Non-erotic எங்கள் வாழ்க்கை - ஜேம்ஸ் & ரூபி

[Rishi1503]

என் பெயர் ஜேம்ஸ். எனக்கு சிறுவயதிலேயே தாய் மட்டும் தந்தை இல்லாமல் போய்விட்டார்கள் ஒரே ஒரு அண்ணன் மட்டுமே அவர்களது அரவணைப்பில் தான் நான் வளர்ந்தேன். எனது அத்தையும் அண்ணனும் தான் என்னை பார்த்துக் கொண்டார்கள். அண்ணன் பெரியவனாகி வேலைக்கு சென்று விட்டதால் அவனும் நானும் மட்டும் தனியே வீட்டில் வளரத் தொடங்கினோம். நான் கல்லூரி படிப்பை முடித்ததும் அண்ணி வந்தார்கள் அணிக்கும் எனக்கும் அண்ணனுக்கும் சில மனஸ்தாபங்கள் வரவே நான் படிப்பை முடித்தவுடன் வேலை தேடி திருப்பூர் வந்துவிட்டேன். இங்கு ஒரு கார்மெண்ட்ஸ் கம்பெனியில் வேலை செய்கிறேன் சீனியர் மெர்ச்சண்டைசராக பணிபுரிந்து வருகிறேன். எங்கள் கம்பெனியின் எம்டி மிகவும் நல்லவர் அவர் கருணையே வடிவானவர் பெயர் கருணாமூர்த்தி அவர் எனது மகன் போல என்னை பார்த்துக் கொண்டால் மிகப்பெரிய சம்பளம் நல்ல வாழ்க்கை அவரது தங்குமிடங்கள் அதாவது அவர்களது வேலை செய்யும் ஆட்கள் தங்கும் ஆண்கள் பிரிவில் ஹாஸ்டலில் எனக்கும் இடத்தை கொடுத்து தங்க வைத்து பார்த்துக் கொண்டார். மெர்சிடீஸ் வராக மட்டுமல்லாமல் கவர்மெண்ட் செவித் தவிர அவரது பிற நிறுவனங்களில் நான் ஒரு மார்க்கெட்டிங் எக்ஸிக்யூட்டிவாகவும் பணிபுரிந்தேன் சீனியர் லெவல். அதிலேயும் எனக்கு நல்ல சம்பளத்தை கொடுத்து மிகவும் சிறப்பாக வாழ்க்கை போய்க் கொண்டிருந்தது. என்னுடைய கம்பெனியிலேயே இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ரூபி என்று ஒரு பெண் வந்து சேர்ந்திருந்தாள் அவள் அசப்பில் மலையாளி போல நல்ல கலர் வனப்பு மிகுந்த தேகம். அவளது மார்பக மார்பகங்கள். பின்புற குண்டியின் அசைவுகள் பார்க்காத ஆண்களே இல்லை பார்க்காத ஆண்களே இல்லை எனலாம் கம்பெனியின் சாதாரண தொழிலாளி முதல் மிகப்பெரிய செயல் செய்துவிட்டு சீனியர் மேனேஜர் வரையில் அவளின் கடைக்கண் பார்வைக்காக ஏங்கினார்கள் அவளும் அவர்களை எல்லாம் நன்றாக ஏற்றுவிட்டாள். சுடிதார் அணிந்தால் அவளது மார்பகப் பிளவுகளை நன்றாக காண்பிப்பாள் எல்லாருக்கும். ஆண்கள் அனைவரிடமும் அவள் சகஜமாகவே பழகினால் சிலர் வந்து நன்றாக உரிமையுடன் எடுத்துப் பேசுவார்கள் சிலர் பின்புறத்தை வேண்டுமென்றே உரசி விட்டும் தட்டிக் கொண்டும் போவார்கள் அவர்களைப் பார்த்து சிரித்து பொய்க்கோபம் காட்டுவாள் அன்றி வேறு எதுவும் பேச மாட்டாள். 
நான் ஒரு சாதாரண மாணவன். ரொம்ப பெரிய அழகன் எல்லாம் கிடையாது டஸ்கி கலர் தான் ஆனால் ஒரு எதிலையும் நீட்டாக செய்வேன் நீட்டாக இருப்பேன். மற்றவரிடம் பேசும்போது அமைதியாக ஒரு செயலை நிதானித்து செய்வது என்னுடைய பழக்கம். 
இப்படி இருக்கும் பொழுது ஒரு நாள் எம்டி என்னை அழைத்தார். அவரது பெயர் கருணாமூர்த்தி. வயது சுமார் 50 மதிக்கலாம். என்னவென்று கேட்டேன். நம் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் ரூபியை திருமணம் செய்து கொள்கிறாயா நீ என்று கேட்டார். நான் அவளைப் பற்றி தெரிந்ததனால் மௌனமாகினேன். எப்ப இங்க பாரு உனக்கும் யாரும் கிடையாது உனக்கு திருமணத்தை முன்னாடி நின்று நடத்தி வைக்கிறதுக்கு ஆனால் அதை நான் செய்கிறேன் எனக்கு நீ மகன் போல அவள் எனக்கு மகள் போல எனவே உங்கள் இருவரின் திருமணத்தை நான் நடத்தி வைக்கிறேன் ரூபியின் அப்பாவிடமே அவர்களது வீட்டிலே நான் பேசிக் கொள்கிறேன் உன்னுடைய சம்மதம் மட்டும் இருந்தால் போதும் ரூபி நல்ல பொண்ணு உன்னை நல்லபடியாக பார்த்துக் கொண்டு இருப்பாள் என்றார். நான் ரூபி இடம் மிகவும் பேசிப் பழகிய அவன் இல்லை கூச்ச சுபாவமே அதற்கு காரணமாக இருந்தது சில முறை அவளின் மார்புப் பிளவுகளை அவள் வேண்டுமென்றே எனக்கு காட்டியதாக தோன்றியும் இருக்கிறது அவளை நான் மிக மோசமானவனாக நான் கற்பனை செய்து கொண்டிருந்தேன்.

அடுத்த நாள் ரூபியும் நானும் எம்டி கருணாமூர்த்தி அவர்களின் அறைக்கு அழைக்கப்பட்டோம். என்னடா ஜேம்ஸ் என்ன சொல்ற ரூபியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுக்கு. ரூபி இவனை கல்யாணம் செய்வதற்கு உனக்கு சம்மதமா என்று கேட்க ரூபியும் இருவரும் மௌனமானார்கள். 
சார் ரூபி உடன் நான் கொஞ்சம் தனியாக பேச வேண்டும் பேசி இருவரது மனமும் ஒத்துப்போனால் பிறகு முடிவு எடுக்கலாம் என்று இருக்கிறேன் சார். என்றான் ஜேம்ஸ். 
ஓஹோ ஐயாவுக்கு தனியா பேசணுமா தனியா பேச மட்டும் செய்யணுமா இல்ல உனக்கு ஏதாவது ரெண்டு பேருக்குமே ரூம் எடுத்து கொடுத்து வேற வேலை ஏதாவது பார்க்கணுமா ஜேம்ஸ். என்றார் சிரித்தபடி ஆர்கே. அச்சு என்ன சார் நீங்கள் ரொம்ப மோசம் போங்க நான் போறேன் இப்படி எல்லாம் பேசுனீங்கன்னா என்று ஓட முயன்றாள் ரூபி. ஆர்கே அவரது டேபிளில் இருந்து எழுந்து ரூபியை பின்புறமாக கட்டிக்கொண்டு தனது சேரின் அருகில் நிறுத்தி அவர் உட்கார்ந்து கொண்டு ரூபி யின் இடுப்பில் கைகளை சுற்றி வளைத்த படி. இதோ பாருடா ஜேம்ஸ் ரூபி என்னோட பொண்ணு மாதிரி மரியாதையா அவளை கட்டிக்கோ. சரி, உங்களுக்காக ஒரு மணி நேரம் கொடுக்கிறேன் இதுல நீங்க என்ன பேசுவீங்களோ, எப்படி பேசுவீங்களோ தெரியாது நான் ஃபேக்டரி விசிட் போயிட்டு வர்றதுக்குள்ள நீங்க முடிவு எடுத்து வச்சிருக்கணும் அவ்வளவுதான் சொல்லிட்டேன். ரூபி பையன பத்திரமா பாத்துக்க என்ன. என்று ரூபியின் குண்டியில் பட்டென அடித்துவிட்டு கதவை சாத்திக் கொண்டு கிளம்பினார் ஆர்கே.
