Adultery சூது கவ்வும் **** தர்மம் வெல்லும்

[Msiva03021985]

என்னடா இவன் பழைய கதைகள் அப்படியே இருக்கிறது புது கதைகள் ஆரம்பிக்கிறானே என்று யோசிக்கிறீங்களா? என்னுடைய எல்லா கதைகளையும் ஒவ்வொன்றாய் முடிப்பேன். ஒவ்வொரு கதைக்கும் நேரம் தேர்ந்தெடுத்து விட்டேன். அந்த நாளில் நான் எழுதிய பழைய கதைகளும் வரும். மொத்தத்தில் நான் எந்த காரணத்திலும் பழைய கதைகளை நிறுத்த மாட்டேன்..


திருமணம் முடிந்து சந்தோசமாக வாழும் காதல் தம்பதிக்குள். சூழ்ச்சி உள்ளே நுழைகிறது. அதில் இருவரும் பிரியும் நிலையில் வந்து விடுகிறார்கள். கடைசியில் சூழ்ச்சியை முறியடித்து காதல் தம்பதிகள் ஒன்று சேர்வதே இந்த கதை.
நாளை முதல் அப்டேட்..

[mandothari]

கதையின் 1 லைன் செம சூப்பரா இருக்கு ப்ரோ

பழைய கதையை விட்டு தள்ளுங்க ப்ரோ

இந்த டைட்டில் செம சூப்பரா இருக்கு

இந்த புது கதையை ஆரம்பிங்க ப்ரோ பிளீஸ்

நன்றி

[Msiva03021985]

அகிலா : 28 வயசு. பேரழகியே பொறாமை படும் அழகு..+2 தான் படித்து இருக்கிறாள்.. Spoken இங்கிலிஷ் க்ளாஸ் சென்றதால்.. இங்கிலிஷ் சூப்பரா பேசுவாள்.. இந்த கதையின் நாயகி 

சண்முகம் : 32 வயசு. சொந்தமா கம்பெனி நடந்துகிறான்.. ரொம்ப நல்லவன். இந்த கதையின் நாயகன்..

விஷால் : 25 வயசு, சண்முகம் கம்பெனியில் வேலை செய்கிறான்.. இந்த கதையின் வில்லன்..

இனி கதை 

தேவி  : (29 வயசு) அகி ஏய் அகி 

அகிலா : என்ன டி.. இப்படி ஏலம் விட்டுட்டு வர்ற..? 

தேவி : ஆமா அண்ணா எங்க? 

அகிலா : அவர் கம்பெனிக்கு போய் இருக்கார். என்னடி புதுசா இருக்கு இன்னைக்கு எதுக்கு உங்க அண்ணனை தேடுற?

தேவி  : சண்முகம் அண்ணே என் கூட பிறக்கல ஆனா கூட பிறந்த அண்ணன் மாதிரி தான் நான் பாசம் வைத்திருக்கிறேன்.. நாளைக்கு என் பையனுக்கு காது குத்துறோம்.. அண்ணன் மடியில வச்சு தான் காது குத்தனும்.. அவர்தான் டி என் பிள்ளைக்கு தாய் மாமன்..

அகிலா :அது தெரியும் டி.. ஆனா அவர் கம்பெனிய டெவெலப் பண்ண. புது கிளை ஆரம்பிக்க.. வெளியூர் போய் இருக்கார்.. அவர் வருவது சந்தேகம் தான் 

தேவி : அவர் என் அண்ணா.. அவரோட மருமகன் function கண்டிப்பா அவர் வருவார். சரி நான் கிளம்புறேன்.. நிறைய பேருக்கு சொல்லணும் போய்ட்டு வரேன்.. நீ கிளம்பி வா என் கூட இப்பவே. எனக்கு உதவிக்கு யாரு டி இருக்கா? 

அகிலா : இது எல்லாம் நீ சொல்ல வேண்டாம் டி.. நான் அப்பவே கிளம்பிட்டேன்.. நீ என் உயிர் தோழி டி. 

தேவி : நாளைக்கு என் மகனுக்கு காது குத்துற விழா.. வருஷத்துக்குள்ள உன் மகனுக்கு இல்ல மகளுக்கும் காது குத்துற விழா நடக்கணும்.. சீக்கிரம் அதற்கான வேலையை ஆரம்பி  டி..

அகிலா : ச்சி போடி.. அதெல்லாம் நடக்கும் போது நடக்கும்.. கல்யாணம் முடிஞ்சு ரெண்டு வருஷம் ஆகுதா.. இப்பதாண்டி முடிஞ்சது மூணு மாசம் தானே ஆகுது.. அப்பறம் என்ன அவசரம்.. 

தேவி : சரிடி மா உன்கிட்ட பேசி ஜெயிக்கவே முடியாது.. கிளம்பு வா போகலாம்.. இருவரும் ஒன்று சேர்ந்து வெளியே கிளம்பினார்கள்..
என்னடி வரும் போது ரொம்ப கவலையாவே வர.. ஏண்டி என்ன விஷயம்?

அகிலா : ஒன்னுல்ல விடு டி..

தேவி : சொல்லு டி.. என்ன விஷயம்..? கண் கலங்க மாட்ட உண்மைய சொல்லுடி?

அகிலா : நாளைக்கு எனக்கு பிறந்தநாள்.. எப்பவும் என் பிறந்தநாளுக்கு.. அவரு கூடவே இருந்து என்னைய சந்தோஷமா பார்த்துப்பார்.. நாளைக்கு என் பிறந்தநாளுக்கு அவரு என்கூட இல்ல அப்படின்னு நினைக்கும்போது கஷ்டமா இருக்கு டி 

தேவி :  விடுடி நீங்க இப்பதான் முன்னேற போறீங்க இன்னொரு பிரான்ச் ஆரம்பிக்க போறீங்க.. அதனால அண்ணன் பிஸியா இருப்பாரு அவரை தொந்தரவு பண்ணாத.. இதைப் பத்தி கவலைப்படாம வா.. சுசிலா ஆன்ட்டி  வீட்ல போய் சொல்லிட்டு வீட்டுக்கு போவோம்.. ஏகப்பட்ட வேலை இருக்கு.. என்று இருவரும் பேசிக் கொண்டே கிளம்பி சென்றார்கள்..

ஒயின் ஷாப் 

விஷால் : டேய்.. என் வேலை போனதுக்கு ஒரே காரணம். அந்த தேவிடியா அகிலா தான் டா.. அவள சும்மா விடமாட்டேன்.. அவளை என் வலைக்குள்ள.. விழ வச்சு.. அவளோட புருஷன் கிட்ட இருந்து பிரிச்சி.. அவ குடும்பத்தையே நாசம் பண்றேன்..

கண்ணன் : டேய் நீ செய்யறது ரொம்ப தப்பு.. நீ பொண்ணுங்க குளிக்கிறத வீடியோ எடுத்து.. நெட்ல விட்டுட்டு பணம் சம்பாதித்து இருக்க.. அதுவும் உன் கூட வேலை பார்க்கிற பொண்ணுங்கள மிரட்டி. என்னென்னமோ செய்திருக்க.. அத தான் அந்த அகிலா மேடம் கண்டு பிடிச்சு உன்னைய வேலையிலிருந்து தூக்கிட்டாங்க.. அவங்க செஞ்சது சரிதான். அவங்க ரொம்ப நல்லவங்க.. சொல்லும்போது விஷால் பாட்டில் எடுத்து அவன் மண்டையில் அடித்தான்..

கண்ணன் ரத்தம் வடிந்து மயங்கி விழுந்தான்..

விஷால் : அங்கிருந்து வெளியே தப்பித்து ஓடினான்.. அவனுடைய காரில் உட்கார்ந்து கொண்டு. ஏய் அகிலா உன்னை சும்மா விட மாட்டேன் டி.. நாளைக்கு உன் பிறந்தநாள் தானே.. அந்த நாள் நீ மறக்க மாட்ட டி.. நான் யாருனு இனி தான் பாக்க போற..

சின்ன அப்டேட் தான் அடுத்த அப்டேட் பெரிய அப்டேட் வரும் 

@msivamuruganm telegram id

[Msivamurugan]

அகிலா 

 நானும் தேவியும் கடைகளுக்கு.. அவள் வீட்டிற்கு தேவையான பொருட்கள் எல்லாம் வாங்கினோம்.. அவளுடைய மகனுக்கு காது குத்தும் விழா நடப்பதினால்.. அதற்கு என்ன பொருள் தேவையோ எல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு அவளுடைய வீட்டிற்கு சென்றோம்.. அங்க தேவியின் கணவர் ராஜ் அண்ணா இருந்தாங்க.. நானும் தேவையும் எப்படி உயிர் தோழிகளோ அதே மாதிரி என் கணவரும்,. தேவியின் கணவரும் உயிர் தோழர்கள் நான் உள்ளே வருவதைப் பார்த்த ராஜ் அண்ணா..

ராஜ் : வாமா வா.. இப்பதான் இந்த வீட்டுக்கு வழி தெரிஞ்சதோ.. இல்ல இப்பதான் உன் புருஷன் விட்டானோ 

நான் : அங்கு இருந்த சோபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டு.. அண்ணா உங்க பிரண்ட பத்தி தெரியாதா.. என்னைய ரெண்டு நாள் முன்னாடியே போக சொன்னார்.. எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருந்துச்சு அதான் வர முடியல.. இப்ப பாரு அண்ணா உன் பிரண்டு வரல. நாளைக்கு எனக்கு பிறந்தநாள்.. இப்படி செஞ்சா என்னன்னா அர்த்தம்..? நான் ராஜ் அண்ணனை வா போ என்று தான் கூப்பிடுவேன் 

ராஜ் : அதெல்லாம் வருவாமா எனக்கு போன் போட்டு எல்லாம் விபரமும் சொன்னான்.. என்ன எல்லா பிறந்தநாளுக்கும் உன் கூடவே இருந்தவன் இந்த பிறந்தநாளுக்கு இருக்க மாட்டான்.. அவனுக்கு அப்படி வேலை..

