவரங்களுடன். “நான் முன்பு விசிறியை சரி செய்ய முயற்சித்தேன். என் உடை ஜன்னல் கொக்கியில் சிக்கிக்கொண்டது. நான் இழுத்து விடுபடும்போது கிழிந்தது. நான் வியர்த்தேன் ஏனென்றால் மின்சாரம் சிறிது நேரம் போயிருந்தது, அடைப்பு ஏற்பட்டது. நான் குளியலறைக்கு விரைந்தபோது நாற்காலியை தட்டிவிட்டேன்.” 

அப்பா கேட்டார், மெதுவாக தலையாட்டினார். ஆனால் அவருடைய கண்கள் தரையில் இருந்த கைக்குட்டைக்கு திரும்பிக்கொண்டே இருந்தன. அம்மா அதை கவனித்து, படுக்கை விரிப்பை சரி செய்வது போல நடித்துக்கொண்டு, காலால் அதை படுக்கைக்கு கீழே உதைத்துவிட்டார். 

அப்பா இறுதியாக விட்டுவிட்டார். கண்களை மீண்டும் தேய்த்தார். “சரி. நீங்கள் சொல்வது போல. வாதாட எனக்கு ரொம்ப சோர்வாக இருக்கிறது. நல்ல இரவு.” அவர் அவரை நம்பினார். அவர் எப்போதும் நம்பினார். அந்த குருட்டு நம்பிக்கைதான் அவருடைய பொய்களை இவ்வளவு பயனுள்ளதாக்கியது — என் கோபத்தை இன்னும் சூடாக எரியச் செய்தது. 

நான் அப்போதே உள்ளே புகுந்து, அண்டை வீட்டார் எழுந்துவிடும் வரை உண்மையை கத்த விரும்பினேன். ஆனால் நான் ஒளிந்திருந்தேன், கோபத்தில் நடுங்கிக்கொண்டு. பிறகு, அப்பா ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தபோது, நான் அம்மாவை வாழ்க்கை அறையில் பார்த்தேன். 

அவர் இருட்டில் சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்தார். தொலைபேசி காதில் அழுத்தியபடி, ராஜேஷுடன் பேச ஆரம்பித்தார். 

அம்மா: ராஜேஷ்… நீங்கள் பாதுகாப்பாக வீட்டுக்கு வந்துவிட்டீர்களா? தயவுசெய்து சொல்லுங்கள் நீங்கள் நன்றாக இருக்கிறீர்கள் என்று. 

ராஜேஷ்: ஆம் குழந்தை, நான் இப்போதுதான் வீட்டுக்கு வந்தேன். நாம் திட்டமிட்டபடி பின்புற ஜன்னல் வழியாக வெளியேறினேன். நீங்கள்? இப்போது எல்லாம் அமைதியாக இருக்கிறதா? 

அம்மா: என் கணவர் இறுதியாக தூங்கிவிட்டார். அவர் ரொம்ப கேள்விகள் கேட்டார்… என் இதயம் நின்றுவிடும் என்று நினைத்தேன். அவர் இன்று இரவு நான் அவரை ஏமாற்றினேன் என்று எந்த யோசனையும் இல்லை. 

ராஜேஷ்: அடடா, இன்று இரவு ரொம்ப நெருக்கமாக இருந்தது. அவர் கதவை தட்டியபோது உங்கள் வாயில் என் உறுப்பு இருந்தது… நான் அப்போதே வெளியேறிவிடுவேன் போல இருந்தது. 

அம்மா: எனக்கு தெரியும்… நான் உங்களை மிக மெதுவாக ஊம்பிக்கொண்டிருந்தேன். கணவர் கேட்டபோது சத்தம் போடாமல் இருக்க முயற்சித்தேன். என் குரல் தொடர்ந்து உடைந்தது. நான் அவரிடம் “நான் தண்ணி குடித்துக்கொண்டிருந்தேன்” என்று சொன்னதை கேட்டீர்களா? 

ராஜேஷ்: ஆம், எல்லாம் கேட்டேன். நீங்கள் உங்கள் கணவரிடம் பொய் சொல்வதில் ரொம்ப நல்லவர் குழந்தை. வாக்கியங்களுக்கு இடையில் தொடர்ந்து ஊம்பிக்கொண்டிருந்த விதம்… அது பைத்தியம். நான் உங்கள் தொண்டையில் துடித்துக்கொண்டிருந்தேன். 

அம்மா: என் கைகள் ரொம்ப நடுங்கின. 






ராஜேஷ்: சைக்கிள்… நான் ஸ்டார்ட் செய்த உடனேயே அவர் வெளியே வந்தார். நான் வேகமாக ஓட்டினேன். அவர் அண்டை வீட்டு மகன் பற்றிய உங்கள் கதையை நம்பினாரா? 

அம்மா: அவர் முதலில் முழுமையாக நம்பவில்லை. அது ஏன் அங்கு நிறுத்தப்பட்டிருந்தது, ஏன் அவ்வளவு திடீரென போய்விட்டது என்று தொடர்ந்து கேட்டார். நான் அது வெறுமனே போய்க்கொண்டிருந்தவர் என்று சொன்னேன். நான் இன்னும் உங்களை சுவைத்துக்கொண்டிருந்தபோது என் குரல் நடுங்கியது. 

ராஜேஷ்: ஆனால் நீங்கள் கையாண்டீர்கள். நீங்கள் எப்போதும் உங்கள் கணவரை ஏமாற்றும்போது அப்படித்தான் செய்வீர்கள். அவர் உங்களை முழுமையாக நம்புகிறார் பந்தனா. அதனால்தான் அவர் அதிகமாக தள்ளவில்லை. 

அம்மா: எனக்கு தெரியும் என் கணவர் என்னை நம்புகிறார்… அதுதான் இதை மோசமாக்குகிறது. அவர் ரொம்ப சோர்வாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தார். நான் தொடர்ந்து எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது என்று சொன்னேன். வாசனை சலவை திரவம் என்று, வெள்ளை பொருள் நான் சிந்திய கிரீம் என்று. அவர் இறுதியில் நம்பினார். 

ராஜேஷ்: பார்த்தீர்களா? உங்கள் கணவர் தன் மனைவியை ரொம்ப அதிகமாக நம்புகிறார். அதனால்தான் நாம் இதை தொடர முடியும். அவருக்கு தன் நல்ல திருமணமான மனைவி அவருடன் பேசிக்கொண்டே மற்றொரு ஆளின் உறுப்பை முழங்காலில் உட்கார்ந்து ஊம்பிக்கொண்டிருந்தாள் என்று தெரியாது. 

அம்மா: அப்படி சொல்லாதீர்கள்… அது என்னை ரொம்ப அழுக்காக உணர வைக்கிறது. ஆனால் நீங்கள் சொல்வது சரிதான். என் கணவர் என்னிடம் பிறகு என் இரவு உடை தோளில் ஏன் கிழிந்தது என்று கேட்டார். நான் உடை மாற்றும்போது கதவு கைப்பிடியில் சிக்கிக்கொண்டது என்று சொன்னேன். 

ராஜேஷ்: அதையும் அவர் நம்பினாரா? உங்கள் கணவரிடம் நீங்கள் சரியாக என்ன சொன்னீர்கள்? 

அம்மா: விசிறி வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது, உடை சிக்கிக்கொண்டது என்று சொன்னேன். அவர் தலையாட்டிவிட்டு தூங்கினார். அவர் சில சமயம் ரொம்ப முட்டாள். இப்போது என் கணவர் எதுவும் நடக்காதது போல குறட்டை விட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். நான் இங்கே உங்கள் உறுப்பு என் வாயிலும் புண்டையிலும் இருந்ததை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். 

ராஜேஷ்: நீங்கள் பயந்தீர்கள் அல்லவா? அவர் மீண்டும் தட்டியபோது நீங்கள் நடுங்குவதை என்னால் உணர முடிந்தது. 

அம்மா: நான் பயந்துபோனேன். என் இதயம் ரொம்ப வேகமாக துடித்தது. என் கணவர் அதை கேட்டுவிடுவார் என்று நினைத்தேன். நீங்கள் ஒவ்வொரு முறை என் தலையை கீழே தள்ளும்போதும் நான் முனகலை விழுங்க வேண்டியிருந்தது. “அவர் இப்போது கதவை திறந்து என்னை ஏமாற்றுவதை பார்த்துவிடுவாரா” என்று தொடர்ந்து நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். 