என்ன ஜேம்ஸ் உன்னை எனக்கு தெரியாதா என்ன இல்ல என்னதான் உனக்கு தெரியாதா ஏன் இவ்வளவு மௌனம் என்னை பிடிக்கலையா ஜேம்ஸ் உனக்கு என்று கேட்டாள். 
எல்லோ ரூபி எனக்கு உன்ன ரொம்ப பிடிக்கும் உன்னோட அழகு உன்னோட பேச்சு உன்னோட ஸ்டைல் எல்லாமே எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனா உன்னோட பழக்கவழக்கங்கள் குறிப்பா, ஆண்களோட பழகும் விதம் எனக்கு பிடிக்காது அப்படின்னு உனக்கு தெரியும். அதை மட்டும் தான் நான் யோசிக்கிறேன் ரூபி.
நீ இப்படி கேப்ப அப்படின்னு எனக்கு ரொம்ப முன்னாடியே தெரியும் ஜேம்ஸ்.
ஜேம்ஸ் முதல்ல நான் என்னை பார்த்துன்னு ஒரு விளக்கத்தை கொடுத்துறேன், உன்ன பத்தி எனக்கு என்னன்னு தெரியும் நம்ம எம்டி ஆர் கே சார் எல்லாருத்தையும் சொல்லிட்டாரு. 
நான் இங்க ஹாஸ்டலில் தங்கி வேலை செய்யறேன் னு தான் உனக்கு தெரியும். ஆனா எங்க குடும்பம் கேரளாவில் ஒரு காட்டுக்குள் இருக்கு. எங்கள் பூர்வீகம் ஜார்க்கண்ட் ல இருக்கிற ஒரு பழங்குடி மக்கள். அந்த காலத்தில் வெள்ளக்காரங்க தோட்ட வேலை செய்றதுக்காகவோ இல்லை வேறு எதுக்காக வோ எங்க குடும்பங்கள் ஒரு நாலு அஞ்சு பேர் இங்க வந்தாங்க. 
அவங்க நாகரீகம் குடும்ப முறைகள் பற்றி யோசிக்கல. அதுக்கு அந்த வெள்ளைக்காரங்களும் இடம் கொடுக்கல. நீ என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு அங்க வருவேதான. அப்போ இன்னும் ரீடெய்ல் லா நீயே பார்ப்ப எங்க குடும்பத்தை.
 ஒன்னு தெரியுமா ஜேம்ஸ். நம்ம எம்டி ஆர்கே சார் இருக்கா இல்ல. அவருக்கு எங்க காட்டுக்கு பக்கத்துல ஒரு விவசாய நிலம் இருக்கு, கிட்டத்தட்டு 20 25 ஏக்கரா நிலம் அது. அவரோட சொந்த நிலம். எங்க மக்கள்ல ஒரு பொண்ண கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு அந்த குடும்பமும் அங்கேயே வச்சிருக்காரு. அங்க அவருக்கு ஒரு பொண்ணு கூட இருக்கா அவ என்னோட பிரண்டு. நான் ஆர் கே எஸ் ஆர் கே எங்களோட வாழ்க்கை முறை பழக்கவழக்கங்கள் அந்த காடு நிலம் எல்லாமே ரொம்ப பிடிக்கும். அந்த காட்டுக்கு வந்த ஆர்கே சார் என்ன பார்த்து படிக்கிறியா அம்மான்னு கேட்டு என்ன ரொம்ப நல்லா படிக்க வச்சாரு என்னோட மட்டுமல்ல என் தம்பியும் அவரது தான் படிக்க வச்சிட்டு இருக்காரு ஸ்கூல்ல படிக்கறான் இப்போ.

[Arunkumar7895]

Nice Intro with a good stop
Need to know a lot about rubi in future...

[Rishi1503]

அந்த அறையில் ஜேம்ஸின் மனதுக்குள் இருந்த தர்மசங்கடம் வார்த்தைகளாய் வெடித்தது.
"ரூபி, உன் பூர்வீகம் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. ஆனால், நீ ஏன் இப்படி மற்ற ஆண்களிடம் நடந்து கொள்கிறாய்? அன்று முனிசாமி அண்ணன் பின்னால் பைக்கில் போகும்போது நீ அவரை அணைத்துக் கொண்டு போனாய். அவர் திரும்பி வந்து உன்னைப் பற்றி மிகக் கேவலமாகப் பேசினார். இப்போதும் கூட நீ அணியும் டைட் சுடிதார், உன் மார்புப் பிளவு... இதெல்லாம் எனக்கு அசிங்கமாக இருக்கிறது. திருமணத்திற்குப் பிறகு இது தொடர்ந்தால் என்னால் தாங்க முடியாது," என்று தன் உள்ளக் குமுறலை கொட்டினான் ஜேம்ஸ்.
ரூபியின் முகம் சட்டென மாறியது. அவள் கண்கள் சிவந்தன.
"ஜேம்ஸ், அந்த முனிசாமி அண்ணன் என்னைத் தனியாகக் கூட்டிச் சென்று என் மார்புகளைக் கசக்கி, அசிங்கமாக நடக்க முயன்றார். என் செருப்பைக் கழற்றி நான் அவரை வெளுத்து வாங்கினேன். ஆனால், அவர் குடும்பம் நடுத்தெருவுக்கு வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக நான்தான் மற்றவர்களிடம் பொய் சொல்லி அவரைக் காப்பாற்றினேன். அவர் வெளியே என்னைத் தப்பாகப் பேசுகிறார் என்றால், அது அவரது வக்கிரம்! உண்மை தெரியாமல் ஒருவரைப் பற்றி முடிவு செய்யாதே ஜேம்ஸ்," என்றாள் ஆவேசமாக.
அவள் சற்று நிதானித்துத் தொடர்ந்தாள், "ஆமாம் ஜேம்ஸ்! எனக்கு இப்படி உடை அணியப் பிடிக்கும். ஆண்கள் என்னைப் பார்ப்பது எனக்கு ஒரு சுகத்தைத் தருகிறது. நான் அதை அனுபவிக்கிறேன். அதற்காக நான் விபச்சாரி கிடையாது. நெருங்கிப் பழகுவதும், தொட்டுப் பேசுவதும் எனக்கு ஒரு பரவசத்தைக் கொடுக்கிறது. ஆனால், அது ஒரு எல்லைக்குட்பட்டதுதான்."
ஜேம்ஸ் திகைத்து நின்றான். அவளது நேர்மையும், தைரியமும் அவனது சந்தேகங்களைச் சுக்குநூறாக உடைத்தன. "ஸாரி ரூபி... உன்னைத் தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டேன். இப்போதுதான் எல்லாம் புரிகிறது. ஐ லவ் யூ ரூபி!" என்றான்.
ரூபி வெட்கத்துடன் அவன் தோளில் சாய்ந்தாள். "தெரியுமா ஜேம்ஸ்? உன்னை நான்தான் தேர்ந்தெடுத்தேன். உன் பொறுமையையும், நிதானத்தையும் அணு அணுவாக கவனித்துவிட்டுதான் ஆர்கே சார் கிட்ட உன்னைத் திருமணம் செய்யச் சொன்னேன்," என்றாள்.
