மறுபடியும் வருவாயா?

[Lifeissecret]

சென்னை நகரம் எப்போதும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். அந்த நகரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தங்கள் கனவுகளைத் தேடி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த மக்களிலேயே ஒருவன் தான் வருண்.
வருண் 28 வயது இளைஞன். உயரமாகவும் அழகாகவும் இருக்கும் அவன் முகத்தில் எப்போதும் ஒரு அமைதியான தன்னம்பிக்கை தெரியும். சுமார் 6 அடி உயரம், சிறிய தாடி, கூர்மையான கண்கள் — அவனை பார்க்கும் போது ஒரு சினிமா நடிகரைப் போல தோன்றுவான்.
அவன் மிகவும் அமைதியானவன். பெருமை, அகம்பாவம் எதுவும் இல்லாதவன். குடும்பத்தை மிகவும் மதிப்பவன். பெற்றோரிடம் நண்பனைப் போல பேசுவான். யாராவது உதவி கேட்டால் உடனே உதவ முன்வருவான்.
சென்னையில் உள்ள ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தான். அந்த நிறுவனத்தில் எல்லோரும் அவனை மதித்தார்கள். காரணம் அவன் திறமை மட்டுமல்ல, அவன் மனிதநேயம்.
ஆனால் வருணின் வாழ்க்கையை முழுவதும் மாற்றியவர் ஒருத்தி — ராகினி.

---

ராகினி
ராகினி 25 வயது. அவளை ஒருமுறை பார்த்தால் மறக்க முடியாத அளவுக்கு அழகு.
நீளமான கருப்பு முடி, பெரிய வெளிச்சமான கண்கள், மென்மையான சிரிப்பு — அவள் வரும்போது சுற்றியுள்ளவர்களின் கவனம் தானாக அவள் மீது விழும்.
அவள் ஒரு சினிமா நடிகையைப் போல இருந்தாலும், அவளுடைய உண்மையான அழகு அவள் மனதில் தான்.
அவள் மிகவும் அன்பானவள். யாராவது துன்பத்தில் இருந்தால் உடனே உதவி செய்ய முயற்சிப்பாள். நண்பர்களிடம் மிகவும் உண்மையானவள்.
அவளுக்கு இசை மிகவும் பிடிக்கும். ஓவியம் வரைவது அவளுடைய ஹாபி. சில நேரங்களில் அவள் தனியாக அமர்ந்து பாடல்கள் கேட்டு கொண்டு ஓவியம் வரைவாள்.
அவள் வாழ்க்கையை மிகவும் positiveஆ பார்க்கும்.
அவள் பேசும்போது ஒரு குழந்தைத்தனம் இருக்கும். அதனால் தான் வருண் அவளை அடிக்கடி
“என் little sunshine” என்று அழைப்பான்.
வருண் அமைதியானவன். ராகினி உற்சாகமானவள்.
அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்தால் அது ஒரு perfect balance.

---

முதல் சந்திப்பு
வருண் ராகினியை முதலில் பார்த்தது ஒரு புத்தகக் கண்காட்சியில்.
அந்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை.
வருண் ஒரு தமிழ் நாவலை எடுத்துக் கொண்டு அதன் summaryஐ படித்துக்கொண்டிருந்தான்.
அந்த நேரத்தில் அதே புத்தகத்தை மற்றொரு கை எடுத்தது.
வருண் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அங்கே நின்று கொண்டிருந்தாள் ராகினி.
அவள் மெதுவாக சிரித்தாள்.
“Sorry… நான் கூட இந்த புத்தகம் பார்க்க வந்தேன்.”
வருண் சிரித்தான்.
“பரவாயில்லை… நீங்க எடுத்துக்கோங்க.”
ராகினி கேட்டாள்:
“இந்த எழுத்தாளர் நல்லவரா?”
“நான் இன்னும் படிக்கல… ஆனா ரொம்ப பேர் recommend பண்ணிருக்காங்க,” என்றான் வருண்.
அந்த ஒரு சிறிய உரையாடல் அவர்கள் வாழ்க்கையை முழுவதும் மாற்றும் என்று இருவருக்கும் தெரியாது.

---

நட்பு காதலாக மாறியது
அந்த சந்திப்புக்குப் பிறகு அவர்கள் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.
முதலில் புத்தகங்கள் பற்றி.
பிறகு வேலை பற்றி.
பிறகு வாழ்க்கை பற்றி.
மெதுவாக அந்த நட்பு காதலாக மாறியது.
ஒரு மாலை அவர்கள் மரினா கடற்கரையில் நடந்துகொண்டிருந்தார்கள்.
கடலலைகள் கரையை அடித்து கொண்டிருந்தன.
“வருண்…” என்று ராகினி மெதுவாக சொன்னாள்.
“ஹும்?” என்று அவன் திரும்பி பார்த்தான்.
“நீ என் வாழ்க்கையில் வந்தது நான் ரொம்ப luckyன்னு நினைக்கிறேன்.”
வருண் சிரித்தான்.
“Lucky நான்தான்.”
அவர்கள் இருவரும் கடலை பார்த்துக்கொண்டே சில நிமிடங்கள் அமைதியாக நின்றார்கள்.
அந்த அமைதி தான் அவர்களின் காதலின் அழகு.

