[Tik]

రెండు మూడు రోజులు గడిచాయి.

రాజు విక్రమాదిత్య ఇంకా ఆమె వద్దకు రాలేదు. ఆ రాత్రి చూసిన దృశ్యం శ్రావణి మనసులో రోజూ తిరుగుతూనే ఉంది. రాత్రులు నిద్ర పట్టడం లేదు. శరీరం వేడెక్కిపోతోంది. ఒక్కొక్కసారి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటూ, శ్వాస ఆగిపోయేలా అవుతోంది. వక్షోజాలు భారంగా అనిపిస్తున్నాయి. పిరుదులు వేడెక్కి, శరీరం అంతా ఒక తీయని దహనంతో కాలిపోతోంది.

ఒక ఉదయం ఆమె తన సేవకురాళ్లను పిలిచి, “గంధపు నీళ్లతో స్నానం చేయాలి” అని చెప్పింది.

సేవకురాళ్లు వెచ్చని నీళ్లలో గంధపు పొడి, జాజి పూలు, చందనం కలిపి స్నానం చేయించారు. శ్రావణి ఆ వాసనను లోతుగా పీల్చుకుంటూ కళ్లు మూసుకుంది. కానీ ఆ స్నానం కూడా ఆమె శరీరంలోని వేడిని తగ్గించలేదు. స్నానం అయ్యాక ఆమె ఎర్రటి సాదా పట్టు చీర కట్టుకుంది. రవిక కొంచెం బిగుతుగా ఉండడంతో ఆమె వక్షోజాలు సహజంగా ఉబ్బి కనిపించాయి. జుట్టును పైకి కట్టి, చిన్న బంగారు మాల పెట్టుకుంది.

ఎప్పటిలాగే రాజసభకు వెళ్లింది.

రాజు విక్రమాదిత్య సింహాసనం మీద కూర్చుని రాజ్య వ్యవహారాలు చూస్తున్నాడు. శ్రావణి తన స్థానంలో కూర్చుని, ఎప్పటిలాగే సభా పనుల్లో పాల్గొంటోంది. కానీ ఆమె మనసు మాత్రం చాలా అస్థిరంగా ఉంది.

ఆమెలో కోరికలు రోజు రోజుకూ పెరిగిపోతున్నాయి. సభ మధ్యలో కూడా శరీరం ఒక్కొక్కసారి వేడెక్కి, ఒక తీయని అసౌకర్యం కలుగుతోంది. 
రాత్రి ఒంటరిగా పడుకున్నప్పుడు తన వక్షోజాలను తానే నలుపుకుంటూ, పిరుదులను మంచం మీద ఒత్తుకుంటూ, విక్రమాదిత్యను గుర్తు చేసుకుని నిట్టూర్పులు విడుస్తోంది.

కానీ ఈ కోరికల గురించి రాజు విక్రమాదిత్యకి ఏ మాత్రం తెలియదు. ఆయన ఇప్పటికీ తన సుఖాల్లోనే మునిగి ఉన్నాడు.

శ్రావణి ఇంకా ఎవరినీ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కేవలం తన లోపలి వేడిని అణచుకుంటూ, బయటకు ఏమీ కనిపించకుండా సభను నిర్వహిస్తోంది. కానీ ఆ వేడి రోజు రోజుకూ మరింత పెరిగిపోతోంది.

సభ ముగిసిన తర్వాత ఆమె తన మహల్‌కు తిరిగి వచ్చి, ఒంటరిగా కూర్చుని బయటి వర్షపు చల్లని గాలిని చూస్తూ మళ్లీ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది.

---

.

[Tik]

---

**వారం రోజుల తర్వాత...**

విక్రమనగరం రాజధాని నుంచి చాలా దూరంలో ఉన్న ఆ ఉద్యానవనం ఇప్పటికీ అంతే అందంగా, అంతే శాంతంగా ఉంది. కానీ ఆ రోజు అక్కడ ఒక చిన్న అల్లరి జరిగింది.

ఉదయం సమయం. 
 కొందరు పర్యాటకులు ఆ ఉద్యానవనంలో విహరిస్తూ ఉన్నారు. వారి దగ్గర ఉన్న చిన్న బట్టల సంచిలోంచి కొంత డబ్బు, రెండు చిన్న బంగారు ఆభరణాలు కాజేయడానికి ప్రయత్నించిన వారు ఆ ఉద్యానవనంలోని ఇద్దరు తోటమాలులే. 
వారు ఇద్దరూ ఆ రోజు శ్రావణి వచ్చినప్పుడు ఆమె అందం గురించి వ్యాఖ్యలు చేసిన  తోటమాలుల్లో ఉన్నారు.

రాజ్య రక్షకులు వారిని పట్టుకున్నారు. వారిని విక్రమనగరం లో ఉన్న చిన్న న్యాయస్థానానికి తీసుకెళ్లారు.

అక్కడ ముఖ్యాధికారి కూర్చుని ఉన్నాడు. ఇద్దరు తోటమాలులు తల వంచుకుని నిలబడి ఉన్నారు.

ముఖ్యాధికారి కఠిన స్వరంలో అన్నాడు,  
“పర్యాటకుల వద్ద దొంగతనం చేస్తారా? ఈ ఉద్యానవనం మన రాజ్యం యొక్క అందానికి ప్రతీక. ఇక్కడికి వచ్చిన వారిని దోచుకోవడం అంటే రాజ్యానికే అవమానం. ఇద్దరికీ ఒక్క నెల రోజులు కారాగార శిక్ష విధిస్తున్నాను..”

రక్షకులు వారి చేతులు వెనక్కి కట్టి, కారాగారం వైపు తీసుకెళ్లారు. ఇద్దరూ తల వంచుకుని, భయంతో వణుకుతూ వెళ్తున్నారు.

ఈ దృశ్యాన్ని దూరం నుంచి చూసిన వారిలో ఒకరు — శ్రావణి యొక్క విశ్వసనీయ సేవకురాలు **మల్లిక**.

మల్లిక  రాజప్రాసాదం కు వచ్చేసి, శ్రావణి మహల్‌లోకి వెళ్లింది. శ్రావణి ఆ సమయంలో తన గదిలో కూర్చుని ఒక గ్రంథం చదువుతూ ఉంది.

మల్లిక చిరునవ్వుతో, కొంచెం సరదాగా శ్రావణి దగ్గరకు వచ్చి,  
“రాణి గారు... ఆ ఉద్యానవనం విషయం గుర్తుందా? మీరు సాదా దుస్తుల్లో వెళ్లిన రోజు... ఆ ఇద్దరు తోటమాలులు మీ అందం గురించి ఎంతగా మాట్లాడారో...”

శ్రావణి కొంచెం ఆసక్తిగా తలెత్తి చూసింది.

మల్లిక కొనసాగించింది,  
“ఆ ఇద్దరు ఈ రోజు పర్యాటకుల దగ్గర దొంగతనం చేయడానికి ప్రయత్నించారట. రక్షకులు పట్టుకున్నారు. చిన్న న్యాయస్థానంలో వాళ్లను నిలబెట్టి, ‘పర్యాటకుల వద్ద దొంగతనం చేస్తారా?’ అంటూ ఒక్క నెల కారాగార శిక్ష విధించారు. వాళ్లు తల వంచుకుని, భయపడి వణుకుతూ కారాగారం వైపు వెళ్తున్నప్పుడు చూశాను.”

మల్లిక మాట్లాడుతూ కొంచెం నవ్వింది.  
“ఆ రోజు మీ అందానికి ముగ్ధులై ఆ మాటలు అన్న వాళ్లే ఇప్పుడు  కారాగారం లో... వాళ్లు మీరు రాణి గారని తెలిస్తే ఎంత భయపడేవాళ్లో...”

శ్రావణి కొంచెం సేపు మౌనంగా ఉండి, తర్వాత తేలికగా నవ్వుతూ,  
“దొంగతనం చేయడం తప్పు కదా... వాళ్లు ఇలా చేశారంటే వారికి శిక్ష పడటం సరైనదే” అంది.

కానీ ఆమె మనసులో ఆ రోజు వాళ్లు చెప్పిన మాటలు — తన వక్షోజాలు, పిరుదులు గురించి వాళ్లు అన్న వ్యాఖ్యలు — మళ్లీ గుర్తుకు వచ్చాయి. 

[Tik]