மேலும் அவள் ஒரு ரகசியத்தைப் பகிர்ந்தாள், "ஆர்கே சாருக்கு எங்க காட்டுக்கு அருகே இருக்கும் 25 ஏக்கர் நிலத்தில், எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணுடன் ஒரு குடும்பமே இருக்கிறது. அவருக்கு அங்கொரு மகளும் இருக்கிறாள். இது எனக்கும் உனக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம். அவர் எங்களுக்கு ஒரு தந்தை போல!"
அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே, கதவை அதிரத் திறந்து உள்ளே வந்த ஆர்கே சார், இருவரையும் சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டார். "அப்புறம் என்ன? கல்யாண நாளைப் பார்த்திட வேண்டியதுதான்!" என்று சிரித்தார்.
திருப்பூர் சார்பதிவாளர் அலுவலகத்தில் மிக எளிமையாக, சட்டப்பூர்வமாக ஜேம்ஸ் - ரூபி திருமணம் நடந்து முடிந்தது. ஜேம்ஸின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய உறவுப் பாலம் அன்றுதான் உருவானது. ரூபியின் தந்தை, தாய் மற்றும் தம்பியை அவன் முதன்முதலாக அன்றுதான் சந்தித்தான். அவர்களோடு ஆர்கே சார் அறிமுகப்படுத்திய அந்த இரண்டு பெண்களும், அவரது மனைவியும் ரூபியின் சொந்தக்காரர்கள் போலவே மிக இயல்பாகப் பழகினார்கள்.
திருமண விருந்து முடிந்ததும், ஆர்கே சார் தன் காரை நேராகத் தனது தனிப்பட்ட கெஸ்ட் ஹவுஸிற்கு விடச் சொன்னார். ஜேம்ஸ் மனதில் ஒரு எண்ணம் இருந்தது--"ஒருவேளை ஸ்டாப் குவார்ட்டர்ஸில் ஒரு சிறிய குடும்ப அறையை ஒதுக்கித் தருவார்" என்றுதான் அவன் நினைத்திருந்தான். ஆனால், அந்தப் பங்களாவின் வாசலில் நின்றபோது ஜேம்ஸ் பிரம்மிப்பில் உறைந்து போனான்.
உள்ளே நுழைந்ததும் சென்ட்ரலைஸ்டு ஏசி (Centralized AC) சில்லென்று அவர்களை வரவேற்றது. வலதுபுறத்தில் நவீன வசதிகளுடன் கூடிய கிச்சன் மற்றும் டைனிங் ஹால். இடதுபுறத்தில் கண்ணைக் கவரும் பூந்தோட்டம், அதன் நடுவே ஒரு அழகான செவ்வக வடிவ நீச்சல் குளம்.
அடுத்த கதவைத் திறந்தபோது மற்றுமொரு பிரம்மாண்ட ஹால் தென்பட்டது. அதன் வலதுபுறம் எம்டியின் தனிப்பட்ட அறை, இடதுபுறம் விருந்தினர்களுக்கான அறை. இவ்வளவு ஆண்டுகளில் ஜேம்ஸ் இரண்டு மூன்று முறைதான் இந்த இடத்திற்கு வந்திருக்கிறான்.
ஆர்கே சார் அவர்களை அந்த அறைக்குக் கூட்டிச் சென்று, "ஜேம்ஸ், ரூபி... இனிமேல் இதுதான் உங்கள் வீடு!" என்றார்.
அந்த அறை ஒரு சொர்க்கம் போல இருந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் ஒரு பெரிய வாஷிங் மெஷின் கொண்ட வாஷிங் ரூம், அதைத் தொடர்ந்து நவீன வசதிகளுடன் கூடிய பாத்ரூம். உள்ளே ஒரு மாஸ்டர் பெட்ரூம், அதில் மிகப்பெரிய மெத்தை, பெரிய எல்.இ.டி டிவி, பிரிட்ஜ் என எல்லா வசதிகளும் இருந்தன.
ஆர்கே சார் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "ஜேம்ஸ், இது உங்கள் திருமணப் பரிசு. இந்த வீடு இனி உங்களுக்கானது. என் அறை உட்பட எங்கு வேண்டுமானாலும் நீங்கள் போகலாம். சமைக்க ஆள் நியமித்திருக்கிறேன். இப்போது சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு, ரூபியின் ஊருக்குக் கிளம்புங்கள். அங்கு ஒரு வாரம் ஜாலியாக இருந்துவிட்டு வாருங்கள். உங்கள் முதலிரவை (First Night) அந்த ரம்மியமான காட்டுப் பகுதியிலேயே வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் ஜேம்ஸ், அங்குள்ள கலாச்சாரம், பழக்கவழக்கங்கள் எல்லாம் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்கும். கவலைப்படாதே, என் மனைவியும் அங்கேதான் இருக்கிறாள். கவனமாக இருந்துவிட்டு வாருங்கள்!"
அவர் விடைபெற்றதும், சிறிது நேர ஓய்வுக்குப் பிறகு ஒரு பெரிய வண்டியில் அனைவரும் கிளம்பினார்கள். வண்டி காட்டிற்குள் நுழைய நுழைய, முகத்தில் மோதிய சில்லென்ற காற்று ஜேம்ஸின் மனதிலிருந்த பாரத்தைக் குறைத்தது. ரூபி காதலோடு அவன் மேல் சாய்ந்துகொள்ள, அந்த அடர்ந்த காடு தங்களுக்கு என்ன வைத்திருக்கிறது என்ற எதிர்பார்ப்பிலும், முதலிரவு குறித்த ஆனந்தமான கனவுகளிலும் ஜேம்ஸ் மெல்லக் கண் அயர்ந்தான்.
மாலையில் சூரியன் மறைந்து இருள் அந்த அடர்ந்த காட்டிற்குள் மெல்லக் கசியத் தொடங்கியது. ஜேம்ஸின் இதயத் துடிப்பு அந்த வண்டியின் இன்ஜின் சத்தத்தை விட வேகமாக இருந்தது. திருப்பூர் நகரத்தின் இரைச்சலில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட, ஒரு நிசப்தமான பழங்குடி கிராமத்திற்குள் அவர்கள் வண்டி பிரவேசித்தது.
அவர்களது வீடு ஒரு தோட்டத்தின் நடுவே தனித்து நின்றது. அது ஒரு நடுத்தரமான ஓட்டு வீடு, ஆனால் சுற்றிலும் இருந்த அடர்ந்த மரங்கள் அந்த வீட்டிற்கு ஒரு ரகசியத்தன்மையைக் கொடுத்தன. ஆர்கே சாரின் மனைவியும் மகளும் விடைபெற்றுக் கொள்ள, ஜேம்ஸ் ஒருவித தயக்கத்துடன் ரூபியின் குடும்பத்தோடு வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்.
உள்ளே சென்ற ஜேம்ஸிற்கு ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. அது ஒரு மிகப்பெரிய ஒற்றை அறை (Hall). நாகரிக வீடுகளில் இருப்பது போல தனித்தனி அறைகள் அங்கே இல்லை. ஒரு மூலையில் மட்டும் மூங்கிலால் ஆன ஒரு மெல்லிய தடுப்பு இருந்தது. சமையல் பாத்திரங்கள் ஒருபுறம் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்க, அந்த வீடே ஒரு திறந்த வெளி போல இருந்தது.
"ஜேம்ஸ், இது எங்க ஊர் பழக்கம். முதலிரவுக்கு முன்னாடி நாங்க ஒரு விசேஷக் கிழங்கு சாப்பிடுவோம். அது உடம்புக்கும் மனசுக்கும் ஒரு புதுத் தெம்பைக் கொடுக்கும்," என்று ரூபியின் அப்பா பழங்குடி மொழியில் சொல்ல, ரூபி அதைத் தமிழில் விளக்கினாள்.