---

திருமண கனவு
காலம் மெதுவாக நகர்ந்தது.
அவர்களின் காதல் இரு குடும்பங்களுக்கும் தெரிந்தது.
திருமணம் பற்றி பேச ஆரம்பித்தார்கள்.
ஒரு நாள் வருண் சொன்னான்:
“நம்ம life simpleஆ இருக்கும்… ஆனா ரொம்ப happyஆ இருக்கும்.”
ராகினி சிரித்தாள்.
“அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”
வாழ்க்கை மிகவும் அழகாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் வாழ்க்கை சில நேரங்களில் எதிர்பாராத திருப்பங்களை கொடுக்கும்.

---

அந்த மாலை
ஒரு மாலை ராகினி வருணை சந்திக்க கார் ஓட்டி வந்துகொண்டிருந்தாள்.
அந்த நாள் சிறிய மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. சாலை நனைந்து இருந்தது.
வருண் ஒரு காபி ஷாப்பில் அவளை காத்திருந்தான்.
ஆனால் ராகினி தாமதமாகி விட்டாள்.
வருண் call செய்தான்.
அவள் phone எடுக்கவில்லை.
“Drivingல இருப்பா…” என்று அவன் நினைத்தான்.
அந்த நேரத்தில் ஒரு லாரி வேகமாக வந்தது.
சாலை நனைந்து இருந்ததால் ராகினியின் கார் control இழந்தது.
ஒரு சில நொடிகளில்…
பெரிய சத்தம்.
கார் சாலையின் ஓரத்தில் மோதி நின்றது.

---

மருத்துவமனை
வருணுக்கு ஒரு தெரியாத numberலிருந்து call வந்தது.
“Sir… accident… Ragini…”
அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் வருண் உடனே மருத்துவமனைக்கு ஓடினான்.
ICU கண்ணாடி வழியாக அவன் ராகினியை பார்த்தான்.
பல machineகள் நடுவில் படுக்கையில் ராகினி கிடந்தாள்.
டாக்டர் சொன்னார்:
“Head injury severe… next 24 hours மிகவும் critical.”
அந்த இரவு முழுவதும் வருண் அங்கேயே இருந்தான்.
அவன் phoneல ராகினியின் photos பார்த்தான்.
அவன் மெதுவாக சொன்னான்:
“Ragini… தயவு செய்து திரும்பி வா…”

---

அடுத்த நாள்
காலை.
டாக்டர் வெளியே வந்தார்.
“நாங்கள் எங்களால் முடிந்த முயற்சி செய்தோம்…”
சில நொடிகள் அமைதி.
“ஆனா… Ragini உயிர் பிழைக்கவில்லை.”
வருணின் உலகம் அந்த நொடியில் நின்றது.
அவன் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான்.
கண்ணீர் தானாக வந்தது.

---

தேவிகா
அந்த நேரத்தில் ஒரு பெண் மெதுவாக நடந்து வந்தாள்.
அவள் வருணிடம் கேட்டாள்:
“நீ தான் வருண்?”
வருண் தலையை உயர்த்தினான்.
அவன் பார்த்த காட்சி அவனை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.
அவள்…
ராகினியைப் போலவே இருந்தாள்.
அதே முகம்.
அதே கண்கள்.
அதே சிரிப்பு.
ஆனால் கொஞ்சம் வயது அதிகம்.
அந்த பெண் மெதுவாக சொன்னாள்:
“நான்… ராகினியின் அம்மா… தேவிகா.”

---

தேவிகா
தேவிகா வயது 40.
ஆனால் அவளை பார்த்தால் அந்த வயதை யாரும் எளிதில் நம்ப மாட்டார்கள்.
அவள் உயரம் சுமார் 5 அடி 6 அங்குலம். உடல் அமைப்பு மிகவும் நன்றாக பராமரிக்கப்பட்டது.
அவள் முகத்தை பார்த்தவுடன் வருணுக்கு தோன்றியது — அது ராகினியின் முகம்.
அதே கண்கள்.
அதே முக வடிவம்.
அதே மென்மையான சிரிப்பு.
தேவிகாவின் முடி நீளமாகவும் கருப்பாகவும் இருந்தது. சில வெள்ளை முடிகள் மட்டும் கலந்து இருந்தன.
அவள் எளிமையான சேலை அணிந்திருந்தாள்.
அவள் பேசும் குரல் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் அவள் கண்களில் ஒரு ஆழமான துக்கம் மறைந்திருந்தது.
தன் வாழ்க்கையின் மையமாக இருந்த மகளை இழந்த தாயின் துக்கம்.
வருண் அவளை பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.
ஒரு நொடிக்கு அவன் மனதில் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு ஏற்பட்டது.
ராகினி மீண்டும் அவன் முன் நின்று கொண்டிருக்கிறாள் போல.
ஆனால் அது ராகினி இல்லை.
அவள்…
தேவிகா.

