Adultery நீலப் பட்டில் சிக்கிய ஆசைகள்

[Karthicksup]

"அம்மா, இந்த புடவையை போட்டுக்கோ!" கார்த்திக் ஒரு நீல நிற பட்டுப் புடவையை விஜியிடம் நீட்டினான். அவன் கண்களில் ஒரு வகையான ஆவல் தெரிந்தது. விஜி சிரித்தாள், ஆனால் உள்ளுக்குள்ளாக ஒரு பயம். இது மீண்டும் அந்த விஷயம்தானா?

அவள் கணவனின் கைகளைப் பிடித்து மெதுவாகத் தள்ளினாள். "இப்போ இல்லை... ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு முன்னாடி போடுறேன்," என்று மழுப்பினாள். ஆறு வருடங்களாக இதே விளையாட்டு. கார்த்திக் தன் ஆசைகளைச் சொல்லுவான், விஜி தட்டிக் கழிப்பாள். ஆனால் இன்றோ, அவன் முகத்தில் ஒரு பிடிவாதம்.

"இன்று நீ மட்டும் தான்... சரியான நேரம்," கார்த்திக் அவள் காதருகே முணுமுணுத்தான். அவன் சுவடு பிடிக்கும் விதம் இப்போது வழக்கம் போல் இல்லை. விஜியின் மனதில் ஒரு சலசலப்பு. இன்று அவளால் எளிதாக தப்ப முடியாது போல் தோன்றியது.

அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். "என்னால முடியாது... அது என் சகோதரன்," என்று முனகினாள். ஆறு வருடங்களாக அவன் விரும்பியதை அவள் ஒருபோதும் செய்யவில்லை. ஆனால் சிறிய சிறிய விஷயங்களில் தான் இணங்கினாள். அசோக் பைக்கில் அவளை அழைத்துச் செல்லும்போது அவளது மார்பு அவனது முதுகில் சேர்ந்தது. வீட்டை சுத்தம் செய்யும் போது கொஞ்சம் டீப் நெக்லைன் போட்டு அசோக்கை பார்த்து சிரிப்பது. இவையெல்லாம் அவளுக்கு ஒரு வகையான உற்சாகத்தை தந்தன.

"அசோக் தான்... நம்பிக்கை இருக்கு," கார்த்திக் அவள் காதருகே மெதுவாகச் சொன்னான். அவன் விரல்கள் அவள் இடையில் ஊர்ந்தன, பட்டுப் புடவையின் மடிப்புகளுக்குள் துழையும் முயற்சியில். விஜியின் உடல் இறுகியது. அவள் கைகள் தானாகவே முன்னால் நீண்டு, சமையலறையை நோக்கி ஒரு சாக்குச் சொல்லினாள். "சமையலுக்கு காய்கறிகள் வெட்டணும்... அப்புறம் பேசலாம்."

சமையலறையில் நுழையும்போது, அவள் தன் சேலையின் முந்தானையை இறுக்கிக் கொண்டாள். அசோக்கின் குரல் வாசலில் கேட்டது. "அக்கா, இந்தா லட்டுக்கள்!" அவன் கைலாசமாக உள்ளே நடந்தான், சிறிய பாக்கெட்டுடன். விஜியின் கண்கள் அவன் தோள்பட்டையில் ஒட்டின. கார்த்திக் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்தான், ஒரு புதிய யோசனையுடன்.

அசோக் கையிலிருந்த லட்டு பாக்கெட்டை மேஜையில் வைத்தான். அவன் சட்டையின் மூன்று பொத்தான்கள் அவிழ்ந்திருந்தன, வெயிலில் வியர்த்து வந்ததால். விஜியின் பார்வை தானாகவே அவன் கழுத்துக்குக் கீழே சறுக்கியது. அந்தக் காட்சியில் ஒரு விநாடி மூழ்கினாள், பிறகு விரைவாகத் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டாள். "என்னடா இப்போ இங்கே?" என்று குரலை நடுங்காமல் கேட்க முயன்றாள்.

"கார்த்திக் அண்ணா கூப்பிட்டாரு. சாயங்காலம் டிரைவ் போகலாம்னு..." அசோக் கூறிய வார்த்தைகள் விஜியின் உடம்பில் ஒரு சிறு நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அவள் கணவனின் புன்னகை படர்ந்த முகம் அவளுக்குப் பின்னால் தெரிந்தது. அதே நீலப் பட்டுப் புடவை... அவளுக்கு இப்போது அது தீய்ப்பது போல் உணர்ந்தது.

