Romance அத்தையின் பாசம்

[samanthan]

ஒரு மருமகனுக்கும் மாமியாருக்கும் இடையில் உள்ள ஒரு உறவு. இதில் பாசமா காமமா என்பது அவர்களுக்கே புரியவில்லை. 

சந்திப்போம்.

[Ammapasam]

Welcome to the new story bro
Start the story

[samanthan]

1. வான்வெளி
--------------------------------

சென்னையில் இருந்து விமானம் துபாயக்கு சென்று கொண்டிருந்த தருணம். விமானத்தில் மிகவும் குறைவான பயனாளிகள். கரோனா வைரஸ் தாண்டவம் ஆடி முடிவடையும் நேரம்.
மூன்று பேர் அமரும் இருக்கையில் இரண்டு பேர் மட்டும். ஜன்னலோரத்தில் நானும், மற்றொரு கடைசியில் எனது அத்தையும்.


நாங்கள் துபாய்க்கு சென்றதே இல்லை. வேலை சம்பந்தமாக பல நாடுகளுக்கு சென்றிருந்தாலும் மத்திய கிழக்கு நாட்டுக்கு சென்றதே இல்லை.

வேலைப் பணிக்காக லண்டனில் உள்ள ஒரு தொழில்நுட்ப கம்பெனியில் ஏழு வருடங்களாக நான் உழைத்து வருகின்றேன். திருமணம் முடிந்து நானும் எனது மனைவியும் லண்டனில் பல வருடங்களாக வசித்து வந்தாலும் துபாய் ஊருக்குள் நாங்கள் என்றும் சென்றது இல்லை.

உறவினர் வீட்டு திருவிழாவிற்காக எனது அத்தையும் நானும் மட்டும் இந்தியா வந்த நிலையில் கரோனா வைரஸ் காரணத்தினால் லாக்டவுனில் இந்தியாவில் நாங்கள் இருவரும் மாட்டிக்கொண்டோம். ஆறு மாதங்களாக எனது மனைவியும் ஒரு வயது குழந்தையும் லண்டனில் தனியாகவும் நான் இந்தியாவிலும் மிகவும் போராட்டமான சூழ்நிலை. இறுதியாக இங்கிலாந்து அரசாங்கம் தடுப்பூசி பெற்றவர்கள் 21 நாள் இந்தியாவிற்கு வெளியே தங்கி இருந்தால் அவர்கள் இங்கிலாந்துக்குள் வரலாம் என அனுமதி தந்ததும் துபாயில் மூன்று வாரங்கள் தங்கி அங்கிருந்து லண்டனுக்கு செல்வதாக திட்டம்.

விமானம் சென்னையில் தொடங்கி துபாயை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. தற்போது கரை இறங்க ஆயத்தமாகி கொண்டிருந்தது. அலுவலகப் பணிகளும் துபாயில் என்ன செய்யப் போகிறோமோ என்ற ஒரு யோசனையும் என் மனதை உலுத்திக் கொண்டிருக்க நான் எப்படி தூங்கினேன் என்று தெரியாமல் நன்றாக 3 மணி நேரமும் தூங்கிவிட்டேன்.

"என்ன தம்பி நல்ல தூக்கமா? எனக்கு பாத்ரூம் போக வேண்டி இருந்தது பெல்ட் எப்படி கழட்டனும்னு தெரியல ஆனா நீங்க நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தீங்க. சரி பரவால்ல கொஞ்சம் பொறுத்து போன்னு சொல்லி வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்"
எனது மாமியார்.

எனது வீட்டிற்கும் மாமியார் வீட்டிற்கும் ஒரு பத்து வீடு தான் இடைவெளி.
சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு அவர்களை தெரியும். அக்கா அக்கா என்று அழைத்து பழக்கம். திருமணம் ஆகியும் அவர்கள் "என்னை அக்கா என்று கூப்பிடு" என்று சொல்வார்கள். ஆனால் நான் திருமணம் முடிந்ததும் அத்தை என்று அழைப்பேன்.

"என்ன தம்பி அக்கா என்று கூப்பிடலாமே. அக்கா பொண்ணு யாரும் திருமணம் செய்ய மாட்டார்களா? "
என பலமுறை அவர்கள் கேட்டும் எனக்கு அக்கா என்று சொல்ல வாய் வராது. சில நேரம் தனிமையில் இருக்கும்பொழுது அக்கா என்று அழைத்தாலும் பலமுறை அத்தை என்றுதான் அழைப்பேன். இந்த அக்கா அத்தை என்ற நகைச்சுவை போராட்டம் எங்களுக்குள் பல நாட்களாக நடந்து வருகின்றது.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[samanthan]

எனது மாமியார்
--------------------------------


பெயர் முத்துச்செல்வி. வயது அதிகபட்சம் 42 இருக்கலாம். ஆனால் பார்க்கும் எவரும் 30 என்று சொன்னால் நம்பத்தான் செய்வார்கள். இல்லத்தரசி. வேலைக்கு என்று எங்கும் சென்றது இல்லை. எனது மாமனார் நடத்தி வந்த கடையில் சில நேரம் உதவிக்காக கடையை கவனிப்பது உண்டு. கடை இருப்பதும் எங்கள் தெருவில் தான் என்பதால் அடிக்கடி நான் அந்த கடைக்கு எனக்கு திருமணத்திற்கு முன்பிருந்தே சென்று பழக்கம். ஒரு கிராமத்தில் உள்ள கடை என்றாலும் அவர்களது சேலை கட்டும் நேர்த்தியும் , எப்பொழுதுமே கலையாத நேர்த்தியாய் பிண்ணிய முடிகளும், இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு ஒரு முறை தலையில் மல்லிகை பூ சகிதமாக கடையில் இருப்பதும் ஒரு தனி அழகு தான். தென்காசியில் அவர்களது வயதில் உள்ள ஒரு பெண்மணி இப்படி ஒரு நேர்த்தியாக புடவை அணிந்து பார்ப்பது மிகவும் அரிதுதான்.

பத்தாம் வகுப்பு படித்த காலத்தில் இருந்து இவர்களது கடைகளை தாண்டி வரும்போதும் போகும்போதும் கண்கள் எனது மாமியாரை எப்பொழுதும் தாண்டி செல்லும். அவர்களது சேலை நிறுத்திய மெழுதாகத் தெரியும் இடை..... ஆபாசத்திற்கும் அழகு இருக்கும் இடையில் உள்ள ஒரு மெல்லிய இடைவேளை தான்.

எனக்கு மட்டுமல்ல. என் நண்பர்கள் வட்டாரத்திலும் எனது மாமியார் மிகவும் ஃபேமஸான பெண். அறியாப் பருவத்தில் "அந்த அக்கா மிகவும் அழகு" என்று ஆரம்பித்த வயது முதல், அரும்பு மீசை காலத்தில் "மச்சான் செம கட்ட டா" என்று நண்பர்களுடன் பகிரும் காலம் வரை அவர் எங்களது நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் எப்பொழுதும் ஒரு பேசும் பொருள். பள்ளி முடித்து சென்னைக்கு கல்லூரி சென்றதும் கல்லூரி சென்றதும் ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி அவரது கடைக்கு நாங்கள் போய்க் கொண்டே இருப்போம். என் நண்பர்கள் இல்லாத காலத்திலும் நான் தனியாக ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி அந்த கடைக்கு சில தான் செய்வேன். அந்தக் கடையில் செல்போன் ரீசார்ஜ் இல்லை என்பது தெரிந்தாலும் ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் "அக்கா ஏர்டெல் ரீசார்ஜ் செய்யலாமா?" இன்று நான் கடையில் போய் கேட்பதும் அவர்கள் என்னிடம் "என்ன தம்பி எத்தனை வாட்டி சொல்லிட்டேன் நம்ம கடையில் ரிசார்ஜ் கிடையாது என்று" என்று கேட்பதும் எங்களுக்கிடையில் வாடிக்கையாக நடந்த ஒரு பேச்சு.

அவர்கள் ஒரு அழகிய பெண் இன்று தோன்றிய மனதிற்கு அவர்களுடன் பேச வேண்டும் என்றோ அடுத்த ஸ்டேப் என்ன செய்ய வேண்டும் என்றோ எனக்கு என்றும் எண்ணமும் இல்லை. அதை
செய்ய துணிவும் இல்லை. பத்தாம் வகுப்பு மாணவன் கல்லூரி மாணவனாக மாறும் பருவத்தில் , இனம் புரியா ஈர்ப்பு காமமாக மாறிய தருணம். ஒவ்வொரு முறை கடைக்கு செல்லும் போதும் அல்லது தெருவில் நடந்து போகும் போது கடைகளை தாண்டி போகும் போதும் கண்கள் அவர்கள் இடைகளை ஊர்ந்து பார்த்து செல்லும். வீட்டிற்கு சென்றதும் நேராக கழிவறை சென்று பலமுறை கற்பனையில் அவர்களை புணர்ந்து உள்ளேன். பலமுறை இது குற்ற உணர்ச்சிகளை கொண்டு வந்தாலும் நண்பர்களுடன் பேசும் தருணத்தில் நான் அறிந்தது என்னவென்றால் நான் மட்டும் தனியாக அல்ல. என் நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் எத்தனையோ பேர் என்னுடைய எண்ணங்கள் போல எனது மாமியாரை பார்த்து வந்தனர்.

[Ammapasam]

Great start
Good introduction for akka or athai
Keep rocking
Konjam long update podunga

[samanthan]

நண்பர்களே. இந்த கதை கொஞ்சம் மெதுவாகத்தான் செல்லும். . அன்றன்று எனக்கு என்ன தோன்றுகிறதோ அதைத்தான் எழுதுகிறேன். அதுவும் சொந்த வாழ்க்கையில் நடந்த சில கதைகளை சேர்த்து எழுவது எழுதுவதால் எந்த அத்தியாயத்தில் காம புணர்வுகள் வரும் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. கதை ரொம்ப இழுப்பது போல் வந்தால் முன்னே மன்னிப்பு கூறுகின்றேன்.

[samanthan]

Episode 3 : வான்வெளி -2

கண்களில் இருந்த மாஸ்கை அரைகுறையாக எடுத்து தெரிந்த சிறிய ஓட்டையை வழியாக மணிக்கட்டை தூக்கி மணியை பார்த்தேன். விமானம் இறங்குவதற்கு இன்னும் 45 மணித்துளிகள் இருந்தன. வலது பக்கம் எனது அத்தை என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் பேசியது பாதி புரிந்தது,1 பாதி புரியவில்லை. ஆனால் அவர் பாத்ரூம் போக வேண்டும் என்று சொன்னது மட்டும் நன்றாக புரிந்தது. அரை தூக்கத்தில் கண்களை வலது புறம் கொண்டு பார்த்தேன். ஆரஞ்சு கலர் சேலையும் அதற்கு இணைப்பாக ஆரஞ்சு கலர் ஜாக்கெட்டில் தேவதை போல் அம்சமாக எனது அத்தை அமர்ந்திருந்தார். விமானத்தின் இருக்கையில் பெல்ட்டினை கலட்ட தெரியாமல் எனது உதவிக்கு காத்திருந்தார். இருவர் இருக்கையின் நடுவிலும் ஒரு இருக்கை காலியாக இருந்தது. நிலவரத்தை புரிந்து கொள்ள எனக்கு ஒரு பத்து நொடிகள் ஆனது. சட்டென்று எனது அத்தைக்கு உதவி செய்ய எனது வலது கரம் முன் பட்டது. எனது உடல் எனது அத்தை அமர்ந்திருந்த இருக்கையை நோக்கி பாயும் போது எனக்கு புரிந்தது எனது பெல்ட் மாட்டி இருப்பதால் என்னால் போக முடியவில்லை.

"பொறுங்க அத்தை நான் வரேன்."

பொறுமையாக எனது சீட் பெல்டினை கழட்டி விட்டு எனது அத்தையின் சீட்டை நோக்கி என் கைகள் முன்னேறின. எனது கண்கள் அவர்களது சீட் வெல்டிங் பக்கரை நோக்கி சென்ற போது என்னால் அந்த இடுப்பை கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. ஆரஞ்சு நிற சேலைக்கும் சில்வர் நிற பெல்ட்டுக்கும் இடையில் மிக குட்டியாக அழகான இடை. பள்ளியில் படிக்கும் போது இந்த இடையனை பார்த்து பலமுறை கையடித்ததுண்டு. இப்பொழுது அந்த எடைக்கு மிகவும் அருகில் எனது விரல்கள் செல்ல போகின்றன. அதுவும் உரிமையுடன். ஆனாலும் என் மனதில் இப்பொழுது எந்த ஒரு தப்பான எண்ணங்களும் தோன்றவில்லை. என் இடது கை என் அத்தையின் உடலை தாண்டி பயணம் செய்து அந்த பெல்ட்டை நோக்கி சென்ற பொழுது என் வலது கை சப்போர்ட்டிற்காக என் அத்தையின் இடப்புறத்தில் உள்ள கைப்பிடியை பிடித்தது. என்ன நடந்தது என்று தெரியாமல் யாரும் இந்த நொடியில் வந்தால் பார்ப்பவர்களுக்கு எனது அத்தையை நான் முழுதாக கட்டிப் பிடித்தது போன்று இருக்கும். என் அத்தையின் மீது இருந்து வந்த மீரா சீயக்காய் வாசனை (அது மீராசி அக்கா யாய் இல்லை பெண்களுக்கே உள்ள வாசனையா என்று எனக்கு புரியவில்லை ஆனால் மிகவும் ரம்யமான வாசனை). அரைத் தூக்கத்தில் இருந்த என் மூக்கில் நுழைந்தது. இந்த நொடி வரை எனக்குள் எந்த ஒரு தப்பான எண்ணங்களும் இல்லை. எனது இடது கை பெருவிரல் சீட் பெல்ட் அவிழ்க்க அந்த நுழைக்குள் அழுந்தியது. இடது கட்டை விரலில் பின்புறம் எனது அத்தையின் இடுப்பின் தோல் மேல் மெதுவாக உரசியது.

"ரொம்ப முடியல தம்பி. நல்ல வேலை முழிச்சிங்க. "

அவர்கள் பேசியது என் காதுக்குள் மிக அருகில் ஒலித்தது. எனக்கு என் அத்தையிடம் மிகவும் பிடித்த ஒரு குணம்... மிகவும் அமைதியானவர்கள். எந்த நொடியிலும் அதிர்ந்து பேச நான் பார்த்தது இல்லை. பக்கத்தில் அமர்ந்து அவர் பேசுவது எப்பொழுதுமே ஒரு பாடல் கேட்பது போல இருக்கும்.
பெல்ட் கலந்தது. விட்டால் போதும் டா சாமி என்பது போல பிளைட்டுக்கு முன்புறம் இருந்த டாய்லட்டை நோக்கி ஓடினார்கள். அரைகுறை தூக்கத்திலும் எனது அத்தையின் பின்னழகை அரைகுறையாவது என் மூளை பதிவு செய்ய தவறவில்லை. மடத்திற்குள் அந்த நொடியில் கூட தோனியது.
"இன்று கூட யாராவது என்னிடம் இவளை கல்யாணம் செய்து கொள்கிறாயா என்றால் கண்டிப்பாக ஆமாம் என்று சொல்வேன். ". என்னுள் உள்ள கெட்டவன் அப்படி சொன்னாலும், ஊரில் அனைவரும் நினைத்து வைத்திருக்கும் நல்ல பையன் எனக்குள் இருந்து பேசாமல் இரு என்று கட்டளையிட்டான்.


