"ఎవరు ?" - 4

[k3vv3]

"ఎవరు ?"
By SATYA PAVAN GANDHAM
 
అందరికీ నమస్కారం అండి !
చాలా రోజులు తర్వాత ఒక విభిన్నమైన స్టోరీ లైన్ ఎంచుకుని
"ఎవరు ?"
అనే ఒక సరికొత్త కథ ద్వారా మీ ముందుకు వస్తున్నాను.
వాస్తవంగా జరిగిన సంఘటనలే కథకు ప్రామాణికంగా  తీసుకున్నప్పటికీ ఇందులోని పాత్రలు, సన్నివేశాలు, ప్రాంతం అన్ని కేవలం కల్పితం మాత్రమే !
"ఎవరు ?" అనే కథ...
ఎవరిని ఉద్దేశించినది కాదు.
ఇక హైదరబాద్ లోని ఈ kphb అనే ప్రదేశం..
నాకు బాగా తెలిసిన ప్రదేశం కాబట్టి, ఈ కథకు మూలంగా ఎంచుకోవడం జరిగింది.
అంతే తప్ప ఒకరి ప్రాంతీయ అభిమానాన్ని దెబ్బతియ్యాలనే ఉద్దేశ్యం ఏ మాత్రం లేదు. దయచేసి సహృదయంతో అర్థం చేసుకుంటారని భావిస్తూ ...
మీ...
- సత్య పవన్

త్వరలో ఈ కథ ఆరంభం

[k3vv3]

అది హైదరాబాద్ నగరంలోని kphb కాలనీ.
ఆ రోజు శుక్రవారం !
నగరం నిద్రపోతున్న వేళ ...
అర్ధరాత్రి సరిగ్గా 12 గంటలు కావస్తోంది.
ఎప్పుడూ రద్దీగా ఉండే రోడ్లన్నీ,
అసలే అర్ధరాత్రి, ఆపై హోరు గాలితో జోరుగా వర్షం పడుతుండడంతో ఆ రోడ్లన్నీ చాలా నిర్మానుష్యంగా మారాయి.
ఆ గాలి, వర్షం ధాటికి పవర్ కూడా వస్తూ పోతుంది.
రోడ్డు నెంబర్ 3 లో ఉన్న తన హాస్టల్ కి, ఆఫీసు పని ముగించుకుని సరిగ్గా అప్పుడే ఆఫీసు క్యాబ్లో వచ్చింది సరిత !
సరిత ఒక సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగిని. ఈ మధ్యనే మంచి ప్యాకేజీ తో క్యాంపస్ ఇంటర్వ్యూ ద్వారా జాయిన్ అయ్యింది.
సరిత హాస్టల్ ...
అదే రోడ్డులోని ఒక చిన్న సందులో ఉండడంతో
ఆ క్యాబ్ లోపలికి వెళ్లదు..!
ఇక ప్రతిరోజూ తనే ఆ స్ట్రీట్ చివర క్యాబ్ దిగి హాస్టల్ వరకూ నడుచుకుంటూ వెళ్ళేది.
ఎప్పటిలానే ఆ రోజు కూడా అలానే క్యాబ్ దిగి, ఆ గాలి వానలో హాస్టల్ వరకూ నడుచుకుంటూ వెల్దాం అనుకుంది.
తను ఆ క్యాబ్ దిగగానే ఆ క్యాబ్ అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది.
తను క్యాబ్ దిగినప్పుడు ఉన్న పవర్ ఆ క్యాబ్ వెళ్ళిపోయేసరికి పోయింది. రోడ్డు అంతా చాలా చీకటిగా ఉంది. పైగా గాలి వాన. చుట్టూ ఎవరూ లేరు. పైగా ఆ సందు అంతా వర్షపు నీటితో నిండిపోయింది.
దాంతో ఆ వీధి చివర్లో పక్కనే ఉన్న ఒక హాస్టల్ గోడకున్న షట్టర్ వద్ద నిలబడి, తన ఫోన్ తీసి, తన హాస్టల్ లోని రూం మేట్ అయినా ప్రియకు కాల్ చేసి "తాను వీధి చివర వర్షంలో ఇరుక్కుపోయానని, గొడుగు తీసుకుని రమ్మని" చెప్పింది సరిత !
ఇక ప్రియ తనకి సాయంగా ...
ఇంకో రూం మేట్ అయిన రవళిని తీసుకుని, గొడుగు పట్టుకుని సరిత చెప్పిన ప్రదేశానికి వెళ్ళింది.
కానీ, అక్కడ వారికి సరిత కనిపించలేదు.
ఆమె మాత్రమే కాదు, అసలు అక్కడ ఎవరూ లేరు ?
ఎటు చూసినా నిర్మాన్యుష్యమే !
దీంతో ప్రియ, తిరిగి సరిత నెంబర్ కి కాల్ చేసింది.
రింగ్ అవుతుంది...
కానీ, సరిత...
ప్రియ కాల్ లిఫ్ట్ చేయడం లేదు.
మరొక సారి కాల్ చేయగా
ఈ సారి కాల్ కట్ అయ్యింది.
"సరిత కాల్ కట్ చేస్తుందేంటి ?" అని ప్రియ మనసులో అనుకుంటూ...
మళ్ళీ కాల్ ట్రై చేయగా...
ఇప్పుడు సరిత మొబైల్ స్విచ్ఛాఫ్ అని వచ్చింది.
"ఏమైంటుంది..?" అన్న సందేహంతో
అదే విషయం..
సరిత తనతో పాటు వచ్చిన రవళికి చెప్పింది .
దాంతో రవళి ...
"ఇక్కడ వర్షం పడుతుందని ఇక్కడెక్కడికైనా వెళ్ళిందేమో ?" అన్న డౌట్ పడింది.
ఇక రవళి అన్నట్టుగానే వారిద్దరూ ఆ చుట్టు పక్కల వెతికారు.
అయినా వారికి అక్కడ ఎవరూ కనిపించలేదు.
అలా చాలా సేపు వాళ్ళు సరిత కోసం చూసినా...
ఏం లాభం లేకపోయింది.
అసలే పెద్దగా వర్షం...
ఆపై చిమ్మచీకటి...
పవర్ కూడా లేదు.
ఇక చేసేదేమీ లేక, అక్కడి నుండి హాస్టల్ కి తిరిగి వెళ్ళిపోయారు వాళ్ళిద్దరూ.
విషయం హాస్టల్ ఓనర్ కి చెప్దామ్ అని వాళ్ళు అతనికి కాల్ చేస్తే,
"ఎక్కడికో వెళ్లి వుంటుంది లేమ్మా... సరిగా చూడండి!
కరెక్టుగా పడుకున్న టైంలో నిద్ర చెడగొడతారు !" అంటూ అతను నిద్ర మత్తులో ఉన్న విసుక్కుంటూ సరిగా రెస్పాండ్ అవ్వలేదు.
వాళ్ళు ఎంత ట్రై చేస్తున్నా సరిత ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ అని మాత్రమే వస్తుంది.
అలా ఎంతసేపు గడిచినా సరిత దగ్గర నుండి ఎలాంటి రెస్పాన్స్ లేకపోయేసరికి,
వాళ్ళలో కొంచెం భయం స్టార్ట్ అయ్యింది!
సరిత రూం లో సరితతో పాటు వాళ్లిద్దరే ఉంటారు.
వాళ్ళలో కొంచెంగా మొదలైన భయం క్రమ క్రమంగా పెరిగిపోతుంది.
వేరే రూం లో ఉన్న మిగిలిన అమ్మాయిలను నిద్ర నుండి లేపి, విషయం చెప్పగా..
"ఈరోజు ఫ్రైడే కదా !
ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి ఏ పబ్కో బయటకు వెళ్లి ఉంటుంది.
ఎంతైనా తను సాఫ్ట్వేర్ కదా!" అంటూ ఒకరు...
"ఏ బాయ్ ఫ్రెండ్ తోనో బయటకు వెళ్లి ఉంటుంది.
లేదా తన ఫ్రైండ్ రూం కి వెళ్లి ఉంటుంది !" అంటూ ఇంకొకరు లైట్ తీసుకోమంటూ వాళ్ళు కూడా పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
కానీ, ఆ ఇద్దరికీ మాత్రమే తెలుసు...