[Ammapasam]

Welcome to the new story
Good update bro

[Lifeissecret]

நினைவுகள்

ராகினியின் இறுதி சடங்குகள் முடிந்த பிறகு வருண் சில சமயம் தேவிகாவை பார்க்க வீட்டுக்கு போக ஆரம்பித்தான்.

முதலில் அது ராகினியின் நினைவுகளுக்காக.

அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்து ராகினியை பற்றி பேசுவார்கள்.

அவள் childhood.

அவள் சின்ன சின்ன பழக்கங்கள்.

அந்த நினைவுகள் இருவருக்கும் ஆறுதல் கொடுத்தது.

மெதுவாக மாறும் உணர்வு

ஒரு மாலை அவர்கள் balconyயில் மழையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

தேவிகா லைட் நிற சேலை அணிந்திருந்தாள். மாலை காற்றில் அவளுடைய முடி மெதுவாக அசைந்தது.

வருண் அவளை அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வு உருவாக ஆரம்பித்தது.

அது வெறும் நினைவு இல்லை.

ஒரு ஈர்ப்பு.

ஆனால் அந்த எண்ணம் அவனை பயமுறுத்தியது.

“அவள் 40 வயசு… நான் 25…”

மேலும்…

அவள் ராகினியின் அம்மா.

தேவிகாவின் போராட்டம்

ஒரு நாள் தேவிகா நேராக கேட்டாள்.

“வருண்… நம்ம இதை நிறுத்தணும்.”

வருண் கேட்டான்.

“ஏன்?”

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“நான் 40 வயசு… நீ 25.”

“சமூகம் இதை ஏற்றுக்கொள்ளாது.”

அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

“மேலும்… நான் ராகினியின் அம்மா.”

உண்மையான உணர்வு

வருண் மெதுவாக அவளருகே வந்தான்.

“நான் முதலில் ராகினிக்காக தான் வந்தேன்.”

அவன் ஒரு நொடிக்கு நின்றான்.

“ஆனா இப்போ… உங்களை பார்க்க வருகிறேன்.”

தேவிகாவின் மூச்சு மெதுவாக வேகமானது.

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“நான் உன்னை காதலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்… அதனால தான் பயப்படுறேன்.”

அந்த நெருக்கம்

மாலை நேரம் அமைதியாக இருந்தது.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய கையை பிடித்தான்.

அந்த தொடுதல் மெதுவானது.

ஆனால் அது இருவரின் இதயத்தையும் வேகமாக துடிக்க வைத்தது.

தேவிகா அவன் அருகே நின்றாள்.

அவள் தலையை மெதுவாக அவன் மார்பில் சாய்த்தாள்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவள் மீண்டும் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தாள்.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய முடியை வருடினான்.

அவன் அவளுடைய நெற்றியில் ஒரு மெதுவான முத்தம் கொடுத்தான்.

அந்த நொடியில் இருவருக்கும் புரிந்தது.

அவர்கள் இன்னும் ராகினியை மறக்கவில்லை.

ஆனால் வாழ்க்கை அவர்களை ஒரு புதிய பாதைக்கு கொண்டு வந்தது.

ஒரு துக்கத்தின் நடுவில் பிறந்த…

ஒரு ஆழமான காதல்.

அடுத்த அத்தியாயம்**

மழை பெய்த அந்த மாலை இன்னும் முடிவடையவில்லை.

வருணும் தேவிகாவும் balconyயில் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

சுற்றிலும் மழை சத்தம் மட்டும்.

அந்த அமைதியில் இருவரின் மூச்சு மட்டும் கேட்கப்பட்டது.

தேவிகா இன்னும் வருணின் அருகே நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் தலையை அவன் மார்பில் சாய்த்தபடி இருந்தாள்.

வருணின் இதயம் வேகமாக துடித்தது.

அவன் மெதுவாக அவளுடைய முடியை வருடினான்.

தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவள் மீண்டும் ஒருவரின் அருகில் இவ்வளவு நிம்மதியாக நின்று கொண்டிருந்தாள்.

---

### அந்த தருணம்

சில நிமிடங்கள் கழித்து தேவிகா மெதுவாக தலை உயர்த்தினாள்.

அவள் வருணை பார்த்தாள்.

அந்த பார்வையில் இன்னும் கொஞ்சம் தயக்கம் இருந்தது.

ஆனால் அதைவிட அதிகமாக இருந்தது — நம்பிக்கை.

“வருண்…” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“ஹூம்?”

“நம்ம வாழ்க்கை இப்படி மாறும் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கல.”

வருண் மெதுவாக சிரித்தான்.

“நானும் இல்லை.”

அவன் மெதுவாக அவளுடைய கையை பிடித்தான்.

அந்த தொடுதல் மிகவும் மென்மையானது.

ஆனால் அந்த தொடுதல் தேவிகாவின் இதயத்தை வேகமாக துடிக்க வைத்தது.

---

### நெருக்கம் அதிகரிக்கிறது

மழை இன்னும் மெதுவாக விழுந்துகொண்டிருந்தது.

குளிர்ந்த காற்று வீசியது.

தேவிகா கொஞ்சம் நடுங்கினாள்.

