Adultery விதைக்காக விருந்து

[sreejachandranhot]

இந்த புதிய கதை உங்கள் வரவேற்பு எதிர் பாக்குறேன் 

ராஜேஷ் (39வயது): கோயம்புத்தூர் ஒப்பனக்காரா ஸ்ட்ரீட் மார்க்கெட்டில் சிறிய கடை (பொருட்கள் + துணி வியாபாரம்) நடத்துபவன். காதல் திருமணம். குழந்தை இறந்த பிறகு உறவு கெட்டுப் போனது. சுகாயனாவை அவனை தொட வில்லை


• சுகன்யா (38 வயது): அழகான, வெள்ளை நிறம், முழுமையான உடல். ராஜேஷை காதலித்து திருமணம் செய்தவள். துக்கம் + தனிமையில் இருக்கிறாள். அவளுக்கு அப்துலை ஆரம்பத்தில் புடிக்கவே புடிக்காது .


• அப்துல் (55வயது): கோயம்புத்தூரில் வசிக்கும் முஸ்லிம், பெரிய கொழுத்த உடல், கருப்பு நிறம், தடித்த கருப்பு தாடி, முகத்தில் வடு, பயமுறுத்தும் தோற்றம். குடி பழக்கம் உண்டு. ஆனால் நல்ல மனசு உள்ளவன் விசுவாசமான வேலைக்காரன் . அவன் குடும்பம் உபி உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் (பசுமையான வயல்கள், மண் வீடுகள், மசூதி அருகில்) இருக்கிறது. ராஜேஷ் வீட்டுக்கு பின்னாடி குடிசை வீட்டில் இருக்குறான்

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Welcome to the new story

[sreejachandranhot]

அப்துல்



சுகன்யா

[sreejachandranhot]

ராஜேஷ் அன்று இரவு முழுக்க குடிபோதையில் மூழ்கியிருந்தான். RS புரம் அருகேயுள்ள அந்த இருண்ட, ஒதுக்குப்புறமான தெருவில் மழை சாரலாகப் பெய்து கொண்டிருந்தது. தெரு விளக்குகள் மங்கலாக எரிந்தன. அங்கே ஒரு சுவரோரமாக நின்றிருந்தாள் – 19 வயது மெலிந்த பெண். சிவப்பு சேலை உடம்பை சுற்றியிருந்தது. கண்களில் சோர்வு தெரிந்தாலும், உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு.

அவள் ராஜேஷைப் பார்த்ததும் மெதுவாக கையசைத்தாள். அவன் தயக்கமின்றி நெருங்கினான்.
“எவ்வளவு?” என்று கேட்டான்.
“ஐநூறு” என்று அமைதியாகச் சொன்னாள்.

அவன் தலையசைத்து, அருகிலிருந்த சிறிய, பழைய லாட்ஜ் நோக்கி அவளை அழைத்துச் சென்றான்.

அறைக்குள் நுழைந்ததும் கதவு சாத்தப்பட்டது. மஞ்சள் மெல்லிய விளக்கு மட்டுமே எரிந்தது. ஜன்னல் திறந்திருந்ததால் மழைச் சத்தம் உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தது. ராஜேஷ் அவள் சேலையைப் பிடித்து இழுத்தான்.
அவள் சிரித்தபடி, “மெதுவா சார்…” என்றாள்.

ஆனால் அவனிடம் கோபமும், குடியும், ஆசையும் கலந்திருந்தன. அவளை சுவரோடு அழுத்தினான். உதடுகளை கடித்து முத்தமிட்டான். அவளும் பதிலுக்கு அவன் கழுத்தை கடித்தாள். கைகளால் அவன் சட்டையை கிழித்து எறிந்தாள்.

அவன் அவள் சேலையை முழுவதுமாக உருவி தரையில் போட்டான். சிறிய, அழகான முலைகள் வெளியே தெரிந்தன. காம்புகள் ஏற்கனவே கடினமாக நிமிர்ந்து நின்றன. ராஜேஷ் அவற்றை வாயில் வைத்து கடித்து இழுத்தான். நாக்கால் சுழற்றி சுழற்றி நக்கினான்.
அவள் “ஆஹ்… கடிக்காத சார்… ஆ…” என்று முனகினாள். ஆனால் கைகளால் அவன் தலையை இறுக்கி மார்போடு அழுத்தினாள் – இன்பத்தில் துடித்தபடி.

அவன் பேண்ட்டைக் கழற்றி, தன் கடினமான பூலை வெளியே எடுத்தான். முனையில் ஈரம் வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவள் மண்டியிட்டு உட்கார்ந்து அதை வாயில் வைத்தாள். ஆழமாக எடுத்து உறிஞ்சினாள். நாக்கால் சுற்றி சுற்றி நக்கினாள். கையால் பிடித்து மேலும் கீழும் ஆட்டினாள்.
ராஜேஷ் இன்பத்தில் தலையை பின்னால் சாய்த்தான். “நல்லா… தொடரு… ஆழமா எடு…” என்று கெஞ்சினான்.

