Adultery மந்தாகினியின் நாயகன் - (Completed)

[Peterparker69]

A try with AI making a story....

[mandothari]

A try with AI makin legendry story without dialogue.

super idea bro

pls update ur first AI post bro pls

waiting with very much anxiety bro

thanks

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 1: அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து

தமிழ்நாட்டின் அந்தப் பழமையான, பசுமை போர்த்திய கிராமத்தின் மையப்பகுதியில் காலத்தின் பிடியில் சிக்காத ஒரு சொர்க்கமாக அமைந்திருந்தது அந்த அக்கிரகாரம். நவீன உலகம் பல மைல் தூரத்தில் படுவேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த அக்கிரகாரத் தெரு மட்டும் இன்னும் தனது பழமை மாறாத கம்பீரத்துடனும், தெய்வீகமான ஆச்சார வாசனையுடனும் காண்போரைத் திகைக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் தெருவின் இறுதி முனையில், ஒரு பிரம்மாண்டமான கோட்டையைப் போலவும், ஒரு யாகசாலையைப் போலவும் நின்றிருந்தது நீலகண்ட சாஸ்திரிகளின் மாளிகை. 

பல தலைமுறைகளாகச் சிறந்த வேத விற்பன்னர்களையும், கௌரவமான பிராமணக் குடும்பங்களையும் வளர்த்தெடுத்த அந்த மாளிகை, அந்த ஊரின் 'அந்தஸ்தின்' ஒரு புனிதமான அடையாளமாகவே திகழ்ந்தது. அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு கருங்கல் தூணும், நூற்றாண்டு கண்ட தேக்கு மரக் கதவுகளும் அந்தப் பிராமணக் குடும்பத்தின் புனிதத்தையும், அவர்கள் எதற்கும் விட்டுக்கொடுக்காத கடுமையான ஆச்சாரங்களையும் மௌனமாக உலகிற்குப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருந்தன. அந்த மாளிகையின் வாசலில் இடப்பட்டிருக்கும் பிரம்மாண்டமான கோலங்கள், அந்த வீட்டின் லக்ஷ்மி கடாட்சத்தைப் பறைசாற்றின.

அந்த மாளிகைக்குள் நுழையும்போதே ஒருவிதமான மல்லிகை மலர்கள், பசுநெய் மற்றும் காய்ந்த சந்தனத்தின் கலந்த மணம் நாசியைத் துளைக்கும். அங்கே வசிக்கும் நீலகண்ட சாஸ்திரிகள், அந்தப் பகுதி முழுவதும் மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றப்படுபவர். ஆனால், அந்த மாளிகையின் உண்மையான அந்தஸ்து அவரிடம் இல்லை; அவரது ஒரே மகள் மந்தாகினியிடம் இருந்தது. மந்தாகினி அந்தப் பெயருக்கேற்ப ஆகாய கங்கையின் புனிதத்தையும், அணையாத சுடரின் பிரகாசத்தையும் கொண்டவள். 

23 வயதாகும் அவள், அந்த அக்கிரகாரத்தின் நடமாடும் தேவதையாகவே ஊராரால் போற்றப்பட்டாள். மந்தாகினியின் அழகு என்பது வெறும் சாதாரணமான உடல் வர்ணனை அல்ல; அது பிரம்மன் தனது முழுத் திறமையையும் காட்டிச் செதுக்கிய ஒரு தெய்வீகக் கலைப்படைப்பு. அவளது மேனி நிறம், அதிகாலை வேளையில் உதிக்கும் சூரியனின் முதல் பொன்னிறக் கிரணங்கள் ஒரு தூய வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் விழுந்து பிரதிபலிப்பதைப் போன்ற ஒரு தூய வெண்மை கலந்த பொன் நிறம். அவளது முகத்தின் ஒவ்வொரு அங்குலமும் ஒரு மிகச்சிறந்த சிற்பியின் கைவண்ணத்தில் துல்லியமாக உருவானது போல அமைந்திருந்தது.

மந்தாகினியின் நெற்றிப் பரப்பு, மேகமற்ற நிலா காலத்தில் வானத்தில் தோன்றும் ஒரு மெல்லிய பிறை நிலவைப் போல அகலமாகவும், நேர்த்தியாகவும் இருந்தது. அதன் நடுவே அவள் இட்டிருக்கும் சிறிய குங்குமப் பொட்டு, அந்த வெண்மையான மேனியில் ஒரு ரத்தத் துளி அமர்ந்திருப்பதைப் போன்ற ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பைத் தந்தது. அவளது புருவங்கள், ஒரு போர்க்களத்தில் வீரனால் வளைக்கப்பட்ட வில்லைப் போலக் கருகருவென்று அடர்த்தியாகவும், அதே சமயம் மென்மையாகவும் வளைந்து, அவளது கண்களுக்கு ஒரு ரகசிய பாதுகாப்பு அரணாகத் திகழ்ந்தன. 

அந்தக் கண்கள்... அவை சாதாரணமானவை அல்ல. ஒரு காட்டில் ஓடும் மானின் கண்களில் இருக்கும் மருட்சியும், ஒரு மலர்ந்த கமல மலரின் இதழ்களில் இருக்கும் விரிவும் கொண்டவை. அந்தக் கண்களின் கருவிழி, ஒரு ஆழமான தெளிந்த கிணற்றின் அடியில் கிடக்கும் கருங்கல்லைப் போல மின்னிக் கொண்டிருப்பது, அவளைப் பார்ப்பவர்களின் ஆன்மாவை அப்படியே ஊடுருவும் வல்லமை கொண்டது. அவளது இமைகள் நீண்டதாகவும், மேல்தூக்கியும் இருந்தது, அவள் இமைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு மெல்லிய காற்று வீசுவதைப் போல இருந்தது.

அவளது நாசி, ஒரு கூர்மையான எள்ளுப் பூவைப் போல மிகச் சரியாகச் செதுக்கப்பட்டு, அதன் ஓரத்தில் அணிந்திருந்த ஒரு சிறிய வைர மூக்குத்தி, அவள் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அந்த வைரத்தின் பிரகாசத்தை விட, அவளது இதழ்களின் இயற்கைச் சிவப்பு மிகவும் கவர்ச்சிகரமானது. பழுத்த கோவைப் பழத்தின் சிகப்பை ஒரு கிண்ணத்தில் பிழிந்து வைத்தாற்போல இருக்கும் அந்த இதழ்கள், அவள் மெல்லச் சிரிக்கும்போது வரிசையான வெண்முத்துப் பற்களை வெளிப்படுத்தும். 

அந்தச் சிரிப்பு, அந்த இருண்ட மாளிகையையே ஒரு நொடியில் பிரகாசமாக்கும் ஒரு அமானுஷ்ய சக்தி கொண்டது. அவளது கழுத்து, மூன்று மடிப்புகளைக் கொண்ட ஒரு சங்கு போன்ற அமைப்பைக் கொண்டு, நீண்ட கால கௌரவத்தை உலகுக்கு வெளிப்படுத்தியது. அவளது காதுகளில் அணிந்திருந்த ஜிமிக்கிகள், அவள் தலை அசைக்கும்போதெல்லாம் அவளது தோள்களில் தாளம் போட்டன.

மந்தாகினியின் இந்தத் தெய்வீக அழகிற்கு முழுமையான அடிப்படை அவளது தாய் காயத்ரி தேவி. 42 வயதானாலும், காயத்ரி தேவியைப் பார்க்கும் எவரும் அவரை மந்தாகினியின் மூத்த அக்கா என்றே கருதுவர். அந்த அளவிற்குத் தனது இளமையையும், தேஜஸையும் அவர் ஆச்சாரமான முறையிலேயே கட்டிக்காத்து வந்தார். காயத்ரி தேவியின் அழகு ஒரு முதிர்ந்த திராட்சையின் இனிப்பைப் போன்றது. அவளது மேனி இன்னும் ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் இறுக்கத்துடனும், பளிங்கு போன்ற மென்மையுடனும் இருந்தது. 

காயத்ரி தேவியின் நீண்ட, கரிய கூந்தல் மந்தாகினியையும் விட அடர்த்தியாக, ஒரு கரிய நாகத்தைப் போல அவளது இடையைத் தாண்டிப் படர்ந்திருக்கும். அந்தத் தாயும் மகளும் அந்த மாளிகையின் நீளமான கூடத்தில் ஒன்றாக நடக்கும்போது, அங்கே இரண்டு ரம்பைகள் மானுட வடிவில் உலவுவதைப் போன்ற ஒரு பிரமை காண்போருக்கு எழும். காயத்ரி தேவியின் குரல் ஒரு வீணையின் நாதம் போல மென்மையாகவும், அதிகாரத்துடனும் இருக்கும்.

அந்த மாளிகையின் உண்மையான அந்தஸ்து என்பது அவர்கள் கடைபிடிக்கும் 'மடி' மற்றும் 'ஆச்சாரம்' என்ற இரும்புத் திரையில் அடங்கியிருந்தது. வெளியாட்கள், குறிப்பாக மாற்றுச் சாதியினர் எவரும் அந்த மாளிகையின் உட்புறத்திற்குள் நுழைய முடியாது என்பது ஊர் அறிந்த விதி. அந்த மாளிகையின் பின்பக்கம் அமைந்திருக்கும் கிணற்றடியில் தான் மந்தாகினி தினமும் அதிகாலையில் நீராடுவாள். 

பனிக் காலத்தில் கூட குளிர்ந்த நீரில் அவள் நீராடுவது அவளது மேனியை மேலும் ஜொலிக்கச் செய்தது. மந்தாகினி ஒருமுறை கூட அந்த அக்கிரகாரத் தெருவைத் தாண்டித் தனியாக எங்கும் சென்றதில்லை. அவளது உலகம் அந்த மாளிகையின் கருங்கல் சுவர்களுக்குள்ளும், அவளது நறுமணம் மிக்க பூஜையறைக்குள்ளும் மட்டுமே சுருங்கியிருந்தது. அவளது தூய்மை என்பது அந்த ஒட்டுமொத்த அக்கிரகாரத்தின் புனிதமாகக் கருதப்பட்டது. 

ஒரு பிராமணப் பெண் தனது குடும்பக் கௌரவத்தையும், கன்னிமையையும் எப்படிக் காக்க வேண்டும் என்பதற்கு மந்தாகினியே அந்த ஊரில் உதாரணமாகக் காட்டப்பட்டாள். அவளது மேனி ஒரு அந்நிய ஆணின் நிழல் கூடப் படாத ஒரு புனிதமான யாகசாலையைப் போன்றது.

ஆனால், இந்தச் சீரான மற்றும் புனிதமான வாழ்க்கையின் அடியில் ஒரு மெல்லிய அதிர்வு மெல்லத் தோன்றத் தொடங்கியது. நீலகண்ட சாஸ்திரிகள் தனது குடும்பத்தின் மேல் வைத்திருந்த அந்த அதீத நம்பிக்கை மற்றும் கௌரவம், ஒரு மாபெரும் பேராபத்தை நோக்கி அவர்களை மெல்ல அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தது. 

அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து என்பது ஒரு மெல்லிய கண்ணாடி மாளிகையைப் போன்றது என்பதை அவர்கள் உணரத் தவறிவிட்டனர். ஒரு சிறிய வஞ்சகக் கல் பட்டாலும் அது சுக்குநூறாகிவிடும் என்ற உண்மை அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. அந்த மாளிகையின் புனிதமான தேக்கு மரக் கதவுகள், ஒரு மாபெரும் தொழிலதிபருக்காகத் திறக்கப்படப் போகின்றன என்பதை அந்த விதியின் விளையாட்டு ஏற்கனவே தீர்மானித்துவிட்டது. 

சாஸ்திரிகள் ஒரு தொழிலதிபரான சிவாவைத் தனது வீட்டிற்குள் அனுமதித்தது, ஆட்டுக்குட்டி ஓநாயை வீட்டிற்குள் அழைத்தது போலிருந்தது. மந்தாகினி தனது அறையில் அமர்ந்து ஒரு பழைய காவியத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஜன்னல் வழியாக வந்த தென்றல் காற்று அவளது கூந்தலை மெல்ல வருடிச் சென்றது. அந்தத் தென்றலில் ஏதோ ஒரு புதிய, இதுவரை நுகராத மணம் கலந்திருப்பதை அவள் அந்தத் தருணம் உணர்ந்தாள். 

அதுவரை அவள் நுகர்ந்த சந்தனம் அல்லது மல்லிகையின் மென்மையான மணம் அல்ல அது; அது ஒரு வலிமையான, அதிகாரமிக்க மற்றும் கட்டுக்கடங்காத ஒரு ஆணின் வாசனை. அந்த மணம் அவளது உள்ளத்தில் ஒரு இனந்தெரியாத நடுக்கத்தையும், ஒருவிதமான கிளர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது. அவளது உடலின் ரோமங்கள் ஒவ்வொன்றும் குத்திட்டு நின்றன. 

அந்த அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, அந்தப் புனிதமான வேலி, இப்போது ஒரு பெரும் சூறாவளியை எதிர்கொள்ளத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சூறாவளியின் பெயர் சிவா. அவன் ஒரு தொழிலதிபர், கன்னிமைகளை வேட்டையாடும் ஒரு ரகசிய வேட்டைக்காரன். அவனது வருகை அக்கிரகாரத்தின் மௌனத்தைச் சிதைக்கப்போகிறது என்பது மட்டும் உறுதி. அவனது கார் மாளிகையின் வாசலில் நின்றபோது, ஒட்டுமொத்த தெருவுமே வேடிக்கை பார்த்தது. அந்தச் சத்தம் மந்தாகினியின் இதயத் துடிப்பை அதிகரிக்கச் செய்தது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 2: வேட்டைக்காரனின் வருகை

அமைதியே உருவான அந்தப் பழமையான அக்கிரகாரத் தெருவில், இதுவரை கேட்டிராத ஒரு நவீன இயந்திரத்தின் கர்ஜனை அந்த மதிய வேளையில் பேரொலியாகக் கேட்டது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் திடுக்கிட்டுத் தங்கள் வீட்டுத் திண்ணைகளுக்கு வந்து பார்த்தபோது, கறுப்பு நிறத்தில் மின்னும் ஒரு பிரம்மாண்டமான சொகுசு கார் மெதுவாகத் தெருவிற்குள் நுழைவதைக் கண்டனர். அது ஒரு பெரும் தொழிலதிபரால் மட்டுமே சொந்தமாக்கிக் கொள்ளக்கூடிய விலையுயர்ந்த வாகனம். அந்தக் காரின் கண்ணாடிகள் கறுப்பாக இருந்ததால் உள்ளே இருப்பவர் யார் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஆனால், அந்தக் காரின் வருகையே அந்தத் தெருவின் பழமைக்கும் கௌரவத்திற்கும் ஒரு சவாலாகத் தெரிந்தது. கார் மெதுவாக ஊர்ந்து சென்று, நீலகண்ட சாஸ்திரிகளின் மாளிகையின் வாசலில் வந்து நின்றது.

நீலகண்ட சாஸ்திரிகள் அவசர அவசரமாக வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து சிவாவை வரவேற்றார். ஒரு பெரும் தொழிலதிபர் தனது வீட்டிற்கு வாடகைக்கு வரப்போகிறார் என்பது அவருக்குப் பெருமையாக இருந்தது. சிவாவின் சாதி அவருக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், அவனது பணபலமும், அவன் கொடுத்த பெரிய தொகையும் சாஸ்திரிகளின் ஆச்சாரமான கண்களைச் சற்றே மறைத்துவிட்டன. "வாருங்கள் தம்பி, உங்கள் வருகைக்காகத்தான் காத்திருந்தேன்," என்று சாஸ்திரிகள் மிகவும் பணிவுடன் கூறினார். சிவா ஒரு புன்னகையைச் சிந்தினான். அது ஒரு காதலனின் புன்னகை அல்ல; ஒரு இரையை வீழ்த்திய வேட்டைக்காரனின் வெற்றிப் புன்னகை. அவன் தனது கைகளைக் குவித்துச் சாஸ்திரிகளுக்கு வணக்கம் தெரிவித்தான். அவனது பேச்சில் இருந்த அடக்கமும், அதே சமயம் அந்த அதிகாரத் தோரணையும் சாஸ்திரிகளை முற்றிலும் கவர்ந்தன.

சிவா தங்குவதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறை மாளிகையின் மேல் தளத்தில் இருந்தது. அந்த அறையிலிருந்து பார்த்தால், மந்தாகினியின் அறை மற்றும் அவள் குளிக்கும் கிணற்றடி ஆகியவை மிகத் தெளிவாகத் தெரியும். இதைத் திட்டமிட்டுத்தான் சிவா அந்த அறையைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அவனது வேலையாட்கள் அவனது உடமைகளை அறைக்குள் கொண்டு வந்து வைத்தனர். சிவா தனது அறையின் ஜன்னலைத் திறந்து அந்த அக்கிரகாரத்தைப் பார்த்தான். அந்தப் புனிதமான தெருவின் ஒவ்வொரு வீடும் அவனது அதிகாரத்திற்கு முன்னால் சிறியதாகத் தெரிந்தது. "இனி இந்த அக்கிரகாரத்தின் தேவதைகள் என்னுடையவர்கள்," என்று அவன் தனக்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொண்டான். அவனது மனதில் காயத்ரி தேவியின் முதிர்ந்த அழகும், மந்தாகினியின் கன்னிமை மாறாத தேஜஸும் ஒரு சேர ஓடின.

நீலகண்ட சாஸ்திரிகள் சிவாவைத் தனது குடும்பத்தினரிடம் அறிமுகப்படுத்த விரும்பினார். "தம்பி, என் மனைவியையும் மகளையும் சந்திக்கிறீர்களா?" என்று அவர் கேட்டபோது, சிவாவின் இதயம் ஒரு கணம் வேகமாகத் துடித்தது. அவன் இதற்காகவே காத்திருந்தான். காயத்ரி தேவி மந்தாகினியுடன் கூடத்திற்கு வந்தபோது, சிவாவிற்கு ஒரு நிமிடம் மூச்சடைத்தது. ஒரு பக்கம் கௌரவம் மாறாத காயத்ரி தேவி, மறுபக்கம் ஒரு கவிதை போல விரிந்திருந்த மந்தாகினி. இருவரின் அழகும் ஒரு நதியைப் போல அவனை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தன. காயத்ரி தேவி சிவாவை ஒரு அந்நியனாகப் பார்த்தாலும், அவனது அந்த இளமைத் துடிப்பும், கம்பீரமும் அவரைச் சற்றே தயங்க வைத்தன. மந்தாகினியோ தலைகுனிந்தபடி நின்றிருந்தாள், ஆனால் அவளது இதயம் சிவாவின் அந்தத் தீவிரமான பார்வையை உணர்ந்துகொண்டிருந்தது.