ராஜேஷ்: ஆனால் நீங்கள் நிறுத்தவில்லை. உங்கள் கணவர் வெளியே நின்றபோது நல்ல சிறிய திருமணமான விபசாரி போல தொடர்ந்து ஊம்பிக்கொண்டிருந்தீர்கள். அதுதான் உங்களைப் பற்றி எனக்கு பிடிக்கும். 

அம்மா: நீங்கள் என்னை ரொம்ப கெட்ட பெண்ணாக மாற்றுகிறீர்கள் ராஜேஷ். நான் என் கணவரை இப்படி ஏமாற்றுவதே இல்லை. இப்போது நான் அவரிடம் பொய் சொல்கிறேன். வேறு ஆள் என் வாயை ஓக்கும்போது அவருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்… நான் ரொம்ப வெட்கப்படுகிறேன் ஆனால் நிறுத்த முடியவில்லை. 

ராஜேஷ்: நான் உங்கள் தொண்டையையும் புண்டையையும் நீட்டும்போது நீங்கள் வெட்கப்படுவதில்லை. ஒத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் கணவரை ஏமாற்றும் ஆபத்தை நீங்கள் விரும்பினீர்கள். 

அம்மா: நான் விரும்பினேன்… ஆபத்து அதை ரொம்ப சூடாக்கியது. என் கணவர் சைக்கிள் பற்றி கேட்டபோது நான் இன்னும் உங்கள் விந்தை என் நாக்கில் சுவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்… பயத்திலேயே நான் உச்சம் அடைந்துவிடுவேன் போல இருந்தது. 

ராஜேஷ்: அடுத்த முறை நாம் இன்னும் ஆபத்தானதாக செய்யலாம். ஒருவேளை நீங்கள் அவரை ஏமாற்றும்போது கதவை வேண்டுமென்றே பூட்டாமல் விடலாம். 

அம்மா: என்னை அப்படி தூண்டாதீர்கள். ஆனால்… எனக்கு பிடிக்கிறது. என் கணவரை ஏமாற்றும் ஆபத்து எனக்கு பிடிக்கிறது. விரைவில் மீண்டும் முயற்சிக்க விரும்புகிறேன். ஒருவேளை அவர் அடுத்த அறையில் இருக்கும்போது. 

ராஜேஷ்: நீங்கள் உங்கள் கணவரை ஏமாற்றுவதை விரும்புகிறீர்கள், இல்லையா? சொல்லுங்கள். 

அம்மா: நான் விரும்புகிறேன். என் கணவர் அமைதியாக தூங்கும்போது உங்கள் ரகசிய விபசாரியாக இருப்பது எனக்கு பிடிக்கிறது. அது என்னை உயிருடன் உணர வைக்கிறது. இன்று இரவு நாம் செய்த மிக ஆபத்தானது. அதை நினைத்து இன்னும் ஈரமாக இருக்கிறேன். 

ராஜேஷ்: நாம் இன்று இரவு பிடிபட்டிருந்தால்… உங்களுக்கும் உங்கள் கணவருக்கும் என்ன நடந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? 

அம்மா: என் திருமணம் முடிந்திருக்கும். என் கணவர் என்னை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றியிருப்பார். எங்கள் மகன் என்னை வெறுத்திருப்பான். ஆனால் ஒரு பகுதி எனக்கு… அதற்கு மதிப்பு இருந்திருக்குமா என்று ஆச்சரியப்படுகிறது. ஏமாற்றும் உற்சாகம் அடிமையாக்கும். 

ராஜேஷ்: நாம் ரொம்ப நெருக்கமாக இருந்தோம். ஒரு மேலும் தட்டு இருந்தால் அவர் கதவை தள்ளி திறந்திருக்கலாம். நீங்கள் அவரை ஏமாற்றும்போது உங்கள் வாய் என்னால் நிரம்பியிருந்தது. 

அம்மா: நான் தொடர்ந்து விழுங்கிக்கொண்டே, உறிஞ்சல்களுக்கு இடையில் என் கணவருக்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். “ஒரு நிமிடம் அன்பே, நான் உடை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்.” உங்கள் உறுப்பு என் தொண்டையின் பின்புறத்தை தாக்கிக்கொண்டிருந்தது. என் தொடைகளில் தண்ணீர் வழிந்தது. 

ராஜேஷ்: நீங்கள் உங்கள் கணவரை ஏமாற்றுவது பற்றி பேசும்போது மீண்டும் ஈரமாகிறீர்கள், இல்லையா? 

அம்மா: ஆம்… என்னால் உணர முடிகிறது. என் தூங்கும் கணவருக்கு முன்னால் உட்கார்ந்து, அவர் வெளியே இருந்தபோது நான் உங்களை எப்படி ஊம்பினேன் என்று உங்களுக்கு செய்தி அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்… அது தவறு ஆனால் எனக்கு பிடிக்கிறது. 

ராஜேஷ்: நாம் இன்று எண்ணெய் பயன்படுத்தவில்லை. நான் அதை சிறப்பாக கொண்டு வந்தேன். நாம் எண்ணெய் பயன்படுத்தவில்லை குழந்தை. 

அம்மா: எண்ணெய்? நான்… எனக்கு உறுதியாக தெரியாது. எல்லாம் என் கணவருடன் ரொம்ப வேகமாக நடந்தபோது நான் அதை மறந்துவிட்டேன். 

ராஜேஷ்: நான் அதை உங்களுக்கு பயன்படுத்த விரும்பினேன். எல்லாவற்றையும் சறுக்கலாகவும் அமைதியாகவும் ஆக்க. நீங்கள் அவரை ஏமாற்றும்போது அவர் கேட்கக்கூடிய சத்தம் இல்லாமல் இன்னும் அதிகமாக செய்யலாம். 

அம்மா: எதற்கு சறுக்கல்? பிறகு என்று சொல்கிறீர்களா? அது பற்றி நீங்கள் திட்டமிட்டதை நான் உண்மையிலேயே தெரியாது. 

ராஜேஷ்: நான் உங்களுக்கு சொல்கிறேன் குழந்தை. எண்ணெய்க்கு உங்கள் உடலின் மற்றொரு பகுதிக்கு குறிப்பிட்ட பயன்பாடு உள்ளது. அதை இதுவரை பயன்படுத்தியதே இல்லை. 

அம்மா: எந்த பகுதி என் அன்பே? 

ராஜேஷ்: என்னை நம்புங்கள். சிறிது எண்ணெய் போட்டால் உங்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது என்று பிடிக்கும். அடுத்த முறை நான் மீண்டும் கொண்டு வருகிறேன். நாம் சரியாக பயன்படுத்துவோம். நீங்கள் உங்கள் கணவரை ஏமாற்றும்போது. 

அம்மா: நான்… ஒருவேளை. நாம் கவனமாக இருந்தால். ஆனால் இன்று இரவு அதை தேவைப்படவில்லை. உங்கள் கணவரை ஏமாற்றும் ஆபத்து ஏற்கனவே போதுமானதாக இருந்தது. 

ராஜேஷ்: அடுத்த முறை நாம் பயன்படுத்துவோம். உங்கள் கணவர் வீட்டில் இருக்கும்போது நான் உங்களை குனிந்து வைக்க விரும்புகிறேன். எண்ணெய் எல்லாவற்றையும் எளிதாகவும் அமைதியாகவும் ஆக்கும். நீங்கள் பார்ப்பீர்கள். 

அம்மா: நீங்கள் என்னை பயப்படவும் உற்சாகப்படுத்தவும் செய்கிறீர்கள். எண்ணெய் பற்றி நீங்கள் சொல்வதில் பாதியை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை ஆனால்… நான் உங்களை நம்புகிறேன். 

ராஜேஷ்: நல்ல பெண். இப்போது தூங்குங்கள். அடுத்த முறை உங்கள் கணவரை ஏமாற்றும்போது என் உறுப்பு மற்றும் எண்ணெய் பற்றி கனவு காணுங்கள். 

அம்மா: நல்ல இரவு ராஜேஷ். கவனமாக இருங்கள். என் கணவர் வேலைக்கு போனதும் நாளை உங்களுக்கு செய்தி அனுப்புகிறேன். 

ராஜேஷ்: நல்ல இரவு என் ரகசிய விபசாரி. நன்றாக தூங்குங்கள்… உங்கள் முட்டாள் கணவருக்கு முன்னால். 






நான் கேட்க நெருக்கமாக சென்றேன். திரைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்தேன். ஜன்னல் அருகில் கூண்டில் இருந்த எங்கள் பச்சைக்கிளி என் அசைவை கண்டு உரக்க கத்தியது — “அந்நியன்! அந்நியன்!” — அந்நியர்கள் அல்லது இரவு நேர அசைவு அதை பயமுறுத்தும்போது அது எப்போதும் செய்வது போல. 