நான்  : என்ன வேலையோ கட்டுன பொண்டாட்டி காதலிச்ச பொண்டாட்டி.. பிறந்தநாளுக்கு கூட வராம.. அவருக்கு வேல முக்கியமா போச்சு.. என்று சோகத்துடன் சொன்னேன்..

தேவி : இங்க பாருடி என் அண்ணனை திட்டாத.. அவரோட நிலைமை அப்படி அதை புரிஞ்சுக்கோ டி.. நான் எதிர்பார்த்துகிட்டு தான் இருக்கேன் என் மகன், என் அண்ணன் மடியில உட்கார்ந்து தான் காது குத்தனும்.. பார்ப்போம் கண்டிப்பா அண்ணா வருவான் நான் நம்புறேன்..

நான் : நீ உன் அண்ணனை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டியே.. என்ன பேசுகிறா பாரு அண்ணா.. நாளைக்கு அவர் வர மாட்டார் என்று எனக்கு தெரியும்.. ஒவ்வொரு பிறந்தநாளுக்கும் என்னையே அழ வெச்சுட்டு தான் இருப்பாரு எப்பவும் லேட்டா தான் விஷ் பண்ணுவாரு.. ஆனா ஒவ்வொரு பிறந்தநாளுக்கும் அவருடைய வாழ்த்து.. சஸ்பென்ஸ் திரில்லாக இருக்கும்.. இந்த தடவை அந்த மாதிரி நான் எதிர்பார்க்கிறேன் அவர் வந்தால் ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கும் நாங்க எல்லாம் பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போது.. கம்பெனியில் பெண்களை தவறாக வீடியோ எடுத்த காரணத்தினால்  விஷாலை வேலையை விட்டு அனுப்பினேன்.. இப்போ அவன் வாசலில் வந்து நின்றான்..

ராஜ் : டேய் வாடா.. உள்ள வா ஏன் அங்கேயே நின்னுட்ட..? 

தேவி : அகிலா கொஞ்சம் என்கூட வா..

நான் : ஏய் இவன் எப்படி எங்க..? அண்ணா இவன ஏன் கூப்பிட்ட..? 

தேவி : அகிலா உன்ன தான் ஒரு நிமிஷம்  என் ரூமுக்கு வா.. என்று என்னை கையைப் பிடித்து இழுத்து அவள் ரூமுக்கு கூப்பிட்டு சென்றாள்..

நான் : என்னடி நடக்குது அவன ஏன் அண்ணன் கூப்பிட்டான்.. அவன் செஞ்சதெல்லாம் உனக்கு தெரியும் தானே..? அவன் சரியான பொம்பள பொறுக்கி டி.. அண்ணனுக்கு என்ன லூசு  புடிச்சிருச்சா..? 

தேவி : முதல்ல நான் சொல்றத பொறுமையா கேளு.. விஷால்  உன் அண்ணனுக்கு சொந்தக்காரன்.. அவரோட தம்பி.. அவருக்கு பெரியப்பா பையன்..

நான் : என்னடி சொல்ற எத்தனை வருஷம் நாமெல்லாம் பழகுறோம் இவன் ஒருத்தன் உங்களுக்கு சொந்தக்காரனா இருக்கிறது எனக்கு தெரியவே இல்லையே..? எப்படி டி சொந்தம் 

தேவி : அதான் சொன்னேனே இவரோட பெரியப்பா பையன்.. ரொம்ப காலமா பேசாம தான் இருந்தாங்க.. ஃபங்ஷனுக்கு இவரா தேடி போய் தான் கூப்பிட்டு வந்திருக்கிறார்.. இவர் பெரியப்பா மேல இவருக்கு நல்ல மரியாதை உண்டு. இந்த விசேஷ  நாளில் அவரும் அவங்க பெரியப்பா குடும்பமும் ஒன்று சேரணும்ங்கறது ஆசை.. அதான் அவர் பெரியப்பா வீட்டில் இருந்து இவன் மட்டும் வந்திருக்கான்..

நான் : தேவி சொல்றது எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது அது எப்படி என் புருஷனுக்கு தெரியாமல் இருக்கும்.. சரிடி இப்படி விஷால் அவரோட தம்பி என்கிற விஷயம் என் புருஷனுக்கு தெரியுமா 

தேவி : அதான் சொன்னேனே ரொம்ப வருஷம் பேசாம இருந்தாங்க அதனால சண்முகம் அண்ணனுக்கு இது  தெரிய வாய்ப்பு இருக்காது.. இங்க பாரு விஷால பத்தி நமக்கு. அப்புறம் சண்முகம் அண்ணனுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.. உன் அண்ணனுக்கு தெரியாது.. இப்போ எதையும் உங்க அண்ணன் கிட்ட சொல்லிடாத.. இந்த பங்க்ஷன் முடியட்டும் எல்லாம் பொறுமையா பேசுவோம் 

நான் : அது இல்லடி நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா 

தேவி : விடுடி நான் தான் சொல்றேன் இல்ல அந்த பங்க்ஷன் முடியுற வரைக்கும் கொஞ்சம் அமைதியா இரு.. சரி நீ இந்த ரூம்ல இரு நானும் கூட போய் அவன் மூஞ்ச பார்த்துட்டு வரேன்.. எனக்கும் அவன கண்டாலே பிடிக்காது என்ன செய்ய? நீ உட்காரு நான் போய் அவனை பார்த்துட்டு  ரெண்டு வார்த்தை பேசிட்டு வரேன்.. அப்புறம் நான் அவன வானு கூப்பிடல  என்று உங்க அண்ணன் என்கிட்ட சண்டை போட போறாரு.. சரியா உட்காரு.. என்று என்னுடைய பதிலை கூட எதிர்பார்க்காமல்.. என்னை இந்த ரூமில் உட்கார வைத்துவிட்டு வெளியே சென்றாள்.

நான் : என்னடா செய்ய இப்படி வந்து மாட்டிக்கிட்டோமே.. அவன் முகத்திலேயே முழிக்காம எப்படியாவது இந்த பங்ஷனை சந்தோஷமா கொண்டாடணும்.. இது நம்ம குடும்ப பங்க்ஷன் அதை மறக்காம இருக்கணும்.. என்று என்னை நானே தேத்திக் கொண்டேன்.. விஷால் வெளியே கிளம்பி சென்றவுடன் தேவி என்னை பார்க்க..

தேவி : ஏய் வெளியே வா கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு இருப்போம் அப்புறம் போய் தூங்குவோம்.. இருவரும் வெளியே சென்று உட்கார்ந்து அரட்டை அடித்துக் கொண்டு இருந்தோம்.. சொந்தக்காரர்கள் நிறைய பேர் வர ஆரம்பித்தார்கள்.. அவர்களுக்கு ஜூஸ் கொடுத்துக்கொண்டு பணிவிடை செய்து கொண்டு இருந்தேன்.. என் மனது முழுக்க என் கணவர் நினைப்பு மட்டுமே இருந்தது.. ஒவ்வொரு பிறந்தநாளுக்கும் எப்படி விஷ் பண்ணிடுவாரு இந்த பிறந்தநாளுக்கு வர மாட்டாரே என்று வருத்தத்தில் இருந்தேன்.. அப்போது தேவி கையில் ஜூஸ் கொண்டு வந்தாள் 

தேவி : இந்தாடி, ஜூஸ் குடி 

நான் : லூசு முதல்ல இருக்கிறவங்களுக்கு கொடு நம்ம அப்புறம் குடிக்கலாம் 

தேவி : எல்லாரும் குடிச்சுட்டாங்க நம்ம மட்டும்தான் குடிக்கணும் நீயும் குடி நானும் குடிக்கிறேன்.. அவளிடம் கிளாஸ் வாங்கி ஜூஸ் குடித்தேன்.. கொஞ்ச நேரம் இருவரும் பேசிக் கொண்டு இருந்தோம்.. எனக்கு தூக்கம் வர மாதிரி இருந்தது..

நான் : சரிடி எனக்கு தூக்கம் வருது நான் போய் படுக்கிறேன் நீயும் போய் படு காலையில எந்திரிக்கணும் இல்ல.. என்று அவளையும் உறங்க சொல்லிவிட்டு நானும் படுக்க சென்றேன்.. கொஞ்ச நேரத்தில் யாரோ கதவு திறந்தது போல இருந்தது.. யார் என்று பார்த்தேன் அது விஷால் மாதிரி இருந்தது.. எனக்கு தூக்கம் கண்களை கட்டிக்கொண்டு வந்தது.. அந்தத் தூக்கத்திலும் அவனை  டேய் ராஸ்கல் நீ எதுக்குடா. சொல்லும்போது கண்கள் அப்படி சொக்கியது 

விஷால் : என்னடி. என்னையவே நீ வேலைய விட்டு தூக்கிட்டு இல்ல.. உன்னை எப்பிடி சும்மா விட முடியும்.. உன்னைய இன்னைக்கு அணு அணுவா ரசிச்சு ருசித்து சாப்பிட போறேன்.. மவளே இன்னைக்கு நீ செத்தடி 

நான் : அவனை தடுக்க என்னால் எவ்வளவு முயற்சி செய்ய முடியுமோ அத்தனை முயற்சிகளும் செய்தேன்.. ஆனால் எனக்கு தூக்கம் மட்டுமே அதிகமாக இருந்தது.. அவனை டேய் என சத்தம் போட்டுக்கொண்டே ஏதேதோ செய்து இருந்தேன்.. கொஞ்ச நேரத்தில் அவன் என்னுடைய சேலை. பாவாடையோடு மேலே தூக்கி.. என்னுடைய ஜட்டியை கழட்டிட்டான்.. என் கண்களில் இருந்து நீர் வடிந்து கொண்டு இருந்தது..

விஷால் : என்ன அழகான காட்சி.. ச்ச இந்தத் தருணம் என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத தருணம்.. என்று சொல்லிக்கொண்டு  என் பெண்மையில் முத்தம் கொடுத்தான்..