வருண் அதை கவனித்தான்.

அவன் மெதுவாக தனது கையை அவளுடைய தோளில் வைத்தான்.

தேவிகா அவனை பார்த்தாள்.

அவள் அந்த நொடியில் தள்ளிப் போகவில்லை.

அவள் மெதுவாக அவனுக்கு இன்னும் அருகில் நின்றாள்.

அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் இப்போது தூரமே இல்லை.

அவர்கள் கண்கள் நேராக சந்தித்தது.

---

### அந்த முத்தம்

வருண் மெதுவாக சொன்னான்.

“நீங்க சரியா இருக்கீங்களா?”

தேவிகா மெதுவாக தலையசைத்தாள்.

“ஹூம்…”

ஒரு நொடிக்கு இருவரும் அமைதியாக நின்றார்கள்.

பிறகு வருண் மெதுவாக தனது கையை அவளுடைய கன்னத்தில் வைத்தான்.

அந்த தொடுதல் மிகவும் மென்மையானது.

தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

அவள் எதிர்க்கவில்லை.

அந்த நொடியில் வருண் மெதுவாக அவளருகே நெருங்கினான்.

மழை சத்தம் மட்டும்.

அவன் மெதுவாக அவளுடைய உதடுகளை முத்தமிட்டான்.

அது மிகவும் மெதுவான முத்தம்.

அவசரம் இல்லை.

அந்த முத்தத்தில் ஒரு ஆழமான உணர்வு இருந்தது.

தேவிகா சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள்.

பிறகு அவளும் மெதுவாக அந்த முத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

---

### ஒரு புதிய உணர்வு

சில நொடிகள் கழித்து அவர்கள் மெதுவாக பிரிந்தார்கள்.

தேவிகா கண்களை திறந்தாள்.

அவள் வருணை பார்த்தாள்.

அவள் முகத்தில் ஒரு மென்மையான சிரிப்பு வந்தது.

“நான் இன்னும் பயப்படுறேன்…” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

வருண் சிரித்தான்.

“நானும்.”

அவன் மெதுவாக அவளுடைய கையை இன்னும் உறுதியாக பிடித்தான்.

“ஆனா… இப்போ உங்களை விட்டுப் போக நான் தயாரா இல்லை.”

தேவிகா அமைதியாக அவனை பார்த்தாள்.

அந்த நொடியில் இருவருக்கும் புரிந்தது.

அவர்கள் இன்னும் பல சோதனைகளை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்.

சமூகம்.

வயது வித்தியாசம்.

நினைவுகள்.

ஆனால் அந்த மழை மாலையில் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

அவர்களுக்குள் உருவாகியிருந்த காதல்…

இப்போது இன்னும் ஆழமாகி கொண்டிருக்கிறது.

[Lifeissecret]

மழை பெய்த அந்த மாலை அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய உணர்வை உருவாக்கி விட்டது.

அந்த முத்தத்திற்குப் பிறகு சில நாட்கள் வருணும் தேவிகாவும் பேசாமல் இருந்தார்கள்.

அது கோபத்தினால் இல்லை.

அது இருவரின் மனத்திலும் ஏற்பட்ட பயத்தினால்.

வருண் அவளிடம் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தான்.

தேவிகா அவனை காதலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள் என்பதை அவளும் மறுக்க முடியவில்லை.

ஆனால் அவள் மனதில் இன்னும் ஒரு போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது.

**“நான் 40 வயசு…
அவன் 25…”**

மேலும்…

**“நான் ராகினியின் அம்மா…”**

---

### அந்த மாலை

ஒரு வாரம் கழித்து வருண் மீண்டும் தேவிகாவின் வீட்டுக்கு வந்தான்.

வீட்டின் கதவு மெதுவாக திறந்தது.

தேவிகா.

அவள் எளிமையான வெள்ளை சேலை அணிந்திருந்தாள்.

அவளுடைய முடி மெதுவாக தோள்களில் விழுந்திருந்தது.

வருண் அவளை பார்த்தவுடன் சில நொடிகள் பேச முடியாமல் நின்றான்.

அந்த முகம்…

அதே ராகினியின் முகம் போல.

ஆனால் இன்னும் முதிர்ந்த அமைதி.

தேவிகா மெதுவாக சொன்னாள்.

“உள்ளே வா.”

அவர்கள் ஹாலில் அமர்ந்தார்கள்.

சில நிமிடங்கள் யாரும் பேசவில்லை.

---


தேவிகா மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தாள்.

“வருண்… நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”

வருண் அமைதியாக அவளை பார்த்தான்.

அவள் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

பிறகு மெதுவாக சொன்னாள்.

“நான் உன்னை தவிர்க்க முயற்சி பண்ணேன்.”

“ஆனா முடியல.”

அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

“நான் உன்னை காதலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.”

அந்த வார்த்தை அந்த அறையில் ஒரு கனமான அமைதியை உருவாக்கியது.

---



வருண் மெதுவாக எழுந்தான்.

அவன் தேவிகாவருகே வந்தான்.

அவள் கண்களில் நேராக பார்த்தான்.