సరిత ఎలాంటి అమ్మాయో!
సరితతో తమకి పరిచయమయ్యి రెండు నెలలే అయినప్పటికి..
ఆమె గుణగణాలేంటో వాళ్ళకి పూర్తిగా తెలుసు !
తను అలాంటిది కాదని,
చాలా సంప్రదాయమైన కుటుంబం నుండి వచ్చిందని.
తనకి ఎలాంటి బ్యాడ్ హ్యాబిట్స్ లేవని.
ఇక ఎవరికీ చెప్పి ప్రయోజనం లేదని భావించిన ఆ ఇద్దరూ రూం లో కూర్చుని చాలా దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తున్నారు...
"సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కంప్లయింట్ ఇద్దామా ?
అంటూ ప్రియా తనకొచ్చిన ఐడియా చెప్పగా...
"అమ్మో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కంప్లయింట్ ఆ !" అంటూ రవళి భయంతో  నోరెళ్ళబెట్టింది.
తను ఇలా అందో లేదో...
ప్రియ తన మొబైల్ తీసుకుని...
వెంటనే 100 కి కాల్ చేసి, విషయం చెప్పింది...
నిద్ర మత్తులోనే ఆ కాల్ రీసీవ్ చేసుకున్న కానిస్టేబుల్ కూడా సరిత హాస్టల్, ఆఫీసు అడ్రస్ లు మరియు వాళ్ల కాంటాక్ట్ డిటైల్స్  తీసుకుని ...
"సరే !
ఇప్పుడు బయట బాగా వర్షం పడుతుంది.
తగ్గిన తర్వాత మేము వెతికి పెడతాం.
మీరు ఏమి కంగారు పడకండి !" అంటూ భరోసా ఇచ్చాడు.
భరోసా ఐతే ఇచ్చాడు...
ప్రియ కాల్ కట్ చేయగానే తాను మాత్రం యధావిధిగా నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.
ఇదంతా పక్కన నుండి గమనిస్తున్న రవళి
"అయినా ...
తన విషయంలో మనం ఎక్కువ ఆలోచిస్తున్నాం అనుకుంటా...
బహుశా తను నిజంగానే ఎవరితోనైనా బయటకి వెళ్ళిందేమో ?
ఇందాక వాళ్ళు అన్నట్టు..." అంటూ నెమ్మదిగా ఒక పాజిటివ్ వే లో ఆలోచించడం మొదలు పెట్టింది.
"అలా ఐతే,
వీధి చివర ఉన్నాను ...
గొడుగు తీసుకు రమ్మని ఎందుకు అంటుంది తను ?
పైగా ఈ గాలి వానలో, అది కూడా ఈ టైం లో ...
ఎక్కడికో ఎందుకు వెళ్తుంది !
ఒక్కసారి ఆలోచించు !"
అంటూ ఆమె తనకున్న సందేహాన్ని చెప్పగా...
రవళి మళ్ళీ దీర్ఘంగా ఆలోచించడం మొదలు పెడుతుంది.
అప్పుడే అంతకుముందు ఆ హాస్టల్ అమ్మాయిలు అన్న మాటల్లో ...
"ఎవరో తన ఫ్రెండ్ రూం కి వెళ్లి ఉంటుందన్న !" మాట గుర్తుకు వచ్చి,
"ఓహ్ అన్నట్టు మర్చిపోయాను...
మొన్న ఒకసారి ఇద్దరం కలిసి వెళ్తుంటే, ఆ పక్క స్ట్రీట్ స్టార్టింగ్ పాయింట్ లో ఉన్న హాస్టల్ దగ్గర తన కాలేజీ మేట్ అంట... చూసి, గుర్తు పట్టి మాట్లాడింది. నాకు కూడా పరిచయం చేసింది!
ఆమె పేరు ...
ఆమె పేరు..." అంటూ
ఆమె పేరు గుర్తు చేసుకోవడానికి చాలా ప్రయత్నిస్తున్నా...
రవళికి ఏ మాత్రం గుర్తుకు రావడం లేదు !
"ఐతే, తను తన ఫ్రెండ్ హాస్టల్ రూం కి వెళ్లి ఉంటుంది అంటావా ?" అన్న ప్రియ ప్రశ్నకు
"అవును !
ఎందుకు కాకూడదు... ?
మనం వెళ్ళడం కాస్త లేట్ అయ్యింది, పైగా ఈ వీధి అంతా వర్షపు నీటితో నిండిపోయింది. పైగా పవర్ కట్ అవ్వడంతో... భయంతో సరిత అక్కడికి వెళ్లి ఉండొచ్చు గా..!" అంటూ సమాధానం చెప్తుంది రవళి
"మరి కాల్ చేస్తుంటే ఎందుకు లిఫ్ట్ చేయలేదు తను.
కాసేపటికి స్విచ్ ఆఫ్ అని కూడా వచ్చింది ?
కనీసం, తను సేఫ్ గా ఉన్నట్టు
ఒక మెసేజ్ అయినా పెట్టాలి గా...!
మనం కంగారు పడతాం అని కొంచెం కూడా లేదు తనకి " అని అంటూ ప్రియ తన అసహనాన్ని వ్యక్తపరుస్తుంది.
"అబ్బా...
ప్రియా ...
నువ్వు ఎప్పుడూ ఇంతే, అన్నీ ఇలా నెగటివ్ గానే ఆలోచిస్తావ్ !
ఏముంది మనం కాల్ చేసినప్పుడు..
వర్షంలో మొబైల్ తడిచిపోతుందని, తన బ్యాగ్ లో పెట్టీ ఉంటుంది. కాసేపటికి సరిగా చార్జింగ్ లేక మొబైల్ స్విచ్ ఆఫ్ అయ్యి ఉంటుంది.
చార్జింగ్ పెట్టడానికి కనీసం ఈ ఏరియాలో పవర్ కూడా లేదు ఇప్పుడు. బహుశా అది కూడా కారణం అయ్యి ఉంటుందేమో ?" కంగారు పడకుండా నిదానంగా ఆలోచించు.
"అలా ఐతే తన ఫ్రెండ్ మొబైల్ నుండి మనకు చెయొచ్చుగా ..."
అంటూ ప్రియ అనగా ..
"ఒసేయ్ పిచ్చి మొహమా...
మన నెంబర్ తన మొబైల్ సేవ్ చేసుకుంది కానీ,
తన బ్రెయిన్ లో కాదు !
ఇంతకు మించి నువ్వేం ఎక్కువగా ఆలోచించకు...
నా బుర్ర తినకు !" అంటూ ప్రియపై చిరాకు పడుతుంది రవళి.
"నిజంగా ఇదే జరిగుంటుందంటావా ? "
అని ప్రియ మళ్ళీ ఏదో చిన్న సందేహాన్ని రేకిత్తించగా...
"సరిగ్గా ఇదే జరిగి ఉంటుంది.
రేపు మార్నింగ్ కల్లా తను రూం కి వచ్చేస్తుందిలే కానీ,
నువ్వు ఇంకేం ఆలోచించకుండా పడుకో !" అంటూ దుప్పటి ముసుగు పెట్టుకుని పడుకుంటుంది రవళి
"అది కాదే రవళి!" అని ప్రియ ఆమెను మళ్ళీ లేపడానికి ప్రయత్నించగా...
"ఇదిగో ప్రియా !
నువ్వు అనవసరంగా ఎక్కువ ఆలోచిస్తున్నావ్!
నాకు నిద్ర వస్తుంది. నువ్వు కూడా ఏం ఆలోచించకుండా పడుకుంటే మంచిది!" అంటూ ఆమెపై కోప్పడడంతో...
ఇక చేసేదేమి లేక,
"అలా దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తూనే పడుకుంటుంది ప్రియ !"
" రవళి చెప్పినట్టు సరిత సేఫ్ గానే ఉందా ?
లేక ప్రియ అనుమాన పడ్డట్టు తను ఏదైనా అపాయంలో ఉందా ?
అసలు సరిత ఆ కొద్ది గ్యాప్ లోనే ఎక్కడికి వెళ్లి ఉంటుంది ?"
తర్వాతి భాగం "ఎవరు ? - 2" లో చూద్దాం.