டாய்லெட் சென்ற என் அத்தை திரும்பி அவர்கள் இருக்கைக்கு வந்தார். அவர்களின் உடல் வனப்பை என் கண்களால் காணாமல் இருக்க முடியவில்லை. திருப்பியும் அந்த பெல்ட்டை போட என்னிடம் உதவி கேட்பார்கள் என்று என் மனம் துடிதுடித்தது. ஆனால் அவர்களாகவே அந்த பெல்ட் எடுத்து இடது கையினால் இருந்து எடுத்து வலது புறம் சென்று உள்ளே அழுத்த மூன்று முறை முயற்சித்தார்கள். இறைவனிடம் பிரார்த்தித்தேன். மீண்டும் பெல்ட்டை மாட்ட என்னிடம் அவர்களாக கேட்கட்டும் என்று. 30 வினாடிகள் முயற்சி செய்து பலன் இல்லாமல் என்னை நோக்கி பார்த்து "தம்பி தப்பா எடுத்துக்காதீங்க இது கொஞ்சம் மாட்டி கொடுங்களேன் " என்றார் என் அத்தை.
இது எதுவுமே நடந்தது தெரியாது போல் தூக்கத்தில் இருந்தது போல " என்ன அத்தை நான் உதவனுமா?"
என்று கேட்டபடியே எனது இடது கரம் அவர்களது இடுப்பை தாண்டியும் வலது கரம் அவர்களிடமிருந்து பெல்ட்டை புடுங்கியும் மாற்றச் சென்றது. பல்டி கழட்டும்போது கட்டை விரலின் பின்புறம் மட்டுமே அத்தையின் இடுப்பை தடவியது. பில்டை மாட்டும்போது அந்த தடவல்மட்டும் எனக்கு பத்தாது என்று தோன்றியது. இடது கை கட்டை விரல் என் அத்தையின் இடுப்பை உரசியபடி இருக்க என் இடது கையின் கைகள் அத்தையின் மார்பின் மீது குறுக்காக பாய்ந்து இருந்தன.
"தெரியல அத்தை. எங்கேயோ மாட்டி இருக்கு. " என் உதடுகள் உதிர்த்தன. ஆனால் என் என் மனமும் கைகளோ மாட்டுவதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை.
எனக்கு புரியவில்லை. திருமணம் ஆகி 5 வருடம் ஆக எனக்குள் இல்லாத ஒரு கிளர்ச்சி இன்று ஏன் என்று. புதிதாக ஒரு ஊருக்கு போகும் கிளர்ச்சியா. இல்லை சென்னை விமான நிலையத்தில் நான் அருந்திய இரண்டு ரவுண்டு மதுவா? இல்லை ஆளில்லா விமானத்தில் எனக்கு அருகில் இளம் பருவத்தில் நான் கண்ட கனவு கன்னி அமர்ந்திருப்பதா? தெரியவில்லை. இந்த சில நொடிகளை முடித்து விட எனது மனதிற்கு விருப்பமில்லை. எனது மணிக்கட்டு முதல் முழங்கை வரை முழுதாக எனது அத்தையின் மார்பகத்திற்கு ஒரு மில்லி மீட்டருக்கும் குறையாவான தொலைவில் இருந்தது. எனது இடது கை ஒரு விரல் பின்புறம் அவர்களது இடுப்பில் உரசியும் அந்த விரலின் முன்புறம் பெல்ட்டை தடவிக் கொண்டும் இருந்தது. இந்த நொடியை முடித்து விட எனக்கு மனதே இல்லை. எனது கைகளை முன்புறம் எழுத்து அவர்களை அணைப்பது போல் பிடித்திட தைரியமும் இல்லை. நல்லவனா கெட்டவனா என்று யோசிக்க நேரமும் இல்லை. இது ஒன்றும் எனக்கு முன்னாடி கிடைக்காத வாய்ப்பு அல்ல. இன்று எனக்குள் என்ன ஒரு புது மிருகம் புகுந்தது என்று எனக்கே தெரியவில்லை. என் அத்தையின் மீதிருந்து வந்த மல்லிகை வாசமா? புரியாத ஒரு எண்ணத்தோடு அந்த ஒரு மில்லி மீட்டர் இடைவெளியை என் கைகள் தாண்டின. திருமணம் ஆகி 5 வருடம் ஆன நிலையில் இதுவரை என் விரல்கள் கூட படாத என் அத்தையின் மார்பகத்தை எனது கைகள் முதல் முறை உரசின. மெதுவாக உரச மட்டுமே செய்தன. நான் ஒன்றும் செக்ஸை அனுபவிக்காத கன்னிப் பையன் அல்ல. இருந்தாலும் எனது மனது துடித்தது ஓட்டப்பந்தயத்தில் 5 கிலோமீட்டர் ஓடி முடித்த ஒரு இளைஞனின் துடிப்பு போல 160 தில் துடித்தது. இவ்வளவும் என் இடக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்க என் வலது கை மெதுவாக என் அத்தையின் இருக்கையின் கைப்பிடியை நோக்கி முன்னேறியது
.

வலது கை அத்தையின் இருக்கையை கட்டியாக பிடித்த போது வலது கையின் விரல்கள் அத்தையின் இடது பக்கம் நன்றாக தடவியது. இரு கைகளுக்கும் நடுவில் ஆரத் தழுவியது போல் பூ போன்ற அவளது உடல்கள் அமைதியாக சலனமட்டு இருந்தது. தேவை என்பது இல்லை இருந்தாலும் என் இடது கை சற்று முன்பு வந்து ஒரு மில்லி மீட்டர் கேப்பை தாண்டி என் அத்தையின் உடலில் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. என் அத்தைக்கு அங்கு நடந்த விளையாடல் சுத்தமாக புரியவில்லை.

" சாரி தம்பி. நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தீங்க. என்னால உங்களுக்கு கஷ்டம்" .

அவர்கள் பேசுகிறார்களா பாடுகிறார்களா என்று புரியாத அளவிற்கு மென்மையான குரல். அதுவும் எனது வலது காதுக்கு மிக அருகில். அவர்களது மூச்சு என் காதில் புலப்பட்டது. அவ்வளவு அருகாமை. ஒரு நொடி என் மனதில் தோன்றியது. எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தவர் எனது மாமனார்.

விவரித்த இவ்வளவும் நடந்து முடிக்க அதிகபட்சம் இரண்டு நொடிகள் ஆகி இருக்கலாம். இந்த இரண்டு நொடிகளில் என் விரல்கள் அனுபவித்த ஸ்பரிசமும் என் கைகள் அனுபவித்த ஸ்பரிசமும் என்னை ஒரு யுகங்கள் போல அனுபவிக்க வைத்தன. இதற்கு மேல் இதை நீட்டிக்க எனக்கு தைரியம் இல்லை.

"கிளிக்"

பெல்ட் மாட்டியது.

"தேங்க்ஸ் தம்பி"

எனது கைகள் அந்த இடைகளை மெதுவாக தடவியபடி விலகியது. அரை தூக்கத்திலும் மனம் முழுவதும் கலக்கத்திலும் இருந்த நான் மெதுவாக என் இருக்கைக்கு சென்றேன். மனம் முழுவதும் மல்லிகை பூ வாசலையும் ஆரஞ்சு நிற சேலையும், மெதுவாகத் தெரிந்த இடைகளும் உள்ளிருந்தன.
விமானம் நிற்கும் அடுத்த 45 மணித்துளிகள் தூங்கு என்று மனது கட்டளையிட்டது. மீண்டும் நான் தூக்கத்திற்கு சென்றேன்.

[Kishantamil]

நல்ல எழுத்து நடை... கண்களில் காட்சியாக வருகிறது

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[samanthan]

Chapter 4- என்னைப் பற்றி:-

நான் ஒரு சராசரி மனிதன். நான் நல்லவனும் அல்ல கெட்டவனும் அல்ல. காமத்திற்கு நான் அடிமை அல்ல. காமத்தை அனுபவிக்காதவனும் அல்ல.
எனது குடும்பத்தின் நற்பெயராலும் படிப்பில் எனக்கு இறைவன் கொடுத்த அருளாலும் எனது ஊரில் நான் எங்கு சென்றாலும் எனக்கு ஒரு நல்ல பெயர்.

ஒரு சராசரி மனிதனுக்கு ஒரு வயதில் வரக்கூடிய ஆசைகள் எனக்கு வந்த நேரத்தில் எனக்கு இருந்த கஷ்டங்கள் வேறு மாதிரி. நான் ரசிக்கும் பெண்கள் என்னை நல்லவனாகவே பார்க்கிறனர். அந்த வயதில் எனக்குப் பிடித்த ஆண்டிகள் என்னை பார்த்தாலே "ஷங்கரின் மகன் வந்துள்ளான்" என்று ஒரு மரியாதையுடன் மட்டுமே பேசுவார்.

15 வயது வரை மிகவும் நல்லவனாக வாழ்ந்து வந்த ஒரு பையன், 16 வயது தொடக்கத்தில் காமத்தின் சூட்டில் விளையாட ஆசைப் பட்டாலும், சமூகத்தில் அனைவரும் அவனை நல்லவன் என்றே பேசுவதால் நான் நல்லவனாக நடிப்பதா என்னுள் உள்ள மிருக எண்ணங்களை வெளிக்காட்டுவதா என்று எண்ணியே வயது 19 தொட்டும் ஒன்றும் செய்யா இளைஞர்களின் ஒருவன் தான் நான். உலகில் உள்ள ஒரு கோடி இளைஞர்களை எடுத்தால் அதில் 99 லட்சம் இளைஞர்கள் என்னைப் போன்று தான் இருப்பார்கள். நான் ஒன்றும் வித்தியாசமான ஆள் அல்ல. எல்லாரையும் போல் உள்ள சராசரியான ஆள். எனது தாத்தாவுக்கும் எனது அப்பாவிற்கும் உள்ள நற்பெயராலும் பள்ளிக்கூடத்தில் நான் எடுத்த மதிப்பெண்களாலும் ஊரில் நான் ஒரு மிகவும் நல்ல பையன். மிகக் குறைந்த நட்பு வட்டாரங்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் உள்ளுக்குள் நான் எவ்வளவு பெரிய அயோக்கியன் என்று.
அயோக்கியன் என்றும் வார்த்தை கூட வெறும் சொல்லாலும் அதிகபட்சம் கையடித்தலும் மட்டுமே.
பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் எந்த விதமான காம இச்சை விஷயத்திலும் நான் உடன்பட்டது இல்லை. (அதற்கு எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை என்பதே உண்மை என்று எண்ணுகிறேன். )

கல்லூரி முடித்ததும் சென்னையில் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் ஒன்றரை ஆண்டு காலம் வேலை செய்து பின்பு இங்கிலாந்து சென்று அதே கம்பெனியில் பணிபுரிந்து வருகின்றேன்.


இங்கிலாந்து சென்று ஐந்து வருடங்கள் ஆண்டு முடிந்ததும் எனக்கு வீட்டில் பெண் பார்க்கும் படலங்கள் தொடங்கியன. நிறைய பெண் வீடுகள் பற்றி எனது அம்மா என்னிடம் சொன்னது கூட இல்லை. அப்பொழுது எதேச்சையாக என் அம்மாவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது சொன்னதுதான் எனது மனைவி பற்றி. "செல்லத்துரை அண்ணன் பொண்டாட்டி நேத்து செல்வத்திடம் சொல்லி தம்பியை என் பொண்ணுக்கு குடுங்க " என்று சொன்னார்களாம். நான்கு வருடங்கள் சென்னையில் பயின்றதாலும் அதற்கு அப்பால் இங்கிலாந்தில் வேலை என்று வாழ்க்கை சென்றதனால் கொஞ்சமாக எனது மாமியார் எனது மனதில் இருந்து மறைந்து இருந்தார். திடீரென எனது மாமியார் பேச்சை கேட்டதும் எனக்கு அப்பொழுது மனதிற்குள் ஒரு குறுகுறுப்பு.

" அம்மா அவங்களுக்கு ஒரு பொண்ணு இருக்கா?" ?

"ஆமாம் ல. அவளுக்கு ஒரு பொண்ணு இருக்கா. இப்பதான் காலேஜ் முடிச்சு இருக்கா. அதுக்குள்ள ஏன் மாப்பிள்ளை பாக்கான்னு தெரியல. ஒன்னய வளச்சி போட அவளுக்கு ஒரு ஆசை இருக்கலாம். இவ்வளவு சொத்தோட அவளுக்கு எங்க மாப்பிள்ளை கிடைக்கும்"


"ஏம்மா வளைச்சு போடுறதுக்கு நான் ஒன்னும் அவ்ளோ பெரிய ஆள் கிடையாது."

"ஊருக்குள்ள நீ வந்து பார்த்தால் தானே தெரியும் உன்னைய பத்தி. எத்தனை பேர் உன்னை வளைச்சு புடுங்க சுத்திட்டு இருக்கா நான் எத்தனை பேரை வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு இருக்கேன்னு எனக்கு தானே தெரியும்".

என் அம்மா மெட்ராஸ் திரைப்படத்தில் வரும் கார்த்தி அம்மாவை போல. அவர்களைப் பொறுத்த வரைக்கும் ராஜராஜ சோழனுக்கு அடுத்து நான் தான்.


"ஏம்மா நீ இப்படியே பண்ணிட்டு இருந்தா எனக்கு கடைசி வரைக்கும் கல்யாணம் ஆகாது".


"உனக்கு என்ன இப்போ அவளை கெட்டணுமோ?"

" அவ யாருன்னே தெரியாதுன்னு சொல்றேன் . நீ
அவளைக் கட்ட ஆசையா என்று கேட்கிறீர்கள்?".


அன்று இரவு என் நண்பர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். யாருடா இந்த பொண்ணு எங்க வீட்ல கெட்ட சொல்லி கேட்டாங்க.


" அவங்க அம்மைய கட்ட சொல்லி இருந்தா நீ சரி என்று சொல்லி இருப்ப."


" ஒன்று வாங்கினால் ஒன்று இலவசமா".


இதுபோன்ற கருத்துக்கள்தான் நண்பர்களிடமிருந்து வந்தன. ஒன்று எனக்கு தெளிவாக புரிந்தது. ஊரில் அனைவருக்கும் எனது மனைவியைப் பற்றி தெரியவில்லை. ஆனால் எனது மாமியாரை பற்றி மிகவும் நன்றாக தெரிந்தது. அதற்கு காரணம் அத்தையின் அழகும் ஆண்களுக்கு பிடித்த ஆண்ட்டியும்.


அடுத்தடுத்த நாட்களில் உறவினர்களின் உதவியாலும் நண்பர்களின் உதவியாலும் திருமணம் முடிவாய் சிறப்பாய் முடிவடைந்தது. எனது மனைவியைப் பற்றி குறை சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஊரில் உள்ள அழகிய பெண்களின் அவள் எவளுக்கும் குறைந்ததல்ல. இவளைத்தான் நான் கட்டுவேன் என்று சொல்லி அடம் பிடிக்கும் அளவிற்கு தேவதையும் அல்ல. சராசரியான மனைவி. சராசரியான தகவல். சராசரியான குடும்பம். பள்ளி பருவத்தில் இருந்த ஈர்ப்பாடுகளோ எதுவுமே எனக்கு மனதை உருத்தவில்லை. திருமணம் முடிந்தபின் எனது அத்தையை நான் என்றும் தவறாக பார்ப்பதும் இல்லை. பார்க்கும்படி எனக்கு தோன்றியதும் இல்லை .


திருமணம் நிறைவேறி மூன்று ஆண்டுகள் மனநிலையில் குழந்தை பெறாத காரணத்தினால் மருத்துவரின் அறிவுரையின் பேரில் வாடகை தாய் மூலமாக பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்று அறிவுரை படி வாடகை தாயே தேடிக் கொண்டிருந்த போது எனது அத்தை வாடகை தாய் வேண்டாம். தானே பெற்று தருகிறேன். அப்பொழுதுதான் முழுவதாக நமது வீட்டு இரத்தமாக இருக்கும் என்று என் குழந்தையை பெற்றெடுத்தது என் அத்தை. குழந்தைக்கு முதல் ஒரு வருடம் பால் ஊட்டவும் வளர்ச்சிக்கு துணையாக இருக்கவும் எங்களுடன் லண்டனில் வசித்து வந்தார். உறவினர் வீட்டு திருமணத்திற்கு சென்று விட்டு வருவதாக ஐந்து நாட்கள் டிராவல் பிளான். கேடுகெட்ட கனடா வைரசால் 6 மாதங்கள் நாங்கள் இந்தியாவில் மாட்டிக் கொண்டு எனது மனைவியும் குழந்தையும் லண்டனில் படாதபாடு பட்டு வந்தனர்.
இந்தப் பிரச்சினைகள் யாதும் 21 நாட்களில் முடிவிற்கு வந்துவிடும்.

விமானம் தரையிறங்கியது

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[samanthan]

Chapter 5 - துபாயில் தனிமை

துபாயில் இறங்கியதும் எங்களை ஒரு சிறைக்கைதி போல எவரிடமும் பேச அனுமதியின்று நேரடியாக ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் சென்றனர். நாங்கள் இருவரும் ஒரே அறையை மட்டுமே முன்பதிவு செய்திருந்தோம். இறுதி நேரத்தில் தான் அனுமதி கிடைத்ததால் எங்களுக்கு விலை குறைந்த ஹோட்டல்கள் கிடைக்கவில்லை. ஹோட்டலுக்கு சென்றவுடன் ரிசப்ஷனில் அரசு உத்தரவுப்படி ரத்த சொந்தங்கள் மட்டுமே ஒரே அறையில் தங்கலாம். நானும் எனது அத்தையும் ரத்த சம்பந்த இல்லை எனவே தனித்தனி அருகில் தான் குவாரண்டின் இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்கள்.