“நான் உங்களை இழக்க விரும்பல.”

அவன் குரல் மெதுவாக இருந்தாலும் மிகவும் உண்மையானது.

“நான் ராகினியை மறக்கல.”

“ஆனா… உங்களை காதலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.”

தேவிகாவின் இதயம் வேகமாக துடித்தது.

---


அவர்கள் இருவரும் இப்போது மிகவும் அருகில் நின்றிருந்தார்கள்.

தேவிகாவின் மூச்சு மெதுவாக வேகமானது.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய கையை பிடித்தான்.

அந்த தொடுதல் மிகவும் மென்மையானது.

தேவிகா அந்த தொடுதலை தடுக்கவில்லை.

அவள் மெதுவாக அவன் அருகே இன்னும் நெருங்கினாள்.

அந்த நொடியில் அவர்களுக்கு இடையில் எந்த தூரமும் இல்லை.

---



வருண் மெதுவாக அவளுடைய முகத்தை பார்த்தான்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.

அவன் மெதுவாக அந்த கண்ணீரை துடைத்தான்.

தேவிகா அவனை பார்த்தாள்.

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“இது நம்ம வாழ்க்கையை மாற்றும்.”

வருண் சிரித்தான்.

“அது ஏற்கனவே மாறி விட்டது.”

அந்த நொடியில் அவன் மெதுவாக அவளருகே நெருங்கினான்.

தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.

அவள் மெதுவாக அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.

அந்த அணைப்பில் ஒரு ஆழமான உணர்வு இருந்தது.

---



அவர்கள் இருவரும் அமைதியாக ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

தேவிகா மெதுவாக சொன்னாள்.

“இனி என்ன நடக்கும் என்று தெரியல.”

வருண் பதில் சொன்னான்.

“எதுவாக இருந்தாலும்… நாம் இருவரும் ஒன்றாக எதிர்கொள்ளலாம்.”

அந்த நொடியில் தேவிகா புரிந்துகொண்டாள்.

அவள் இனி இந்த உணர்வை மறைக்க முடியாது.

அவள் மனதில் பிறந்த அந்த காதல்…

இப்போது நிறுத்த முடியாத அளவுக்கு
**ஆழமாகி விட்டது.**

[raasug]

தேவிகா மெதுவாக சொன்னாள்.

“இனி என்ன நடக்கும் என்று தெரியல.”
... ... ...
... ... ...
இப்போது நிறுத்த முடியாத அளவுக்கு
**ஆழமாகி விட்டது.**

இனி என்ன தயக்கம் ? ஏன் இந்த கால தாமதம் ? நடக்க வேண்டியது சீக்கிரமே நடக்கட்டும் ! முதல் முறை ஆகையால் இது பரவாயில்லை ! ஒரு முறை அது நடந்து விட்டால் பிறகு சகஜமாகி விடும் !

அருமையான கதை ! தொடருங்க

[Lifeissecret]

**“மறுபடியும் வருவாயா?” – ஒரு முடிவு, ஒரு திருமணம்**

மாலை நேரம்.

சூரியன் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தான்.

அந்த ஒளியில் தேவிகாவின் முகம் இன்னும் மென்மையாகத் தெரிந்தது.

வருண் அமைதியாக அவளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் மனதில் ஒரு முடிவு உறுதியாகி விட்டது.

---

### அந்த முன்மொழிவு

“தேவிகா…” என்று அவன் மெதுவாக அழைத்தான்.

“ஹூம்?”

அவள் திரும்பி பார்த்தாள்.

அவன் அவளருகே வந்தான்.

சில நொடிகள் அவள் கண்களை பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.

பிறகு மெதுவாக சொன்னான்:

“நீங்க என் வாழ்க்கை முழுக்க என்னோட இருக்கணும்.”

தேவிகாவின் இதயம் ஒரு நொடிக்கு நின்றது போல இருந்தது.

“வருண்…”

அவள் குரல் நடுங்கியது.

அவன் தொடர்ந்தான்:

“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன் மட்டும் இல்ல…
நான் உங்களோட வாழ்க்கை வாழணும்.”

ஒரு சிறிய இடைவெளி.

“நீங்க என்னை திருமணம் செய்ய ரெடி ஆவீங்களா?”

தேவிகாவின் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

அவள் சில நொடிகள் பேச முடியவில்லை.

பிறகு மெதுவாக தலையசைத்தாள்.

“ஆமாம்…”

அந்த ஒரு வார்த்தை வருணின் வாழ்க்கையை முழுவதும் மாற்றிவிட்டது.

---

### எதிர்ப்பு

ஆனால் அந்த முடிவு எளிதாக இல்லை.

முதலில் எதிர்ப்பு வந்தது **ஆர்யனிடமிருந்து**.

“அம்மா… இது சரியா?” என்று அவன் நேராக கேட்டான்.

“அவர் அக்காவின்….”

அவன் சொல்ல முடியாமல் நின்றான்.

தேவிகாவின் இதயம் உடைந்தது.

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்:

“நான் உன்னை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டேன்…”

ஆனால் அவன் கண்களில் குழப்பம் இருந்தது.