நான் : ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹாஆ எனக்கு ஒரு பக்கம் தூக்கம் தூக்கம் வந்தாலும் இன்னொரு பக்கம்.. கொஞ்சம் காமம் துளிர் விட ஆரம்பித்தது.. டேய் வேணாண்டா ப்ளீஸ் டா.. எனக்கு கண்களில் இருந்து நீர் வடிந்து கொண்டு இருந்தது.. அவனை தடுக்கவே முடியவில்லை.

விஷால் : இப்ப உன்னைய நான் கதற கதற ஓக்கப் போறேண்டி.. என்று என் எதிர்ப்பையும் மீறி  அவனுடைய சுன்னிய என்புண்டையில் விட்டு ஓக்க ஆரம்பித்தான்.. உன்னைய எத்தன நாள் நான் கனவிலே ஓத்திருப்பேன் தெரியுமா.. சொல்லிக்கொண்டே என்னை வெறுகொண்டு ஓத்தான் 

நான் : எனக்கு காமமும் வந்தது.. தூக்கமும் வந்தது.. கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வடிந்து கொண்டே இருந்தது.. கடவுளே இது எல்லாம் கனவா போக கூடாதா..? என் ஆசை கணவன் என் காதலன்.. அவருக்கு மட்டுமே உரிமையான என் உடம்பை இந்த அயோக்கிய பொம்பள பொறுக்கி அனுபவிக்கிறானே.. என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டும் அழுது கொண்டும் இருந்தேன்.. அவன் என்னைய ஓக்க ஓக்க எனக்கு முனங்கள் வர ஆரம்பித்தது ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹாஆஆ டேய் வலிக்குதுடா ஹ்ம்ம்ம் கடவுளே என்னை சாகடித்து விடு.. என்று அழுது கொண்டே இருந்தேன்.. இவனிடம் எந்த ஒரு எண்ணத்திலும் இறங்கி விடக்கூடாது.. எனக்கு தூக்கம் வருது உடம்பு வலிக்கிறது.. அவனுடைய இந்த செயல் என்னை அவன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கூப்பிட்டு சென்றது..

விஷால் : ஹ்ம்ம்ம் செம புண்டைடி டி உனக்கு.. உன் பொட்ட புருஷன் உன்னை ஓப்பனா எப்படி.. இவ்வளவு டைட்டா இருக்கு.. என்று சொல்லிக்கொண்டு ஓத்து முடித்தான்.. அவனுடைய கஞ்சியை என் புண்டைக்குள் இறக்கி விட்டான். கொஞ்ச நேரம் அப்படியே இருந்தவன் பிறகுஎன் அருகில் படுத்து விட்டான் 

நான் : மணி எத்தனை என்று பார்த்தேன் 12 25.. என் பிறந்தநாள் இவனுடைய நடந்திருக்கு.. எனக்கு கண்களில் தூக்கம் கட்டிக் கொண்டிருந்தது.. உடம்பு பயங்கரமாக வலித்தது.. அப்படியே உறங்கினேன்.. காலையில் யாரோ என் நெற்றியில் முத்தம் கொடுப்பது போல இருந்தது. கடவுளே நேத்து நடந்தது எல்லாம் கனவா இருக்க கூடாதா..? கண் முழித்து பார்த்தேன் என் கணவர்..

சண்முகம் : ஹாப்பி பர்த்டே என் செல்ல பொண்டாட்டி..

நான் : உடனே நான் அழுது கொண்டு அவரை இருக்க கட்டிப்பிடித்து.. நேற்று இரவு நடந்ததை சொல்ல ஆரம்பிக்கும்போது..

சண்முகம் : எப்பிடி என் சர்ப்ரைஸ்.. நேத்து எப்படி உன்னுடைய எதிரி வந்து உன்னைய ஓக்குற மாதிரி இருந்ததா..

நான் : அப்படின்னா நேத்து ராத்திரி. அந்த விஷால் என்று சொல்லும்போது என் வாயை பொத்தி விட்டு 

சண்முகம் : நான் இருக்கும் போது எப்படி என் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தனை தொட விடுவேன்.. உனக்கு அந்த விஷயம் எல்லாம் பிடிக்காது.. இந்த தடவை சர்ப்ரைஸ் பண்ணனும்னு முடிவு எடுத்தேன் அதுக்காக அவனா வந்து உன்னைய.. மிரட்டி ஓக்குற மாதிரி நானா தான் ஓத்தேன்.. என்று சிரித்தார் 

நான் : யூ... யூ... யூ... என்று சொல்லிக்கொண்டே அவர் நெஞ்சில் நன்கு நங்கு என குத்தினேன்.. நான் எவ்வளவு பயந்துட்டேன் தெரியுமா இப்படி ஏன் செய்வீங்க. உங்களுடைய சர்ப்ரைஸ் இந்த பிறந்தநாளோட நிப்பாட்டிக்கோங்க இனிமேல் எந்த சர்ப்ரேஷன் கொடுக்க வேண்டாம்..

சண்முகம் : சாரிடி என் செல்ல பொண்டாட்டி.. சரி எந்திரிச்சு குளிக்கப் போ நான் வெளியே போயிட்டு வரேன் 

நான் : இப்பதானே வந்தீங்க அதுக்குள்ள எங்க போறீங்க..

சண்முகம் : எங்கேயும் போகல சரியா.. வெளியே வாக்கிங் போயிட்டு வரேன்.. என்று மறுபடியும் என் நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்துவிட்டு வெளியே சென்றார்..

சண்முகம் பார்வையில்.

 அகிலாவிடம் வெளியே போறேன் என்று சொல்லிவிட்டு.. நேராக நான் குடோனுக்கு சென்றேன்.. அங்க ஒரு சேரில் விஷால் கயிற்றால் கட்டப்பட்டு இருந்தான்.. என்னை பார்த்ததும்..

விஷால் : நீ என்று ஆரம்பிக்கும் போது அவன் கன்னத்தில் ஒரு அரை விட்டேன் 

நான் : கொன்னுடுவேன் ராஸ்கல்.. எங்க வந்து யார்கிட்ட உன் வேலையை காட்டுற.. அவன் என்னையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.. என்னடா முழிக்கிற நான் எப்படி இங்க வந்தேன்னு யோசிக்கிறாயோ.. டேய் உன்னைய என்னைக்கு அகிலா வேலையை விட்டு தூக்கினாலோ.. அன்னைக்கு நீ அகிலாவை முறைச்சுட்டு வெளியே போன.. அத யாரும் கவனிக்கல ஆனா நான் கவனிச்சேன்.. அதாண்டா உனக்கே தெரியாம உன்னைய ஃபாலோ பண்றதுக்காக ஒருத்தன வச்சிருந்தேன்..

 நீ ஒயின்ஷாப்பில் சரக்கு குடிச்சிட்டு இருக்கும்போது.. பாட்டில் வைத்து உன் பிரண்டு கண்ணன் மண்டையை ஒடச்சியே  ஞாபகம் இருக்கா? உன்னைய எல்லா இடத்திலும் நான் ஆள் வச்சிருக்கேன்.. டேய் நான் பிசினஸ்மேண்டா.. நீ கிரிமினல் எப்படி எல்லாம் யோசிப்பேன்னு எனக்கு தெரியாதா.. உன்னுடைய பிளான் படி தான்டா எல்லாமே நடந்தது.. நீ என் தங்கச்சிக்கு தெரியாம.. ஜூஸ்ல மயக்க மருந்து கொடுத்து என் பொண்டாட்டிக்கு கொடுக்க சொல்லி இருக்க..

 தேவி எதுவும் தெரியாம நீ மயக்கம் மருந்து கலந்த கொடுத்து அந்த ஜூஸ என் பொண்டாட்டி கிட்ட கொடுத்தா.. அவளும் அத வாங்கி குடிச்சு தூங்கவும் போனா.. நீயும் அகிலா தூங்கிட்டு இருந்த அந்த ரூமுக்குள்ள போன.. இதுவரைக்கும் நீ நினைச்சது எல்லாம் நடந்திருக்கு.. அதுக்கு அப்புறம் ட்விஸ்ட் நடந்ததே டா அது தெரியாதா உனக்கு.. எனக்கு போன் வந்துருச்சு. உங்க பொண்டாட்டிக்கு ஆபத்து கிளம்பி வாங்கன்னு.. எனக்கு இந்த உலகத்திலேயே ரொம்ப முக்கியம் என் மனைவி அகிலாதாண்டா.. அவளுக்கு உன்னால ஆபத்து வரும்போது நான் என் கம்பெனி மீட்டிங் கேன்சல் பண்ணிட்டு உடனே கிளம்பி வந்து இருக்கேன்..

 நேரா என் தங்கச்சி தேவி வீட்டுக்கு தான்டா வந்தேன்.. நீ என் பிரண்டோட தம்பி என்கிற விஷயம் எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும்.. பாவம் அவனுக்கு உன்னை பத்தி தெரியாது ஆனா கூடிய சீக்கிரம் தெரிய வைப்பேன்.. இங்க வந்து தேவி கிட்ட அகிலா எங்கே என்று கேட்டதற்கு தூங்க போய் இருக்கான்னு சொன்னா.. சரி நீ இங்கதான் இருக்க ஏதாவது பிளான் பண்ணி இருப்ப.. அத நான்தான ஒடச்சியே ஆகணும்.. அதாண்டா கரெக்ட் டைமுக்கு உள்ள என்ட்ரி கொடுத்தேன்... அது என்னடா நான் அடிச்சு ஒரே அடியில் மயங்கி விழுந்துட்ட.. பெரிய ஆட்கள் விட சின்ன பசங்களுக்கு கொஞ்சம் திறமை இருக்குன்னு கேள்விப்பட்டு இருக்கேன்..