அவர்கள் கொடுத்த அந்த வேகவைத்த கிழங்கைச் சாப்பிட்ட அடுத்த சில நிமிடங்களில், ஜேம்ஸின் நரம்புகளில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு. ஒரு புதிய உற்சாகமும், இதுவரை அனுபவிக்காத ஒரு உடல் தெம்பும் அவனுக்குள் பிறந்தது. அவன் அருகில் அமர்ந்திருந்த ரூபியின் அம்மா, ஜேம்ஸின் தோளையும் தொடையையும் உரசியபடி அமர்ந்து அன்போடு உபசரித்த விதம் அவனுக்குச் சற்று சங்கடமாக இருந்தாலும், அந்தச் சூழலின் நிதானம் அவனை அமைதிப்படுத்தியது.
"நாங்க பக்கத்து வீட்டுக்குக் கிளம்புறோம். நீங்க நிம்மதியா இருங்க," என்று கூறிவிட்டுப் பெரியவர்கள் மூவரும் வெளியேறினர்.
அந்தத் தனிமையில், ஜேம்ஸும் ரூபியும் ஒருவரையொருவர் ஆழமாக உணர்ந்தனர். இத்தனை காலமும் மனதுக்குள் பூட்டி வைத்திருந்த காதலையும், ஏக்கத்தையும் அவர்கள் அந்தப் பாயின் மேல் கொட்டித் தீர்த்தனர். விடியற்காலை 4 மணி வரை அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தனர்; சிரித்தனர்; அழுதனர். ஜேம்ஸின் வாழ்க்கையில் ஒரு நிரந்தரத் தோழி கிடைத்துவிட்டாள் என்ற நிம்மதியில் அவன் மெல்லக் கண் அயர்ந்தான்.
காலை 7 மணி இருக்கும்.
அரைகுறைத் தூக்கத்தில் இருந்த ஜேம்ஸின் காதுகளில் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. அவன் ஒரு கண்ணைத் திறந்து பார்த்தான். இருவரும் ஒரு மெல்லிய போர்வையின் கீழ் நிர்வாணமாகக் கிடந்தனர். அந்த அதிகாலைச் சூரிய ஒளி ஜன்னல் வழியே நுழைந்து ரூபியின் மேனியில் படர, அவள் ஒரு தேவதை போல ஜேம்ஸின் கண்ணுக்குத் தெரிந்தாள்.
திடீரென்று, அந்த மூங்கில் தடுப்பைத் தாண்டி யாரோ உள்ளே வரும் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. ஜேம்ஸ் தூங்குவது போலவே நடித்துக் கவனித்தபோது, உள்ளே வந்தது ரூபியின் அப்பா!
ஜேம்ஸின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. "என்ன இது? ஒரு மகளின் முதலிரவு அறைக்குள் தந்தை இப்படித் தடையின்றி வருவதா?" என்று அவன் பதறினான். ஆனால், ரூபியின் தந்தை அங்கே எதற்கும் சலனப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. அவர் வெறும் துண்டு மட்டும் அணிந்திருந்தார். அந்த அறையிலிருந்த ஒரு பழைய மர பீரோவில் ஏதோ தேடிக்கொண்டிருந்தார்.
சத்தம் கேட்டு எழுந்த ரூபி, தன் நிர்வாணக் கோலத்தைப் பற்றிச் சிறிதும் கூச்சப்படாமல், "என்னப்பா தேடுறீங்க?" என்று கேட்டபடி படுக்கையில் இருந்து இயல்பாக எழுந்தாள். அருகில் இருந்த ஒரு சிறு துண்டை எடுத்து இடுப்பில் மட்டும் சுற்றிக்கொண்டு, தன் மேலாடை ஏதுமின்றி அந்த பீரோவிடம் சென்று தேடி எடுத்துக் கொடுத்தாள்.
ஜேம்ஸ் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்தான். தன் மகளின் மார்பகங்கள் குலுங்க அவள் தன் முன்னே நிற்பதைப் பற்றி அந்தத் தந்தையும் கவலைப்படவில்லை, தந்தைக்கு முன்னால் தான் இப்படி இருப்பதைக் குறித்து அந்த மகளும் கவலைப்படவில்லை. அவர்களது கலாச்சாரத்தில் உடல் என்பது ஒரு புனிதமான, இயற்கையான விஷயமாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால், நாகரிக உலகில் வளர்ந்த ஜேம்ஸிற்கு இது ஒரு மாபெரும் கலாச்சார அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
அவளது தந்தை தேடி வந்ததைப் பெற்றுக்கொண்டு இயல்பாகப் பேசிவிட்டு வெளியேறினார். ரூபி மீண்டும் புன்னகையுடன் ஜேம்ஸிடம் வந்து, "ஜேம்ஸ், எழுந்திரு... பொழுது விடிஞ்சிருச்சு" என்று அவனைத் தட்டி எழுப்பினாள்.
ஜேம்ஸ் ஒன்றும் தெரியாதவன் போல எழுந்தான். ஆனால் அவன் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த கேள்வி ஒன்றுதான்: இந்தக் காட்டின் ரகசியங்களும், இவர்களின் விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களும் இன்னும் என்னென்ன அதிர்ச்சிகளைத் தரப்போகின்றன?
தொடரும்...

[raasug]

முற்றிலும் புதிய பாணியில் வந்திருக்கும் கதை ! வாசிப்பதற்கு சுவாரஸ்யமாக உள்ளது ! தொடர்ந்து எழுதுங்க

[Rishi1503]

அந்தக் காட்டோரத்துக் கிராமத்தின் அதிகாலை என்பது நகரத்தின் காலைகளைப் போன்றது அல்ல. சில்லென்ற பனிமூட்டம், பெயர் தெரியாத பறவைகளின் விசித்திரமான குரல்கள், மற்றும் காய்ந்த இலைகளின் வாசனை கலந்த ஒரு மர்மமான சூழல் நிலவியது. நான் மெல்லிய உறக்கத்தில் இருந்தபோதுதான் ரூபியின் அந்த மென்மையான, ஆனால் கட்டளையிடும் குரல் என் காதுகளைத் தீண்டியது.
"ஜேம்ஸ் எழுந்துரு லேட் ஆகுது, ரொம்ப நேரம் தூங்குற மாதிரி நடிக்காத ஜெம். நாம கொஞ்சம் வெளியில போலாம்," என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.
நான் மெல்லக் கண் விழித்து உட்கார்ந்தபோது, ரூபியின் அந்தத் தோற்றம் என்னை அப்படியே உறைய வைத்தது. அவள் இப்போதும் அதே கோலத்தில் தான் இருந்தாள்—இடுப்பில் ஒரு சிறிய துண்டு மட்டும் கட்டிக்கொண்டு, திறந்த மார்புடன், கைகளை இடுப்பில் ஊன்றி என்னை ஒருவிதக் குறுகுறுப்போடு பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். ஜன்னல் வழியாக வந்த மங்கிய வெளிச்சத்தில் அவளது அந்தத் தேகம் ஒரு செதுக்கப்பட்ட சிற்பம் போலத் தெரிந்தது.
"என்ன ரூபி இப்படி அப்பா முன்னாடியே இப்படி நிக்கிற?" என்று நான் திக்கித் திணறி மெல்லிய குரலில் கேட்டேன். திருப்பூரில் ஒரு சீனியர் மெர்ச்சண்டைசராக நாகரீகமான சூழலில் வளர்ந்த எனக்கு, இந்தத் திறந்தவெளி கலாச்சாரம் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது.
"ஜிம், நான் தான் சொன்னேனே... உனக்கு இங்க இருக்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் சர்ப்ரைஸாக தான் இருக்கும். அப்படியே போகப்போக என் கூட டிராவல் பண்ணிக்கிட்டே வா. இந்த ஒரு வாரமும் உனக்கு ஒரே என்ஜாய் சீன்ஸ் தான். இந்தா, இந்த ஒரு பாக்ஸர் மட்டும் நீ போட்டுக்க, வேற எதுவும் போட வேண்டாம். இங்கே நீ சட்டை போட்டா உன்னைத் தான் ஒரு மாதிரியா பார்ப்பாங்க. வா போலாம்," என்று அதட்டினாள்.