‎

‎
‎**మూడు రోజుల తర్వాత...**
‎
‎మధ్యాహ్నం సమయం. శ్రావణి తన మహల్‌లో కూర్చుని ఉంది. మల్లిక ఆమె పక్కనే నిలబడి ఉంది. ఆమె ముఖంపై ఒక చిలిపి, దుష్ట చిరునవ్వు కనిపించింది.
‎
‎మల్లిక తక్కువ స్వరంలో,
‎“రాణి గారు... కారాగారంలో ఖైదీలకు ఆహారం వండి, వడ్డించేది  స్త్రీలే. మీరు ఒక మామూలు స్త్రీలాగా వచ్చి, వాళ్ల ముందు కనిపిస్తే... ఆ ఇద్దరు తోటమాలుల ముఖాలు ఎలా మారతాయో చూడాలనిపిస్తోంది. ముఖ్యంగా మీ అందం గురించి ఆ రోజు ఎంతగా మాట్లాడారో...”
‎
‎శ్రావణి కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసి, వెంటనే తల అడ్డంగా ఊపి, 
‎“నాకు అలాంటి విషయాలు ఇష్టం లేదు మల్లిక. వద్దు” అంది.
‎
‎మల్లిక మరేమీ అనలేదు. కానీ ఆమె చిరునవ్వు మాత్రం మాయమవ్వలేదు.
‎రాణి గారు కొద్ది రోజుల గా ,ఏదో ఘర్షణ లో ఉండటం ఆమె చూస్తోంది.
‎
‎---
‎
‎**రెండవ రోజు...**
‎
‎ఉదయం  శ్రావణి తన సేవకురాలు మల్లికతో కలిసి సిద్ధమైంది.
‎
‎ఆమె ఎంతో సాదా దుస్తులు వేసుకుంది —  నీలం రంగు చీర,  తెల్లటి రవిక. మెడలో కేవలం ఒక మంగళసూత్రం, నుదుటిపై  బొట్టు, చేతులకు రంగు గాజులు.
‎జుట్టును ఒక సాదా జడగా కట్టి, పూలు పెట్టుకోలేదు. ముఖంపై కూడా ఎలాంటి అలంకరణ లేదు. ఇలా చూస్తే ఏ సామాన్య ఇంటి వదిన లేదా అక్కలా కనిపిస్తోంది.
‎
‎వారిద్దరూ కారాగారం వంట సాల వైపు వెళ్లారు.
‎
‎వంటవాడు (సుమారు 45 ఏళ్ల మధ్య వయసు) వారిని చూసి అడిగాడు, 
‎“ఎవరు? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?”
‎
‎మల్లిక ముందుకు వచ్చి, “అన్నా, మేము ఇద్దరం కొత్తగా వచ్చాం. ఖైదీలకు ఆహారం వడ్డించడానికి పని చేద్దామని. ఒక్క రోజు ప్రయత్నం చేయనివ్వండి” అంది.
‎
‎వంటవాడు కొంచెం సేపు చూసి,వారి ముఖాల్లో నిజాయితీ కనిపించడంతో, “సరే... రండి. ఇవాళ్టి నుంచి మీరు ఇద్దరూ వడ్డించండి” అని అన్నాడు.
‎
‎ఎవరికీ శ్రావణి రాణి గారని అనుమానం కూడా రాలేదు.
‎
‎---
‎
‎ఆహారం సిద్ధమైంది. శ్రావణి మరియు మల్లిక రెండు పెద్ద గంగాళాల్లో అన్నం, పప్పు, కూరలు పెట్టుకుని ఖైదీల కు వడ్డించారు.
‎
‎ ఖైదీలు వరసగా వచ్చి,కంచాల్లో పెట్టించుకుని వెళ్తున్నారు.
‎
‎ ఇద్దరు తోటమాలులు కూడా వరసలో ఉన్నారు.
‎
‎ఒకడు సుమారు **50 ఏళ్లు**
‎రెండోవాడు సుమారు **60 ఏళ్లు**
‎
‎ఆహారం కంచాల్లో పెట్టించుకేనేటపుడే,వాళ్ళు శ్రావణి ను గుర్తు పట్టారు.
‎
‎ఇద్దరూ ఒకేసారి ఆమె ముఖం చూసి గడ్డు పట్టిపోయారు. వారి కళ్లు విస్తరించాయి. ఆ రోజు ఉద్యానవనంలో చూసిన అదే అందం... ఆ చర్మం, ఆ కన్నులు, ఆ శరీర ఆకారం — వారికి తెలిసిపోయింది.
‎
‎50 ఏళ్ల వాడు చేతులు కొద్దిగా వణుకుతూ అన్నం తీసుకున్నాడు. 
‎60 ఏళ్ల వాడు మాత్రం ,ఆలోచిస్తూ,తీసుకున్నాడు.
‎
‎శ్రావణి మామూలు స్త్రీలాగానే తేలికగా నవ్వుతూ, 
‎“తినండి... చల్లబడకముందే తినండి” అంది.
‎
‎వారిద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేక, తల ఊపి అన్నం తీసుకుని కూర్చున్నారు. కానీ వారి కళ్లు మాత్రం శ్రావణి మీదే ఉన్నాయి.
‎ఆమె నడిచినప్పుడు ఆ చీర కింద కదులుతున్న ఆ పిరుదులు, రవికలో ఉబ్బిన ఆ వక్షోజాలు... వారికి గుర్తుకు వచ్చి, వారి నోట్లో అన్నం కూడా సరిగా దిగడం లేదు.
‎
‎శ్రావణి మాత్రం ఏమీ తెలియనట్టు, మామూలుగా పలకరిస్తూ ఇతర ఖైదీలకు కూడా ఆహారం వడ్డిస్తోంది.
‎
‎కానీ ఆమె గుండెలో ఒక విచిత్రమైన, తీయని ఉత్కంఠ పెరుగుతోంది.
‎ఎందుకో ఆమెకి అర్థం కాలేదు.
‎
‎---
‎
‎**కారాగారం వంట సాలలో...**
‎
‎మొదటి రోజు ఆహారం వడ్డించిన తర్వాత, ఖైదీలు తినడం ముగించి చెల్లాచెదురుగా కూర్చున్నారు. ఆ సమయంలో ఇతరులు దగ్గర లేనప్పుడు, 60 ఏళ్ల వాడు **రంగడు** నెమ్మదిగా శ్రావణి దగ్గరకు వచ్చాడు.
‎
‎అతని గొంతు తక్కువగా, కొంచెం వణుకుతూ ఉంది.
‎
‎“అమ్మా... నేను వద్దన్నా, వినకుండా ఆ సత్తి గాడు దొంగతనం చేశాడు. నేను అతన్ని అప్పటికే అడ్డుకోవాలనుకున్నా... కానీ వినలేదు. నన్ను ఈ జైలు నుంచి బయటకు పంపే మార్గం చూడమ్మా... నువ్వు దయ చేస్తే నా జీవితం కాపాడినట్టు.”
‎
‎రంగడు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. అతని మాటల్లో ఒక బాధ, ఒక నిజాయితీ కనిపించింది.
‎
‎శ్రావణి ఆయన ముఖం చూసి, ఒక క్షణం ఆలోచించి, తక్కువ స్వరంలో అంది, 
‎“మార్గం తెలిస్తే చెప్తాను... ఇప్పుడు వెళ్లి కూర్చోండి. ఎవరూ చూడకుండా .”
‎
‎రంగడు తల ఊపి వెనక్కి వెళ్లాడు.
‎
‎మల్లికతో కలిసి బయటకు వెళ్తున్నప్పుడు శ్రావణి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
‎ రంగడు దూరం నుంచి ఆమె వెనుక వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు.
‎ఆమె చీర కింద కదులుతున్న ఆ పిర్రల కదలికలను కళ్లు మిటకరించి చూస్తున్నాడు.
‎శ్రావణికి అర్థమైంది.
‎ ఆమె వెంటనే తల తిప్పుకుని ముందుకు నడిచింది. ఆమె గుండెలో ఒక విచిత్రమైన ఉత్కంఠ పెరిగింది.
‎
‎---
‎
‎**రెండవ రోజు...**
‎
‎మళ్లీ అదే సమయం. శ్రావణి మరియు మల్లిక ఆహారం వడ్డించడానికి వచ్చారు. రంగడు మళ్లీ ఒక్కడే దగ్గరకు వచ్చాడు.
‎
‎“అమ్మా... నా మాట నమ్ము. నేను నిజమే చెప్తున్నాను. ఆ సత్తి గాడు మాత్రమే దొంగతనం చేశాడు. నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లే మార్గం చూడు... నువ్వు దేవతలాగా కనిపిస్తున్నావు” అని అన్నాడు.
‎
‎శ్రావణి ఆయన మాటలు జాగ్రత్తగా విని, నమ్మింది. ఆయన కళ్లలో భయం, బాధ నిజమైనవిగా అనిపించాయి.
‎
‎“మార్గం తెలిస్తే చెప్తాను... ఓపిక ఉంచండి” అంది ఆమె తక్కువ స్వరంలో.
‎
‎ఆహారం వడ్డించి మల్లికతో బయటకు వెళ్తున్నప్పుడు మళ్లీ వెనక్కి చూసింది.
‎
‎రంగడు మళ్లీ అదే విధంగా ఆమె వెనుక వైపు చూస్తున్నాడు.
‎ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు ఆ పిర్రలు సహజంగా కదులుతున్న తీరు... ఆయన కళ్లు వాటి మీదే లగ్నమై ఉన్నాయి. శ్రావణి గుర్తించింది.
‎ ఆమె ముఖం కొంచెం ఎర్రబడింది. వెంటనే తల తిప్పుకుని వేగంగా ముందుకు నడిచింది.
‎
‎రెండు రోజులూ ఇలాగే జరిగాయి.
‎
‎రాజప్రాసాదం తిరిగి వచ్చిన తర్వాత శ్రావణి ఒంటరిగా కూర్చుని ఆలోచించింది. రంగడు చెప్పిన మాటలు, ఆయన ముఖంలోని బాధ, ఆయన చూపులు... అన్నీ ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
‎
‎ఆమెకు అర్థమైంది — రంగడు చెప్పింది నిజమే అని. ఆయన నిజంగా ఆ దొంగతనంలో భాగం కాదని, సత్తి గాడు ఒక్కడే చేశాడని ఆమె నమ్మింది.
‎
‎కానీ ఆ రంగడు ఆమె వెనుక వైపు చూసిన చూపులు... ఆ చూపుల్లో ఉన్న ఆకలి ఆమె మనసులో ఒక కొత్త రకమైన వేడిని రేపుతోంది.
‎
‎
‎
‎
‎
‎

[Tik]

‎

‎
‎
‎కారాగారం వంట సాల నుంచి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత శ్రావణి తన మహల్‌లో మల్లికను పిలిచింది.
‎
‎“మల్లిక... రేపు నువ్వు రాకు. నేను ఒక్కతే వెళ్తాను” అంది తక్కువ స్వరంలో.
‎
‎మల్లిక కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసినా, ఏమీ అడగలేదు. తల ఊపి వెళ్లిపోయింది.
‎
‎---
‎
‎**మర్నాడు...**
‎
‎శ్రావణి ఒంటరిగా వచ్చింది. అదే సాదా  చీర, సాదా తెల్ల రవిక, మంగళసూత్రం, నుదుట బొట్టు, చేతులకి గాజులు. ఎవరూ ఆమెను గుర్తించలేకపోయారు.
‎
‎ఆహారం వడ్డిస్తున్నప్పుడు రంగడు మళ్లీ దగ్గరకు వచ్చాడు. అతని ముఖం బాధగా, కళ్లు ఆశతో ఉన్నాయి.
‎
‎“అమ్మా... దయ చేసి నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లే మార్గం చూడు. నేను నిజంగా నిర్దోషి” అని ప్రాధేయపడ్డాడు.
‎
‎శ్రావణి అతనికి అన్నం వడ్డిస్తూ, చుట్టూ ఎవరూ లేని సమయం చూసి తక్కువ స్వరంలో అంది,
‎
‎“మీరు ఏదైనా రాజు గారికి ఉపయోగపడే సమాచారం ఈ కారాగారంలో గమనిస్తే చెప్పండి. ఇక్కడి రక్షణ వ్యవస్థలో లోపాలు, ఖైదీల మధ్య మాట్లాడుకునే విషయాలు, ఏమైనా అనుమానాస్పదమైన విషయాలు... అన్నీ చెప్పండి. నేను సభలో తెలిసినవారి ద్వారా రాజు గారికి చేరవేస్తాను. అప్పుడు మిమ్మల్ని క్షమించే అవకాశం ఉంటుంది.”
‎
‎రంగడు కళ్లు మెరిసాయి. ఆమె మాటలు విని అతనికి కొంచెం ఆశ కలిగింది.
‎
‎శ్రావణి లోపల ఎంతో కామంతో, వేడితో ఇబ్బంది పడుతున్నా... ఆమె తెలివైనది.
‎ రంగడును బయటకు తీసుకురావడానికి ఇది ఒక ఉపాయం అని ఆమెకు తెలుసు. అందుకే ఇలా చెప్పింది.
‎
‎రంగడు తల ఊపి, “నేను గమనిస్తాను అమ్మా... రెండు మూడు రోజులు జాగ్రత్తగా చూసి చెప్తాను” అన్నాడు.
‎
‎ తర్వాత రెండు మూడు రోజులు  ఆమె కారాగారం వంట సాలకు వెళ్లలేదు.
‎
‎రంగడు ఆ కొద్ది రోజులు కారాగారం లోపలి వ్యవస్థను, రక్షకుల మార్పులను, ఖైదీల మధ్య మాట్లాడుకునే విషయాలను, ఏవైనా లోపాలు ఉంటే జాగ్రత్తగా గమనించి, గుర్తు పెట్టుకున్నాడు. రాణి శ్రావణి వచ్చి తనకు సహాయం చేస్తుందన్న ఆశతో అతను రోజంతా ఆమె గురించే ఆలోచిస్తూ గడిపేవాడు.
‎

[Tik]