12 மணி நேரம் சென்னையை நோக்கி காரில் செய்த பயணம், சென்னை விமான நிலையத்தில் நான்கு மணி நேரம் காத்திருப்பு, மூன்று மணி நேரம் விமான பயணம், அடுத்த 21 நாட்கள் என்ன செய்யப் போகிறோமோ என்று மனதிற்குள் உள்ள பதபதப்பு , இவை அனைத்தும் சேர்ந்து மனதாலும் உடலாலும் எங்களுக்கு இருந்த அசதி மிகவும் அதிகம். இப்பொழுது வேறு எங்களை ஹோட்டலில் ரிசப்ஷனில் இரண்டு மணி நேரம் காக்க வைத்து பேச்சு வார்த்தை நடைபெறுகிறது. தனியாக ஹரி புக் செய்ய வேண்டுமென்றால் அதற்கு மற்றும் ஒரு 15000 யுஎஸ்டி தேவையில்லாத செலவு.


3 மணி நேர போராட்டத்திற்குப் பிறகு, ஹோட்டலில் பல மேனேஜர்களுடன் தொலைபேசியில் பேசி, இறுதியாக எங்களை உரையறையில் அனுமதித்தார்கள்.


அறைக்கு சென்று பார்க்க போது அது ஒரு அரண்மனை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். பாத்ரூமில் உள்ள bath tub மட்டுமே எனது வீட்டின் படுக்கை அறைக்கு நிகராக இருக்கும். தபின் ஓரத்தில் மூன்று அறைகள் தனித்தனியாக. ஒன்று குளியலறை. மற்றொன்று நீராவி குளியல் வரை. ஒரு டாய்லெட். எவ்வளவோ 5 நட்சத்திர விடுதியில் நான் தங்கி இருந்தாலும் துபாயில் உள்ள இந்த ஹோட்டல் அளவிற்கு நான் எங்கும் பார்த்ததில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். குளியலறையை எப்படி இருக்கும் போது தங்கு மறையை பற்றி சொல்ல வேண்டும். நான்கு பேர் படுத்து தூங்கும் அளவிற்கு உள்ள கட்டில்.
இது எதையுமே அனுபவிக்கும் நேரத்தில் எனது மனமும் உடலோ இல்லை. கொண்டு வந்த லக்கேஜ்களை பிரிக்கக்கூட மனம் ஒத்துழைக்கவில்லை.

"தம்பி என்ன இவ்வளவு பெரிய ரூம்? நிறைய செலவு பண்ணி புக் பண்ணிட்டீங்களோ? ஒரு சின்ன ஹோட்டல் எனக்கு போதுமே?"

"அத்தை நீங்கள் வரீங்க என்று பெரிய ஹோட்டல் புக் பண்ண வில்லை. வேறு எந்த ஹோட்டலும் 21 நாளைக்கு கிடைக்கவில்லை. கடைசி நேரத்தில் இருந்த ஹோட்டலை நம்ம புக் பண்ண தான் வேண்டி இருந்தது. இல்லையென்றால் லண்டனுக்குள் போக முடியாது. அப்படி ஒன்னும் ரொம்ப காஸ்ட்லி இல்லை . கம்பெனியிலிருந்து பாதி அமௌன்ட்கொடுத்து விடுவார்கள்"
அத்தையின் மனது நோக வேண்டாம் என்று ஒரு சின்ன பொய் சொல்லி பேச்சை முடித்தேன்.
"அடுத்த 21 நாளுக்கு இதுதான் நம்ம வீடு அத்தை" சிறிய புன்னகையுடன் கூறினேன்.

லக்கேஜ் பெட்டியை முழுதும் திறக்காமல் ஜிப்பை லைட்டாக தெரிந்து உள்ளிருந்த ஒரு லுங்கியையும் , பனியனேயும் மட்டும் எடுத்து நேராக குளியல் அறைக்கு சென்று மூன்றே நிமிடத்தில் நல்ல குளிர்ந்த நீர் உடல் முழுவதும் பரவ விட்டு உடலில் இருந்த சூட்டை குறைத்தேன். கடந்த 36 மணி நேரமாக எனது உடலுடன் இருந்த ஐட்டியை கழட்டி தூக்கி எறிந்த போது அப்படி ஒரு சொர்க்கமான உணர்ச்சி. லுங்கியைக் கட்டி நேரடியாக கட்டிலுக்கு சென்று படுத்தேன். கட்டில் மிகவும் பெரியது என்பதால் எனது அத்தை எங்கு படுப்பார்கள் என்றோ எந்த ஒரு கவலையும் மனதில் வரவில்லை. குட் நைட் கூட சொல்ல முடியாத அளவிற்கு உடலில் அலுப்பு. எப்படி தூங்கினேன் என்றே தெரியாமல் ஒரு ஆறு மணி நேரம் தூங்கி இருப்பேன். அதிகாலை 3 மணிக்கு அறைக்கு வந்ததால் இருட்டின் தூங்கி இருந்தேன். கண் விழித்து பார்த்த போது காலை மணி 9 இருந்தாலும் மதியம் 12 போல் வெளிச்சம். வெளிச்சத்திற்கு கண்கள் பயன்பட மூன்று நான்கு நொடிகள் ஆனது.

30 வினாடிகள் ஒன்றும் புலப்படாமல் அமைதியாக இருந்தேன். அடுத்ததா மண்டைக்கு உரைத்தது அறையில் அத்தையை காணவில்லை. அறையை விட்டு எங்கும் வெளியே செல்ல அனுமதி இல்லை என்பதால் கண்டிப்பாக குளியலறையில் தான் இருக்க வேண்டும். எதுவும் சத்தம் செய்யாமல் மெதுவாக சென்று ஒரு காபி தயார் செய்து கட்டிலில் வந்து அமர்ந்தேன். அறையில் இருபத்தி மூணு டிகிரி குளிரு இருந்தது. ஆனால் கண்டிப்பாக வெளியில் 40க்கு மேல் இருக்க வேண்டும். குளியல் அறையில் அத்தை இருப்பதால் பல் தேய்க்காமலே காப்பியை குடிக்க தொடங்கினேன். ரிசப்ஷன் இருக்கு போன் செய்து ஸ்மோக் எங்கு செய்யலாம் என்று கேட்டேன்.

கொரோனா வைரஸ் காலம் என்பதால் ரூமை விட்டு வெளியே செல்ல அனுமதி இல்லை. ஸ்மோக் செய்ய அறையிலேயே அனுமதி உண்டு என்று சொல்லி வைத்தார்கள். எனது அத்தை என்னுடன் இருப்பதாலும் அவர்களுக்கு நான் புகைப்பது தெரியாது என்பதாலும் எனது விதியை நானே சபித்துக் கொண்டு 21 நாள் புகை பிடிக்காமல் எப்படி இருக்க போகிறேன் என்று தெரியாமல் பெருமூச்சு விட்டேன். டெலிவரி ஆப் ஓப்பன் செய்து நிக்கோட்டின் கம் ஆர்டர் செய்துவிட்டு காப்பியை குடிக்க தொடங்கினேன்.


அறையின் நிசப்தத்தில் சிறிதாக என் அத்தை முனங்கும் குரல் கேட்டது. வந்த அசதியில் தூங்கி விட்டு குளிர்ந்த தண்ணீர் படுவதில் சுகமாக குளிக்கிறார்கள் என்று எண்ணி காப்பியை தொடர்ந்து குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் மனைவிக்கு போன் செய்து துபாய் வந்து விட்டோம் என்று தகவலை கூறிவிட்டு குழந்தை என்ன செய்கிறான் என்று கேட்டுவிட்டு ஒரு நிமிடத்தில் போனை கட் செய்தேன். மீண்டும் என் அத்தையின் முனங்கம் குரல் கேட்டது. இது குளியலில் வரும் முணங்கள் போல தெரியவில்லை. வேதனையின் முணங்கலாக வெளிப்பட்டது.

மெதுவாக கட்டிலில் இருந்து இறங்கி குளியலறையின் வெளியே நின்று

"அத்தை... எல்லாம் ஓகே வா? "

எந்த ஒரு பதிலும் வரவில்லை.

அமைதியாக ஒரு நிமிடம் வெளியில் நின்று சத்தத்தை கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். தண்ணீர் ஓடும் சத்தம் கேட்கவில்லை. முணங்கல் சத்தமும் கேட்கவில்லை.

ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளில் எனக்கு ஒரு புரியாத புதிர் எப்பொழுதும் குளியலறையை உள்ளிருந்து பூட்ட முடியாது. ஸ்லைடிங் டோர் மட்டுமே எங்களுக்கு நடுவில். வேண்டுமென்றால் அந்த டோரை ஸ்லைட் செய்ய என்னால் முடியும். தயங்கியபடியே கதவில் மெதுவாக தட்டி "அத்தை என்ன ஆச்சு" என்று கேட்டேன். இதுவும் மயங்கி விட்டார்களா என்ற பயமும் ஒரு புறம்.

"தம்பி பொறுங்க. நான் வரேன்"

பதிலைக் கேட்டதும் மனதில் ஒரு திருப்தியுடன் மீண்டும் கட்டிலுக்கு சென்று அமர்ந்தேன்.
அடுத்த அரை மணி நேரத்திற்கு அத்தை குளியல் அறையை விட்டு வெளியே வரவில்லை.

என்ன ஆச்சு என்று தெரியவில்லை. அசதியில் நான் குறட்டை விட்டதால் கட்டிலில் தூங்க முடியாமல் குளியல் அருகில் சென்று இருக்கிறார்களா? இல்லை என்று 21 நாள் பயணத்தை எண்ணி பயத்தில் அழுகிறார்களா? இல்லை வீட்டில் எதுவும் பிரச்சனை , என்னிடம் சொல்ல முடியாமல் உள்ளே இருந்து அழிக்கிறார்களா? இல்லை வேறு எதுவும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்களா? நான் அமைதியாக காத்திருந்தேன். ரிசப்ஷனுக்கு கால் செய்து பிரேக் பாஸ்ட் கொண்டு வரும்படி கேட்டுவிட்டு டிவி ஆன் செய்து நியூஸ் சேனல்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அரை மணி நேரம் கழித்து மெதுவாக கதவை திறந்து அத்தை வெளியே வந்தார்கள். அதே ஆரஞ்சு நிற சேலை. அத்தை குளிக்கவில்லை என்பது நன்றாக தெரிந்தது. தலையில் மட்டும் பூ இல்லை முடி முழுவதும் கலைந்து இருந்தது. முகத்தில் தண்ணீர் சொட்ட சொட்ட வழிந்து கொண்டிருந்ததால் முகத்தை கழுவி உள்ளார்கள் என்று தெரிந்தது. மாரப்பை முழுவதும் மறைத்தபடியாக வெள்ளை நிற டர்க்கிடவல் உடம்பில் கிடந்தது. முகத்தில் நன்றாக அயர்வு தெரிந்தது.

சாப்பிட்டார்களா? தூங்கினார்களா என்று எதைப் பற்றியும் கவலை அற்று நான் தூங்கி விட்டேன் என்று என் மேலே எனக்கு கோபம் வந்தது.

"என்ன ஆச்சு அத்தை குளிச்சு டிரஸ் மாத்தலையா? தூங்குன மாதிரி கூட தெரியலையே? என் குறட்டை உங்களை டிஸ்டர்ப் செய்ததா"

"இல்ல தம்பி. அப்படியே சும்மா ஒக்காந்து இருந்தேன்".

ஏதோ மறைக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தது. ஆனால் என்னவென்று புரியவில்லை.

"சரி அத்தை, சாப்பாடு சொல்லி இருக்கிறேன் இப்பொழுது வந்துவிடும். கொஞ்ச நேரமாக தூங்கி இருக்கலாமே. ஒரே கட்டிலில் படுக்கிறதுக்கு யோசிக்கிறீர்களா"

'ஐயோ அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்லை தம்பி. சாப்பாடு வரட்டும். சாப்பிட்ட பின்பு யோசிக்கலாம்"


உணவை எடுத்து வந்தது ஒரு மலையாள பெண்மணி. அரைகுறை தமிழில் அவர்கள் பேசுவதை ஒரு அழகுதான். முகத்திலும் கையிலும் தலையிலும் கரோனா வைரஸ் கவசம் இருந்தாலும் , மலையாள பெண்களுக்கு உண்டான முக கவர்ச்சி தெரியத்தான் செய்தது. தலையை ஆட்டியப்படியே என்னிடம் பேச்சுக் கொடுத்து எந்த ஊர்? எங்கு செல்கிறீர்கள் ? என்று கேட்டபடியே உணவை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

" சார் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. எல்லாம் ஓகே வா ? உங்களது மனைவி அழுத சத்தம் கேட்டது . நான் கதவை தட்டி பார்த்தேன். யாரும் திறக்கவில்லை. ரிசப்ஷனில் இருந்து என்னவென்று கேட்க சொல்லி அனுப்பினார்கள் இரண்டு முறை வந்து கதவைத் தட்டியும் யாரும் திறக்கவில்லை. ரிசப்ஷனில் என்னவென்று கேட்டு என்னை சொல்ல சொன்னார்கள்"
அரைகுறை தமிழில் தலையை ஆட்டி ஆட்டி அழகாக அங்க மலையாள பெண் சொல்லி முடித்தார். உங்கள் மனைவி என்று அவர் சொல்லியது எனக்கும் என் அத்தைக்கும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பொன்முருகலை வரச் செய்தது. நான் முகத்தில் சலனையே அன்று என் அத்தையை ஒரு கேள்விக்குறியுடன் பார்த்தேன். என் அத்தை

"ஒன்னும் இல்லமா கொஞ்சம் உடம்புக்கு முடியவில்லை." என்றார்கள்.

"தப்பா எடுத்துக்காதீங்க சார். ஹோட்டலில் எதுவும் பிரச்சனை என்றால் நாங்கள் தான் போலீஸிடம் ரிப்போர்ட் கொடுக்க வேண்டும். அதனால் தான் கேட்டேன்"
சொல்லிவிட்டு பணிப்பெண் அரையை விட்டு வெளியேறினார்.

"அத்தை என்ன என்ன ஆச்சு? வெளியில் கேட்கும் அழுதுள்ளீர்கள் ? எனக்கு அசதியில் தூங்கி விட்டேன். வீட்டில் எதுவும் பிரச்சனையா? "

மிகவும் தயங்கியபடி மெதுவாக மெல்லிய குரலில் "ஐயோ தம்பி உன்கிட்ட என்ன சொல்லன்னு தெரியல. ரெண்டு நாளா ஒரே டிராவல். எனக்கு மார்புல பால் கட்டிக்கிச்சு. "


என் மரமண்டைக்கு கடந்த ஆறு மாதங்களாக இது ஒரு பிரச்சனை என்று ஏன் தோணவில்லை. எனது குழந்தை பிரிந்து தனியாக இருக்கும் போது எப்படி அத்தைக்கு பால் கட்டாமல் இருந்தது என்பது நான் எப்படி யோசிக்கவே இல்லை. அவர் பாலை என்ன செய்கிறார் என்று எனக்கு ஏன் தோன்றியது இல்லை. இப்படி ஒரு முட்டாளாகவும் இல்லை அறியாமையிலோவா நான் இருப்பேன் என்று எனக்கு எண்ணியபடி சரி ஒன்றும் மிகப்பெரிய பிரச்சினை இல்லை அதை பார்த்துக் கொள்வார் என்று நினைத்து உணவை இருவரும் உட்கொள்ள அமர்ந்தோம்.

அத்தையுடன் சேர்ந்து உணவருந்திய படியே எனது மொபைலில் பால் கட்டியதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று தேடிக் கொண்டிருந்தேன். சூடான உணவு உள்ளே சென்றதால் என் அத்தைக்கு உடம்பில் கொஞ்சம் சென்று வந்ததா என்று தெரியவில்லை முன்பை விட கொஞ்சம் நன்றாக முகத்தில் தெளிச்சல்.

" அத்தை breat pump ஒன்று இருக்காமே. அதை யூஸ் பண்ணி எடுக்கலாம் போல. " மொபைலை பார்த்தபடிக்கு Google சொல்லுவதை என் அத்தை இடம் சொன்னேன்.

"க்ளுக்" என்று ஒரு சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது. மொபைலில் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு கண்களை என் அத்தையின் கண்களோடு நேரடியாக பார்த்தேன்.

"தம்பி இத்தனை நாள் எப்படி நான் எடுத்துட்டு இருந்தேன் என்று யோசித்தீர்கள்?"

"தெரியல அத்தை நான் அதை யோசித்து பார்க்கல"

அத்தையின் உதட்டில் ஒரு புன் முறுவல்.

"அதைத்தான் தம்பி உபயோகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். மூன்று நாளாக ஒரே டிராவல். அது போக கடைசி நேரத்தில் அரைக்க பறக்க கிளம்பியதால் அதை பெட்டிக்குள் எடுத்து வைக்க மறந்து விட்டேன்".