 ஆனா நீ ஒரு குத்து தான் விட்டேன் அதிலேயே மயங்கி விழுந்துட்ட.. அதுக்கு அப்புறம்  தான் டா.. உன்னைய என் ஆட்களை வைத்து இந்த குடோன்ல கட்டி போட சொன்னேன்.. உனக்கு எவ்வளவு நெஞ்சழுத்தம் இருந்தால் இந்த அளவுக்கு துணிஞ்சி இருப்ப.. என்று அவனை மூக்கில் குத்த கை ஓங்கினேன்

விஷால் : வேண்டாம் விட்டுடுங்க இதுக்கப்புறம் உங்களோட வம்புக்கே வரமாட்டேன் இனி விட்டுடுங்க ப்ளீஸ்

நான்  : டேய் என்ன பயந்துட்டியா.. அவ்வளவு சீக்கிரம் உன்னை சாகடிக்க மாட்டேன்.. நீ வெளியே போகணும் டா.. எப்படி எங்கள பழி வாங்குறதுக்கு அடுத்த பிளான் போடுவ.. அதுதாண்டா எனக்கு ககிக்கு.. இந்த மாதிரி திரில்லான விஷயங்கள் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.. இப்ப உன்னைய போக விடுறேன்.. நீ தப்பிச்சு போய் அடுத்த ஏதாவது பிளான் பண்ணி எங்களை பழிவாங்குவதற்கு யோசிச்சுட்டு அப்புறம் வா. என்று சொல்லி அவனை அனுப்பி வைத்தேன் 

அடியாள் : சார் இதெல்லாம் சரி வருமா.. இப்பவே இவன கொன்னுடலாமே ஏன் விட்டீங்க 

நான் : போகட்டும் போய் அவன் என்னத்த கிழிப்பான் என்று பார்த்து விடுவோம்.. என்னை மீறி என் அகிலாவை யாராலும் தொடக் கூட முடியாது.. சரி இடத்தை கிளீன் பண்ணிட்டு நீங்க உங்க இடத்துல போய் தங்கிக்கோங்க.. வேற ஏதாவது நான் போன் பண்றேன் வாங்க.. என்று அவர்களை அனுப்பிவிட்டு.. என் நண்பன் ராஜ் வீட்டிற்கு சென்றேன்


@msivamurugan telegram id

[Sivamurugan 85]

ராஜ் வீட்டுக்கு சண்முகம் வந்தபோது, அகிலா ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் முகத்தில் இன்னும் பயம் இருந்தது. தேவி அவளுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

ராஜ்: “வா மச்சான். நீ எங்கே போயிருந்தேன்னு நான் கேட்க மாட்டேன். உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே ஏதோ பெரிய பிரச்சனை நடந்திருக்குன்னு தெரியுது. ஆனா இப்போ ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லு. அகிலா பாதுகாப்பா இருக்காளா? விஷால் மறுபடியும் அவளுக்கு ஏதாவது பிரச்சனை பண்ணுவானா?”

சண்முகம்: “அகிலாவுக்கு இப்போ எந்தப் பிரச்சனையும் வரக்கூடாதுன்னுதான் நான் இவ்வளவு நேரம் ஓடிக்கிட்டிருந்தேன். விஷாலைப் பற்றிய விஷயத்தை நான் பார்த்துக்கிறேன். ஆனா அவனைப் பற்றிப் பேசுறதுக்கு முன்னாடி அகிலா எப்படி இருக்கான்னு தெரிஞ்சிக்கணும். அவளுக்கு என்ன நடந்துச்சுன்னு எல்லாரும் கேள்வி கேட்டு அவளை இன்னும் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாது.”

தேவி: “சண்முகம், அவள் இன்னும் சரியாகப் பேசவே இல்லை. நான் எவ்வளவோ கேட்டுப் பார்த்தேன். அவள் மனசுல என்ன ஓடுதுன்னு எனக்கே புரியலை. அவள் என் தோழி. அவளை இப்படிப் பார்க்க எனக்கே கஷ்டமா இருக்கு. நீ அவளிடம் பேசு. உன்னிடம் அவள் மனசு விட்டுப் பேசுவாள்னு நினைக்கிறேன்.”

அகிலா: “நீங்க எல்லாரும் என்னைப் பார்த்து ஏன் இப்படிக் கவலைப்படுறீங்க? எனக்கு என்ன பேசுறதுன்னே தெரியலை. நடந்ததை நினைச்சாலே பயமா இருக்கு. நான் யாரையும் நம்பக்கூடாதுன்னு தோணுது. ஆனா நீங்க வந்ததும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு. என்ன நடந்துச்சுன்னு கேட்காதீங்க. இப்போ என்னால அதைத் திரும்பச் சொல்ல முடியாது.”

சண்முகம்: “அகிலா, நான் உன்னிடம் எதையும் கட்டாயப்படுத்திக் கேட்க மாட்டேன். நீ சொல்லணும்னு நினைச்சா மட்டும் சொல்லு. சொல்ல முடியலைன்னாலும் பரவாயில்லை. நீ என் மனைவி. உனக்கு என்ன நடந்தாலும், அதுக்காக உன்னைக் குறை சொல்ல நான் யாரு? நீ எந்தத் தவறும் செய்யலை. உன்னைப் பாதுகாக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு. இப்போ நீ கொஞ்சம் நிம்மதியா இரு. நான் உன் பக்கத்தில்தான் இருக்கேன்.”

அகிலா அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. சண்முகம் அவளிடம் நெருங்கி உட்கார்ந்தான். அவள் விருப்பமில்லாமல் அவளைத் தொடாமல், அவள் பேசத் தயாராகும் வரை அமைதியாக இருந்தான்.

அகிலா: “நீங்க என்னைத் தவறா நினைக்க மாட்டீங்களா?”

சண்முகம்: “உன்னைப் பற்றி நான் ஏன் தவறா நினைக்கணும்? உனக்கு நடந்த விஷயத்துக்கு நீ பொறுப்பில்லை. உன்னை யாரும் குறை சொல்ல நான் விட மாட்டேன். ஆனா உன்னுடைய மனசு சரியாகுறதுக்கு நேரம் தேவைப்பட்டா, அந்த நேரத்தை நான் உனக்குக் கொடுப்பேன். நீ இப்போ என்னிடம் எதையும் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

அகிலா எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவள் முகத்தில் இருந்த பயத்தோடு சேர்ந்து கொஞ்சம் நம்பிக்கையும் தெரிய ஆரம்பித்தது.

இரவு நேரம். தேவி சமையலறையில் இருந்தாள். ராஜ் வெளியே யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தான். சண்முகம் அறைக்கு வெளியே நின்றபோது, அகிலா மெதுவாக அவனை அழைத்தாள்.

அகிலா: “சண்முகம், கொஞ்சம் உள்ளே வாங்க. உங்களிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும். நீங்க உண்மையா பதில் சொல்லணும். என்னிடம் எதையும் மறைக்காதீங்க.”

சண்முகம்: “கேளு அகிலா. உனக்கு என்ன சந்தேகம் இருந்தாலும் கேளு. நான் தெரிஞ்சதைச் சொல்றேன். தெரியாத விஷயம்னா தெரியாதுன்னு சொல்றேன். உன்னை ஏமாத்தணும்னு எனக்கு எந்த எண்ணமும் இல்லை.”

அகிலா: “விஷால் இப்படி செய்வான்னு உங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியுமா? அவனைப் பற்றி ஏதோ உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச மாதிரி இருக்கு. அவன் என்னைப் பார்த்த விதம், அவன் நடந்துகிட்ட விதம் எல்லாம் இப்போ நினைச்சா பயமா இருக்கு. அவன் என்னை மிரட்டினான். நான் அவனை வேலையிலிருந்து நீக்கியதுக்காக என்னைப் பழிவாங்கணும்னு நினைச்சிருக்கான். அப்படின்னா அவன் என்ன செய்யப் போறான்னு உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?”

சண்முகம்: “விஷால் பெண்களிடம் தவறாக நடந்துகிட்டது பற்றியும், சில பெண்களை மிரட்டியது பற்றியும் எனக்குச் சந்தேகம் வந்தது. அதனால்தான் அவனைப் பற்றி விசாரிக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா அவன் உனக்கு இப்படியொரு ஆபத்தை ஏற்படுத்துவான்னு நான் நினைச்சதைவிட நிலைமை மோசமாயிடுச்சு. நான் சில விஷயங்களைச் சரியாகச் செய்யாமல் விட்டிருக்கலாம். அதுக்கு நான் பொறுப்பு எடுத்துக்கிறேன். ஆனா நடந்ததுக்கு நீ எந்த விதத்திலும் காரணமில்லை.”

அகிலா: “அப்படின்னா என்னை ஏன் முன்னாடியே எச்சரிக்கலை? நான் அவனை வேலையிலிருந்து நீக்கியதுக்குப் பிறகு அவன் என்னை வெறுக்கிறான்னு தெரியும். ஆனாலும் அவன் இவ்வளவு தூரம் போவான்னு நினைக்கலை. நீங்க என்னிடம் சொல்லியிருந்தா நான் இன்னும் கவனமா இருந்திருப்பேன். இப்போ நடந்ததை நினைச்சாலே எனக்கே என்னைப் பற்றிப் பயமா இருக்கு.”

சண்முகம்: “நீ சொல்றது சரிதான், அகிலா. உன்னை முன்னாடியே எச்சரித்திருக்கணும். நான் எல்லாத்தையும் தனியாகச் சமாளிக்க நினைச்சேன். அதுதான் என்னுடைய தவறு. இனிமேல் உன்னைப் பாதிக்கக்கூடிய எந்த விஷயமாக இருந்தாலும் உன்னிடம் மறைக்க மாட்டேன். ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரிஞ்சிக்கோ. உன்னைக் காப்பாத்துறதுன்னு சொல்லிட்டு உன் வாழ்க்கையை நான் கட்டுப்படுத்த மாட்டேன். நீ எங்கே போகணும், யாரிடம் பேசணும், என்ன செய்யணும்னு உனக்கான முடிவுகளை நீயே எடுக்கலாம். உனக்கு ஆபத்து இருக்குன்னு தெரிஞ்சா மட்டும் அதை உன்னிடம் சொல்லி, உன்னோடு சேர்ந்து முடிவு எடுப்பேன்.”