 ‎

‎
‎**మహేంద్రపురం రాజప్రాసాదం...**
‎
‎మహేంద్రపురం రాజ్యం ఎప్పుడూ యుద్ధ సన్నాహాలు, ఖనిజాలు, సైనిక శిక్షణల మధ్యనే ఉండేది.
‎
రాజు **మహేంద్రవర్మ** ఎక్కువ సమయం సైనికులతో, మంత్రులతో, యుద్ధ వ్యూహాలతో గడిపేవాడు.
‎అందువల్ల రాజ్య పాలనలో కొన్ని బాధ్యతలు సహజంగానే రాణి లలితపై పడేవి.
‎
‎లలిత అప్పుడప్పుడు రాజసభకు వచ్చి, పాలన విషయాలను వాకబు చేసేది.
‎
ఆమెకు యుద్ధ విద్యలతో పాటు రాజ్య పాలన, ఆర్థిక వ్యవహారాలు, ప్రజల సమస్యలు కూడా బాగా తెలుసు.
‎
‎ప్రతి రోజు ఉదయం ఆమె తన ముఖ్య చెలికత్తె **మాధవి**తో కలిసి రాజప్రాసాదం వెనుక ఉన్న చిన్న ఆవరణలో కూర్చుని రాజ్య వ్యవహారాలు చర్చించేది.
‎
‎ఒక ఉదయం...
‎
‎
‎
‎“మాధవి, ఈ వారం ఖనిజ గనుల నుంచి వచ్చిన ఆదాయం ఎంత? సైనికులకు జీతాలు ఇచ్చాక మిగిలినది ఎంత ఉంది?” అని అడిగింది లలిత.
‎
‎మాధవి వివరాలు చెప్పగానే లలిత కొంచెం ఆలోచించి, 
‎“ఉత్తర సరిహద్దు గ్రామాల్లో నీటి సమస్య ఇంకా కొనసాగుతోందట. రేపు మంత్రి గారికి చెప్పి, అక్కడికి ఒక బృందాన్ని పంపించాలి. ప్రజలు ఇబ్బంది పడకూడదు” అంది.
‎
‎మాధవి చిరునవ్వుతో, “రాణి గారు, మీరు లేకపోతే ఈ రాజ్యం సగం పనులు ఆగిపోయేవి. రాజు గారు యుద్ధాల మీదే దృష్టి పెడతారు. మీరు లేకుంటే పాలన ఎలా నడుస్తుందో...”
‎
‎లలిత తేలికగా నవ్వి, “అతను బలం. నేను సమతుల్యం. ఇద్దరం కలిసి ఉంటేనే ఈ రాజ్యం బలంగా ఉంటుంది” అంది.
‎
‎కానీ లలిత మనసులో ఒక చిన్న అసంతృప్తి ఉండేది. రాజు మహేంద్రవర్మ ఆమెను గౌరవించేవాడు కానీ, ఆమె శరీరానికి, కోరికలకు అంతగా సమయం ఇవ్వడం లేదు. ఆయన ఎక్కువ సమయం యుద్ధ సన్నాహాలు, సైనికులు, ఇతర సుఖాల్లో మునిగి ఉండేవాడు.
‎
‎లలిత బయటకు ధైర్యవంతురాలిగా, కఠినంగా కనిపించినా... లోపల ఆమె కూడా ఒక స్త్రీ. ఆమెలోని అగ్ని కేవలం యుద్ధాలకు మాత్రమే కాదు, వ్యక్తిగత జీవితంలో కూడా ఉంది. దాన్ని ఆమె ఇప్పటికీ అణచుకుంటూనే ఉంది.
‎
‎మాధవి ఆమెకు ఏకైక విశ్వసనీయురాలు. ఆమె ముందు మాత్రమే లలిత కొన్ని స్వంత ఆలోచనలు, అసంతృప్తులు వ్యక్తం చేసేది.
‎
‎---
‎
‎

[Tik]

 ‎ 
‎
‎
‎ 
‎
‎
‎
‎**మహేంద్రపురం రాజప్రాసాదం...**
‎
‎ఒకరోజు పర్షియా దేశం నుంచి ఒక వ్యాపారి మేలు జాతి గుర్రాలను తీసుకొచ్చాడు. రాజు మహేంద్రవర్మ వాటిని చూసి పది గుర్రాలను కొన్నాడు.
‎
‎లలితకు ఈ విషయం కొద్ది రోజుల తర్వాత తెలిసింది. ఒక సాయంత్రం ఆమె భర్తతో మాట్లాడుతూ,  
‎“ఆ గుర్రాలను జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి. అవి మంచి జాతి. సరైన ఆహారం, సంరక్షణ లేకపోతే వాటి విలువ తగ్గిపోతుంది” అంది.
‎
‎మహేంద్రవర్మ, “వ్యాపారి కొందరు పని వాళ్లను కూడా ఇచ్చాడు. వాళ్లు చూసుకుంటున్నారు” అన్నాడు.
‎
‎లలిత మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమె మనసులో ఒక ఆలోచన మెల్లగా రూపుదిద్దుకోసాగింది.
‎
‎కొన్ని రోజుల తర్వాత...
‎
‎లలిత తన ముఖ్య చెలికత్తె **మాధవి** ద్వారా గుర్రపు శాలకు మాత్రమే ఒక చిన్న కబురు పంపించింది — “రాజ్యంలోని ఒక వ్యాపారి భార్య గుర్రాలను చూడడానికి వస్తోంది.”
‎
‎**రెండు రోజుల తర్వాత...**
‎
‎ ఉదయపు సమయం. మహేంద్రపురం రాజధానికి దక్షిణంగా ఉన్న విశాలమైన గుర్రపు శాల.
‎
‎
‎ఆమె పట్టు చీర కట్టుకుంది. 
‎ మెడలో మంగళసూత్రం, చేతులకి రంగు గాజులు, నుదుటిపై బొట్టు. జుట్టును ఒక జడగా కట్టుకుంది. ఎలాంటి రాజసీ అలంకరణ లేదు.
‎
‎ఆమె పక్కన మాధవి పని మనిషి లాగా సాదా చీరలో వచ్చింది.
‎
‎గుర్రపు శాల అధికారి వారిని చూసి అడిగాడు,  
‎“మీరు ఎవరు?”
‎
‎లలిత తేలికగా నవ్వుతూ,  
‎“నేను రాజ్యంలోని వ్యాపారి రామయ్య భార్యను. గుర్రాలు మంచి జాతివి ఉన్నాయి అని విని,చూడాలని వచ్చాను. ఇది నా సేవకురాలు” అంది.
‎
‎అధికారి నమ్మి, “రండి... లోపలికి రండి. గుర్రాలు చాలా బాగున్నాయి” అని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.
‎
‎లలిత గుర్రాలను చూస్తూ నెమ్మదిగా నడుస్తూ ఉంది. ఆమె నడకలో సహజమైన గాంభీర్యం ఉంది.
‎
 చీర లో ఆమె పిరుదులు లయగా కదులుతున్నాయి. రవికలో ఆమె వక్షోజాలు స్పష్టంగా ఉబ్బి కనిపిస్తున్నాయి.
‎
‎ఆమె కళ్లు గుర్రాల మీద కాకుండా, శాలలో పని చేస్తున్న కొత్త పని వాళ్ల మీద, ముఖ్యంగా వ్యాపారి ఇచ్చిన యవనుల మీద తిరుగుతున్నాయి.
‎
‎మాధవి ఆమె పక్కనే నడుస్తూ తక్కువ స్వరంలో, “రాణి గారు... ఇలా వచ్చి చూడడం సరైన పనే కదా?” అని అంది.
‎
‎లలిత చిరునవ్వుతో తల ఊపింది. ఆమె మనసులో ఒక కొత్త ఉత్కంఠ, ఒక తీయని ఆసక్తి మెల్లగా పాకసాగింది.
‎
‎---
‎
‎
‎**గుర్రపు శాలలో...**
‎
‎లలిత గుర్రాలను చూస్తూ నెమ్మదిగా నడుస్తూ ఉంది.
‎
 ఆ సమయంలో వ్యాపారి ఇచ్చిన పని వాళ్లలో ఒక వ్యక్తి గుర్రాలను తోలుతూ ఉన్నాడు. వయసు సుమారు యాభై ఏళ్లు ఉంటుంది. గట్టి శరీరం,గుబురు గడ్డం ,కళ్లు తీక్షణంగా ఉన్నాయి.
‎
‎లలిత ఆయన వైపు చూసి, తేలికగా నవ్వుతూ అడిగింది,  
‎“మీ పేరు ఏమిటి? ఈ దేశం వారిలా లేరే...”
‎
‎ఆయన ఆమెను ఒక్కసారి పూర్తిగా చూశాడు. 
‎పట్టు చీరలో మెరుస్తున్న ఆ పాతికేళ్ల లలిత అందం, ఆమె ఎత్తైన వక్షోజాలు, సన్నని నడుము వంపు, గుండ్రటి పిరుదులు... అన్నీ ఒకేసారి అతని కళ్లలోకి ఎక్కాయి.
‎
‎ఆయన కొంచెం సేపు మాట్లాడకుండా చూసి, తర్వాత గౌరవంగా అన్నాడు,  
‎“నాది పర్షియా దేశం. మేలు జాతి గుర్రాలను పెంచడం మా వృత్తి.”
‎
‎లలిత చిరునవ్వుతో,  
‎“ఇప్పుడు పర్షియా నుండి సింధు వరకు యవనులు పాలిస్తున్నారని తెలుసు. మీరు ఇక్కడ ఉండటం మాకు ప్రమాదం కాదా? రాజు గారు ఎందుకు నమ్మారో...” అంది.
‎
‎ఆయన ఆమె ఎదురుగా నిలబడి, ఆమె ఎద ఎత్తులు, నడుము వంపు మీద చూపులు పడేసి,  
‎“నాకు రాజకీయాలు తెలియవు. నేను కేవలం గుర్రాలను చూసుకునే వాడిని. మీరు గుర్రాలు కొంటారా?” అన్నాడు.
‎
‎ పెళ్ళి అయిన కొత్తలో లలిత లో ఉత్సాహం ఉండేది,ఇప్పుడు మళ్ళీ అలాగే అనిపించింది.
‎
‎లలిత కొంచెం నవ్వి, కళ్లలో ఒక చిలిపి మెరుపుతో  
‎“యవనుల వద్ద గుర్రాలేనా... ఇంకేమైనా ఉన్నాయా?” అంది.
‎
‎ఆయన కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసి,  
‎“నేను యవనుడనే అయినా... కేవలం పని వాడిని” అన్నాడు. కానీ అతని కళ్లు ఆమె శరీరం మీద నుంచి కదలడం లేదు.
‎
‎లలిత కొద్ది సేపటికి మాధవితో కలిసి గుర్రపు శాల నుంచి బయటకు వచ్చేసింది.
‎
‎దారిలో మాధవి చిరునవ్వుతో,  
‎“రాణి గారు... ఆయన మిమ్మల్ని చూసి పూర్తిగా వేడెక్కిపోయాడు. కళ్లు తీసి మీ మీదే పెట్టేశాడు” అంది.
‎
‎లలిత కొంచెం కోపంగా చూసి,  
‎“నువ్వు రాణి తో మాట్లాడుతున్నావు మాధవి” అంది.
‎
‎మాధవి నవ్వు అణచుకోలేక,  
‎“రాజు గారు పది గుర్రాలు కొన్నారు. ఈయన పదకొండో గుర్రం అనిపించింది” అంది.
‎
‎లలిత బుగ్గలు ఎర్రబడ్డాయి. ఆమె తల కొంచెం కిందికి వాల్చుకుంది. కానీ ఆమె పెదాల మీద ఒక చిన్న చిరునవ్వు దాగ లేదు.
‎
‎“గుర్రపు శాలకి వెళ్లిన విషయం రాజు గారికి తెలియకూడదు” అంది ఆమె తక్కువ స్వరంలో,ఎర్ర బడిన బుగ్గలతో
‎
‎మాధవి నవ్వుతూ,  
‎“సరే... ఎందుకు సిగ్గు పడుతున్నారు?” అంది.
‎
‎లలిత కొంచెం సేపు మౌనంగా ఉండి, మెల్లగా అంది,  
‎“తెలియదు...”