பிறகு அவளை படுக்கையில் தள்ளினான். அவள் கால்களை விரிந்து காட்டினாள். அவள் புண்டை ஈரமாக, சூடாக, துடித்துக் கொண்டிருந்தது. ராஜேஷ் ஒரே தள்ளில் முழுவதையும் உள்ளே திணித்தான்.
அவள் “ஆ… கடினமா இருக்கு… சார்…” என்று கத்தினாள். ஆனால் இடுப்பை உயர்த்தி முழு ஆழத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

அவன் வேகமாக, ஆழமாக இடிக்கத் தொடங்கினான். படுக்கை கிரீச் கிரீச் என்று சத்தமிட்டது. அவள் முலைகள் துள்ளித் துள்ளி ஆடின.
அவன் அவள் கழுத்தை கடித்தான், முலைகளை பிடித்து அழுத்தினான். அவள் அவன் முதுகில் நகங்களை பதித்து கீறினாள்.
“வேகமா… இன்னும் வேகமா சார்… கிழிச்சுடு என்னை…” என்று கெஞ்சினாள்.

ராஜேஷ் வேகத்தை இன்னும் அதிகரித்தான். ஒவ்வொரு இடிப்பிலும் அவள் உடல் நடுங்கியது.
சில நிமிடங்களில் அவள் உச்சம் அடைந்தாள் – உடல் பதறியது, புண்டை இறுக்கி இறுக்கி அமுங்கியது, சூடான திரவம் வழிந்தது.
“ஆஹ்… போயிடுச்சு… சார்… ஆ…” என்று அலறினாள்.

ராஜேஷும் இன்னும் சில கடுமையான இடிப்புகளுக்குப் பிறகு அவளுள் ஆழமாக வைத்தபடி சூடான விந்தை பாய்ச்சினான். இருவரும் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டே படுக்கையில் சரிந்தனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து இருவரும் சிரித்தனர். அந்த ஒரு கணத்தில் எல்லா துயரங்களும் மறந்து போயின.
அவன் எழுந்து ஐநூறு ரூபாய் + கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா கொடுத்தான்.
அவள் சிரித்து “நன்றி சார்… எப்ப வேணாலும் வா” என்றாள்.

ராஜேஷ் உடைகளை அணிந்து கொண்டு வெளியே வந்தான். மழையில் நனைந்தபடி வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.

மனதில் அந்த சிவப்பு சேலை, அந்த சிரிப்பு, அந்த இன்பத்தின் வெப்பம் – எல்லாமே ஈரமாகத் தங்கியிருந்தது.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[raasug]

நல்ல கதை !

[Uvaaaa]

Wonderful start keep going your are rocking

[sreejachandranhot]

அந்த நாள் முழுக்க மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. வானம் கருமேகங்களால் மூடப்பட்டு, இருள் சூழ்ந்திருந்தது — ராஜேஷின் மனதைப் போலவே.
வாரங்கள் கழித்து அவன் கடைக்கு வந்தபோது, அப்துல் ஒரு கணம் நிறுத்தி பார்த்தான். ராஜேஷின் கண்கள் சிவந்து, முகம் வாடி, தோள்கள் தொங்கிக் கிடந்தன. முன்பு ஒரு சின்ன பொருளைத் தூக்குவதற்கே உற்சாகமாக இருந்தவன், இப்போது இரண்டு பெட்டிகளை மட்டும் அடுக்க முயன்றபோதே மூச்சிரைத்து நின்றான். வியர்வை வழிந்தது. கைகள் நடுங்கின.
சுகன்யா கடையின் உள்ளே இருந்து வெளியே வந்தாள். அவளது கண்களில் கவலை தெரிந்தது. “என்ன ஆச்சு உனக்கு? ஏன் இப்படி இருக்க?” என்று கேட்டாள். ஆனால் ராஜேஷ் பதில் சொல்லவில்லை. தலையை மட்டும் ஆட்டி, “ஒண்ணுமில்ல” என்று முனகினான். அவன் குரலில் உயிரில்லை.
அன்றிரவு அவன் தனியாக கிளினிக்குக்குப் போனான். மருத்துவர் ரிப்போர்ட்டைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சொன்னார்: “HIV positive.” அந்த வார்த்தை ராஜேஷின் நெஞ்சில் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது. உலகமே நின்றுவிட்டது போலிருந்தது. வீட்டுக்கு வரும் வழியெல்லாம் அவன் கண்ணீர் வழிந்தது. ஆனால் அழுது முடித்ததும், அவன் மனசு வேறொரு பாதையில் திரும்பியது — மறக்க வேண்டும் என்று.
வைன் ஷாப்பில் அவன் மூன்று மணி நேரம் உட்கார்ந்திருந்தான். குவளைக்கு குவளை குடித்தான். கண்கள் சிவந்து, நாக்கு தடுமாறியது. “என்னோட வாழ்க்கை முடிஞ்சுது” என்று தனக்குத்தானே முனகினான். வெளியே வந்தபோது கால்கள் தூக்கி எறிந்தன. ரோட்டோரத்தில் அவன் கீழே விழுந்தான். மழை அவன் மீது பொழிந்து கொண்டிருந்தது.
அப்துல் அந்தப் பகுதியில் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். தெருவோரம் ஒரு மனிதன் விழுந்து கிடப்பதைப் பார்த்ததும் வண்டியை நிறுத்தினான். நெருங்கிப் பார்த்தபோது — ராஜேஷ்! அவன் முகத்தில் மழை கலந்த கண்ணீர். உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
“ராஜேஷ்… சார் !” அப்துல் அவனைத் தூக்கினான். ராஜேஷ் கண்களைத் திறந்து மங்கலாகப் பார்த்தான். “அப்துல்… எனக்கு… HIV-யாம்…” என்று தடுமாறினான். “நான் இல்லாம போயிடுவேன்… சுகன்யா… அவளை நீ பார்த்துக்கோ… தயவு பண்ணு… அவள தனியா தவிக்கக் கூடாது…” என்று குரல் உடைந்தது.
அப்துல் மௌனமாக இருந்தான். அவன் கண்களும் நனைந்தன. ராஜேஷை வண்டியில் ஏற்றி, மெதுவாக வீட்டுக்கு ஓட்டினான். மழை இன்னும் அதிகமாகப் பெய்து கொண்டிருந்தது.
வீட்டு வாசலில் வண்டியை நிறுத்தியதும், சுகன்யா கதவைத் திறந்தாள். வெளிச்சம் விழுந்தது. அப்துல் ராஜேஷைத் தோளில் தாங்கி இறக்கினான். ராஜேஷின் உடம்பு முழுக்க மழை + மது வாசனை. அப்துல்லும் அந்த வாசனை ஒட்டியிருந்தது.
சுகன்யாவின் முகம் மாறியது.