என் முட்டாள் மனது (முட்டாள் என்று சொல்வதா , இல்லை அப்பாவி என்று சொல்வதா) அப்போதுகூட எதுவும் தவறாக நினைக்கவில்லை. ஒரு கணிப்பொறி பொறியாளர்களுக்கு எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் கணிப்பொறியிடம் மட்டுமே பேசுவார். எனது வலது கை வாயில் உணவை வைத்துக் கொண்டிருக்க இடது கையில் மொபைலில் என்ன செய்யலாம் என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

உடனடியாக டெலிவரி ஆப்ல் breast pump ஆர்டர் செய்தேன். டெலிவரி இரண்டு நாட்களில் வரும் என காட்டியது.

" அத்தை நாளை கழித்து வந்துவிடும். ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை"

சொல்லிவிட்டு என் உணவிலும் செய்திகளிலும் கவனத்தை செலுத்திய படி இருந்தேன். என் மனைவி மொபைலில் கால் செய்தாள். மெதுவாக நலம் விசாரித்துவிட்டு அத்தைக்கு கொஞ்சம் வலி என்று சொல்ல வாய் எடுத்த போது என் அத்தை அவசரமாக " தம்பி தம்பி தம்பி" என்றபடி என் கையில் இருந்த தொலைபேசியை பிடுங்கி
"ஒன்னும் இல்லம்மா. ட்ராவல் அசதியில தலைவலி" என்று சொல்லிவிட்டு நலம் விசாரித்துவிட்டு போனை கட் செய்தார்.

"தம்பி ஏதோ சொல்லணும்னு ஒரு விவஸ்தை இருக்கா? " என்று சிரித்தபடியே கேட்டார்.

வலியில் அழுது கொண்டிருந்த அத்தை கொஞ்சம் சிரிப்பதும் என்னை கிண்டல் செய்வதும் எனக்கு கொஞ்சம் மனதிற்கு ஆறுதலாக இருந்தது. அத்தைக்கும் சூடான உணவு உடலில் சென்றதும் கொஞ்சம் தைரியமாக இருந்தார்.

உணவருந்தி முடித்ததும், கட்டிலில் படுத்தபடி மெதுவான சத்தத்தில் sun music பார்க்கத் தொடங்கினேன். பெரிய கட்டில் என்பதால் கட்டிலில் அடுத்த முறையில் என்னை நோக்கி படுத்தபடி என் அத்தையும் பாடலை பார்த்துக் கொண்டு அமைதியாக படுத்திருந்தார். என் மனதில் அந்தப் பாடலில் வரும் யுவராணிக்கும் எனது அத்தைக்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை என்று தோன்றியது. அவர்கள் சேலை கட்டும் நிறுத்தி, சேலையில் தெரியும் இடைகளும் யுவராணி போலவே இருந்தது. அறையில் எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லாமல் ஏசியிலன் கம்ம்ம்ம் என்ற சத்தம் மட்டுமே அமைதியாக இருந்தது.

" அத்தை சேலையில நீங்க யுவராணி மாதிரி தான் இருக்கீங்க" எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் இன்று மெதுவாக சொன்னேன்.

சத்தமாக வாய்விட்டு அத்தை சிரித்தார். "தம்பி மாமாவும் நிறைய உறவினர்களும் இந்த பாடல் வரும்போது என்னிடம் அதைத்தான் சொல்லியுள்ளார்கள்" என்றார்.

நான் பாடலைப் பார்த்துக் கொண்டேன் மொபைலில் செய்திகளை நோண்டிக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டு நிமிடம் கூட ஆயிருக்காது. அத்தையிடமிருந்து மெலிலிலிதான குறட்டை சத்தம் வந்தது.
நானும் எப்போது உறங்கினேன் என்று தெரியவில்லை அடுத்த மூன்று நிமிடங்களில் ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்கு மீண்டும் சென்றேன்.

[samanthan]

Chapter 6
--+++++++

எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. திடீரென்று ஒரு முணங்கல் சட்டத்தில் முழித்தைன்.

அத்தையின் கண்கள் மூடியபடி இருந்தன. என்னை நோக்கி ஒரு சைடாக படுத்திருந்தார். இரண்டு கண்களில் இருந்தும் கண்ணீர் அதிகமாக வடிந்து கொண்டிருந்தன. தலையணியில் இருந்த ஈரத்தை பார்த்தால் அதிக நேரம் அழுது கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.

அத்தையின் வலது கைகள் கட்டிலில் ஊன்றி என்னை நோக்கி படுத்திருந்தார். இடது கை வலது மரபின் மேல் மெதுவாக அமுக்கியபடி இருந்தது. என்ன நடக்கிறது என்று சத்தம் போடாமல் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அத்தையின் கண்கள் மூடியபடி இருந்ததால் நான் பார்க்கிறேன் என்று அத்தைக்கு தெரியவில்லை.
மார்பு வலிக்கிறது என்று எனக்கு நன்றாக புரிந்தது. மறுபடியும் மொபைலை எடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று தேடினேன். சூடான தண்ணீரில் ஒத்தடம் கொடுக்கலாம் கூகுள் சொன்னது.

"அத்தை அத்தை..."

மெதுவாக அழைத்தேன்.

எனது குரல் கேட்டதும் இடது கையை மார்பிலிருந்து சட்டென விலக்கி கண்களை துடைத்தபடி

"சொல்லுங்க தம்பி" சிறிய புன்னகையுடன் கேட்டார்.
இந்த வலியிலும் எனக்கு அவர் கொடுத்த மரியாதை, அவர் மேல் எனக்கு பெரிய மரியாதையை வரச்செய்தது.

"ஒன்னும் இல்ல அத்தை. ஒரு டவலில் சூடான தண்ணீர் விட்டு ஒத்தடம் கொடுக்கலாம் போல. google சொல்லியது"

"தம்பி காலையிலேயே அது எல்லாம் பண்ணி முயற்சி செய்து முடித்து விட்டேன்" அத்தை இதை சொன்னதும் தான், காலையில் நான் முழித்த போது, அவர் மார்பின் மீது இருந்த டர்க்கி டவல் எனக்கு ஞாபகம் வந்தது.

மணி இப்போது காலை 10 இருக்கும். அறையின் திரைகள் மூடாததால், அதிகமான வெளிச்சம். எந்த டாக்டரை அழைப்பது மிகவும் கடினம். இதற்குமேல் எனக்கு உறக்கம் வருவது மிகவும் கடினம். எனது அருகில் படுத்தி இருக்கும் அத்தை என் வாழ்நாளில் நான் அதிகமாக பார்த்து ரசித்த பெண் போலவே இல்லை. முகம் முழுவதும் உறக்கம் இல்லாமலும் வலியின் வேதனையிலும் கலைந்த முடிகளுடன் ஒரு பாவப்பட்ட பெண்தான் கண்முன் தெரிந்தார்.

"நீங்க தூங்குங்க தம்பி"

இரண்டு அடி தள்ளி இருக்கும் ஆளுக்கு கூட கேட்காத அளவுக்கு தான் சொன்னார். அமைதியான அருகில் கூட மிகவும் மெதுவாகத்தான் அவர் சொன்னது கேட்டது. பக்கத்தில் ஒருத்தர் இவ்வளவு வலியுடன் இருக்கும் போது தூங்குவதற்கு ஒருவனுக்கு மனது எப்படி வரும்.

"நான் வேணா ரிசப்ஷனுக்கு கால் பண்ணி டாக்டர் வர சொல்லவா"

"தம்பி காய்ச்சல் வந்தா கூட ஹாஸ்பிடல் யாரும் இப்ப தான் போறது இல்ல. நார்மல் காய்ச்சலுக்கு நம்ம போன கூட திரும்பி வரும்போது கொரோனா வைரஸ் ஓட வந்துருவோம் என்ற பயம் எல்லாருக்கும் இருக்கு. அதுவும் இந்த நேரத்துல டெஸ்ட் பாசிட்டிவ் வந்தால் லண்டன் போறதும் கஷ்டமாகிவிடும். எனக்கு இது ஒன்னும் பெரிய பிரச்சனை இல்ல. திருச்சில கல்யாணத்துக்கு போனப்ப கூட இதே பிரச்சினை தான்.

நீங்க தூங்குங்க"

சொல்லியபடி அமைதியாக படுத்திருந்தார். நான் தூக்கம் வராமல் அத்தையின் மூடிய கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். முகத்தில் அப்பொழுது வலியினால் ஏற்படும் சுருக்கங்களை காட்டிக் கொண்டிருந்தாலும் நான் வருத்தப்படக்கூடாது என்று வலியினை வாயினால் வெளிக்காட்டாமல் அடக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

என் மனதிற்குள் ஆயிரம் கேள்விகள். என்ன செய்து இந்த வலியை போக்கலாம். யோசித்தபடியே என் கண்கள் அத்தையின் மீது படிந்திருந்தன. இந்த ஒரு வழியிலும் அத்தையின் உடலில் நேர்த்தி என்னை ஆச்சரியப்படுத்த தான் செய்தது. எனது மனைவியின் உடற்கட்டு அத்தையிடமிருந்து பெற்ற வரம். என் அத்தையும் மனைவியும் உடன் இருந்தால் அக்கா தங்கை என்றுதான் யாரும் சொல்வார்கள். எனது மனைவி தொண்ணூறு சதவீதம் நாட்களில் சுடிதார் மாடல் டிரஸ் அணிவார். என்றாவது அவள் சேலை கட்டும் பொழுது அவரது உடலின் கட்டுக்கள் அவளது அம்மாவின் உடலை ஜெராக்ஸ் செய்தது போல தெரியும். இதை நான் அதிகப்படியான நேரம் யோசித்தாலும் என் மனைவியிடம் கூறினால் தப்பாகி விடும் என்று அமைதியாக பொறுத்துக் கொள்வேன். வலியில் என் அத்தைக்கு மூச்சு பெரிதாக வாங்கியது. அவர்களைப் பார்த்து பாவம் கொண்ட என் அதே மனது அவர்களின் மார்பு ஏறி ஏறி இறங்குவதை கவனிக்க தவறவில்லை. ஆரஞ்சு நிற சேலையின் சிறிய இடுப்பு தோல் தெரியும் இடத்தையும் கவனிக்க தவறவில்லை. வீட்டில் எத்தனையோ நாட்கள் இவ்வளவு அருகில் அத்தையை பார்த்துள்ளேன். ஆனாலும் வேறு யாவரின் தொந்தரவுமின்றி தனியாக பார்க்க முதல் முறை இன்று தான் கொடுத்துள்ளது.

"யம்மாமாமாமாமா"
மிகப்பெரிய ஓலையுடன் அத்தை திடீரென எழுந்தார். எதையும் பேசாமல் பாத்ரூமில் நோக்கி ஓடினார்.

அறையில் நான் மட்டும். அமைதியாக இருந்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் முழித்துக் கொண்டிருந்தேன். அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களும் அழுகை சத்தம் வெகுவாக குளியலறை இருந்து வந்தது. கையில் எமர்ஜென்சிக்கு வைத்திருந்த பாராசிட்டமில் மாத்திரையை எடுத்தேன். குளியலறை வெளியில் சென்று கதவை மெல்லியதாக தட்டி

"அத்தை... ஒரு பாராசிட்டமல் போட்டுக்கோங்க வலி கொஞ்சம் குறையும்"

எனது குரலைக் கேட்டதும் அத்தையின் அழுகை நின்றது. ஆனாலும் என் கேள்விக்கு எந்த பதிலும் வரவில்லை. அமைதியாக அடுத்த ஒரு நிமிடம் சென்றது. திடீரென டேப் திறக்கும் சத்தமும் அதிலிருந்து தண்ணீர் ஓடும் சட்டமும் கேட்டது.
அத்தை என்ன செய்கிறார் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் தண்ணீரைப் பிடித்து முகத்தில் அடிப்பது போல் சலப் சலப் என்று சத்தம் கேட்டது. மெதுவாக பாத்ரூம் டோர் ஸ்லைடு ஆகி துறந்தது. அத்தை முகத்தில் நன்றாக தண்ணீர் வைத்து கழுவி இருந்தார். நெற்றியில் காணாமல் போயிருந்த பொட்டு மீண்டும் வந்திருந்தது. கலைந்து போயிருந்த அத்தையின் முடிகள் நேர்த்தியாக பின்னப்பட்டிருந்தன.




மீண்டும் அமைதி. நான் அமைதியாக குளியலறையின் கதவிற்கு இரண்டு பக்கமும் என் கைகளை வைத்து படி என் காதுகளை குளியலறையின் கதவில் வைத்து உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று கேட்டபடியும் அமைதியாக நின்றேன். மெதுவாக அத்தையின் நடக்கும் சத்தம் கொலுசு சத்தமாய் கேட்டது. கதவிற்கு அருகில் வருகிறார் என்பதால் எனது வலக்கையை மட்டும் கதவிலிருந்து எடுத்து, இடது கையை கதவிருக்க பக்கத்திலே ஊன்றி வைத்திருந்தேன்.

கதவை திறந்தபடியே அத்தை என்னிடம்
" Breast bump எப்ப வரும் தம்பி" என்று கேட்டார். முகத்தில் புன்முறுவல் இருந்தது. என்னிடம் வலியை காட்ட வேண்டாம் என்று நினைக்கிறாரா தெரியவில்லை. உள்ளே நான் கேட்ட அழுகை சட்டத்திற்கும் இப்பொழுது நான் பார்க்கும் என் அத்தையின் முகத்திற்கும் எந்த ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை. நான் வருத்தப்பட வேண்டாம் என்று அவர் நினைக்கிறார் என்பது எனக்கு தெளிவாக புரிந்தது.


"ரெண்டு நாள் ஆகும்னு போட்டு இருக்கு அத்தை"

எனது பதிலை கேட்டதும் எனது கைகளை தாண்டி மெதுவாக படுக்கையை நோக்கி சென்றார்.

அந்த பாராசிட்டமல் மாத்திரையை என்னிடமிருந்து வாங்கி உண்டார்.


"இந்த வலியை யோசித்துக் கொண்டே இருந்தால்தான் வலிக்கும். வேறு ஏதாவது பேசிக் கொண்டிருக்கலாம்"

மெதுவாக துபாயை பற்றியும் ஆறு மாதங்களாக என் மனைவி எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இருப்பார் என்பதை பற்றியும் எல்லா கஷ்டங்களும் இன்னும் மூன்று வாரங்களில் முடிந்து விடும் என்றும் பேச ஆரம்பித்தார். அத்தையும் நானும் கட்டிலில் அடுத்தடுத்த பக்கங்களில் நேர் எதிர முகங்களை பார்த்தவாறு பேச ஆரம்பித்தோம். வைரஸ் பற்றி, vaccination பற்றி, Donald trump பற்றி, IT company WFH பற்றி...... இன்னும் என்னென்ன தலைப்புகளில் ஒரு நண்பணுடன் நான் பேசுவனோ அது எல்லாம் இன்று என் அத்தையுடன் இந்த 30 நிமிடங்களில் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

திருமணம் ஆகி 3 ஆண்டுகள் ஆக இருந்தாலும் இவ்வளவு அந்நியோனியமாக நான் என் அத்தையிடம் பேசியது மிகவும் குறைவுதான். பெரும்பாலான நேரங்களில் வழக்கமான குடும்ப உரையாடல்கள் மட்டுமே.

என் மனதில் அந்த பாராசிட்டமல் வலியை மிகவும் குறைத்து விட்டது. அடுத்த ஒரு நாளுக்கு இப்படியே ஓட்டிவிட்டால் அடுத்து பம்ப் வந்துவிடும் என்று யோசித்துக் கொண்டே இருந்தேன்.


ஒரு அரை மணி நேரம் நாங்கள் பேசி இருப்போம். அதுவரை நன்றாக கதை எடுத்துக் கொண்டிருந்த என் அத்தையின் முகத்தில் மீண்டும் ஒரு மிகப்பெரிய சுருக்கம் ஏற்பட்டது. அத்தையின் வலது கை அவளது மார்பின் மீது ஊன்றியது.


"கடவுளே........." அத்தையின் உதடுகள் உதிர்த்தன.


அடுத்த ஒரு நிமிடம் எங்களுக்குள் எந்த உரையாடலும் இல்லை. அறையில் ஒரு இருக்கமான அமைதி. அத்தையின் முகங்கள் சுருங்கியும் கண்கள் இறுக்கமாக மூடியும் இருந்தன. அத்தையின் கைகள் மார்பகத்தின் மீது மெதுவாக அமுக்கியபடி இருந்தன. எந்த வார்த்தையும் பேசுவதற்கு எனக்கு தைரியமும் இல்லை. என்ன பேசணும் என்று எனக்குத் தெரியவும் இல்லை.