‎
‎ఆమె మనసులో ఒక కొత్త వేడి, ఒక తీయని అసౌకర్యం, ఒక విచిత్రమైన ఉత్కంఠ కలిసి మెల్లగా పాకసాగింది.
‎

[Tik]

‎ అ

‎
‎
‎
‎కొన్ని రోజుల తర్వాత శ్రావణి మళ్లీ ఒంటరిగా వచ్చింది.  నీలం చీర,  రవిక, మంగళసూత్రం, గాజులు. ఆమె వచ్చేసరికి ఖైదీలు ఆహారం తీసుకోవడానికి వరస లో నిలబడి ఉన్నారు.
‎
‎రంగడు ఆమెను చూసి కళ్లు మెరిపించాడు. ఆమె దగ్గరకు వచ్చేసరికి తక్కువ స్వరంలో, ఉత్సాహంగా అన్నాడు,
‎
‎“అమ్మా... నేను చెప్పినట్టు గమనించాను. ఈ కారాగారంలో రెండు రాత్రుల క్రితం ఇద్దరు ఖైదీలు మాట్లాడుకుంటున్నారు. వాళ్లు యవనులతో (విదేశీయులతో) సంబంధం ఉన్నవాళ్లు. రాజ్య సరిహద్దు గురించి, రహస్య మార్గాల గురించి, రాజు గారి సైనిక శిబిరాల గురించి చర్చించుకుంటున్నారు. ఇది పెద్ద ప్రమాదం అమ్మా...”
‎
‎శ్రావణి ముఖం గంభీరంగా మారింది. ఆమె నెమ్మదిగా తల ఊపి, “ఏ ఇద్దరు?” అని అడిగింది.
‎
‎రంగడు ఒక్కసారి చుట్టూ చూసుకుని, “ఒకడు గోపి, రెండోవాడు బాలు. ఇద్దరూ ఉత్తర భాగం నుంచి వచ్చినవాళ్లు. వాళ్లు రాత్రి సమయంలో రహస్యంగా మాట్లాడుకుంటారు” అన్నాడు.
‎
‎శ్రావణి కొంచెం సేపు ఆలోచించింది.
‎
‎ఆ రాత్రి
‎
‎శ్రావణి గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుంది. బయట వర్షం పడుతోంది. ఆమె మనసు చాలా అల్లకల్లోలంగా ఉంది.
‎
‎ఆ ఇద్దరి వివరాలు కావాలని ,కబురు చేసింది, న్యాయాధికారికి.
‎
‎ తెలిసిన వివరాల ప్రకారం,వాళ్ళు చిల్లర దొంగలు.
‎
‎ ఒక్కోడిది ఒక్కో ప్రాంతం.
‎
‎ ఒకడి శిక్ష రేపటితో ముగుస్తోంది.
‎
‎ రాణి శ్రావణి ఆలోచించి,వాడు విడుదల అయ్యాక,రంగడి విడుదలకి ఏర్పాటు చేసింది.
‎
‎ బాలు అనే వాడు విడుదల అయ్యి,తమ ప్రాంతం వైపు వెళ్ళాడు.
‎
‎ తర్వాత రోజు శ్రావణి కారాగారానికి వెళ్ళి"మిమ్మల్ని విడుదలకి ,ఒప్పించాను."అంది,రంగడి తో.
‎
‎"ఎవరు సహాయం చేస్తున్నారు"అన్నాడు ఆనందం తో.
‎ "రాణిగారి వద్ద చెలికత్తె ఒకరు తెలుసు.కానీ మీరు ఒక పని చేయాలి ట"అంది మెల్లిగా వడ్డిస్తూ.
‎
‎"ఏమిటి"అన్నాడు.
‎
‎" ఈ బాలు గాడి వెనక ఎవరున్నారో తెలుసుకోవాలి.నిజానికి నన్ను తెలుసుకోమంది రాణి.కానీ వాడి ప్రాంతం నాకు సరిగా తెలియదు. పైగా పాతికేళ్ల అమ్మాయిని."అంది చిలిపిగా చూసి.
‎
‎ వాడు ఆలోచించి"సరే,నా పెళ్ళాం ఎలాగూ ,కొడుకు వద్ద ఉంటోంది.ఆ బాలు గాడు ఉండేది,మా ప్రాంతమే,తెలుసుకుంటాను"అన్నాడు.
‎
‎
‎ శ్రావణి అందం గా నవ్వి"అయితే ఒక పని చేద్దాం.రాణి గారి కి వివరాలు ఇవ్వడానికి ,ఒకటి రెండు సార్లు,నేను కూడా మీ ఊరు రావాల్సి ఉంటుంది.కాబట్టి నన్ను నీ కొత్త పెళ్ళాం అని చెప్పు,అడిగిన వారికి"అంది.
‎
‎ వాడు ముందు అర్థం కానట్టు చూసి"ఈ వయసులో నీలాంటి అందమైన అమ్మాయి తో పెళ్ళి అంటే నమ్మరు"అన్నాడు.
‎
‎ శ్రావణి నవ్వుతూ"అయితే మీ బదులు సత్తి గారిని విడిపిస్తారు రాణి గారు"అంది.
‎
‎ వాడు "వద్దులే.నన్నే విడిపించమను"అంటూ శ్రావణి నడుము పట్టుకుని నొక్కాడు.
‎
‎"చి ఏమిటిది"అంది చెయ్యి తోసేసి,కోపం గా.
‎ వాడు"మరి నువ్వు నా పెళ్ళాం వి,కదా"అన్నాడు వెటకారం గా.
‎
‎ శ్రావణి అటు ఇటు చూసి బయటకి నడిచింది.
‎
‎ రంగడు మర్నాడు విడుదల అయ్యాడు.
‎
‎
‎
‎

[Tik]

**ఒక ఉదయం...**

సూర్యుడు ఇప్పుడే పైకి ఎక్కుతున్న సమయం. ఉద్యానవనం అంచున ఉన్న చిన్న గుడిసెలో రంగడు వంట చేస్తున్నాడు. అతను ఒక చిన్న మట్టి కుండలో రాగి అన్నం పాకుతూ, పక్కనే ఉన్న చిన్న మంట మీద కూర కాస్తున్నాడు.

అప్పుడే గుడిసె తలుపు తెరుచుకుని శ్రావణి అడుగుపెట్టింది.

రంగడు తలెత్తి చూశాడు. ఆమెను చూడగానే అతని చేతులు ఆగిపోయాయి. ఆమె మాములు  చీర, రవికలో ఉంది. కానీ ఉదయపు సూర్యకాంతిలో ఆమె అందం మరింత తీవ్రంగా కనిపించింది.

“అ... అమ్మా... నువ్వు ఇక్కడికి?” అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

శ్రావణి లోపలికి వచ్చి చుట్టూ ఒకసారి చూసుకుంది. గుడిసె చాలా చిన్నది. ఒక మూలలో పాత చాప, మరో మూలలో వంట సామాన్లు.

“బాలు ను వెతికారా?” అని నెమ్మదిగా అడిగింది.

రంగడు కుండను కింద పెట్టి, చేతులు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు,

“వాడు ఇక్కడ రెండు రోజులు ఉన్నాడు. తర్వాత సరిహద్దు గ్రామాల వైపు వెళ్లాడు. అక్కడ కొంతమంది తనవాళ్లు ఉన్నారట. ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నాడో నాకు కూడా సరిగ్గా తెలియదు.”

శ్రావణి తల ఊపి, గుడిసెలోనే కాసేపు కూర్చుంది. ఆ రోజంతా ఆమె ఆ ప్రాంతాన్ని పరిశీలించింది. చుట్టూ ఉన్న గ్రామస్తులతో మాట్లాడింది.

కొందరు అడిగారు, “ఇంత అందమైన అమ్మాయివి... ఎవరు?”

శ్రావణి సిగ్గుతో చిరునవ్వుతో, “రంగ గారికి రెండో పెళ్లాం” అంది.

వాళ్లు ఆశ్చర్యపోయారు. “వాడి వయసు అరవై దాటింది. నీకు పాతికేళ్లు కూడా ఉండవు. ఎలా చేసుకున్నావు?”

శ్రావణి పక్కనే ఉన్న రంగడిని పైనుంచి కిందకు ఒకసారి చూసి, చిలిపిగా నవ్వుతూ, “మా వారి మగతనం అలాంటిది” అంది.

ఆ మాటలు విని గ్రామస్తులు నవ్వారు. రంగడు మాత్రం ఆమె అందాలను కసిగా చూస్తూ ఉన్నాడు.

ఒకసారి శ్రావణి ఒంగి ఏదో తీసుకునేటప్పుడు ఆమె చీర కొంచెం జారి, రవికలోంచి ఆమె రెండు సళ్ల మధ్య లోతైన పొందిక కనిపించింది. రంగడు కళ్లు మిటకరించాడు.

సాయంత్రం గుడిసెలో ఇద్దరూ ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు రంగడు నవ్వుతూ అడిగాడు,

“నీ మొగుడు ఏమి చేస్తాడు పిల్లా?”

శ్రావణి మామూలుగా, “రాజు గారి వద్ద సైనికుడు” అంది.

రంగడు మరింత ఆసక్తిగా చూశాడు. కానీ శ్రావణి  మాట్లాడకుండా మర్నాటి ఉదయం చాలా త్వరగా రాజధానికి తిరిగి వెళ్లిపోయింది. రంగడికి కూడా చెప్పకుండానే.

[Tik]

 

**రాజసభ తర్వాత, రాజ మహల్‌లో...**

సాయంత్రం సమయం. రాజు విక్రమాదిత్య తన మహల్‌లో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాడు. శ్రావణి అక్కడికి వచ్చి, ఆయన పక్కన కూర్చుంది.

“రాజు గారు...” అంటూ మెల్లగా మొదలుపెట్టింది శ్రావణి, “సరిహద్దు ప్రాంతాల్లో పరిస్థితి ఎలా ఉంది? యవనుల కదలికలు ఏమైనా ఉన్నాయా .”

విక్రమాదిత్య తన గిన్నెలో ఉన్న మధ్యాన్ని కొద్దిగా తాగి, సాధారణంగా అన్నాడు,

“అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి శ్రావణి. మన సైనికులు బలంగా ఉన్నారు. సరిహద్దుల్లో ఎలాంటి అనుమానాస్పద కదలికలు లేవు. నువ్వు ఎందుకు ఆందోళన పడుతున్నావు?”

శ్రావణి ఆయన ముఖం చూసి మెల్లగా నవ్వింది. కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం ఒక భారం పెరిగింది.

“అలాగేనా... అయితే సరే” అంది ఆమె.

విక్రమాదిత్య మరిన్ని విషయాలు మాట్లాడి, తన పనుల్లో మునిగిపోయాడు. కానీ శ్రావణి మాత్రం ఆ రాత్రి నిద్రపోలేదు.

రంగడు చెప్పిన మాటలు, బాలు గురించి తెలిసిన విషయాలు, కారాగారంలో జరిగిన సంఘటనలు — అన్నీ ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి.

**“అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి”** అని రాజు చెప్పిన మాటలు ఆమెకు ఏమాత్రం నమ్మకం కలిగించలేదు. బదులుగా ఆమె అనుమానం మరింత పెరిగింది.

‘రాజు గారికి నిజంగా ఏమీ తెలియదా... లేదా తెలిసి కూడా దాచేస్తున్నారా?’ అని ఆమె మనసులో ప్రశ్నలు తిరుగుతున్నాయి.

ఆమె కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి బయట చీకటిని చూస్తూ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది. ఆమె ఒంటరిగా ఏదో ఒక పెద్ద ఆటలోకి అడుగుపెట్టినట్టు ఆమెకు అనిపించింది.


‎**కొన్ని రోజుల తర్వాత...**
‎
‎ఉదయం సమయం. రాజధాని వీధులు సాధారణంగా కనిపించాయి. రంగడు కొందరు దొంగల ద్వారా తెలిసిన కొన్ని ముఖ్యమైన విషయాలతో రాజధానికి వచ్చాడు. అతని మనసులో ఒకే ఆలోచన — ఆ అందమైన అమ్మాయి (శ్రావణి)ని ఎలాగైనా కలవాలి.
‎
‎అతను రాజప్రాసాదం చుట్టూ తిరుగుతూ, ఆమెను గురించి వెతికాడు. కానీ ఎవరూ సరైన సమాచారం ఇవ్వలేదు.
‎
‎ఆ సమయంలో మల్లిక అంతఃపురం నుంచి బయటకు వచ్చింది. రంగడు ఆమెను చూసి గుర్తించాడు — ఆ రోజు శ్రావణితో కలిసి ఉద్యానవనంలో వచ్చిన సేవకురాలు.
‎
‎మల్లిక కూడా అతన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. ఆమె వెంటనే తిరిగి అంతఃపురంలోకి వెళ్లి శ్రావణి దగ్గరకు వచ్చింది.
‎
‎“రాణి గారు... ఆ రంగడు రాజధానికి వచ్చాడు. ప్రాసాదం వెనక వైపు తిరుగుతున్నాడు. మిమ్మల్ని వెతుకుతున్నట్టు ఉన్నాడు” అంది తక్కువ స్వరంలో.
‎
‎
‎
‎కొద్ది సేపటికి శ్రావణి మామూలు చీర, రవికలో అంతఃపురం వెనక వైపుకు వచ్చింది. ఆమె రంగడిని అప్పుడే చూసినట్టు నటించి, ఆశ్చర్యపోయినట్టు అడిగింది,
‎
‎“రంగడు... మీరు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?”
‎
‎రంగడు ఆమెను చూసి ముఖం వెలిగిపోయింది. “అమ్మా... నీకు చెప్పాల్సిన కొన్ని విషయాలు ఉన్నాయి. బాలు గురించి కొత్త సమాచారం వచ్చింది.”
‎
‎శ్రావణి చుట్టూ ఒకసారి చూసుకుని, అతన్ని అంతఃపురం వెనక ద్వారం గుండా లోపలికి తీసుకెళ్లింది. ఆ ద్వారం ద్వారా చాలా తక్కువ మందికే ప్రవేశం ఉండేది.
‎
‎లోపలికి తీసుకెళ్లాక శ్రావణి తక్కువ స్వరంలో అంది,
‎
‎“ఇక్కడ ఎవరూ చూడకూడదు. మీరు చెప్పాల్సిన విషయం ఏమిటో చెప్పండి"
‎