அம்மாவின் தலை திடீரென உயர்ந்தது. “யார் அங்கே?” நான் பயந்து என் அறைக்கு ஓட முயற்சித்தேன். ஆனால் என் கால் பக்க மேசையில் இருந்த ஒரு கிளாஸ் தண்ணீரில் சிக்கியது. அது சத்தமாக தரையில் விழுந்து உடைந்தது. 

நான் பிடிபடுவேனா இல்லையா? அடுத்த புதுப்பித்தலுக்கு காத்திருங்கள். 

 

[Mehtab_]

இன்றிரவு புதுப்பிப்பு வருகிறது, கதை ரொம்பவே உற்சாகமாக இருக்கும், தயவுசெய்து அதைத் தவறவிடாதீர்கள்!

[Mehtab_]

அம்மா அதிர்ந்து, திடுக்கிட்டு எழுந்தார். “யார் அது? உன்னை காட்டு!” நான் வீட்டில் இருப்பதை அவர் அறிய விரும்பவில்லை—நான் அவரிடம் கார்த்திக்கின் வீட்டில் தங்குவதாக சொல்லியிருந்தேன். இதயம் துடித்து, நான் ஓடினேன், என் படுக்கை அறை ஜன்னல் வழியாக குதித்து, வெளியே மண்ணில் கடுமையாக இறங்கினேன். 

பச்சைக்கிளி தொடர்ந்து கத்திக்கொண்டிருந்தது, ரகசியம் சொல்லுவது போல: “பையன் வீட்டில்! பையன் வீட்டில்!” அம்மா ஜன்னலுக்கு ஓடினார், கைவிளக்குடன், ஆனால் நான் ஏற்கனவே சந்து வழியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் மிக அருகில் வந்தார்—அவருடைய பாத அடிகள் சில பயங்கரமான வினாடிகள் என் பின்னால் ஓங்கின, பிறகு அண்டை வீட்டு வளாகத்தில் அவரை இழந்தேன். 

நான் கோபத்தில் கொதித்தேன். அவர் அப்பாவை துரோகம் செய்து கொண்டிருந்தார், எல்லோரிடமும் பொய் சொல்லி, இப்போது ஒரு முட்டாள் பறவையால் நான் கிட்டத்தட்ட அம்பலப்படுத்தப்பட்டிருந்தேன். 

நான் கார்த்திக்கின் வீட்டுக்கு முழுவதும் ஓடினேன், கதவைத் தட்டி, அவருடைய அம்மா உள்ளே அனுமதிக்கும் வரை. முதலில் நான் கார்த்திக்கின் அம்மாவைப் பார்த்தேன், அவருடைய பெயர் பூஜா, அவர் தன் போனில் டெக்ஸ்ட் செய்வதில் பிஸியாக இருந்தார். கார்த்திக்கின் அப்பா வெளிநாட்டில் வேலை செய்கிறார் என்பது எனக்கு தெரியும், மாதத்தில் 4 நாட்கள் மட்டுமே வருகிறார். 

அவர் டெக்ஸ்ட் செய்யும் விதம் காதலில் இருப்பது போல தோன்றியது, அந்த நேரத்தில் அவர் யாருக்கு டெக்ஸ்ட் செய்கிறார் என்று எனக்கு புரியவில்லை, ஏனெனில் கார்த்திக் தன் அப்பாவின் போன் தண்ணீரில் விழுந்து செயலிழந்துவிட்டது என்று சொன்னதை நினைவில் கொண்டேன். எனவே, அவருடைய அப்பா ஏற்கனவே புதிய போன் வாங்கியிருக்கிறாரா என்று யோசித்தேன், ஆனால் பூஜா தன் போனில் டெக்ஸ்ட் செய்யும் விதம் வேறு விதமாக இருந்தது, ஆனால் நான் கவலைப்படவில்லை. அந்த நேரத்தில் என் சொந்த அம்மாவால் நான் மன அழுத்தத்தில் இருந்தேன். 




நானும் பூஜாவும் பேச ஆரம்பித்தோம், அவர் என்னிடம் பல்வேறு கேள்விகள் கேட்டார், ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் டெக்ஸ்ட் செய்து கொண்டிருந்தார். நான் அவர் யாருக்கு டெக்ஸ்ட் செய்கிறார் என்று கேட்டேன், ஆனால் அவர் ஒவ்வொரு முறையும் தலைப்பை மாற்றினார். 

நான் சோபாவில் படுத்தேன், தூங்க முடியாமல், எல்லாவற்றையும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பூஜா கார்த்திக் ஏற்கனவே தூங்கிவிட்டார் என்று சொன்னார், எனவே நான் அவரை தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை, எனவே நான் படுத்து தூங்கினேன். 

அடுத்த நாள் மதியம், கார்த்திக்கும் நானும் எங்கள் அக்கம்பக்கம் அருகிலுள்ள பரபரப்பான சந்தை சாலையில் நடந்து கொண்டிருந்தோம், சூரியன் மேலே எரிந்து கொண்டிருந்தது, தூசியும் வெளியேற்றும் புகையும் காற்றில் அடர்த்தியாக இருந்தன. கார்த்திக் பக்கவாட்டில் என்னைப் பார்த்தார். 

“நீ நேற்று வந்தபோது ரொம்ப கலங்கியிருந்தாய். தொடர்ந்து புரண்டு, முனகிக்கொண்டிருந்தாய். என்ன ஆச்சு, மச்சான்? என்னிடம் சொல்லலாம்.” நான் உடனே தலைப்பை மாற்றினேன், கட்டாய சிரிப்புடன் அதை அலட்சியப்படுத்தினேன். “இல்ல, தேர்வுகளைப் பற்றி மன அழுத்தம். கல்லூரி விண்ணப்பங்கள் என்னைக் கொல்லுகின்றன. எதுவும் தீவிரமானது இல்லை.” 

நான் எல்லாவற்றையும் மறுத்தேன், ஏனெனில் நான் வார்த்தைகளை உரக்கச் சொல்லத் தயாராக இல்லை—என் அம்மா அப்பாவை ராஜேஷ் என்ற ஒரு ஆளுடன் ஏமாற்றுகிறார். பிறகு கார்த்திக்கிடம் அவருடைய அப்பாவின் போன் சரி செய்யப்பட்டதா என்று கேட்டேன், கார்த்திக் சொன்னார், அவருடைய அப்பா வெளிநாடு போனதிலிருந்து அவர்கள் பேசவே இல்லை. இது அவருடைய அப்பா போனை சரி செய்யாததால். பிறகு அவர் ஏன் கேட்கிறாய் என்று கேட்டார், நான் அவரிடம் நான் கேட்கிறேன் என்று சொன்னேன். பிறகு என் எண்ணங்கள் நேற்று இரவு அவருடைய அம்மா போனில் யாரோ ஒருவருக்கு டெக்ஸ்ட் செய்வதைப் பார்த்ததுக்கு மாறியது. நான் அவரிடம் எதுவும் சொல்ல விரும்பவில்லை, ஆனால் கார்த்திக்கின் அப்பாவின் போன் இன்னும் சரி செய்யப்படவில்லை என்றாலும் அவர் யாருக்கு டெக்ஸ்ட் செய்கிறார் என்று நான் தொடர்ந்து யோசித்தேன். 





திடீரென கார்த்திக் என் கையைப் பிடித்தார். “ஏய், அது உன் அம்மா இல்லையா? அந்த மோட்டார் பைக்கில் ஒரு ஆளுடன்?” அவர் மக்கள் கூட்டம் மற்றும் வியாபாரிகள் வழியாக சுட்டிக்காட்டினார். நான் பார்க்க முயற்சித்தேன், ஆனால் நகரும் உடல்கள் ரொம்பவும் இருந்தன—கூடைகளை சுமந்து கொண்டு வரும் பெண்கள், ஓடும் குழந்தைகள், விலைகளை கத்தும் ஆண்கள். 

கூட்டம் தொடர்ந்து என் பார்வையைத் தடுத்தது, முகங்களும் தோள்களும் தொடர்ந்து நகரும் உயிருள்ள சுவர் போல. நான் முன்னேறினேன், இதயம் படபடத்தது, ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் நான் தங்க நிற சேலை ஒன்றைப் பார்த்ததாக நினைத்தால், அது ஒரு லாரி அல்லது பள்ளி குழந்தைகள் குழுவுக்குப் பின்னால் மறைந்துவிடும். 