சிவா மிகவும் நாகரிகமாகப் பேசி அவர்களைத் தனது வசப்படுத்தினான். தான் ஒரு தொழிலதிபர் என்பதையும், இந்தப் பகுதிக்குத் தனது நிறுவனத்தின் கிளைகளைத் திறக்க வந்திருப்பதையும் அவன் ஒரு கதையாகச் சொன்னான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் சாஸ்திரிகளின் குடும்பத்திற்கு ஒரு நம்பிக்கையைத் தந்தது. ஒரு ஆபத்தான ஓநாய் ஆட்டுக்குட்டியின் தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு தங்கள் வீட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கிறது என்பதை அந்தப் பேதைப் பெண்கள் உணரவில்லை. சிவா தனது முதல் அம்பைச் செலுத்திவிட்டான். அவனது வேட்டை இப்போது அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கிவிட்டது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 3: ஜன்னல் வழிப் பார்வை

அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான மாளிகையில் அன்றைய மாலைப் பொழுது மிகவும் அமைதியாகவும், ஒருவித மர்மமான நிசப்தத்துடனும் தொடங்கியது. மதிய உணவிற்குப் பிறகு சாஸ்திரிகள் தனது வழக்கமான வேத பாராயணத்தில் ஆழ்ந்து மூழ்கியிருக்க, தொழிலதிபர் சிவா தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அந்த மேல் தளத்து அறையில் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவன் அந்த அறையைத் தேர்ந்தெடுத்ததே ஒரு மிகப்பெரிய ராஜதந்திரத்தின் ஒரு பகுதிதான். அந்த அறையின் ஜன்னலைத் திறந்தால், கீழே இருக்கும் பசுமையான தோட்டமும், அதன் நடுவே அமைந்திருக்கும் பழமையான கருங்கல் கிணற்றடியும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மந்தாகினியின் அந்தரங்க அறையின் ஜன்னலும் மிகத் துல்லியமாகத் தெரியும். சிவா தனது கையில் கட்டியிருந்த விலையுயர்ந்த சுவிஸ் கடிகாரத்தைச் சற்றே சரிசெய்தபடி ஜன்னல் ஓரம் வந்து நின்றான். அவனது கண்கள் ஒரு சாதாரண மனிதனின் கண்களைப் போலப் பார்க்கவில்லை; அவை ஒரு தேர்ந்த வைர வியாபாரி ஒரு அபூர்வமான கல்லை மதிப்பிடுவதைப் போலவும், ஒரு முரட்டு வேட்டைக்காரன் தனது இரையின் ஒவ்வொரு அசைவையும் துல்லியமாகக் கணக்கிடுவதைப் போலவும் ஆழமாக இருந்தன.

சரியாக அந்த நேரத்தில், கீழே மந்தாகினி தனது அறையின் ஜன்னலைத் திறந்தாள். அவளுக்கு மேலே ஒரு வேட்டைக்காரன் தன்னை ஆக்கிரமிப்புப் பார்வையால் அணு அணுவாக அளவெடுக்கிறான் என்பது அந்தப் பேதைக்குத் தெரியாது. சிவா தனது கூர்மையான பார்வையை அவள் மேல் ஒரு வலை வீசுவதைப் போலப் படரவிட்டான். மந்தாகினி இப்போது ஒரு மெல்லிய, இளஞ்சிவப்பு நிறப் பருத்திப் புடவையில் இருந்தாள். அந்த மென்மையான ஆடை அவளது மேனியின் பூப்போன்ற மென்மையை இன்னும் எடுப்பாகவும், கவர்ச்சியாகவும் காட்டியது. சிவாவின் பார்வை முதலில் அவளது அடர்த்தியான கூந்தலில் படிந்தது. ஒரு கரிய மேகத்தைப் போல அலை அலையாகவும், இடுப்பு வரை நீண்டிருந்த அந்தப் பின்னல், அவள் ஒவ்வொரு முறை அசையும் போதெல்லாம் ஒரு ராஜநாகத்தைப் போல நெளிந்தது. அந்தப் பின்னலின் முனையில் சூடியிருந்த புத்தம் புதிய மல்லிகைச் சரம், மாலை நேரத்து இளஞ்சூரியன் ஒளியில் ஒரு வெள்ளிச் சங்கிலியைப் போலப் பளபளவென மின்னியது. அவனது மூளை அந்த அடர்த்தியான கூந்தலைத் தனது முரட்டுத்தனமான கைகளால் பற்றி இழுத்தால் எப்படி இருக்கும் என்று ஒரு வக்கிரமான கணக்கைப் போட்டுப் பார்த்தது.

அவள் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு பழைய காவியப் புத்தகத்தைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்த போது, சிவாவின் பார்வை அவளது முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தில் நீண்ட நேரம் நிலைத்தது. அவளது காது மடல்கள் ஒரு மென்மையான சங்கைச் செதுக்கி வைத்தது போலத் துல்லியமாக இருந்தன. அதில் அணிந்திருந்த அந்தத் தங்கக் கம்மல், அவளது ஒவ்வொரு சிறு அசைவிற்கும் ஏற்ப ஊசலாடி, அவளது கழுத்தின் வெண்மையில் ஒரு தாளம் போட்டது. மந்தாகினியின் கழுத்து... அது ஒரு ராஜநாகத்தின் கம்பீரத்தையும், அதே சமயம் ஒரு வெண்ணிற அன்னப்பறவையின் மென்மையையும் ஒருசேரக் கொண்டிருந்தது. அவளது அந்த நீண்ட, வழவழப்பான கழுத்தைச் சுற்றி அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி, அவளது சீரான மூச்சுக்காற்றிற்கு ஏற்ப ஏறி இறங்கியது சிவாவின் இதயத் துடிப்பை வக்கிரமாக அதிகரிக்கச் செய்தது. அந்த இடத்தில்தான், அந்தச் சந்துப் பகுதியில்தான் தனது முதல் அனல் மூச்சைப் பதிக்க வேண்டும் என்று அவன் தனது மனதிற்குள் ரகசியமாகக் குறித்துக் கொண்டான்.

சிவா மெல்லத் தனது பார்வையைத் தாழ்த்தி அவளது அகன்ற தோள்பட்டைகளை அளவிட்டான். பருத்திச் சேலையின் முந்தானை ஒரு பக்கமாகச் சற்றே சரிந்து, அவளது இடது தோளின் ஒரு சிறிய பகுதியை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் தோல், ஒரு பழமையான தந்தச் சிலையைப் போலப் பளபளப்பாகவும், எவ்விதக் களங்கமும் இன்றியும் ஜொலித்தது. அந்த வெண்மையான மேனியில் தனது வன்மையான பற்களின் அடையாளத்தைப் பலமாகப் பதிக்க வேண்டும் என்ற அவனது வேட்டைக்கார புத்தி அவனை மீண்டும் மீண்டும் தூண்டியது. அவன் அங்கேயே ஜன்னல் மறைவில் நின்று கொண்டு, அந்தச் சேலையின் மடிப்புகள் அவளது இடையை எப்படி இறுக்கிப் பிடித்திருக்கின்றன என்பதைக் கூர்மையாகக் கவனித்தான். அவளது இடுப்பு, ஒரு சிறிய கொடியைப் போல மெல்லியதாகவும், ஆனால் ஒரு தேவதையின் கம்பீரத்துடனும் வளைந்திருந்தது.

மந்தாகினி திடீரெனத் தனது புத்தகத்திலிருந்து தலையை உயர்த்தி, ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்தாள். அப்போது அவளது முகத்தின் முழு அழகும் சிவாவின் அந்த வேட்டைப் பார்வையில் முழுமையாகச் சிக்கியது. அவளது கண்கள், வானத்தின் நீலத்தை அப்படியே உள்வாங்கிய ஆழமான கடலைப் போலவும், அதே சமயம் ஒரு கள்ளமற்றப் பேதமையுடனும் இருந்தன. அவளது மூக்கு நுனி, ஒரு சிறிய சிவந்த எள்ளுப் பூவைப் போல மிகத் துல்லியமாக அமைந்திருந்தது. சிவாவின் பார்வை அவளது கோவைப்பழச் சிவப்பு இதழ்களில் நிலைத்து நின்றது. அந்த இதழ்கள் அவள் எதையோ முணுமுணுக்கும் போது மெல்லத் துடித்தன. அந்த இதழ்களின் ஈரப்பதமும், அவை உச்சரிக்கும் அந்தப் புனிதமான சொற்களும் ஒரு தொழிலதிபராக சிவாவிற்கு ஒரு பெரிய சவாலாகத் தெரிந்தன. அவன் எத்தனையோ நவீனப் பெண்களைக் கண்டிருக்கிறான், ஆனால் இந்தப் புனிதமான அக்கிரகாரத்துத் தேவதையின் கன்னிமை அவனது அதிகாரப் பசியை முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு தூண்டியது.

அவள் இப்போது எழுந்து நின்றாள். சேலையின் முந்தானையைத் தனது தோளில் மெல்லச் சரிசெய்து கொண்டாள். அந்த ஒரு சிறு அசைவில் அவளது உடலின் வளைவுகள் அந்தப் பருத்திச் சேலைக்குள்ளிருந்து ஒரு கவிதையைப் போல அழகாக வெளிப்பட்டன. மந்தாகினியின் இடையில் செருகப்பட்டிருந்த அந்தச் சேலையின் மடிப்புகள், அவளது ஒவ்வொரு அடியிலும் ஒரு சந்தத்தோடு அசைந்தன. சிவா தனது அறையிலிருந்து கொண்டு அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் ஒரு கேமரா போலத் தனது நினைவில் பதிவு செய்தான். அவனது மனதில் இப்போது காதலுக்கு இடமில்லை; மாறாக, ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தை ஆளும் அரசன் ஒரு புதிய தேசத்தைக் கைப்பற்றத் திட்டம் தீட்டுவதைப் போன்ற ஒரு வெறித்தனமான முனைப்பு இருந்தது. அவளது அந்தப் புனிதமான வேலி, அவனது அதிகாரத்தின் முன்னால் எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதை அவன் நன்கு உணர்ந்து கொண்டான்.

அன்று மாலை இருள் சூழத் தொடங்கிய போது, அந்த அக்கிரகாரத்தின் விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக ஏற்றப்பட்டன. ஆனால் சிவாவின் அறையில் மட்டும் இருள் முழுமையாகச் சூழ்ந்திருந்தது. அவன் அந்த இருளில் அமர்ந்து, மந்தாகினியின் அழகை அணு அணுவாகத் தனது நினைவுகளில் அசைபோட்டான். அவளது கழுத்துச் சந்தின் மென்மை, அவளது தோளின் வெண்மை, அவளது இடையின் வளைவு என ஒவ்வொன்றும் அவனது வேட்டைப் பட்டியலில் ஆழமாக இணைக்கப்பட்டன. ஒரு பெரும் தொழிலதிபராக அவன் எதையும் விலை கொடுத்து வாங்கப் பழகியவன், ஆனால் மந்தாகினியின் புனிதத்தைத் தனது அதிகாரத்தால், நயவஞ்சகமான காதலால் திருடப் போவதை அவன் ஒரு கலையாகவே பார்த்தான். அந்த அக்கிரகாரத்தின் பல தலைமுறை கௌரவம் இப்போது ஒரு இளம் தொழிலதிபரின் ஜன்னல் வழிப் பார்வையால் சிதைக்கப்படத் தயாராகிவிட்டது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 4: பெற்றோரின் பயணம்

அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான, கருங்கல் சுவர்களால் சூழப்பட்ட மாளிகையில் அன்று அதிகாலை முதலே ஒருவிதமான விவரிக்க முடியாத பரபரப்பு நிலவியது. காற்றில் ஈரப்பதமும், ஆச்சாரமான ஹோமப் புகையின் வாசனையும் கலந்திருக்க, நீலகண்ட சாஸ்திரிகளும் அவரது மனைவி காயத்ரி தேவியும் நீண்ட நாட்களாகத் திட்டமிட்டிருந்த அந்தப் புனிதமான தீர்த்த யாத்திரைக்கான நாள் ஒருவழியாக வந்துவிட்டது. காசி விஸ்வநாதரைத் தரிசிக்கவும், ராமேஸ்வரத்தின் புனிதக் கடலில் நீராடவும் எனப் பல புண்ணிய தலங்களுக்குச் சென்று வர அவர்கள் உறுதியான முடிவெடுத்திருந்தனர். சாஸ்திரிகள் தனது பூஜாப் பொருட்கள், பட்டு வேட்டிகள் மற்றும் புனித நூல்களை ஒரு பழமையான மரப்பெட்டியில் மிகுந்த கவனத்துடன் அடுக்கி வைத்துக்கொண்டிருந்தார். காயத்ரி தேவியோ தனது மகளின் பிரிவை நினைத்துச் சற்றே வாட்டமுற்றிருந்தாலும், அங்கே வாடகைதாரராகத் தங்கியிருக்கும் அந்த இளம் தொழிலதிபர் சிவாவின் மேல் சாஸ்திரிகள் வைத்திருந்த அதீத நம்பிக்கை அவருக்கு ஓரளவிற்குத் தைரியத்தைத் தந்தது. மந்தாகினிக்கு இது முதல் அனுபவம்; அவளது 23 ஆண்டுகால வாழ்நாளில் ஒருமுறை கூடத் தனது பெற்றோரைப் பிரிந்து அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் அவள் தனியாக இருந்ததில்லை. அவளது மனதில் ஒருபுறம் பெற்றோரைப் பிரியும் சோகமும், மறுபுறம் ஒரு சொல்லத் தெரியாத நடுக்கமும் மின்சாரம் போலக் கலந்திருந்தது.

சிவாவின் வருகைக்குப் பிறகு சாஸ்திரிகளின் மனதில் இருந்த ஒரு பெரிய பாரம் நீங்கியிருந்தது. ஒரு பெரும் தொழிலதிபர், சமூகத்தில் மிகுந்த அந்தஸ்து கொண்டவர், அதுமட்டுமல்லாமல் மிகவும் பண்பாகவும் அடக்கமாகவும் பேசக்கூடியவர் என்பதால், சிவாவைப் பாதுகாப்பிற்கு ஒரு பெரிய அரணாகச் சாஸ்திரிகள் கண்மூடித்தனமாக நம்பினார். அவர் சிவாவைத் தனது அறைக்கு அழைத்து, "தம்பி, நாங்கள் வரும்வரை மந்தாகினியை உங்கள் முழுப் பொறுப்பில் விட்டுச் செல்கிறேன். இந்த மாளிகையில் உங்களுக்குத் தேவையான வசதிகளை அவளே கவனித்துக்கொள்வாள். அவளுக்கு ஏதேனும் உதவி தேவைப்பட்டாலோ அல்லது இந்தத் தனிமையில் ஏதேனும் அச்சம் ஏற்பட்டாலோ நீங்கள் தான் ஒரு அண்ணனைப் போலவோ அல்லது பாதுகாவலரைப் போலவோ உடன் இருக்க வேண்டும்," என்று மிகுந்த விசுவாசத்துடன் கூறினார். சிவா தனது வஞ்சகமான புன்னகையை ஒரு மெல்லிய மரியாதைக்குரிய முகமூடிக்குள் மறைத்துக்கொண்டு, "கவலைப்படாதீர்கள் சாஸ்திரிகளே, மந்தாகினியை நான் எனது சொந்தக் கண் இமை போலப் பாதுகாப்பேன். உங்களது புனிதப் பயணம் எந்தத் தடையும் இன்றிச் சுகமாக அமைய எனது வாழ்த்துக்கள்," என்று மிக நளினமாக உறுதி அளித்தான். அவனது இந்தத் தேன் தடவிய வார்த்தைகள் சாஸ்திரிகளின் மிஞ்சியிருந்த சிறு சந்தேகங்களையும் முழுமையாகத் துடைத்தெறிந்தன.

கிளம்பும் நேரம் வந்தபோது, அக்கிரகாரத் தெருவில் மல்லிகை மணம் கமழ, மந்தாகினி தனது தாய் காயத்ரி தேவியின் பாதங்களில் விழுந்து ஆசி பெற்றாள். காயத்ரி தேவி அவளது கரிய கூந்தலை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்து, "பயப்படாதே மந்தாகினி, குலதெய்வம் உனக்குத் துணையாக இருப்பார். சிவத் தம்பி இங்கேயே தான் மாடியில் இருக்கப் போகிறார், ஏதேனும் அவசரத் தேவை என்றால் தயங்காமல் அவரிடம் கேள்," என்று ஒரு தாய்க்குரிய பாசத்துடன் ஆறுதல் கூறினார். மந்தாகினியின் கண்கள் நீர்த்துளிகளால் கலங்கின; அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் தனது பெற்றோரின் நிழல் மற்றும் குரல் இல்லாமல் இருக்கப் போவதை அவளால் கற்பனை செய்யக் கூட முடியவில்லை. ஜன்னல் மறைவில் நின்றபடி இதையெல்லாம் கழுகின் பார்வையோடு கவனித்துக்கொண்டிருந்த சிவாவிற்கு இது ஒரு பொன்னான வாய்ப்பாகத் தெரிந்தது. வேட்டைக்காரன் தனது இரையைத் தனிமைப்படுத்துவதில் முதல் மாபெரும் வெற்றியைப் பெற்றுவிட்டான். அந்தப் புனிதமான யாத்திரை, சிவாவிற்கு ஒரு வக்கிரமான கொண்டாட்டத்திற்கான கதவாக இப்போது அகலமாகத் திறக்கப்பட்டது.

சிவாவின் அந்தத் திடீர் நெருக்கம் மந்தாகினிக்கு ஒரு புதிய, இதுவரை அனுபவிக்காத அதிர்வை உடல் முழுவதும் ஏற்படுத்தியது. இதுவரை அவளது தந்தை மட்டுமே இவ்வளவு நெருக்கமாக நின்று அவளிடம் உரிமையுடன் பேசியிருக்கிறார். ஒரு அந்நிய ஆணும், அதுவும் அதே வயதுடைய ஒரு வசீகரமான இளைஞனும் இவ்வளவு அருகில் நின்று பேசுவது அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பிற்குச் ஒரு பெரிய சவாலாக இருந்தது. அவனது கட்டுக்கோப்பான உடலிலிருந்து வீசிய அந்த விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியத்தின் மணம் அவளது நாசியைத் துளைத்து மூளையை மழுங்கச் செய்தது. அதுவரை அவள் நுகர்ந்த சந்தன மணத்தை விட இது மிகவும் வலிமையாகவும், அவளது எச்சரிக்கை உணர்வைத் தளர்வடையச் செய்வதாகவும் இருந்தது. "இல்லை... ஒன்றும் இல்லை... நான் அறைக்குச் செல்கிறேன்," என்று அவள் பதற்றத்துடன் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து வேகமாக நகர்ந்தாள். சிவா அவளது அந்தப் பதற்றத்தையும், பயத்தையும் பார்த்துத் தனக்குள் ஒரு குரூரமான வெற்றியுடன் சிரித்துக்கொண்டான்.

சிவாவோ தனது அறையில் அமர்ந்து தனது அடுத்த கட்ட வஞ்சக நகர்வைத் தீர்மானித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கை விரல்கள் ஒரு விலையுயர்ந்த மதுக்கோப்பையை மெல்லத் தடவிக்கொண்டிருக்க, அவனது கண்கள் மந்தாகினியின் அறை இருக்கும் திசையையே ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போல நோட்டம் விட்டன. "மந்தாகினி, உனது புனிதமான உலகமும், நீ கட்டிக்காக்கும் கௌரவமும் இப்போது என் கைகளில். நீ கட்டிக்காக்கும் இந்தத் தனிமை தான் எனக்குத் தேவைப்பட்ட அந்த ரகசியமான, கூர்மையான ஆயுதம்," என்று அவன் தனக்குள்ளே முணுமுணுத்தான். அவனது வேட்டைப் புத்தி இப்போது மிகவும் கூர்மையாகவும், ஆக்ரோஷமாகவும் செயல்பட்டது. ஒரு தொழிலதிபராக அவன் பல வணிக ஒப்பந்தங்களை முடித்திருக்கிறான், ஆனால் இந்தப் புனிதமான அக்கிரகாரத்துத் தேவதையின் கன்னிமை வேட்டை அவனுக்கு ஒரு பெரும் சவாலாகவும், தீராத போதையாகவும் இருந்தது.