[Tik]

 ‎
‎
‎---
‎
‎అంతఃపురం వెనక భాగంలో ఇద్దరూ ఒంటరిగా ఉన్నారు. శ్రావణి దూరంగా నిలబడి ఉంది. రంగడు కళ్లు మెరుపుతో ఆమె వైపు చూస్తున్నాడు.
‎
‎రంగడు కొంచెం ఆత్మవిశ్వాసంతో అన్నాడు,
‎
‎“అమ్మా... ఈ విషయం చాలా ముఖ్యమైనది. నేను దీన్ని **రాణి గారికి** నేరుగా చెప్తాను. ఆమె నాకు తగిన కానుక ఇస్తారు అని నమ్మకం.”
‎
‎శ్రావణి లోపల ఒక్కసారి ఉద్రిక్తత పెరిగింది. కానీ బయటకు ఏమీ కనిపించకుండా మెల్లగా నవ్వుతూ అంది,
‎
‎“... ఆవిడను చూడటం అంత సులభం కాదు. రాణి గారు పనుల్లో ఉంటారు. వారిని కలవడం కుదరదు. మీరు చెప్పాల్సిన విషయం ఏమిటో నాకు చెప్తే. నేను రాణి గారి దగ్గరకు వెళ్లి, మీకు తగిన కానుక ఇవ్వమని అడుగుతాను. నమ్మండి... నేను మాట ఇచ్చాను.”
‎
‎రంగడు కొంచెం సేపు ఆలోచించాడు. ఆమె మాటల్లో ఏదో నమ్మకం కలిగించే తీరు ఉంది. అతను కొంచెం ఆలోచించి,
‎
‎“సరే... నీ మీద నమ్మకం ఉంది. బాలు గురించి కొత్త సమాచారం ఉంది. వాడు ప్రస్తుతం సరిహద్దు గ్రామం దగ్గర ఉన్నాడు. అక్కడ యవనులతో సంబంధం ఉన్న మరో ఇద్దరు మనుషులు కూడా ఉన్నారు. వాళ్లు రాజ్యంలోని రహస్య మార్గాల గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు...” అని చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
‎
‎శ్రావణి ఏకాగ్రతతో వినసాగింది. ఆమె ముఖం గంభీరంగా మారింది. కానీ లోపల ఆమెకు ఒక విషయం స్పష్టంగా అర్థమైంది — రంగడు ఇంకా ఆమెను రాణి గారని గుర్తించలేదు.
‎
‎
‎---
‎
‎ఉద్యానవనం ,ఉదయం సమయం. చుట్టూ మంచు కొద్దిగా కురుస్తోంది. ఎవరూ కనిపించడం లేదు.
‎
‎రంగడు కొన్ని మొక్కలు చూస్తూ,,
‎
‎ “చాలా బాగుంది రాణి గారి ఉద్యానవనం” అన్నాడు.
‎
‎శ్రావణి నవ్వుతూ, “ఇక్కడ పని ఇస్తే చేస్తారా?” అంది.
‎
‎“ఆ...” అంటూ రంగడు వెంటనే ముందుకు అడుగేసి, ఆమె నడుమును గట్టిగా పట్టుకుని తన వైపు లాక్కున్నాడు.
‎
‎శ్రావణి చుట్టూ ఒకసారి చూసుకుంది. మంచు కురుస్తోంది. ఎవరూ లేరు. ఆమె శ్వాస కొంచెం వేగంగా మారింది.
‎
‎రంగడు ఆమె నడుమును నొక్కుతూ, ఆమె చెవిలో అన్నాడు,
‎
‎“నీ మొగుడు రాజు గారి వద్ద సైనికుడు. నువ్వు రాణి గారి వద్ద పని చేస్తున్నావు. బాగానే ఉంది. నిన్ను మొదటిసారి చూసినప్పుడే ఏదో గొప్పతనం అనిపించింది. మామూలు చీరలో ఉన్నా... ఎంత అందంగా ఉంటావు.”
‎
‎అంటూ మెల్లగా ఆమె రెండు బుగ్గల మీద ముద్దులు పెట్టాడు. 
‎
‎ఆమె మెడ వద్ద ముద్దు పెట్టి, “మంచి వాసన వస్తోంది” అన్నాడు.
‎
‎శ్రావణి చిరునవ్వుతో, “రాణి గారు వాడే సుగంధ ద్రవ్యాలు. నేను కూడా స్నానం చేస్తూ వాడతాను” అంది.
‎
‎రంగడు ఆమె బొట్టు, ముక్కుపుడక, లేత పెదవులు చూసి ముద్దు ఇవ్వబోయాడు. శ్రావణి తల వెనక్కి తీసుకుంది.
‎
‎“రాజు గారికి ఇంత మంచి సమాచారం తెచ్చాను కదా...” అన్నాడు రంగడు.
‎
‎శ్రావణి మెల్లగా నవ్వి, “రాణి గారిని కానుక అడుగుతాను లెండి” అంది.
‎
‎
‎ఆయన దగ్గరకి లాగేసరికి,రాణి శ్రావణి సళ్లు,రంగడు ఛాతీ కి నొక్కుకున్నాయి.
‎ వెంటనే ఆమె పెదవులని చీకడం మొదలు పెట్టాడు.
‎
‎ రాణి శ్రావణి ఆయన కళ్లలోకి చూసి,మెల్లిగా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసింది.
‎
‎ మెల్లిగా తనుకూడా ఆయన పెదాలు చీకుతూ,,నాలుక అందించింది.
‎
‎
‎ రాణి శ్రావణి నాలుకను నోట్లోకి లాక్కుని చీకాడు.
‎
‎ ఆమె గొంతు నుండి చిన్న ములుగులు వస్తున్నాయి.
‎
‎ దూరం నుండి మల్లికా వస్తూ,ఇలా ముద్దులు పెట్టుకోవడం చూసింది.
‎ దూరం గానే ఆగిపోయింది.
‎
‎ శ్రావణి కూడా తెలియకుండానే సళ్ళతో ,వాడి ఛాతీ ను నొక్కేస్తూ ,కామం తో ముద్దు ఇచ్చింది.
‎
‎ వాడు చేతులని ఆమె పిర్రల మీద కి జరిపి, ఒత్తూతు చుంబించాడు.
‎
‎ మూడు నిమిషాల తర్వాత ఇద్దరు ముద్దు ఆపారు.
‎
‎ శ్రావణి సహజమైన సిగ్గు తో ,దూరం జరిగి"మీ ఊరు వెళ్ళండి.రాణి గారి కానుక వస్తుంది"అంది.
‎
‎
‎
‎

[Tik]

 ‎   వస్తున్న మల్లిక దూరం నుండి ఇద్దరు గాఢ ముద్దులో ఉండటం చూసి,ఆగిపోయింది

‎
‎ మూడు నిమిషాల తర్వాత ముద్దు ఆపారు.
‎
‎" మీ ఊరు వెళ్ళండి"అంది
‎
‎ "రాత్రి బయలుదేరి ఇందాకే వచాను"అన్నాడు ఆయన
‎
‎ రాణి శ్రావణి చిన్న చెరువుల, ఉన్న చోటికి తీసుకువెళ్ళి"ఇది రాణి గారు స్నానం చేసే ప్రదేశం.సుగంధ ద్రవ్యాలు ఉన్నాయి.వాటితో స్నానం చేయండి"అంది.
‎
‎ తర్వాత వేగం గా మహల్ లోకి వెళ్ళి,మల్లికకు ఒక ఉత్తరం  రాసి ఇచ్చి "ఇది సరిహద్దులు చూసే మంత్రిగారికి పంపు"అంది.
‎
‎ తర్వాత దగ్గర్లో ఉన్న సైనికులను"కొద్ది సేపు దూరం గా వెళ్ళండి"అంది.
‎
‎ వాళ్ళు వెళ్ళాక"రాణి గారు,మీరు ఏదో చేయబోతున్నారు"అంది మల్లిక చిలిపిగా
‎
‎ రాణి సిగ్గు తో "ఇప్పటి వరకు రాజు గారికి అందాలు అందించాను.ఇప్పుడు పరాయి వాడికి అందిస్తాను"అంది.
‎
‎ మల్లిక నవ్వుతూ మంత్రిగారీ వద్దకు పరుగు పెట్టింది.
‎
‎ మంత్రిగారు లేరు,కానీ సేవకుడు అది తీసుకుని,ఆయన వద్దకు వెళ్ళాడు.
‎
‎ మల్లిక మళ్ళీ తిరిగి మహల్ కి వెళ్ళింది.
‎
‎ రాణి గారు స్నానం చేసే ఆ పెద్ద మహల్ వైపు దూరం నుండి చూసింది.
‎
‎ అంత దూరానికి కూడా రాణి శ్రావణి అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి.
‎
‎ ఒక చిన్న తల్పం మీద నగ్నం గా ఉన్న,రాణి శ్రావణి మీద,నగ్నం గా ఉన్న రంగడు వేగంగా ఊగుతున్నట్టు కనిపిస్తోంది.
‎
‎ కొంచెం దగ్గరకి వెళ్ళింది మల్లిక.
‎
‎ రాణి శ్రావణి సళ్లు పిసుకుతూ,ఆమె తొడల మధ్యలో దెంగుతున్నాడు రంగడు.
‎
‎ దెబ్బ పడగానే అరుస్తోంది రాణి శ్రావణి.

[Tik]