என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் திடீரென்று எனக்கு திருச்சியில் திருமணத்திற்கு சென்ற போது இதே பிரச்சினை தான் என்று அத்தை சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

"திருச்சில எப்படி மேனேஜ் பண்ணிங்க அத்தை"

ஏதோ பேச வேண்டும் என்பதற்காக அந்த கேள்வியை கேட்டுவிட்டு நான் மொபைலில் என்ன செய்யலாம் என்று மீண்டும் நோண்டிக்கொண்டிருந்தேன். அத்தையிடமிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. அத்தையின் முகத்தில் வலி மிகுந்து கொண்டே இருப்பது தெளிவாக தெரிந்தது..

மார்பகத்தின் மீது மெதுவாக ஓங்கி இருந்த கைகள் இப்பொழுது மிகவும் வேகமாக அமுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அத்தையிடமிருந்து எந்த வார்த்தைகளும் வரவில்லை.

"அத்தை......."


மீண்டும் அமைதி. ஆனால் முகத்தில் பார்க்கும்போது தெளிவாகத் தெரிந்தது வலி கூடிக்கொண்டே இருக்கிறது.



"அத்தை எனக்கு என்ன பண்ணனும்னு தெரியல"

மீண்டும் அமைதி. AC ன் சத்தம் மட்டுமே அறையில்.

"அத்தை திருச்சியில் எப்படி மேனேஜ் பண்நீங்க? நான் வேணா உங்க பொண்ணு கிட்ட கேட்கவா? "



என் கைகள் இன்னும் கூகுளில் தேடியபடி இருந்தது.


அத்தை மெதுவாக கண்களைத் தெரிந்து என்னை பார்த்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு நக்கலான சிரிப்பு அந்த வலியோடு சேர்ந்து தெரிந்தது. அத்தையின் கை அவரது மார்பகத்தை மேலும் அழுத்தமாக இருந்தது.

கூகுளில் தேடியபடி இருந்தபோது எனது மொபைலில் குழந்தை பால் குடித்தால் தான் பால் கட்டாமல் இருக்கும் என்று ரிசல்ட் வந்தது. அதே நொடியில் அத்தை மெல்ல்ல்ல்ல்லமாக என்னிடம்

"திருச்சியில் மாமா இருந்தார் தம்பி........... கொஞ்சம் தொன தொன்று யாருக்கும் போன் பண்ணாம இருங்க தம்பி".


இந்த நொடியில், இந்த ஒரு அற்புதமான நொடியில், என் மனதிற்குள் என்ன தைரியம் வந்ததென்று எனக்கே தெரியவில்லை.

சத்தியமாக இந்த நொடியில் என் மனதிற்குள் எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் இல்லை. என் கையில் ஒரு பிரச்சனை. இதை நான் தீர்க்க வேண்டும். இந்த எண்ணம் மட்டுமே இருந்தது. அத்தையின் வார்த்தை திருச்சியில் மாமா இருந்தார் என்பது என்னவென்று எனக்கு புரியவில்லை ஆனால் புரிந்தது. கூகுள் எனக்கு குழந்தை பால் குடித்தால் இந்த பிரச்சனை வராது என்று சொன்னது மண்டையில் ஓடியது.

ஒரு நொடி கூட இருக்காது. என் மனதிற்குள் எந்த எண்ணம் ஓடியது என்று என்னால் எடுத்துச் சொல்ல முடியவில்லை. எனக்கு எப்படி ஒரு தைரியம் வந்தது என்று எனக்கே தெரியவில்லை. இதை செய்யலாமா செய்யக்கூடாதா? அத்தை என்ன நினைப்பார்கள்? எந்த கேள்விக்கும் என் மனதிற்குள் வரவில்லை. திடீரென கட்டிலில் இருந்து எழுந்தேன். 35வது மாடியில் இருந்ததால் அறைக்கு வெளியில் யாரும் பார்க்க முடியாது என்றாலும் அறையின் நிரம்பிய வெளிச்சம் எனக்கு பிடிக்கவில்லை.


அறையின் ஜன்னல்களின் மேலிருந்த திரைச்சீலையை சட்டென நான் மூடினேன். இரண்டு கலர்களில் திரைச்சீலைள் இருந்தன. ஒன்று வெள்ளை நிறம் இன்னொன்று சாம்பல் நிறம். முதலில் வெள்ளை திறைச்சீலையை மட்டும் மூடினேன். அறையில் இன்னும் வெளிச்சம் தான்.

உடனே சாம்பல் நிற திரைச்சிலையும் மூடினேன். சட்டென்று அறையில் அப்படி ஒரு இருட்டு. ஒரு அடி தொலைவில் யாரும் இருந்தாலும் கண்ணுக்கு திற்பலப்படவில்லை. என் கண்களுக்கு ஒரு ஐந்து வினாடிகள் தேவைப்பட்டது. திரைச்சலையில் இருந்து கட்டிலுக்கு ஒரு நான்கு அடி இடைவெளி. ஆனாலும் கண்களுக்கு தெரியவில்லை. மெதுவாக தடவியப்படியே கட்டிலை நோக்கி நடந்தேன்.

வெளிச்சத்தில் அழுகையை அடக்கிய அத்தைக்கு இருளில் ஓவென்று அழ ஆரம்பித்தார்.

கட்டிலை நோக்கி மெதுவாக தடவி தடவி நடந்த நான் கட்டிலில் ஏறி நான்கு கால்களில் அத்தையை நோக்கி மெதுவாக நடந்தேன்.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[samanthan]

காமத்தீ தொடக்கம்.
--------------------------------------

அட்டு இருட்டில் நான்கு கால்களில் நடந்த நான், அந்தக் கட்டில் எவ்வளவு பெரிது என்று இருட்டில் நடக்கும் போது தான் புலப்பட்டது.

நான்கு அடி இருக்குமா? நான்கு நொடிகள் நடந்திருப்பேனா?

எனக்கு ஏதோ நாற்பது கிலோமீட்டர் போன்று தோன்றியது. நான்கு மணி நேரம் நடந்தது போல் தோன்றியது.

மனது டப் டப் டப் டப் என்று அடித்தது. ஓவென்று அத்தையின் அழுகுரல் அரைஎங்கும் எதிரொலித்தது. நான்கு கால்களில் நடந்த எனது அதிர்வு நன்றாக அறையில் கேட்டது.


இருட்டில் திடீரென எனது கைகள் அத்தையின் தொடைகளில் முட்டின. ரொம்ப கீழ தள்ளி போயாச்சு. பொறுமையாக கைகளை தடவி அத்தையின் தலையை தொட்டேன். மெதுவாக தட்டிக் கொடுத்து

" ஒன்றும் இல்லை அத்தை, ஒன்றுமில்லை அத்தை" மெதுவாக என் உதடுகள் கூறியன.

கைகள் மெதுவாக அத்தையின் தலையில் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு கீழ் நோக்கி வந்தன.

அத்தையும் எழுந்து உட்கார முயற்சி செய்யவில்லை. நானும் அத்தையை உட்கார வைக்க சொல்லவில்லை.

மெதுவாக எனது இடது முழங்கை கட்டிலில் ஊன்றியது. வலது கை அத்தையின் முதுகு புறத்தை தட்டிக் கொடுத்து கொண்டு இருந்தது. கட்டிலில் ஊன்று இருந்த முழங்கால்கள் நீட்டி அத்தைக்கு அருகாமையில் படுத்தது.


அத்தைக்கும் எனக்கும் இடைவெளி இப்பொழுது அதிகபட்சம் ஐந்து சென்டிமீட்டர் இருக்கலாம். அத்தையின் அழுகுரல் அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

எனது வலது கை அத்தையின் முதுகிலும் எனது இடது கை அத்தையின் தலையை தட்டிக் கொடுத்த வாரும் இருந்தன.

அத்தை அழுவதை நிறுத்துவது போல தெரியவே இல்லை. மெதுவாக தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த எனது வலது கை அத்தையின் தோளில் இருந்த சேலையின் ஊக்கை நோக்கி நகர்ந்தது. அத்தை இன்னும் மிகவும் அழுது கொண்டிருந்தார்.

மெதுவாக அவரது இடக்கை என் முகத்தை இருட்டில் தடவி கண்டுபிடித்து வந்தது. வழியில் அத்தையின் இடது கை என் கன்னத்தை மிக அழுத்தமாக பிடிக்க தொடங்கியது.

ஒரு வார்த்தைகளும் பேசவில்லை. நான்கு உதடுகளும் அமைதியாக இருந்தன. அத்தையின் அழுகுரல் மட்டும் அறை எங்கும் எதிரொலித்தது.

அத்தையின் அழுகையிலும் முழுதான பயத்திலும் வலது கை ஊக்கை கழட்ட பலமுறை முயன்றும் பலன் இல்லை. மீண்டும் மீண்டும் அந்த ஊக்கை கழட்ட நான் முயன்ற போது அத்தை என்னை தடுக்கவில்லை. ஆனால் ஊக்கினை கழட்டுவதற்கு என்னால் முடியவே இல்லை.

மெதுவாக கலந்த அந்த ஊக்கு முழுவதாக கழட்டுவதற்கு முன் அத்தையின் தோளில் நரிச்சென்று கொட்டியது. அத்தையின் அலறல் சத்தம் இன்னும் அதிகமாக அரைஎங்கும் எதிரொலித்தது. அத்தையின் இடது கை என் முகத்தை விட்டு மெதுவாக இறங்கி ஊக்கை மாட்டியது.

எனக்கு புரியவில்லை. அத்தைக்கு பிடிக்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன். கழட்டிய ஊக்கை மாட்டி விட்டார். வேறு ஏதாவது முறையில்தான் வலியை குறைக்க செய்ய வேண்டும். என்று நான் எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த நொடியில் அத்தையின் இடது கை ஊக்கினை மாட்டி முடித்ததும் மீண்டும் என் கன்னத்தை தொட்டது. இந்த முறை அந்த கைகளில் ஆக்ரோஷம் இல்லை. ஆனால் வலி குறைந்ததற்கு ஆன எந்த அறிகுறியும் இல்லை. கன்னத்தை தொட்ட அத்தை என் முகத்தினை மெதுவாக இழுத்து அவரது மார்பருக்கு அருகில் வைத்தார். என் உடலுக்கும் அத்தையின் உடலுக்கும் இடையில் 5 சென்டிமீட்டர் இடைவெளி இருக்கும். ஆனால் என் முகத்திற்கும் அத்தையின் மார்பிற்கும் இடையில் ஒரு சென்டி மீட்டருக்கும் குறைவான ஒரு தொலைவு.


இந்த ஒரு சென்டிமீட்டர் தொலைவில் தாண்டுவதற்கு எனக்கு துணிவில்லை. என் முகத்தை இழுத்து மார்பகத்தில் வைப்பதற்கு அத்தைக்கு துணிவில்லை. 30 வினாடிகள் இருவரும் அதே நிலையில் இருந்து கொண்டிருந்தோம்.. அத்தை உடலில் நேற்று வைத்திருந்த மல்லிப்பூ வாசனை காய்ந்த பூ வாசனையாக இன்றும் வந்தது. அத்தை என்று குளிக்கவில்லை. அவளது அக்குள் எனக்கு மிக அருகாமையில் இருப்பதால் வேர்வை வாசனையும், கூந்தலில் இருந்து வந்த காய்ந்த மல்லி பூவின் வாசனையும் எனது மூக்கில் நன்றாக புலப்பட்டது.


அத்தையின் அலறல் சத்தம் முழுமையாக நின்றது. அத்தையின் கைகள் மீண்டும் என் கன்னத்தை தடவிக் கொண்டிருந்தன. இந்த ஒரு சென்டிமீட்டர் இடைவெளி எப்பொழுது குறையும் என்று நானும் எதிர்பார்க்க என் அத்தையும் அதையே எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் என்று நான் எண்ணினேன்.

மெதுவாக அத்தையின் கை என் கன்னத்தை தடவியபடி விலகியது. அட்டு இருட்டில் ஒன்றும் புலப்படவில்லை. அடுத்த பத்து நொடிகள் எனது இதயத்தின் துடிப்பு சட்டம் மட்டுமே எனக்கு பெரிதாக கேட்டது. அத்தையின் இடது கை எங்கு உள்ளது என்று இப்போது எனக்கு தெரியவில்லை. எனது வலது கை அத்தையின் முதுகை தட்டிக் கொடுத்த படியும் எனது இடது கை அத்தையின் தலையை தட்டிக் கொடுக்கப்படும் இருந்தது.


என் கன்னத்தை விட்டு விலகி அத்தையின் கை எங்கிருந்தது என்று எனக்கு அடுத்த சில நொடிகளில் புரிந்தது. தோள்பட்டையில் ஊக்கை மாட்டிய அத்தை மாறா பை கலட்டாமல் மெதுவாக ஜாக்கெட்டின் ஊக்குகளை கழட்டி கொண்டிருந்தார்.

எனக்கு இப்பொழுது நன்றாக புரிந்தது. அத்தை தோள்பட்டையின் ஊக்கை மாட்டியது என்னை வேண்டாம் என்று தள்ளவில்லை. மாறாக வலியை பொறுக்க நேரமில்லை. மேலும் ஊக்கு குத்திய வலியை தடுப்பதற்காக அந்த ஊக்கை மாட்டிக் கொண்டார். மார்பின் ஊக்குகளை கழட்டிய அத்தை கை மெதுவாக என் தலையை நோக்கி வந்தது..



ஒரு வார்த்தைகளும் பேசப்படவில்லை.

ஒரு கேள்வியும் கேட்கப்படவில்லை.

ஒரு அனுமதியும் கோரப்படவில்லை.

ஒரு அனுமதியும் தரப்படவில்லை.

அமைதி மட்டுமே இந்த நொடியில் ஒருத்தரின் விண்ணப்பக் கடிதம்.

அமைதி மட்டுமே இந்த நொடியில் ஒருவர் தரும் அனுமதி.


அத்தையின் முதுகில் இருந்த எனது வலது கை மெதுவாக முன்னேறி வந்தது.

அத்தையின் ஜாக்கெட்டை தாண்டி மெதுவாக மார்பகத்தில் எனது கை முதல் முறை தொட்டது. ஊக்குகள் கழண்டு இருந்ததால் ஜாக்கெட்டை விளக்குவதற்கு எனக்கு ஒரு நொடி கூட எடுக்கவில்லை. எனது கன்னத்தை தடவி இருந்த அத்தையின் கை என் பின் தலையில் போய் மார்பை நோக்கி இழுத்தது.

மாராப்பு இன்னும் கலட்டாத காரணத்தினால் முழுதாக தடையின்றி மார்பகம் எனக்கு கிடைக்கவில்லை. ஆனாலும் இப்பொழுது உள்ள பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்கு இடது மார்பு முலை போதும் என்ற அளவு வெளியில் இருந்தது.

இருட்டு என்பதால் எனது வலது கை ஒரு நொடிக்கும் குறைவாக காம்பை தொட்டு பார்த்தது. இது காமத்தினால் தொட்டது அல்ல. எனது உதடுகள் எங்கு செல்ல வேண்டும் என்று கைகள் தொட்டால் தான் எனக்கு தெரியும். அத்தையின் காம்பு நான் தொடுவதற்கும் அத்தையின் இடக்கை என் முகத்தைப் பிடித்து இழுத்து காம்பில் வைப்பதற்கும் ஒருசேர நடந்தது. இளையராஜாவின் இசையில் கூட பல பின்னணி இசை அமைப்பாளர்கள் ஒரே நொடியில் இப்படி synchronize பண்ண முடியுமா என்பது கேள்விதான்.


அடுத்த நொடியில் என் உதடுகள் அத்தையின் காம்பினை லபக் என்று பற்றின.


யாரும் எனக்கு எப்படி பால் குடிக்க வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுத்தது இல்லை. தடார் என அத்தையின் காம்புகள் என் உதடுக்கு இடையிலும் என் நாக்கு காம்பிற்கு கீழேும் அதுவாக சென்றது. காம்பு மேல் உதடுகள் கொடுத்த அழுத்தமும், மார்பின் மேல் என் நாக்கு கொடுத்த அழுத்தமும், என் வலது கை அத்தையின் முதுகில் கொடுத்த அழுத்தத்திலும், அத்தையின் இடது கை என் தலையின் பின்புறம் கொடுத்து அழுத்தத்திலும்.....

அடுத்த பத்து நொடி மாறி மாறி என்னையே அறியாமல் நான் அத்தையின் மார்பை சப்பி கொண்டிருந்தேன்.


அத்தைக்கு இன்னும் வலி குறையவில்லை. அவளது அழுகை ஆனால் குறைந்துவிட்டது.. வலி நிவாரணம் மிக அருகில் என்று அவள் மனது சொன்னதா? தெரியவில்லை.