தெருவின் இரைச்சல்—ஹார்ன்கள், கடைகளிலிருந்து இசை, பேச்சு—கவனம் செலுத்துவது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. கார்த்திக் என் சட்டை சட்டையை தொடர்ந்து இழுத்தார். “அங்கே! பாரு, அந்த வெளிர் தங்க நிறம். அவர் அந்த வெளிர் நீல சட்டை மற்றும் வெள்ளை தோத்தி அணிந்த ஆளுடன் இருக்கிறார்.” 

நான் இறுதியாக அவர்களை தெளிவாகப் பார்த்தேன், பைக்கு ஒரு திருப்பத்தில் மெதுவாக சென்றபோது: அம்மா வெளிர் தங்க பட்டு சேலையில், அது அவருடைய வளைவுகளை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தது, பல்லு ஒரு தோளில் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது, அவர் பிரகாசமாகவும் கவலையின்றியும் தோன்றினார். 

ராஜேஷ் வெளிர் நீல சட்டை மற்றும் சுத்தமான வெள்ளை தோத்தி அணிந்திருந்தார், ஒரு கை ஹேண்டில்பாரில், மற்றொரு கை அம்மாவின் இடுப்பில் சாதாரணமாக வைத்திருந்தார், அவர்கள் ஒரு மகிழ்ச்சி பயணத்தில் இருப்பது போல. 





என் இரத்தம் உடனே கொதித்தது—சூடான, கண்மூடித்தனமான கோபம், என் பார்வையை மங்கலாக்கியது. 

அது என் அம்மா, சரியானதையும் தவறானதையும் எனக்கு கற்றுக் கொடுத்த பெண், இப்போது பகல் வெளிச்சத்தில் அவருடைய காதலனுடன் அலங்கரித்து, எதுவும் முக்கியமில்லாதது போல நடந்து கொண்டிருந்தார். துரோகம் நேற்று இரவின் கிட்டத்தட்ட கண்டுபிடிப்பை விட ஆழமாக வெட்டியது. அவர் இன்னும் மறைக்க முயற்சிக்கவே இல்லை. 

கார்த்திக் வியப்புடன் பார்த்தார். “அந்த ஆள் யார்? உன் அம்மாவின் நண்பர் அல்லது ஏதாவது? அவர்கள் ரொம்ப நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள்.” நாங்கள் அதைப் பற்றி பல நிமிடங்கள் பேசினோம்—அவர் கேள்விகள் கேட்டார், நான் குறுகிய பதில்களை முணுமுணுத்தேன், என் முஷ்டிகள் இறுகின. நான் உண்மையை வெளிப்படுத்தவில்லை. என்னால் முடியவில்லை. 

இன்னும் இல்லை. நான் கார்த்திக்கிடம் சொன்னால், அது பரவும், எங்கள் குடும்ப அவமானம் பொது வதந்தியாக மாறும். மேலும், எனக்குள் ஒரு சிறிய பகுதி இன்னும் அப்பாவை அவமானத்திலிருந்து பாதுகாக்க விரும்பியது. 

கார்த்திக் என் கோபத்தை கவனித்தார். “டூட், நீ யாரையாவது கொல்லப் போவது போல ஏன் தெரிகிறாய்? நீ என்னை பயமுறுத்துகிறாய்.” 

நான் மீண்டும் பொய் சொன்னேன்: “வெறும்… குடும்ப விஷயம். அப்பா சுற்றுப்பயணம் போகிறார், அம்மா விசித்திரமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறார். பெரியதொன்றும் இல்லை.” அவர் முழுமையாக நம்பவில்லை, ஆனால் அதை விட்டுவிட்டார். 

பிறகு நான் முடிவு செய்தேன். “நாங்கள் அவர்களை பின்தொடர்கிறோம். என் ஸ்கூட்டரில் ஏறு.” கார்த்திக்கின் கண்கள் விரிவடைந்தன. “என்ன? ஏன்? அது வெறும் நண்பர் என்றால்—” ஆனால் நான் ஏற்கனவே ஸ்கூட்டரைத் தொடங்கிக்கொண்டிருந்தேன், கோபம் என்னை உந்தியது. 

நாங்கள் போக்குவரத்தில் நெளிந்தோம், மோட்டார் பைக்குக்கு சில வாகனங்கள் பின்னால் இருந்தோம். தெருக்கள் குழப்பமாக இருந்தன—பொட்டலங்கள், திடீர் நிறுத்தங்கள், மாட்டு வண்டிகள் நுழைந்து—ஆனால் நான் அவர்களை பார்வையில் வைத்திருந்தேன். கார்த்திக் என் முதுகைத் தொடர்ந்து தட்டினார். 

“இது பைத்தியம், மச்சான். ஏன் உன் அம்மாவைப் பின்தொடர்கிறோம்? நீ முன்பு ‘அம்மா மற்றும் அப்பா’ என்று சொன்னாய் ஆனால் அது உன் அப்பா இல்லை. என்ன நடக்கிறது?” நான் பதில் சொல்லவில்லை, வெளிச்சம் பச்சைக்கு மாறியபோது வேகத்தை அதிகரித்தேன். 

என் மனம் புயலாக இருந்தது: கிழிந்த இரவு உடையின் படங்கள், பொய்கள், கடி அடையாளங்கள், அவர் ஃபோனில் ராஜேஷின் பெயரை முனகிய விதம். 

அப்பா நாளை 3 நாள் சுற்றுப்பயணத்திற்கு புறப்படுகிறார், அவருடைய இல்லாத ஒவ்வொரு வினாடியையும் அம்மா அவருடைய அசுத்தமான விவகாரத்தை தொடர பயன்படுத்துவார் என்பது எனக்கு தெரியும்—ஒருவேளை ராஜேஷை மீண்டும் வீட்டுக்கு அழைத்து, ஒருவேளை அவரை எங்கள் வீட்டில் இரவு தங்க அனுமதிக்கலாம். 

அந்த எண்ணம் என்னை வாந்தி எடுக்க வைத்தது. அவர் அப்பாவின் நம்பிக்கையைப் பயன்படுத்தி, அவர் எங்களுக்கு வழங்க கடுமையாக உழைக்கும்போது எங்கள் வீட்டை அவருடைய விலை மாதிரி மாற்றிக்கொண்டிருந்தார். 

மோட்டார் பைக்கு ஒரு அமைதியான பக்க சாலைக்கு திரும்பியது, பிறகு இன்னொரு, இறுதியாக புறநகரில் தனிமையான சிறிய வீட்டை அடைந்தது—ஒற்றை மாடி, உயரமான புல் மற்றும் சில மரங்களால் சூழப்பட்ட, அருகில் அண்டை வீடுகள் இல்லை. 





ராஜேஷ் பைக்கை ஒரு மாமரத்தின் கீழ் நிறுத்தினார். அம்மா இறங்கி, சேலை பல்லுவை சரிசெய்து, அவர் சொன்ன ஏதோவொன்றுக்கு சிரித்தார். அவர்கள் அங்கே ஒரு கணம் நின்றார்கள், ராஜேஷ் அவரை நெருக்கமாக இழுத்து, அவருடைய கை அவருடைய கீழ் முதுகு வரை நழுவியது. 

அவர் அவரைத் தள்ளவில்லை. அதற்கு பதிலாக, அவர் சாய்ந்து அவரை முத்தமிட்டார்—மெதுவாக, ஆழமாக, அங்கேயே வெளிப்படையாக அவர்கள் உலகத்தை சொந்தமாக்கியது போல. 

அவருடைய கைகள் அலைந்தன, அவருடைய இடுப்பை இறுக்கின, அவர் சிரித்து, அவருடைய மார்பை விளையாட்டாக தட்டினார், பிறகு அவர்கள் முன் கதவை நோக்கி நடந்தார்கள், இன்னும் தொடர்ந்து தொடர்ந்து. 

கார்த்திக்கும் நானும் அழுக்கு பாதைக்கு அப்பால் உள்ள தடித்த பூகெய்ன்வில்லியா புதருக்குப் பின்னால் ஒளிந்தோம், கீழே குனிந்தோம். கார்த்திக் அவசரமாக கிசுகிசுத்தார், 

“ஏன் அவர்களை உளவு பார்க்கிறோம்? இது விசித்திரமானது, ப்ரோ. அது வெறும் அவருடைய நண்பர் என்றால், நாங்கள் ஊர்வசிகள் போல தோன்றுவோம்.” நான் கிசுகிசுத்தேன், “அமைதியாக இரு. பார்த்து கொண்டிரு.” என் குரல் கோபத்தால் குறைந்து நடுங்கியது. 

நான் அவர்கள் உள்ளே மறைந்ததைப் பார்த்தேன், கதவு அவர்களுக்குப் பின்னால் சாத்தியது. அந்த கணத்தில், எனக்குள் ஏதோ கடினமானது. நான் அமைதியாக உறுதிமொழி எடுத்தேன்: நான் இருவரையும் எதிர்கொள்வேன். 