[Uday]

కథ మంచి ఇంటరెస్టింగా వుంది, చదువుతుంటే కళ్ళ ముందర వర్షం పడుతున్నట్లు, క్యాబ్ వెళ్ళిపోవడం, రవళి ముసుగుపెట్టి పడుకోవడం అన్నీ అలా కనిపిస్తున్నాయి (మొహాలు కాదు) అంటే కధనం అలా వుంది...కొనసాగించండి.

[k3vv3]

కథ మంచి ఇంటరెస్టింగా వుంది, చదువుతుంటే కళ్ళ ముందర వర్షం పడుతున్నట్లు, క్యాబ్ వెళ్ళిపోవడం, రవళి ముసుగుపెట్టి పడుకోవడం అన్నీ అలా కనిపిస్తున్నాయి (మొహాలు కాదు) అంటే కధనం అలా వుంది...కొనసాగించండి.

ధన్యవాదములు ఉదయ్ గారు

[k3vv3]

"ఎవరు ? - 2"



"ఎవరు ? - 1" కి
కొనసాగింపు...
అలా వాళ్ళిద్దరూ...
ఒకపక్క ప్రియ దీర్ఘ ఆలోచనలతో, మరొకవైపు రవళి ధైర్యంగా ఆ రోజు నైట్ పడుకున్నారు.
ఇక తెల్లారింది !
"నగరం నిద్ర పోయిన వేళ...
యువతిపై అత్యాచారం, ఆపై హత్య...!
నేరస్థుల కోసం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల వెతుకులాట ..."
అంటూ టీవీ లో న్యూస్ ఛానల్ లో హెడ్లైన్స్ వినిపించడంతో ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచి మంచం మీద కూర్చుంది ప్రియ !
హాస్టల్ రూం లో ఉన్న టీవీ వైపు చూడగా...
కానీ, అది ఆఫ్ చేసి ఉంది.
అంటే దానర్ధం ఆమెకు వచ్చింది కల అన్న మాట !
ఇంతలోనే మెలుకువ వచ్చి లేచిన రవళి,
తను కప్పుకున్న దుప్పటిని తీస్తూ ప్రియ వైపు చూసింది.
ప్రియ మొహం అంతా చెమటలు పట్టేసి ఉన్నాయి.
"ఏమైందే ప్రియా !" అంటూ అడిగింది రవళి.
దానికి ప్రియ...
"ఏం లేదు చిన్న పీడ కల !" అంటూ పక్కనే ఉన్న వాటర్ బాటిల్ తీసుకుని గబగబా నీళ్ళు తాగింది.
"నువ్వు రాత్రంతా ఇలా దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తూనే కూర్చున్నావా ?
అందుకే ఇలా ఏవేవో పిచ్చి పిచ్చి కలలు కంటున్నావ్ !
అయినా నైట్ చెప్పా కదా ...
ఏం ఆలోచించకుండా పడుకోమని
అయినా సరిత ఈపాటికే లేచి ఉంటుంది, ఒకసారి తనకు కాల్ చేసి చూడు..!" అంటూ రవళి, ప్రియకు సలహా ఇవ్వగా...
ప్రియ పక్కనే ఉన్న ఫోన్ తన చేతుల్లోకి తీసుకుంటుంది.
అప్పుడు సరిగ్గా టైం మార్నింగ్ 5.30 అవుతుంది.
అలా మొబైల్ తీసుకున్న ప్రియ,
సరితకు కాల్ చేస్తుంది.
"మీరు ప్రయత్నిస్తున్న నెంబర్ స్విచ్ ఆఫ్ లో ఉంది.
దయచేసి కాసేపు ఆగి ప్రయత్నించండి !"
అంటూ మళ్ళీ రాత్రి వచ్చిన రెస్పాన్స్ ఏ సరిత నుండి వచ్చింది ప్రియకు...
ప్రియ మొహంలో మళ్ళీ టెన్షన్ మొదలైంది.
"తన మొబైల్ ఇంకా స్విచ్ఛాఫ్ లోనే ఉంది!" అంటూ అదే టెన్షన్ తో రవళి కి చెప్తుంది ప్రియా...
"నైట్ ... లేట్ అయ్యింది కదా !
పైగా ఈ రోజు saturday , ఇంకా తను లేచి ఉండదు లె !"
అంటూ రవళి ప్రియకు నచ్చ చెప్తుంది.
ప్రియ మాత్రం ...
"పోనీ, ఆ హాస్టల్ వరకూ వెళ్లి వద్దామా ?
అదే నిన్న నువ్వు నాతో అన్నావ్ కదా...
సరిత వాళ్ల ఫ్రెండ్ ..." అంటూ కంగారు పడుతూ అడుగుతుంది.
"ఇప్పుడు టైం ఎంత ?" అని రవళి అడగ్గా...
" ఫైవ్ థర్టీ " అని బదులు ఇస్తుంది ప్రియ !
"ఇంత పొద్దున్నే వాళ్ల హాస్టల్ గేట్స్ ఇంకా ఓపెన్ చెయ్యరు కానీ,
కాసేపు ఆగి వెల్దాం లే !
నువ్వేం ఆలోచించకుండా కాసేపు పడుకో , నాకు నిద్ర వస్తుంది !" అని మళ్ళీ ముసుగు కప్పుకొని పడుకుంటుంది రవళి
ఇక ఫోన్ పక్కన పెట్టి...
తను కూడా పడుకుందాం అని దుప్పటి కప్పుకుంటుంటే,
"టిక్...
టిక్...
టిక్..."
అంటూ బయట నుండి డోర్ నాక్ చేస్తున్న శబ్దం వినిపిస్తుంది వాళ్ళకి.
వెంటనే ఇద్దరూ తమ బెడ్స్ పై నుండి లేచి ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకుంటారు.
అసలే టెన్షన్ తో ఉన్న ప్రియ ఆ డోర్ నాక్ శబ్దం ఒక్కసారిగా వినడంతో...
తన గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తునట్టు అయ్యింది.
అది రవళికి, ప్రియ మోహంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
ఇక డోర్ కి దగ్గర గా ఉన్న రవళి,
వెళ్లి ఆ రూం డోర్ తీస్తుంది.
అలా డోర్ తియ్యగానే ఆమెకు ఎదురుగా ఒక కానిస్టేబుల్ కనిపిస్తాడు. పక్కనే, ఆ హాస్టల్ లో పని చేసే ఆవిడ కూడా ఉంటుంది. సడెన్ గా వాళ్ళని చూసి షాక్ అవుతుంది రవళి.
"నైట్ మీరేనా మీ ఫ్రెండ్ మిస్ అయ్యిందని నాకు కాల్ చేసింది ?" అని అడుగుతాడు.
ఇంతలో ప్రియ ఆ మాటలు విని,
బెడ్ దిగి డోర్ దగ్గరకు వస్తూ ..
"అవును నేనే సార్ !" అంటూ భయం భయం గా సమాధానం చెప్తుంది.
"మీరొక్కసారి నాతో వస్తారా ?" అంటూ ఆ కానిస్టేబుల్ అడగ్గా...
"ఏ...
ఏ.. ఏమైంది సార్ !" అంటూ భయంతో తడబడుతూ వణుకుతున్న స్వరంతో అతన్ని అడుగుతుంది ప్రియ...
"ఏం లేదు !
ఒకసారి మీరు నాతో స్టేషన్ కి రావాలి !
మా S I గారు మిమ్మల్ని తీసుకుని రమ్మన్నారు !
మీరు కాస్త ఫ్రెష్ అయ్యి రండి !
నేను కింద రిసెప్షన్ దగ్గర వెయిట్ చేస్తాను.." అని చెప్పి కిందకి వెళ్ళిపోతాడు.
ప్రియకే మాత్రమే కాదు ఈసారి రవళి కూడా ఒళ్ళంతా చెమటలు పడతాయి.
ఏమై ఉంటుందా అని ఇద్దరూ ఒకరికొకరు ఆలోచింకుంటూనే
15 నిమిషాలలో రెడీ అయ్యి కిందకి వెళతారు.
అప్పటికే, అక్కడికి ఆ హాస్టల్ ఓనర్ కూడా వచ్చి ఉంటాడు.
అతన్ని కొంచెం దూరం నుండి గమనించిన ప్రియ, రవళి...
"ఇదేంటి ?
ఈయన ఇంత పొద్దునే వచ్చాడు. ఎప్పుడూ రాడు కదా !" అంటూ తమలో తాము అనుకుంటారు.
అతన్ని కాల్ చేసి రప్పించింది ఆ కానిస్టేబుల్ ఏ
అలా ఆ ముగ్గురిని తీసుకుని కానిస్టేబుల్ వెళతాడు.
కట్ చేస్తే,
అది ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని గోదావరి జిల్లాలో భీమవరం దగ్గర లో
ఒక చిన్న పల్లెటూరు.
ఆ పల్లెటూరులో ఓ సాధారణ మధ్యతరగతి రైతు కుటుంబం శ్రీనివాస్ రావు గారిది. శ్రీనివాస్ కి చదువన్న, చదువుకునే వాళ్ళన్న ప్రాణం !
ఆ రోజు శనివారం...
ఉదయాన్నే లేచి, టీవీ లో వార్తలు చూస్తున్న శ్రీనివాస్ రావు కి...
" హైదరాబాద్ లో దారుణం
నగరం నిద్ర పోతున్న వేళ,
ఒక యువతిని అతి కిరాతకంగా రేప్ చేసి, చంపేసిన యువకుడు.
యువతి మృతి !
ఘటనా స్థలంలోనే ప్రాణాలతో కొట్టుమిట్టాడుతున్న యువకుడిని ఆసుపత్రికి తరలించిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు !" అంటూ ఒక భయంకరమైన న్యూస్ ఒకటి వచ్చింది.
