Adultery ராஜியின் இரவுகள்

[rajji]

என் பேர் ராஜி. இது ஒரு ரியல் ஸ்டோரி தான். என் வாழ்க்கை கதைய்தான்.
என் வயசு 30.
நான் சென்னைல, தாம்பரம் பக்கத்துல ஒரு சின்ன 2BHK ஃப்ளாட்ட்ல என் கணவர் பிரபா உடன் இருக்கேன். எங்க கல்யாணம் 2024ல தான் ஆச்சு.

என் உடம்பு ரொம்ப மென்மையானது, வெள்ளையாக இருக்கும். என் முலை 36D சைஸ். என் பின்புறம் ரொம்ப பெரியதாக இருக்கும். என் தொடைகள் தடித்ததும், மென்மையானதும் இருக்கும். என் இடுப்பு கொஞ்சம் வைடு, வயிறும் மென்மையாக கொஞ்சம் வெளியே தெரியும். மொத்தத்தில நான் ஒரு டிபிக்கல் “மெச்சூர் ஆன்ட்டி” ஃபிகர் உடையவளாக இருப்பேன். எல்லாரும் என் உடம்பைப் பார்த்து ஆசைப்படுவாங்க, ஆனா நான் அதை ரொம்ப மறைக்க முயற்சி பண்ணுவேன்.


பிரபா என்ன ரொம்ப நல்லா பாத்துக்குவார், கேர் பண்ணுவார். அவர் ரொம்ப குண்டாகவும், கொஞ்சம் கருப்பாகவும் இருப்பார். ஆனா அவருக்கு குழந்தைகள் மேல் கொஞ்சமும் ஆசை இல்லை. அது எனக்கு ரொம்ப வருத்தம்.

எனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருக்கு — அவரோட Poolu அளவு ரொம்ப சின்னதா இருக்கும் (4 இன்ச் மாதிரி). அதனாலதான் அவரால என்ன கர்ப்பமாக்க முடியலன்னு எனக்கு தோணுது. ஆனா அதை நான் அவர்கிட்ட கேக்க பயப்படுவேன்.

என் மாமனார் பேர் சிவகணேசன். அவர் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்டானவர், ஆனா நல்ல மனிதர். அவர் என்ன சரியாக பார்த்து கூட பேச மாட்டார். என் மாமியார் கொரோனா நேரத்துல இறந்துட்டாங்க, அதனால வீட்டில் நான் மட்டும் தான் இருப்பேன். பிரபாவும், என் மாமனாரும் காலை வேலைக்கு போயிடுவாங்க, இரவு 9–10 மணிக்குத்தான் வருவாங்க.

என் தினசரி வாழ்க்கை ரொம்ப சாதாரணம்:
காலையில எழுந்து காபி போட்டு குடுப்பேன். அவங்க இருவரும் வேலைக்கு ரெடி ஆன பிறகு நான் பிரேக்ஃபாஸ்ட் ரெடி பண்ணுவேன். அப்புறம் வீட்டில் சமைப்பேன், துவைப்பேன், ஆடைகளை இஸ்திரி பண்ணுவேன், கொஞ்சம் டிவி பார்ப்பேன். மாலை வரை ஒரு ரொட்டீன் லைஃப். ஆனா என் மனசு முழுக்க ஒரு குழந்தை நினைப்பு தான்.

என் வீட்டுல என் அப்பா, அம்மா, தம்பி இருக்காங்க. என் தம்பி காலேஜ் முதல் வருடம் படிக்கிறான். அவனுக்கு என்ன ரொம்ப பிடிக்கும். அவன் என்ன பார்த்தாலே “அக்கா”ன்னு ரொம்ப பாசமா கூப்பிடுவான்.
என் அக்கா ஒரு டீச்சர். என் அம்மா ஒரு வீட்டுத்திருமதி. என் வீட்டுல நான் தான் செல்லப்பிள்ளை.

ஒவ்வொரு பண்டிகையும் வந்தா, வீட்டுல கேக்குற ஒரு கேள்விதான் எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும் — “எப்போ குழந்தை பிறக்கும் ராஜி?”ன்னு. அது எனக்கு ரொம்ப வலிக்குது. என் மனசுக்குள்ள “நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்?”ன்னு கேப்பேன்.