அன்று இரவு, மேகங்கள் ஒன்றுகூடி மழையைத் தரத் தயாராகின. மாளிகைக்குள் நிலவிய இருட்டும், வெளியே வீசிய சில்லென்ற ஈரக் காற்றும் ஒரு பயங்கரமான கவிதையின் தொடக்கத்தைப் போல இருந்தன. மந்தாகினி தனது படுக்கையில் அமர்ந்து ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த அந்தப் பழைய வேப்ப மரத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது மனதில் பெற்றோரின் நினைவுகளை விட, அந்த மாடி அறையில் இருக்கும் சிவாவின் நிழல் தான் ஒரு மர்மமான அச்சமாக அதிகமாக அலைபாய்ந்தது. அந்தத் தனிமை அவளுக்கு ஒரு விடுதலையைத் தருவது போலத் தோன்றினாலும், அதன் அடியில் ஒரு பெரும் காமப் பேரழிவு பதுங்கியிருப்பதை அந்தப் பேதைப் பெண் உணரவில்லை. பெற்றோரின் பயணம், ஒரு மகளின் கௌரவத்தின் முடிவிற்கான தொடக்கமாகவும், சிவாவின் வக்கிரமான அதிகாரத்தின் ஆரம்பமாகவும் மாறிவிட்டது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 5:

தனிமையின் முதல் அச்சம்

மந்தாகினி சமையலறையில் விளக்கேற்றிவிட்டு, பூஜையறைக்கு மெதுவாகச் சென்றாள். அங்கிருக்கும் பழமையான தெய்வச் சிலைகளுக்கு முன்னால் தீபத்தை ஏற்றி வைத்தபோது, அவளது விரல்கள் லேசாக நடுக்கம் கண்டன. அவளது 23 ஆண்டுகால வாழ்நாளில் முதல் முறையாக அவள் தன்னை ஒரு பாதுகாப்பற்ற நிலையில் உணர்ந்தாள். மாளிகையின் பின்புறம் இருந்த கிணற்றடியில் விழுந்த நீர்த்துளிகளின் சத்தம் கூட, இந்தத் தனிமையான இரவில் அவளுக்குப் பயங்கரமான ஓசையாகக் கேட்டு அவளது இதயத் துடிப்பை அதிகரித்தது. அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பும், வெளியுலகம் தெரியாத பேதைமையும் அவளுக்குத் தைரியத்தை விட, ஒருவிதமான பயந்த சுபாவத்தையே அதிகம் கொடுத்திருந்தது. அவள் கண்களை மூடி ஸ்லோகங்களைச் சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் அவளது மனது மட்டும் மேல் தளத்தில் இருக்கும் அந்த அதிகாரமிக்க இளைஞனைப் பற்றியே எண்ணிக் கொண்டிருந்தது. சிவா ஒரு பெரும் தொழிலதிபர், எல்லையற்ற அதிகாரமிக்கவன், இப்போது அவளுக்குத் துணையாக அந்த வீட்டில் இருக்கும் ஒரே வலிமையான மனிதன்.

"மந்தாகினி, ஏன் இன்னும் தூங்கவில்லை? ஜன்னல்களை இவ்வளவு வேகமாக மூடுகிறாயே, பயமாக இருக்கிறதா?" என்று அவன் மிக மென்மையான, காந்தம் போன்ற குரலில் அவளது உணர்வுகளைத் தொடும்படி கேட்டான். மந்தாகினி திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள்; அவளது விழிகள் பயத்தில் விரிந்திருந்தன. "இல்லை... அது... சாஸ்திரிகள் இருக்கும்போது இதையெல்லாம் அவரே செய்வார். இன்று எனக்குச் சற்றே தயக்கமாக இருக்கிறது," என்று அவள் தலைகுனிந்தபடி தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள். சிவா அவளை மிக நெருங்கி வந்தான். இருவருக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளி இப்போது மிகவும் குறைவாக இருந்தது. மந்தாகினிக்கு அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பம் தன் வெண்மையான கழுத்தில் படுவதை உணர முடிந்தது. ஒரு அந்நிய ஆணிடம் இவ்வளவு நெருக்கமாக அவள் தனது வாழ்நாளில் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை; அந்தத் தீண்டாத நெருக்கம் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான பயத்தையும் கிளர்ச்சியையும் உண்டாக்கியது.

சிவா ஒரு சிறிய, வஞ்சகமான புன்னகையைச் சிந்தினான். "பயப்படாதே மந்தாகினி. நான் தான் இருக்கிறேனே? உனது தந்தை உன்னைப் பாதுகாக்கும் பெரும் பொறுப்பை என்னிடம் முழுமையாகக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார். உனக்கு ஒரு சிறு தீங்கு கூட நேராமல் பார்த்துக் கொள்வது எனது புனிதமான கடமை," என்று அவன் மிகவும் அக்கறையுடன் பேசுவது போலத் தனது நடிப்பை அரங்கேற்றினான். அவனது அந்தத் தேன் தடவிய பேச்சில் இருந்த காதலும், அதிகாரமும் மந்தாகினியின் பயத்தை மெல்ல மெல்ல ஒருவிதமான இனிய மயக்கமாக மாற்றியது. அவளது ஆச்சாரமான பகுத்தறிவு சிவாவின் அந்த வசீகரத் தோற்றத்திலும், கம்பீரமான ஆளுமையிலும் மெல்லக் கரையத் தொடங்கியது. அவன் அவளது கையைத் தொட முற்பட்டது போலத் தனது விரல்களை அசைத்தான், ஆனால் அந்தப் பேதையை ஏமாற்ற உடனே பின்வாங்கிக் கொண்டான். அந்தச் சிறு அசைவு மந்தாகினிக்கு உடல் முழுவதும் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலைப் போல ஒரு நடுக்கத்தைத் தந்தது.

"நீ வேண்டுமானால் உன் அறைக்குச் சென்று தைரியமாக ஓய்வெடு. நான் வேண்டுமானால் கூடத்திலேயே ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து உனக்குப் பாதுகாப்பாக இரவு முழுவதும் இருக்கட்டுமா?" என்று அவன் கேட்டபோது, மந்தாகினியின் உள்ளத்தில் ஒரு மௌனமான நிம்மதியும் நன்றியுணர்வும் ஏற்பட்டது. "இல்லை சிவா... அது உங்களுக்குச் சிரமமாக இருக்கும். நீங்கள் உங்கள் அறைக்கே செல்லலாம்," என்று அவள் சொன்னாலும், அவனது அந்த ஆண்மையின் இருப்பை அவள் ஆழமாக விரும்பினாள். சிவா அவளது மனதின் ஓட்டத்தைத் துல்லியமாகக் கணக்கிட்டான். "சரி, உனது அறைக் கதவைச் சற்றே திறந்தே வைத்திரு. ஏதேனும் சிறிய சத்தம் கேட்டால் நான் உடனே கீழே வருவேன்," என்று அவன் சொன்னது ஒரு பாதுகாவலனாக அல்ல, ஒரு வஞ்சக வேட்டைக்காரனாக அவளது அந்தரங்க அறைக் கதவைத் திறக்கச் செய்யும் ஒரு கள்ளத் தந்திரமாகும்.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 6:

கிணற்றடியில் ஒரு காட்சி
மறுநாள் அதிகாலை வேளை, அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான தெருவே இன்னும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் போதையிலிருந்து முழுமையாக விடுபடாத அந்தப் புனிதமான பிரம்ம முகூர்த்தத்தில், சாஸ்திரிகளின் மாளிகையின் பின்புறம் இருந்த பழமையான கருங்கல் கிணற்றடி ஒரு விசித்திரமான மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. வழக்கமாக மந்தாகினி அதிகாலையிலேயே எழுந்து, குளிர்ந்த நீரில் நீராடிவிட்டுத் தனது தினசரி பூஜைகளைத் தொடங்குபவள். ஆனால் அன்று, ஏதோ ஒரு விவரிக்க முடியாத உள்மனத் தூண்டுதலால் அவளது உறக்கம் சற்றே நீடித்தது, அதனால் அவள் சற்றே தாமதமாகத் தனது அந்தரங்க அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். மாளிகையின் பின்புறக் கதவை எவ்வித ஓசையுமின்றி மெல்லத் திறந்து கொண்டு தோட்டம் வழியாகக் கிணற்றடியை நெருங்கியபோது, அங்கே ஏற்கனவே யாரோ ஒருவரின் நடமாட்டம் இருப்பதை அவளது கூர்மையான செவிகள் உணர்ந்தன. அவள் சட்டென்று ஒரு மறைவான, அகலமான கருங்கல் தூணிற்குப் பின்னால் தனது மென்மையான மேனியைப் பதுக்கிக் கொண்டாள். அங்கே இருந்தது வேறு யாருமல்ல, அந்த இளைய தொழிலதிபர் சிவா.

ஒரு பெரும் தொழிலதிபராக, நவீன உலகத்தின் உடற்பயிற்சிகளிலும் தனது உடலைப் பேணுவதிலும் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட அவன், அன்று அதிகாலையில் அந்தப் பெரிய கிணற்றின் குளிர்ந்த நீரில் நீராடித் தனது உடலைச் சுறுசுறுப்பாக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். மந்தாகினி மறைந்திருந்து பார்த்த அந்தப் பார்வை, அவளது 23 ஆண்டுகால தூய்மையான வாழ்க்கையிலேயே மிக அதிர்ச்சிகரமான, அதே சமயம் அவளது நரம்புகளைத் தூண்டும் கிளர்ச்சியூட்டும் ஒரு காட்சியாக சட்டென்று மாறியது. சிவா தனது விலையுயர்ந்த மேல் சட்டையைக் கழற்றி ஒரு பக்கத்திலிருந்த கல் தூணின் மேல் அலட்சியமாகப் போட்டிருந்தான். அவனது முதுகின் அகலமான பரப்பு ஒரு தேர்ந்த சிற்பியால் பல ஆண்டுகள் உழைத்துச் செதுக்கப்பட்ட கருங்கல் சிலையைப் போலப் பளபளத்தது. அவனது தோள்பட்டைகள் ஒரு பண்டைய காலத்துப் போர் வீரனுக்குரிய அசாத்திய கம்பீரத்துடன் விரிந்திருந்தன. கிணற்றிலிருந்து அவன் ஒரு கனமான இரும்பு வாலியில் நீரை முகந்து தனது பலமான கைகளால் மேலே தூக்கும்போது, அவனது கைகளின் தசைகள் முறுக்கேறி ஒரு இயந்திரத்தைப் போல அசைந்த விதம் மந்தாகினியின் கண்களை அங்கிருந்து ஒரு நொடி கூட அகற்ற விடாமல் கட்டிப் போட்டது.

ஒரு ஆணின் முழுமையான உடலை இவ்வளவு நெருக்கமாகவும், அதுவும் இத்தகைய அந்தரங்கமான அதிகாலைச் சூழலிலும் அவள் தனது வாழ்நாளில் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. அவளது ஆச்சாரமான அக்கிரகார உலகம் இதுவரை அவளுக்குக் கற்பித்திருந்த ஆண்மை என்பது மென்மையான, சாந்தமான வேத விற்பன்னர்களையே; ஆனால் சிவாவின் உடலோ ஒரு வேட்டை மிருகத்தின் கட்டுக்கோப்பான வலிமையையும், அபாயகரமான அழகையும் ஒருசேரக் கொண்டிருந்தது. சிவா இப்போது தனது இடையிலிருந்த ஆடையைச் சற்றே தளர்த்தி, முதல் வாலி குளிர்ந்த நீரைத் தனது தலை வழியே ஆக்ரோஷமாக ஊற்றிக் கொண்டான். அந்த நீர் அவனது அகன்ற மார்பிலும், திரண்ட தோள்களிலும் ஒரு காட்டருவியைப் போல வழிந்து ஓடியபோது, அவனது உடலின் கரிய உரோமங்கள் ஒவ்வொன்றும் நனைந்து அவனது ஆண்மையை இன்னும் எடுப்பாகவும் வக்கிரமாகவும் காட்டியது.

அவனது மார்புத் தசைகள் அவன் மூச்சுவிடும் ஒவ்வொரு முறைக்கும் ஏற்ப ஏறி இறங்கியது ஒரு அமானுஷ்யமான லயத்தைக் கொண்டிருந்தது. மந்தாகினிக்குத் தொண்டை வறண்டது போல ஒரு விசித்திரமான தாகம் ஏற்பட்டது; அவளது இதயம் தனது மார்புக் கூட்டிற்குள் ஒரு வலையில் பிடிபட்ட காட்டுப் பறவையைப் போலத் திக்கித் திணறிச் சிறகடித்துக் கொண்டது. அவளது கண்களில் சமூகத்தின் மீதான ஒருவிதமான பயம் கலந்திருந்தாலும், அந்தத் தடையைத் தாண்டிய ஒரு அதீதப் பேரார்வம் அவளை இமைக்காமல் உற்றுப் பார்க்கத் தூண்டியது. நீராடி முடித்த சிவா, ஒரு மெல்லிய வெண்ணிறத் துண்டை எடுத்துத் தனது ஈரமான மேனியைத் துடைக்கத் தொடங்கினான். அப்போது அவன் தற்செயலாக மந்தாகினி மறைந்திருந்த திசையை நோக்கிச் சற்றே தனது முகத்தைத் திருப்பினான். அவள் பயத்தில் தனது மூச்சை அப்படியே உள்ளுக்குள்ளே அடக்கிக் கொண்டாள்; ஆனால் சிவா அவளைப் பார்க்காதது போலத் தனது நாடகத்தைத் தொடர்ந்தான்.

அவன் தனது உடலின் ஈரத்தைத் துடைக்கும்போது, அவனது அடிவயிற்றின் தசைகள் அலை அலையாகவும், மிகவும் உறுதியாகவும் தெரிந்தன. அவனது அந்த வன்மையான ஆண்மை, ஒரு பெரும் தொழிலதிபருக்கே உரிய மிடுக்குடனும், ஒரு பசியுள்ள வேட்டைக்காரனின் ஆக்ரோஷத்துடனும் அவனது உடலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் மந்தாகினிக்குத் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தது. மந்தாகினிக்கு இப்போது தன் உடல் முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான நடுக்கமும், இதுவரை அறிந்திராத ஒரு புதுவித வெப்பமும் பரவுவதை அவளது ஒவ்வொரு அணுவாலும் உணர முடிந்தது. அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பு அந்த இடத்திலிருந்து அவளை உடனே ஓடிவிடச் சொன்னாலும், அவளது கண்கள் மட்டும் அந்த அழகிய அசுரனின் மேனியில் தஞ்சம் புகுந்து அணு அணுவாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தன.

சிவா இப்போது தனது ஆடைகளை மீண்டும் அணிந்து கொள்ளத் தயாரானான். அவன் தனது உடலின் ஈரமான வாசனையையும், தான் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் அந்த வீரியமிக்க வாசனைத் திரவியத்தின் மணத்தையும் அந்தக் காலைக் காற்றுடன் ஒரு மாயையாகக் கலந்துவிட்டான். அந்த மணம் மந்தாகினியின் நாசியைத் துளைத்து அவளது பகுத்தறிவை மேலும் மழுங்கச் செய்தது. ஒரு ஆணின் உடல் இவ்வளவு கவர்ச்சியாகவும், அதே சமயம் இவ்வளவு அச்சுறுத்தும் விதமாகவும் இருக்குமா என்று அவள் வியந்து சிலையாக நின்றாள். சிவாவின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் தெரிந்த அந்த அதிகாரமும், முரட்டுத்தனமும் அவளது கன்னிமைக்கு ஒரு மௌனமான சவாலை விடுப்பதைப் போல அவளுக்குத் தோன்றியது. அவன் அங்கிருந்து விலகி மாளிகைக்குள் செல்லும் வரை அவள் அந்தத் தூணின் பின்னால் ஒரு சித்திரமாக உறைந்து நின்றாள்.

சிவா அங்கிருந்து முழுமையாகச் சென்ற பிறகு, மந்தாகினி மெதுவாகவும் பெரும் பயத்துடனும் கிணற்றடிக்கு வந்தாள். அங்கே இன்னும் சிவாவின் பாதச்சுவடுகள் ஈரமாகப் பதிந்திருந்தன. அவன் குளித்த அந்த நீரின் ஈரம் இன்னும் அங்கிருந்த கருங்கற்களில் படிந்திருந்தது. மந்தாகினி அந்தக் காற்றை ஆழமாகச் சுவாசித்தாள்; அதில் இன்னும் அவனது அந்த வன்மையான ஆண்மையின் வாசனை ஒரு எச்சரிக்கையைப் போல எஞ்சியிருந்தது. அவளது மனம் இப்போது முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு பெரும் அமைதியற்று இருந்தது. இதுவரை அவள் படித்து வந்த பழைய புராண காவியங்களில் வந்த நாயகர்கள் அனைவரும் மென்மையானவர்களாகவும், அமைதியானவர்களாகவுமே அவளுக்குச் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தனர்; ஆனால் சிவாவோ ஒரு சூறாவளியைப் போல அவளது கற்பனைகளை அடியோடு சிதைத்திருந்தான்.

அவனது அந்த வன்மையான உடலமைப்பும், அவனது தோள்களின் அபார வலிமையும் அவளது அந்தரங்கக் கனவுகளில் ஒரு நிலையான இடத்தை ஏற்கனவே ஆக்கிரமித்துப் பிடித்துவிட்டன. கிணற்றடியில் கண்ட அந்த ஒரு காட்சி, மந்தாகினியின் கன்னிமைப் புனிதத்திற்கும் அவளது அடக்கப்பட்ட இயற்கை உணர்ச்சிகளுக்கும் இடையிலான ஒரு பெரிய உள்ப்போரைத் தொடங்கி வைத்தது. அவள் ஒரு பிராமணப் பெண்ணாகத் தனது புனிதத்தை உயிராகக் காக்க வேண்டியவள், ஆனால் சிவாவின் அந்த வக்கிரமான ஆளுமை அவளது புனிதத்தின் கோட்டையை மெல்ல மெல்லத் தகர்க்கத் தொடங்கியது. சிவா ஒரு கைதேர்ந்த தொழிலதிபராக எதையும் மிகத் துல்லியமாகத் திட்டமிட்டுச் செய்பவன் என்பது அந்தப் பேதைக்குத் தெரியாது. உண்மையில், அவன் மந்தாகினி மறைந்திருப்பதை அறிந்தே தான் அந்த அதிகாலை நேரத்தை நீராடுவதற்குத் திட்டமிட்டுத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான். வேட்டைக்காரன் தனது வஞ்சக வலையை மிகத் துல்லியமாக விரித்திருந்தான்; மந்தாகினி அதில் தனது பார்வையாலேயே முதல் முறையாக விழத் தொடங்கிவிட்டாள்.

அன்று முழுவதும் மந்தாகினி தனது எவ்வித வீட்டுப் பணிகளிலும் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்த முடியாமல் தவித்தாள். அவள் கண்களை மூடினால் கிணற்றடியில் கண்ட சிவாவின் அந்தப் பாதி நிர்வாணக் கோலமே அவளது மனத்திரையில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றியது. அவனது அகன்ற மார்பு, முறுக்கேறிய கைகள், மற்றும் அவனது அந்தத் தீவிரமான வேட்டைப் பார்வை அவளது இரத்தத்தில் ஒரு புதிய வேகத்தையும் தவிப்பையும் பாய்ச்சியது. அந்தப் பெரிய மாளிகையில் பெற்றோர்கள் இல்லாத இந்தத் தனிமையில், இந்த ஒரு காட்சி அவளது பாதுகாப்பு உணர்வை முழுமையாகச் சிதைத்திருந்தது. ஒரு தொழிலதிபரின் வன்மையான ஆண்மை, ஒரு அக்கிரகாரத்துத் தேவதையின் கௌரவத்தைச் சந்திக்கத் தயாராகிவிட்டது. தனிமையின் அந்தத் தொடக்கம், இப்போது ஒரு கிளர்ச்சியூட்டும், அதே சமயம் அபாயகரமான அனுபவமாக மாறியிருந்தது. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும் அந்த ஆணின் அண்மைக்காகவும், அவனது ஸ்பரிசத்திற்காகவும் ஏங்கி மௌனமாக நடுங்கியது. அவளது ஆச்சாரமான உலகத்தின் கதவுகள் இப்போது மெல்லத் திறக்கத் தொடங்கின.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 7:

மதிய நேரத்துச் சந்திப்பு
அன்றைய மதிய வேளை, அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான மாளிகையைச் சுற்றியிருந்த நந்தவனம் ஒருவிதமான மந்தமான அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தது. சூரியனின் கதிர்கள் மாளிகையின் பெரிய கருங்கல் சுவர்களில் பட்டுத் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. மந்தாகினி, காலையில் கிணற்றடியில் கண்ட அந்த அதிர்ச்சிகரமான, அதே சமயம் கிளர்ச்சியூட்டும் காட்சியின் பாதிப்பிலிருந்து இன்னும் முழுமையாக மீளவில்லை. அவளது மனதில் சிவாவின் அந்த வன்மையான உடலமைப்பு ஒரு அணையாத நெருப்பாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த நினைவுகளைத் திசைதிருப்ப எண்ணி, அவள் கையில் ஒரு சிறிய பூக்கூடையுடன் தோட்டத்தில் பூக்களைப் பறிப்பதற்காக வந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்திச் சேலை, அந்தப் பச்சை நிறத் தோட்டத்திற்கு ஒரு மங்கலமான அழகைச் சேர்த்தது. அவளது கூந்தல் ஒரு தளர்வான பின்னலாக முதுகில் அசைந்து கொண்டிருந்தது, அதில் சூடியிருந்த மல்லிகைச் சரம் வாடிப் போயிருந்தாலும், அவளது மேனி தரும் நறுமணம் அந்தத் தோட்டம் முழுவதையும் ஆக்கிரமித்திருந்தது.