உதடுகள் பலமுறை சப்பி பார்த்தும் ஒரு துளி கூட வரவில்லை. அத்தையின் கைகள் என் பின்புற தலையில் முடியை முழுதாக கொற்றி அவரது மார்பை நோக்கி இன்னும் வேகமாக இழுத்தது.

மார்பில் பால் ஒன்றும் வராத காரணத்தினால் என் முகத்தை மெதுவாக இழுத்து

"ஒன்னும் வரல அத்தை"

என்று சொல்ல முயற்சித்தேன். அத்தையின் மார்பின் வனப்பினால் என் வாய்களை திறக்க கூட எனக்கு வாய்ப்பில்லை. இது ஒன்றும் எனக்கு புதிய பிரச்சனை அல்ல. என் மனைவியின் மார்பும் இதே பிரச்சனைதான். அதில் நான் விளையாடும் போது எனக்கு எப்பொழுதுமே மூச்சு முட்டும். ஆனால் இப்பொழுது எனக்கு காம சிந்தனைகள் எதுவுமே இல்லை.

எப்படி வலியை குறைக்க வேண்டும் என்பதை எனக்கு முதலும் கடைசியுமான சிந்தனை. நான் சொல்ல நினைப்பதை என் அத்தை புரிந்து கொண்டார்களா என்று தெரியவில்லை. என் தலையின் பின் புறத்தை மேலும் இறுகிப்பிடித்து மார்பை நோக்கி பலமாக இழுத்தார்.

"நல்ல பலமா பண்ணுங்க தம்பி"

மெதுவான வார்த்தைகள் உதடுகளில் இருந்து வந்தன. என் தலையில் இருந்து அத்தை என் கை மெதுவாக விலகி அவர் மார்பகத்தை சென்று அடைந்தது. இருட்டில் என் உதடுகளுக்கு பக்கத்தில் அவர்கள் விரல்கள் வந்தது எனக்கு தெரிந்தது. அத்தை அவர்களின் மார்பகத்தை அமுக்கி விடுகிறார் என்று எனக்கு புரிந்தது. 10 வினாடிகள் முயற்சி செய்த அத்தை கைகளை விடுத்து மெதுவாக அவர்களது முதுகில் இருந்த எனது வலது கையை இழுத்து மார்பில் கொண்டு சேர்த்தார்.

அத்தை எதுவுமே சொல்லாமல் என்ன சொல்ல முற்படுகிறார் என்று எனக்கு தெளிவாகவே தெரிந்தது.

வலது கை அத்தையின் மார்புகளை ஒரு நொடியில் பிடித்தது. பிடித்த அந்த நொடியிலே எனக்கு புலப்பட்டது மார்பிற்குள் ஒரு கட்டி போல இருந்தது. கண்டிப்பாக அது கட்டிய பால் தான்.


எனது வலது கை அத்தையின் மார்பை பிசையவும், இடது கை அத்தையின் தலையை தட்டிக் கொடுக்கவும், எனது உதடுகள் அத்தையின் மார்பை உறிஞ்சி எடுக்கவும் அடுத்த ஒரு நிமிடம் இவ்வாறே சென்றது. திடீரென்று ஒரு புளிப்பான திரவம் என் நாக்கில் கசிந்தது. இதுவரை அமைதியாக இருந்த அத்தை என் உதடுகள் திடீரென்று


"ஐயோயோயோயோயோ......"

என்று அலறியது. அத்தையின் கைகள் என் தலையின் பின்புறத்தை தடவி கொடுக்க தொடங்கியது.

"குடிச்சிடாதீங்க தம்பி. துப்பிடுங்க. அது கெட்டுப்போன பால்"

அத்தை அந்த வலியில் மெதுவாக சொன்னார்.

துப்புவது என்றால் எங்கு துப்புவது. அருகில் ஒரு கிண்ணமும் எதுவும் இல்லை. அத்தையை விட்டு விலகிச் சென்று ஒரு கிண்ணத்தை எடுத்து வர எனக்கு பிடிக்கவும் இல்லை.


மெதுவாக என் வாயிலிருந்து பாலை நான் அப்படியே அத்தையின் மார்பை சப்பியவாறு அங்கே துப்பினேன். துப்பிய அடுத்த நொடி மீண்டும் வேகமாக சப்பினேன்.

என் செய்கையை புரிந்து கொண்ட அத்தை என் தலையை பிடித்து இழுத்த கையை எடுத்து டர்க்கி டவலை எடுத்தார். நான் துப்பிய பாலை என் முகத்தை விளக்காமல் லாவகமாக மார்பிலிருந்து துடைத்தார். அந்தத் துண்டை எனது முகத்திற்கு கீழே விட்டு மெதுவாக மார்பகத்தை மறைத்தார். முலை மட்டும் என் வாய்குள்ளும் என் நாடி முழுவதும் டவளின் மீதும் இப்போது இருந்தது.

மீண்டும் அத்தை என் கை என் தலையின் பின்புறம் சென்று என்னை மெதுவாக அழுத்தியது. முன்பு இருந்த வேகம் இப்பொழுது இல்லை. இது மெதுவாக தடவி கொடுப்பது போலவே இருந்தது.

"குடிச்சிடாதீங்க தம்பி .. குடிச்சிடாதீங்க தம்பி..."

மெதுவாக கூறிக் கொண்டே அத்தை என் தலையை தடவி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.


நாங்கள் இருந்த பொசிஷன் ஒன்றும் காமத்திற்கு ஏற்ற பொசிஷன் அல்ல. எங்கள் இருவர் மனதிலும் காமம் அப்போது அல்ல. அத்தையின் மார்பகத்திற்கு மேலே துண்டு. அத்தையின் வலது மார்பை 90 சதவீதம் துண்டு கவர்ந்திருந்தது. வலது மார்பின் முலை மட்டுமே என் வாயிலிருந்து. எனது கை இப்போது துண்டிற்கு மேலாக மார்பை அழுத்திக் கொண்டிருந்தது. பால் வந்தால் நான் அழுதவில்லை. பால் வராது நிறுத்தி மார்பை பிசைந்து கொண்டிருந்தேன். என் முகத்திற்கு மேலாக அத்தையின் மாராப்பு சேலை அப்பொழுது இடைஞ்சல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் எங்கள் இருவர் மனதிலும் இந்த பிரச்சினையை தீர்ப்பது மட்டுமே அப்போது ஓடிக்கொண்டிருந்தது. என் முகம் அத்தையின் மார்பில் குறைந்திருந்தாலும் எங்கள் இருவருக்கும் இடையில் உடல் முழுவதும் இருந்த இடைவெளி குறையவே இல்லை.

அடுத்த ஒரு பத்து நிமிடம் இந்த நிகழ்ச்சி மட்டுமே அறைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. புளித்த பால் முடிஞ்சு போய் வழக்கமான பால் வடியத் தொடங்கியது.

என் தலையை தடவிக் கொண்டிருந்த கை மெதுவாக விலகி என் நாடியைப் பிடித்து என்னை கொஞ்சம் தள்ளிவிட்டது. தள்ளிவிட்டு அடுத்த நொடி இடது மார்பு கட்டிலை நொட்டி இருந்ததை சற்று உயர்த்தி எனது தலையை மீண்டும் பிடித்து இழுத்து இடது மார்பில் அத்தையின் கை பொருத்தியது. வலது மார்பினை மரத்தை சற்று தள்ளி என்னால் உறிஞ்ச முடிந்தது. ஆனால் இடது மார்பு அப்படி முடியவில்லை. ஏனென்றால் மாறாப்பு த இடது மார்பில் விலக்க கடினமாக இருந்தது.

ஒரு மார்பில் வலி குறைந்தது காரணத்தால் எங்கள் இருவராலும் இப்பொழுது கொஞ்சம் தெளிவாக யோசிக்க முடிந்தது. பிரச்சனையை புரிந்து கொண்ட எண்ணத்தை என்னிடம் " ஒரு நிமிஷம் பொறுங்க தம்பி" என்றவாறு என்னை என் தலையை பொறுமையாக தள்ளி வைத்தார். இருட்டில் ஒன்றும் தெரியவில்லை என்றாலும் அத்தையின் கண்ணாடி வளையல் சத்தங்கள் என்ன நடக்கிறது என்று எனக்கு புரிய வைத்தது.

பலமுறை கலற்ற முயன்ற சேலையில் கூக்கினை அட்டை எப்போது கழட்டுகிறார். கழட்டி முடித்ததும் திருப்பி என் தலையில் பிடித்து இடது மார்பிற்கு இழுத்தார். அத்தையின் தலையில் இருந்த என் இடது கையும், முதுகில் இருந்த வலது கையும் ஒரே நேரத்தில் முன்புறம் வந்து அத்தையின் இடது மார்மை கொத்தாக பிடித்தது . என் உதடு அத்தையின் இடது முலையை கவ்வியது.

அத்தையின் ஜாக்கெட் அனைத்து ஊக்களும் கலந்து, மாராப்பு சேலை முழுதாக கழண்டு கிடந்தது.
அடுத்த பத்து நிமிடத்திற்கு மீண்டும் அதே விளையாட்டு. பால் நின்றால் என் கைகள் பிசையவும், பால் வந்து கொண்டிருந்தால் என் உதடுகள் சப்பவும்... அத்தையின் கை என் தலையை தடவி கொடுக்கவும், அவ்வப்போது என் வலது கை அத்தையின் முதுகை பிடித்து என்னை நோக்கி இழுக்கவும்.

ஒவ்வொரு முறை கட்டிப்பால் வெளியே வர வர அத்தையின் வாய் ஒரு பெருமூச்சு விட்டது.

புளித்த பால் அனைத்தையும் துப்பி துண்டில் துடைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அத்தையின் இரண்டு மார்பிலும் இப்பொழுது புளித்த பால் முழுவதும் முடிந்திருந்தது.

கைகளுக்கு முன்பு புலப்பட்ட மார்பு கட்டிகள் இப்பொழுது இல்லை.

அத்தை கை தலையை இழுத்து இடது மார்பிலும் வலது மார்பிலும் மாறி மாறி குடிக்க வைத்தார்.

அத்தையின் அழுகை முற்றிலுமாக நின்றது.

இந்த நொடி வரை இங்கு காமத்திற்கு முற்றிலுமாக இடமில்லை. எனது கை கட்டிகள் முடிந்தவுடன் அத்தையின் மார்பகத்தை தொடவே இல்லை. அதிகபட்சம் நான் அத்தை முதுகை மட்டுமே தொட்டு இழுத்துக் கொண்டிருந்தேன்.




ஒருதுளி கூட எவ்வளவு உறிந்னாலும் பால் வராத வரை உரிந்து விட்டேன். புளித்த பாலை மட்டுமே துப்பிய நான் நல்ல பாலையும் பெரும்பாலும் துப்பிவிட்டேன். எது நல்ல பால் எது கெட்ட பால் என்று எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை. கட்டில் முழுவதும் பால் வாசம் வெகுமன அடித்தது. அத்தையின் நல்ல ஐடியாவால் டவலி னல் மட்டுமே பால் கொட்டி கிடந்தது.


என்னை இறுக பற்றி இருந்த அத்தையின் கை மெதுவாக விலகியது. வேகமாக இறைத்த மூச்சு அத்தைக்கு பொறுமையாய் நின்றது. அத்தையின் வலி முழுவதுமாக குறைந்தது என்று தெளிவாக புரிந்தது. ஆனாலும் மூச்சு இனிமே கொஞ்சம் வழக்கத்தைவிட வேகமாக இருந்தது.

என் கைகள் அக்கையின் முதுகி விட்டு விலகியது. அத்தைக்கும் எனக்கும் இடையில் ஒரு அடி இடைவெளி வந்தது. அத்தை இன்னும் ஜாக்கெட்டையோ சேலையோ மாட்டவில்லை என்பது எனக்கு நன்றாக தெரிந்தது.. அவர் வலி குறைந்த நொடியை அனுபவித்துக் கொண்டுள்ளார்.

என்ன செய்வது என்று புரியாமல் நான் அமைதியாக படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு முடிந்தவுடன் அத்தையின் வளையல் சத்தம் அதிகமாக கேட்டது. இருட்டில் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது அத்தை ஜாக்கெட்டை போடுகிறார். மெதுவாக படித்த பொசிஷனில் இருந்து உட்கார்ந்து பேசுவதற்கு அத்தை மாறினார். நான் இன்னும் படித்தபடியே என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருந்தேன்.

ஒரு வார்த்தையும் கூறாமல் அத்தை கட்டிலில் இருந்து எழுந்து குளியலறை நோக்கி சென்றார். அத்தை இருட்டில் தடவி தடவி செல்வது வளையல் சத்தினாலும் கொலுசு சட்டத்தினாலும் நன்றாக தெரிந்தது.

"லைட் போட்றாதீங்க தம்பி...."

சொன்னபடியே அத்தை குளியலறை நோக்கி நடந்தார்.

குளியலறையில் ஸ்லைடிங் டோரை அத்தை திறந்த போது அவரும் நானும் எதிர்பார்க்க முறையில் குளியலறையில் இருந்த விளக்கு ஏற்கனவே அழைக்கப்படாமல் இருந்ததா அத்தையின் முழு உருவமும் தெளிவாக தெரிந்தது. அத்தை முழு ஜாக்கெட்டுடன் கையில் சேலை முந்தானையை சுருட்டி வைத்து, டர்க்கிடவலை இன்னொரு கையில் சுற்றி வைத்து குளியலறைக்கு உள்ளே செல்ல முனைவது ஒரு நொடிக்கு சட்டென்று தெரிந்தது.

குளியலறை உள்ளே விளக்கு இருக்கும் என்று அத்தை எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு நொடி இந்த காட்சியை பார்த்திருப்பேன். சேலையில்லாத அத்தையின் வனப்பான மார்பகங்கள் எனக்கு தெய்வக் காட்சியாக அளித்தது.

இதுவரை என்னுள் இல்லாத காம உணர்ச்சி இந்த நொடியில் வந்தது. திருப்பியும் என் மனதிற்குள் வந்த எண்ணம் இதுதான். என் மனைவியை இதே பொசிஷனல் ஆயிரம் முறை பார்த்து உள்ளேன்.
என் அத்தையும் என் மனைவியும் இரட்டை பிள்ளைகள் என்று சொன்னால் நான் நம்பத்தான் செய்வேன்.

திடீரென்று வந்த வெளிச்சத்தால் மிரண்ட அத்தை தடாரென என உள்ளே சென்று கதவை பூட்டினார்.

அத்தை உள்ளே சென்றதும் அமைதியாக நான் இருந்த பொழுது என்ன நடந்தது என்று டைஜஸ்ட் செய்ய முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தேன். என்ன நடந்தது என்று எனக்கு திடீரென்று புரிந்தது

"அடப்பாவி. சிறு வயதின் என் காம கன்னியின் முலைகளை சப்பி உள்ளேன். என் நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் எல்லாரும் செய்ய ஆசைப்பட்ட ஒரு நிகழ்வு இது. எனக்கு இது இயற்கையாய் நடந்து முடிந்தது" .


விளக்கை போடாமல் இருட்டிலேயே அமைதியாய் படுத்திருந்தேன். பத்து நிமிடங்கள் சென்றன. குளியலறை சென்ற என் அத்தை மீண்டும் வெளியே வந்தார். வந்தவுடன் அறையின் விளக்கை போட்டார். புதிதாய் பூத்த ஊட்டி ரோஜா போல ஜொலித்தார். மஞ்சள் நிறத்தில் ஷிபான் சேலை அணிந்திருந்தார். வலிகள் முற்றிலும் இல்லாத காரணத்தினால் முகத்தில் ஒரு புதிய தேஜஸ்.

"குளிர்ந்த தண்ணில குளிச்சதனால உடம்பு நல்லா பிரஷா இருக்கு தம்பி. ட்ராவல் டயட் எல்லாம் போய்விட்டது" எதுவுமே நடக்காத படி பேசினார்.


குளித்து முடித்த வாசனையும் புதிதான சேலை வாசனையும் அந்த அறையில் தூக்கலாக இருந்தது.

வந்து கட்டிலில் அமைதியாக படுத்த என் அத்தை விளக்கை அணைத்து அமைதியாக உருண்டார்.

"யப்பா......க்ஷநல்ல ஒரு தூக்கத்தை போடணும் தம்பி" .


பத்து நிமிடம் முன்பு என்ன நடந்தது என்பதை பற்றி ஒரு கணமும் பேசாமல் அமைதியாக படுத்தார். ஏற்கனவே நன்கு உறங்கியதாலும், சிறுவயதில் என் அத்தையை பற்றிய காம உணர்வுகள் மீண்டும் புதிதாய் அரும்பியதாலும், பத்து நிமிடங்கள் முன்பு இந்த அறைக்குள் என்ன நடந்தன என்று எனக்குள் மீண்டும் மீண்டும் உணர்வுகள் ஓடியதாலும் அமைதியாக தூக்கம் இல்லாமல் நான் படுத்து இருந்தேன்.