முதலில் அதிர்ச்சி. பிறகு கோபம். பிறகு… வெறுப்பு.
“என்னடா இது?” என்று அவள் குரல் நடுங்கியது. “இவ்வளவு நேரம் எங்க போயிருந்த? இப்போ இப்படி… மது… இந்த அப்துல்…?” அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால் அது வருத்தத்தின் கண்ணீர் இல்லை — கோபத்தின் கண்ணீர்.
அப்துல் ராஜேஷை உள்ளே கொண்டு வந்து சோபாவில் போட்டான். “சுகன்யா… அவன் ரொம்ப குடிச்சுட்டான். கவனமா பார்த்துக்கோ…” என்று சொன்னான்.
ஆனால் சுகன்யா அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. அவள் முகம் கல் போல ஆகியிருந்தது. “நீ போ முதல … இங்க இருக்க வேண்டாம்” என்று கடுமையாகச் சொன்னாள். “உன் மது வாசனை எனக்கு தாங்க முடியல. உன் முகமே பிடிக்கல இப்போ.”

கேவலமான வாசனை வருது... ச்சீ பொறுக்கி

அப்துல் ஒரு கணம் நின்றான். அவன் கண்களில் வலி தெரிந்தது. “நான்… அவனை காப்பாத்தினேன்…” என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

“காப்பாத்தினியா? இல்ல… இவனை இப்படி ஆக்கினது நீதானா?” என்று சுகன்யா கத்தினாள்.

“என் கணவனை இப்படி ஆக்கிட்டு… இப்போ என்னை பார்த்துக்கோனு சொல்லி அனுப்பிட்டு… போடா… என் கண்ணு முன்னாடி இருந்து போ!”
அப்துல் தலையைத் தாழ்த்தினான். மழையில் நனைந்து, மௌனமாக வெளியேறினான்.

பிறகு அமைதி.
சுகன்யா கதவை அடித்து மூடினாள். உள்ளே திரும்பி ராஜேஷைப் பார்த்தாள். அவன் சோபாவில் தூங்கிக் கிடந்தான் — மது, வியர்வை, நோய், குற்ற உணர்வு எல்லாம் கலந்த ஒரு உடல்.
அவள் அருகில் உட்கார்ந்தாள். கண்ணீர் வழிந்தது. “ஏன் இப்படி பண்ணிட்ட? என்னை தனியா விட்டுட்டு… நீயும் போயிடுவியா?” என்று முனகினாள்.
அவள் கை ராஜேஷின் கையைப் பிடித்தது. ஆனால் அந்தக் கை — முன்பு அவளை ஆறுதல்படுத்திய கை — இப்போது குளிர்ச்சியாக இருந்தது.
வெளியே மழை இன்னும் பெய்து கொண்டிருந்தது. உள்ளேயும் ஒரு புயல் ஆரம்பமாகியிருந்தது.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[Arul Pragasam]

Super start

[Rangushki]

Fantastic bro