"అబ్బబ్బా ..
ఏంటండీ పొద్దు పొద్దున్నే ఆ వెధవ న్యూస్ లు.
అది కూడా ఈ శనివారం పూట. ఏదైనా భక్తి పాటలు పెట్టొచ్చు కదా
ముందు ఆ వార్తలు కట్టి పడేసి. అమ్మాయికి ఫోన్ చెయ్యండి.
"నిన్నంతా పనిలో బిజీ గా ఉన్నాను, తర్వాత చేస్తాను "అని చెప్పి, కాల్ కట్ చేసింది. అయినా పిల్లను ఇంట్లోనే ఉంచుకుందాం అని చెప్తే విన్నారు కాదు. అది ఉద్యోగం చేస్తాను అనడం, మీరు దానికి సరే అని ఒప్పుకోవడం. ఏవైనా ఇలాంటి వార్తలు వింటుంటే గుండె ఆగినంత పని అవుతుంది." అంటూ శ్రీనివాస్ రావు భార్య అతనికి కాఫీ తెస్తూ చెప్పి, విసుక్కుంటూ వంట గదిలోకి వెళ్ళిపోతుంది.
శ్రీనివాస్ రావు ఎవరో కాదు ...
సరిత తండ్రే!
అవును ...
వాళ్ళు మాట్లాడుకునేది కూడా సరిత గురించే
శ్రీనివాస్ రావుకి చదువు అంటే ఇష్టంతో, కూతురిని చాలా కష్టపడి చదివించాడు. ఇక ఆమె బాగా చదువుకుని ఉద్యోగం చేస్తాను అంటే కూడా అడ్డు చెప్పలేదు.
ఇక శ్రీనివాస్ ఆ టీవీ ఆఫ్ చేసి,
గదిలో ఉన్న మొబైల్ తీసుకుంటుండగా...
సరిగ్గా అప్పటికే తన ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది.
అది కూడా ఒక తెలియని నెంబర్ నుండి...
ఇక ఆ కాల్ లిఫ్ట్ చేసిన శ్రీనివాస్ రావు కి
"మాట్లాడేది శ్రీనివాస్ రావు గారా !" అంటూ అవతలి వైపు నుండి ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
"అవునండీ !
నా పేరు శ్రీనివాస్ రావు.
ఇంతకీ మీరు ఎవరండీ ?" అంటూ ఇటువైపు నుండి శ్రీనివాస్ రావు అతన్ని సందేహిస్తూ అడుగుతాడు.
"నేను హైదరబాద్ కూకట్పల్లి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ నుండి
S I హరినాథ్ ను మాట్లాడుతున్నాను.
మీ అమ్మాయి పేరు సరితే కదా అండి !" అని అవతలి వ్యక్తి అనగానే,
శ్రీనివాస్ రావ్ కి టెన్షన్ స్టార్ట్ అయ్యింది.
" అవును సార్...
సరిత మా అమ్మాయే
ఏమైంది సార్ ?" అంటూ కంగారు పడుతూ అడుగుతాడు అతన్ని...
" మీరేం కంగారు పడకండి...
రాత్రి ఆఫీసు నుండి వస్తుంటే, మీ అమ్మాయికి చిన్న ఆక్సిడెంట్ అయ్యింది !
హాస్పిటల్ లో అడ్మిట్ చేశాం. ఇప్పుడు పర్వాలేదు !
మీరు వెంటనే బయలుదేరి రండి !" అంటూ కాల్ చేస్తాడు ఆ SI.
"ఆక్సిడెంట్ ఆ...
దెబ్బలేమైనా గట్టిగా తగిలాయా సార్ !" అంటూ అడుగుతాడు శ్రీనివాస్ కాల్ కట్ అయినా విషయం గమనించకుండా...
భర్త మాటలు విన్న శ్రీనివాస్ భార్య కంగారుగా వంటింటి నుండి వచ్చి,
"ఆక్సిడెంట్ ఏంటి అండి, ఎవరికి ?" అంటూ ఆరా తీస్తుంది.
దీంతో విషయం భార్యకు చెప్తాడు శ్రీనివాస్...
ఆమె లబోదిబోమంటూ ఏడుస్తుంది.
"చిన్న ఆక్సిడెంట్ ఏ అంట...
అబ్బా నువ్వేం కంగారు పడకు !" అంటూ ఆమెను ఓదార్చి తెలిసిన వాళ్ళ సాయంతో భార్యాభర్తలు హైదరాబాద్ కి ప్రయాణమవుతారు.
సీన్ కట్ చేస్తే,
అది గోదావరి జిల్లాలో...
తాడేపల్లి గూడెం దగ్గరలో ఒక చిన్న పల్లెటూరు.
ఆ పల్లెటూర్లో ఓ మధ్యతరగతి కుటుంబం వెంకటేశ్వరరావుది.
అతనేం చదువుకోలేదు. కౌలుకు వ్యవసాయం చేస్తూ జీవనం సాగిస్తాడు.
అదే రోజు శనివారం...
వెంకటేశ్వరరావు ఉదయాన్నే లేచి, టీవీ పెట్టీ..
అందులో భక్తి ఛానల్ లో పాటలు వింటూ ఉంటాడు.
అప్పుడే సరిగ్గా 6.30 కి అతని ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది.
ఎవరా అని చూస్తే అదొక తెలియని నెంబర్ నుండి వస్తుంది. సాధారణంగా అతనికి తెలిసిన వాళ్ళు తప్ప తెలియని వాళ్ల దగ్గర నుండి ఎక్కువగా కాల్స్ రావు.
కానీ, ఆ రోజు తెలియని నెంబర్ నుండి, పైగా అంతా పొద్దున్నే కాల్ వచ్చేసరికి, ఆశ్చర్యపోతూనే ఆ కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు వెంకటేశ్వరరావు.
" మాట్లాడేది వెంకటేశ్వరరావు గారా ?" అంటూ అవతలి వ్యక్తి వెంకటేశ్వరరావు కాల్ లిఫ్ట్ చేయగానే అడిగాడు.
"అవును సార్..!
మీరెవరు అండి !" అంటూ అడిగాడు వెంకటేశ్వరరావు.
" నేను హైదరాబాద్ కూకట్పల్లి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ నుండి S I ని కాల్ చేస్తున్నాను.
నా పేరు హరినాథ్...
కృష్ణా ..
మీ అబ్బాయే కదా !" అంటూ తనని తాను పరిచయం చేసుకుంటూ వివరాలు అడుగుతాడు ఆ S I, వెంకటేశ్వరరావుని.
ప్రతి చిన్న విషయానికి టెన్షన్ పడిపోయే వెంకటేశ్వరరావు...
ఎక్కడో హైదరబాద్ లో ఉన్న కొడుకు పేరు ఎత్తగానే, తనకు ఏమైందోనని విపరీతంగా టెన్షన్ పడుతూ...
"మా అబ్బాయే సార్..!
మా అబ్బాయే...
ఏమైంది సార్ మా అబ్బాయికి
ఏమైంది ?" అంటూ కంగారు పడుతూ అడుగుతాడు.
అతని కంగరూ అర్థం చేసుకున్న ఆ S I ..
" అరెరే !
ఎందుకయ్యా అంతలా కంగారు పడుతున్నావు...
నువ్వు బలె టెన్షన్ కాండిడేట్ లా ఉన్నావే " అని అంటూ ఉంటే
"ముందు ఏమైందో చెప్పండి సార్...
లేకపోతే మీరు ఈ టైం లో ఎందుకు కాల్ చేస్తారు ?
అది కూడా మా వాడి గురించి !" అంటూ అడుగుతాడు వెంకటేశ్వరరావు.
ఇక నాన్చడం ఇష్టం లేని ఆ S I
"అది ...
అది...
రాత్రి మీ అబ్బాయి వర్షంలో వస్తుంటే చిన్న ఆక్సిడెంట్ అయ్యింది !" అంటూ అతను కంప్లీట్ చేసేలోపు...
"ఏంటి ?
ఆక్సిడెంట్ ఆ " అంటూ మరింత భయపడిపోతాడు వెంకటేశ్వరరావు...
"అరెరే ..
ఏం కాలేదు లె అబ్బా...
చిన్న చిన్న దెబ్బలు తగిలాయి అంతే.
ఇక్కడే దగ్గరలో ఒక హాస్పిటల్ లో జాయిన్ చేశాం.
మీకు ఇన్ఫమ్ చేయడం మా డ్యూటీ కాబట్టి, ఇన్ఫర్మ్ చేస్తున్నాం !" అంటూ వెంకటేశ్వరరావును కంట్రోల్ చేస్తూ కాల్ చేస్తాడు SI.
ఎలా ఉన్నాడు అని అడిగేలోపు కాల్ కట్ అవ్వడం తో
తిరిగి మళ్ళీ ఆ నెంబర్ కి కాల్ చేస్తాడు వెంకటేశ్వరరావు.
కానీ, రెస్పాన్స్ ఉండదు.
ఇక చేసేదేం లేక, అక్కడే హైదరాబాద్ లో ఉన్న తన బంధువులకు విషయం చెప్పి, వాళ్ళని అక్కడికి వెళ్ళమని కోరి, వెంకటేశ్వరరావు కూడా ఇంటి నుండి హైదరాబాద్ కి ప్రయాణం అవుతారు.
అసలు సరితకు, కృష్ణ కి సంబంధం ఏమిటి ?
ఇద్దరికీ ఒకేసారి ఎందుకు ఆక్సిడెంట్ అయ్యింది. అది కూడా ఆ కూకట్పల్లి పరిధిలోనే ఎందుకు జరిగింది ?
ఇక ఆ అత్యాచారం, హత్య చేయబడ్డ యువతి ఎవరు ?
స్పృహలోని లేని ఆ యువకుడు ఎవరు ?
ఇంత మంది మధ్యలో నలుగుతున్న ఆ కథ ఏమిటి ?
తర్వాత భాగం...
"ఎవరు ? - 3" లో తెలుసుకుందా