அகிலா: “நான் இப்போ கொஞ்ச நாள் தனியா இருக்கணும்னு சொன்னா கோபப்படுவீங்களா?”

சண்முகம்: “கோபப்பட மாட்டேன். உனக்கு என்ன தேவைப்படுதோ அதைச் சொல்லு. உனக்கு தனிமை வேணும்னா அதைக் கொடுக்கிறேன். என்னோட பேசணும்னா பேசலாம். நான் பக்கத்தில் இருக்கணும்னா இருப்பேன். நீ எதற்கும் அவசரப்பட வேண்டாம்.”

அகிலா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள். அவளுக்கு எல்லாம் உடனே சரியாகிவிடவில்லை. ஆனாலும் அவளுடைய பேச்சைக் கேட்க ஒருவர் இருக்கிறார் என்ற நிம்மதி அவளுக்கு இருந்தது.


கிடங்கில் நடந்த விஷயத்துக்குப் பிறகு விஷால் ஒரு இடத்தில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் கைபேசியில் கண்ணனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

கண்ணன்: “டேய் விஷால், எங்கே இருக்கே? உன்னைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதிலிருந்து எனக்கு நிம்மதியே இல்லை. நீ இன்னும் அந்தப் பழைய கோபத்திலேயே இருக்கியா? அகிலாவை வேலையிலிருந்து நீக்கியதுக்காகப் பழிவாங்கணும்னு நினைச்சு நீ செய்தது சாதாரண விஷயம் இல்லை. நீ ஏதோ பெரிய தவறு செய்திருக்கேன்னு உனக்கே தெரியுமா?”

விஷால்: “நீ எனக்கு அறிவுரை சொல்லாதே, கண்ணா. என்ன நடந்துச்சுன்னு உனக்குத் தெரியாது. எல்லாரும் என்னை மட்டும் குற்றவாளியா பார்க்கிறாங்க. நான் அந்தக் கம்பெனியில் எவ்வளவு நாள் வேலை பார்த்தேன்? சண்முகம் என்னுடைய உறவுக்காரன். ஆனா அவன் என்னை ஆதரிக்கலை. அகிலா என்னை வேலையிலிருந்து தூக்கி எறிஞ்சுட்டா. நான் அவமானப்பட்டேன். அந்தக் கோபத்தில்தான் இதெல்லாம் நடந்தது.”

கண்ணன்: “கோபம் வந்தா யாரையும் மிரட்டலாமா? ஒருத்தரை வேலையிலிருந்து நீக்கினாங்கன்னா அதுக்கு பழிவாங்கணுமா? நீ செய்தது தப்பு. அதுவும் ஒருத்தரால் எதிர்க்க முடியாத நிலையில் இருக்கும்போது அவளுக்குத் தீங்கு செய்தது இன்னும் பெரிய தப்பு. நீ உன் கோபத்துக்கு காரணம் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கலாம். ஆனா அதனால் நீ செய்தது சரியாகிடாது.”

விஷால்: “சரி, நான் தப்புப் பண்ணிட்டேன்னு வைத்துக்கோ. இப்போ என்ன செய்யணும்? சண்முகம் என்னை விடுவான்னு நினைக்கிறியா? அவன் என்னை முடிச்சிடுவான். அவன் கையில் என்ன இருக்குன்னு கூட எனக்குத் தெரியாது.”

கண்ணன்: “நீ செய்ததுக்கு சட்டப்படி பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். அதிலிருந்து தப்பிக்க இன்னொரு தப்பு செய்யாதே. உன்னிடம் ஏதாவது ஆதாரம் இருந்தா அதை அழிக்காதே. யாரையும் மிரட்டாதே. அகிலாவையோ அவள் குடும்பத்தையோ தொடர்புகொள்ளாதே. உன்னால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கணும்னு நினைச்சாலும், அதை அவர்களை மறுபடியும் பயமுறுத்துற மாதிரி செய்யாதே. முதலில் ஒரு வழக்கறிஞரிடம் பேசு. என்ன நடந்துச்சுன்னு உண்மையைச் சொல்லு.”

விஷால்: “நான் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போனா என்ன ஆகும்? என் குடும்பத்துக்குத் தெரிஞ்சா என்னை யாரும் மதிக்க மாட்டாங்க. சண்முகம் எல்லாத்தையும் அவன் பக்கம் திருப்பிடுவான்.”

கண்ணன்: “உண்மையைச் சொல்லுறதுக்கு முன்னாடியே எல்லாரும் உன்னை வெறுப்பாங்கன்னு முடிவு பண்ணாதே. ஆனா நீ செய்ததை மறைக்கணும்னு இன்னொரு பொய் சொன்னா நிலைமை இன்னும் மோசமாகும். உனக்கு உதவி செய்ய நான் தயாரா இருக்கேன். ஆனால் நீ மறுபடியும் யாருக்காவது தீங்கு செய்யப் போறேன்னு தெரிஞ்சா, உன்னைத் தடுக்க வேண்டிய இடத்தில் நான் அமைதியா இருக்க மாட்டேன்.”

அழைப்பு முடிந்ததும் விஷால் கைபேசியைப் பார்த்தபடி இருந்தான். அவனுக்கு கோபம் இருந்தது. பயமும் இருந்தது. ஆனால் அவன் செய்த செயல்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பற்றி உண்மையாக யோசிக்க அவன் இன்னும் தயாராக இல்லை.



மறுநாள் காலை, 

சண்முகமும் ராஜும் ஒரு மேசைக்கு எதிரே உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மேசையின் மேல் சில ஆவணங்களும் கைபேசியும் இருந்தன.

ராஜ்: “மச்சான், நேத்து நடந்ததை நினைச்சா எனக்கு இன்னும் கோபம் குறையலை. விஷால் உன்னுடைய உறவுக்காரன் என்பதற்காக அவனை விட்டுவிட முடியாது. அதே நேரத்தில் கோபத்தில் நாம ஏதாவது செய்துட்டா நம்முடைய நோக்கமே மாறிடும். அவன் செய்த தப்புக்குச் சரியான நடவடிக்கை எடுக்கணும்.”

சண்முகம்: “அதைத்தான் நானும் முடிவு பண்ணியிருக்கேன். இனிமேல் இந்த விஷயத்தை என் கோபத்தால் நடத்த மாட்டேன். அவனைப் பற்றிய ஆதாரங்கள் என்ன இருக்குன்னு சரியாகச் சேகரிக்கணும். கம்பெனியில் நடந்த விஷயங்கள், அவன் பெண்களை மிரட்டியதற்கான தகவல்கள், அவனுடைய செயல்கள் பற்றிய பதிவுகள் எல்லாத்தையும் சட்டப்படி பாதுகாக்கணும். யாருடைய தனிப்பட்ட வீடியோவையும் மற்றவர்களுக்கு அனுப்பக் கூடாது. பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுடைய தனியுரிமை முக்கியம்.”

ராஜ்: “அப்படின்னா முதலில் வழக்கறிஞரிடம் பேசுவோம். தேவையான ஆதாரங்களை எப்படி ஒப்படைக்கணும், போலீஸிடம் எப்படி புகார் கொடுக்கணும் என்று கேட்போம். அகிலாவிடம் அவள் விருப்பமில்லாமல் எந்த விவரத்தையும் கேட்கக் கூடாது. அவளுக்கு மருத்துவ உதவியோ ஆலோசனையோ தேவைப்பட்டா அதை அவளுடைய விருப்பப்படி ஏற்பாடு செய்யலாம்.”

சண்முகம்: “சரிதான். இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு, ராஜ். விஷால் என் சித்தப்பா மகன் என்பதற்காக அவனைப் பாதுகாக்கிறேன் என்று யாரும் நினைக்கக் கூடாது. அதே நேரத்தில் அவன் என் உறவுக்காரன் என்பதற்காக நான் அவனைத் தண்டிக்கிறேன் என்றும் இருக்கக் கூடாது. நடந்ததை ஆதாரத்தோடு விசாரிக்கட்டும். சட்டம் என்ன முடிவு எடுக்கிறதோ அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.”

ராஜ்: “நீ இதை இப்போ சொல்றது நல்லது. உனக்கு அவன் மேல கோபம் இருக்கிறது எனக்குத் தெரியும். ஆனா அந்தக் கோபத்தை அகிலா முன்னாடி காட்டாதே. அவளுக்கு ஏற்கனவே பயம் இருக்கு. அவள் நிம்மதியா இருக்கணும்னா நம்முடைய நடவடிக்கைகள் அவளுக்கு இன்னொரு பயத்தை உருவாக்கக் கூடாது.”

சண்முகம்: “அதனால்தான் அவளிடம் எல்லாத்தையும் தெளிவாகச் சொல்லப் போறேன். அவளுடைய அனுமதி இல்லாமல் அவள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயத்தை மற்றவர்களிடம் பேச மாட்டேன். அவளுக்கு என்ன உதவி வேணும்னு அவளிடமே கேட்பேன். அவளுக்காக முடிவு எடுக்கிறதுக்கும், அவளோடு சேர்ந்து முடிவு எடுக்கிறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. இனிமேல் அந்த வித்தியாசத்தை நான் மறக்க மாட்டேன்.”

ராஜ் சண்முகத்தின் தோளில் கை வைத்தான்.

ராஜ்: “நீ இப்படி முடிவு எடுத்திருக்கேன்னா நாம சரியான வழியில்தான் போறோம். அகிலாவும் தேவியும் நிம்மதியா இருக்க நாம இரண்டு பேரும் பார்த்துக்கலாம். விஷால் என்ன செய்தாலும், நாம சட்டத்தை நம்புவோம்.”

இருவரும் வழக்கறிஞரைத் தொடர்புகொள்ள முடிவு செய்தார்கள்.

[Sivamurugan 85]

மதிய நேரத்தில் அகிலா ஜன்னலருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள். சண்முகம் அவளிடம் வந்து கொஞ்சம் தூரத்தில் அமர்ந்தான்.