ரூபி சட்டெனத் தான் இடுப்பில் கட்டியிருந்த அந்தத் துண்டையும் கழற்றி எறிந்தாள். அந்த வினாடி ஒரு கணம் என் மூச்சே நின்றுவிட்டது. அப்பட்டமான நிர்வாணத்தில் நின்றவள், என்னைத் துளியும் சட்டை செய்யாமல் ஒரு பாக்ஸரை மட்டும் எடுத்து அணிந்து கொண்டாள். மேலே ஒரு மெல்லிய, கிட்டத்தட்ட ஊடுருவித் தெரியக்கூடிய டீசர்ட்டைப் போட்டுக் கொண்டாள். ஆனால் அந்த டீசர்ட்டுக்கு உள்ளே அவளது முலைக்காம்புகள் அந்த அதிகாலைக் குளிரில் விரைப்பாக நிற்பது அப்படியே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
"கம் ஃபாஸ்ட் ஜேம்ஸ். நாம இப்போ கக்கா போகப் போறோம். வீட்டுக்குப் பின்னாடி ஒரு காடு இருக்கு அங்க தான் நாம போகப் போறோம்," என்று கூறிவிட்டு விறுவிறுவெனத் தடுப்புக்கு வெளியே நடந்தாள்.
நாங்கள் வெளியே வந்தபோது, ரூபியின் அம்மா சமையல் அறையில் வேலையாக இருந்தார். அவர் அணிந்திருந்த உடை இன்னும் விசித்திரமாக இருந்தது—கேரளப் பெண்கள் அணியும் ஜாக்கெட்டும், முட்டி வரை வேஷ்டி போல ஒரு துண்டும் மட்டுமே. சினிமாவில் 'ஐட்டம் சாங்' ஆடும் பெண்கள் போலவே அந்தத் தோற்றம் இருந்தது. அவர் எங்களைப் பார்த்ததும் முகத்தில் ஒரு கேலிச் சிரிப்பு மலர்ந்தது. ரூபியிடம் ஏதோ அவர்கள் பழங்குடி பாஷையில் கேட்க, ரூபி வெட்கத்துடனே ஏதோ பதில் சொன்னாள்.
"என்ன ரூபி அது?" என்று நான் குழப்பத்துடன் கேட்டேன்.
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல பொம்பளைங்க சமாச்சாரம் விடு," என்று மழுப்பினாள். பிறகு ரூபியின் அம்மா என்னிடம் மலையாளம் கலந்த தமிழில் பேசத் தொடங்கினார். "மருமகனே... நம்ம வீட்டுக்கு பக்கத்துல தான் இந்த ஊர்க்காரங்க மலம் கழிக்கிற இடம் இருக்கு. இவ எப்பவும் ஆம்பளைங்க மலம் கழிக்கிற இடத்துக்கு பக்கத்துல தான் போய் மலம் கழிப்பாள். இவ குண்டியைப் பார்க்குறதுக்குன்னே ரெண்டு மூணு பேரு தவம் கிடப்பாங்க. இப்பதானே இவ கல்யாணம் ஆகி ஊருக்குள்ள வந்துருக்கா... எப்படியும் அவங்க வந்துருப்பாங்க. நீங்க அவளைப் பார்த்துக்குங்க," என்று கூறிவிட்டு பயங்கரமாகச் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்.
எனக்குத் தலை சுற்றியது. என்ன ஒரு குடும்பம் இது? ஒரு தாய் தன் மகளின் அந்தரங்கத்தை மற்றவர்கள் பார்ப்பதைப் பற்றி இவ்வளவு சாதாரணமாக, அதுவும் ஒரு பெருமையாகப் பேசுகிறாரே!
"ஏய், உங்க அத்தை எப்பவுமே இப்படித்தான். நீ வா ஜெமி நாம போலாம். மத்தவங்க என் குண்டியைப் பார்க்குற சுகமே தனி தான் ஜெமி... என்ன சொல்ற?" என்று களுக்கென சிரித்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள். "இப்போ பாரேன், நான் காட்டுற சீன்ல அவன் எப்படி ஜொல்லு வடிப்பான் பாரு. கொஞ்ச நாள் முன்னாடி நான் ஊருக்கு வந்தப்போ, இதே இடத்துல சில பேர் அவங்க விந்தையே விட்ருக்காங்க தெரியுமா?"
நான் திகைத்துப் போனேன். "எப்படி ரூபி இதெல்லாம் சகஜமா எடுத்துக்கிற? இதெல்லாம் தப்பு இல்லையா? இதுவரைக்கும் என்னமோ பண்ணிக்கோ, ஆனா இப்போ கல்யாணம் ஆயிடுச்சு இல்ல... இனிமேல் ஒழுங்கா இருக்கலாம் இல்ல?" என்று ஆதங்கப்பட்டேன்.
அதற்கு அவள் சொன்ன பதில் இன்னும் விசித்திரமாக இருந்தது. "ஏய் ஜெம், இப்ப பாரு... நீ அவங்க உட்கார்ந்து இருப்பாங்கல்ல, அதுக்கு கொஞ்சம் பக்கத்துல போய் உட்கார்ந்துக்க. உன்னோட கிராமத்துல சின்ன வயசுல மலம் கழிக்கிற மாதிரி உட்காரு. உன் மனசுக்குள்ள... 'புதுசா கல்யாணமான, எந்தக் கையும் படாத என் அழகான பொண்டாட்டி குண்டியை இன்னொருத்தன் பார்த்துகிட்டு கையை உறுப்பு மேல வச்சு தடவிக்கிறான்' அப்படின்னு ஜஸ்ட் திங்க் பண்ணி பாரு. உனக்கே மூடு ஏறும் ஜெமி," என்றாள்.
அந்த இடத்திற்கு வந்தோம். மரங்களுக்குப் பின்னால் மறைவாகச் சில பெண்கள் அமர்ந்திருக்க, வலதுபுறம் ஆண்கள் ஒரு நான்கு ஐந்து பேர் வேஷ்டியைத் தூக்கிக் கட்டிக்கொண்டு பேசிக்கொண்டே அமர்ந்திருந்தார்கள். ரூபி ஒரு இடத்தை மிகச் சரியாகத் தேர்வு செய்தாள். அங்கிருந்து பார்த்தால் அந்த ஆண்களுக்கு அவள் நன்றாகத் தெரியும்படி இருந்தது.
ரூபி தன் பாக்ஸரைக் கழற்றித் தோளில் போட்டுக் கொண்டாள். அவளது பளிங்கு போன்ற குண்டி பளபளவென்று தெரிய, அந்த ஆண்களுக்கு முழுமையாகக் காட்டிக்கொண்டே அமர்ந்தாள். அந்த ஆண்கள் மூவரும் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டு, தங்கள் உறுப்பைக் கையில் பிடித்து ஆட்டத் தொடங்கினார்கள். நான் இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டே சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்திருந்தேன்.
ரூபி சொன்னது போலவே, அந்த ஆண்களையும், அவளது அந்த அப்பட்டமான பளிங்கு பூசணி போன்ற குண்டியையும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்தபோது, எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி உண்டானது. என் ஆணுறுப்பு நிஜமாகவே பாக்ஸருக்குள் துடிக்கத் தொடங்கியது. 15 நிமிடங்கள் கழிந்தது. ரூபி எழுந்து எவ்விதச் சலனமுமின்றி பாக்ஸரை அணிந்து கொண்டாள்.
வீட்டுக்கு வரும்போது என் பாக்ஸரில் ஒரு பெரிய கூடாரம் இட்டு இருப்பதை ரூபி பார்த்துவிட்டு, ஒரு குறும்புத்தனமான வெட்கச் சிரிப்பு சிரித்தாள். "எப்படி ஜெம், மார்னிங் ஷோ சூப்பரா இருந்ததா? என் உடம்பு மத்தவங்களுக்கு சுகம் கொடுக்குது, எனக்கு அதுல ஒரு சந்தோஷம். ஆனா கடைசி வரை நீ தான் என் புருஷன். எவனும் ஒரு லிமிட்டுக்கு மேல தொட முடியாது," என்றாள்.