பதினொன்றாம் வகுப்பில் நான் பார்த்த இடுப்பும்,; நான் பார்த்த வளர்ப்பான மார்பகங்களும், கற்பனையில் இவளுடன் நான் செய்த காம உணர்ச்சிகளும் முழுதாக திருப்பி வந்தன.

எனக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருந்த அரக்கன் மீண்டும் புதிதாய் பிறந்தான்.



அமைதியாய் அவர் தூங்கிட , அரக்கனாய் அந்த அறையில் நான் சுற்றி வந்தேன்.

[Royal enfield]

அருமை நண்பா

[Muthupandi]

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way
Your writing skills improved a lot
Keep it up

[samanthan]

Chapter 7-
-------------------

30 நிமிடம் கழிந்தவுடன் எனக்கு தூக்கம் வராமல் மெதுவாக அறையை சுற்றிக் கொண்டு வந்திருந்தேன். அத்தை அழகாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். மூடி இருந்த கிரே கலர் திரைச்சிலையை திறந்து விட்டேன்.

அறையில் அரை வெளிச்சம் வந்தது. நன்றாக ஆறு மணி நேரம் தூங்கினாலும், புதிதாக எனக்குள் முளைத்த காம அரக்கனாலும், எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை. அனேகமாக இரண்டு நாட்கள் அத்தை தூங்கி இருக்க மாட்டார்.

மஞ்சள் சேலையில் , அடித்துப் போட்ட அசதியில் , அவள் தூங்கிய நிலையில் சேலை அங்கும் இங்கும் விலகியிருந்தது. எவ்வளவு சத்தம் வைத்து நான் டிவி பார்த்தாலும் முழிக்கும் நிலையில் அவள் இல்லை.

லக்கேஜில் இருந்த எனக்கு லேப்டாப்பை எடுத்து அறையில் இருந்த டேபிளில் செட்டப் செய்தேன். கட்டிலுக்கும் டேபிளுக்கும் இடையில் இரண்டு அடிகள் இடைவெளி. நான் இருக்கின்ற நாற்காலியில் இருந்து பார்க்கும்போது எனது அத்தையின் முதுகுப்புறம் நன்றாக தெரியும். கட்டிலில் இருந்த போர்வையை மூடி படித்திருந்த அவர் , அசதியில் தூங்கியதால் பாதி போர்வை விலகி கால்கள் வரை மட்டுமே கவர்ந்தன. ஜன்னலில் இருந்து வந்த வெளிச்சம் என் அத்தை மீது பட்டு என்னை நோக்கி வந்தது. அந்த வெளிச்சத்திலும் அவள் மஞ்சள் புடவையிலும் ஒரு தேவதை என் அறையில் படுத்தது போலவே இருந்தது. விலகிக் கிடந்த போர்வையினால் எனது அத்தையின் இடுப்பு அருமையாய் தரிசனம் தந்தது.

லேப்டாப்பில் ஒரு நொடியும் , என் அத்தைய இடுப்பை அடுத்த நொடியும் என் கண்கள் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

ஒரு 12 மணி நேரம் புகைக்காத காரணத்தினால் எனது உடல் நிக்கோட்டின் தேடியது.

கொஞ்ச நேரம் அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டு இருந்தேன். அத்தை நன்றாக தூங்கி விட்டார்களா என்பதை உறுதி செய்ய மெதுவாக "அத்தை" என்று அழைத்துப் பார்த்தேன். ஒரு சலனமும் இல்லை.

புகைக்கலாம் என்றால் இது முழுதாக அடைக்கப்பட்ட ஒரு AC room. மெதுவாக குளியலறை நோக்கி சென்றேன்.


ஷவர் ரூமில் நன்றாக சூடான தண்ணீர் வரும்படி செய்து குளியலறை முழுவதும் நீராவி வரும் படி செய்தேன். ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து என் வாயில் பற்ற வைத்து மூன்று நிமிடங்கள் புதைத்தபடியே என்ன நடந்தது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். புகைத்து முடித்தது நீராவியை மீண்டும் பரவ விட்டு புகை வாசனை முழுவதும் வெளியே செல்லும் வரை அமர்ந்திருந்தேன்.

எனது எண்ணங்கள் மீண்டும் மீண்டும் என்ன நடந்தது என்பதை யோசித்துக் கொண்டிருந்ததால் எனது லுங்கிக்கு மேல் துடைத்துக் கொண்டிருந்த எனது ஆணுறுப்பை என்னால் அடக்க முடியவில்லை. பொறுமையாக என் கைகள் காலுக்கு நடுவில் சென்று தடவி விட்டது


சுய இன்பம் செய்யலாம் என்று என் ஆணுறுப்பை ஒரு முறை தடவி கொடுத்திருப்பேன். திடீரென அறையின் காலிங் பெல் அடித்தது.

ஷவரை மூடிவிட்டு அவசர அவசரமாக லுங்கியை போட்டுக்கொண்டு மேலாடை இன்றி ஓடிச் சென்று கதவை திறந்தேன். வெளியில் நின்றது மலையாள பணிப்பெண். முகம் முழுவதும் நக்கலுடன் கூடிய ஒரு சிரிப்பு.

"சேட்டா நன்னாயிட்டு என்ஜாய் செய்யனு. பட்ஷே ரிஷப்ஷன்ல ஒரே பயமாயிட்டு".... தமிழில் பேச முயற்சி செய்து மலையாளத்தில் கூறினாள். எனக்கு என்ன புரிந்தது என்றால் என் அத்தை விட்ட சத்தத்தை நாங்கள் காமத்தில் அடித்த கூத்து என்று அவள் எண்ணுகிறாள். ஏற்கனவே என் அத்தை எனது மனைவி என்று அவளுக்கு ஒரு எண்ணம். வ
வலியில் அத்தை கத்தியது வெளியில் உள்ள அனைவருக்கும் கேட்டுள்ளது என்பதை நினைத்து எனக்கும் ஒரு வெட்கம் வந்தது .


இப்பொழுது லஞ்ச் கொடுக்க வந்தாள் என்பதால் அதை மட்டும் கொடுத்து விட்டு செல்லட்டுமே என்று மனது சொன்னது. ஆனாலும் அவளுக்கு எண்ணங்கள் எனக்கு ஒரு கிளுகிளுப்பை உண்டாக்கியது. மேலாடை இன்றி லுங்கி மட்டும் உடுத்தி நான் சென்றதும், குளியல் அருகில் இருந்த நீராவி என் உடல் முழுவதும் வேர்வை போல் படர்ந்து இருந்ததும் அவளது சந்தேகத்தை உறுதி செய்து இருக்கும்.


சரி அவள் எப்படி நினைக்கிறாரோ அப்படியே நினைக்கட்டும். அவள் நினைப்பது போல் நடந்தால் எனக்கும் சந்தோஷம்தான். இன்று நீ எப்படி உணவை அவளிடம் இருந்து வாங்கிவிட்டு அறைக்குள் மீண்டும் வந்தேன்.

அடித்துப் போட்டபடி அத்தை தூங்குவதால் அவளை எழுப்ப மனமில்லை. எனக்கு உண்டான லஞ்ச்
மட்டும் ஓபன் செய்து சாப்பிட்டு முடித்தேன். ஒரு மூன்று நிமிடம் தாமதமாக பணிப்பெண் வந்திருந்தால் கை அடிக்கும் காரியத்தை முழுதாக செய்திருப்பேன். சிவ பூஜையில் வந்த கரடி போல வந்து நிறுத்திவிட்டார். ஒன்றும் தப்பில்லை.
உணவை உண்டு தூங்குவோம்.



உள்ளிருந்த காம அரக்கன் முழித்து விட்டதால் breast bump ஆர்டரை கேன்சல் செய்தேன்.

திருப்பி ஒரு லக் அடிக்கும் என்று நம்பிக்கையுடன் அமைதியாக படுத்து தூங்கினேன்.

மீண்டும் ஒரு நான்கு மணி நேரம் நன்றாக உறங்கி இருப்பேன். எழுந்து பார்த்தபோது அத்தை ஏற்கனவே எழுந்திருந்தார். முகத்தில் மகாலட்சுமி களை மீண்டும் வந்திருந்தது. அனைத்து லக்கேஜ்களும் பிரிக்கப்பட்டு எனது ஆடைகளும் அத்தையின் ஆடைகளும் முறையாக கபோடு அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.

அத்தை அருகில் நாற்காலிகளில் அமர்ந்து உணவை சாப்பிட்டு முடித்து இருந்தார். அறையை விட்டு வெளியே செல்லக்கூடாது என்ற காரணத்தினால் ஏதாவது கதை பேசி தான் நேரத்தை போக்க வேண்டும்.

" தம்பி சாப்டீங்களா?"


அத்தை கேட்டதும்

"ஆமா அத்தை நல்லா சாப்பிட்டேன். சாப்பாடு கொண்டு வந்தப்போ கேரளா நர்ஸ் நீங்க போட்ட சத்தத்தில் நம்ம வேற ஏதோ செய்து சத்தம் போட்டோம் என்று நினைத்து கொண்டு நக்கலாக சிரித்தார்."

எப்படியாவது காலையில் நடந்ததை பற்றி எனக்கு பேச வைக்க வேண்டும் என்று எனக்கு ஆசை.

ஆனால் அதைப்பற்றி எந்த ஒரு அலட்டலும் இன்றி

"ஆமா அந்த பொண்ணு வந்து அப்பவே ஹஸ்பண்ட் ஒய்ஃப்ன்னு நினைச்சது" சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்.


என்னை நோக்கி அத்தை ஒரு புறமாக உட்கார்ந்திருந்தால் அத்தையின் வலது புற முலை அருமையாக காட்சியளித்தது. கட்டிலில் படுத்தபடியே என் கண்கள் அதை மேய்ந்து கொண்டிருந்தன.

இதைக் கவனித்தாரா இல்லையா என்று தெரியவில்லை அத்தை முந்தானையை இழுத்து இடுப்பில் சுருகினார்.

" உங்களைப் பார்த்தால் யாருமே 40 வயசு என்று சொல்ல முடியாது அத்தை. உங்க ஸ்ட்ரக்சர் ஒரு 25 வயசு பொண்ணுக்கு உண்டான ஸ்ட்ரக்சர். "

" அது கடவுள் கொடுத்த வரம் தம்பி. எங்க அம்மாவுக்கும் இப்படித்தான். என் பொண்ணுக்கும் இப்படித்தான். நீங்க கூட நிறைய வாட்டி அவளிடம் ஸ்ட்ரக்சர் அழகா இருக்குன்னு சொல்லுவிங்களே. அவ என்னிடம் சொல்லி இருக்கிறாள். "

அத்தை இதை சொல்லும் போது அவரது முகம் எங்கும் புன்னகை.
எனக்கு ஆச்சுவலி மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. திருமணம் ஆகி இத்தனை ஆண்டுகளில் நாங்கள் என்றும் இப்படி டீப்பாக பேசியது இல்லை. அடுத்து ஒரு தூண்டிலை போடுவோம் என்று மனம் சொல்லியது.

"ஆமா அத்தை உங்க பொண்ணு நீங்களும் ஒரே உடம்பு தான் லைட் இல்லாம இருந்தப்போ எனக்கு உங்க பொண்ணு மாதிரி தான் தோணுச்சு."

இதைக் கேட்டதும் அத்தையின் முகம் சட்டு என்று மாறியது.

" தம்பி ஒரு உதவிக்கு செய்தீர்கள். அதைப் பற்றி இனி பேச வேண்டாமே...."
முகத்தில் கடுமையா இல்லை பாவமாக கேட்டாரா என்று எனக்கு சொல்ல தெரியவில்லை. வரைமுறை தாண்டி விட்டேனோ என்று எனக்கே ஒரு பயம் வந்தது.


"தம்பி....நம்மளும் இதைப் பற்றி பேச வேண்டாம். என் பெண்ணிடமோ , மாமாவிடமும் இதைப்பற்றி பேச வேண்டாம்"

இந்த கோரிக்கை என் அத்தையிடமிருந்து வந்தவுடன் எனக்கு சட்டென தோன்றியது.

இதுவரைக்கும் எனக்கும் என் அத்தைக்கும் என்று தனிப்பட்ட முறையில் எந்த ஒரு சீக்ரடும் இல்லாத ஒரு நேரத்தில் முதன்முறையாக எங்கள் இருவருக்கிடையில் ஒரு சீக்ரெட். அதிகம் மனதிற்கு ஒரு கிளுகிளுப்பை உண்டாக்கியது. இந்த சீக்ரெட்டை வைத்து அத்தையிடம் மேலும் சீண்டிப் பார்த்தாலும் அத்தை என் மனைவியிடமும் வெளியேவும் சொல்ல மாட்டார் என்னும் தைரியமும் எனக்கு வந்தது. என்னை விட அத்தை தான் மிகவும் பயத்தில் உள்ளார் என்பது புரிந்தது.


ஒரு நக்கல் புன்முருகலுடன்
"திருச்சில மாமா இருந்தாருன்னு சொன்னபோது எனக்கு அப்போ புரியல. ஆனா இப்ப புரியுது" சொல்லிவிட்டு சத்தமாக சிரித்தேன்.

மெல்லிய சிரிப்புடன் மேஜை மீது இருந்த செய்தித்தாளை எடுத்து என்னை நோக்கி வீசினார். இதுவும் எங்களுக்கும் நடப்பது முதன்முறை. எப்பொழுதுமே ஒரு நட்பு போல என்னை பார்த்து பேசியது இல்லை. ஒரு மருமகனுக்கு உரிய முழு மரியாதை உடனே எங்கள் பேச்சு வார்த்தை என்றைக்கும் இருக்கும். முதன்முறையாக ஒரு மருமகனைப் போல் நடத்தாமல் ஒரு நண்பனைப் போல் என்மீது செய்தி தலை வீசி வெட்கத்துடன்

"சும்மா இருங்க... அத பத்தி பேசாதீங்கன்னு சொன்னேன் இல்ல. ஆனா தம்பி நல்ல வேலை எனக்கு உசுரே போயிடுச்சு. என்ன ஒரு வலி. பிளைட்டில் வந்தபோதில் இருந்து வலி. செத்துருவேன் என்று நினைத்தேன்"

எனக்கு தைரியம் இன்னும் கூடி

"அது எப்படி அத்தை நான் இருக்கேன் இல்ல அப்படியெல்லாம் விட்டுவிடுவவனா??? என்னென்ன பண்ணனுமோ பண்ணி விடுவோம்ல"

"என்னென்ன" என்ற வார்த்தையில் நக்கலுடன் கூடிய ஒரு அழுத்தத்தை கொடுத்து அத்தையிடம் சொன்னேன்.

அத்தை முகத்தில் கோபம் இல்லை. "ச்சீய்...., விவஸ்த்தை கெட்டு போய் பேசிக்கிட்டு"

"அத்தை உங்களுக்கு சுரேஷ் தெரியும்ல?. லட்சுமி அத்த பையன்?"

"ஆமா அந்த கோயில் கணக்குப்பிள்ளை பையன். உங்க கல்யாணத்துக்கு கூட 3 நாள் இருந்து எல்லா வேலையும் பார்த்தாரு. நல்ல பையன்"

"அவன் கூட என்கிட்ட நிறைய வாட்டி சொல்லி இருக்கான் உங்களோட சேலை கட்டுற விதமே வேற லெவல். கிராமத்தில் இருப்பதினால் உங்களுடைய பெருமை உங்களுக்கே தெரியல. சிட்டில பொறந்து இருந்தீங்கன்னா உங்க பின்னாடி எக்கச்சக்க ஃபேன்ஸ் வந்திருப்பாங்க. உங்க சேலையில தெரியுற இடுப்பும், வீ ஷேப்பில் இறங்கும் அந்த கட்டும், கொஞ்சமாக தெரிந்தும் அதிகமாக தெரியாமலும் காட்டும் இடுப்பும் ஆள போட்டு கொன்னு எடுத்துடும். உங்க மாமனார் ரொம்ப கொடுத்து உச்சவரு"

என் மனதில் என்னலாம் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேனோ அதை நேரடியாக சொல்ல பயந்து என் நண்பனின் மேல் பழியை போட்டு சொல்லி முடித்து விட்டேன்.

" பாத்தியா அந்த பயலே. அக்கா அக்கான்னு பாவியமா சுத்திட்டு இருந்தான். இப்படியெல்லாமா பேசுவான். சின்ன பையன் என்று பார்த்தேன்"


" அவன் மட்டும் இல்ல அத்தை. உங்களுக்கு எக்கச்சக்க ஃபேன்ஸ். நானே கூட உங்க ஃபேன் தான்".