என் உடம்பு முழுக்க தயார் ஆக இருந்தாலும், நான் இன்னும் கர்ப்பமாக ஆகல. அதுதான் என் வாழ்க்கை நிலை.

[rajji]

2024 மார்ச் 21 காலை
என் கணவர் பிரபா ஆபிஸ்க்கு போயிட்ட பிறகு, வீட்டில் நான் மட்டும் தனியாக இருந்தேன். என் மாமனார் சிவகணேசன் சோஃபாவில் உட்கார்ந்து பேப்பர் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார். நான் கிச்சன்ல சமைச்சுக்கிட்டு இருந்தேன் — என் நைட்டி மட்டும் போட்டுக்கிட்டு.

நான் கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுக்கும்போது, என் நைட்டி பின்பக்கம் கொஞ்சம் டைட்டாக இருந்தது. என் பின்புறத்தின் வடிவம் முழுக்க தெரிந்தது.
என் மாமனார் பேப்பர் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாங்க… ஆனா அவர்களின் கண் என் பக்கம் தான் இருந்தது. என்னைப் பார்த்த மாதிரி பார்த்தாங்க. எனக்கு தெரியல. அப்புறம் தண்ணீர் வேணும்னு கேட்டாங்க.

நான் தண்ணீர் எடுத்து அவர்களிடம் சென்றேன்.

ராஜி (மெதுவாக):
“மாமா… தண்ணீர்.”

அவர் பேப்பரை கீழே வைத்து என்னைப் பார்த்தார். அவருடைய கண்கள் என் மார்பைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது.

சிவகணேசன் (மெல்லிய குரலில்):
“நீ பக்கத்துல உட்காரு.”
நான் உட்காரும்போது, என் உடலின் வடிவம் தெளிவாக தெரிந்தது. அவர் ஒரு நிமிஷமும் பார்வையை மாற்றவில்லை.
“ராஜி… நீ இன்னும் குழந்தை பெறலைன்னு எல்லாரும் கேப்பாங்க… அது உனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருக்கும் இல்ல?”
நான் தலை குனிந்தேன்.

ராஜி (குரல் தாழ்ந்து):
“ஆமா மாமா… ரொம்ப வருத்தமா இருக்கு…”

சிவகணேசன்:
“ராஜி… நீ ஒரு டாக்டர் கிட்ட போகணும். எனக்கு ஒரு நல்ல மகப்பேறு டாக்டர் தெரியும். அவர் ரொம்ப அனுபவமுள்ளவர். கருத்தரிப்பு விஷயங்களில் நல்லா பார்த்துக்குவார். நீ என்ன சொல்ற? நீ கர்ப்பமாக ஆகணும்னா… முதல்ல உன் உடல் ரெடியா இருக்குனு தெரிஞ்சுக்கணும்.”
நான் என்ன சொல்லணும்னு தெரியல. என் மனசுக்குள்ள ஒரு கேள்வி மட்டும் ஓடிக்கிட்டே இருந்தது:
“என் மாமனார் ஏன் இப்படி உதவறேன் சொல்லுறார்?”

ராஜி (கொஞ்ச நேரம் யோசித்து):
“சரி மாமா… நான் உங்களோட வரேன்.”

சிவகணேசன்:
“நல்லது மா… நான் ஒரு அபாயின்மெண்ட் ஃபிக்ஸ் பண்ணுறேன். நீ ரெடியா இரு.”

[rajji]

அடுத்த நாள் காலை, நாங்கள் இருவரும் பேருந்தில் தாம்பரம் போகிறோம். டாக்டர் ராமன் கிளினிக் ஒரு அமைதியான இடத்தில் இருந்தது. உள்ளே போனதும், டாக்டர் ராமன் அறையில் காத்திருக்கச் சொன்னார்கள்.டாக்டர் ராமன் சுமார் 63 வயது இருப்பார்கள். உயரமாக, கொஞ்சம் வழுக்கையாக, கருப்பு முடி கொஞ்சம் இருந்தது. கண்டிப்பான முகம், ஆனால் ரொம்ப அனுபவம் வாய்ந்தவர் போலத் தெரிந்தார். ஃபெர்டிலிட்டி ஸ்பெஷலிஸ்ட் என்று பெயர்.