அம்மா, நீ ஒவ்வொரு பொய்யையும் அப்பாவின் முகத்தில் விளக்கப் போகிறாய். 

ராஜேஷ், நீ பாஸ்டர்ட், நீ எங்கள் குடும்பத்திலிருந்து விலகி இருக்கப் போகிறாய் அல்லது நான் எல்லோருக்கும் நீ எந்த வகையான குப்பை என்று தெரிவிப்பேன். 

நான் கார்த்திக்கை புதரில் காத்திருக்கச் சொன்னேன். 

நாங்கள் தனிமையான ஒற்றை மாடி வீட்டிலிருந்து சுமார் இருபது மீட்டர் தொலைவில் தடித்த பூகெய்ன்வில்லியா புதர்களுக்குப் பின்னால் குனிந்திருந்தோம். மதிய சூரியன் அடித்து, காற்றை அடர்த்தியாகவும் ஈரப்பதமாகவும் ஆக்கியிருந்தது. 

என் இதயம் மோட்டார் பைக்கு பயணம் மற்றும் அம்மாவை வெளிர் தங்க சேலையில் ராஜேஷின் கை அவருடைய இடுப்பில் காதல் விடுமுறையில் இருப்பது போல பார்த்ததிலிருந்து இன்னும் படபடத்தது. 

“கார்த்திக், கேள்,” நான் அவசரமாக கிசுகிசுத்தேன். 

“இங்கே இந்த புதரில் சரியாக இரு. நகராதே, எந்த சத்தமும் செய்யாதே, நீ கேட்கும் அல்லது பார்க்கும் எதற்கும் பின்னால் வராதே. நான் பதினைந்து நிமிடங்களில், அதிகபட்சம் திரும்பி வருவேன்.” 

கார்த்திக்கின் கண்கள் விரிவடைந்தன. “என்ன ஃபக், டூட்? ஏன்? அது உன் அம்மா அந்த பைக்கில் அந்த தோத்தி அணிந்த ஆளுடன், இல்லையா? அவர் யார்? ஏன் உன் சொந்த அம்மாவை உளவு பார்க்கிறோம்? அவர் உன் அப்பாவை ஏமாற்றுகிறாரா? உண்மையைச் சொல், மச்சான்! நீ என்னை இங்கே வரை இழுத்தாய், இப்போது நான் ஒரு புதரில் உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாயா?” 

நான் அவரை துண்டித்தேன். “அது என் அம்மா என்பதால் தான். இது குடும்ப விஷயம். நான் பிடிபட்டால் அல்லது ஏதாவது தவறு நடந்தால், நான் உன்னை அதில் இழுக்க விரும்பவில்லை. நீ என் சிறந்த நண்பன், என் உடனுழைப்பாளன் அல்ல. நான் இதை என் சொந்த கண்களால் பார்க்க வேண்டும், தனியாக. காத்திரு. தயவுசெய்து.” 

அவர் விரைவான கிசுகிசுப்பில் கேள்விகளை தொடர்ந்து கேட்டார். 

“ஆனால் ஏன் தனியாக? அவர்கள் உன்னைப் பிடித்தால் என்ன? அந்த ஆள் ஆபத்தானவரா? நேற்று நீ என்ன பார்த்தாய், அதனால் இவ்வளவு கோபம்? அவர் உண்மையில் அவரை ஓக்கிறாரா? வா, ஏதாவது சொல்!” 

நான் உறுதியாக தலை அசைத்தேன். “இப்போது எல்லாவற்றையும் விளக்க முடியாது. நான் போக வேண்டும். ஒளிந்திரு. நான் இருபது நிமிடங்களில் திரும்பவில்லை என்றால், வீட்டுக்கு போய் நீ இங்கே இருந்ததை மறந்து விடு. எனக்கு வாக்கு கொடு.” 

அவர் கோபமாக இருந்தார் ஆனால் தயக்கத்துடன் தலையாட்டினார். “சரி. ஆனால் இது முட்டாள்தனம். பிறகு எல்லாவற்றையும் சொல்ல வேண்டும்.” 

நான் அவரை அங்கே விட்டுவிட்டு தனியாக முன்னேறினேன். 

அதுதான் நான் தனியாக சென்ற காரணம் — நான் என் நண்பன் என்ன பார்க்கப் போகிறேன் என்பதைப் பார்க்க விரும்பவில்லை. 

இது என் சுமை, என் குடும்பத்தின் அவமானம். அவர் என் அம்மாவை அப்படி பார்க்க வேண்டாம். 

நீண்ட உளவு சம்பவம் தொடங்கியது. 

நான் வீட்டின் பின்புறத்தை மெதுவாக சுற்றினேன், கீழே இருந்து, உயரமான புல் மற்றும் சில மாமரங்களை மறைவாக பயன்படுத்தினேன். வீடு அமைதியாக இருந்தது, தொலைவில் முக்கிய சாலையில் போக்குவரத்தின் ஹம் தவிர. 

என் உள்ளங்கைகள் வியர்த்தன. நான் ஒரு சரியான இடத்தைக் கண்டேன்: வீட்டின் பக்கத்தில் உள்ள பெரிய வாழ்க்கை அறை ஜன்னலின் திரைச்சீலைகளுக்கு இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி. 

ஜன்னல் காற்றோட்டத்திற்காக சற்று திறந்திருந்தது, திரைச்சீலை அடிப்பகுதியில் சிறிய கிழிவு இருந்தது. நான் குறைந்த கான்கிரீட் விளிம்புக்குப் பின்னால் குனிந்தேன், என் முகத்தை நெருக்கமாக அழுத்தி, உள்ளே பார்த்தேன். 

வாழ்க்கை அறை மிதமான அலங்காரத்துடன் இருந்தது — ஒரு சோபா, ஒரு டிவி, ஒரு சிறிய உணவு மேசை. வெளிச்சம் மங்கலாக இருந்தது, தங்க மதிய சூரியன் திரைச்சீலைகள் வழியாக வடிகட்டியது. 

அங்கே அவர்கள் இருந்தார்கள். 

அம்மாவும் ராஜேஷும் அறையின் நடுவில் நின்று, ஆழமான, உணர்ச்சிமிக்க முத்தத்தில் பூட்டப்பட்டிருந்தார்கள். அம்மாவின் வெளிர் தங்க சேலை சற்று ஒழுங்கற்றதாக இருந்தது, அவருடைய பல்லு ஒரு தோளிலிருந்து நழுவியிருந்தது, அவருடைய பிளவுஸின் ஆழமான கழுத்து வடிவத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தது. 








ராஜேஷின் கைகள் அவரை முழுவதும் இருந்தன. முதலில், அவர் பிளவுஸ் வழியாக அவருடைய மார்பகங்களை உறுதியாகப் பிடித்தார், அவற்றை இறுக்கினார், அவற்றை தன்னுடையது போல பிசைந்தார். 

அவருடைய விரல்கள் மென்மையான சதையில் புதைந்தன, கட்டைவிரல்கள் அவருடைய முலைக்காம்புகள் இருக்கும் இடத்தில் வட்டமிட்டன. 

அவருடைய பெரிய, கனமான மார்பகங்களின் வடிவம் அவருடைய பிடியின் கீழ் மாறுவதை நான் பார்க்க முடிந்தது. 

அவர் ஏன் அப்படி செய்தார்? ஏனெனில் அவர் அவருடைய உடலுக்கு பசித்திருந்தார் — அதே உடல் என்னை சுமந்து, எனக்கு உணவளித்தது, அப்பா இருபது வருடங்களாக கவனிக்காத உடல். 

ராஜேஷ் அதை கைப்பற்றி, ஆதிக்கம் செலுத்தி, அம்மா அதில் உருகிக்கொண்டிருந்தார். 

பிறகு அவருடைய கைகள் அவருடைய முதுகில் நழுவின, அவருடைய பெரிய, வட்டமான பின்புறத்தைப் பிடித்து, கடுமையாக இறுக்கினார். அவர் அவருடைய இடுப்பை அவருடைய இடுப்புக்கு எதிராக இழுத்து, முத்தமிடும்போது அவரைத் தேய்த்தார். அம்மா அவருடைய வாயில் மெல்ல முனகினார், அவருடைய கைகள் அவருடைய தோள்களைப் பிடித்தன. 

அவருடைய பின்புறம் இறுக்கமான சேலையில் ராட்சசமாக தோன்றியது, துணி முழு கன்னங்களை மூடியிருந்தது. அவர் இறுக்கி உயர்த்தினார், துணி வழியாகவே சற்று பிரித்தார். 