சண்முகம்: “அகிலா, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் பேசணும். இப்போ பேச விருப்பமில்லையென்றால் பரவாயில்லை. நான் பின்னாடி பேசிக்கிறேன். ஆனா நீ என்ன நினைக்கிறேன்னு தெரிஞ்சிக்கணும். உனக்கு என்ன உதவி வேணும், நான் என்ன செய்யணும் என்று நீயே சொல்லு.”

அகிலா: “எனக்கு என்ன வேணும்னே தெரியலை. சில நேரம் எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு பழைய மாதிரி இருக்கணும்னு தோணுது. அடுத்த நிமிஷமே நடந்தது ஞாபகம் வந்து பயமா இருக்கு. யாராவது கதவைத் திறந்தால்கூட நான் பதறுறேன். நான் இப்படியே இருந்தா என்ன செய்வது? நீங்க என்னைப் பார்த்து ஏதாவது நினைப்பீங்களோன்னு கூட பயமா இருக்கு.”

சண்முகம்: “நீ இப்போ பயப்படுறதாலோ, மனசு சரியில்லாம இருக்கிறதாலோ நான் உன்னைப் பற்றி தவறாக நினைக்க மாட்டேன். நடந்த விஷயத்தை மறக்கணும்னு உன்னை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். உனக்கு நேரம் தேவைப்பட்டா எடுத்துக்கோ. உன்னுடைய வாழ்க்கை மறுபடியும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பணும்னு நீ நினைச்சாலும் சரி, கொஞ்ச நாள் அமைதியா இருக்கணும்னு நினைச்சாலும் சரி, நான் உனக்கு உதவத் தயாரா இருக்கேன்.”

அகிலா: “நீங்க என் கணவர். நான் உங்களிடம் எல்லாத்தையும் சொல்லணும்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா சில விஷயங்களைச் சொல்லும்போது என் குரலே வர மாட்டேங்குது. எனக்கு என்ன நடந்துச்சுன்னு திரும்பத் திரும்ப சொல்லச் சொன்னா என்னால் தாங்க முடியாது. யாராவது என்னிடம் கேள்வி கேட்டா நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?”

சண்முகம்: “நீ எல்லாரிடமும் எல்லாத்தையும் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. தேவையான உதவி கிடைக்க என்ன தகவல் தேவைப்படுதோ அதை, உனக்கு வசதியான முறையில் சொல்லலாம். உனக்கு நம்பிக்கை உள்ள ஒருவரை உடன் வைத்துக்கொள்ளலாம். நீ விரும்பினால் ஆலோசகரிடம் பேசலாம். வேண்டாம்னு நினைச்சா அதற்கும் உன்னை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். முக்கியமானது நீ பாதுகாப்பாகவும் நிம்மதியாகவும் உணரணும் என்பதுதான்.”

அகிலா: “நான் சில நாள் உங்களோடு அதிகமா பேசாம இருந்தாலும் என்னைத் தவறா நினைக்காதீங்க. உங்களிடம் கோபம் இல்லை. என் மனசு என்னை என்ன செய்யச் சொல்லுதுன்னே எனக்குப் புரியலை.”

சண்முகம்: “நான் புரிஞ்சிக்கிறேன். நீ அமைதியா இருக்க விரும்பினா அப்படியே இரு. நான் உன்னிடம் கோபப்பட மாட்டேன். நீ என்னிடம் பேசத் தயாரானதும் பேசு. உன்னுடைய மனசு சரியாகுறதுக்கு நான் உன்னோடு இருப்பேன். நம்முடைய உறவு என்பது நீ எப்போதும் சிரிச்சுக்கிட்டே இருக்கணும், எல்லாத்தையும் உடனே மறந்துடணும் என்பதல்ல. உன்னால் எப்படி இருக்க முடியுதோ அப்படியே இருக்கலாம்.”

அகிலா மெதுவாக அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

அகிலா: “நான் பழைய அகிலாவா திரும்புவேனா?”

சண்முகம்: “நீ எந்த மாதிரி மாறினாலும், அது உன்னுடைய வாழ்க்கை. பழைய மாதிரி ஆகணும்னு எந்த அவசியமும் இல்லை. நீ பாதுகாப்பா இருக்கணும், உன்னுடைய மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

அகிலா அவன் கையைப் பிடித்தபடியே அமைதியாக இருந்தாள். இந்த முறை அவள் அமைதியில் பயம் மட்டும் இல்லை; கொஞ்சம் நம்பிக்கையும் இருந்தது.


தேவி சமையலறையில் இருந்தபோது அவளுடைய கைபேசிக்கு தெரியாத எண்ணிலிருந்து அழைப்பு வந்தது. முதலில் அவள் எடுக்கவில்லை. மீண்டும் அழைப்பு வந்ததும் எடுத்தாள்.

தேவி: “ஹலோ, யார் பேசுறீங்க? இந்த நம்பரிலிருந்து ஏன் திரும்பத் திரும்ப அழைக்கிறீங்க?”

மறுமுனையில் இருந்தவர்: “நீங்க தேவிதானே? விஷாலைப் பற்றி உங்களுக்கு எல்லாம் தெரியாது. சண்முகம் சொல்றதை மட்டும் நம்பாதீங்க. அவன் உங்களிடமும் சில விஷயங்களை மறைச்சிருக்கான். அகிலாவுக்கு நடந்ததைப் பற்றி முழு உண்மையும் உங்களுக்குத் தெரியாது.”

தேவி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

தேவி: “யாரு நீங்க? என்ன பேசுறீங்கன்னு புரியும்படி சொல்லுங்க. அகிலாவுக்கு நடந்த விஷயத்தை வைத்து யாரும் விளையாடாதீங்க. அவள் ஏற்கனவே கஷ்டத்தில இருக்கா. உங்களுக்கு ஏதாவது உண்மை தெரிஞ்சிருந்தா நேரா சொல்லுங்க. மிரட்டுற மாதிரி பேசாதீங்க.”

மறுமுனையில் இருந்தவர்: “எனக்கு இப்போ எல்லாத்தையும் சொல்ல முடியாது. உங்களுக்கு உண்மை தெரியணும்னா சண்முகத்திடம் அவன் விஷாலைப் பற்றி எப்போ விசாரிக்க ஆரம்பிச்சான் என்று கேளுங்க. அப்போ உங்களுக்கே புரியும். நான் சொன்னதை அவனிடம் உடனே சொல்லாதீங்க.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

தேவி சில நொடிகள் கைபேசியைப் பார்த்தபடி நின்றாள். பிறகு உடனே ராஜை அழைத்தாள்.

தேவி: “ராஜ், நீங்க எங்கே இருக்கீங்க? உடனே வீட்டுக்கு வாங்க. எனக்கு ஒரு விசித்திரமான அழைப்பு வந்திருக்கு. விஷாலைப் பற்றியும் சண்முகத்தைப் பற்றியும் ஏதோ சொல்றாங்க. யாருன்னு தெரியலை. அகிலாவுக்கு நடந்த விஷயத்தை வைத்து பேசுறாங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு.”

ராஜ் உடனே வீட்டுக்கு வந்தான். தேவியிடம் நடந்ததை முழுவதும் கேட்டான்.

ராஜ்: “அந்த நம்பரை அழிக்காதே. அழைப்பு வந்த நேரத்தையும் சேமிச்சு வை. அந்த ஆள் சொன்னதாலேயே அது உண்மைன்னு நம்ப வேண்டாம். அதே நேரத்தில் இதை அலட்சியப்படுத்தவும் வேண்டாம். நாம சண்முகத்திடம் சொல்லி, வழக்கறிஞரிடம் எப்படி இதைப் பற்றி தெரிவிக்கணும்னு கேட்போம்.”

தேவி: “ஆனா ராஜ், அந்த ஆள் சொன்ன ஒரு விஷயம் என் மனசுல ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. சண்முகம் விஷாலைப் பற்றி முன்னாடியே விசாரிச்சிருந்தா, அவனுக்கு எவ்வளவு தெரிஞ்சிருந்தது? அகிலாவுக்கு ஆபத்து வரும்னு அவனுக்குத் தெரியுமா? தெரிஞ்சிருந்தும் சொல்லாம இருந்தானா?”

ராஜ்: “அதைத்தான் நாம் நேரா சண்முகத்திடம் கேட்கணும். அவன் என்ன பதில் சொல்றான்னு கேட்காம நாம முடிவு பண்ணக் கூடாது. சண்முகம் நம்ம நண்பன் என்பதற்காக அவனிடம் கேள்வி கேட்கக் கூடாதுன்னு இல்லை. உண்மை என்னவோ அதைத் தெரிஞ்சிக்கலாம். ஆனா இந்த விஷயம் அகிலாவுக்கு இன்னொரு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தாத மாதிரி கவனமா இருக்கணும்.”

தேவி தலையசைத்தாள். அவள் மனதில் புதிய சந்தேகம் எழுந்திருந்தது. அந்த அழைப்பின் பின்னால் யார் இருக்கிறார்கள் என்பது மட்டும் அல்ல; அவர்கள் ஏன் இப்போது தொடர்புகொள்கிறார்கள் என்பதும் புரியவில்லை.

 ராஜும் சண்முகமும் பேசுகிறார்கள்

ராஜ் அந்த அழைப்பைப் பற்றி சண்முகத்திடம் சொன்னான். சண்முகம் அமைதியாகக் கேட்டுவிட்டு, தேவியின் கைபேசியில் இருந்த எண்ணைப் பார்த்தான்.

சண்முகம்: “இந்த எண்ணை நான் பார்த்ததே இல்லை. ஆனா விஷால் மட்டும் இதற்குப் பின்னால் இருக்கணும்னு அவசியமில்லை. அவனுக்கு உதவினவர்கள் யாராவது இருக்கலாம். இல்லாட்டி அவனைப் பற்றிய தகவல் தெரிஞ்ச ஒருத்தர் நம்மை குழப்ப முயற்சி செய்யலாம். அந்த ஆள் சொன்னதை உடனே உண்மைன்னு எடுத்துக்க முடியாது.”