---

அதே நேரத்தில் வருணின் வீட்டிலும் அதே நிலை.

அவனுடைய அம்மா சொன்னாள்:

“இது சமூகம் ஏற்றுக்கொள்ளாது.”

அப்பா அமைதியாக இருந்தார்.

“நீ இன்னும் இளம் வயசு வருண்…”

---

### வருணின் நிலைப்பாடு

ஒரு நாள் வருண் தனது பெற்றோரிடம் நேராக சொன்னான்:

“நான் இந்த முடிவை மாற்ற மாட்டேன்.”

அவன் குரலில் அமைதி இருந்தாலும் உறுதி இருந்தது.

“நான் சந்தோஷமாக இருக்கணும்…
அதுக்கு காரணம் தேவிகா.”

அந்த வார்த்தைகள் அவர்களின் மனதை மெதுவாக மாற்ற ஆரம்பித்தது.

---

### ஆர்யனின் புரிதல்

ஒரு மாலை ஆர்யன் அமைதியாக வருணிடம் வந்தான்.

“ஒரு கேள்வி கேக்கலாமா?”

“கேள்.”

“நீ உண்மையாவே அம்மாவை சந்தோஷமாக வைத்துக்கொள்ளுவியா?”

வருண் ஒரு நொடிக்கு கூட யோசிக்காமல் சொன்னான்:

“என் வாழ்க்கையை விட முக்கியமா வைத்துக்கொள்வேன்.”

ஆர்யன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

பிறகு மெதுவாக தலையசைத்தான்.

அது அவன் ஏற்றுக்கொண்டதற்கான முதல் அறிகுறி.

---

### ஒப்புதல்

நாட்கள் கடந்தன.

மெதுவாக எதிர்ப்பு குறைந்தது.

வருணின் பெற்றோர் அவனை பார்த்தார்கள்.

அவன் கண்களில் இருந்த உறுதியை உணர்ந்தார்கள்.

“உன் சந்தோஷம் தான் முக்கியம்,” என்று அவன் அம்மா மெதுவாக சொன்னாள்.

அதே நேரத்தில் தேவிகாவும் தனது மகனிடம் இருந்து ஒரு வார்த்தை கேட்டாள்:

“நீ happyஆ இருந்தா… நான் okay.”

அந்த நொடியில் அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

---

### திருமணம்

ஒரு சிறிய கோவில்.

அதிகமான கூட்டம் இல்லை.

ஆனால் அந்த இடத்தில் உண்மையான உணர்வு இருந்தது.

தேவிகா எளிமையான சேலையில் இருந்தாள்.

வருண் அவளை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

அவன் கண்களில் ஒரு ஆழமான காதல் இருந்தது.

மாலை நேரத்தில் மங்களம் ஒலித்தது.

வருண் மெதுவாக தாலி கட்டினான்.

அந்த நொடியில் தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

ஒரு புதிய வாழ்க்கை ஆரம்பமானது.

---

### அந்த நொடியில்

திருமணத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் இருவரும் கோவில் வெளியே நின்றார்கள்.

சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தான்.

தேவிகா மெதுவாக சொன்னாள்:

“நான் மீண்டும் இப்படிச் சிரிப்பேன் என்று நினைக்கல.”

வருண் அவளை பார்த்தான்.

“நான் உங்களை இப்போ தான் முதல் முறையாக சிரிக்க வைக்கிறேன்.”

அவள் சிரித்தாள்.

அந்த சிரிப்பு…

அதே ராகினியின் சிரிப்பு.

ஆனால் இப்போது அது ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் சிரிப்பு.

---

அந்த மாலை காற்றில் ஒரு உண்மை மட்டும் இருந்தது.

**காதல் வயதைக் கேட்காது.
அது மனதை மட்டும் தேர்வு செய்கிறது.**

[Ironman0]

Sema story nanba
periya story ah konjam konjama kondu poningana inum super nanba

[raasug]

**“மறுபடியும் வருவாயா?” – ஒரு முடிவு, ஒரு திருமணம்**
... ... ...
... ... ...

ஆனால் இப்போது அது ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் சிரிப்பு.

---

அந்த மாலை காற்றில் ஒரு உண்மை மட்டும் இருந்தது.

**காதல் வயதைக் கேட்காது.
அது மனதை மட்டும் தேர்வு செய்கிறது.**

காதல் மட்டும் இல்லை காமத்துக்கும் வயது ஒரு தடை இல்லை ! 

நல்ல கருத்து கொண்ட கதை !

[Lifeissecret]

திருமணத்திற்குப் பிறகு வாழ்க்கை மெதுவாக ஒரு புதிய வழியில் நகர ஆரம்பித்தது.

வருணும் தேவிகாவும் ஒரே வீட்டில்.

ஒரே வாழ்க்கையில்.

ஆனால்…

அவர்களுக்குள் இன்னும் ஒரு தூரம் இருந்தது.

---

### அந்த முதல் இரவு

அந்த இரவு.

புதிய வீடு.

அமைதியான அறை.

ஜன்னல் வழியாக குளிர்ந்த காற்று வந்துகொண்டிருந்தது.