மந்தாகினி ஒவ்வொரு செடியாக நகர்ந்து, பூஜைக்குத் தேவையான நந்தியாவட்டை மற்றும் செம்பருத்திப் பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது விரல்கள் மென்மையாகப் பூக்களைத் தொடும்போது, அவளது கவனம் மட்டும் பின்னால் இருக்கும் மாளிகையின் மேல் தளத்தையே நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. திடீரென, காய்ந்த இலைகள் மிதிப்படும் சத்தம் அவளுக்கு மிக அருகில் கேட்டது. அவள் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். அங்கே சிவா நின்றிருந்தான். அவன் இப்போது ஒரு மெல்லிய சந்தன நிறப் பட்டுச் சட்டையும், விலை உயர்ந்த வேட்டியும் அணிந்திருந்தான். ஒரு தொழிலதிபருக்கே உரிய அந்த நளினமும், அதே சமயம் ஒரு ஆணுக்குரிய அந்த மிடுக்கும் அவனிடம் அபாரமாக இருந்தது. அவனது கண்கள் மந்தாகினியை அணு அணுவாக அளவெடுத்தன. அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரம், மந்தாகினியின் உடலில் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலை ஏற்படுத்தியது.

"மந்தாகினி, மதிய வெயிலில் ஏன் இப்படி அலைந்து கொண்டிருக்கிறாய்? இந்தப் பூக்கள் உனது அழகிற்கு முன்னால் வாடிவிடப் போகின்றன," என்று அவன் தனது காந்தக் குரலில், ஒரு வசீகரமான புன்னகையுடன் கேட்டான். மந்தாகினிக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை; அவளது இதயம் முன்னெப்போதும் இல்லாத வேகத்தில் துடித்தது. "இல்லை... அது... மாலையில் விளக்கேற்றப் பூக்கள் தேவை, அதற்காகத்தான்," என்று அவள் தலைகுனிந்தபடி தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள். சிவா அவளை நோக்கி இன்னும் ஒரு அடி நெருங்கி வந்தான். இப்போது அவனது உடலிலிருந்து வீசிய அந்தத் தொழிலதிபர்களுக்கே உரிய ரகசிய வாசனைத் திரவியத்தின் மணம், அவளது ஆச்சாரமான சந்தன வாசனையுடன் கலந்து ஒரு புதிய போதையை உருவாக்கியது.

சிவா மெல்லத் தனது கையை உயர்த்தி, மந்தாகினியின் கூந்தலில் சிக்கியிருந்த ஒரு காய்ந்த இலையை எடுப்பது போல பாவனை செய்தான். அவனது விரல்கள் அவளது கூந்தலை முதன்முதலாகத் தீண்டின. அந்த ஒரு சிறு ஸ்பரிசம் மந்தாகினியின் உடல் முழுவதும் ஒரு நடுக்கத்தை உண்டாக்கியது. ஒரு அந்நிய ஆணின் விரல்கள் தனது கூந்தலில் படுவதை அவள் ஒரு பெரிய பாவமாக நினைத்திருக்க வேண்டும், ஆனால் சிவாவின் தீண்டலில் இருந்த அந்த வன்மையான காந்த சக்தி அவளை அசைக்க விடாமல் தடுத்தது. "உனது கூந்தல் மிகவும் அழகாக இருக்கிறது மந்தாகினி. ஒரு கரிய நாகத்தைப் போல உன் முதுகில் படர்ந்திருக்கிறது," என்று அவன் அவளது காதோரம் குனிந்து ரகசியமாகச் சொன்னான். அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று அவளது கழுத்துச் சந்தில் பட்டபோது, மந்தாகினிக்குத் தனது முழங்கால்கள் பலவீனமடைவது போலத் தோன்றியது.

மந்தாகினி மெல்லப் பின்வாங்க முயன்றாள், ஆனால் சிவா அவளது பாதையை மறிப்பது போல ஒரு மரத்தின் கிளைகளைப் பிடித்தபடி நின்றான். "ஏன் என்னைப் பார்த்தால் பயப்படுகிறாயா? நான் உனது பாதுகாவலன் அல்லவா? உனது தந்தை என்னை நம்பித்தானே உன்னை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்?" என்று அவன் கேட்டான். அவனது பேச்சில் இருந்த அந்த நயவஞ்சகமான காதல், மந்தாகினியை முழுமையாக ஆட்கொண்டது. அவன் ஒரு பெரும் தொழிலதிபர், எத்தனையோ அதிகாரங்களைச் சுமந்தவன், அப்படிப்பட்டவன் ஒரு அக்கிரகாரத்துப் பெண்ணான தன்னிடம் இவ்வளவு பணிவாகவும், அன்பாகவும் பேசுவதை அவள் ஒரு கௌரவமாகக் கருதினாள். ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையை வசப்படுத்துவதற்காகப் போர்த்திக் கொள்ளும் அந்த அன்பெனும் ஆட்டுக்குட்டித் தோலை அவள் உண்மையான காதல் என்று நம்பத் தொடங்கினாள்.

சிவா அவளது முகத்தை மெல்ல நிமிர்த்தினான். அவனது விரல்கள் அவளது நாடியில் பட்டபோது, மந்தாகினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். "உனது இந்தக் கண்கள்... இவை ஏதோ ரகசியத்தைச் சொல்லத் துடிக்கின்றன. காலையில் கிணற்றடியில் எதையோ பார்த்தாயோ?" என்று அவன் ஒரு குறும்புத்தனமான சிரிப்புடன் கேட்டான். மந்தாகினியின் முகம் அப்படியே சிவந்து போனது. தான் மறைந்திருந்து பார்த்தது சிவாவிற்குத் தெரிந்துவிட்டதோ என்ற பயம் அவளை வாட்டியது. ஆனால் சிவா அதை ஒரு விளையாட்டாகவே மாற்றினான். "வருத்தப்படாதே மந்தாகினி, நான் உனக்குச் சொந்தமானவன். நீ எப்போது வேண்டுமானாலும் என்னைப் பார்க்கலாம்," என்று அவன் அவளது உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் விதமாகப் பேசினான். அவனது அந்த முரட்டுத்தனமானப் பேச்சும், அதிகாரமும் மந்தாகினியின் மனதில் இருந்த தார்மீக வேலிகளை ஒவ்வொன்றாகத் தகர்த்தன.

அந்த மதிய நேரத்துச் சந்திப்பு, ஒரு சாதாரண உரையாடலாகத் தொடங்கினாலும், அது ஒரு மாபெரும் காமப் போருக்கான அஸ்திவாரமாக மாறியது. சிவா தனது தொழிலதிபர் மூளையைப் பயன்படுத்தி மந்தாகினியின் பலவீனங்களைத் துல்லியமாகக் கண்டறிந்தான். அவளது தனிமை, அவளது பயம், மற்றும் அவளது அடக்கப்பட்ட இளமை உணர்ச்சிகள் என அனைத்தையும் அவன் தனது முதலீடுகளாக மாற்றினான். மந்தாகினியோ, தான் ஒரு பெரும் தொழிலதிபரின் காதலில் விழுந்துவிட்டதாக ஒரு கற்பனை உலகில் மிதக்கத் தொடங்கினாள். அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பு இப்போது அவளுக்கு ஒரு பாரமாகத் தெரிந்தது; சிவாவின் அந்த முரட்டுத்தனமான அணைப்பிற்காக அவளது ஆத்மா ஏங்கத் தொடங்கியது.

தோட்டத்தின் மரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த அந்த மதிய வெயில், இவர்களின் ரகசியச் சந்திப்பிற்கு ஒரு சாட்சியாக இருந்தது. சிவா அங்கிருந்து நகரும்போது, மந்தாகினியின் கையை மெல்ல அழுத்திவிட்டுச் சென்றான். அந்த அழுத்தத்தில் ஒரு அதிகாரம் இருந்தது, ஒரு உரிமை இருந்தது. மந்தாகினி அந்த இடத்திலேயே நீண்ட நேரம் சிலை போல நின்றிருந்தாள். அவளது கையில் இருந்த பூக்கூடை கீழே விழுந்திருந்தது. அவள் பறித்த பூக்கள் வாடிக் கிடந்தன, ஆனால் அவளது உடலில் ஒரு புதிய உணர்ச்சி மலர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு தொழிலதிபரின் வேட்டை இப்போது அடுத்த நிலைக்கு நகர்ந்துவிட்டது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு பெண்ணின் கௌரவம், இவை அனைத்தும் சிவாவின் அந்த ஒரு சிறு தீண்டலில் மெல்லச் சரிந்து கொண்டிருந்தன. தனிமையின் அந்த மதியம், ஒரு பெரும் அழிவிற்கான இனிப்பான தொடக்கமாக அமைந்தது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 8:

வேட்டைக்காரனின் நடிப்பு

தோட்டத்தில் நடந்த அந்தச் சிறு சந்திப்பிற்குப் பிறகு, மாளிகைக்குள் ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. ஆனால் அந்த அமைதிக்கு அடியில் ஒரு பெரும் புயல் உருவாகிக் கொண்டிருந்ததை மந்தாகினி உணரவில்லை. தொழிலதிபர் சிவா, ஒரு தேர்ந்த நடிகனைப் போலத் தனது அடுத்த நகர்வைத் திட்டமிட்டான். அவனுக்குத் தெரியும், மந்தாகினியின் உடல் ஏற்கனவே அவனது அதிகாரத்திற்கும் ஆண்மைக்கும் அடிபணிந்துவிட்டது; இப்போது அவளது மனதையும், ஆத்மாவையும் தனது வஞ்சக வலையில் வீழ்த்த வேண்டிய தருணம் இது. அவன் தனது அறைக்குள் அமர்ந்து ஒரு விலையுயர்ந்த காகிதத்தில் எதையோ கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவனது பார்வை மட்டும் கீழே கூடத்தில் விளக்கேற்றிக் கொண்டிருந்த மந்தாகினியின் மேலேயே நிலைத்திருந்தது. அவனது நடிப்பு இப்போது ஒரு புதிய உச்சத்தைத் தொடத் தயாரானது.

இரவு உணவு நேரம் நெருங்கிய போது, சிவா மிகவும் நிதானமாகப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்தான். அவன் இப்போது ஒரு வெள்ளை நிறப் பட்டு வேட்டியும், தோளில் ஒரு அங்கவஸ்திரமும் அணிந்திருந்தான். ஒரு அக்கிரகாரத்து மாப்பிள்ளையைப் போன்ற அந்தத் தோற்றம், மந்தாகினியின் கண்களுக்கு ஒரு தெய்விகமான பிம்பமாகத் தெரிந்தது. "மந்தாகினி, இன்று சமையல் என்ன? உனது கைமணத்தை ருசிக்க நான் ஆவலாக இருக்கிறேன்," என்று அவன் மிகவும் கனிவான குரலில் கேட்டான். மந்தாகினி அவனது அந்தப் புதிய தோற்றத்தைக் கண்டு ஒரு கணம் திகைத்து நின்றாள். "சாதமும், பருப்புத் துவையலும் தான் செய்திருக்கிறேன்... உங்களுக்குப் பிடிக்குமா என்று தெரியவில்லை," என்று அவள் நாணத்துடன் சொன்னாள்.

சிவா அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து, அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். "நீ எதைச் செய்தாலும் அது எனக்கு அமுதம்தான். நீயே ஒரு அமுதம் போன்றவள்," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். அந்த ஒரு வாக்கியம் மந்தாகினியின் இதயம் முழுவதும் ஒரு தேன் மழையைப் பொழிந்தது போல இருந்தது. ஒரு பெரும் தொழிலதிபர், உலகமே வியந்து பார்க்கும் ஒரு மனிதன், தன்னிடம் இவ்வளவு பணிவாகவும் காதலடனும் பேசுவதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. இதுதான் சிவாவின் முதல் வெற்றி. அவன் தனது அதிகாரத்தை ஒரு மென்மையான காதலால் போர்த்தியிருந்தான். ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையைத் தடவிக் கொடுத்து அதன் கழுத்தை அறுக்கத் தயாராவதைப் போல அவனது நடிப்பு இருந்தது.

உணவு உண்ணும் போது, சிவா மந்தாகினியின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசித்துப் பார்ப்பது போல நடித்தான். "மந்தாகினி, உனது தந்தை உன்னைப் பற்றிப் பெருமையாகச் சொன்னார். ஆனால் அவர் உனது ஆத்மாவின் அழகைப் பற்றிச் சொல்லவே இல்லையே? நீ ஒரு சாதாரணப் பெண் அல்ல, நீ ஒரு ஓவியம்," என்று அவன் புகழாரங்களைச் சூட்டினான். மந்தாகினி தலைகுனிந்து சிரித்தாள்; அவளது முகம் வெட்கத்தில் ஒரு செம்பருத்திப் பூவைப் போலச் சிவந்தது. "சிவ... நீங்கள் ஒரு பெரிய மனிதர். என்னைப் போன்ற ஒரு சாதாரணப் பெண்ணிடம் ஏன் இவ்வளவு அன்பு காட்டுகிறீர்கள்?" என்று அவள் மெல்லக் கேட்டாள். இதுதான் சிவா எதிர்பார்த்த கேள்வி.

அவன் தனது கையில் இருந்த உணவை வைத்துவிட்டு, அவளது கையை மேஜையின் மீது மெல்லத் தொட்டான். அவனது விரல்களின் சூடு அவளது நரம்புகளைத் தூண்டியது. "பெரிய மனிதன், சிறிய பெண் என்பதெல்லாம் உலகிற்காக மந்தாகினி. என் இதயத்தைப் பொறுத்தவரை நீதான் என் உலகம். நான் எத்தனையோ நகரங்களைக் கண்டிருக்கிறேன், எத்தனையோ செல்வங்களைச் சேர்த்திருக்கிறேன். ஆனால் இந்த அக்கிரகாரத்தில் உன்னைக் கண்ட பிறகுதான், நிஜமான செல்வம் எது என்பதை உணர்ந்தேன்," என்று அவன் ஒரு திரைக்கதை வசனத்தைப் போலத் தனது பொய்யான காதலைக் கொட்டினான். அவனது கண்கள் கலங்குவது போல ஒரு பாவனையைச் செய்தான். அந்தத் தொழிலதிபர் மூளை, ஒரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளோடு எப்படி விளையாட வேண்டும் என்பதில் கில்லாடியாக இருந்தது.

மந்தாகினி அவனது அந்தப் பொய்யான கண்ணீரைக் கண்டு உருகிப் போனாள். "சிவ... என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். நான் உங்களைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை," என்று அவள் அவனது கையைத் திருப்பிப் பற்றிக் கொண்டாள். மந்தாகினியின் அந்தத் தீண்டல் சிவாவிற்கு ஒரு வெற்றிக் களிப்பைத் தந்தது. அவனது நடிப்பு வேலை செய்யத் தொடங்கிவிட்டது. அவன் அவளது கையைத் தனது இதழ்களுக்கு அருகில் கொண்டு சென்று, மென்மையாக ஒரு முத்தமிட்டான். அந்த முதல் முத்தம் மந்தாகினிக்கு ஒரு பேரின்பத்தையும், அதே சமயம் ஒரு மர்மமான பயத்தையும் தந்தது. ஒரு அந்நிய ஆணின் இதழ்கள் தனது கையில் படுவதை அவளது ஆச்சாரம் தடுக்க முயன்றாலும், சிவாவின் மீதான அந்தப் போலித்தனமான காதல் அந்தத் தடையை நொறுக்கியது.

அன்று இரவு முழுவதும் சிவா மந்தாகினியுடன் கூடத்திலேயே அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தான். அவன் தனது தொழில்களைப் பற்றியும், தனது லட்சியங்களைப் பற்றியும் சொன்னான். ஆனால் எல்லாவற்றிலும் ஒரு மையப்புள்ளி இருந்தது அது மந்தாகினிதான். "நான் கட்டப்போகும் புதிய தொழிற்சாலைக்கு உனது பெயரைத்தான் சூட்டப் போகிறேன்," என்று அவன் சொன்னபோது, மந்தாகினி தன்னை ஒரு இளவரசியாகவே உணரத் தொடங்கினாள். சிவாவின் அந்த வஞ்சகமான நடிப்பு, அந்தப் பேதைப் பெண்ணின் பகுத்தறிவை முழுமையாக மழுங்கச் செய்திருந்தது. அவளது தந்தை சொன்ன அந்த 'பாதுகாப்பு' இப்போது 'காதலாக' உருமாறிவிட்டதாக அவள் நம்பினாள்.

நள்ளிரவு நெருங்கிய போது, சிவா மெல்ல எழுந்து மந்தாகினியின் அருகில் வந்தான். அவன் அவளது தோளில் தனது கையை வைத்தான். "மந்தாகினி, நீ இல்லாத வாழ்க்கை இனி எனக்கு ஒரு நரகம். உனது கன்னிமையைப் பாதுகாக்கும் இதே கைகளால் உனது கழுத்தில் ஒரு மங்கல நாணைக் கட்ட விரும்புகிறேன்," என்று அவன் ஒரு புனிதமான உறுதிமொழியைப் போலப் பொய் சொன்னான். மந்தாகினி கண்களை மூடி அவனது நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனது கட்டுக்கோப்பான மார்பின் சூடு அவளுக்கு ஒரு புதிய உலகத்தைக் காட்டியது. வேட்டைக்காரன் தனது வலையை முழுமையாக இழுத்துவிட்டான். மந்தாகினி இப்போது அவனது முழுமையானக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்துவிட்டாள்.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 9:

மதியத் திருமணப் பேச்சு

சிவா மிகவும் நிதானமாக, ஒரு அதிகாரத் தோரணையுடன் கூடத்திற்கு வந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு கவலை தோய்ந்தது போன்ற ஒரு பாவனையைச் செயற்கையாகத் தத்தெடுத்திருந்தான். மந்தாகினி அவனது முகம் வாடி இருப்பதைப் பார்த்துத் பதறிப்போனாள். "சிவ... என்ன ஆனது? ஏன் உங்கள் முகம் இவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறது? ஏதாவது தொழிலில் நஷ்டமா?" என்று அவள் அருகில் வந்து அவனது கைகளைப் பற்றிக் கேட்டாள். சிவா அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்து, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளியிட்டான். "இல்லை மந்தாகினி... தொழில் நஷ்டங்களை நான் ஒரு நொடியில் சரி செய்து விடுவேன். ஆனால், உன்னைப் பிரிந்து இருப்பதை என்னால் ஒரு நொடி கூடத் தாங்க முடியவில்லை. உனது தந்தை வந்த பிறகு நம்முடைய இந்தத் தொடர்பைப் பற்றி எப்படிச் சொல்வது என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்," என்று அவன் தனது நடிப்புத் திறமையின் உச்சத்தைச் காட்டினான்.