ஒவ்வொரு அடியாக எனக்கும் எனக்கும் உள்ள இடைவெளியை குறைக்கும் வார்த்தைகளை பார்த்து பார்த்து பேசிக் கொண்டிருந்தேன். ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உச்சரிக்கும் போது மனதிற்குள் ஒரு பயத்துடனே உச்சரித்தேன்.

இந்த முறை கொஞ்சம் கூடுதலாக வரம்பு தாண்டி விட்டன என்று தோன்றியது.

எல்லா சிரிப்பையும் விட்டுவிட்டு சட்டென்று முகத்தை மாற்றி ரொம்ப சீரியஸாக வைத்துக் கொண்டு நாற்காலையை விட்டு எழுந்தார்.

" தம்பி சல்லி பயலுக சல்லித்தனமா பேசுவாங்க. நம்ம அப்படியே பேசக்கூடாது.

ஊர்ல உங்களுக்கு பொண்ணு கொடுக்கணும்னு நினைச்சப்போ எல்லாரும் சொன்ன ஒரே விஷயம்

நீங்க எவ்வளவு நல்ல பையன் தெரியுமா? எந்த ஒரு கெட்ட பேரும் உங்களுக்கு ஊரில் இல்லை. எந்த ஒரு பெண்ணிடமும் நீங்கள் பேசியதாக கதை இல்லை ஊரில் படித்து வரும் எத்தனையோ பேருக்கு நீங்க வேலைக்காக உதவி செய்துள்ளீர்கள் இந்த குணத்திற்காகத்தான் பொன்னை உங்களுக்கு கட்டி கொடுத்தேன். நல்ல பையனாகவே இருங்கள்"


பானையை முழுதாக உடைத்து விட்டேனோ என்ற பயம் எனக்கு சட்டென்று வந்தது. அப்படி உறுதிப்படுத்தும் விதமாக அத்தை ஆடைகளையும் சரி செய்து இடுப்பு இடைவெளி எதுவும் தெரியாதபடிக்கு மூடிக்கொண்டார்.



சரி இன்றைக்கு இவ்வளவுதான். இதற்கு மேல் பேசி மொத்தமாக முடித்து விட வேண்டாம் என்று அமைதியாக அமர்ந்தேன். சும்மாவே அமர்ந்து என்ன செய்வது என்று தெரியாத காரணத்தினால் ஒரு தமிழ் படம் டவுன்லோட் செய்து டிவியில் கேஸ்ட் செய்தேன்.


காமெடி படம் என்பதால் எனது அத்தை ஒரு சாய்த்து படித்து சிரித்து சிரித்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். நானும் என் அத்தை பார்த்து ஒரு சைடு படுத்திருந்தேன். என் கண்கள் முழுவதும் அத்தையின் மேலே இருந்தது. அத்தை சிரித்து சிரித்து பார்க்கும் போது அவர்களது மார்பு குலுங்கி குலுங்கி ஆடியது. காலையில் முழு உரிமையுடன் நான் பாலருந்திய மார்பகம். ஏதாவது ஒரு நொடியில் படத்தைப் பற்றி ஏதாவது அத்தை என்னிடம் கதை பேசும்போது என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் திரு திரு என்று முழித்தேன். முழுவதுமாக படத்தில் மூழ்கிய அத்தைக்கு பேசியது எல்லாம் மறந்து விட்டது. அத்தையின் சேலை விலகி இடுப்பும் தொப்புளும் எனக்கு நன்றாக காட்சியளித்தது.

மாராப்பு சற்று விலகி இருந்ததால் அரை நிலவு போல காட்சி அளித்தது. எனக்கு பின்புறம் இருந்து வந்த ஜன்னலின் ஒளி நேராக அத்தையின் மேல் விழுந்தது. அவர்களின் மஞ்சள் சேலையில் வெளிச்சம் பட்டு தகதகவென தேவதையை போன்று ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார்.

நேரம் செல்ல செல்ல மெதுவாக எனது உடல் இன்ச் பை இன்ச் ஆக அத்தையை நோக்கி முன்னேறினேன். ஒரு அரை மணி நேரம் கழித்து பார்த்தால் எனக்கும் அத்தைக்கும் இடையில் ஒரு அரை அடி இடைவெளி மட்டுமே இருக்கும்.
கண்களை தூங்குவது போல மூடிக்கொண்டு வானத்தைப் பார்த்தபடி நடித்திருந்தேன். நன்றாக வாய் திறந்து குறட்டை விடுவது போல நடித்தபடியே எனது இடது கையை அத்தையின் இடையின் மீது எதேச்சையாக போடுவது போல போட்டேன்.

எனது புறங்கைகள் அத்தையின் இடுப்பின் தோலில் உரசியது. படபடவென்று என் இதயம் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. ஐந்து வினாடிகளுக்கு எந்த ஒரு ரியாக்ஷனும் மத்த இடமிருந்து இல்லை. மெதுவாக என் கையை எடுத்து மடித்து என் மேல் போட முயற்சி செய்தார். நான் தூக்கம் கலைவது போல நடித்து என் கையை அவர் இடுப்பில் இன்னும் அழுத்தமாக வைத்து அவரை நோக்கி சைடாக படுத்தேன்.

இடை வெளி மிகவும் குறைந்திருந்த காரணத்தினால் அத்தையால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. என் தூக்கம் கலையாதவாறு மெதுவாக இடையில் இருந்த கையை கீழே வெற்றி அவரது மடியில் இருக்கும் படி வைத்துக் கொண்டார். என் தூக்கம் கலைந்து விட்டது என்று என் முதுகில் மெதுவாக தட்டிக் கொடுத்தார்.

இது நான் எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயம். ஒரு தாயைப் போல தூங்க வைக்கும் எனது அத்தையை நான் தவறாக பார்க்கிறேனே என்ற எண்ணம் உள்ளுக்குள் குத்தியது.

அதே நேரத்தில் என்னை தட்டிக் கொடுக்கும் அத்தையின் கைகளில் இருந்த கண்ணாடி வளையல்கள் எழுப்பும் ஓசை எனக்குள் இருந்த காம அரக்கனை தட்டி எழுப்பியது.
.

அத்தையின் அருகாமையும் அட்டையின் உடலில் இருந்து வந்த வாசமும் கண்ணாடி வளையல் சத்தமும் என்னை கொண்டு சென்று எந்த நடந்தாலும் பரவாயில்லை நான் முயற்சி செய்வேன் என்று என்னை முடிவு செய்து வைத்தது.

அடுத்து எப்படி மூவ் செய்வது என்று யோசனையுடன் படித்திருந்த நான் அங்கும் இங்கும் புரண்டு படுத்தப்படி இருந்தேன்.

"தம்பி டிவி சத்தத்தை குறைக்கணுமா?"

கரிசனமாய் அத்தையின் குரல் கேட்டது. கண்ணை முழித்துப் பார்த்தேன். அத்தை தலையனை மீது முதுகை வைத்து ஒரு எழுபது டிகிரி சாய்ந்து வானத்தை பார்த்து படுத்து டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.


எனக்குள் இருந்த மிருகம் என்னை இந்த நொடியில் "முயற்சி செய்" என்று கட்டளையிட்டது.

அத்தைக்கு யோசிக்கவும் , ரியாக்ஷன் செய்யவோ டைம் கொடுக்க வேண்டாம் என்று என் மனது எனக்கு கட்டளையிட்டது. ஒரு நொடியில் திடுக்கென்று எழுந்த நான் சட்டென்று சென்று இரண்டு திரைகளையும் மூடினேன்.

அத்தையின் முகத்தில் ஒரு பீதி தெரிந்தது. இவன் இப்பொழுது எதற்கு திரையை மீண்டும் மூடுகிறான்? என்ற கேள்வி அவள் முகத்திலே தெரிந்தது. ஒருவேளை வெளிச்சத்தில் தூக்கம் வராமல் இருக்குமோ? என்ற எண்ணமும் அத்தைக்கு வந்ததால்

"தம்பி வெளிச்சத்தில் தூங்க முடியலையா? என்ன வேணும் டிவி ஆப் செய்து விடவா? "

என்று கேட்டார்கள்.


நான் பதில் ஏதும் கூறவே இல்லை. கட்டிலில் இருந்து இறங்கி திரையை மூடி மீண்டும் நான் கட்டிலுக்கு வருவதற்கு ஐந்து நொடிகள் கூட ஆயிருக்காது. நேரம் கொடுக்க எனக்கு இஷ்டமே இல்லை.

அறையில் டிவியின் வெளிச்சம் மட்டுமே. கட்டிலுக்கு சென்ற நான் சட்டென்று அத்தைக்கு அருகில் சென்று வலது கையை அத்தைக்கு மேல் கொண்டு சென்று என் உடலை அத்தை என் மீது மெதுவாக இறக்கியபடி முகத்தை அத்தையின் மார்பகம் அருகில் கொண்டு சென்றேன்.

என் கைகளும் கால்களும் பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. பயத்தினை காட்டி இந்த நொடியை வம்பாக்கிவிட வேண்டும் என்றும், காலம் தாமதிக்காமல் அத்தையின் மூளை யோசிக்க நேரம் கொடுக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்து

" சீக்கிரம் முடிச்சிடலாம் அத்தை. காலையில குடிச்ச பால் திருப்பி கட்டி விடும்." என்று மெதுவாக சொன்னபடியே அத்தையின் பதிலுக்கு காத்திராமல் எனது வலது கையை அத்தையின் சேலைக்குள் விட்டு ஜாக்கெட்டின் கூக்குகளை ஒரு கையால் கலட்ட ஆரம்பித்தேன்.

எனக்கு இருந்த மிகப்பெரிய தைரியம் இந்த விஷயத்தை எண்ணத்தை என் மனைவியிடம் சொல்ல மாட்டார். ஏனென்றால் அவர்தான் ஏற்கனவே என்னிடம் கோரிக்கை வைத்தார்.

இந்த திடீர் தாக்குதலை எதிர்பாக்காத என் அத்தை
"தம்பி இல்லை. பால் கட்டினால் தான் கஷ்டம். கட்டாமல் இருக்கும் போது நானே எடுத்து விடலாம்"

என்று சொல்லியபடியே என்னை மெதுவாக தள்ளிவிட முயற்சித்தார்.

"சும்மா இருங்க அத்தை. காலையில என்ன கஷ்டப்பட்டீங்க. திருப்பி நீங்க கட்டி விடணுமா? "

இதை நான் சொல்லும் போதே எனது இட கைகளும் எனது அத்தையின் மார்பகத்திற்கு நுழைந்து ஊக்குகளை கழட்ட வலது கைக்கு உதவி செய்தது.

வானத்தை நோக்கி அட்டை படுத்திருந்த காரணத்தினாலும் எனது உடல் முழுவதும் அத்தையின் மேல் சாய்ந்து இருந்தது. எனது இருக்கைகளும் அத்தையின் மார்பகத்தை இரு புறங்களிலிருந்து முழுவதுமாக கப்பியவாறு அத்தையின் ஜாக்கெட்டுகளை தடவிக் கொண்டிருந்தது.

"டப் டப் டப்." ஒவ்வொன்றாக ஊக்குகள் கழண்டு விழுந்தன. அறையில் தனிமையில் இருப்பதால் அத்தை உள்ளாடை அணியவில்லை. தோள்பட்டையிலும் ஊக்குகள் இல்லை. முந்தானை முழுவதுமாக அத்தையின் கழுத்திற்கு மேல் சுருங்கி கிடந்தது.

"தம்பி தம்பி வேண்டாம் . நான் பாத்துக்கிறேன் இதுக்கு மேல பிரச்சனை ஒன்னும் இல்ல"

அத்தையின் வார்த்தைகள் என் காதில் விழுந்தாலும் அதற்கு ஒரு பலனும் இல்லை.

இரண்டு நொடிகளில் அத்தையின் இரண்டு மார்பகங்களும் என் மார்பகத்தின் மீது முட்டிக் கொண்டிருந்தன.
.

சட்டென்று எனது இரண்டு கைகளாலும் வலது மார்பை கப்பி பிடித்தபடி காம்பினை என் உதடுகளுக்குள் களுக்கென்று கொண்டு வந்தேன்.

என் முழு உடல் பலமும் அத்தை என் மேல் இருப்பதால் அவர்களால் என்னை முட்டி தள்ள முடியவில்லை. அதே நேரத்தில் என் அத்தையும் என்மேல் கொண்ட மரியாதை பாசத்தினால் என்னை முழுவதாக தள்ளிவிட்டு சண்டை செய்யவில்லை.

"வேண்டாம் தம்பி வேண்டாம் தம்பி"

பொறுமையாக கேட்ட குறிக்கோள்கள் செவிடன் காதில் விழுந்த சங்கு போலானது.

அத்தையின் குரல் மெதுவாக நின்றது. அவரது கை கட்டிலில் அங்கும் இங்கும் அலைந்தது. என்ன செய்கின்றார் என்று எனக்கு புரியவில்லை. மெதுவாகத்தான் எனக்கு புரிந்தது அவர் கை ரிமோட்டை தேடிக்கொண்டிருந்தது. அத்தை டிவியை ஆப் செய்தார்.

என்னை எதிர்க்கும் முயற்சியை விட்டுவிட்டார். ஆனால் என்னிடம் முழுதாக காமத்துடன் ஒப்படைத்தார் என்றால் அதுவும் இல்லை.

"தம்பி இதை நானே பார்த்துக் கொள்வேன் என்று சொன்னேனே" என்று வார்த்தை மெதுவாக வந்தாலும் உடலில் இருந்து வந்த எதிர்ப்பு முற்றிலுமாக நின்றுவிட்டது.

அரை நிர்வாணமாக டிவியின் வெளிச்சத்தில் கூட இருக்க அத்தைக்கு பிடித்திருக்கவில்லை என்று எனக்கு தெரிந்தது..

அத்தை தடுக்கும் முயற்சியை கைவிட்டது எனக்கு இன்னும் ஊந்துதலை தர நான் எனது முழு உடலையும் அத்தையின் மீது இழுத்தவாறு கைகளால் வலது முலையை நன்கு பிசைந்து காம்பை சப்பி கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு இரண்டு நிமிடம் போயிருக்கும். எந்த ஒரு ரியாக்சன் இல்லாமல் அமைதியாக படித்திருந்த என் அத்தையின் கை மெதுவாக என் முதுகில் பட்டது. அத்தையின் இரண்டு கைகளும் என் முதுகில் மட்டும் படாமலும் இருந்தன. வளையல் சத்தம் என் காதில் நன்றாக கேட்டது.

அத்தையின் உடன் இப்பொழுது முழுதாக என் கட்டுப்பாட்டில். காலையில் பிணைந்த அதே மார்பகங்கள் தான் என்றாலும் இப்பொழுது நிலை வேறு. காலையில் அத்தைக்கு இருந்த வலி இப்போது கிடையாது. வழியை போக்க வேண்டும் என்று எனக்கு இருந்த படபடப்பு இப்போது இல்லை. முதன்முறையாக தையல் மார்பகத்தின் மென்மையை உணர்கின்றேன். மரத்தில் தொங்குகின்ற இரண்டு மாங்கனிகள் போல தான் அவை. உள்ளாடை அணியாமல் இருந்தாலும் தொங்காத மார்பகங்கள். மிகவும் பெரிய ஒன்று எல்லாம் சொல்ல முடியாது. ஆனால் எந்த வகையிலும் இது சிறிதும் இல்ல. அத்தையின் காம்புகள் ஒரு மாம்பழத்தின் உள்ள காம்புகளை போன்று மிகவும் சிறிய ஒன்று.



மேலாடை முழுவதும் கழன்று, ஜாக்கெட் அத்தையின் இரண்டு கைகளில் மட்டும் . அத்தையின் அவரது முழுவதுமாக விலகி சுருண்டு கிடந்தது. லுங்கியும் பனியனும் மட்டும் அணிந்திருந்த என் உடல் முழுதாக அவர்களின் மேலே படுத்திருந்தது.

வலது மார்பை இரு கைகளும் மெதுவாக பிசைந்து படி இருக்க, என் வலது முழங்கை இடது மார்பின் மீது சப்போர்ட்க்காக இருந்தது. என் உதடுகள் மார்பு காம்பினை முழுவதுமாக உள்ளுக்குள் இழுத்து நாக்கினால் காம்பினே சுத்தி தடவிக்கொண்டே பாலை உறிஞ்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நான் உறிஞ்சும் ஒவ்வொரு நொடிக்கும் என் முதுகில் இருந்த அத்தையின் கைகள் பிடி பலமாக மாறிக்கொண்டே வந்தது.