வாசலில் நின்ற கார் ஹாரன் ஒலித்தது. "வா, இப்போதே போகணும்!" கார்த்திக் குரலில் ஒரு புதிய துடிப்பு. விஜி தன் முந்தானையை மேலும் இறுக்கிக் கொண்டாள். அவள் கால்கள் மண்ணில் புதைந்த மாதிரி இருந்தது. அசோக் புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்தான், "பயமா இருக்கா அக்கா? நான் இருக்கேன்." அவன் குரலில் இருந்த நம்பிக்கை விஜியின் மனதில் ஒரு சிறிய ஆறுதலை ஏற்படுத்தியது.

காரின் பின்ன siedzenie இல் விஜி அமர்ந்தாள். அசோக் டிரைவர் seat இல், கார்த்திக் அவளுக்கு அடுத்து. பட்டுப் புடவையின் மெல்லிய துணி காற்றில் பறந்தது. கார்த்திக் தன் கையை அவள் முழங்கையில் வைத்தான். "இன்று நீ அழகாக இருக்கிறாய்," அவன் முணுமுணுத்தான். விஜி தன் தோள்களை சுருக்கிக் கொண்டாள். கார் புறப்பட்டது. ஒவ்வொரு சாலை திருப்பத்திலும் அவள் உடல் அசோக்கின் பக்கம் சாய்ந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவன் தோள்பட்டை அவள் மார்பைத் தொட்டுச் சென்றது.

காரின் ஏசி குளிர்ச்சியான காற்று விஜியின் மேனியில் வீசியது, ஆனால் அவளுக்கு வியர்வை துளிர்க்கும் உணர்வு மட்டுமே இருந்தது. கார்த்திக் அவளுடைய இடுப்பைச் சுற்றி கையை வைத்திருந்தான், அவன் விரல்கள் மெதுவாக பட்டுப் புடவையின் மடிப்புகளுக்குள் நகர்ந்தன. "இந்தா பார்... அசோக் எவ்ளோ கவனமா ஓட்டுறான்," என்று அவள் காதில் முணுமுணுத்தான். விஜி தன் கைகளை இடுப்பில் வைத்து அவன் கையை அழுத்தினாள், ஆனால் அவன் விடவில்லை.

அசோக் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தான், அவன் சட்டையின் பின் பகுதி இருக்கையில் சிக்கி, அவன் வெளுத்த தோல் தெரிந்தது. விஜியின் பார்வை தானாகவே அந்த இடத்தில் சிக்கியது. அவள் உடனே தலையை திருப்பிக்கொண்டாள், ஆனால் அந்த படம் அவள் மனதில் பதிந்துவிட்டது. "என்ன அக்கா? ஏதாச்சும் பிரச்சினையா?" அசோக் பின்னால் திரும்பி பார்த்தான், அவன் கண்களில் நேர்மையான கவலை.

"இல்லடா... கார் ஸ்பீட் கொஞ்சம் குறைச்சுக்கோ," விஜி தன் குரலை நிலைப்படுத்த முயன்றாள். காரின் ஸ்பீடோமீட்டர் எண்கள் குறைந்தன, ஆனால் அவள் இதயத் துடிப்பு வேகமாக இருந்தது. கார்த்திகின் விரல்கள் இப்போது அவள் இடுப்பில் அழுத்தமாக இருந்தன, பட்டுப் புடவையின் மடிப்புகளுக்குள் மெதுவாக நகர்ந்தன.

அசோக் முன்னால் உட்கார்ந்தபடியே பேசினான், "இந்த பக்கம் புதிதா ஓபன் ஆன ஹோட்டல் இருக்கு... நிறுத்தலாமா?" அவன் பார்வை ரியர் வியூ மிரரில் விஜியின் முகத்தைத் தேடியது. விஜி தன் உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டாள். கார்த்திகின் கை இப்போது அவள் முழங்காலைத் தொட்டு மேலே நகர்ந்தது. "ஆமா... நிறுத்து," அவள் குரல் ஒரு சிறு குழையலுடன் வெளிவந்தது.

கார் நின்றதும் விஜியின் உடம்பில் ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடியது. அசோக் கதவை திறந்தான், வெயிலின் வெப்பம் உள்ளே புகுந்தது. விஜி தன் புடவையின் முந்தானையை சரி செய்து கொண்டே கீழே இறங்கினாள். கால்கள் தரையில் பட்டதும் ஒரு சிறிய தவிப்பு. அசோக் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். "ஒண்ணும் நடந்துட்டா, அக்கா?" அவன் குரலில் இருந்த அக்கறை விஜியின் மனதை மேலும் குழப்பியது.