ராஜ்: “தேவிக்கு பயம் வந்திருக்கு. அவள் சொன்னது என்னன்னா, நீ விஷாலைப் பற்றி முன்னாடியே விசாரிச்சிருந்தா அகிலாவுக்கு ஏன் சொல்லலைன்னு. அந்தக் கேள்விக்கு நீ பதில் சொல்லணும், மச்சான். நீ அவளைப் பாதுகாக்கணும்னு நினைச்சது எனக்குத் தெரியும். ஆனா உனக்குத் தெரிஞ்ச விஷயத்தைச் சொல்லாமல் இருந்தா, அது அவளுக்கு இன்னொரு சந்தேகத்தை உருவாக்கும்.”

சண்முகம்: “நீ சொல்றது சரிதான். விஷாலின் நடவடிக்கைகள் பற்றி எனக்குச் சில தகவல்கள் கிடைச்சிருந்தது. ஆனா அவன் அகிலாவுக்கு இப்படி ஆபத்தை ஏற்படுத்துவான்னு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. அதனால்தான் நான் இன்னும் ஆதாரம் தேடிக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா நான் விசாரிக்கிற விஷயத்தை அகிலாவிடம் சொல்லியிருக்கணும். அவள் என்னுடைய மனைவி என்பதற்காக அவளுக்குப் பதிலாக எல்லா முடிவுகளையும் நான் எடுக்கக் கூடாது. இந்தத் தவறை நான் ஒத்துக்கிறேன்.”

ராஜ்: “சரி. இப்போ நம்ம முன்னாடி இரண்டு வேலை இருக்கு. ஒன்று, விஷால் செய்ததைச் சட்டப்படி விசாரிக்கச் செய்யணும். இரண்டு, யாரோ நம்மைத் தொடர்புகொண்டு பயமுறுத்துறாங்க. அந்த எண்ணைப் பற்றிய தகவலை சட்டப்படி தெரிஞ்சிக்க முயற்சி செய்யணும். நாம நம்ம கையால எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க வேண்டாம்.”

சண்முகம்: “நான் ஒத்துக்கிறேன். அந்த அழைப்பைப் பற்றிய தகவலை வழக்கறிஞரிடம் சொல்வோம். தேவியையும் அகிலாவையும் யாராவது தொடர்புகொண்டு மிரட்டினா, அதையும் பதிவு செய்து வைப்போம். ஆனா அவர்கள் மனசுக்கு இன்னும் பயம் வராத மாதிரி பார்த்துக்கணும். நான் அகிலாவிடம் உண்மையைச் சொல்லப் போறேன். அவள் கேட்க விரும்புற அளவுக்கு விளக்குவேன். அவளிடம் எதையும் மறைக்க மாட்டேன்.”

ராஜ்: “இன்னொரு விஷயம், மச்சான். விஷால் உன் உறவுக்காரன் என்பதால அவன் குடும்பத்தையும் இந்தப் பிரச்சனையில் இழுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. யார் சம்பந்தப்பட்டிருக்காங்கன்னு ஆதாரத்தோட தெரிஞ்ச பிறகுதான் பேசணும். சந்தேகத்தின் பேரில் யாரையும் குற்றவாளி என்று சொல்லக் கூடாது.”

சண்முகம்: “அது சரி. நமக்கு இப்போ கோபம் இருக்கலாம். ஆனா கோபத்தால உண்மை மாறக்கூடாது. யாரு சம்பந்தப்பட்டிருந்தாலும் ஆதாரம் இருந்தா சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கட்டும். அகிலாவுக்கு நிம்மதி கிடைக்கணும். அதுதான் முதலில் முக்கியம்.”

இருவரும் வழக்கறிஞரைச் சந்திக்க நேரம் கேட்டார்கள். ஆனால் அவர்களுக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம் இருந்தது. அந்த மர்ம அழைப்பைச் செய்தவர், அவர்களுடைய அடுத்த நடவடிக்கையை ஏற்கனவே கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

[Sivamurugan 85]

 விஷாலின் உண்மை முகம்

விஷால் வீட்டுக்குச் சென்றபோது, அவனுடைய தந்தை அவனை அழைத்தார். சண்முகம் குடும்பத்தினரிடம் சில தகவல்கள் சென்றிருந்ததால் வீட்டில் அமைதி இல்லை.

விஷாலின் தந்தை: “விஷால், உன்னைப் பற்றி சில விஷயங்கள் கேள்விப்பட்டேன். கம்பெனியில் உன்னை வேலையிலிருந்து நீக்கியதுக்கு ஏதோ காரணம் இருந்ததாம். பெண்களைப் பற்றி தவறான முறையில் நடந்துகிட்டதாகவும் சொல்றாங்க. இது உண்மையா? நீ என்ன செய்திருக்கேன்னு எனக்கு நேரா சொல்லு. மற்றவர்கள் சொல்வதை வைத்து உன்னை முடிவு செய்ய நான் விரும்பலை.”

விஷால்: “அப்பா, எல்லாரும் என்னைத் தப்பானவனாகத்தான் பார்க்கிறாங்க. நான் என்ன சொன்னாலும் யாரும் நம்ப மாட்டாங்க. அகிலா என்னை வேலையிலிருந்து நீக்கியதிலிருந்து எல்லாமே மோசமாகிப் போச்சு. நான் கோபத்தில் சில தவறுகள் செய்திருக்கலாம். ஆனா இப்போ எல்லாரும் என்னை முழுமையாக அழிக்கப் பார்க்கிறாங்க.”

விஷாலின் தந்தை: “கோபத்தில் தவறு செய்திருக்கலாம் என்று சொல்வது ஒரு விஷயம். அந்தத் தவறை ஒத்துக்கொண்டு பொறுப்பேற்பது வேறு விஷயம். நீ யாரையாவது மிரட்டியிருந்தா, அவர்களுடைய அனுமதி இல்லாமல் அவர்களைப் பற்றிய பதிவுகளை வைத்திருந்தா, அது என்ன மாதிரியான செயல்? உனக்கு வேலை போனது கஷ்டம்தான். அதற்காக மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்க உனக்கு உரிமை கிடையாது.”

விஷால்: “நீங்களும் என்னை நம்ப மாட்டீங்களா? நான் உங்க மகன். என்ன நடந்துச்சுன்னு முழுசா தெரியாம என்னைத் தப்புன்னு சொல்றீங்க.”

விஷாலின் தந்தை: “நீ என் மகன் என்பதற்காக நீ செய்த தவறைச் சரி என்று சொல்ல முடியாது. நான் உனக்கு உதவணும்னு நினைக்கிறேன். ஆனா பொய் சொல்லி உன்னைப் பாதுகாக்க மாட்டேன். உனக்கு சட்ட உதவி தேவைப்பட்டா ஏற்பாடு செய்கிறேன். ஆனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை மீண்டும் தொடர்புகொண்டு மிரட்டக் கூடாது. எந்த ஆதாரத்தையும் அழிக்கக் கூடாது. நடந்ததை மறைக்க இன்னொரு தவறு செய்யக் கூடாது.”

விஷால் கோபமாக எழுந்தான்.

விஷால்: “எல்லாரும் எனக்கு எதிராகத்தான் இருக்கீங்க. சண்முகம் என்னை உறவுக்காரனாகப் பார்க்கலை. நீங்களும் என்னை மகனாகப் பார்க்கலை. அப்புறம் நான் யாரிடம் போவேன்?”

விஷாலின் தந்தை: “உனக்கு உதவத் தயாராக இருக்கிறவர்களை நீயே தள்ளிவிடாதே. நான் உன்னை மகனாகத்தான் பார்க்கிறேன். அதனால்தான் நீ செய்ததைப் பற்றி நேராகக் கேட்கிறேன். நீ உண்மையைச் சொல்லி பொறுப்பேற்றால், சட்டப்படி உனக்கு என்ன உதவி தேவைப்படுகிறதோ அதைச் செய்வேன். ஆனால் நீ மறுபடியும் யாருக்காவது தீங்கு செய்யப் போனால், அதற்கு நான் ஆதரவாக இருக்க மாட்டேன்.”

விஷால் எதுவும் பேசாமல் வெளியே சென்றான். அவனுக்கு எல்லோரும் தன்னைக் கைவிட்டுவிட்டார்கள் என்ற எண்ணம் வந்தது. ஆனால் அவன் இன்னும் ஒரு முடிவை எடுக்கவில்லை: தன் தவறுகளை ஒத்துக்கொண்டு பொறுப்பேற்பதா, அல்லது பழைய கோபத்திலேயே தொடர்ந்து இருப்பதா?

அகிலாவுக்கு புதிய நம்பிக்கை

சில நாட்கள் கடந்தன. அகிலா மெதுவாக வழக்கமான வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தாள். சில நேரங்களில் அவளுக்கு பயம் வந்தது. சில நேரங்களில் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள். சண்முகம் அவளிடம் அவசரப்படுத்தாமல் நடந்துகொண்டான்.

ஒரு நாள் மாலை, இருவரும் வீட்டின் முன்புறம் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

அகிலா: “சண்முகம், நான் இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லைன்னு நினைக்கிறேன். ஆனா சில நேரம் அந்த நாளை நினைச்சா உடனே பயம் வந்துடுது. நான் வேலைக்குப் போகணும்னு நினைக்கிறேன். வீட்டிலேயே இருந்தா நடந்த விஷயத்தைப் பற்றியே யோசிச்சுக்கிட்டு இருப்பேன். ஆனா வெளியே போனா யாரையாவது பார்த்து பயப்படுவேனோன்னு தெரியலை.”

சண்முகம்: “நீ வேலைக்குப் போகணும்னு நினைக்கிறதைக் கேட்டு எனக்கு சந்தோஷம். ஆனா உடனே எல்லாத்தையும் பழைய மாதிரி செய்யணும்னு உன்னை நீயே கட்டாயப்படுத்தாதே. உனக்கு வசதியான அளவிலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். முதலில் உனக்குப் பிடித்த ஒருத்தரைச் சந்திக்கலாம். பிறகு வேலைக்குப் போகலாமா, எப்போ போகலாம்னு நீயே முடிவு செய். உனக்கு பாதுகாப்பு தேவைப்பட்டா அதையும் ஏற்பாடு செய்யலாம்.”