[k3vv3]

"ఎవరు ? - 3"
"ఎవరు ? - 2" కి
కొనసాగింపు...


అలా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాళ్ళు కృష్ణా పేరెంట్స్ కి మరియు సరిత పేరెంట్స్ కి వాళ్ళకి జరిగిన ఆక్సిడెంట్ గురించి ఇన్ఫామ్ చేసి వాళ్ళని హుటాహుటిన హైదరాబాద్ రమ్మన్నారు.
ఇక ఇక్కడ హైదరాబాద్ లో...
సరిత ఫ్రెండ్స్ అయిన ప్రియ, రవళి తో హాస్టల్ ఓనర్ ని కూడా తనతో తీసుకు వెళ్తున్న కానిస్టేబుల్ తో పాటు వెహికల్ లో వాళ్ల డిపార్ట్మెంట్ కు సంబంధించిన ఒక హోంగార్డు మరియు ఓ మహిళా కానిస్టేబుల్ కూడా ఉన్నారు..
ఇక అతను అక్కడే kphb రోడ్డు నెంబర్ 1 వైపు గా తమ వెహికల్ ని పోనిస్తున్నారు.
"సార్...
ఇదేంటి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ మెయిన్ రోడ్డు మీద ఉంది కదా...!
మీ హోంగార్డు ఏంటి వెహికల్ నీ రివర్స్ డైరెక్షన్ లో పోనిస్తున్నాడు.
(సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ వైపు కాకుండా దానికి ఆపోజిట్ డైరెక్షన్ లో వెహికల్ వెళ్లడంతో, అనుమానం వచ్చి అడిగాడు ఆ హాస్టల్ ఓనర్ (ఆ ఏరియాలో చాలా ఏళ్లుగా అతను ఆ హాస్టల్ రన్ చేస్తున్నాడు, కాబట్టి ప్రతీది అతనికి తెలుసు ))
ఆ హాస్టల్ ఓనర్ అలా అడగ్గానే వారితో పాటు ఆ వెహికల్ లో ఉన్న ప్రియ మరియు రవళి ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకుంటూ షాక్ అయ్యారు. అసలే భయంతో ఉక్కిరి బిక్కిరి అవుతున్న వాళ్ళలో ఆ భయం మరింత పెరిగింది. కానీ, ఏం మాట్లాడకుండా అలాగే సైలెంట్ గా కూర్చుకున్నారు.
ఇక హాస్టల్ ఓనర్ అడిగిన దానికి బదులుగా...
"హమ్...
కాసేపు ఆగండి..!
అంతా మీకే అర్థం అవుతుంది.
మరేం భయపడాల్సిన అవసరం లేదు !" అంటూ కానిస్టేబుల్ అతన్ని సముదాయించాడు.
దాంతో వారి ముగ్గురికి, అసలు విషయం ఏమిటో అర్ధం కాలేదు.
"సార్..
సార్...
సరిత ...
దొ...
దొరికిందా !" అంటూ తడబడుతూ అడుగుతుంది ప్రియ..
"హా...
అందుకోసమే మిమ్మల్నందరిని తీసుకుని వెళ్తున్నా...!" అంటూ ఆ కానిస్టేబుల్ ప్రియ అడిగిన దానికి సమాధానం ఇస్తాడు.
"తనకి ఏమైనా అయ్యిందా ?" అంటూ మెల్లగా రవళి భయంతో అడిగిన ప్రశ్నకు...
"కాసేపు వెయిట్ చేయండమ్మా, అన్నింటికీ ఆన్సర్ అదే దొరుకుతుంది!"
అంటూ ఆ కానిస్టేబుల్ కాస్త కసురుకున్నాడు.
ఇలా వాళ్ల ఆ చర్చలు పూర్తయ్యేలోపు...
అలా ఆ వెహికల్ రోడ్డు నెంబర్ వన్ లో ఉన్న ఒక నిర్మానుష్యమైన ప్రదేశానికి వైపుగా వెళ్తుంది.
కానీ, కొంచెం దూరం నుండే అక్కడొక చోట అంతా జనం గుమిగూడి ఉండడం, వాళ్ళకి అక్కడున్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వారు వాళ్ళని చల్లా చెదురు చేస్తుండడం,
పత్రికల వాళ్ళు ఫోటోలు తీసుకోవడం, అంబులెన్స్ కూడా అప్పుడే అక్కడికి రావడం అంతా ఆ వెహికల్ లో ఉన్న వాళ్ళు గమనిస్తారు.
చూస్తుంటే వారికి అక్కడేదో "ఆక్సిడెంట్ ఏదైనా అయ్యిందా ?" అన్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఇంతలో ఆ బండి ఆ ప్రదేశానికి దగ్గరలో వచ్చి ఆగింది.
హాస్టల్ ఓనర్, ప్రియ మరియు రవళికి కొంచెం కంగారు పుట్టింది.
ఆ కానిస్టేబుల్ వెహికల్ ఆగిన వెంటనే కిందకి దిగి, అక్కడే ఆ ఆగిన వెహికల్ కి దగ్గరలో ఉన్న తన పై ఆఫీసర్ కి వెహికల్ లోపలికి చూపిస్తూ అతనికేదో చెప్తున్నారు.
(అప్పటికే వీళ్ళల్లో అనుమానాలు మొదలయ్యాయి,
సరితకు ఏమైనా అయ్యిందేమో అని)
ఇక ఆ పై ఆఫీసర్ యేవో సైగలు చేయగానే ఆ కానిస్టేబుల్ మళ్ళీ వెహికల్ దగ్గరకు వచ్చి,
"అక్కడ మా SI గారు ఉన్నారు.
మిమ్మల్ని సార్ పిలుస్తున్నారు !" అని చెప్తాడు.
దాంతో వాళ్లకు గుండెలు జారిపోతాయి.
అలా కంగారు పడుతూనే వెహికల్ దిగి ఆయన వద్దకు వెళ్ళగా...
గుమిగూడి ఉన్న ఆ జనాన్ని పక్కకి జరుపుతూ...
ఆ SI వాళ్ల ముగ్గురిని కొంచెం ముందుకు తీసుకుని వెళ్లి,
అచేతనంగా పడి ఉన్న ఓ రెండు డెడ్ బాడీస్ చూపించి,
"ఆమె మీ ఫ్రెండ్ సరితే కదా !" అంటూ వాళ్ళని అడుగుతాడు.
"పైన టాప్ మాత్రమే ఉండి, కింద ఆమె బట్టలు ఊడదీసి... మొహాన్ని గోళ్ళతో రక్కేసి, ఒళ్ళంతా గాయాలతో
చేతులు రెండూ విరిచేసి, కాలు రెండు వంచేసి..
కళ్ళల్లో రక్తం కారుతూ, నోట్లో గుడ్డలు కుక్కేసి
అత్యంత దారుణంగా మరింత పాశవికంగా ఆమెను రేప్ చేసి చంపేశారు. ఆమెను అలా చూస్తుంటే అక్కడున్న వారందరికీ ఒళ్ళు గగుర్పొడుస్తుంది."
ఇక ఆమెను ఆ స్థితిలో చూసిన ప్రియ వెంటనే కళ్ళు తిరిగి స్పృహ తప్పి పడిపోయింది.
నిన్న మధ్యాహ్నం వరకూ తమతో గడిపిన ఆమెను అలాంటి దారుణమైన స్థితిలో చూసి రవళి "సరితా" అంటూ గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తుంది.
రెండు రోజుల ముందే తనకి హాస్టల్ ఫీస్ కట్టిన అమ్మాయి అలాంటి స్థితిలో ఉండడం చూసి ఆ హాస్టల్ ఓనర్ షాక్ లో ఉండిపోయాడు.
ఆమె గత రాత్రి మిస్ అయిన సరితే అని ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కన్ఫర్మ్ చేసుకున్నారు.
స్పృహ తప్పి పడిపోయిన ప్రియను, ఏడుస్తూ కింద పడిపోయిన రవళిని ఆ లేడీ కానిస్టేబుల్ మరియు కానిస్టేబుల్ తీసుకుని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ జీప్లో ఎక్కించారు.
ఇక అప్పటికే ఆ సంఘటనను కొందరు మొబైల్ లో, మీడియా వాళ్ళు తమ కెమెరాల్లో బంధిస్తున్నారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వారు మాత్రం వాళ్ళని చెదరగొట్టే పనిలో ఉన్నారు.
ఇక మీడియా వాళ్ళు వచ్చి
"ఈ హత్యాచారం ఎలా జరిగింది ?
ఎప్పుడూ జరిగింది ?
దీనికి గల కారణం ఎవరు ?
అసలు ఆ రెండు డెడ్ బాడీస్ ఎవరివి ?
చూస్తుంటే ఒక అమ్మాయి , అబ్బాయి అని తెలుస్తుంది. కచ్చితంగా ఆ అబ్బాయి తనని రేప్ చేసి చంపేశారా ?" అంటూ మీడియా వాళ్ళు ఆ S I మీద ఒకటే ప్రశ్నల వర్షం కురిపిస్తున్నారు.
దానికి ఆ S I ...
"మాకు కూడా ఒక గంట క్రితమే ఇన్ఫర్మేషన్ వచ్చింది.
ఆ డెడ్ బాడీస్ నీ ఐడెంటిఫై చేసే పనిలో పడ్డాం.
దీనికి గల కారణాలు వెతికి పట్టుకుని మీకు అందిస్తాం.
దయచేసి ఈలోపు మా ఇన్వెస్టిగేషన్ కి అడ్డు రాకండి !" అంటూ వాళ్ళకి నచ్చజెప్పి,
అక్కడే ఉన్న హాస్టల్ ఓనర్ ని పక్కకు తీసుకుని వెళ్లి
"ఐతే ఆ అమ్మాయి మీ హాస్టెల్లోనే ఉంటుందన్న మాట !" అని అడుగుతాడు ఆ S I.
"అవును సార్ !" అంటూ చెమర్చిన కళ్ళతో మూసుకుపోయిన స్వరంతో మెల్లగా సమాధానం ఇస్తాడు హాస్టల్ ఓనర్.
"మరి ఆ అబ్బాయి ?" అని అడుగుతాడు S I
అతను కూడా ఒంటి నిండా గాయాలతో
చిరిగిన బట్టలతో, మొహం మీద రక్కేసీ,
వర్షం వలన బురదలో కూరుకుపోయిన బోర్లా పడిన సగం దేహంతో ఉంటాడు.
"తన గురించి ఐతే నాకు తెలీదు సార్ !" అని బదులు ఇస్తాడు.
ఇంతలో అక్కడికి వచ్చిన వైద్య సిబ్బంది...
" సార్ !
ఈ అబ్బాయి ఇంకా శ్వాస ఆడుతుంది." అంటూ ఆ SI కి చెప్తారు.
శ్వాస ఆడుతుంది కానీ, చలనం లేదు అతనికి.
అందుకే అతను కొన ఊపిరితో ఉన్నా ...
అప్పటివరకూ అక్కడున్న వాళ్ళెవరూ అతను బ్రతికి ఉన్నట్టు గుర్తించలేదు.
వెంటనే అతన్ని ముందు అంబులెన్స్ లో ఎక్కించి హాస్పిటల్ కు పంపిస్తారు.
"సార్ అక్కడేదో పర్స్ దొరికింది !" అంటూ కానిస్టేబుల్ ఆ S I కి తెచ్చి ఇస్తాడు.
అది ఓపెన్ చేసి చూస్తే, అది ఆ అబ్బాయిది. అందులో ఆ అబ్బాయి డిటైల్స్ కూడా ఉంటాయి.
అలా ఆ డిటైల్స్ బట్టి అతని పేరు కృష్ణా అని, అతనిది ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని తాడేపల్లి గూడెం దగ్గర ఒక చిన్న ఊరు అని తెలిసి అందులో ఉన్న ఐడి కార్డ్స్ లోని అడ్రస్ ద్వారా వాళ్ల పేరెంట్స్ కు కాల్ చేస్తారు.
ఇక సరిత యొక్క డిటైల్స్ ఆ హాస్టల్ ఓనర్ దగ్గర తీసుకుని,
సరిత పేరెంట్స్ కి కూడా కాల్ చేసి ఇన్ఫాం చేస్తారు ఆ S I.
(అసలు విషయం చెప్తే, దూరందా ఉన్న పేరెంట్స్ ఎక్కడ కంగారు పడతారోనని వాళ్ళకి ఆక్సిడెంట్ అని మార్చి చెప్తాడు ఆ SI)
వాటి గురించి ఇప్పటికే మనం పార్ట్ 2 లో డిస్కస్ చేసేసాం.
అలా వాళ్ళు వాళ్ళ పేరెంట్స్ కి ఇన్ఫారం చేసేసారు.
ఇక బాడీస్ వద్ద ఎలాంటి ఆధారాలు లభించలేదు.
వాళ్ల మొబైల్స్ కూడా వాళ్ల దగ్గర లేవు.
ఈ ఇద్దరికీ ఏమైనా సంబంధం ఉందా అనే కోణంలో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విచారణ చేపట్టారు.
కారణం వాళ్లిద్దరి నెగటివ్ ప్లేసెస్ ఆంధ్రప్రదేశ్ పశ్చిమ గోదావరి జిల్లాలో కొంచెం ఇంచుమించు దగ్గర్లోనే కాబట్టి.
మెల్లగా తేరుకున్న ప్రియను, రవళిని మరియు ఆ హాస్టల్ ఓనర్ నీ హాస్టల్ కి పంపించమంటూ...
"వీళ్ళు కుదుట పడ్డాకా స్టేషన్ కి తీసుకురండి.
విచారణ జరపాలి !" అంటూ అక్కడున్న కానిస్టేబుల్స్ కి చెప్పి,
వాళ్ళని అక్కడి నుండి పంపిస్తాడు S I.
ఇంతలో మీడియాలో కథనాలు జోరందుకున్నాయి.
నగరం నిద్రపోయిన వేళ
హైదరాబాద్ kphb కాలనీ లో యువతి దారుణ హత్య !
అత్యంత కిరాతకంగా రేప్ చేసి చంపేసిన ప్రియుడు !
పక్కనే ఒక కొన ఊపిరితో కొట్టు మిట్టాడుతూ ప్రియుడు !
అతనే ఆమెను చంపేసి, తర్వాత అతను కూడా ఆత్మహత్య చేసుకుని ఉంటాడా ?
వీటన్నింటికీ ప్రేమ వ్యవహారమే కారణమా ?
పోస్ట్ మార్టం రిపోర్ట్ లో ఏం తేలనుంది.
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఈ కేసును త్వరితగతిన పరిష్కరిస్తారా ?
చూద్దాం ఏం జరుగుతుందో ..?
ఎక్స్లూజివ్ గా ఘటనా స్థలాన్ని ప్రేక్షకులకు చూపిస్తున్నా "xyz" న్యూస్ ఛానల్
మధ్యలో చిన్న బ్రేక్ తీసుకుని ఇప్పుడే మళ్ళీ వచ్చేద్దాం...
ఇలాంటి తాజా అప్డేట్స్ కోసం నిరంతరం చూస్తూనే ఉండండి మా "xyz" న్యూస్ ఛానల్...
అంటూ ఎవరికి నచ్చిన న్యూస్ ఛానెల్ వాళ్ళు ప్రసారాలు చేసుకుంటున్నారు.
ఇంతకీ సరితను ఎవరు చంపారు ?
కృష్ణకి ఆమెకు మధ్య సంబంధం ఏమిటి ?
ఆమెను అత్యంత దారుణంగా చంపాల్సిన అవసరం అతనికేంటి ?
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, పత్రికల వాళ్ళు అనుమానుస్తున్నట్టు ఆమెను రేప్ చేసి చంపి అతను కూడా ఆత్మహత్యాయత్నం చేసుకున్నాడా ?
దానికి వాళ్లిద్దరి మధ్య ప్రేమ వ్యవహారమే కారణమా ?
లాంటి విషయాలన్నీ ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో పాటు, నేను...
నాతో పాటు మీరు కూడా ఇన్వెస్టిగేట్ చేయండి...
లేదా తర్వాతి భాగం
"ఎవరు ? - 4" వరకూ దయచేసి కాస్త ఓపిక పట్టండి.