அவரகள் என் முழு ரிப்போர்ட்டையும் பார்த்துவிட்டு, கொஞ்ச நேரம் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு என் மாமனாரைப் பார்த்து, பிறகு என்னைப் பார்த்து கடுமையான குரலில் சொன்னார்கள்:

ராஜி மேடம்… உங்கள் நிலைமை ரொம்ப தனித்துவமானது. உங்கள் ஏஎம்ஹெச் அளவு ரொம்ப குறைவு. கருப்பையில் அழற்சி இருக்கு. சாதாரண சிகிச்சையின் வெற்றி வாய்ப்பு ரொம்பக் குறைவு.ஆனால் ஒரு விஷயம்… உங்கள் உடல் ரொம்ப வளமான அமைப்புடன் இருக்கு. எனக்கு ஒரு வித்தியாசமான அணுகுமுறை தோன்றுது.”

மற்றவர்களை கர்ப்பமாக்க வேண்டும் என்றால்… சாதாரணமாக ஒரு ஆணுறுப்பின் விந்து போதும். ஆனால் உங்கள் விஷயத்தில்… உங்கள் உடலுக்கு 7 வித்தியாசமான விந்துகள் வேண்டும்.அது உங்கள் குடும்பத்தின் விந்துகளாக இருக்க வேண்டும். வித்தியாசமான இரத்த வம்சம், வித்தியாசமான டிஎன்ஏ கலவை ஆனால்… உங்கள் கருப்பை நன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளும். அதனால் வெற்றி வாய்ப்பு அதிகமாகும்.உங்கள் குடும்பத்தில் 7 வித்தியாசமான ஆண்கள் இருந்தால்… அவர்கள் 7 பேரின் விந்தும் உங்கள் புண்டையில் முழுவதுமாக கலந்தால்… நீங்கள் கர்ப்பமாகும் வாய்ப்பு ரொம்ப அதிகம்.

நான் அதிர்ச்சியடைந்து, என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் இருந்தேன். என் முகம் முழுவதும் சிவந்து போய்விட்டது. என் மாமனார் பக்கத்தில் இருந்தார், அவர்கள் உடல் கொஞ்ச நேரம் இறுக்கமாக ஆனது போலத் தெரிந்தது.

ராஜி (தாழ்ந்த குரலில், நான்): “டாக்டர்… 7 வித்தியாசமான விந்துகளா…? என் குடும்பத்தில்…?”டாக்டர் என் மாமனாரைப் பார்த்தார்கள்.டாக்டர் ராமன்: “சிவகணேசன் சார்… நீங்கள் உங்கள் மருமகளின் குடும்பம். நீங்கள், உங்கள் மகன்… எல்லோரும் சேர்ந்து… 7 வித்தியாசமான விந்துகளை சேகரிக்க முடியும். என் தனியார் கிளினிக்கில் சிறப்பு சிகிச்சை இருக்கு.

”என் மாமனார் என்னைப் பார்த்தார். அவர்கள் கண்கள் என் உடல் மீது கொஞ்ச நேரம் நின்றது. பிறகு அவர்கள் டாக்டரைப் பார்த்து, உறுதியான குரலில் சொன்னார்கள்:“மாமனார்: டாக்டர்… என் மருமகள் கர்ப்பமாக வேண்டும் என்று ரொம்ப ஆசைப்படுகிறாள். நாங்கள் முழு ஆதரவு கொடுப்போம்.

”டாக்டர் ராமன்: “முதலில் நான் உங்கள் உடலை முழுவதுமாக பரிசோதிக்க வேண்டும். இந்த டெஸ்ட் ட்யூபில் 7 ஆண்களின் விந்தை சேகரிக்க வேண்டும். பிறகு சிறப்பு கருவூட்டல் செயல்முறை தான்.”நான் என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. என் மனதுக்குள் ஒருவித பயமும், ஒருவித ஆசையும் கலந்து போய்விட்டது. என் கை கொஞ்சம் நடுங்கியது.