தேவிகா படுக்கையின் ஓரத்தில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

அவள் மனதில் பல எண்ணங்கள்.

**“இது சரியா…?”
“நான் ரெடி தானா…?”**

அவள் தலையை கீழே குனிந்திருந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் வருண் மெதுவாக அறைக்குள் வந்தான்.

அவன் அவளை பார்த்தான்.

அவள் முகத்தில் இருந்த தயக்கம் அவனுக்கு உடனே புரிந்தது.

---

### வருணின் நிதானம்

அவன் அவளருகே வந்து உட்காரவில்லை.

அவன் கொஞ்சம் தூரத்தில் நின்றான்.

“தேவிகா…”

அவன் குரல் மெதுவாக இருந்தது.

அவள் மெதுவாக தலை உயர்த்தினாள்.

“நீங்க comfortableஆ இல்லன்னா… எதுவும் அவசரம் இல்லை.”

அந்த ஒரு வார்த்தை தேவிகாவின் மனதை உடைத்தது.

அவள் அவனை பார்த்தாள்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

---

### அவளின் உண்மை

“நான் பயப்படுறேன் வருண்…” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“எதுக்கு?”

அவள் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

“இந்த உறவுக்கு இல்ல…”

“ஆனா… நான் மீண்டும் இப்படி ஒரு வாழ்க்கையில் வருவேன் என்று நினைக்கல.”

அவள் குரல் மெதுவாக நடுங்கியது.

“மேலும்… நான் வயசானவள்…”

---

### அவன் பதில்

வருண் மெதுவாக அவளருகே வந்து உட்கார்ந்தான்.

அவன் அவளுடைய கையை மெதுவாக பிடித்தான்.

“நீங்க வயசானவங்க இல்லை.”

“நீங்க என் வாழ்க்கை.”

அவன் மெதுவாக சொன்னான்.

“நம்ம வாழ்க்கை எந்த வேகத்தில் போகணும் என்று நீங்க தான் decide பண்ணணும்.”

---

### அந்த நிம்மதி

தேவிகா அவனை பார்த்தாள்.

அவள் மெதுவாக அவன் அருகே சாய்ந்தாள்.

அவள் தலையை அவன் தோளில் வைத்தாள்.

அந்த நொடியில் அவள் உணர்ந்தது —
பாதுகாப்பு.

அழுத்தம் இல்லை.

அவசரம் இல்லை.

மட்டும்…

அமைதி.

---

### மெதுவான தொடுதல்

வருண் மெதுவாக அவளுடைய கையை தழுவினான்.

அவன் அவளுடைய முடியை மெதுவாக வருடினான்.

அந்த தொடுதல் மிகவும் மென்மையானது.

தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்:

“நன்றி…”

“எதுக்கு?”

“என்னை புரிஞ்சதுக்கு…”

---

### காதலின் புதிய வடிவம்

அந்த இரவு அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாக இருந்தார்கள்.

ஆனால் அது உடல் நெருக்கம் அல்ல.

அது மன நெருக்கம்.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.

தேவிகா அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.

அந்த அணைப்பில் எந்த தயக்கமும் இல்லை.

அந்த இரவு அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரு உண்மை புரிந்தது.

**காதல் என்றால் அவசரம் இல்லை.
அது புரிதல்.
அது நிதானம்.
அது ஒருவருக்கொருவர் இடம் கொடுப்பது.**

அவர்களின் வாழ்க்கை இப்போது ஆரம்பித்தது.

மெதுவாக.

ஆழமாக.

உண்மையாக.


**“மறுபடியும் வருவாயா?” – முழுமையான காதல் அத்தியாயம்**

திருமணத்திற்குப் பிறகு வாழ்க்கை மெதுவாக ஒரு புதிய வழியில் நகர ஆரம்பித்தது.

வருணும் தேவிகாவும் ஒரே வீட்டில் வாழ ஆரம்பித்தார்கள்.
ஒரே மேசையில் உணவு…
ஒரே சோபாவில் அமர்ந்து பேச்சுகள்…
ஒரே ஜன்னல் வழியாக மாலையை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அமைதி…

ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் இன்னும் ஒரு மென்மையான தூரம் இருந்தது.

---

### அருகில் இருந்தும்… தயக்கம்

முதல் சில நாட்களில் தேவிகா மிகவும் கவனமாக இருந்தாள்.

அவள் எல்லாவற்றையும் நிதானமாக எடுத்துக் கொண்டாள்.

ஒரு இரவு…

அறை அமைதியாக இருந்தது.

தேவிகா படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்.

வருண் மெதுவாக அவளருகே வந்தான்.

“நீங்க comfortableஆ இல்லன்னா… எதுவும் அவசரம் இல்லை,” என்றான்.

அந்த வார்த்தை அவளுக்கு நிம்மதியை கொடுத்தது.

அவள் மெதுவாக அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.

அந்த இரவு அவர்கள் உடல் நெருக்கம் இல்லாமல்…
மன நெருக்கத்தில் இணைந்தார்கள்.

---

### வெளியுலக பார்வை

நாட்கள் நகர்ந்தன.