வீட்டு வாசலில் இருந்த இடுப்பு வரை மட்டும் தெரியக்கூடிய அந்தப் பழைய மாடல் பாத்ரூமில் கழுவிக்கொண்டு உள்ளே சென்றோம். என் பாக்ஸரில் இருந்த அந்த மாற்றத்தைக் கண்ட ரூபியின் பெற்றோர், அதைக் கண்டு முகம் சுளிக்காமல், ஒரு இயல்பான விஷயமாகச் சிரித்துக் கொண்டே கடந்து சென்றார்கள். அந்தக் கிராமத்தின் விதிகளும் மனிதர்களும் எனக்குள் ஒரு புது உலகத்தைத் திறந்து வைத்திருந்தனர். அடுத்த நிகழ்வுக்காக நான் அந்த கூடாரத்துடனேயே காத்திருக்கத் தொடங்கினேன்.

[Rishi1503]

அந்தக் காட்டோரத்துக் கிராமத்தின் அதிகாலை என்பது நகரத்தின் காலைகளைப் போன்றது அல்ல. சில்லென்ற பனிமூட்டம், பெயர் தெரியாத பறவைகளின் விசித்திரமான குரல்கள், மற்றும் காய்ந்த இலைகளின் வாசனை கலந்த ஒரு மர்மமான சூழல் நிலவியது. நான் மெல்லிய உறக்கத்தில் இருந்தபோதுதான் ரூபியின் அந்த மென்மையான, ஆனால் கட்டளையிடும் குரல் என் காதுகளைத் தீண்டியது.
"ஜேம்ஸ் எழுந்துரு லேட் ஆகுது, ரொம்ப நேரம் தூங்குற மாதிரி நடிக்காத ஜெம். நாம கொஞ்சம் வெளியில போலாம்," என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.
நான் மெல்லக் கண் விழித்து உட்கார்ந்தபோது, ரூபியின் அந்தத் தோற்றம் என்னை அப்படியே உறைய வைத்தது. அவள் இப்போதும் அதே கோலத்தில் தான் இருந்தாள்--இடுப்பில் ஒரு சிறிய துண்டு மட்டும் கட்டிக்கொண்டு, திறந்த மார்புடன், கைகளை இடுப்பில் ஊன்றி என்னை ஒருவிதக் குறுகுறுப்போடு பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். ஜன்னல் வழியாக வந்த மங்கிய வெளிச்சத்தில் அவளது அந்தத் தேகம் ஒரு செதுக்கப்பட்ட சிற்பம் போலத் தெரிந்தது.
"என்ன ரூபி இப்படி அப்பா முன்னாடியே இப்படி நிக்கிற?" என்று நான் திக்கித் திணறி மெல்லிய குரலில் கேட்டேன். திருப்பூரில் ஒரு சீனியர் மெர்ச்சண்டைசராக நாகரீகமான சூழலில் வளர்ந்த எனக்கு, இந்தத் திறந்தவெளி கலாச்சாரம் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது.
"ஜிம், நான் தான் சொன்னேனே... உனக்கு இங்க இருக்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் சர்ப்ரைஸாக தான் இருக்கும். அப்படியே போகப்போக என் கூட டிராவல் பண்ணிக்கிட்டே வா. இந்த ஒரு வாரமும் உனக்கு ஒரே என்ஜாய் சீன்ஸ் தான். இந்தா, இந்த ஒரு பாக்ஸர் மட்டும் நீ போட்டுக்க, வேற எதுவும் போட வேண்டாம். இங்கே நீ சட்டை போட்டா உன்னைத் தான் ஒரு மாதிரியா பார்ப்பாங்க. வா போலாம்," என்று அதட்டினாள்.
ரூபி சட்டெனத் தான் இடுப்பில் கட்டியிருந்த அந்தத் துண்டையும் கழற்றி எறிந்தாள். அந்த வினாடி ஒரு கணம் என் மூச்சே நின்றுவிட்டது. அப்பட்டமான நிர்வாணத்தில் நின்றவள், என்னைத் துளியும் சட்டை செய்யாமல் ஒரு பாக்ஸரை மட்டும் எடுத்து அணிந்து கொண்டாள். மேலே ஒரு மெல்லிய, கிட்டத்தட்ட ஊடுருவித் தெரியக்கூடிய டீசர்ட்டைப் போட்டுக் கொண்டாள். ஆனால் அந்த டீசர்ட்டுக்கு உள்ளே அவளது முலைக்காம்புகள் அந்த அதிகாலைக் குளிரில் விரைப்பாக நிற்பது அப்படியே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
"கம் ஃபாஸ்ட் ஜேம்ஸ். நாம இப்போ கக்கா போகப் போறோம். வீட்டுக்குப் பின்னாடி ஒரு காடு இருக்கு அங்க தான் நாம போகப் போறோம்," என்று கூறிவிட்டு விறுவிறுவெனத் தடுப்புக்கு வெளியே நடந்தாள்.
நாங்கள் வெளியே வந்தபோது, ரூபியின் அம்மா சமையல் அறையில் வேலையாக இருந்தார். அவர் அணிந்திருந்த உடை இன்னும் விசித்திரமாக இருந்தது--கேரளப் பெண்கள் அணியும் ஜாக்கெட்டும், முட்டி வரை வேஷ்டி போல ஒரு துண்டும் மட்டுமே. சினிமாவில் 'ஐட்டம் சாங்' ஆடும் பெண்கள் போலவே அந்தத் தோற்றம் இருந்தது. அவர் எங்களைப் பார்த்ததும் முகத்தில் ஒரு கேலிச் சிரிப்பு மலர்ந்தது. ரூபியிடம் ஏதோ அவர்கள் பழங்குடி பாஷையில் கேட்க, ரூபி வெட்கத்துடனே ஏதோ பதில் சொன்னாள்.
"என்ன ரூபி அது?" என்று நான் குழப்பத்துடன் கேட்டேன்.
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல பொம்பளைங்க சமாச்சாரம் விடு," என்று மழுப்பினாள். பிறகு ரூபியின் அம்மா என்னிடம் மலையாளம் கலந்த தமிழில் பேசத் தொடங்கினார். "மருமகனே... நம்ம வீட்டுக்கு பக்கத்துல தான் இந்த ஊர்க்காரங்க மலம் கழிக்கிற இடம் இருக்கு. இவ எப்பவும் ஆம்பளைங்க மலம் கழிக்கிற இடத்துக்கு பக்கத்துல தான் போய் மலம் கழிப்பாள். இவ குண்டியைப் பார்க்குறதுக்குன்னே ரெண்டு மூணு பேரு தவம் கிடப்பாங்க. இப்பதானே இவ கல்யாணம் ஆகி ஊருக்குள்ள வந்துருக்கா... எப்படியும் அவங்க வந்துருப்பாங்க. நீங்க அவளைப் பார்த்துக்குங்க," என்று கூறிவிட்டு பயங்கரமாகச் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்.
எனக்குத் தலை சுற்றியது. என்ன ஒரு குடும்பம் இது? ஒரு தாய் தன் மகளின் அந்தரங்கத்தை மற்றவர்கள் பார்ப்பதைப் பற்றி இவ்வளவு சாதாரணமாக, அதுவும் ஒரு பெருமையாகப் பேசுகிறாரே!
"ஏய், உங்க அத்தை எப்பவுமே இப்படித்தான். நீ வா ஜெமி நாம போலாம். மத்தவங்க என் குண்டியைப் பார்க்குற சுகமே தனி தான் ஜெமி... என்ன சொல்ற?" என்று களுக்கென சிரித்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள். "இப்போ பாரேன், நான் காட்டுற சீன்ல அவன் எப்படி ஜொல்லு வடிப்பான் பாரு. கொஞ்ச நாள் முன்னாடி நான் ஊருக்கு வந்தப்போ, இதே இடத்துல சில பேர் அவங்க விந்தையே விட்ருக்காங்க தெரியுமா?"