மந்தாகினி அவனது கைகளைத் தனது கன்னத்தோடு அணைத்துக் கொண்டாள். "எனது தந்தை உங்கள் மேல் மிகுந்த மரியாதை வைத்திருக்கிறார் சிவ. நீங்கள் கேட்டால் அவர் மறுக்க மாட்டார்," என்று அவள் தனது பேதமையால் சொன்னாள். சிவா அவளை மெல்லத் தனது மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். "ஆனால் மந்தாகினி, சாதி மற்றும் ஆச்சாரப் பிடியில் ஊறிய அவர், ஒரு தொழிலதிபராக என்னை ஏற்றுக் கொண்டாலும், தனது மருமகனாக ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இருக்கிறது. ஒருவேளை அவர் மறுத்துவிட்டால், உன்னைப் பிரிந்து நான் எப்படி வாழ்வேன்?" என்று அவன் அவளது மனதில் ஒரு பயத்தை விதைத்தான். அந்தப் பயம் அவளைச் சிவாவின் பக்கம் இன்னும் நெருக்கமாகத் தள்ளியது.

சிவா அவளை ஊஞ்சலில் அமர வைத்தான். தானும் அவளது மிக அருகில், அவளது மேனி தரும் நறுமணம் தனது நாசியைத் துளைக்கும்படி அமர்ந்து கொண்டான். "மந்தாகினி, எனக்கு ஒரு யோசனை இருக்கிறது. உனது தந்தை வருவதற்கு முன்பே, நாம் ஒருவருக்கொருவர் மனதாரத் திருமணமானவர்கள் என்ற ஒரு ரகசிய ஒப்பந்தத்தைச் செய்து கொண்டால் என்ன? அதாவது, உனது ஆத்மாவையும் உடலையும் நீ எனக்கு இப்போதே சமர்ப்பித்துவிட்டால், பிறகு யாராலும் நம்மைப் பிரிக்க முடியாது. நீ என் மனைவி என்ற அந்தஸ்தைப் பெற்றுவிடுவாய்," என்று அவன் திருமணத்தைப் பற்றிய அந்தப் புனிதமான பேச்சை, ஒரு வஞ்சகத் தந்திரமாக மாற்றினான்.

மந்தாகினியின் இதயம் படபடக்கத் தொடங்கியது. "ஆனால் சிவ... திருமணத்திற்கு முன்னால் இப்படிச் செய்வது நமது முறை அல்லவே? அது பாவமில்லையா?" என்று அவள் சற்றே தயக்கத்துடன் கேட்டாள். சிவா அவளது இதழ்களைத் தனது கைவிரலால் மெல்லத் தொட்டான். அவனது அந்த முரட்டுத் தீண்டல் அவளது எதிர்ப்பைக் கரைத்தது. "காதலில் எதுவுமே பாவம் இல்லை மந்தாகினி. ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் முறைப்படி செய்ய விரும்புபவன். ஆனால், உன் தந்தையின் பிடிவாதத்திற்கு முன்னால் நமது காதல் தோற்றுவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் நான் இதைக் கேட்கிறேன். உன் மீது எனக்கு இருக்கும் அந்த அதீதக் காதலின் அடையாளமாக, உனது கன்னிமையைத் திருமணப் பரிசாக எனக்கு இப்போதே தரமாட்டாயா?" என்று அவன் ஒரு கவிஞனைப் போலப் பேசி அவளது கௌரவத்தைச் சிதைக்கத் தூண்டினான்.

சிவா அவளது கழுத்தைச் சுற்றித் தனது கைகளை வளைத்தான். அவனது கட்டான கைகளின் வலிமை மந்தாகினிக்கு ஒரு புதிய பாதுகாப்பை உணர்த்தியது. "மந்தாகினி, நீ எனக்கு உன் உடலைத் தந்தால், அது வெறும் காமம் அல்ல; அது உனது தந்தை முன்னால் நான் தைரியமாக நின்று, 'மந்தாகினி ஏற்கனவே எனது மனைவி' என்று சொல்ல உதவும் ஒரு ஆதாரமாக இருக்கும். நாம் இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் உண்மையாவோம். உனது கன்னிமை என்பது உனது தூய்மை மட்டுமல்ல, அது எனது அதிகாரத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறும்," என்று அவன் அவளது ஆச்சாரமான சிந்தனைகளைத் தனது வஞ்சக வாதங்களால் மாற்றியமைத்தான்.

மந்தாகினி சிவாவின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தீவிரமான காதலை உண்மையில் அது அவனது வேட்டை வெறி பார்த்துத் தனது முடிவை மாற்றிக் கொண்டாள். அவளுக்குச் சிவா ஒரு கடவுளைப் போலத் தெரிந்தான். அவனது அந்தஸ்து, அவனது வசீகரம், அவனது முரட்டுத் தனமான அழகு என அனைத்தும் அவளைக் கட்டிப்போட்டிருந்தன. "சிவ... உங்களை நான் முழுமையாக நம்புகிறேன். நீங்கள் தான் என் உலகம். நீங்கள் சொல்வது போலச் செய்ய நான் தயார். என்னை நீங்களே முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு விடுங்கள்," என்று அவள் தனது கன்னிமை சிதைக்கப்படப்போவதை ஒரு வரமாகக் கருதிச் சொன்னாள்.

சிவா அவளது நெற்றியில் ஒரு ஆழமான முத்தமிட்டான். அவனது இதழ்களின் சூடு அவளது நரம்புகளைத் தளர்வடையச் செய்தது. "நல்ல முடிவு மந்தாகினி. இன்று இரவு, இந்தப் பிரபஞ்சமே சாட்சியாக நாம் இணைவோம். அதன் பிறகு இந்த உலகமே உனது காலடியில் இருக்கும். ஒரு தொழிலதிபரின் மனைவியாக நீ அரியணையில் அமர்வாய்," என்று அவன் தனது வெற்றியை உறுதி செய்து கொண்டான். அவனது மனதில் இப்போது ஒரு வக்கிரமான கொண்டாட்டம் தொடங்கியது. வேட்டைக்காரன் தனது இரையைச் சம்மதிக்க வைத்துவிட்டான்; இனி அது அவனது அதிகாரப் பசிக்கு இரையாவது மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 9:

சிவா மிகவும் நிதானமாக, ஒரு மாவட்ட அதிகாரிக்கே உரிய அதிகாரத் தோரணையுடன் கூடத்திற்கு வந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு பெரிய கவலை தோய்ந்தது போன்ற ஒரு பாவனையைச் செயற்கையாகத் தத்தெடுத்திருந்தான். மந்தாகினி அவனது முகம் சற்றே வாடி இருப்பதைப் பார்த்ததும் பதறிப்போனாள். "சிவ... என்ன ஆனது? ஏன் உங்கள் முகம் இவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறது? ஏதாவது உங்கள் தொழிலில் நஷ்டமா? அல்லது உடலுக்கு ஏதேனும் அசௌகரியமா?" என்று அவள் மிக அருகில் வந்து அவனது கைகளைப் பற்றிக் கவலையோடு கேட்டாள். சிவா அவளது கள்ளமற்றக் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்து, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளியிட்டான். "இல்லை மந்தாகினி... தொழில் நஷ்டங்களை நான் ஒரு நொடியில் எனது அதிகாரத்தால் சரி செய்து விடுவேன். ஆனால், உன்னைப் பிரிந்து இருப்பதை என்னால் ஒரு நொடி கூடத் தாங்க முடியவில்லை. உனது தந்தை தீர்த்த யாத்திரை முடிந்து வந்த பிறகு நம்முடைய இந்தத் தொடர்பைப் பற்றி எப்படிச் சொல்வது என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்," என்று அவன் தனது நடிப்புத் திறமையின் உச்சத்தைக் காட்டினான்.

மந்தாகினி அவனது கைகளைத் தனது மென்மையான கன்னத்தோடு அணைத்துக் கொண்டாள். "எனது தந்தை உங்கள் மேல் மிகுந்த மரியாதை வைத்திருக்கிறார் சிவ. நீங்கள் ஒரு தொழிலதிபர், பெரிய மனிதர். நீங்கள் கேட்டால் அவர் எதற்கும் மறுக்க மாட்டார்," என்று அவள் தனது பேதமையால் சொன்னாள். சிவா அவளை மெல்லத் தனது அகன்ற மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். "ஆனால் மந்தாகினி, சாதி மற்றும் ஆச்சாரப் பிடியில் ஊறிய அவர், ஒரு தொழிலதிபராக என்னை ஏற்றுக்கொண்டாலும், தனது மருமகனாக ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதில் எனக்குப் பெரிய சந்தேகம் இருக்கிறது. ஒருவேளை அவர் நமது காதலை மறுத்துவிட்டால், உன்னைப் பிரிந்து நான் எப்படி வாழ்வேன்? உன்னை வேறு யாருக்காவது மணம் முடித்துக் கொடுத்துவிட்டால் என் நிலைமை என்னவாகும்?" என்று அவன் அவளது மனதில் ஒரு பயத்தை வஞ்சகமாக விதைத்தான். அந்தப் பயம் அவளைச் சிவாவின் பக்கம் இன்னும் நெருக்கமாகத் தள்ளியது.

மந்தாகினியின் இதயம் வேகமாகப் படபடக்கத் தொடங்கியது. "ஆனால் சிவ... திருமணத்திற்கு முன்னால் இப்படிச் செய்வது நமது முறை அல்லவே? அது பாவமில்லையா? சாஸ்திரங்கள் இதற்கு அனுமதிக்குமா?" என்று அவள் சற்றே தயக்கத்துடன் கேட்டாள். சிவா அவளது இதழ்களைத் தனது கைவிரலால் மெல்லத் தொட்டான். அவனது அந்த முரட்டுத் தீண்டல் அவளது எதிர்ப்பை ஒரு நொடியில் கரைத்தது. "காதலில் எதுவுமே பாவம் இல்லை மந்தாகினி. ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் முறைப்படி செய்ய விரும்புபவன். ஆனால், உன் தந்தையின் பிடிவாதத்திற்கு முன்னால் நமது காதல் தோற்றுவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் நான் இதைக் கேட்கிறேன். உன் மீது எனக்கு இருக்கும் அந்த அதீதக் காதலின் அடையாளமாக, உனது கன்னிமையைத் திருமணப் பரிசாக எனக்கு இப்போதே தரமாட்டாயா? அதுவே நமது உண்மையானத் திருமணமாக அமையும்," என்று அவன் ஒரு கவிஞனைப் போலப் பேசி அவளது கௌரவத்தைச் சிதைக்கத் தூண்டினான்.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 10:

மந்தாகினியின் சம்மதம்
மதிய நேரத்து அந்தத் திருமணப் பேச்சு மந்தாகினியின் மனதில் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான மாளிகையில், அன்று மாலை இருள் சூழத் தொடங்கிய போது, மந்தாகினி தனது அறைக்குள் அமர்ந்து கண்ணாடியில் தனது உருவத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு புதிய தேஜஸும், அதே சமயம் ஒரு மர்மமான பயமும் கலந்திருந்தன. தொழிலதிபர் சிவா சொன்ன அந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளது காதுகளில் ஒரு வேத மந்திரத்தைப் போல ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. 'திருமணத்திற்கு முன்னரே நாம் ஒருவருக்கொருவர் சொந்தமானவர்கள்' என்ற அவனது அந்த வஞ்சக வாதம், அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பால் உருவான தார்மீக வேலிகளை ஒவ்வொன்றாகத் தகர்த்துவிட்டன. அவள் சிவாவை ஒரு சாதாரண மனிதனாகப் பார்க்கவில்லை; தன்னை ஆள வந்த ஒரு சக்கரவர்த்தியாகவும், தனது வாழ்வின் ரட்சகனாகவும் பார்த்தாள்.

மந்தாகினி தனது கைகளைத் தடவிப் பார்த்தாள்; அங்கே சிவாவின் முதல் முத்தத்தின் ஈரம் இன்னும் இருப்பதாக அவள் உணர்ந்தாள். ஒரு பெண்ணின் சம்மதம் என்பது அவளது மனதின் ஆழத்திலிருந்து வர வேண்டும் என்பதில் சிவா மிகவும் தெளிவாக இருந்தான். அவன் ஒரு முரட்டுத்தனமான வேட்டைக்காரன் மட்டுமல்ல, ஒரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளை எப்படித் தனது தொழிலுக்கு ஏற்ற முதலீடாக மாற்ற வேண்டும் என்று தெரிந்த ஒரு புத்திசாலி தொழிலதிபர். மந்தாகினி இப்போது தன்னைச் சிவாவிற்குச் சமர்ப்பிக்க முழுமையாகத் தயாராகிவிட்டாள். அவளது சம்மதம் என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் ஆனது அல்ல; அது அவளது கௌரவம், புனிதத்தன்மை மற்றும் அவளது குடும்பத்தின் பாரம்பரியம் அனைத்தையும் சிவாவின் காலடியில் வைப்பதாகும்.

மாளிகையின் கூடத்தில் விளக்கேற்றும் நேரம் வந்தபோது, மந்தாகினி மிகவும் மெதுவாகச் செயல்பட்டாள். அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒருவிதமான நடுக்கம் இருந்தது. சிவா மேல் தளத்திலிருந்து இறங்கி வந்தான். அவன் இப்போது ஒரு மெல்லிய கறுப்பு நிறப் பட்டுச் சட்டையை அணிந்திருந்தான், அது அவனது அந்த வன்மையான உடல்வாகை இன்னும் எடுப்பாகக் காட்டியது. அவனது கண்கள் மந்தாகினியைப் பார்த்த விதம், அவளை ஒரு நிமிடம் மூச்சடைக்க வைத்தது. "மந்தாகினி, இன்னும் உன் முடிவு மாறவில்லையே?" என்று அவன் அவளது அருகில் வந்து, அவளது காதோரம் மெல்லிய குரலில் கேட்டான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது கழுத்துச் சந்தைத் தீண்டியபோது, மந்தாகினிக்குத் தனது உலகம் சுழல்வது போல இருந்தது.

"இல்லை சிவ... நான் உங்களை நம்புகிறேன். நீங்கள் தான் எனது கணவர் என்று என் மனதிற்குள் நான் முடிவு செய்துவிட்டேன். இனி இந்த உடல், உயிர் அனைத்தும் உங்களுடையது," என்று அவள் தனது முழுமையான சம்மதத்தை ஒரு வாக்குறுதியாக வழங்கினாள். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, சிவாவின் கண்களில் ஒரு வக்கிரமான வெற்றிக் களிப்பு மின்னியது. வேட்டைக்காரன் தனது வலையைச் சுருக்குவதற்கான இறுதி அனுமதி கிடைத்துவிட்டது. அவன் அவளது முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்திப் பிடித்தான். அவனது கைகளின் அந்த முரட்டுத் தீண்டல், மந்தாகினிக்கு ஒரு புதிய கிளர்ச்சியைத் தந்தது. "நல்லது மந்தாகினி. இன்று இரவு, இந்த உலகம் உறங்கும் போது, நாம் இருவர் மட்டும் விழித்திருப்போம். உனது கன்னிமையைத் திருமணப் பரிசாக நான் ஏற்கும் அந்தத் தருணம், உனது அந்தஸ்தை நான் ஒரு ராணியைப் போல மாற்றுவேன்," என்று அவன் மீண்டும் ஒரு பொய்யான வாக்குறுதியை அளித்தான்.

மந்தாகினி சிவாவின் கண்களையே நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அவனது அந்தத் தீவிரமான பார்வையில் தன்னைத் தொலைக்கத் தயாராக இருந்தாள். "சிவ, ஒரு பிராமணப் பெண்ணாக நான் எத்தனையோ ஆச்சாரங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் உங்களது இந்தக் காதல், அந்த எல்லா ஆச்சாரங்களையும் விடப் பெரியதாகத் தெரிகிறது. நான் பாவம் செய்கிறேனா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் அந்தப் பாவம் உங்களால் என்றால் அதை நான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கிறேன்," என்று அவள் தனது பேதமையின் உச்சத்தைச் சொன்னாள். அவளது சம்மதத்தில் இருந்த அந்தத் தீவிரத்தன்மை சிவாவிற்கே ஒரு கணம் ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எத்தனையோ வணிகப் பேரங்களை முடித்திருக்கிறான், ஆனால் ஒரு பெண்ணின் ஆத்மாவை இவ்வளவு எளிதாக விலைக்கு வாங்கியது அவனுக்கு ஒரு பெரிய சாதனையாகத் தெரிந்தது.

அவன் அவளது இடையைச் சுற்றித் தனது பலமான கைகளை வளைத்தான். மந்தாகினி அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனது இதயத் துடிப்பு ஒரு போர் முரசத்தைப் போல அவளது காதுகளில் ஒலித்தது. "இன்று இரவு மழை வரும் என்று தோன்றுகிறது மந்தாகினி. அந்த மழையின் ஓசையில் உனது பயமும், இந்த அக்கிரகாரத்தின் பழைய நினைவுகளும் கரைந்து போகட்டும். நாம் ஒரு புதிய சரித்திரத்தைத் தொடங்குவோம்," என்று அவன் சொன்னான். மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அவன் சொல்லும் அந்தச் சரித்திரம் அவளது கௌரவத்தின் மரண சாசனம் என்று. அவளது சம்மதம் என்பது சிவாவிற்கு ஒரு பச்சைக் கொடியாகத் தெரிந்தது; இனி அவன் தனது வக்கிரமான வேட்டையைத் தடையின்றித் தொடங்கலாம்.

மந்தாகினி தனது அறைக்குச் சென்று, சிவாவிற்காகத் தன்னைத் தயார் படுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கினாள். அவள் தனது நீண்ட கூந்தலை விரித்துப் போட்டு, அதில் ஒரு புதிய மல்லிகைச் சரத்தைச் சூடிக்கொண்டாள். சிவாவிற்குப் பிடித்தமான அந்த வாசனைத் திரவியத்தை மெல்லத் தனது கழுத்தில் தடவிக் கொண்டாள். அவளது ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு திருமணப் பெண்ணின் கனவுகளைப் போல இருந்தன. ஆனால், மேல் தளத்தில் சிவா தனது அதிகாரத் தோரணையில் அமர்ந்து, தனது வக்கிரமான பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ளத் தேவையான அந்த அபின் கலந்த இனிப்பைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். அவனது சம்மதம் வாங்கிய அதே நயவஞ்சகம், இப்போது அவளைச் சிதைப்பதற்கான அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்திருந்தது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 11:

மழையின் மணம்
அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான மாளிகையைச் சுற்றிலும் அன்று இரவு ஒரு விசித்திரமான மௌனம் நிலவியது. பகல் முழுவதும் அடித்து ஊற்றிய வெயில், மாலையில் ஒரு கனமான புழுக்கமாக மாறியிருந்தது. அந்தப் புழுக்கம் ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கான முன்னறிவிப்பு போல இருந்தது. மந்தாகினி தனது அறைக்குள் அமர்ந்து ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மேகங்கள் கருகருவென்று திரண்டு, நிலவின் ஒளியை முழுமையாக மறைத்திருந்தன. அந்த இருட்டு அவளுக்கு ஒரு புதிய பயத்தைத் தந்தது, ஆனால் அந்தப் பயத்திற்கு மேலாக சிவாவின் நினைவுகள் அவளை ஆக்கிரமித்திருந்தன. ஜன்னல் வழியாக மெல்ல வீசத் தொடங்கிய குளிர்ந்த காற்று, மண்ணின் ஈரப்பதத்தை அவளது நாசிக்குக் கொண்டு வந்தது. ஆம், மழை வரப்போகிறது. அந்த மண்ணின் வாசனை எப்போதும் அவளுக்குப் பிடித்தமானது, ஆனால் இன்று அந்த மணம் ஒரு எச்சரிக்கையைப் போல அவளது உணர்வுகளைத் தூண்டியது.