 ‎
‎ఇందాక
‎  రాణి శ్రావణి వెనక్కి తిరిగి , రంగడి దగ్గరకి వస్తుంటే, చెప్పలేని సిగ్గు,అవమానం అనిపించింది.
‎
‎ఆమె చీర మోకాళ్ళ కిందకు ఉండి,పిక్కలు మెరుస్తున్నాయి.
‎ఖరీదైన కాలి పట్టీలు,మెట్టెలు.
‎
‎వయ్యారం గా వస్తున్న శ్రావణిను చూసి,నిలబడ్డాడు రంగడు.
‎ఆయనఒంటి మీద చిన్న అంగ వస్త్రం చూసి"ఇంకా స్నానం చేయలేదే"అంది.
‎
‎రంగడు "ఈ ఖరీదైన వాతావరణం నాకు కొత్త"అన్నాడు దగ్గరకి వస్తూ.
‎"చెప్పానుగా ఇది రాణి గారిది"అని,మెల్లిగా చీర విప్పింది.
‎
‎అది కింద పడేసి సిగ్గు తో నిలబడింది.
‎
‎అప్పటిదాకా రాజవిక్రముడు మాత్రమే చూసిన ,రాణి శ్రావణి మెరుస్తున్న తొడలు,అతి కొద్దిగా ఉన్న పూకు వెంట్రుకలు ఇప్పుడు రంగడి ముందు ఉన్నాయి.
‎వాడికి మతి పోయింది,ఆమె అందానికి.
‎
‎సళ్లు రవికనుండి సగం బయటికిపొంగుతున్నాయి.
‎
‎ఆమె నడుము పట్టుకుని వెనక్కి తిప్పాడు విసురుగా.
‎రాణి శ్రావణి పిరుదులు మెరుస్తున్నాయి.
‎
‎రెండు చేతులతో పిర్రలు నిమిరి,నొక్కాడు.
‎
‎మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని,పిర్రల మీద ముద్దులు పెడుతుంటే,మీసాలు,గెడ్డం గుచ్చుకున్నాయి రాణి గారికి.
‎
‎గుద్దా బొక్క మీద ముద్దు పెడుతూ,నాలుకతో నాకేసరికి వణికి పోతూ"అక్కడ వద్దండి"అంది సిగ్గు తో.
‎
‎ఆయన నిలబడేసరికి ,రవిక విప్పి నిలబడింది.
‎
‎ఆమెకి తను రాజు కి అన్యాయం చేస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంటే,రంగడు ఆమె సళ్లు నలిపి,ముచ్చికలు పట్టుకుని లాగాడు.
‎
‎  రాణి శ్రావణి కైపుగా మూల్గుతూ,రంగడి అంగ వస్త్రం తీసి పారేసింది.
‎
‎గట్టి పడుతున్న రంగడి మొడ్ద ను, దట్టం గా ఉన్న వెంట్రుకలు చూసి"నాకు భర్త కాకుండా పరాయి మగాడి తో మొదటిసారి"అంది మెల్లిగా,సిగ్గు తో.
‎
‎ఇద్దరు మళ్ళీ పెదవులు కలుపుకుని ముద్దులు మొదలెట్టారు.
‎అలవాటు లేని మగాడి తో శృంగారం చేస్తూ,సహకరిస్తోంది రాణి శ్రావణి.
‎
‎రంగడి మొరటు చేతులు ,రాణి శ్రావణి పాతికేళ్ల అందమైన శరీరం మీద కదులుతూ,సళ్లను,పిర్రలని పిసుకుతూ ఉంటే...
‎
‎మొడ్ద తో రాణి గారి దేహాన్ని రుద్దడం మొదలు పెట్టాడు.
‎
‎ఇలాంటి శృంగారం ఆమెకి కొత్త.
‎
‎తడబడుతూ,సిగ్గు పడుతూ"అయ్యో నొక్కద్దు,అయ్యో నొప్పి"అంటూ ములుగుతోంది రాణి శ్రావణి.
‎
‎ఆమెను తల్పం మీద పడుకోబెట్టి మీదకి పడుకున్నాడు
‎"రాణి గారు వస్తె మళ్ళీ కారాగారం లో పెడతారు"అన్నాడు 
‎
‎శ్రావణి "మీరు ఇచిన సమాచారం నిజమే కదా"అంది.
‎
‎రంగడు తల ఊపి,రాణి శ్రావణి తొడలు జరిపి,వాటి మధ్యలోకి తన తొడలు ఉంచాడు.
‎
‎మోడ్డను రాణి శ్రావణి లేత పుకులోకి మెల్లిగా దింపాడు.
‎
‎లోపలికి మొడ్ద వస్తుంటే రాణి గారి కళ్లలో కొద్దిగా నీళ్ళు వచ్చాయి,కొంచెం అవమానం,కొంచెం నొప్పి..
‎

[Tik]

‎“ఆహ్...!” శ్రావణి నోటి నుంచి ఒక చిన్న అరుపు వచ్చింది. ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. కొంచెం నొప్పి, కొంచెం అవమానం, కొంచెం భయం —

‎

‎రంగడు మెల్లగా లోపలికి నెట్టాడు. ఆమె పూకు గోడలు ఆయన మొడ్డను గట్టిగా నొక్కేస్తున్నాయి.

‎“ఉహ్... ఆహ్... . రంగడు... నెమ్మదిగా...” శ్రావణి పెదవులు కొరికి,  ములిగింది.

‎రంగడు , ఒక్కసారి లోతుగా నెట్టాడు.

‎“ఆఆహ్...! అయ్యో... లోతుగా... లోతుగా వెళ్తోంది... ఉహ్... ఉహ్...!” శ్రావణి గట్టిగా ములిగి, ఆయన వీపును గోర్లతో గీసింది.

‎

‎రంగడు ఆమె చెవిలో గట్టిగా అన్నాడు, “పనిమనిషి గా ఉండి... ఇంతచిన్న పూకు ఉంటుందా? రాణి గారి సేవకురాలికి ఇంత మంచి పూకా...?”

‎అంటూ ఆయన తన బలమైన మొడ్డను నెమ్మదిగా బయటకు తీసి, మళ్లీ గట్టిగా లోపలికి నెట్టాడు.

‎థప్... థప్... థప్...

‎“ఆహ్... ఆహ్... అయ్యో రంగడు... నా పూకు..... ఉహ్... ఉహ్... మెల్లగా... ఆహ్... ఆహ్...!” శ్రావణి ములుగులు పెరిగాయి. ఆమె కళ్ల నుంచి నీళ్లు కారసాగాయి.

‎

‎రంగడు ఆమె సళ్లను రెండు చేతులతో గట్టిగా పిసుకుతూ, వేగం పెంచాడు.

‎“అహ్... అహ్... రాణి గారి సేవకురాలి పూకు... చాలా వేడిగా... మెత్తగా... ఉంది.. పిల్లా?” అంటూ ఆయన ఆమె మెడను కొరికాడు.

‎

‎శ్రావణి తల వెనక్కి వాల్చి,  అరిచింది,

‎“ఆఆహ్...! ...!”

‎రంగడు ఆమె తొడలను ఇంకా విడదీసి, లోతుగా, బలంగా దెబ్బలు కొట్టసాగాడు. ప్రతి దెబ్బకు ఆమె శరీరం గగుర్పాటు పడుతోంది.

‎

‎శ్రావణి ములుగులు ఇక నియంత్రణలో లేవు:

‎“ఆహ్... ఆహ్... అయ్యో... రంగడు... నా లోపల... లోపల... ఉహ్... ఉహ్... ఆఆహ్...! ఇంకా... ఇంకా లోతుగా... నన్ను... చంపేస్తున్నావు... ఆహ్... ఆహ్...!”

‎రంగడు ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుని, ఆమె సళ్లను పిసుకుతూ, మెడను కొరికుతూ, తన వేగాన్ని మరింత పెంచాడు.

‎శ్రావణి కళ్లు తిరిగి,  ములుగుతూ ఉంది.

‎

‎శ్రావణి మనసు:

‎‘ఏం చేస్తున్నాను నేను... ఇతను ఎవరో... నా శరీరం ఇతని కింద.. రాజు గారు తప్ప ఎవరూ చూడని ఈ శరీరం...’

‎

‎రంగడు మనసు:

‎‘అబ్బా... ఇంత మెత్తగా... ఇంత వేడిగా... ఇంత చిన్నగా ఉంటుందా ఈ అమ్మాయి పూకు... రాణి గారి సేవకురాలు అయినా ఇంత అందం...’

‎

‎. శ్రావణి శరీరం ఒక్కసారి వణికిపోయింది.

‎“ఉహ్... ఆహ్... రంగడు... నెమ్మదిగా... నా లోపల... చాలా లోపలికి వెళ్తోంది... ఆహ్...” ఆమె ములుగుతూ, ఆయన వీపును గట్టిగా పట్టుకుంది.

‎రంగడు , ఒక్కసారి లోతుగా నెట్టాడు.

‎థప్...

‎“ఆఆహ్...! అయ్యో... రంగడు... నా పూకు... .. ఉహ్... ఉహ్...” శ్రావణి గట్టిగా ములిగింది. ఆమె కళ్ల నుంచి నీళ్లు కారాయి.

‎

‎రంగడు ఆమె చెవిలో గట్టిగా అన్నాడు, “ఏమిటి పిల్లా... నా మొడ్డ లోపలికి వెళ్తుంటే ఇంతగా ములుగుతున్నావు? నీ మొగుడు గారు ఇంత లోతుగా వేయరా?”

‎అంటూ

‎ మొడ్ద నెమ్మదిగా బయటకు తీసి, మళ్లీ గట్టిగా లోపలికి నెట్టాడు.

‎థప్... థప్... థప్...

‎ రాణి శ్రావణి తల వెనక్కి వాల్చి అరిచింది,

‎“ఆహ్... ఆహ్... రంగడు... బలంగా... ఇంకా బలంగా... ఉహ్... ఉహ్... నా లోపల... నింపేస్తున్నావు... ఆఆహ్...!”

‎

‎రంగడు ఆమె సళ్లను గట్టిగా పిసుకుతూ, ఆమె మెడను కొరికుతూ, తన వేగాన్ని పెంచాడు. ఆమె లేత పూకు ఆయన మొడ్డను గట్టిగా చుట్టుకుని, తడితో నిండిపోయింది.

‎థప్... థప్... థప్... థప్...

‎

‎“ఆహ్... ఆహ్... అయ్యో... రంగడు... నన్ను... చంపేస్తున్నావు... ఉహ్... ఉహ్... ఇంకా లోతుగా... ఆఆహ్...! నా పూకు.కి అలవాటు లేదు..... ఆహ్... ఆహ్...!”

‎రంగడు ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుని, ఆమె చెవిలో గట్టిగా అన్నాడు,

‎“రాణి గారి సేవకురాలి పూకు... నాకు చాలా ఇష్టం... నీ సళ్లు... నీ తొడలు... అన్నీ నావే అయ్యాయి ఈ రోజు...”

‎

‎శ్రావణి కళ్లు తిరిగి, శరీరం  వణికి, తీవ్రమైన ఆనందంతో మునిగిపోయింది.

‎

‎

‎

‎రంగడి కదలికలు నెమ్మదిగా, లయగా ఉన్నాయి. ఆయన ప్రతి దెబ్బకు ఆమె సళ్లు గట్టిగా ఎగురుతున్నాయి.

‎

ఆమె మెడలో ఉన్న మంగళసూత్రం ఆ సళ్ల మధ్యలో ఎగురుతూ,  స్తనాల మీద పడి మెరుస్తోంది.

‎

ఆ సళ్లు గుండ్రంగా, భారీగా, వేడెక్కి ఉండి, రంగడి కళ్లను ఆకర్షిస్తున్నాయి.

‎

‎“అహ్... అహ్... రాణి గారి సేవకురాలి సళ్లు... ఎంత అందంగా ఉన్నాయో...” అంటూ రంగడు ఒక చేతితో ఆమె చన్ను పట్టుకుని గట్టిగా పిసికాడు.

‎

‎శ్రావణి సిగ్గుతో తల వెనక్కి వాల్చి, గట్టిగా ములిగింది,

‎“ఆహ్... ఆహ్... రంగడు... నా సళ్లు... పిసకొద్దు... ఉహ్... ఉహ్... నీ మొడ్ద... నా పూకులో... ఇంకా లోతుగా వెళ్తోంది... ఆఆహ్...!”

‎

‎రంగడు  నడుమును మరింత లయగా కదిలించాడు. ఆయన మొడ్ద ఆమె పూకులోకి పూర్తిగా దూరి, బయటకు వచ్చి, మళ్లీ లోపలికి వెళ్తుంటే ఆమె శరీరం వణుకుతోంది.

‎

‎శ్రావణి ఆయన నడుమును గట్టిగా పట్టుకుని, సిగ్గుతో, ఆనందంతో ములుగుతూ,

‎“ఆహ్... ఆహ్... రంగడు... నన్ను... ఇలా... చేయొద్దు... ఉహ్... ఉహ్... నా పూకు... నీ మొడ్దకు... అలవాటు కావడం లేదు... ఆఆహ్...!”అంది

‎

‎రంగడు ఆమె మెడను ముద్దులతో తడిపేస్తూ, ఆమె సళ్ల మధ్య మంగళసూత్రం ఎగురుతుంటే చూస్తూ, నెమ్మదిగా తన కదలికల వేగాన్ని పెంచసాగాడు.

‎

‎

‎“ఆహ్... ఆహ్... రంగడు... నా పూకు... నీ మొడ్దతో... నిండిపోతోంది... ఉహ్... ఉహ్... ఇంకా నెమ్మదిగా... ఆహ్... ఆహ్...” శ్రావణి సిగ్గుతో, నొప్పితో, ఆనందంతో ములుగుతూ ఉంది.

‎

‎

‎

...