நான் திகைத்துப் போனேன். "எப்படி ரூபி இதெல்லாம் சகஜமா எடுத்துக்கிற? இதெல்லாம் தப்பு இல்லையா? இதுவரைக்கும் என்னமோ பண்ணிக்கோ, ஆனா இப்போ கல்யாணம் ஆயிடுச்சு இல்ல... இனிமேல் ஒழுங்கா இருக்கலாம் இல்ல?" என்று ஆதங்கப்பட்டேன்.
அதற்கு அவள் சொன்ன பதில் இன்னும் விசித்திரமாக இருந்தது. "ஏய் ஜெம், இப்ப பாரு... நீ அவங்க உட்கார்ந்து இருப்பாங்கல்ல, அதுக்கு கொஞ்சம் பக்கத்துல போய் உட்கார்ந்துக்க. உன்னோட கிராமத்துல சின்ன வயசுல மலம் கழிக்கிற மாதிரி உட்காரு. உன் மனசுக்குள்ள... 'புதுசா கல்யாணமான, எந்தக் கையும் படாத என் அழகான பொண்டாட்டி குண்டியை இன்னொருத்தன் பார்த்துகிட்டு கையை உறுப்பு மேல வச்சு தடவிக்கிறான்' அப்படின்னு ஜஸ்ட் திங்க் பண்ணி பாரு. உனக்கே மூடு ஏறும் ஜெமி," என்றாள்.
அந்த இடத்திற்கு வந்தோம். மரங்களுக்குப் பின்னால் மறைவாகச் சில பெண்கள் அமர்ந்திருக்க, வலதுபுறம் ஆண்கள் ஒரு நான்கு ஐந்து பேர் வேஷ்டியைத் தூக்கிக் கட்டிக்கொண்டு பேசிக்கொண்டே அமர்ந்திருந்தார்கள். ரூபி ஒரு இடத்தை மிகச் சரியாகத் தேர்வு செய்தாள். அங்கிருந்து பார்த்தால் அந்த ஆண்களுக்கு அவள் நன்றாகத் தெரியும்படி இருந்தது.
ரூபி தன் பாக்ஸரைக் கழற்றித் தோளில் போட்டுக் கொண்டாள். அவளது பளிங்கு போன்ற குண்டி பளபளவென்று தெரிய, அந்த ஆண்களுக்கு முழுமையாகக் காட்டிக்கொண்டே அமர்ந்தாள். அந்த ஆண்கள் மூவரும் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டு, தங்கள் உறுப்பைக் கையில் பிடித்து ஆட்டத் தொடங்கினார்கள். நான் இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டே சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்திருந்தேன்.
ரூபி சொன்னது போலவே, அந்த ஆண்களையும், அவளது அந்த அப்பட்டமான பளிங்கு பூசணி போன்ற குண்டியையும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்தபோது, எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி உண்டானது. என் ஆணுறுப்பு நிஜமாகவே பாக்ஸருக்குள் துடிக்கத் தொடங்கியது. 15 நிமிடங்கள் கழிந்தது. ரூபி எழுந்து எவ்விதச் சலனமுமின்றி பாக்ஸரை அணிந்து கொண்டாள்.
வீட்டுக்கு வரும்போது என் பாக்ஸரில் ஒரு பெரிய கூடாரம் இட்டு இருப்பதை ரூபி பார்த்துவிட்டு, ஒரு குறும்புத்தனமான வெட்கச் சிரிப்பு சிரித்தாள். "எப்படி ஜெம், மார்னிங் ஷோ சூப்பரா இருந்ததா? என் உடம்பு மத்தவங்களுக்கு சுகம் கொடுக்குது, எனக்கு அதுல ஒரு சந்தோஷம். ஆனா கடைசி வரை நீ தான் என் புருஷன். எவனும் ஒரு லிமிட்டுக்கு மேல தொட முடியாது," என்றாள்.
வீட்டு வாசலில் இருந்த இடுப்பு வரை மட்டும் தெரியக்கூடிய அந்தப் பழைய மாடல் பாத்ரூமில் கழுவிக்கொண்டு உள்ளே சென்றோம். என் பாக்ஸரில் இருந்த அந்த மாற்றத்தைக் கண்ட ரூபியின் பெற்றோர், அதைக் கண்டு முகம் சுளிக்காமல், ஒரு இயல்பான விஷயமாகச் சிரித்துக் கொண்டே கடந்து சென்றார்கள். அந்தக் கிராமத்தின் விதிகளும் மனிதர்களும் எனக்குள் ஒரு புது உலகத்தைத் திறந்து வைத்திருந்தனர். அடுத்த நிகழ்வுக்காக நான் அந்த கூடாரத்துடனேயே காத்திருக்கத் தொடங்கினேன். சிறிது நேரம் கழித்து.
ரூபியின் தந்தை ஏற்கனவே முற்றத்தில் பெரிய பித்தளைத் தட்டுகளில் காட்டிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட மூலிகைகளையும், வாசனைப் பொடிகளையும் வரிசையாக அடுக்கி வைத்திருந்தார்.
குளியல் சடங்கு ஒன்று உண்டு என்று சொல்லி இருந்தாள். ரூபி என்னிடம் வந்தாள். "ஜேம்ஸ், இது வெறும் குளியல் இல்லை. இது இந்த மண்ணுக்கும் எங்க உடம்புக்கும் நடக்குற ஒரு கல்யாணம். இன்னைக்கு நம்ம ரெண்டு பேரையும் இந்த ஊரே அலங்கரிக்கப் போகுது," என்றாள். அவள் சொன்னது போலவே, முற்றத்தில் ரூபியின் அம்மா, அப்பா, தம்பி ராஜ், மற்றும் ஆர்கே சாரின் மனைவி சித்ராவும் அவரது மகளும் ஒரு வட்டமாக நின்றிருந்தனர்.
அனைவருமே அந்தப் பழங்குடி முறைப்படி, மிகக் குறைவான உடைகளையே அணிந்திருந்தனர். சித்ரா மேடம் அந்த நீல நிற குட்டி ஜாக்கெட்டில் ஒரு வன தேவதையைப் போல நின்றிருந்தார். ரூபி தன் மேலாடையைக் கழற்றிவிட்டு, அரை நிர்வாணமாக மாறினாள். முலைகள் மாங்காய் போல குத்திட்டு நின்றன. ஆனால் அவள் அனைவர் முன்பும் ஏதும் சங்கடமில்லாமல் நின்றாள். நானும் ரூபியும் வெறும் பாக்ஸருடன் நின்றோம்.
முதலில் ரூபியின் அம்மா அந்த வாசனைத் தைலத்தை எடுத்தார். "வாங்க மருமகனே," என்று என்னை அழைத்தவர், என் மார்பில் அந்தத் தைலத்தைத் தடவத் தொடங்கினார். அவரது கைகள் என் மேனியில் படரும்போது, அங்கிருந்த சந்தனமும் மூலிகையும் கலந்த வாசனை என் மூளையை ஒருவிதப் போதையில் ஆழ்த்தியது. அதே சமயம், சித்ரா மேடம் ரூபியை நெருங்கினார்.
ரூபி, உன் உடம்பு ஒரு பளிங்குச் சிலை மாதிரி இருக்குடி," என்று சொல்லி, ரூபியின் இடுப்பு வளைவுகளிலும், அந்தப் பூசணி போன்ற பின்புறத்திலும் வாசனைப் பொடியைத் தேய்க்கத் தொடங்கினார். ராஜ் ஒரு விளையாட்டுத் தனத்துடன் ரூபியின் முதுகில் அந்தப் பொடியைத் தூவி வலுவாக பிடிக்க அதே நேரத்தில் சித்ரா முன்புற மார்பை கசக்க, ரூபி ஒருவிதக் கிளர்ச்சியில் "ஆ... அக்கா, மெதுவா தேயுங்க" என்று முனகினாள்.