அகிலா: “நான் இப்படி பயந்துகிட்டே இருந்தா, நீங்க என்னைப் பார்த்து சலிப்படைய மாட்டீங்களா? உங்களுக்கும் நிறைய வேலை இருக்கு. கம்பெனியைப் பார்த்துக்கணும். இப்போ என் விஷயத்தையும் கவனிக்கணும். நான் உங்களுக்கு இன்னொரு சுமையாக இருக்கேனோன்னு தோணுது.”

சண்முகம்: “அகிலா, நீ எனக்குச் சுமை இல்லை. ஆனா உனக்கு உதவுறதுன்னு சொல்லிட்டு உன்னுடைய எல்லா பிரச்சனைகளையும் நான் ஒருத்தனாகத் தீர்த்துவிட முடியும்னு நினைக்கவும் மாட்டேன். நீ விரும்பினா உனக்கு நம்பிக்கை தரக்கூடிய நண்பர்களிடம் பேசலாம். தேவையானால் ஒரு நல்ல ஆலோசகரிடம் பேசலாம். நான் உன்னோடு இருப்பேன். உனக்கு என்ன உதவி வேண்டும்னு நீ சொல்லு. உன் வாழ்க்கையை மறுபடியும் நீயே நம்பிக்கையோடு நடத்த ஆரம்பிக்கணும்.”

அகிலா: “நான் உங்களிடம் ஒரு வேண்டுகோள் வைக்கலாமா? விஷாலைப் பற்றிய விஷயத்தில் என்ன முடிவு எடுக்கிறீங்கன்னு எனக்குச் சொல்லிக்கிட்டே இருங்க. எல்லாத்தையும் விவரமாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனா என்ன நடக்குது என்று தெரியாம இருந்தா எனக்குப் பயம் அதிகமாகுது. யாராவது திடீர்னு வந்து ஏதாவது சொன்னா என்ன செய்வதுன்னு தெரியாது.”

சண்முகம்: “கண்டிப்பா. உன்னைப் பாதிக்கக்கூடிய தகவலை உன்னிடம் மறைக்க மாட்டேன். சட்ட நடவடிக்கை பற்றிய முக்கியமான விஷயங்களை உனக்கு புரியும்படி சொல்றேன். உனக்கு ஏதாவது கேள்வி இருந்தா தயங்காமல் கேளு. உன்னுடைய பாதுகாப்பைப் பற்றிய முடிவுகளிலும் உன்னுடைய கருத்து முக்கியம்.”

அகிலா அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்க முயன்றாள்.

அகிலா: “நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சரியாக முயற்சி செய்கிறேன். ஒரே நாளில் எல்லாத்தையும் மறக்க முடியாது. ஆனா இனிமேல் பயத்துக்காக என் வாழ்க்கையை நிறுத்தி வைக்க விரும்பலை.”

சண்முகம்: “அதுதான் எனக்குத் தேவை. நீ மெதுவா முன்னே போ. ஒரு நாள் கஷ்டமா இருந்தா அந்த நாளில் ஓய்வெடு. மறுநாள் மீண்டும் முயற்சி செய். நீ தனியாக இல்லை, அகிலா.”

அகிலா அவனுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டபடி அமைதியாக இருந்தாள். அவளுடைய பிரச்சனை முழுவதும் தீர்ந்துவிடவில்லை. ஆனால் மீண்டும் தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் வளர ஆரம்பித்தது.

அடுத்த ஆபத்து யாரிடமிருந்து?

அன்று இரவு சண்முகம் கம்பெனி வேலைகளை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தான். அகிலா தூங்கச் சென்றிருந்தாள். அவளுக்கு இடையூறு செய்யாமல் அவன் ஹாலில் உட்கார்ந்து கைபேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அப்போது தெரியாத எண்ணிலிருந்து ஒரு செய்தி வந்தது.

“விஷாலை மட்டும் குற்றவாளியாக நினைக்காதே. அவன் செய்த விஷயங்களைப் பற்றி உனக்குத் தெரிந்திருக்கும். ஆனால் அவனுக்கு உதவியவர்கள் யார் என்று உனக்குத் தெரியாது. நீ விசாரணையைத் தொடர்ந்தால் இன்னும் சில உண்மைகள் வெளியே வரும்.”

சண்முகம் அந்தச் செய்தியை மீண்டும் படித்தான். உடனே ராஜுக்கு அழைத்தான்.

சண்முகம்: “ராஜ், எனக்கு இன்னொரு செய்தி வந்திருக்கு. யாரோ விஷாலுக்கு உதவியவர்கள் இருக்காங்கன்னு சொல்றாங்க. இது நம்மை பயமுறுத்துறதுக்காக அனுப்பப்பட்ட செய்தியாகவும் இருக்கலாம். ஆனா யாரு அனுப்பினாங்கன்னு தெரியாமல் விட முடியாது.”

ராஜ்: “செய்தியை அழிக்காதே. அந்த எண்ணையும் நேரத்தையும் அப்படியே வைத்திரு. பதில் அனுப்பி அவர்களைத் தூண்ட வேண்டாம். நாளைக்கு வழக்கறிஞரிடம் இதையும் காட்டுவோம். அந்த ஆள் சொன்னது உண்மையா இல்லையா என்பது ஆதாரம் கிடைத்த பிறகுதான் தெரியும்.”

சண்முகம்: “அப்படித்தான் செய்வோம். ஆனா விஷால் ஒருத்தன் மட்டும் இதற்குப் பின்னால் இல்லையென்றால், அவனுக்கு யார் உதவி செய்திருக்காங்கன்னு கண்டுபிடிக்கணும். கம்பெனியில் அவனோடு நெருக்கமாக இருந்தவர்கள் யார், அவன் பெண்களைப் பற்றிய தகவல்களை யாரிடமாவது பகிர்ந்திருக்கானா என்பதெல்லாம் விசாரிக்க வேண்டியிருக்கும். யாரையும் சந்தேகத்தின் பேரில் குற்றவாளியாகச் சொல்ல மாட்டேன். ஆதாரம் கிடைத்தால் சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுப்போம்.”

ராஜ்: “மச்சான், இன்னொரு விஷயம். அகிலாவுக்கு இந்தச் செய்தியை இப்போவே சொல்லணுமா என்று யோசிச்சுப் பார். அவளைப் பயமுறுத்துற விதத்தில் சொல்ல வேண்டாம். ஆனா அவளுடைய பாதுகாப்பைப் பாதிக்கக்கூடிய உண்மையான ஆபத்து ஏதாவது இருந்தா அவளிடம் மறைக்கக் கூடாது. அவளுக்கு என்ன தெரிஞ்சிருக்கணும்னு தெளிவாகப் பேசு.”

சண்முகம் ஒத்துக்கொண்டான். அவன் கைபேசியை வைத்துவிட்டு அகிலா இருந்த அறைக்குச் சென்றான். அவள் விழித்திருந்தாள்.

அகிலா: “என்னங்க, இன்னும் தூங்கலையா? ஏதாவது பிரச்சனையா?”

சண்முகம்: “ஒரு செய்தி வந்திருக்கு. விஷாலுக்கு உதவியவர்கள் இருக்கலாம் என்று யாரோ சொல்றாங்க. அது உண்மையா என்று இன்னும் தெரியாது. நான் நாளைக்கு வழக்கறிஞரிடம் பேசப் போறேன். உனக்கு இதைச் சொல்லணும்னு நினைச்சேன். உன்னைப் பயமுறுத்தணும்னு இல்லை. உன்னைப் பாதிக்கக்கூடிய விஷயத்தை மறைக்கக் கூடாதுன்னு நீ சொன்னதால் சொல்றேன்.”

அகிலா: “அப்படின்னா விஷால் மட்டும் இல்லாமல் இன்னொருத்தரும் இருக்காங்களா? எனக்கு மறுபடியும் ஏதாவது நடக்குமோன்னு பயமா இருக்கு.”

சண்முகம்: “அந்தச் செய்தியை மட்டும் வைத்து அப்படி முடிவு செய்ய வேண்டாம். யாரோ பொய் சொல்லியிருக்கலாம். நாம ஆதாரம் கிடைக்கும் வரை காத்திருந்து, தேவையான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எடுப்போம். நீ பயப்படுறதை நான் புரிஞ்சிக்கிறேன். உனக்கு ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா என்னிடம் சொல்லு. நாம சேர்ந்து பார்த்துக்கலாம்.”

அகிலா சில நொடிகள் யோசித்தாள்.

அகிலா: “நான் இனிமேல் எதையும் தெரியாம இருக்க விரும்பலை. உண்மை என்னவோ அது தெரியணும். விஷால் செய்ததுக்கு அவன் பதில் சொல்லணும். அவனுக்கு யாராவது உதவி செய்திருந்தாலும் அது தெரியணும். ஆனா இந்த விஷயத்துக்காக நம்ம வாழ்க்கை முழுவதும் பயத்தோட இருக்கக் கூடாது.”

சண்முகம்: “அதுதான் நம்ம முடிவு. உண்மையைத் தெரிஞ்சிக்கலாம். சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கலாம். அதே நேரத்தில் நம்ம வாழ்க்கையையும் தொடர்ந்து நடத்தலாம். உன்னுடைய நிம்மதியும் பாதுகாப்பும்தான் முதலில் முக்கியம்.”

அதே நேரத்தில், நகரத்தின் இன்னொரு பகுதியில் ஒருவர் கைபேசியில் அந்தச் செய்தி சென்றதை உறுதி செய்தார். அவர் விஷாலின் நண்பரா? உறவினரா? அல்லது இதுவரை யாருக்கும் தெரியாத ஒருவரா?

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் இன்னும் யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஆனால் அகிலாவையும் சண்முகத்தையும் சுற்றி இருந்த பிரச்சனை, அவர்கள் நினைத்ததைவிடப் பெரியதாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் மட்டும் அதிகரித்தது.

My telegram id Msivamuruganm 
தொடரும்…