[junior1972]

Waiting bhayya

[k3vv3]

Waiting bhayya

అప్ఢేట్ ఇచ్చిన రోజే వైటింగ్ ఏంటి సోదరా

ముందు ఓ లైకు లేదా రేటింగ్ ఇయ్యి బ్రదర్

[k3vv3]

ఎవరు ? - 4
"ఎవరు ? - 3" కి
 
కొనసాగింపు...
 
 
ఘటనా స్థలం నుండి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు సరిత డెడ్ బాడీని,
 
కొన ఊపిరితో స్పృహలో లేని కృష్ణను హాస్పిటల్ కి తరలించారు.
 
ఈలోపు నగరంలో ఉంటున్న కృష్ణ బంధువుల అతను, తండ్రి వెంకటేశ్వరరావు మాట ప్రకారం kphb సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకి కాల్ చేసి, అసలు విషయం ఏమిటో కనుక్కుని, ఘటనా స్థలానికి వచ్చాడు. ఇక అతన్ని వాళ్ళు స్టేషన్ కి తీసుకెళ్ళి విచారిస్తూ.. అక్కడ జరిగింది అంతా అతనికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వివరించడంతో ఒక్కసారిగా అతను షాక్ అయ్యాడు.
 
"సార్...!
 
నేనొక ప్రాక్టీసు లాయర్ని. కృష్ణకి మావయ్య వరుస అవుతాను.
 
తను నాకు చిన్నప్పటి నుండి తెలుసు !
 
చాలా మృదు స్వభావి, పైగా మంచివాడు. తనకు ఎలాంటి చెడు అలవాట్లు లేవు.
 
కచ్చితంగా ఈ పని ఐతే అతను చేసి ఉండడు !" అంటూ వివరిస్తాడు.
 
"కానీ, అక్కడ వాళ్ళిద్దరూ తప్ప ఇంకెవరూ లేరు !
 
అతను కాకుండా మరి ఎవరు చేసుంటారు ?
 
ప్రాథమిక అంశాలన్నీ మీ వాడికి ప్రతికూలంగా ఉన్నాయి.
 
అయినా చూద్దాం పోస్టుమార్టం రిపోర్టు రావాలి కదా !" అంటూ ఆ S I హరినాథ్ వివరిస్తాడు.
 
సరిగ్గా వాళ్ల చర్చలు జరుగుతున్నప్పుడే,
 
అక్కడికి...
 
సరిత ఫ్రెండ్స్ అయిన రవళి, ప్రియ మరియు ఆ హాస్టల్ వార్డెన్ లను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్స్టేషన్ కి తీసుకుని వస్తారు కానిస్టేబుల్స్.
 
"కృష్ణ మావయ్య యొక్క మాటలను బట్టి, అలాగే ఘటనా స్థలంలో ఉన్న కొన్ని పరిస్థితులను బట్టి, సరితకు ఏమైనా లవ్ ఎఫైర్స్ ఉన్నాయా ?
 
లేక, ఆమె అతని ప్రేమను కాదన్నందుకు అతను ఉన్మాదిగా మారి తనను రేప్ చేసి మర్డర్ చేశాడా ?"
 
అన్న కోణాలలో కూడా దర్యాప్తు చెయ్యాలనుకున్నారు ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు.
 
విచారణలో భాగంగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అడిగిన ప్రశ్నలు,
 
దానికి వాళ్ళు చెప్పిన సమాధానాలు...
 
ఇలా ఉన్నాయి.
 