அந்த காட்சி என் வயிற்றை முறுக்கியது. 

அம்மா ஏன் இவ்வளவு மலிவானவர் மற்றும் அடிமையாக இருந்தார்? நான் கசப்புடன் நினைத்தேன். அப்பாவின் சலிப்பான, வாரத்திற்கு ஒரு முறை மிஷனரி உடலுறவுக்குப் பிறகு, இந்த மனிதர் அவருக்கு நெருப்பைக் கொடுத்தார். 

ராஜேஷ் ஒருவேளை வலுவானவர், உடற்தகுதி உள்ளவர், பெரிய குழாய் உள்ளவர் மற்றும் அவர் விரும்புவதை எடுக்கும் தைரியம் உள்ளவர். ரகசியம், ஆபத்து, அவர் அவரை விரும்பப்படுவதாகவும் அழுக்கு பெண்ணாகவும் உணர வைத்த விதம் — அது ஒரு மருந்து போல இருந்தது. 

அவர் வேகத்திற்கு, உச்சகட்டங்களுக்கு, மீண்டும் குறும்பு பெண்ணாக உணரும் உணர்வுக்கு அடிமையாக இருந்தார். 

மலிவானது, ஏனெனில் அவர் குடும்பத்தை துரோகம் செய்ய குழாய்க்காக தயாராக இருந்தார். அடிமை, ஏனெனில் உண்மையான உணர்ச்சியை சுவைத்தவுடன், அவரால் நிறுத்த முடியவில்லை. நான் அவரை அதற்காக வெறுத்தேன், ஆனால் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. 

ராஜேஷ் முத்தத்தை முறித்து, மூச்சு வாங்கி. “போதும் கிண்டல், பந்தனா. இப்போது என் குழாயை உறிஞ்சு. பைக்கு பயணத்திலிருந்தே நான் கடினமாக இருக்கிறேன்.” 

அம்மா அவரை ஆசை மயக்கத்தில் பார்த்து, தன்னுடைய கீழ் உதட்டை கடித்தார். “இன்று நீ ரொம்ப கட்டளையிடுகிறாய்… ஆனால் நீ என்னை கட்டளையிடும்போது எனக்கு பிடிக்கும்.” 

அவர் மெதுவாக அவருக்கு முன்னால் முழங்காலில் இறங்கினார், அவருடைய தங்க சேலை தரையில் பரவியது. அவருடைய கைகள் அவருடைய வெள்ளை தோத்தியின் முடிச்சுக்கு சென்றன. 

நீண்ட உரையாடல் அவர் அதை அவிழ்க்கும்போது: 

ராஜேஷ்: “அது என் நல்ல திருமணமான அழுக்கு. இந்த குழாயை எவ்வளவு தவறவிட்டாய் என்று எனக்கு காட்டு.” 

அம்மா: “நான் அதை தவறவிட்டேன்… ரொம்பவும். என் கணவர் என்னை இப்படி உணர வைப்பதில்லை. நீ ரொம்ப பெரியவன், ரொம்ப கடினமானவன்.” 

ராஜேஷ்: “பிறகு நிரூபி. அதை வெளியே எடுத்து, நேற்று இரவு போல வணங்கு. அந்த அழகான உதடுகள் என்னைச் சுற்றி நீண்டு இருப்பதை நான் விரும்புகிறேன்.” 

அம்மா பதற்றமாக சிரித்தார், அவருடைய விரல்கள் முடிச்சில் வேலை செய்தன. “ம்ம்ம், நீ என்னை ரொம்ப அழுக்காக உணர வைக்கிறாய். நான் இதை செய்யக் கூடாது… ஆனால் என்னால் நிறுத்த முடியாது. உன் குழாய் அவர் உடன் இருக்கும்போது நான் நினைக்கும் ஒரே விஷயம்.” 

ராஜேஷ்: “நல்லது. இப்போது அதை ஆழமாக உறிஞ்சு. உன் தொண்டையை உணர விரும்புகிறேன்.” 

தோத்தி இறுதியாக தளர்ந்தது. அது வெள்ளை குவியலாக தரையில் விழுந்தது. அவர் நின்றார், அம்மா முழங்காலில். 

அவருடைய குழாய் வெளியே பாய்ந்தது — தடித்த, நரம்புகள் நிறைந்த, குறைந்தது எட்டு அங்குல நீளம், அடர் நிறம் மற்றும் கனமான, தலை ஏற்கனவே முன் திரவத்தால் பளபளத்தது. 

அது அம்மாவின் முகத்தின் முன்னால் ஆடியது, அவரை நேரடியாக சுட்டிக்காட்டியது. அவர் அதிர்ந்தார், கண்கள் தூய பசியுடன் விரிவடைந்தன. 

“ஓ என் கடவுளே… இது என் நினைவுக்கு விட அதிக பெரியது. ரொம்ப தடித்தது… இது எனக்குள் எப்படி பொருந்துகிறது?” 

அவர் இரண்டு கைகளாலும் தண்டைச் சுற்றி, மெதுவாக தேய்த்தார், அது துடிப்பதைப் பார்த்தார். முன் திரவத்தின் ஒரு நூல் முனையிலிருந்து அவருடைய விரலுக்கு நீண்டது. 






ஜன்னலில் இருந்து பார்த்தபோது என் எண்ணங்கள்: 

எனக்கு வயிறு கலங்கியது, அதே நேரத்தில் உடல் எரிந்து கொண்டிருந்தது. இது என் அம்மா — ஒவ்வொரு நாளும் எனக்கு மதிய உணவு தயார் செய்தவர், மோசமான மதிப்பெண்களுக்கு என்னை திட்டியவர், கோவிலுக்கு எளிமையான சேலைகள் அணிந்து சென்றவர் — இப்போது ஒரு விலைமாதிரி போல முழங்காலில் நின்று, வேறு ஆணின் குழாயை வழிபாட்டு உணர்வுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். 

துரோக உணர்வு என் மார்பில் எரிந்தது. ஆனால் என் உடலும் என்னை துரோகம் செய்தது. என் குழாய் என் விருப்பத்திற்கு எதிராக கடினமாகிக்கொண்டிருந்தது. தடை செய்யப்பட்ட உணர்வு, அவருடைய நிறைந்த உதடுகள் அந்த ராட்சச குழாய்க்கு மிக அருகில் இருப்பதைக் காட்சி, ஒவ்வொரு மூச்சிலும் அவருடைய பெரிய மார்பகங்கள் ஏறி இறங்குவது… இது ரொம்ப அதிகமாக இருந்தது. 





காட்சி மிகவும் கொடூரமாக பாலியல் உணர்வு நிறைந்ததாக இருந்ததால் நான் சூடாக உணர்ந்தேன். அவருடைய “நல்ல அம்மா” உருவத்திற்கும் இந்த அழுக்கு காதலிக்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்னை பைத்தியமாக்கியது. நான் அதை வெறுத்தேன். வேறு பக்கம் பார்க்க விரும்பினேன். ஆனால் என்னால் முடியவில்லை. 

நான் கார்த்திக்கை விரைவாக சரிபார்த்தேன் — அவர் இன்னும் புதரில் குனிந்து இருந்தார், எனக்கு கை சமிக்ஞைகள் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்: முதலில் “சரியா?” (கட்டைவிரல் மேலே), பிறகு “என்ன நடக்கிறது?” (தோளை உயர்த்தி சுட்டிக்காட்டுதல்), பிறகு “திரும்பி வா” (என்னை அழைத்து அசைத்தல்). 

நான் அவரை முழுவதுமாக புறக்கணித்தேன். நான் இப்போது ரொம்ப ஆழமாக இருந்தேன். 

ராஜேஷ் இப்போது முழுவதுமாக உடை இல்லாமல் இருந்தார் — நான் அம்மாவின் முகத்தில் கவனம் செலுத்தியபோது அவர் தன்னுடைய சட்டையை கழற்றியிருக்க வேண்டும். அவருடைய தசை நிறைந்த மார்பும் வயிற்று தசைகளும் லேசான வியர்வை பளபளப்புடன் மினுமினுத்தன. 

நான் அதை கூட கவனிக்கவில்லை. என் கவலைகள் குவிந்தன: அவர்கள் என்னைப் பிடித்தால் என்ன? அப்பாவுக்கு தெரிந்தால் என்ன? இது எங்கள் குடும்பத்தை என்றென்றும் அழித்துவிடுமா? ஆனால் உள்ளே இருந்து வரும் சத்தங்கள் — அம்மாவின் மெல்லிய முனகல்கள், ஈரமான சத்தங்கள் தொடங்கியது — எல்லாவற்றையும் மூழ்கடித்தன. 