ஒரு நாள் வெளியே சென்ற போது சிலர் அவர்களை பார்த்து பேசிக்கொண்டனர்.

“அவள் அவரைவிட பெரியவங்க போல…”

அந்த வார்த்தைகள் தேவிகாவின் மனதை பாதித்தது.

வீட்டிற்கு வந்த பிறகு அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.

“நம்மை பற்றி பேசுறாங்க வருண்…” என்றாள்.

வருண் அவளுடைய கையை பிடித்தான்.

“நமக்கு என்ன உண்மை என்று நாம தெரிஞ்சிருக்கணும்… அது போதும்.”

அந்த வார்த்தைகள் அவளுக்கு துணிவை கொடுத்தது.

---

### அலுவலக அழைப்பு

ஒரு நாள் வருண் தேவிகாவை தனது அலுவலகத்திற்கு அழைத்தான்.

அங்கே ஒரு பெரிய banner:

**“Husband & Wife Romantic Challenge”**

தேவிகா உடனே தயங்கினாள்.

“வேண்டாம் வருண்… எல்லாரும் பார்ப்பாங்க…”

அவன் சிரித்தான்.

“நான் இருக்கேன்… just try பண்ணலாம்.”

அவள் மெதுவாக சம்மதித்தாள்.

---

### போட்டி ஆரம்பம்

அலுவலகம் முழுக்க உற்சாகம்.

பல ஜோடிகள்.

சிலர் அவர்களை பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

ஆனால் வருண் அவளுடைய கையை பிடித்தபடி நின்றான்.

---

### Round 1 – கண்கள் பேசும்

ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து எண்ணத்தை guess பண்ணணும்.

வருண் அவளை பார்த்தான்.

“அவங்க nervousஆ இருக்காங்க… ஆனா என்னை நம்புறாங்க.”

அது சரியான பதில்.

தேவிகா சிரித்தாள்.

---

### Round 2 – நினைவுகள்

“உங்க partner பற்றி சொல்லுங்க.”

வருண் சொன்னான்:

“அவள் என் வாழ்க்கையில் lateஆ வந்தாங்க…
ஆனா என் வாழ்க்கையை முழுமையாக்கிட்டாங்க.”

தேவிகாவின் கண்களில் கண்ணீர்.

அவள் சொன்னாள்:

“அவன் என்னை மறுபடியும் சிரிக்க கற்றுக்கொடுத்தவன்.”

---

### Round 3 – நம்பிக்கை நடை

தேவிகாவின் கண்கள் மூடப்பட்டது.

வருண் அவளை வழிநடத்தினான்.

“நான் இருக்கேன்…”

அவள் அவன் குரலை மட்டும் நம்பி நடந்தாள்.

Finish line.

அவள் சிரித்தாள்.

---

### Round 4 – இதயம் இணைவு

ஒரே rhythmல் clap.

அவர்கள் இருவரும் ஒரே timing.

Judge: “Perfect couple sync!”

---

### Round 5 – காதல் வெளிப்பாடு

அனைவரும் காத்திருந்தனர்.

வருண் மெதுவாக அவளருகே வந்தான்.

“நீங்க என் வாழ்க்கையில் வந்ததால தான்…
நான் இப்போ முழுமையானவன்.”

அவன் அவளுடைய நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்தான்.

அந்த நொடியில் தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

அவள் இனி பயப்படவில்லை.

---

### வெற்றி

“Winner… VARUN & DEVIKA!”

அனைவரும் clap.

தேவிகா நம்ப முடியாமல் நின்றாள்.

வருண் அவளுடைய கையை உயர்த்தினான்.

அந்த நொடியில் அவள் பெருமையாக உணர்ந்தாள்.

---

### அந்த மாற்றம்

வீட்டிற்கு திரும்பும் வழியில்…

“நான் இனி பயப்படல…” என்றாள் தேவிகா.

“ஏன்?” என்று கேட்டான் வருண்.

“ஏன்னா… நீ என்னோட இருக்க.”

---

### அந்த இரவு

அந்த இரவு…

அதே அறை.

ஆனால் இந்த முறை…

தயக்கம் குறைந்தது.

தேவிகா மெதுவாக வருணருகே வந்தாள்.

அவள் அவன் கையை பிடித்தாள்.

இந்த முறை…

அவள் தான் ஆரம்பித்தாள்.

வருண் அவளை பார்த்தான்.

அவள் மெதுவாக சிரித்தாள்.

அவன் அவளுடைய முகத்தை மெதுவாக தொட்ந்தான்.

அவள் கண்களை மூடியாள்.

அந்த நொடியில் அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரு உண்மை புரிந்தது:

**காதல் அவசரமாக வராது…
ஆனா அது வந்தால்…
முழுமையாக நம்மை மாற்றும்.**

அந்த இரவு அவர்கள் இன்னும் அருகில் வந்தார்கள்.

மெதுவாக.

புரிந்துகொண்டு.

ஒருவரை ஒருவர் மதித்து.

---

அந்த காதல் இப்போது வெறும் உணர்வு இல்லை.

அது…

**ஒரு வாழ்க்கை.**