அதே நேரத்தில், மாளிகையின் மேல் தளத்தில் தொழிலதிபர் சிவா தனது வேட்டைக்கான இறுதித் தயாரிப்புகளை முடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் ஜன்னலைத் திறந்து அந்தப் பெரிய நந்தவனத்தைப் பார்த்தான். மேகங்களின் கர்ஜனை அவனது அதிகாரத் தோரணைக்கு ஒரு பின்னணி இசை போல இருந்தது. அவன் ஒரு பெரும் தொழிலதிபராக, இயற்கையையும் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரத் துடிப்பவன். "மழை... இது ஒரு நல்ல சகுனம் மந்தாகினி. உனது அலறல்களையும், உனது புனிதத்தின் மரண ஓலத்தையும் இந்த மழையின் சத்தம் உலகுக்குத் தெரியாமல் மறைத்துவிடும்," என்று அவன் தனது வக்கிரமான சிந்தனையுடன் முணுமுணுத்துக் கொண்டான். அவனது அறையில் இருந்த அந்த நறுமணத் திரவியங்களின் மணம், வெளியே இருந்து வந்த அந்த மழையின் மணத்துடன் கலந்து ஒரு விசித்திரமான சூழலை உருவாக்கியது.

மழை சொட்டுச் சொட்டாக விழத் தொடங்கியது. முதலில் மெதுவாகத் தொடங்கிய அந்தத் தூறல், சில நிமிடங்களிலேயே ஒரு பெரும் மழையாக உருவெடுத்தது. அந்தப் பெரிய மாளிகையின் ஓடுகள் மேல் விழும் மழையின் சத்தம், ஒரு போர்க்களத்தின் முரசு போல ஒலித்தது. மந்தாகினி ஜன்னலை மூடிவிட்டுத் தனது படுக்கையில் அமர்ந்தாள். மழையின் மணம் இப்போது அறை முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. அந்த மணம் அவளது ஆச்சாரமான சந்தன வாசனையுடன் மோதியது. அவள் தனது கைகளைக் கூப்பித் தெய்வத்தைத் தொழ முயன்றாள், ஆனால் சிவாவின் அந்த முரட்டுத்தனமானப் பேச்சும், அவனது வசீகரமான உருவமும் அவளது பிரார்த்தனைகளைச் சிதைத்தன. அவளது உடல் அந்த மழையின் குளிர்ச்சியில் மெல்ல நடுங்கத் தொடங்கியது. அது வெறும் குளிரால் ஏற்பட்ட நடுக்கமல்ல; அது ஒரு வரப்போகும் பெரும் புயலுக்கான முன்னெச்சரிக்கை.

சிவா இப்போது தனது பட்டு அங்கவஸ்திரத்தைச் சரிசெய்து கொண்டு மெல்லப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும் மந்தாகினியின் இதயத் துடிப்போடு லயம் போட்டது. மழையின் சத்தம் அதிகமாக இருந்ததால், அவனது காலடி ஓசை அவளுக்குத் தெளிவாகக் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவனது அதிகாரமிக்க இருப்பை அவள் தனது ஆத்மாவால் உணர்ந்தாள். சிவா கூடத்திற்கு வந்தபோது, அங்கிருந்த ஒரே ஒரு விளக்கு அணைந்து போயிருந்தது. அந்த இருட்டில், மின்னல் கீற்றுகள் மட்டும் மாளிகையின் உட்புறத்தை ஒரு நொடி வெளிச்சமாக்கிக் காட்டின. அந்த ஒளியில் சிவாவின் உருவம் ஒரு அமானுஷ்யமான வேட்டைக்காரனைப் போலத் தெரிந்தது. அவன் மந்தாகினியின் அறைக் கதவை நெருங்கினான்.

மந்தாகினி கதவோரம் இருந்த அந்தச் சிறிய பிளவில் சிவாவின் நிழலைப் பார்த்தாள். அவளது இதயம் தனது மார்புக் கூட்டிற்குள் ஒரு பெரும் போராட்டத்தை நடத்தியது. "மந்தாகினி... மழையின் வாசனை எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது பார்த்தாயா?" என்று அவன் கதவின் வெளிப்புறத்திலிருந்து மென்மையான, ஆனால் ஆதிக்கம் செலுத்தும் குரலில் கேட்டான். மந்தாகினி எழுந்து சென்று மெல்லக் கதவைத் திறந்தாள். வெளியே பெய்து கொண்டிருந்த அந்தப் பயங்கரமான மழையின் பின்னணியில், சிவா ஒரு பெரும் மலையைப் போல நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது சட்டையில் சில மழைத்துளிகள் பட்டிருந்தன; அவை அவனது உடலின் வெப்பத்தில் ஆவியாகிக் கொண்டிருந்தன.

"மழை பெய்கிறது சிவ... எனக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது," என்று அவள் தனது மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். சிவா அவளது முகத்தைத் தனது வன்மையானக் கைகளால் ஏந்தினான். அவனது விரல்களில் இருந்த அந்தத் தொழிலதிபர்களுக்கே உரிய ரகசிய வாசனை, மழையின் மணத்தையும் மீறி அவளது மூளைக்குள் ஊடுருவியது. "பயப்படாதே மந்தாகினி. இந்த மழையின் மணம் நமது காதலின் சாட்சி. ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் உறுதியாகச் செய்பவன். இன்று இரவு இந்த மழை ஓயும் போது, நீ ஒரு புதிய மனுஷியாக மாறியிருப்பாய்," என்று அவன் அவளது அச்சத்தை ஒரு தந்திரமான நம்பிக்கையாக மாற்றினான். அவனது பேச்சில் இருந்த அந்த நயவஞ்சகம், மந்தாகினியின் ஆச்சாரமான கவசத்தை முழுமையாகத் தகர்த்தது.

சிவா அவளை மெல்ல அவளது அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றான். அறையின் ஜன்னல் வழியாக மின்னல்கள் வெட்டிச் சென்ற போது, மந்தாகினியின் மேனி ஒரு பளிங்குச் சிலையைப் போல மின்னியது. மழையின் மணம் இப்போது அந்த அறைக்குள் இருந்த மந்தாகினியின் தனிப்பட்ட நறுமணத்துடன் ஒரு சங்கமமாக மாறியிருந்தது. சிவா அவளது கூந்தலில் சூடியிருந்த மல்லிகையைத் தனது விரல்களால் தடவினான். "இந்த மணம்... இதுதான் எனக்குத் தேவைப்பட்டது," என்று அவன் வக்கிரமாகச் சிரித்தான். மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அவன் ரசிப்பது அவளது காதலை அல்ல; அவளது கன்னிமையின் அந்தப் புனிதமான வாசனைத் திரவியத்தைத்தான் என்று.

அந்தப் பயங்கரமான இரவு, மழையின் மணத்தோடு தனது பயணத்தைத் தொடங்கியது. வெளியே பெய்த அந்தப் பெருமழை அக்கிரகாரத்தின் வீடுகளைத் தனிமைப்படுத்தியது. மாளிகைக்குள் இருந்த அந்த இருட்டு, ஒரு வேட்டைக்காரனின் வக்கிரத்திற்கு உகந்த நிழலாக அமைந்தது. மந்தாகினி சிவாவின் அணைப்பிற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். அந்தப் பேதைப் பெண் நம்பினாள், இந்த மழையின் மணம் அவளது வாழ்வின் வசந்த காலத்தின் தொடக்கம் என்று. ஆனால் சிவா அறிவான், இந்த மழை மறைக்கப் போவது ஒரு பெண்ணின் கௌரவத்தைச் சூறையாடும் ஒரு பெரும் குற்றத்தைச் சாட்சியின்றி அழிக்கப் போகிறது என்று. மழையின் மணம், அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்தைச் சிதைக்கும் ஒரு பெரும் பேரழிவின் வாசனையாக மாறியிருந்தது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 12:

அந்தரங்கத் தயாரிப்பு

அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் ஜன்னலுக்கு வெளியே பெய்து கொண்டிருந்த மழை இப்போது ஒரு வெறித்தனமான தாண்டவத்தை ஆடிக் கொண்டிருந்தது. வானம் பிளந்து ஊற்றுவது போல பெய்த மழையின் இரைச்சல், அந்தப் பழமையான வீட்டின் ஒவ்வொரு செங்கலையும் அதிரச் செய்தது. மின்னல்கள் வெட்டும் ஒவ்வொரு முறையும், மாளிகையின் கூடத்திலிருந்த அந்தப் பழைய தேக்கு மரச் சிலைகள் ஒரு கணம் உயிர் பெற்று எழுவதைப் போலத் தோன்றி மந்தாகினியின் இதயத்தை அச்சுறுத்தின. மந்தாகினியின் அறைக்குள் ஒரு மங்கலான விளக்கொளி மட்டும் காற்றில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், மேல் தளத்தில் தொழிலதிபர் சிவாவின் அறையில் நிலவிய சூழல் முற்றிலும் வேறாக, ஒரு மயான அமைதியுடன் இருந்தது. சிவா தனது அறையின் கதவை உட்புறமாகப் பூட்டிவிட்டு, ஒரு தேர்ந்த குற்றவாளியைப் போலத் தனது இறுதித் தயாரிப்புகளை மிகவும் நுணுக்கமாகச் செய்து கொண்டிருந்தான்.

அவனது தொழிலதிபர் மூளை எப்போதும் ஒரு ' ' அல்லது பாதுகாப்புக் காப்பீட்டைத் தனது கைவசம் வைத்திருக்கும். மந்தாகினி அவனுக்குத் தன்னைச் சமர்ப்பிக்கச் சம்மதித்திருந்தாலும், அவளது கன்னிமையைப் பறிக்கும் அந்த உச்சகட்டத் தருணத்தில், வலி தாங்காமலோ அல்லது திடீர் பயத்தினாலோ அவள் பின்வாங்கினால் என்ன செய்வது என்பதை அவன் ஏற்கனவே தீர்க்கமாக யோசித்து வைத்திருந்தான். அவன் ஒருபோதும் தோல்வியை விரும்புபவன் அல்ல. அவன் தனது மெல்லிய பட்டு அங்கவஸ்திரத்தைத் தளர்த்தி, தனது இடுப்புப் பகுதியில் இருந்த ஒரு ரகசிய மடிப்பைச் சரிபார்த்தான். அங்கே, அவனது விலையுயர்ந்த பட்டு வேட்டியின் மடிப்புகளுக்குள் ஒரு சிறிய, வெண்மையான பட்டு கைக்குட்டை மிகவும் நேர்த்தியாகவும், யாருக்கும் தெரியாத வகையிலும் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அது சாதாரணமான துணி அல்ல; ஒரு பெரும் தொழிலதிபராகத் தனது அதிகாரத்தையும், சட்டத்திற்குப் புறம்பான ரகசியத் தொடர்புகளையும் பயன்படுத்தி அவன் மிக இரகசியமாக வரவழைத்திருந்த உயர்தரமான குளோரோபார்ம் திரவத்தால் அது முழுமையாக நனைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தத் திரவத்தின் வீரியம் அவனது அறையில் இருந்த நறுமணத் திரவியங்களின் மணத்தையும் மீறி, ஒரு மெல்லிய, இனிப்பான, அதே சமயம் நுரையீரலைத் தாக்கும் அபாயகரமான மணத்தை அங்கிருந்த காற்றில் மெல்லக் கலந்தது. சிவா அந்தக் கைக்குட்டையைத் தனது விரல்களால் ஒருமுறை தொட்டுப் பார்த்தான்; அதன் குளிர்ச்சியான ஈரப்பதம் இன்னும் அப்படியே இருந்தது.

ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது விஷம் தோய்ந்த அம்பைத் தயார் செய்வதைப் போல, சிவா அந்தக் கைக்குட்டையைத் தனது இடுப்பில் மிகவும் பாதுகாப்பாகவும், அதே சமயம் தேவைப்படும்போது ஒரு நொடியில் வெளியே எடுக்கும் வகையிலும் மறைத்து வைத்தான். அவனது தொழிலதிபர் மூளை நொடிக்கு நொடி கணக்கிட்டது அவளுக்கு முதலில் அந்த அபின் கலந்த இனிப்பைக் கொடுக்க வேண்டும், அது அவளது தர்க்க ரீதியான சிந்தனைகளை மழுங்கச் செய்து அவளை ஒரு போதையில் ஆழ்த்தும். ஆனால், அவளது கன்னிமைச் சிதைவின் போது அவள் எழுப்பக்கூடிய அந்த வலி மிகுந்த ஓலங்கள் அல்லது திடீர் எதிர்ப்பு ஆகியவற்றை முழுமையாக அடக்க இந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டைதான் அவனது இறுதி மற்றும் சக்திவாய்ந்த ஆயுதம். அவளை ஒரு ஜடமாக, ஒரு பிணமாக மாற்றி, அவளது உணர்வற்ற உடலின் மேல் தனது வக்கிரமான அதிகாரத்தைச் செலுத்த அவன் உள்ளுக்குள் துடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சிவா கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று தனது பிம்பத்தைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் காமத்தாலும், அடக்க முடியாத அதிகார வெறியாலும் ரத்த நிறத்தில் சிவந்து போயிருந்தன. அவன் தனது கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டான். "மந்தாகினி... நீ எனக்குச் சம்மதம் கொடுத்துவிட்டாய், அது உனது தாராள குணம். ஆனால் உன்னை முழுமையாக அடிமையாக்கி, உனது நினைவற்ற நிலையில் உன்னைச் சிதைப்பதுதான் எனது சாமர்த்தியம். ஒரு தொழிலதிபருக்கு வெற்றியை விட அந்த வெற்றியை அடையும் விதம் முக்கியம்," என்று அவன் தனது வக்கிரமான புன்னகையுடன் முணுமுணுத்துக் கொண்டான். அவனது கைகள் மீண்டும் ஒருமுறை அந்தக் கைக்குட்டையைத் தடவின. அந்தத் தீண்டலில் ஒரு குரூரமான திருப்தியும், ஒரு மிருகத்தனமான வெற்றியும் இருந்தது. அவன் ஒரு தொழிலதிபராக எதையும் பாதியில் விடமாட்டான்; ஒரு வேலையைத் தொடங்கினால் அதை அதன் முடிவு வரை தனது முழுமையானக் கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்திருக்க விரும்புவான்.

வெளியே இடி இடித்த சத்தம் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையின் அஸ்திவாரத்தையே ஒரு கணம் உலுக்கியது. அந்தச் சத்தம் அவனது திட்டங்களுக்கு ஒரு கவசமாக இருந்தது. சிவா தனது தயாரிப்புகளை முடித்துக் கொண்டு, அறையின் விளக்கைத் தணித்தான். அந்த இருளில் அவனது உருவம் ஒரு நிழல் உலகத்து வேட்டைக்காரனைப் போல மிகவும் அச்சுறுத்தும் விதமாகத் தெரிந்தது. அவன் மெல்லக் கதவைத் திறந்து கொண்டு படிக்கட்டுகளை நோக்கி ஓசையின்றி நடந்தான். அவனது இடுப்பில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் கைக்குட்டை, ஒரு நச்சுப் பாம்பைப் போல அவனது உடலோடு ஒட்டி இருந்தது. அந்தத் திரவத்தின் மணம் அவனுக்கே ஒருவிதமான குரூரமான போதையைத் தந்தது. அவன் மந்தாகினியின் அறைக்குச் செல்லும் ஒவ்வொரு அடியிலும், அவளது அந்தப் புனிதமான சந்தன வாசனைக்கும் இந்தக் குளோரோபார்மின் மரண வாசனைக்கும் இடையில் நடக்கப்போகும் அந்தப் போரை எண்ணி வக்கிரமாகத் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

அவன் மந்தாகினியின் அறைக் கதவை நெருங்கிய போது, அவனது இதயம் படபடக்கவில்லை; மாறாக அது ஒரு எந்திரத்தைப் போல மிகவும் சீராக இயங்கியது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான தொழிலதிபர், அவனது அகராதியில் தோல்விகளுக்கு இடமே இல்லை. இந்தக் குளோரோபார்ம் அவனது காம வேட்டையின் காப்பீடு போன்றது. அவன் கதவைத் தட்டுவதற்கு முன்னால், மீண்டும் ஒருமுறை தனது இடுப்பில் இருந்த அந்த நச்சுத் துணியைச் சரிபார்த்துக் கொண்டான். அது சரியாக மறைக்கப்பட்டிருந்தது; வெளியே இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அவன் ஒரு புனிதமான, காதல் வயப்பட்ட காதலனைப் போலவே காட்சியளிப்பான். ஆனால் அந்த மென்மையான பட்டுத் துணிக்கு அடியில் மறைந்திருந்தது ஒரு பெண்ணின் சுயநினைவையேச் சூறையாடும் ஒரு பேரழிவு.

மந்தாகினி உள்ளே சிவாவிற்காகத் தனது முழுமையான நம்பிக்கையுடன் காத்திருந்தாள். அவளுக்குத் தெரியாது, தான் காதலிப்பதாக நினைக்கும் இந்த மனிதன் தனது இடுப்பில் ஒரு கொடிய மயக்க மருந்தைத் தாங்கியிருக்கிறான் என்று. சிவாவின் அந்த அந்தரங்கத் தயாரிப்பு, அவளது கன்னிமையின் புனிதத்தை ஒரு மருத்துவமனையின் அறுவை சிகிச்சை மேசையைப் போலக் குளிர்ச்சியாகவும், உணர்ச்சியற்றதாகவும் மாற்றப் போகிறது. மழையின் இரைச்சல் இன்னும் அதிகரித்தது. அந்த ஓசையினால் அவனது அசைவுகள் எதுவும் வெளியே தெரியாது என்பதை அவன் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். சிவா கதவைத் தட்டினான். "மந்தாகினி... நான் வந்துவிட்டேன்," என்ற அவனது குரலில் ஒருவிதமான விசித்திரமான நடுக்கமும் ஒரு வக்கிரமான வேகமும் இருந்தது.

அவன் உள்ளே நுழையும்போது, மந்தாகினி அவனது காலடியில் விழுந்து வணங்கினாள். அவளது கூந்தல் அவனது பாதங்களைத் தீண்டிய போது, சிவாவின் கைகள் தானாகவே அவனது இடுப்பில் இருந்த அந்தக் கைக்குட்டையை நோக்கிச் சென்று அதன் இருப்பை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டன. வேட்டைக்காரன் தனது ஆயுதத்தைத் தொட்டுப் பார்த்துத் திருப்தி அடைந்து கொண்டான். மந்தாகினியின் முகத்தில் இருந்த அந்தப் புனிதமான சிரிப்பு, சற்று நேரத்தில் இந்தக் குளோரோபார்ம் திரவத்தின் ஈரத்தால் உறையப் போகிறது. அவளது சுவாசம் அவனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரப்போகிறது. அந்த இரவு, அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து ஒரு துணிக்குள் அடங்கப் போகிறது. மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அவள் இன்று இரவு ஒரு காதலனை அல்ல, ஒரு இரக்கமற்ற வேட்டைக்காரனைத் தனது படுக்கை வரை வரவேற்றுவிட்டாள் என்று. சிவாவின் கண்கள் அவளது மேனியை வேட்டையாடத் துடித்தன.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 13:

அதே நேரத்தில், மேல் தளத்தில் தொழிலதிபர் சிவா தனது இறுதி நகர்விற்குத் தயாரானான். அவன் தனது அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு படிக்கட்டுகளில் இறங்கிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, ஒரு ஆபத்தான மற்றும் வக்கிரமான வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அவன் ஒரு தேர்ந்த வேட்டைக்காரனைப் போலத் தனது இரையைத் திகைக்க வைக்க விரும்பினான். அவன் தனது அறையின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே வந்து, அந்தப் பழைய மாளிகையின் வெளிச் சுவரில் இருந்த ஒரு சிறிய பிதுக்கத்தில் தனது பாதங்களை ஊன்றினான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஆபத்துகளுடன் விளையாடுபவன். அவனது இடுப்பில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை அவனது மேனியோடு ஒட்டி ஒரு மரண வாசனையைத் தந்து கொண்டிருந்தது.