ప్రతి దెబ్బకు ఆమె పూకులోంచి తడి శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.

‎

‎

‎---

‎

‎

‎

‎**ఆమె మనసు:** 

‎‘అయ్యో... ఇది... ఇది రాజు గారి **మొడ్డ** కాదు... ఇది పరాయి మగాడి **మొడ్డ**... నా **పూకు**లో... నా లోపల... కదులుతోంది... ఇంత గట్టిగా... ఇంత వేడిగా... ఇంత లోతుగా... రాజు గారు తప్ప ఎవరూ ఎప్పుడూ తాకని నా **పూకు**లో... ఇప్పుడు ఈ అపరిచితుడి **మొడ్డ**... నిండిపోతోంది...’

‎

‎

‎రంగడు వేగం తగ్గకుండా, స్థిరంగా, లోతుగా దెబ్బలు కొట్టసాగాడు.

‎

‎

‎**ఆమె మనసు:** 

‎‘ఇంత లోతుగా... ఇంత వేడిగా... ఇంత గట్టిగా... రాజు గారి **మొడ్డ** కంటే... ఇది భిన్నంగా ఉంది... నా **పూకు**లో ఇంత పరాయి **మొడ్డ** కదులుతుంటే... ఎందుకు ఇంతగా... ఇంతగా... ఉత్తేజం వస్తోంది... సిగ్గు... అవమానం... కానీ ఆపాలని అనిపించడం లేదు...’

‎

‎రంగడు ఆమె సళ్లను గట్టిగా పట్టుకుని, వాటిని పిసుకుతూ, తన నడుమును మరింత స్థిరంగా కదిలించాడు.

‎ పూకు లో  ప్రతి దెబ్బకు ఆమె సళ్లు గట్టిగా ఎగురుతున్నాయి. మంగళసూత్రం ఆ సళ్ల మధ్యలో  ఎగురుతూ ఆమె చర్మం మీద పడి మెరుస్తోంది.

‎

‎

‎

‎ఆయన వేగం తగ్గకుండా, లోతుగా, స్థిరంగా దెబ్బలు కొట్టసాగాడు.

‎

‎

‎ఆ తర్వాత ఆయన మెల్లగా ఆమె మీద నుంచి లేచాడు. శ్రావణి శ్వాస బిగ్గరగా ఉంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఉంది.

‎

‎రంగడు ఆమె నడుమును పట్టుకుని, ఆమెను వెనక్కి తిప్పాడు.

‎ శ్రావణి కొంచెం సిగ్గుతో, భయంతో ఎదురుచూస్తోంది.. ఆమె వెనుక వైపు — మెరుస్తున్న పిక్కలు, తొడలు,గుండ్రటి పిర్రలు చూసాడు రంగడు.

‎

ఆమె మీదకు ఎక్కి,  వెనుక నుంచి హత్తుకున్నాడు. ఆయన ఛాతీ ఆమె వీపును తాకింది.

‎ తన మొడ్డ ను ఆమె పూకు  మీద రాస్తూ, మళ్లీ లోపలికి దించాడు.

‎

‎“ఆహ్...!” శ్రావణి ముఖం తల్పంలోకి దూర్చుకుని గట్టిగా ములిగింది. ఈ కొత్త కోణంలో ఆయన మొడ్డ ఇంకా లోతుగా వెళ్తోంది.

‎

‎రంగడు తల్పాన్ని చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని, వేగంగా దెబ్బలు కొట్టడం మొదలుపెట్టాడు.

‎

‎**థప్... థప్... థప్... థప్...**

‎

‎“ఆహ్... ఆహ్... అయ్యో రంగడు... ఇలా... లోతుగా... ఉహ్... ఉహ్... నా పూకు.. ... ఆఆహ్...!” శ్రావణి గట్టిగా ములుగుతూ,వణికింది

‎

‎రంగడు వేగం పెంచాడు.

‎ ప్రతి దెబ్బకు ఆమె సళ్లు తల్పం మీద  నొక్కుతున్నాయి.

‎

‎“ఆహ్... ఆహ్... రంగడు... బలంగా... ఇంకా బలంగా... ఉహ్... ఉహ్... నా పూకు... నీ మొడ్డ. పూర్తిగా... నింపేస్తోంది... ఆఆహ్...!” శ్రావణి ..మూల్గింది

‎

‎రంగడు ఆమె వీపు మీద పడి, ఆమె మెడను కొరికుతూ, తన నడుమును వేగంగా కదిలించాడు.

‎

‎**థప్... థప్... థప్... థప్... థప్...**

‎

‎

‎

‎

‎

‎

‎

‎

‎ శ్రావణి భావాలు:

‎

‎శ్రావణి ముఖం తల్పం మీద ఒత్తుకుపోయింది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఉన్నాయి.

‎

‎‘అయ్యో... ఇప్పుడు నేను ఏం చేస్తున్నాను... వెనక్కి తిరిగి పడుకుని... ఒక అపరిచితుడి మొడ్డ నా పూకులో... ఇంత లోతుగా... ఇంత గట్టిగా కదులుతోంది... రాజు గారు తప్ప ఎవరూ ఎప్పుడూ చూడని నా శరీరం... ఇప్పుడు ఈ వృద్ధుడి ముందు పూర్తిగా నగ్నం గా ఉంది...

‎

‎నా పూకు లో ఇంత పరాయి మొడ్డ కదులుతుంటే... ఎందుకు ఇంత వేడి... ఎందుకు ఇంత ఉత్కంఠ... సిగ్గు... అవమానం... కానీ ఆపాలని అనిపించడం లేదు... రాజు గారి మొడ్డ కంటే ఇది భిన్నంగా ఉంది... ఇంత గట్టిగా... ఇంత లోతుగా... నా లోపలి ప్రతి అంగుళం నింపేస్తోంది...

‎

‎నేను రాణి... కానీ ఇప్పుడు ఒక సామాన్యుడి కింద పడుకుని... అతని మొడ్డదెబ్బలకు ములుగుతున్నాను... ఇంత సిగ్గు... ఇంత ఆనందం... ఒకేసారి...’

‎

‎

‎

‎

‎

‎అతను ఆమె ను గట్టిగా పట్టుకుని, తన నడుమును వేగంగా కదిలించసాగాడు.

‎

‎**థప్... థప్... థప్... థప్...**

‎

‎శ్రావణి ములుగులు ఇంకా పెరిగాయి.

‎

‎“ఆహ్... ఆహ్... రంగడు... బలంగా... ఇంకా బలంగా... ఉహ్... ఉహ్... నా పూకు.. ... ఆఆహ్...!”

‎

‎ దూరం గా ఉన్న మల్లిక,రంగడు లేచే దాకా ఆగింది.

‎
‎ రాణి శ్రావణి లేచి,చీర చుట్టుకుంటూ ఉంటే,దగ్గరకి వెళ్ళి"రాణి గారు రమ్మంటున్నారు,వెళ్ళండి.ఈయన స్నానం చేశాక,మహల్ బయటకి నేను పంపుతాను"అంది మల్లిక.

‎
‎ రాణి శ్రావణి మెల్లిగా రైక వేసుకుని"రాణి గారు కొత్త సుఖాన్ని తెలుసుకున్నారు.ఎవరు చూడలేదు కదా"అంది మల్లికతో నవ్వుతూ.

‎
‎ చెరిగిపోయిన బొట్టు,చిలిపినవ్వు తో ఉన్న రాణి శ్రావణి ను చూసి"మీ అరుపులు చాలా దూరం వినిపించాయి"అంది మెల్లిగా.

‎
‎  రాణి శ్రావణి కూడా మెల్లిగా"చాలా లోతుగా దింపారు.అందుకే అరిచాను నొప్పికి"అని చిలిపిగా నవ్వి,మహల్ వైపు నడిచింది.

‎
‎ మల్లిక"త్వరగా స్నానం చేసి వెళ్ళండి"అంది రంగడితో.

‎ వాడు పది నిమిషాల తర్వాత వెళ్ళిపోయాడు.

‎
‎ రాజసభలో ఉత్సాహం గా ఉన్న రాణి ను చూసి"ఏమిటి ఏదో సంతోషం కనపడుతోంది"అడిగాడు రాజు విక్రమ.

‎
‎ మల్లిక కల్పించుకుని"రాణి గారు ఉదయం స్నానం చేశాక మర్దన చేయించుకున్నారు మహారాజా.

‎ ముఖ్యం గా వక్షోజాలు,పిరుదులు..ఇలా"అంది.

‎ రాణి శ్రావణి చూపులతోనే వారించింది.

‎

‎

‎

‎

‎

[Tik]