அம்மா தன்னுடைய வாயை அகலமாக திறந்து அவருடைய குழாயின் தலையை தன்னுடைய உதடுகளுக்கு இடையில் எடுத்தார். அது ஒரு போராட்டமாக இருந்தது. தடிமன் அவருடைய வாயை அருவருப்பாக நீட்டியது. முதலில் அவர் தலையை கூட சரியாக பொருத்த முடியவில்லை, அவருடைய தாடை இறுகியது, உதடுகள் இறுக்கமாக இழுக்கப்பட்டு உமிழ்நீரால் பளபளத்தன. 

அவர் மெதுவாக தலையை அசைத்தார், ஒவ்வொரு முறையும் சற்று அதிகமாக எடுத்தார், அது அவருடைய தொண்டையின் பின்பகுதியை தொட்டபோது மெல்லியாக குமட்டல் ஏற்பட்டது. தொழில்முறை. அதுதான் ஒரே வார்த்தை. அவர் தன்னால் என்ன செய்யப்படுகிறது என்பதை சரியாக அறிந்திருந்தார் — தலையின் கீழே தன்னுடைய நாக்கை சுழற்றினார், கன்னங்களை உள்ளே இழுத்து உறிஞ்சினார், ஒரு கையால் தடித்த தண்டை தேய்த்தார் மற்றொரு கையால் அவருடைய கனமான விதைகளைப் பிடித்தார். 

அதற்கு அதிக உயவு கொடுக்க உமிழ்நீரை துப்பினார், பிறகு ஆழமாக எடுத்தார், அவருடைய மூக்கு அவருடைய முடி பகுதியை தொடும் அளவுக்கு, பிறகு பின்வாங்கினார், லேசாக இருமினார், கண்கள் நீர் துளிகள் ஆனாலும் சிரித்தார். 

பாலியல் உறிஞ்சலின் போது மேலும் உரையாடல்: 

ராஜேஷ்: “ஆமாம் ஃபக்… அந்த தொண்டை ரொம்ப நல்லா இருக்கு. ஆழமாக, குழந்தை. கடந்த முறை செய்ததைப் போல இதில் மூச்சு திணறு.” 

அம்மா (ஈரமான பாப் சத்தத்துடன் பின்வாங்கி, உதடுகளிலிருந்து அவருடைய குழாய்க்கு உமிழ்நீர் நூல்கள் இணைந்து): “இது ரொம்ப பெரியது… என்னால் சரியாக மூச்சு விட முடியவில்லை… ஆனால் எனக்கு பிடிக்கிறது. உன் குழாய் என்னை என் கணவருக்கு அழித்துவிடுகிறது. ம்ம்ம்ம்…” 

அவர் மீண்டும் கீழே இறங்கினார், இந்த முறை ஆழமாக எடுத்தார், அவருடைய தொண்டை லேசாக வீங்குவது தெரிந்தது. அவர் அதை அங்கே பிடித்தார், அதைச் சுற்றி விழுங்கினார், தசைகள் வேலை செய்தன. 

பிறகு அவர் பின்வாங்கினார், விதைகளிலிருந்து முனை வரை முழு கீழ் பகுதியையும் நக்கினார், பெரிய நரம்பை தன்னுடைய நாக்கால் தொட்டுக்கொண்டு, பிறகு தலையை மட்டும் மீண்டும் உறிஞ்சினார், வேகமாகவும் இறுக்கமாகவும். 

ராஜேஷ் முனகினார், இரண்டு கைகளாலும் அவருடைய தலையைப் பிடித்து, மெதுவாக அவருடைய வாயில் உடலுறவு செய்தார். “அதுதான்… என் சரியான துரோக மனைவி. அதை உண்மையாக உறிஞ்சு. இந்த வாய் யாருக்கு சொந்தம் என்று சொல்.” 

அம்மா (முட்டாக, குழாய் இன்னும் வாயில்): “ம்ம்ம்ம்… உன்னுடையது… இன்று மட்டும் உன்னுடையது…” 

என்னால் இனி தாங்க முடியவில்லை. என் கை தானாகவே நகர்ந்தது. நான் அமைதியாக ஜிப்பை திறந்து, பார்த்துக்கொண்டே என் சொந்த குழாயை தேய்க்க ஆரம்பித்தேன். நான் அதை செய்ய விரும்பவில்லை — கடவுளே, அதற்காக என்னை நானே வெறுத்தேன். இது என் அம்மா. 

இது எல்லா அளவிலும் தவறு. ஆனால் ஏதோ என்னை கட்டாயப்படுத்தியது: காட்சியிலிருந்து வரும் மூல, விலங்கு உணர்ச்சி. அவருடைய உதடுகள் நீட்டிய விதம், ஈரமான உறிஞ்சல் சத்தங்கள், அவர் முழங்காலில் இருந்தபோது சேலையில் அவருடைய பெரிய பின்புறம் வெளியே தள்ளப்பட்டிருந்த காட்சி, அவருடைய முகத்தில் தூய ஆசை — இது என் மூளையை அதிக சுமையாக்கியது. 

“கட்டாயம்” என்பது தூய உயிரியல் மற்றும் தடை செய்யப்பட்ட உற்சாகத்தின் கலவை. 

என் உடல் ஒழுக்கத்தைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை; அது மூல பாலியல் உறவை பார்த்து பதில் அளித்தது. நான் அதை ரசித்தேன், ஏனெனில் டோபமைன் தாக்கம் பைத்தியமாக இருந்தது. 

ரகசியம், ஆபத்து, என் சரியான அம்மா உருவம் இந்த குழாய் பசி அழுக்கு பெண்ணாக உடைந்தது — இது என் வாழ்க்கையின் மிக தீவிரமான பாலியல் அனுபவம், நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாலும் கூட. 

நான் அதை ரசித்ததை வெறுத்தேன். ஆனால் நிறுத்த முடியவில்லை. 







 

[Mehtab_]

அம்மா ஒரு மாஸ்டர். அவர் மெதுவாகவும் புலன்களை தூண்டும் விதமாகவும் ஆரம்பித்தார் — அடிப்பகுதியிலிருந்து முனை வரை நீண்ட, ஈரமான நக்கல்கள், அவருடைய நாக்கு தட்டையாகவும் அகலமாகவும், ஒவ்வொரு முன் திரவத்தையும் சேகரித்தது. 

பிறகு அவர் தலையில் கவனம் செலுத்தினார், அதை ஒரு லாலிபாப் போல உறிஞ்சினார், கன்னங்கள் உள்ளே இழுக்கப்பட்டன, நாக்கு உணர்ச்சி மிக்க கீழ் பகுதியை வேகமாக தட்டியது. 

உமிழ்நீர் அவருடைய கன்னத்திலிருந்து அவருடைய பிளவுஸில் வழிந்தது, தங்க துணியை இருண்டதாகவும் ஒட்டிக்கொள்ளும் விதமாகவும் ஆக்கியது. 

அவர் தண்டின் அதிக பகுதியை எடுத்தார், தலையை நிலையான தாளத்தில் அசைத்தார், அடிப்பகுதியில் மணிக்கட்டை சரியான ஒத்திசைவில் திருப்பினார். ஒவ்வொரு சில அசைவுகளுக்கும் அவர் முடிந்த அளவுக்கு ஆழமாக உறிஞ்சினார், ஈரமாக குமட்டல், கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது, ஆனால் அவர் ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை — அவர் குழாயைச் சுற்றி முனகினார், அவரே இன்பம் அடைந்தது போல. 

அதிர்வுகள் ராஜேஷை முனக வைத்து ஆழமாக உந்தியது. அவர் சில சமயங்களில் முழுவதுமாக பின்வாங்கினார், காற்றுக்கு மூச்சு வாங்கினார், பிறகு அவருடைய கனமான குழாயை தன்னுடைய நாக்கு மற்றும் கன்னங்களில் அடித்தார், பளபளப்பான தடங்கள் விட்டு, பிறகு மீண்டும் உள்ளே இறங்கினார். 

அவர் அவருடைய விதைகளையும் உறிஞ்சினார் — ஒன்றை வாயில் எடுத்து, தண்டை தேய்த்துக்கொண்டே நாக்கால் மெதுவாக உருட்டினார். பிறகு மீண்டும் குழாய்க்கு திரும்பினார், இப்போது வேகமாக, அழுக்காகவும் உரக்கவும். 