அந்த முற்றமே ஒரு விசித்திரமான கொண்டாட்டக் களமாக மாறியது. ரூபியின் தந்தை என் தோள்களில் நீரை ஊற்ற, சித்ராவின் மகள் ரூபியின் கால்களில் தைலத்தைத் தேய்த்து விட்டாள். எங்களுடைய பாக்ஸர்கள் நனைந்து உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டிருக்க, அவர்கள் அனைவரும் எங்களைத் தொட்டு, வருடி, அந்த வாசனைத் திரவியங்களை அப்பி விட்டனர். சித்ரா மேடம் ரூபியின் மார்பகப் பிளவுகளில் தைலத்தைத் தேய்க்கும்போது, அங்கிருந்த ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் சிரிப்பொலி காற்றில் கலந்தது. அந்தத் தீண்டல்களும், அங்கிருந்த அரை நிர்வாணக் கோலங்களும் எனக்குள் ஒரு சுகமான புதிய உலகத்தைத் திறந்து வைத்தன.
மதிய உணவு முடிந்து, காட்டின் அமைதி வீட்டைச் சூழ்ந்திருந்தது. நான் கை கழுவிவிட்டுத் திரும்பும்போது, சித்ரா மேடம் மட்டும் தனியாக ஒரு மரத்தடியில் நின்றிருந்தார். அவர் அணிந்திருந்த அந்தச் சிறிய உடை, அவரது அந்தரங்க அழகுகளை அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாலும், அவர் முகத்தில் ஒரு முதிர்ச்சியான அமைதி இருந்தது.
"ஜேம்ஸ், இங்க வாப்பா," என்று அழைத்தார். நான் நெருங்கியதும், அவர் பேசத் தொடங்கினார். "நீ என்னைப் பார்க்கும்போது ஏதோ தப்பா நினைக்கலாம். ஆனா எங்க வாழ்க்கை ரொம்ப விசித்திரமானது. ஆர்கே சாரோட பக்கத்து எஸ்டேட்ல வேலை செஞ்ச எங்க அப்பாவும் அம்மாவும் ஒரு விபத்துல இறந்துட்டாங்க. அப்போ நான் வெறும் பதினெட்டு வயசுப் பொண்ணு. பாதுகாப்புக்கு யாருமில்லாத நேரத்துல, எங்க கூட்டத்தோட தலைவர் முதுவன் சாமிதான் ஒரு முடிவெடுத்தாரு. 'நீ இந்த எஸ்டேட் ஓனர் ஆர்கே சாரையே கல்யாணம் பண்ணிக்கோ, அவர்தான் உன்னைப் பார்த்துப்பாரு'ன்னு சொன்னாரு."
நான் வியப்புடன் கேட்டேன், "அப்போ ஆர்கே சார் உங்களை இங்கேதான் வச்சிருக்காரா?"
சித்ரா கசப்புடன் சிரித்தார். "ஆமா ஜேம்ஸ். ஆனா இது ஒரு ரகசிய வாழ்க்கை. எனக்கும் இங்கே ஒரு புருஷன் இருக்காரு, ஆனா அது வெறும் ஒரு அடையாளத்துக்காகவும் பாதுகாப்புக்காகவும் தான். எங்க கலாச்சாரத்துல ஒரு பொண்ணு தனியா இருக்கக் கூடாதுங்கிறது விதி."
நான் மெல்லப் பேச்சை மாற்றினேன். "அது சரி சித்ரா அக்கா... ஆனா ரூபி அங்கே திருப்பூரில் ரொம்ப செக்ஸியா, கிளாமரா டிரஸ் பண்ணிக்குவா. இங்கே அவளோட இந்தத் துணிச்சலைப் பார்க்கும்போது எனக்கு இப்பதான் புரியுது."
சித்ரா என் தோளைத் தொட்டுச் சொன்னார், "சரியா சொன்ன ஜேம்ஸ். ரூபிக்குள்ள இருக்குற அந்தத் தாகம் இதுதான். இங்கே அவ அனுபவிக்கிற இந்த நிர்வாணச் சுதந்திரம், அந்தத் திறந்தவெளிக் கலாச்சாரம் அங்கே திருப்பூரில் கிடைக்காது. அதனால்தான் அங்கே அந்த இறுக்கமான உடைகளைத் தவிர்த்து, கிளாமரான டிரஸ் மூலமா தன் அடையாளத்தைத் தேடிக்கிறா. மத்தவங்க அவளைப் பார்க்கும்போது கிடைக்கிற அந்தப் பார்வைதான் அவளுக்கு அங்கே ஒரு மருந்தா இருக்கு. இதை ஆர்கே சாரும் புரிஞ்சுக்கிட்டாரு, அதனால்தான் அவளை அவர் எதுவும் சொல்றதில்லை."
அன்று இரவு, காட்டின் குளிர் எலும்புகளை ஊடுருவியது. ஹாலில் இருந்த அந்தப் பழைய சோபாவில் நானும் ரூபியும் மட்டும் இருந்தோம். ரூபி அன்று காலை அவளது அப்பாவுக்குக் காட்டியது போலவே, அந்தப் பளிங்கு போன்ற பின்புறம் தெரியும்படி குப்புறப் படுத்திருந்தாள்.
நான் அவளது அந்தப் பின்னழகு தந்த போதையில், அந்த வாசனைத் தைலத்தின் மணம் இன்னும் மாறாத அவளது உடலை நெருங்கினேன். நாங்கள் அந்தச் சோபாவிலேயே உச்சகட்டப் போதையில் ஒருவரை ஒருவர் ஆட்கொண்டிருந்தோம். அங்கே கதவுகளைப் பூட்டும் வழக்கம் இல்லாததால், காட்டின் காற்று கதவை மெல்லத் தள்ளியது.
திடீரென கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டு, ரூபி சட்டென என்னிடமிருந்து விலகி, ஒரு தூண்டை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு அரை நிர்வாணக் கோலத்திலேயே எழுந்து போய் வாசலைப் பார்த்தாள். அங்கே தம்பி ராஜ் நின்றிருந்தான்.
"அக்கா, துண்டு எடுக்க மறந்துட்டேன். ஏதோ நியாபகத்தில வந்திட்டேன்... சாரி" என்று அவன் தடுமாறாமல் சொன்னான். ரூபி எவ்விதப் பதற்றமும் இன்றி, "இதுவா பாருடா ராஜ்" என்று அவள் கட்டியிருந்ததை சுட்டிக்காட்டினாள். அவன் ஆம் என்று தலையசைக்க. உடனே அவிழ்த்து கொடுத்தாள் ரூபி.
அந்த அரை இருட்டில் ராஜ் அவள் நின்றிருந்த அந்த அப்பட்டமான கோலத்தையும், உள்ளே தவித்துக் கொண்டிருந்த என்னையும் ஒரு நொடி பார்த்துவிட்டு, சிரித்துக் கொண்டே வெளியேறினான். அவன் சென்ற பிறகு ரூபி என்னிடம் வந்தாள். அவளது கண்கள் இப்போது ஒரு வெறித்தனமான நெருப்பைக் கக்கின. "பார்த்தியா ஜேம்ஸ், அவன் பார்த்தது எனக்குள்ள ஒரு புது ரத்தத்தை பாய்ச்சுது," என்று சொல்லிவிட்டு, என்னை மீண்டும் அந்தப் போதைக்குள் இழுத்தாள்.
விடிய விடிய அந்த ஹாலில், தரை விரிப்பில் ஒருவரை ஒருவர் பின்னிப் பிணைந்தபடி, நிர்வாண நிலையில் அப்படியே உறங்கிப் போனோம். நாளை வரப்போகும் 'முதுவன் சாமி'க்காகவும், அந்த விசித்திரமான சடங்கிற்காகவும் காடு காத்திருந்தது.