S I హరినాథ్ :
 
"సరిత అసలు ఎలాంటి అమ్మాయి ?"
 
రవళి :
 
"ఆమె చాలా ఇన్నోసెంట్ !
 
ఎప్పుడూ ఎవరితో గొడవ పడేది కాదు. ఆఖరికి మాతో కూడా చిన్న గొడవ పడేది కాదు. ప్రతి విషయంలో తనకు సర్దుకు పోవడం అలవాటు !" అంటూ రవళి చెప్తుంటే,
 
ప్రియ కూడా తలాడిస్తుంది. ఎందుకంటే, తను మాత్రం ఇంకా షాక్ లోనే ఉంది.
 
ఇక ఆ హాస్టల్ ఓనర్ కూడా అదే నిజమన్నట్టు చెప్తాడు.
 
S I హరినాథ్ :
 
ఆమె నిన్న మధ్యాహం వరకూ మీతోనే ఉందని చెప్పారు. ఎప్పటిలాగే నైట్ వర్క్ అయిపోగానే వచ్చేసేదా ?
 
రవళి :
 
ఎప్పుడూ వచ్చేసేది సార్...
 
తను ఎప్పుడూ ఎక్కడికి వెళ్ళేది కాదు !
 
నిన్న మాత్రమే అలా జరిగింది.
 
S I హరినాథ్ :
 
మరి ఎప్పుడూ జరగన్ని విధంగా నిన్న జరిగితే,
 
మీకేం అనుమానం రాలేదా ?
 
ఆమె ఎక్కడికి వెళ్ళింది?
 
ఏంటి ? అని
 
రవళి :
వచ్చింది సార్...
 
నిన్న నైట్ వర్షం కురుస్తున్న టైం లో తన నుండి ప్రియకు కాల్ వచ్చింది. బాగా వర్షం వస్తుంది. గొడుగు తీసుకుని రండి వీధి చివర హాస్టల్ దగ్గర ఉన్నాను. అని చెప్పింది. మేము అలా తీసుకుని వెళ్ళేసరికి తను అక్కడ లేదు. చాలా సేపు వెతికినా ఎక్కడా కనిపించలేదు. వర్షం ఎక్కువగా వస్తుండడంతో కాసేపు చూసి, భయంతో ఇద్దరం అక్కడి నుండి వచ్చేశాం.
 
అలా తను చాలా సేపు రాకపోయే సరికి, మిగిలిన హాస్టల్ మాట్స్ కి చెప్పాం. వాళ్ళు "ఎక్కడికో రిలేటివ్స్ ఇంటికి వెళ్లి ఉంటుంది." అని కొందరు...
 
"ఫ్రైడే కదా ...
 
ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి పార్టీ కి వెళ్లి ఉంటుందని!" మరికొందరు మాకు నచ్చజెప్పారు. కానీ మాకు మాత్రమే తెలుసు తను ఎలాంటిదో ..
 
దాంతో...దాంతో ...
 
(హాస్టల్ ఓనర్ వైపు చూస్తూ తడబడుతుంది రవళి)
 
S I హరినాథ్ :
 
హా...దాంతో...
 
దాంతో ..
 
ఏమైందమ్మ..?
 
ఎందుకు అలా చెప్పడానికి సంకోచిస్తున్నావ్ ?
 
నీకేం భయం లేదు చెప్పమ్మా...
 
రవళి :
 
దాంతో ఈ హాస్టల్ ఓనర్ కి కాల్ చేస్తే,
 
ఈయన కూడా నిద్ర మత్తులో పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. అంటూ S I వైపు సూటిగా చూస్తూ చెప్పేస్తుంది.
 
ఇక S I కోపంగా ఆ హాస్టల్ ఓనర్ వైపు చూస్తే, అతను సిగ్గుతో తలదించుకుంటాడు.
 
S I హరినాథ్ :
మీ హాస్టల్ ఓనర్ పట్టించుకోలేనప్పుడు,
 
కనీసం స్టేషన్ కి అయినా కాల్ చేసి కంప్లయింట్ ఇవ్వచ్చు కదమ్మా !
 
రవళి :
 
అది కూడా చేశాం సార్ !
 
ఇక్కడ ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ కే కంప్లయింట్ ఇచ్చాం!

(
ఈసారి ఏం భయపడకుండా ధైర్యంగా చెప్పేసింది రవళి)
 
S I హరినాథ్ :
"కంప్లయింట్ ఇచ్చారా ? ఏ టైం కి ? " అంటూ అతను అడుగుతుంటే,
 
అక్కడున్న నైట్ డ్యూటీ చేసిన ఓ కానిస్టేబుల్ :
 
"రిజిస్టర్ బుక్ లో నోట్ చేద్దాం అనుకుంటే, చిన్న కేసే కదా అని  నోట్ చేయలేదు సార్ !" అంటూ బదులు ఇస్తాడు.
 
S I హరినాథ్ :
 
ఏంటి ?
 
ఒక ఆడపిల్ల మిస్ అయితే, అది చిన్న కేస్ ఆ ?
 
ఓహో నీ దృష్టిలో పెద్ద కేసు అంటే ఏంటి ?
 
సెలబ్రిటీలు విడిపోవడమా ?
 
లేక రాజకీయ నాయకులు కొట్టుకు చావడమా ?"
 
అంటూ ఆ కానిస్టేబుల్ నీ మందలిస్తాడు.
 
మౌనంగా ఉండిపోయిన ఆ కానిస్టేబుల్ తో...
 
S I హరినాథ్ :
 
మరి వాళ్ళు కంప్లయింట్ ఇచ్చిన వెంటనే, పోనీ వెళ్లి ఎక్కడైనా సెర్చ్ చేశారా ?
 
కనీసం వాళ్ల హాస్టల్ వైపు వెళ్ళారా ? అంటూ ఆ కానిస్టేబుల్ నీ అడుగుతాడు.
 
ఆ కానిస్టేబుల్ :
 
అది... అది...
 
నైట్ వర్షం పడుతుందని,
 
S I హరినాథ్ :
 
నీకసలు బుద్దుందా....
 
ఎండా - వానా, రేయి - పగలు, తన - మన, ధనిక - పేద
 
అంటూ తేడా లేకుండా అందరికీ, ఎల్లవేళలా సమానంగా రక్షణ కల్పించడమేనయ్య మన ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఉద్యోగుల పని.
 
అలా కల్పించలేనప్పుడు...
 
నువ్వు నైట్ డ్యూటీ చేయడం ఎందుకు,
 
అసలు ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఉద్యోగం చేయడం ఎందుకు ?అంటూ అతన్ని తిట్టిన తిట్టు తిట్టకుండా తిడతాడు S I
 
కాసేపటికి శాంతించి, మళ్ళీ విచారణ మొదలుపెడుతూ...
 
S I హరినాథ్ :
 
"అసలు మీకు తనతో ఎన్నాళ్ల నుండి పరిచయం !" అంటూ అడిగిన మరో ప్రశ్నకు
 
రవళి :
 
"గత రెండు మూడు నెలలుగా !"
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
"అవును సార్...
 
వీళ్ళు వచ్చి రెండు నెలలే అయ్యింది !
 
కానీ, తను మాత్రం దాదాపు ఇదే హాస్టల్ లో ఒక సంవత్సరం నుండి ఉంటుంది." అంటూ చెప్తాడు.
 
S I హరినాథ్ : 
 
తను ఎప్పుడైనా, ఎవరివల్లైయినా, ఏమైనా ఇబ్బంది పడుతున్నట్టు మీకు చెప్పిందా ?
 
లేదా కనీసం తన ప్రవర్తనలోనైనా ఎప్పుడైనా మీకది కనిపించిందా ?
 
రవళి :
 
అలాంటిదేం ఎప్పుడూ లేదు సార్ ! ఎప్పుడూ చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. తనకి హాస్టల్ ఇంకా ఆఫీసు మాత్రమే ప్రపంచం!
 
సరదాకి బయటకి వెల్దామన్నా కూడా...
 
ఎప్పుడో కానీ తను మాతో రాదు. అది కూడా చాలా సేపు బ్రతిమాలితే తప్ప, మూవీస్, పార్కులు అలాంటివి తనకేం ఇష్టం ఉండదు. ఎప్పుడూ ఫ్యామిలీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది. కాలి ఉన్నప్పుడల్లా ఇంటికే కాల్ చేసి మాట్లాడుతూ ఉండేది.
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
అవును సార్ !
 
ఎప్పుడూ తన మీద చిన్న కంప్లయింట్ కూడా రాలేదు. తన పని తాను చేసుకుంటూ ఉంటుంది. ఇతరుల విషయాల్లో కూడా పెద్దగా జోక్యం చేసుకోదు!
 
S I హరినాథ్ :
 
ఆమెకు తెలిసిన వాళ్ళు కానీ, లేదా పరిచయస్తుల కానీ ఆ హాస్టల్ వైపు రావడం, ఆమెను కలవడం లాంటివి చేయడం మీరెప్పుడైనా చూసారా ?
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
అలాంటిది ఏం లేదు సార్ !
 
మధ్యలో రవళి కల్పించుకుని...
 
రవళి :
 
సార్...!
 
పరిచయస్తుల అంటే గుర్తుకు వచ్చింది ! 
 