மந்தாகினி ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்டாள். ஜன்னல் கதவுகள் மழையின் காற்றில் லேசாக அதிர்வது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் எழுந்து ஜன்னலை முழுமையாகப் பூட்ட முயன்றபோது, அங்கே ஒரு நிழல் அசைவதைக் கண்டாள். மின்னல் ஒன்று அந்தத் தருணம் வெட்டியபோது, ஜன்னல் ஓரம் ஒரு மனித உருவம் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவள் அலறப் போனாள். ஆனால், அந்த உருவம் சிவா என்பது தெரிந்ததும் அவளது அலறல் தொண்டையிலேயே நின்று போனது. சிவா ஜன்னலின் விளிம்பைப் பற்றிக் கொண்டு, ஒரு மாயாவியைப் போல அவளது அறைக்குள் நுழையத் தயாராக இருந்தான்.

"சிவா... என்ன இது? ஏன் இப்படி அபாயகரமான வழியில் வருகிறீர்கள்?" என்று அவள் பதற்றத்துடன் கேட்டபடி ஜன்னலைத் திறந்தாள். சிவா ஒரு சிறு அசைவில் ஜன்னல் வழியாக அறைக்குள் குதித்தான். அவனது பட்டு வேட்டியும், அங்கவஸ்திரமும் மழையில் நனைந்து அவனது கட்டுக்கோப்பான உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான தோற்றம் மந்தாகினியின் மனதில் ஒரு பயத்தையும், அதே சமயம் ஒரு கட்டுக்கடங்காத கிளர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது. அவன் தனது ஈரமான கூந்தலை ஒருமுறை சிலிர்த்துக் கொண்டான்; அவனது மேனியிலிருந்து வீசிய அந்தத் தொழிலதிபர்களுக்கே உரிய வாசனை இப்போது மழையின் ஈரத்தோடு கலந்து அந்த அறை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்தது.

சிவா அவளை நெருங்கி வந்தான். அவனது கண்கள் இருளில் ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போல மின்னின. "கதவு வழியாக வருவது சாதாரண மனிதர்களின் வழி மந்தாகினி. உன்னைப் போன்ற ஒரு தேவதையை அடைய ஒரு வேட்டைக்காரன் வானத்திலிருந்துதான் குதிக்க வேண்டும்," என்று அவன் தனது வசீகரமான நடிப்பால் அவளது பதற்றத்தைத் தணித்தான். அவன் அவளது கையைப் பற்றினான்; அவனது விரல்கள் பனிக்கட்டியைப் போலக் குளிர்ந்திருந்தன. மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அந்த விரல்கள் சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் தனது இடுப்பில் இருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையைத் தொட்டுத் தயார் செய்திருந்தன என்று.

சிவா அவளை ஜன்னல் ஓரத்திலேயே நிற்க வைத்து, அவளது கன்னங்களை மெல்லத் தடவினான். "பார்... இந்த அக்கிரகாரமே உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. உனது தந்தை பல மைல் தூரத்தில் இருக்கிறார். இப்போது இந்த அறையில் நீயும் நானும் மட்டும்தான். ஜன்னல் வழியாக நான் நுழைந்தது, உனது பழைய உலகத்தின் கதவுகளை நான் உடைத்துவிட்டேன் என்பதன் அடையாளம்," என்று அவன் தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்டினான். மந்தாகினி அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனது இதயத் துடிப்பு அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பைத் தருவது போலத் தோன்றியது. ஆனால், சிவாவின் மூளையோ தனது இடுப்பில் இருக்கும் அந்தக் கைக்குட்டையை எப்பொழுது வெளியே எடுக்கலாம் என்று கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.

சிவா அவளை மெல்லப் படுக்கையை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான். ஜன்னல் வழியாக வீசிய காற்று அந்த அறையின் விளக்கைத் தணிக்க முயன்றது. "மந்தாகினி, இன்று இரவு நீ எனக்கு முழுமையாகச் சொந்தமாவாய். உனது கன்னிமையின் புனிதத்தை நான் எனது அதிகாரத்தால் ஏற்பேன்," என்று அவன் ஒரு புனிதமான உறுதிமொழியைப் போலப் பொய் சொன்னான். மந்தாகினி கண்களை மூடிக்கொண்டு அவனது அணைப்பிற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். அந்தப் பேதைப் பெண் நம்பினாள், ஜன்னல் வழியாக வந்த இந்த நள்ளிரவு நிழல் தனது வாழ்வின் ஒளியாக மாறும் என்று. ஆனால், அந்த நிழல் அவளது வாழ்வையே இருளாக்க வந்த ஒரு வஞ்சகனின் நிழல் என்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

சிவா தனது கையை மெல்லத் தனது இடுப்பிற்குப் பின்னால் கொண்டு சென்றான். அவனது விரல்கள் அந்தப் பட்டு வேட்டியின் மடிப்புக்குள் இருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையைத் தொட்டன. அதன் ஈரம் அவனது கைவிரல்களில் படர்ந்தபோது, அவனது முகத்தில் ஒரு குரூரமான திருப்தி ஏற்பட்டது. மந்தாகினி அவனது காதலை எதிர்பார்த்துத் தனது இதழ்களைக் குவித்தாள்; ஆனால் சிவாவோ அவளது சுவாசத்தை ஒரு நொடியில் உறைய வைக்கும் அந்த நச்சுத் துணியைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். ஜன்னல் ஓரம் தெரிந்த அந்த நிழல், இப்போது மந்தாகினியின் கௌரவத்தைச் சிதைக்கத் தயாரான ஒரு அரக்கனின் நிழலாக மாறியிருந்தது. அந்த இரவு, அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து ஒரு ஜன்னல் வழியாகச் சரிந்து விழுந்தது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 14:

சிவா மிகவும் நிதானமாக நடந்து சென்று, அந்த அறையின் பிரதானக் கதவின் தாழ்ப்பாளை மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்தான். ஏற்கனவே பூட்டியிருந்த அந்தக் கதவை அவன் தனது கைகளால் அழுத்திப் பார்த்த விதம், மந்தாகினிக்கு ஒரு விசித்திரமான அச்சத்தைத் தந்தது. "இந்தக் கதவு இனி நமக்கும் இந்த உலகத்திற்கும் இடையிலான ஒரு பெருஞ்சுவர் மந்தாகினி. வெளியே மழை பெய்யட்டும், இடி இடிக்கட்டும்... இந்த அறைக்குள் நடப்பது இந்தத் தூண்களுக்குக் கூடத் தெரியக்கூடாது," என்று அவன் தனது கணீர் என்ற குரலில் சொன்னான். அவனது பேச்சில் காதல் இருந்ததா அல்லது ஒரு கைதியை எச்சரிக்கும் அதிகாரியின் தொனி இருந்ததா என்று மந்தாகினியால் பிரித்தறிய முடியவில்லை.

அவன் மெல்ல மந்தாகினியை நோக்கி நடந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும் அந்தப் பழைய மரத் தரையில் ஒரு அதிகாரபூர்வமான சத்தத்தை எழுப்பியது. மந்தாகினி தனது கைகளைத் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு பின்வாங்கினாள், ஆனால் அவளது முதுகு சுவரில் முட்டியது. சிவா அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது உயரமும், அவனது அகன்ற தோள்களும் அவளை முழுமையாக நிழலிட்டன. "ஏன் இந்த நடுக்கம்? நீதானே என்னை வரச் சொன்னாய்? ஒரு தொழிலதிபராக நான் அழைத்த இடத்திற்கு வரமாட்டேன், நான் விரும்பும் இடத்திற்குத் தான் வருவேன். இப்போது இந்த அறை எனது தளம், நீ எனது சொத்து," என்று அவன் அவளது முகத்தை இரு கைகளாலும் பலமாகப் பற்றினான். அவனது விரல்கள் அவளது கன்னங்களில் அழுத்திப் பதிந்தன; அந்த வலி மந்தாகினிக்கு ஒரு புதுவிதமான அடிமைத்தன உணர்வைத் தந்தது.

சிவாவின் கண்கள் அந்த அறையின் ஒவ்வொரு மூலையையும் ஒரு கழுகைப் போல அளவெடுத்தன. அவனது பார்வை மந்தாகினியின் படுக்கையின் மேல் நிலைத்தது. அவன் அவளை அங்கிருந்து நகர்த்தி, அறையின் மையப்பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றான். அவனது இடுப்பில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை அவனது அசைவுகளின் போது ஒரு மெல்லிய சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்தத் துணியிலிருந்து வெளியேறிய அந்த ரசாயன மணம், இப்போது சிவாவின் வியர்வை மணத்துடன் கலந்து ஒரு மயக்கமூட்டும் சூழலை உருவாக்கியது. "மந்தாகினி, இன்று இரவு இந்த அக்கிரகாரத்தின் சட்டங்கள் செல்லாது. உனது தந்தை கற்றுக்கொடுத்த ஆச்சாரங்கள் இந்தக் கதவைத் தாண்டி உள்ளே வராது. இங்கே எனது சட்டம் மட்டும்தான்," என்று அவன் தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்டினான்.

அவன் அவளது கழுத்தைச் சுற்றித் தனது வன்மையான கைகளை வளைத்தான். மந்தாகினிக்கு மூச்சுத் திணறுவது போல இருந்தது, ஆனால் அவளது மனம் சிவாவின் இந்த முரட்டுத்தனத்தை ஒரு அதீதக் காதலாகவே தவறாகப் புரிந்துகொண்டது. "சிவ... நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு ஆக்ரோஷமாக இருக்கிறீர்கள்? எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது," என்று அவள் விம்மினாள். சிவா அவளது காதோரம் குனிந்து, "பயம் என்பது ஒரு சுவையான உணர்வு மந்தாகினி. ஒரு பெண்ணின் கன்னிமை அவளது பயத்தில் தான் இன்னும் அழகாகத் தெரிகிறது. நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன், ஆனால் ஒரு உரிமையாளனாக உன்னை ஆள விரும்புகிறேன்," என்று வஞ்சகமாக முணுமுணுத்தான்.

அவன் தனது இடுப்பில் இருந்த அந்தப் பட்டு வேட்டியின் மடிப்பைச் சற்றே சரிசெய்தான். அங்கே மறைந்திருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை இப்போது அவனது கைக்கு மிக அருகில் இருந்தது. அவன் அவளை மெல்லத் தூக்கிச் சென்று படுக்கையில் அமர வைத்தான். அந்த அறையின் விளக்கு காற்றில் அணைந்து போவது போல ஊசலாடியது. சிவா தனது சட்டையின் பொத்தான்களை மெல்லக் கழற்றத் தொடங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் ஒரு திட்டமிடப்பட்ட நாடகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. "மந்தாகினி, உனது கன்னிமை என்பது ஒரு பூட்டு. அந்தப் பூட்டை உடைக்கும் அதிகாரம் எனக்கு மட்டுமே உண்டு என்பதை இப்போதே நிரூபிக்கப் போகிறேன்," என்று அவன் தனது வக்கிரமான சிந்தனையை வெளிப்படுத்தினான்.

சிவா அவளது முகத்தை மீண்டும் தனது கைகளுக்குள் கொண்டு வந்தான். அவனது கண்கள் காமத்தால் இருண்டு போயிருந்தன. அவன் அவளை முத்தமிடுவது போல மிக அருகில் சென்றான். மந்தாகினி தனது கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தாள். ஆனால் சிவாவின் கைகளோ மெல்ல அவனது இடுப்பை நோக்கிச் சென்றன. அவன் அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையைத் தனது விரல்களால் பற்றிக் கொண்டான். "இனி நீ பேசப் போவதில்லை, நீ உணரப் போவதுமில்லை. நீ வெறும் ஒரு ஜடமாக எனது அதிகாரத்தை ஏற்கப் போகிறாய்," என்று அவன் தனது உள்ளுணர்வால் சொல்லிக் கொண்டான். பூட்டிய அந்த அறைக்குள், மந்தாகினியின் சுதந்திரம் முழுமையாகப் பறிக்கப்பட்டு, சிவாவின் குரூரமான அதிகாரத்தின் கீழ் அவள் ஒடுக்கப்பட்டாள்.

அந்த நள்ளிரவில், மாளிகையின் அந்த அறை ஒரு சிறைக்கூடமாக மாறியிருந்தது. சிவா ஒரு தொழிலதிபராகத் தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்டிவிட்டான். மந்தாகினி அவனது காலடியில் ஒரு சரணடைந்த கைதியைப் போல அமர்ந்திருந்தாள். அவளது புனிதமான நம்பிக்கை, சிவாவின் நயவஞ்சகத் திட்டத்தின் முன்னால் பலியாகத் தயாராக இருந்தது. ஜன்னல் வழியாக வந்த மின்னல் வெளிச்சம், சிவாவின் முகத்தில் இருந்த அந்த அரக்கத்தனமானப் புன்னகையை ஒரு நொடி காட்டிவிட்டு மறைந்தது. பூட்டிய அறைக்குள் நுழைந்த அந்த வேட்டைக்காரன், இப்போது தனது இரையை முழுமையாகச் செயலிழக்கச் செய்யத் தனது ஆயுதத்தை வெளியே எடுத்தான்.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 15:

வஞ்சக வசீகரம் 15:
அந்தப் பூட்டிய அறைக்குள் நள்ளிரவு அமைதி நிலவியபோது, அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் அந்தச் சுவர்கள் ஒரு பாவமான நாடகத்திற்குச் சாட்சியாக மாறின. ஜன்னல் வழியாக உள்ளே குதித்த சிவா, மந்தாகினியின் பயத்தை ஒரு மென்மையான காதலாக மாற்றத் தனது ராஜதந்திரத்தை உபயோகித்தான். அவன் ஒரு தொழிலதிபராக, எதையும் வலுக்கட்டாயமாகச் செய்வதை விட, தனது வசீகரத்தால் இரையைத் தானாக விழ வைப்பதையே ஒரு கலையாகக் கருதினான். அவன் தனது மேலங்கியைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, தனது இடுப்பில் மறைத்து வைத்திருந்த அந்தச் சிறிய வெள்ளிப் பாத்திரத்தை வெளியே எடுத்தான். அதில் இருந்தது சாதாரண இனிப்பு அல்ல; அது சிவாவின் ரகசியத் தயாரிப்பான, உயர்தரமான அபின் கலக்கப்பட்ட வாசனை மிகுந்த அல்வா.

"மந்தாகினி, ஏன் இன்னும் பயப்படுகிறாய்? இன்று இரவு நமது திருமண ஒப்பந்தத்தின் முதல் படி. ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் ஒரு கொண்டாட்டமாகத்தான் தொடங்குவேன். இதோ, உனக்காக நான் கொண்டு வந்த பிரசாதம்," என்று அவன் தனது காந்தக் குரலில் சொல்லி, அவளைப் படுக்கையில் அமர வைத்தான். மந்தாகினிக்குத் தப்பிக்க வழி தெரியவில்லை; அவளது ஆச்சாரமான உலகம் அந்த நள்ளிரவில் ஒரு அந்நிய ஆணின் வன்மையானத் தீண்டலில் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தது. சிவா தனது விரல்களால் அந்த அபின் அல்வாவை எடுத்து, மந்தாகினியின் இதழ்களுக்கு அருகில் கொண்டு சென்றான். அந்த இனிப்பின் வாசனையும், அதில் கலந்திருந்த அந்த ரசாயன மணமும் அவளது மூளையைச் சலனப்படுத்தியது.

"வேண்டாம் சிவ... எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்," என்று அவள் மெல்ல மறுத்தாள். ஆனால் சிவா விடவில்லை. அவன் அவளது இதழ்களைத் தனது விரலால் மெல்லத் தடவி, அவளை அறியாமலேயே வாயைத் திறக்க வைத்தான். "இது வெறும் இனிப்பு அல்ல மந்தாகினி; இது உனது எல்லாத் துயரங்களையும் மறக்கச் செய்யும் ஒரு தேவமிர்தம்," என்று சொல்லி அவளது வாய்க்குள் அந்த அல்வாவைத் திணித்தான். மந்தாகினி அதை விழுங்கிய சில நிமிடங்களிலேயே, அவளது உடலில் ஒரு விசித்திரமான மாற்றம் ஏற்படத் தொடங்கியது. அவளது நரம்புகள் தளர்வடைந்தன. இதுவரை அவளைக் கட்டிப்போட்டிருந்த அந்தப் பிராமணக் கௌரவத்தின் வேலிகள், அந்த அபின் போதையில் மெல்ல மெல்லச் சரிந்தன. அவளது கண்கள் செருகத் தொடங்கின, ஆனால் அவளது உடலில் ஒரு புதுவிதமான வெப்பம் பரவுவதை உணர்ந்தாள்.

சிவா அவளது மாற்றத்தை ஒரு கழுகின் கூர்மையுடன் கவனித்தான். அவன் அவளது முகத்தை மீண்டும் தனது கைகளுக்குள் ஏந்தினான். "பார்... இப்போது பயம் போய்விட்டதல்லவா? உனது மேனி எப்படித் தகதகவென்று மின்னுகிறது பார்," என்று அவன் அவளது உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் விதமாகப் பேசினான். அபினின் வீரியம் மந்தாகினியின் பகுத்தறிவை முழுமையாக மழுங்கச் செய்தது. அவள் சிவாவை ஒரு வேட்டைக்காரனாகப் பார்க்கவில்லை; தன்னை இன்பக் கடலில் ஆழ்த்த வந்த ஒரு தெய்வமாகப் பார்த்தாள். அவளது சம்மதம் இப்போது வார்த்தைகளால் அல்ல, அவளது தளர்ந்த உடல் மொழியால் வெளிப்பட்டது.

சிவா அவளை மெல்லத் தனது மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். அவனது வன்மையானத் தோள்களின் சூடு மந்தாகினியின் போதையை இன்னும் அதிகரித்தது. அவன் அவளது கழுத்தைச் சுற்றித் தனது விரல்களைப் படரவிட்டான். அவனது ஒவ்வொருத் தீண்டலும் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலைப் போல அவளது உடலில் ஊடுருவியது. "மந்தாகினி, உனது இந்தப் புனிதத்தை நான் அணு அணுவாக ரசிக்கப் போகிறேன். ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் அவசரமாகச் செய்ய மாட்டேன்; உனது ஒவ்வொரு அசைவையும் நான் எனது அதிகாரத்தால் வெல்வேன்," என்று அவன் அவளது காதோரம் குரூரமானக் காதலுடன் முணுமுணுத்தான். மந்தாகினி அவனது அணைப்பிற்குள் ஒரு மெழுகுச்சிலையைப் போல உருகிக் கொண்டிருந்தாள்.

"மந்தாகினி, உனது இந்தக் கன்னிமை இன்று இரவு எனக்குச் சமர்ப்பிக்கப்படும் பலிப்பீடம். நீ ஒரு ஜடமாக அல்ல, ஒரு காதலியாக எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்பதுதான் எனது திட்டம். ஆனால் உனது கௌரவம் உன்னைத் தடுத்தால், இதோ எனது இறுதி ஆயுதம்," என்று அவன் தனது இடுப்பில் இருந்த அந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையை ஒருமுறை தொட்டுப் பார்த்துத் தன்னைத் தானே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். ஆனால் அதற்கு இன்னும் நேரம் இருந்தது. அவளை முதலில் தனது காம வலையில் முழுமையாகச் சிக்க வைத்து, அவளது ஆத்மாவைச் சிதைப்பதே அவனது முதல் நோக்கமாக இருந்தது.

அவன் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். அபின் போதையில் சொருகியிருந்த அவளது விழிகள் ஒருவிதமானப் போதையில் மின்னின. "சிவா... எனக்கு என்னவோ செய்கிறது... நான் நானாக இல்லை," என்று அவள் தழுதழுத்தக் குரலில் சொன்னாள். அந்தத் தழுதழுப்பில் ஒரு சரணாகதி இருந்தது. சிவா வஞ்சகமாகச் சிரித்தான். "நீ நீயாக இருக்க வேண்டாம் மந்தாகினி. நீ எனக்குச் சொந்தமான ஒரு பொருளாக மட்டும் இருந்தால் போதும்," என்று சொல்லி அவன் தனது ஆக்கிரமிப்பைத் தீவிரப்படுத்தினான்.