என் மாமனார் என் கை மீது கை வைத்து, மென்மையாக சொன்னார்கள்:“மாமனார்: ராஜி… பயப்படாதே மா. நீ என் மருமகள் தான். என் பொண்ணு மாதிரி தான். நீ கர்ப்பமாக வேண்டும் என்றால்… நாங்கள் குடும்பமாக சேர்ந்து உதவி செய்வோம். நீ என்ன சொல்ற?”அவர்கள் கால் மேல் கால் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

என்னைப் பார்த்து ஒரு பார்வை பார்த்தார்கள் – அந்தப் பார்வையில் அக்கறையும், கொஞ்சம் ஆசையும் கலந்திருந்தது.நான் என்ன பேசுவேனென்று தெரியாமல், தலையைத் தாழ்த்தி உட்கார்ந்திருந்தேன். மனசு முழுவதும் குழப்பத்தில் இருந்தது.என் மாமனார் இன்னும் ஒரு வார்த்தை சொல்ல காத்திருந்தார்கள்.

[rajji]

என் மாமனார் கேட்ட கேள்விக்கு நான் உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை. என் தொண்டை அடைத்தது. கண்கள் தரையைப் பார்த்தபடி இருந்தேன்.

மனசுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடின.ராஜி (மெல்லிய குரலில்): “…மாமா… இது… ரொம்ப வித்தியாசமா இருக்கு. 7 பேர் விந்து… அதுவும் நம்ம குடும்பத்துல இருந்து… எப்படி முடியும்?”என் மாமனார் என் கையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டார்.

மாமனார்: “ராஜி மா… நீ பயப்படாதே. இது டாக்டர் சொல்ற மாதிரி ஒரு சிகிச்சை தான். நம்ம குடும்பத்துக்காக தானே இதெல்லாம். உன் புண்டைக்குள் நம்ம விந்து கலந்தால் தான் உன் உடல் நல்லா ஏத்துக்கும் என்று டாக்டர் சொல்றாரு. நீ கர்ப்பமாகணும்னு ஆசைப்படுறியே… அதுக்காக நாங்க எல்லோரும் உதவி செய்ய தயாரா இருக்கோம்.

நீ என் மருமகள். என் பொண்ணு மாதிரி. உன் வயிற்றில் நம்ம குடும்ப ரத்தம் வரணும் இல்லையா?”டாக்டர் ராமன் அமைதியாக எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பிறகு மெல்ல சொன்னார்:“ராஜி மேடம்… இது உங்களுக்கு சங்கடமா இருக்கலாம். ஆனால் மருத்துவ ரீதியா இது உங்களுக்கு சிறந்த வாய்ப்பு. முதலில் உங்கள் உடலை முழுவதும் பரிசோதிக்கலாம். அப்புறம் 7 பேரின் விந்தையும் சேகரிக்கலாம். எல்லாம் இங்கேயே தனியார் அறையில் நடக்கும். யாருக்கும் தெரியாது.

இப்போதே முடிவு சொல்ல வேண்டாம். கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். ஆனால் நேரம் அதிகம் இல்லை. உங்கள் வயது மற்றும் உடல் நிலையைப் பொறுத்து விரைவாக முடிவெடுக்க வேண்டும்.

 என் உடல் முழுவதும் ஒரு வித பரபரப்பு ஏற்பட்டது. பயம், வெட்கம், ஆசை… எல்லாம் கலந்து என் மனசை குழப்பியது.கிளினிக்கில் இருந்து வெளியே வரும்போது என் மாமனார் என் தோளில் கை போட்டு நடந்தார்.

பேருந்தில் வீடு திரும்பும் வரை இருவரும் அதிகம் பேசவில்லை. ஆனால் அவர் கை என் தோளில் இருந்தபடியே இருந்தது.வீட்டுக்கு வந்ததும், அவர் என்னை அறைக்கு அழைத்துப் போனார். கதவை சாத்திவிட்டு மெல்ல சொன்னார்:மாமனார்: “ராஜி… இப்போ சொல்லு மா. நீ என்ன நினைக்கிற? இந்த சிகிச்சைக்கு ஒத்துக்கிறியா… இல்லையா?”அவர் என் முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்த்தார். அவர்கள் கண்களில் ஆசையும், எதிர்பார்ப்பும் தெரிந்தது.நான் என்ன பதில் சொல்வேன்…?