రీసెంట్ గా ఈ మధ్య మా హాస్టల్ పక్క స్ట్రీట్ స్టార్టింగ్ పాయింట్ లో ఒక హాస్టల్ ఉంది. ఒకసారి సరిత, నేను చిన్న పని మీద వీధి చివర్లో ఉన్న బుక్ షాప్ కి వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ ఒకసారి తన కాలేజ్ ఫ్రెండ్ అంట కలిసి మాట్లాడింది, తర్వాత తనను నాకు కూడా పరిచయం చేసింది.
 
S I హరినాథ్ :
 
ఆమె పేరు ?
 
రవళి :
 
ఆమె పేరు నాకు సరిగా గుర్తు లేదు సార్. మళ్ళీ ఎప్పుడూ తనని కలవలేదు కూడా..."
 
S I హరినాథ్ : 
 
ఆ హాస్టల్ ఎక్కడుందో మీకు సరిగా లోకేషన్ తెలుసా ?
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
పక్క స్ట్రీట్ స్టార్టింగ్ పాయింట్ లో అంటే ...
 
హా ...
 
ఆ హాస్టల్ మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళదే సార్...
 
S I హరినాథ్ :
 
అవునా !
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
అవును సార్..!
 
S I హరినాథ్ :
 
ఓహ్ నీకతను బాగా తెలుసా !
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
హా తెలుసు సార్ !
 
కాల్ చేసి ఇక్కడికి రప్పించనా ?
 
S I హరినాథ్ : 
 
మనకి కావాల్సింది హాస్టల్ ఓనర్ కాదు. ఆ అమ్మాయి ! నేను మా సిబ్బందిని పంపిస్తానులే అక్కడికి!
 
అంటూ S I హరినాథ్...
 
రవళిని మరియు కొంతమంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను ఆ హాస్టల్ కి పంపిస్తుంటే,
 
ఈలోపు ఆ హాస్టల్ ఓనర్ కి గతంలో జరిగిన సంఘటన ఒకటి గుర్తుకు వస్తుంది.
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
సార్ !
 
అన్నట్టు మీకొక విషయం చెప్పడం మర్చిపోయాను.
 
మీరిందాక "ఆమెను ఎవరైనా పరిచయస్తులు కలవడం చూసారా ? " అని అడిగినప్పుడు...
 
మీకు జరిగిన ఒక సంఘటన చెప్పడం మర్చిపోయాను.
 
S I హరినాథ్ :
 
"ఏంటి ?
 
జరిగిన సంఘటన ?
 
ఏంటది." అంటూ ఆశ్చర్యంగా అడుగుతూనే, తన చేతి సైగలతో ఆ కానిస్టేబుల్స్ నీ మరియు రవళి నీ వెళ్లకుండా అక్కడే ఆపాడు.
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
మా ఎదురుగా ఒక హాస్టల్ ఉంది. అది బాయ్స్ హాస్టల్!
 
వాళ్ళు మధ్యాహ్నం మరియు సాయంత్రం భోజనం తర్వాత హాస్టల్ బయట కూర్చుని అమ్మాయిలను కామెంట్ చేస్తూ ఉంటారు. ఎన్ని సార్లు చెప్పినా వినిపించుకోరు.
 
ఆ బాయ్స్ హాస్టల్ ఓనర్ మరియు నేను కూడా చెప్పి చెప్పి విసుగెత్తి వదిలేశాం.
 
అలా ఒక ఆరు నెలల క్రితం...
 
ఇప్పుడు చనిపోయిన సరితను కూడా ఒక అబ్బాయి కామెంట్ చేశాడు అంట!
 
దానికి సరిత ఏం అనలేదు అంట కానీ,
 
ఆ కామెంట్ చేసిన అబ్బాయితో అదే హాస్టల్ కి చెందిన మరొక అబ్బాయి...
 
ఎందుకు ఆ అమ్మాయిని కామెంట్ చేసావని గొడవ పడ్డాడు అంట!
 
ఇక అలా ఆ గొడవ పడ్డ అబ్బాయి అంతకుముందే నుండే ఈ సరిత వైపు డైలీ చూడడం , ఫాలో అవ్వడం చేసేవాడు అంట!
 
కానీ, సరిత ఎప్పుడూ అతన్ని పట్టించుకునేది కాదట.
 
నాకు ఈ విషయం ఒకసారి అప్పట్లో సరితతో పాటు తన హాస్టల్ రూం లో ఉన్న అమ్మాయి చెప్పింది. ఇలాంటివి ఇక్కడ కామన్ కదా అని నేను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. తర్వాత కొద్ది రోజులకే ఆ అమ్మాయికి పెళ్లి ఫిక్స్ అయ్యి ఈ హాస్టల్ కాలి చేసి వెళ్ళిపోయింది.
 
S I హరినాథ్ : 
 
"అవునా !
 
మరి ఇంత సీరియస్ మ్యాటర్ నీ, మీరు ఇప్పటివరకూ ఎందుకు చెప్పలేదు !" అంటూ నిలదీస్తాడు ఆ S I
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
"చెప్పాను కదా సార్ !
 
వాళ్ళకి చెప్పి చెప్పి విసిగిపోయామని,
 
అయినా ఇలాంటి మా హాస్టల్స్ ముందు సర్వసాధారణం!
 
పైగా సరిత కూడా తనకు తానుగా కంప్లయింట్ చేయలేదు!
 
అందుకే, నేను కూడా పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
 
అదీ కాకుండా ఈ ఇన్సిడెంట్ షాక్ లో ఉండి, ఆ విషయం మీకు ఇందాకే చెప్పడం మర్చిపోయాను.
 
మీరు నొక్కి నొక్కి అడుగుతుంటే గుర్తుకు వచ్చింది!" అంటూ వివరిస్తాడు.
 
S I హరినాథ్ : 
 
వాళ్ళని నువ్వు ఎప్పుడైనా చూసావా ? అదే కామెంట్ చేసిన వాడిని, గొడవ పడ్డ వాడిని ?
 
హాస్టల్ ఓనర్ :
 
హా గుర్తు పడతాను సార్ !
 
ఒకసారి ఆ అమ్మాయి వాళ్ళిద్దరినీ చూపించింది. అని అనగానే,
 
రవళి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో పాటు హాస్టల్ ఓనర్ నీ కూడా ఆ హాస్టల్స్ ఉన్న ఏరియా కి పంపిస్తారు.
 
అలా వెళ్లిన వాళ్ళకి సరిత ఫ్రెండ్ ఐతే దొరుకుతుంది కానీ,
 
ఆ ఎదురుగా ఉన్న హాస్టల్లో ఆ ఇద్దరు అబ్బాయిలు మాత్రం ఆ హాస్టల్ లో కనిపించరు. వారిలో ఒకడు(కామెంట్ చేసినవాడు) ఎప్పుడో ఆ హాస్టల్ కాళి చేసి వెళ్ళిపోయాడని ఆ హాస్టల్ ఓనర్ చెప్తాడు.
 
ఇంకొక వ్యక్తి మాత్రం నిన్న రాత్రి నుండి హాస్టల్ కి రాలేదని అక్కడున్న అతని రూంమేట్స్ చెప్తారు. ఇక అతని మొబైల్ కూడా స్విచ్ ఆఫ్ లో ఉంటుందని చెప్తారు.
 
ఇక దొరికిన సరిత చిన్ననాటి ఫ్రెండ్ నీ ఎంక్వైరీ చేయడానికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ కి తీసుకువచ్చి,
 
ఇక ఆ బాయ్స్ హాస్టల్ లో వాళ్ళిద్దరూ లేరని చెప్తూ ..
 
వాళ్ల డిటైల్స్ ఐతే తీసుకుని వస్తారు.
 
అంటే, సరిత హత్యలో ఎదురుగా ఉన్న హాస్టల్ అబ్బాయిలకి ఏమైనా ప్రమేయం ఉందా !
 
అసలు వాళ్ళిద్దరూ ఏమైనట్టు ? అందులో ఒకరి మొబైల్ ఎందుకు స్విచ్ఛాఫ్ వస్తుంది?
 
సరితకు, కృష్ణకి మరియు ఆ హాస్టల్ అబ్బాయిలకి సంబంధం ఏమిటి ?
 
కృష్ణ ఆ హాస్టల్ అబ్బాయిలలో ఒకడా ?
 
ఒకవేళ కృష్ణ ఆ హాస్టల్ అబ్బాయి ఐతే, ఘటనా స్థలంలో హాస్టల్ ఓనర్ కానీ, రవళి కానీ, ప్రియా కానీ గుర్తుపడతారు కదా  ?
 
లేదా వాళ్ళు షాక్ లో ఉండి మరియు ఆ బాడీకి బురద అయ్యి, రక్తం కారుతుండడం వలన సరిగా గుర్తు పట్టలేకపోయారా ?
 
సరిత చిన్ననాటి ఫ్రెండ్ ఏం చెప్పబోతుంది ?
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లనుతో పాటు నన్ను , మిమ్మల్ని సస్పెన్స్ కి గురి చేస్తున్న ఈ ప్రశ్నలకు మరియు లేవనెత్తుతున్న అనుమానాలకు
 
రండి...
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మరియు నాతో పాటు ఇన్వెస్టిగేట్ చేసి,
 
అసలు వాస్తవాలు ఏంటో తర్వాతి భాగాలలో బయటకి తీద్దాం !