ஈரமான, அருவருப்பான சத்தங்கள் அறையை நிரப்பின — க்ளக்-க்ளக்-க்ளக் — அவர் அதை தொண்டையின் பின்பகுதிக்கு மீண்டும் மீண்டும் எடுத்தபோது. ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவருடைய பெரிய மார்பகங்கள் குதித்தன, பிளவுஸ் இப்போது அவருடைய சொந்த கைகளால் முன்பே அரை பட்டன் கழற்றப்பட்டிருந்தது. 

அவர் முழு நேரமும் ராஜேஷை அந்த பெரிய, அடிபணிந்த கண்களால் பார்த்தார், அவருடைய குழாயை உறிஞ்ச அனுமதித்ததற்கு நன்றி சொல்வது போல. 

ராஜேஷ்: “ஃபக்… நீ தான் நான் இதுவரை பார்த்ததில் சிறந்த குழாய் உறிஞ்சுபவன். உன் கணவருக்கு அவருடைய மனைவியின் அழுக்கு வாய் எப்படி இருக்கிறது என்று தெரியாது.” 

அம்மா (பின்வாங்கி, மூச்சு வாங்கி, எல்லா இடத்திலும் உமிழ்நீர்): “அவர் ஒருபோதும்… ஒருபோதும் என்னை இதை செய்ய வைக்கவில்லை… நான் இதை உனக்காக மட்டுமே செய்கிறேன்… உன் குழாய் அதற்கு தகுதியானது… நான் உன் அழுக்கு திருமணமான விலைமாது…” 

அவர் மீண்டும் கீழே இறங்கினார், இந்த முறை இன்னும் ஆழமாக எடுத்தார், அதை பல வினாடிகள் தொண்டையில் பிடித்தார், தலையைச் சுற்றி மீண்டும் மீண்டும் விழுங்கினார். அவருடைய தொண்டை தெளிவாக வீங்கியது. 

அவர் பின்வாங்கியபோது, அவருடைய உதடுகளிலிருந்து அவருடைய பளபளப்பான குழாய்க்கு தடித்த உமிழ்நீர் நூல்கள் இணைந்திருந்தன. 

அவர் தீய சிரிப்புடன் வேகமாக சென்றார், இப்போது இரண்டு கைகளாலும் தண்டை தேய்த்தார், அவருடைய வாய் மேல் பாதியை வேலை செய்தது. இந்த கலவை அழிவுகரமாக இருந்தது — ராஜேஷின் கால்கள் நடுங்கின. 

அப்போதான் அதிர்ச்சிகரமான சம்பவம் நடந்தது. 

நான் காட்சியில் ரொம்ப மூழ்கியிருந்தேன், என்னை வேகமாக தேய்த்துக்கொண்டிருந்தேன், என் பின்னால் பாத அடிகள் கேட்கவில்லை. 

திடீரென ஒரு இருப்பு உணர்ந்தேன். 

நான் தலையை சற்று திருப்பினேன் — அங்கே கார்த்திக், என் பின்னால் நேராக நின்று, கண்கள் பெரிதாக, ஜன்னலையும் என் கையை குழாயைச் சுற்றி இருந்ததையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். 

அவர் என்ன இவ்வளவு நேரம் ஆகிறது என்று பார்க்க மறைந்து வந்திருந்தார். 

எங்கள் கண்கள் சந்தித்தன. அவர் என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்த சரியான தருணத்தை நான் பார்த்தேன் — அவருடைய நண்பனின் அம்மா முழங்காலில் நின்று ஒரு அந்நியனின் ராட்சச குழாயை உறிஞ்சிக்கொண்டிருப்பது, நான், அவருடைய சிறந்த நண்பன், அதைப் பார்த்து ஒரு வக்கிரமானவன் போல குழாயை தேய்த்துக்கொண்டிருப்பது. 

நான் பீதியடைந்தேன். நான் விரைவாக என்னை மறைத்தேன், என் குழாயை மீண்டும் என் கால்சட்டைக்குள் திணித்தேன், நடுங்கும் கைகளால் ஜிப்பை மூடினேன், முகம் வெட்கம் மற்றும் கோபத்தால் எரிந்தது. 

கார்த்திக் அறைந்தது போல இருந்தார். 

“டூட்… உண்மையில் என்ன ஃபக்…? அது… அது உன் அம்மா… நீ… நீ அதைப் பார்த்து குழாயை தேய்த்துக்கொண்டிருக்கிறாயா? நான் எல்லாவற்றையும் பார்த்தேன்… உறிஞ்சுவது… அவர் அதை எடுக்கும் விதம்… ஹோலி ஷிட்…” 

நான் அவரை கோபமாகவும் அவமானமாகவும் ஷ் என்று சொன்னேன். “நான் உன்னிடம் புதரில் காத்திருக்க சொன்னேனே! நீ இங்கே என்ன செய்கிறாய்?!” 

அவர் இன்னும் ஜன்னலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார், முகம் வெளிறியது. 

“நான் கவலைப்பட்டேன்… நீ ரொம்ப நேரம் எடுத்தாய்… ஒருவேளை அவர்கள் உன்னைப் பிடித்துவிட்டார்கள் என்று நினைத்தேன்… ஆனால் இது… இது பைத்தியம். உன் அம்மா… அவர் அந்த ஆளுக்கு முழு அழுக்கு… நீ… பார்த்துக்கொண்டு தொட்டுக்கொண்டிருக்கிறாயா? என்ன சொல்வது என்றே எனக்கு தெரியவில்லை, மச்சான்…” 

நாங்கள் இருவரும் சில வினாடிகள் அதிர்ச்சியில் அமைதியாக நின்றோம், அம்மாவின் தொழில்முறை பாலியல் உறிஞ்சலின் ஈரமான சத்தங்கள் இன்னும் ஜன்னலில் இருந்து வரிக்கொண்டிருந்தன. 

இப்போது கார்த்திக் எல்லாவற்றையும் அறிந்திருந்தார் — விவகாரம், உளவு பார்த்தல், என் திரிக்கப்பட்ட எதிர்வினை, முழு அருவருப்பான உண்மை. 

நான் அவரை நோக்கி திரும்பினேன், குரல் குறைந்து கோபத்தால் நடுங்கியது. 

“நான் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டேன். நான் இப்போது அவர்களை எதிர்கொள்ளப் போகிறேன். இந்த அசுத்தம் தொடர அனுமதிக்க முடியாது. என் அப்பா அவருடைய மனைவி என்ன விலைமாது என்று அறிய தகுதியானவர்.” 

கார்த்திக் என் கையைப் பிடித்தார். 

“டூட், காத்திரு. யோசி. இது அவர்களுடைய விஷயம். ஒருவேளை அவர்களுக்கு சில ஏற்பாடுகள் இருக்கலாம். எல்லாவற்றையும் அழிக்கும் இடம் நம்முடையது இல்லை. இது வயதுவந்தோர் விஷயம், மச்சான். சாதாரண மக்கள் சில சமயங்களில் விவகாரங்கள் வைத்திருக்கிறார்கள். வெறும்… விட்டுவிடு.” 

நான் அவருடைய கையை கடுமையாக உதறினேன். “சாதாரணம்? ஃபக் சாதாரணம்! அது என் அம்மா சில அந்நியனின் குழாய்க்காக எங்கள் குடும்பத்தை அழித்துக்கொண்டிருக்கிறார். நான் அதை விட்டுவிட மாட்டேன். இங்கே இரு அல்லது வீட்டுக்கு போ — எனக்கு கவலை இல்லை. ஆனால் நான் இன்று இதை முடித்துவிடுகிறேன்.” 

நான் லெட்ஜின் பின்னால் இருந்து புயல் போல வெளியே வந்தேன், நேராக முன் கதவுக்கு நடந்தேன், முஷ்டியால் அதைத் தட்ட ஆரம்பித்தேன் — உரக்க, கோபமாக, தொடர்ச்சியாக, அமைதியான பகுதியில் எதிரொலித்தது. 






பேங் பேங் பேங் பேங்! 

உள்ளே, திடீர் அசைவு கேட்டது — அம்மாவிடமிருந்து ஆச்சரியமான கூக்குரல், ராஜேஷ் சபித்தல், துணி வேகமாக பிடிக்கப்படும் சத்தம். 

நான் தட்டிக்கொண்டே இருந்தேன். “ஃபக் கதவை திற! இப்போது திற!” 

என் இதயம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. இதுதான் அது. 

உண்மையின் தருணம். 

நான் இறுதியாக என் அம்மாவை அம்பலப்படுத்தி அவரை எதிர்கொள்வேனா? அடுத்த அத்தியாயத்தைப் பிடி. நான் என்ன நடந்தது என்று உங்களிடம் சொல்வேன்.