அந்த நள்ளிரவில், அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து ஒரு அபின் அல்வாவின் இனிப்பில் கரைந்து கொண்டிருந்தது. மந்தாகினியின் புனிதமான உலகம் இப்போது ஒரு வஞ்சகத் தொழிலதிபரின் படுக்கையில் சிதறிக் கிடந்தது. அவள் ஒரு பிராமணப் பெண்ணாகத் தனது கௌரவத்தைக் காக்க வேண்டியவள், ஆனால் அந்த ஒரு துளி அபின் அவளது பாரம்பரியத்தையே அவளது இரத்தத்திலிருந்துத் துடைத்தெறிந்தது. சிவா அவளைத் தனது முழுமையானக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான். அவனது கை விரல்கள் இப்போது அவளது சேலையின் ஓரத்தைத் தொட்டன. அவளது கன்னிமையின் முதல் திரையை விலக்க அவன் தயாரானான்.

வெளியே மழை இன்னும் பெய்து கொண்டிருந்தது, அது மந்தாகினியின் மெல்லிய விம்மல்களையும், சிவாவின் வக்கிரமானப் பேச்சுகளையும் உலகிற்குத் தெரியாமல் மறைத்தது. அந்த அறை ஒரு காமக் கூடாரமாக மாறியிருந்தது. மந்தாகினியின் சம்மதம் இப்போது முழுமையாகச் சிவாவின் அதிகாரத்தின் கீழ் அடிபணிந்தது. வசீகரத்தின் உச்சகட்டமாக, அவன் அவளை மெல்லப் படுக்கையில் சாய்த்தான். அவளது சேலையின் முந்தானை அவனது விரல்களின் அசைவில் மெல்ல நழுவத் தொடங்கியது. அந்தப் புனிதமானத் துணி சரிவது, அக்கிரகாரத்தின் கௌரவம் சரிவதைக் குறித்தது.

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 16:

முந்தானையின் முதல் நழுவல் 16:
அந்தப் பூட்டிய அறைக்குள் நிலவிய அபின் கலந்த காற்றின் மணம், மந்தாகினியின் உணர்வுகளை ஒரு மாயக் கனவுலகிற்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தது. அவள் படுக்கையில் அரை மயக்க நிலையில் சாய்ந்திருக்க, அவளது கண்கள் அறையின் கூரையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. சிவாவின் வஞ்சகமான அந்த அபின் அல்வா அவளது இரத்தத்தில் கலந்து, அவளது நரம்புகளைத் தளர்வடையச் செய்திருந்தது. இதுவரை அவளை ஒரு புனிதமானக் கவசமாகப் பாதுகாத்து வந்த அவளது 'மடி' மற்றும் 'ஆச்சாரம்' என்ற எண்ணங்கள், இப்போது அந்தப் போதையில் கரைந்து போயின. அவளது உடல் லேசாகத் தகிப்பதைப் போல உணர்ந்தாள்; அந்தத் தகிப்பைத் தணிக்க வந்த ஒரு குளிர்ச்சியானத் தென்றலாகச் சிவாவின் தீண்டலை அவள் தவறாகப் புரிந்து கொண்டாள்.

சிவா அவளது அருகில் மிகவும் நெருக்கமாக அமர்ந்திருந்தான். அவனது தொழிலதிபர் கண்கள் இப்போது ஒரு தேர்ந்த வேட்டைக்காரனின் கூர்மையைப் பெற்றிருந்தன. மந்தாகினி அணிந்திருந்த அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறப் பருத்திச் சேலை, அவளது மேனிக்கு ஒரு மங்கலமானத் தேஜஸைத் தந்திருந்தது. அந்தச் சேலையின் முந்தானை, அவளது இடது தோளில் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் ஆச்சாரமாகவும் பின் செய்யப்பட்டு இருந்தது. அது வெறும் ஒரு துணி அல்ல; அது அந்த அக்கிரகாரத்தின் கௌரவத்தையும், ஒரு பிராமணப் பெண்ணின் அடக்கத்தையும் உலகிற்குப் பறைசாற்றும் ஒரு புனிதமானத் திரை. சிவா அந்தத் திரையைத் தனது அதிகாரத்தால் விலக்கத் தீர்மானித்தான்.

அவன் தனது வன்மையான விரல்களை மெல்ல அவளது தோள்பட்டையை நோக்கி நகர்த்தினான். அவனது விரல்கள் படுவதற்கு முன்பே, மந்தாகினியின் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. "மந்தாகினி... இந்த அறைக்குள் இனி எதற்கும் கட்டுப்பாடு இல்லை. நீயும் நானும் ஒருவராகப் போகிறோம். உன்னைக் கட்டிப்போட்டு வைத்திருக்கும் இந்தத் துணிகள் இனி உனக்குத் தேவையில்லை," என்று அவன் தனது வசீகரமானக் குரலில் முணுமுணுத்தான். அவனது கை விரல்கள் அந்தச் சேலையின் முந்தானையைப் பற்றி இருந்த அந்தச் சிறிய ஊசியைத் தொட்டன. அந்த உலோகத்தின் குளிர்ச்சி மந்தாகினிக்கு ஒரு விசித்திரமான நடுக்கத்தைத் தந்தது, ஆனால் அபின் போதை அவளை எதிர்க்க விடாமல் தடுத்தது.

சிவா மிகவும் நிதானமாக, ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணரைப் போல அந்த ஊசியை மெல்லக் கழற்றினான். அந்தச் சிறு சத்தம் கூட அந்த நள்ளிரவின் நிசப்தத்தில் அவனது காதுகளுக்கு ஒரு வெற்றிக் குரலாகக் கேட்டது. ஊசி கழற்றப்பட்டதும், அந்த இறுக்கமான முந்தானை அதன் பிடியை இழந்தது. சிவா தனது விரல்களால் அந்தப் பருத்தித் துணியை மெல்லத் தள்ளிவிட்டான். அந்த முந்தானை அவளது தோளிலிருந்து மெல்ல நழுவி, அவளது மார்பின் ஒரு பகுதியைத் தழுவியபடி கீழே சரிந்தது. அந்த ஒரு சிறு அசைவில், மந்தாகினியின் வலது தோள் மற்றும் கழுத்தின் ஒரு பகுதி வெளியுலகிற்கு அதாவது சிவாவிற்கு முதன்முதலாகத் திறக்கப்பட்டது.

ஜன்னல் வழியாக வந்த அந்த மந்தமான நிலவொளி, அவளது வெண்மையானத் தோள்களில் பட்டுத் தெறித்தது. மந்தாகினியின் மேனி ஒரு பளிங்குச் சிலையைப் போல மின்னியது. அபின் போதையில் இருந்த அவளுக்குத் தனது ஆடை நழுவுவது தெரிந்தாலும், அதைச் சரிசெய்யும் வலிமை அவளது கைகளில் இல்லை. அவளது முந்தானை இப்போது அவளது இடையோரம் ஒரு கசங்கிய மேகத்தைப் போலத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. சிவா அவளது அந்தத் தோற்றத்தைக் கண்டு ஒரு கணம் மூச்சடைத்து நின்றான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எத்தனையோ அழகிகளைக் கண்டிருக்கிறான், ஆனால் இந்தப் புனிதமானக் கன்னிமையின் முதல் திறப்பு அவனுக்கு ஒரு பேரானந்தத்தைத் தந்தது.

"பார் மந்தாகினி... உனது அழகு இந்தத் துணிகளுக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்தது எவ்வளவு பெரிய பாவம். இதோ, உனது புனிதத்தின் முதல் திரை விலகிவிட்டது," என்று அவன் அவளது வெற்றுத் தோளில் தனது கைகளை வைத்தான். அவனது கரடுமுரடானத் தீண்டல், அவளது மென்மையானத் தோலில் ஒரு சிவப்பு நிறத் தழும்பை உண்டாக்கியது. அந்தப் பருத்திச் சேலையின் முந்தானை இப்போது அவளது காலடியில் ஒரு வீழ்ந்தக் கொடியைப் போலக் கிடந்தது. மந்தாகினி ஒரு மெல்லிய முனகலை வெளியிட்டாள். அது வலியா அல்லது அந்தப் போதையில் ஏற்பட்ட இன்பமா என்று அவளுக்கேத் தெரியவில்லை.

சிவாவின் பார்வை இப்போது அவளது மார்புக் கச்சையை நோக்கித் திரும்பியது. முந்தானை விலகியதால், அவளது உடலின் வளைவுகள் அந்தச் சிறு ஆடைக்குள் ஒரு கவிதையைப் போலத் தத்தளித்தன. அந்தச் சேலை நழுவியத் தருணம், அக்கிரகாரத்தின் பல தலைமுறைத் தார்மீகச் சட்டங்கள் அந்தப் படுக்கையில் சரிந்து விழுந்தன. ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையைத் தோல் உரிப்பதைப் போல, அவன் அடுத்தக் கட்டத்திற்குத் தயாரானான். அவனது இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவனது மேனியைத் தீண்டியது, அது அவனுக்கு ஒரு குரூரமான வேகத்தைக் கொடுத்தது.

"இன்னும்... இன்னும் நிறையத் திரைகள் விலக வேண்டியிருக்கிறது மந்தாகினி. நீ எனக்கு முழுமையாகச் சமர்ப்பிக்கப்படும் வரை நான் ஓய்வெடுக்கப் போவதில்லை," என்று அவன் அவளது முதுகோரம் தனது கைகளைக் கொண்டு சென்றான். மந்தாகினி ஜன்னல் வழியாக வரும் குளிர்ந்தக் காற்றைத் தனது வெற்றுத் தோளில் உணர்ந்தாள். அந்த ஒரு சிறு குளிர்ச்சி அவளது போதையைச் சற்றேக் கலைக்க முயன்றது, ஆனால் சிவாவின் வன்மையான அணைப்பு அவளை மீண்டும் அந்த இன்பக் குழியில் தள்ளியது. சேலையின் முந்தானை முழுமையாக நழுவி, அவளது இடையின் ஒரு பகுதியை வெளிப்படுத்தியிருந்தது.

அந்த நள்ளிரவில், மழையின் சத்தத்திற்கு இணையாக மந்தாகினியின் இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தது. முந்தானையின் முதல் நழுவல், ஒரு பெண்ணின் கௌரவத்தின் முதல் சரிவு. சிவாவின் தொழிலதிபர் மூளை இப்போது ஒரு முழுநேரக் காமக் குற்றவாளியாக மாறியிருந்தது. அவன் அவளது அழகை ரசிப்பதை விட, அதைச் சிதைப்பதிலேயே அதிகக் குறியாக இருந்தான். அந்த அறைக்குள் இருந்த மல்லிகை மணம் இப்போது மந்தாகினியின் வியர்வை மணத்துடன் கலந்து ஒரு புதியப் போதையை உருவாக்கியது. முந்தானை நழுவிய அந்தத் தருணம், ஒரு பெரும் பேரழிவின் தொடக்கமாக அமைந்தது

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 17:

கழுத்துச் சந்தில் சிவாவின் முதல் மூச்சு 17: ’
அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் அந்தப் பூட்டிய அறைக்குள், காலம் உறைந்து நின்றது போன்ற ஒரு பிரமை நிலவியது. முந்தானை நழுவி மந்தாகினியின் தோள்களை அனாதையாக விட்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், சிவாவின் காமப் பார்வை அவளது வெண்மையான மேனியை ஒரு பசியுள்ள கழுகு இரையைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தது. அபின் அல்வாவின் போதை மந்தாகினியின் நரம்புகளைத் தளர்வடையச் செய்திருந்தாலும், அவளது ஆத்மாவின் ஒரு சிறு பகுதி இன்னும் அக்கிரகாரத்தின் ஆச்சாரமானப் பிடியில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், சிவா அந்தச் சிறு போராட்டத்தையும் அடியோடு ஒழிக்கத் தீர்மானித்தான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே சந்தையின் பலவீனத்தை அறிந்து தாக்குபவன்; இப்போது மந்தாகினியின் பலவீனம் அவளது கழுத்துச் சந்தின் மென்மையில் அடங்கியிருந்தது.

சிவா அவளை இன்னும் நெருக்கமாக, அவளது மேனியின் வெப்பம் தனது மார்பில் படும்படி இழுத்துக்கொண்டான். அவனது முரட்டுத்தனமானக் கைகள் அவளது வெற்றுத் தோள்களைப் பற்றியபோது, மந்தாகினியின் இதயம் தனது மார்புக் கூட்டிற்குள் ஒரு பெரும் போராட்டத்தை நடத்தியது. அவன் அவளது முகத்தை மெல்லத் தள்ளி, அவளது நீண்டக் கழுத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்தினான். மின்னல் கீற்றுகள் ஜன்னல் வழியாக வெட்டிச் சென்றபோது, அவளது கழுத்து ஒரு செதுக்கப்பட்ட பளிங்குச் சிலையைப் போல மின்னியது. சிவா மெல்லத் தனது முகத்தை அவளது கழுத்துச் சந்திற்கு அருகில் கொண்டு சென்றான்.

அவனது முதல் மூச்சு அவளது கழுத்தின் மென்மையானத் தோலில் பட்டபோது, மந்தாகினியின் உடல் அடியோடு அதிர்ந்தது. அது ஒரு சாதாரணச் சுவாசம் அல்ல; அது ஒரு தொழிலதிபரின் அதிகாரமும், ஒரு வேட்டைக்காரனின் வக்கிரமும் கலந்த ஒரு அனல் மூச்சு. அந்தச் சூடானக் காற்று அவளது கழுத்தின் வளைவுகளில் மோதியபோது, மந்தாகினிக்குத் தனது ஆச்சாரமான உலகத்தின் கடைசித் தூண்கள் சரிவது போலத் தோன்றியது. அவளது கழுத்துச் சந்தில் அணிந்திருந்த அந்த மெல்லியத் தங்கச் சங்கிலி, சிவாவின் மூச்சுக் காற்றினால் சூடேறி அவளது மேனியில் ஒரு புதிய எரிச்சலைத் தந்தது.

"மந்தாகினி... உனது இந்தத் தேகம் எவ்வளவு புனிதமானது என்று உனக்குத் தெரியுமா? இந்த அக்கிரகாரத்தின் அத்தனை ஆச்சாரங்களும் உனது இந்தக் கழுத்து வளைவில்தான் ஒளிந்து கொண்டிருக்கின்றன," என்று அவன் மிக மெல்லிய, ஆனால் அதிகாரமிக்க குரலில் அவளது காதோரம் முணுமுணுத்தான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு அனல் காற்றாக அவளது மேனியை வருடியது. அவன் தனது மூக்கை அவளது கழுத்துச் சந்தில் ஆழமாகப் பதித்து, அங்கிருந்த அந்தத் தூய சந்தன வாசனையையும், அவளது உடலின் இயற்கை மணத்தையும் ஆழமாகச் சுவாசித்தான்.

மந்தாகினி தனது கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள். அவளது கைகள் சிவாவின் முறுக்கேறியத் தோள்களைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டன. அபின் போதை அவளை ஒரு மயக்க நிலையில் வைத்திருந்தாலும், சிவாவின் அந்த வன்மையான மூச்சு அவளது உணர்ச்சிகளை ஒரு எரிமலையாக மாற்றியது. அவளது கழுத்துச் சந்து, ஒரு அந்நிய ஆணின் மூச்சுக்காற்றைப் பெறுவது அவளது குல வழக்கத்திற்கு எதிரான ஒரு பெரும் பாவமாகக் கருதப்பட வேண்டும்; ஆனால் அந்த நள்ளிரவில் சிவாவின் அதிகாரம் அந்தப் பாவ புண்ணியங்களைத் தாண்டிக் கோலோச்சியது.

சிவா இப்போது தனது இதழ்களை அவளது கழுத்தோரம் மெல்ல நகர்த்தினான். அவன் முத்தமிடவில்லை; மாறாகத் தனது அனல் போன்ற சுவாசத்தால் அவளது மேனியைச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது காது மடல்களின் பின்னால் பட்டபோது, மந்தாகினிக்குத் தனது பகுத்தறிவு முழுமையாக மழுங்கிப்போவதை உணர முடிந்தது. ஒரு தொழிலதிபராக அவன் மந்தாகினியின் உடலின் ஒவ்வொரு 'சென்சிட்டிவ்' புள்ளிகளையும் துல்லியமாகக் கணக்கிட்டுத் தாக்கினான். அவளது கழுத்தின் ஓரத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய மச்சத்தின் மேல் அவனது மூச்சு பட்டபோது, மந்தாகினி ஒரு மெல்லிய ஓலத்தை வெளியிட்டாள். அது வலியா அல்லது போதையா என்று யாருக்கும் தெரியாது.

சிவாவின் கைகள் இப்போது அவளது இடையைச் சுற்றி இன்னும் பலமாக இறுக்கின. அவனது இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை, அவளது மேனியோடு உரசியது. அந்தத் துணியிலிருந்து வெளியேறிய ரசாயன மணம், சிவாவின் சுவாசத்தோடு கலந்து மந்தாகினியின் நாசியைத் துளைத்தது. அபின் போதைக்கும் குளோரோபார்ம் மணத்திற்கும் இடையில், சிவாவின் அந்த வன்மையான மூச்சு அவளை ஒரு ஜடமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. "இந்தக் கழுத்து... இதில் எனது அதிகாரத்தின் முத்திரையை நான் இப்போதே பதிக்கப் போகிறேன்," என்று அவன் அவளது தோள்பட்டைக்கும் கழுத்திற்கும் இடைப்பட்ட அந்தச் சந்தில் தனது முகத்தை ஆழமாகப் புதைத்தான்.

அந்த நள்ளிரவில், வெளியே பெய்த மழையின் இரைச்சல் இவர்களின் மூச்சுக்காற்றின் சத்தத்தை உலகிற்குத் தெரியாமல் மறைத்தது. மந்தாகினி தனது தலையைச் சிவாவின் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டாள். அவளது ஆச்சாரமான அந்த உலகம் இப்போது ஒரு தொழிலதிபரின் சுவாசத்தில் கருகிக் கொண்டிருந்தது. கழுத்துச் சந்தில் பட்ட சிவாவின் அந்த முதல் மூச்சு, ஒரு பெண்ணின் கன்னிமைச் சிதைவிற்கான அதிகாரப்பூர்வமானத் தொடக்கமாக அமைந்தது. அவளது சுவாசம் இப்போது சிவாவின் சுவாசத்தோடு இணைந்து ஒரு விசித்திரமானத் தாளத்தைப் போட்டது.

சிவா தனது மூச்சுக் காற்றினால் அவளது மேனியில் ஒருவிதமான எரிச்சலை உண்டாக்கினான். அந்த எரிச்சல் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமானத் தவிப்பைத் தந்தது. ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையின் கழுத்தைப் பிடித்து அதன் உயிரை உருவுவதைப் போல, சிவா அவளது உணர்ச்சிகளை ஒவ்வொன்றாக உருவிக் கொண்டிருந்தான். மந்தாகினியின் புனிதமானத் தேகம் இப்போது ஒரு வஞ்சகனின் சுவாசத்தால் தீட்டுப்பட்டிருந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு பெண்ணின் கௌரவம் இவை அனைத்தும் சிவாவின் அந்த ஒரே ஒரு அனல் மூச்சில் சிதைந்து விழுந்தன.

அவன் மெல்லத் தனது முகத்தை உயர்த்தி அவளது சொருகியக் கண்களைப் பார்த்தான். "இன்னும்... இன்னும் நிறைய ஆக்கிரமிப்புகள் பாக்கி இருக்கின்றன மந்தாகினி," என்று அவன் குரூரமானப் புன்னகையுடன் அவளது ரவிக்கையின் முதல் பொத்தானைத் தனது விரல்களால்த் தீண்டினான். அந்தத் தீண்டலில் ஒரு பேரழிவு ஒளிந்திருந்தது. மந்தாகினி அந்தப் போதையில் தன்னைச் சிவாவிற்கு முழுமையாகத் தாரைவார்த்துக் கொடுத்தாள். அவளது கழுத்துச் சந்து சிவாவின் மூச்சுக் காற்றால் சிவந்து போயிருந்தது; அதுவே அவளது அடிமைத்தனத்தின் முதல் அடையாளம்.