 ‎ **మహేంద్రపురం రాజసభ, ఆ రాత్రి**
‎
‎రాజసభలో వాతావరణం ఉద్రిక్తంగా ఉంది. గూఢచారులు తెచ్చిన వార్త అందరినీ కలవరపెట్టింది.
‎
‎"మహారాజా... యవనులు మన సరిహద్దులోకి రావాలని ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. వారి సంఖ్య తక్కువే కానీ, చాలా వేగంగా ముందుకు వస్తున్నారు," అని సైన్యాధికారి తల వంచి చెప్పాడు.
‎
‎రాజు మహేంద్ర కాసేపు ఆలోచించి, పక్కన కూర్చుని ఉన్న రాణి లలితవైపు చూశాడు.
‎
‎"లలిత... నీ అభిప్రాయం ఏమిటి?"
‎
‎లలిత ధైర్యంగా, స్పష్టంగా మాట్లాడింది.  
‎"స్వామీ, యవనులు చిన్న బృందంతో వస్తున్నారంటే వారిని సరిహద్దులోనే అడ్డుకోవాలి. పెద్ద సైన్యం పంపాల్సిన అవసరం లేదు. మీరు స్వయంగా నాయకత్వం వహించి, 300 మంది ఉత్తమ యోధులతో వెళితే చాలు. వారిని అక్కడే ఓడించవచ్చు."
‎
‎మహేంద్రవర్మ సంతృప్తిగా తల ఊపాడు.
‎
‎"అలాగే అయితే... రేపు ఉదయం సూర్యోదయానికి ముందే నేను సరిహద్దు వైపు బయలుదేరుతాను. రాజ్యపాలనా వ్యవహారాలు మంత్రులు మరియు రాణి లలిత చూసుకుంటారు. ఏ ముఖ్యమైన నిర్ణయం తీసుకోవాల్సి వచ్చినా రాణి సలహా మేరకు చేయండి."
‎
‎సభలో అందరూ అంగీకరించారు.
‎
‎---
‎
‎
‎
‎రాజు ఉదయం కాగానే సైన్యంతో సరిహద్దు వైపు బయలుదేరిపోయాడు.
‎
‎ఇప్పుడు మహేంద్రపురం రాజ్యం యొక్క పూర్తి అధికారం రాణి లలిత చేతుల్లోకి వచ్చింది.
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎---
‎
‎## 
‎---
‎
‎#
‎
‎లలిత తన ఒంటరి గదిలో కూర్చొని ఉంది. కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయట చీకటి ఆకాశం చూస్తూ మెల్లగా నవ్వింది. 
‎రాజ్యపాలన బాధ్యత ఆమె మీద పడటంతో ఆమె మనసులో ఒక రకమైన ఉత్సాహం నిండింది.
‎
‎ఆమె తన సేవకురాలు మాధవి వైపు తిరిగి చెప్పింది,
‎
‎"మాధవి... రేపు ఉదయం నుంచి రాజ్య వ్యవహారాలు మనం చూసుకోవాలి. ఏమైనా ముఖ్యమైన విషయాలు ఉన్నాయా?"
‎
‎మాధవి తల ఊపుతూ, "ప్రస్తుతానికి పెద్దగా ఏమీ లేదు దేవి" అని అంది.
‎
‎లలిత ఆలోచనలో పడింది.
‎
‎---
‎
‎
‎
‎ **సరిహద్దు గ్రామం – బలప్రాంతం**
‎
‎రాజు మహేంద్రవర్మ తన 300 మంది ఉత్తమ యోధులతో సరిహద్దు గ్రామం చేరుకున్నాడు. ఆ గ్రామం చుట్టూ దట్టమైన అడవులు, కొండలు ఉన్నాయి. యవనులు రాత్రి సమయంలో దాడి చేసే అవకాశం ఉందని గూఢచారులు చెప్పారు.
‎
‎రాజు తన డేరా ఏర్పాటు చేసుకుని, యోధులను మూడు భాగాలుగా విభజించాడు. ఒక భాగం రాత్రి కాపలా, రెండో భాగం పగటి కాపలా, మూడో భాగం విశ్రాంతి తీసుకునేలా ఏర్పాటు చేశాడు.
‎
‎మొదటి రోజు రాత్రి...  
‎యవనులు చిన్న బృందంతో దాడి చేశారు. కానీ మహేంద్రవర్మ యోధులు వారిని తిప్పికొట్టారు. ఆ తర్వాత నాలుగు రోజులు చిన్న చిన్న దాడులు జరిగాయి. రాజు స్వయంగా యుద్ధం చేసి, యవనులను వెనక్కి నెట్టాడు.
‎
‎అయితే యవనులు పూర్తిగా వెనక్కి వెళ్లలేదు. వారు అడవుల్లో దాక్కుని, అప్పుడప్పుడు దాడులు చేస్తూ ఉన్నారు.
‎
‎ఇలా ఏడు రోజులు పూర్తి యుద్ధ వాతావరణంలోనే గడిచాయి. రాజు గ్రామంలోనే ఉండి, రాత్రి పగలు లేకుండా యోధులతో కలిసి పోరాడుతున్నాడు. అతని శరీరం గాయాలతో నిండిపోయింది. కానీ అతని ధైర్యం మాత్రం ఏ మాత్రం తగ్గలేదు.
‎
‎---
‎
‎ **మహేంద్రపురం రాజమహల్ – ఏడు రోజుల తర్వాత**
‎
‎రాజు సరిహద్దులో యుద్ధం చేస్తున్న ఏడు రోజులు రాణి లలిత కి చాలా ఒత్తిడిగా గడిచాయి. 
‎ఆమె రోజంతా రాజసభలు, మంత్రులతో సమావేశాలు, రాజ్య వ్యవహారాలు చూసుకుంటూ గడిపింది.
‎
‎కానీ రాత్రి పూట, ఒంటరి గదిలో పడుకున్నప్పుడు మాత్రం ఆమె మనసు కొంచెం అలసటతో, కొంచెం స్వేచ్ఛతో ఉండేది. రాజు లేని ఈ ఏడు రోజులు ఆమెకి ఒక రకమైన స్వాతంత్ర్యం ఇచ్చాయి.
‎
‎ఒక రాత్రి లలిత తన గదిలో కూర్చొని ఉండగా, మాధవి లోపలికి వచ్చి చెప్పింది,
‎
‎"దేవి... గుర్రపు శాల నుంచి వార్త వచ్చింది. కొత్తగా తెచ్చిన గుర్రాలు చాలా మంచిగా ఉన్నాయట. వాటిని ఒకసారి చూడాలనుకుంటున్నారా?"
‎
‎లలిత కాసేపు ఆలోచించి, మెల్లగా తల ఊపింది.
‎
‎"రేపు మధ్యాహ్నం వెళ్దాం."
‎
‎---
‎
‎
‎
‎---
‎
‎ **మహేంద్రపురం రాజమహల్ – రాజసభ, ఎనిమిదవ రోజు**
‎
‎రాత్రి ఎనిమిదవ గంటలు అయ్యేసరికి రాజసభ అత్యవసరంగా సమావేశమైంది. 
‎రాణి లలిత సింహాసనం మీద కూర్చొని ఉంది. ఆమె ముఖం గంభీరంగా, కళ్లు చిన్నగా మూసుకుని ఉన్నాయి.
‎
‎గూఢచారి ఒకడు తల వంచి నివేదించాడు:
‎
‎"దేవి... సరిహద్దు గ్రామం నుంచి భయంకర వార్త వచ్చింది. యవనులు రాత్రి భారీ దాడి చేశారు. మన సైన్యంలో నూరు మంది యోధులు యుద్ధంలో వీరమరణం పొందారు. మహారాజు స్వయంగా యుద్ధం చేస్తున్నారు కానీ... పరిస్థితి ఇంకా తీవ్రంగానే ఉంది."
‎
‎సభలో భారీ నిశ్శబ్దం నెలకొంది. కొందరు మంత్రులు ఆందోళనతో ఒకరి ముఖం చూసుకున్నారు.
‎
‎లలిత కాసేపు కళ్లు మూసి ఆలోచించింది. ఆమె గుండెలో భయం కలిగినా, ముఖం మాత్రం ఎలాంటి భావాలు చూపించలేదు. ఆమె ధైర్యవంతురాలైన రాణి.
‎
‎ఆమె ప్రధాన మంత్రి వైపు తిరిగి చూసింది.
‎
‎"మంత్రీ... ఏం చేయాలని మీరు అనుకుంటున్నారు?"
‎
‎ఆయన తల వంచి చెప్పాడు,  
‎"దేవి, ప్రస్తుతం మనకు అక్కడ మరి కొందరు యోధులు అవసరం. కానీ ఎక్కువ సైన్యాన్ని ఒకేసారి పంపితే రాజధాని రక్షణ బలహీనపడుతుంది."
‎
‎లలిత దృఢంగా మాట్లాడింది:
‎
‎"రాజధాని రక్షణ ముఖ్యమే... కానీ సరిహద్దు రక్షణ మరింత ముఖ్యం. మహారాజు అక్కడ ఉన్నారు. మన యోధులు చనిపోతున్నారు. వెంటనే రెండు వందల మంది అదనపు యోధులను సరిహద్దుకు పంపించాలి. వారిలో 100 మంది అనుభవజ్ఞులైన యోధులు, 100 మంది యువ యోధులు ఉండాలి. వారు రేపు ఉదయం సూర్యోదయానికి ముందే బయలుదేరాలి."
‎
‎మంత్రి కాసేపు ఆలోచించి తల ఊపాడు.
‎
‎"దేవి ఆజ్ఞ ప్రకారమే జరుగుతుంది."
‎
‎లలిత మరోసారి గట్టిగా చెప్పింది,
‎
‎"మరి ఏమైనా సమాచారం వచ్చిన వెంటనే నాకు తెలియజేయండి. మహారాజు సురక్షితంగా ఉండాలి. అది మన మొదటి బాధ్యత."
‎
‎సభ ముగిసిన తర్వాత లలిత తన ఒంటరి గదికి వెళ్లింది. కానీ ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర పట్టలేదు. సరిహద్దులో జరుగుతున్న యుద్ధం, చనిపోయిన యోధులు, రాజు సురక్షితం కావాలనే ఆందోళన... ఆమె మనసు అనేక ఆలోచనలతో వేగిపోతోంది.
‎
‎---
‎
‎

[Tik]

 ‎

‎### **మహేంద్రపురం రాజమహల్ – రాజసభ, ఎనిమిదవ రోజు **
‎
‎రాణి లలిత సభ ముగించి, కొంచెం విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న సమయంలో ఒక అధికారి త్వరగా లోపలికి వచ్చాడు. అతను గుర్రపు శాల అధికారి . వయసు సుమారు 45 ఏళ్లు. అతని ముఖం చెమటతో తడిసి ఉంది.
‎
‎అతను రాణి ముందు తల వంచి నమస్కరించి చెప్పాడు:
‎
‎"దేవి... సరిహద్దు నుంచి వార్తలు విని మేము కూడా ఆందోళన చెందుతున్నాం. యుద్ధానికి మంచి గుర్రాలు అవసరం కదా? మహారాజు గారు ఉత్తర దేశం నుంచి తెచ్చిన మేలు జాతి గుర్రాలు పది ఉన్నాయి. వాటిని సరిహద్దుకు పంపమంటారా? అవి చాలా బలమైనవి, వేగవంతమైనవి. యోధులకు బాగా ఉపయోగపడతాయి."
‎
‎లలిత కాసేపు మౌనంగా ఆలోచించింది. ఆమె వయసు 25 ఏళ్లుమాత్రమే. కానీ ఆమె ముఖంలో ఉన్న గంభీరత్వం ఎవరినైనా ఆకట్టుకుంటుంది.
‎
‎ఆమె నెమ్మదిగా మాట్లాడింది:
‎
‎".. ఆ పది మేలు జాతి గుర్రాలను ఇప్పుడు వాడొద్దు. వాటిని రాజమహల్‌లోనే ఉంచండి. అవి చాలా విలువైనవి. ."
‎
‎ఆమె కొంచెం ఆగి, ఆపై దృఢంగా చెప్పింది:
‎
‎"మిగిలిన మేలు జాతి గుర్రాలన్నీ — మన శాలలో ఉన్న బలమైన, అనుభవజ్ఞులైన గుర్రాలను ఎంపిక చేసి, రెండు వందల మంది యోధులతో సరిహద్దుకు పంపించండి. వాటితో పాటు మంచి సామగ్రి కూడా పంపించాలి. యోధులు ఎలాంటి కష్టాలు ఎదుర్కొన్నా గుర్రాలు బలహీనపడకూడదు."
‎
‎అతను కాసేపు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. కానీ రాణి ఆజ్ఞను వ్యతిరేకించడానికి ధైర్యం చాలలేదు.
‎
‎"అలాగే దేవి..." అని తల ఊపి వెనక్కి వెళ్లాడు.
‎
‎---
‎
‎లలిత ఒంటరిగా మిగిలిన తర్వాత కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి బయట చూసింది. ఆమె మనసులో రెండు ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి — ఒకటి రాజు సురక్షితం కావాలనే ఆందోళన, రెండోది రాజ్యాన్ని సరిగ్గా నడిపించాలనే బాధ్యత.
‎
‎ఆమె మెల్లగా నిట్టూర్చింది.
‎
‎
‎### **విక్రమనగరం రాజమహల్ – రాజసభ, ఆ రోజు మధ్యాహ్నం**
‎
‎రాజు విక్రమాదిత్య సింహాసనం మీద కూర్చొని ఉన్నాడు. సభలో మంత్రులు, సైన్యాధికారులు ఉన్నారు. అప్పుడే విక్రమనగరం గూఢచారి ఒకడు త్వరగా లోపలికి వచ్చి తల వంచి నివేదించాడు.
‎
‎"మహారాజా... మహేంద్రపురం సరిహద్దులో తీవ్ర యుద్ధం జరుగుతోంది. యవనులు సరిహద్దు గుండా లోపలికి ప్రవేశించే ప్రయత్నం చేశారు. రాజు మహేంద్రవర్మ స్వయంగా 300 మంది యోధులతో వెళ్లి యుద్ధం చేస్తున్నారు. ఇప్పటికే మహేంద్రపురం సైన్యంలో నూరు మందికి పైగా వీరమరణం పొందారు. రాణి లలిత అదనపు రెండు వందల మంది యోధులను పంపించింది."
‎
‎విక్రమాదిత్య ముఖం గంభీరంగా మారింది. అతను కాసేపు ఆలోచించి అడిగాడు,
‎
‎"యవనులు ఎంత మంది ఉన్నారు? మహేంద్రవర్మ స్థితి ఏమిటి?"
‎
‎"యవనుల సంఖ్య ఎక్కువ కాదు కానీ వారి దాడులు చాలా వేగంగా ఉన్నాయి. మహేంద్రవర్మ గాయపడ్డారని కూడా వార్తలు వస్తున్నాయి. యుద్ధం ఇంకా కొనసాగుతోంది."
‎
‎విక్రమాదిత్య తన సైన్యాధికారిని చూసి చెప్పాడు,
‎
‎"మహేంద్రపురం సరిహద్దులో ఏం జరుగుతుందో దగ్గరగా గమనించండి. యుద్ధం మన సరిహద్దుల వరకు వ్యాపించకుండా చూడాలి. అవసరమైతే సహాయం కూడా అందించాలి."
‎
‎సభ ముగిసిన తర్వాత విక్రమాదిత్య తన అంతఃపురానికి వెళ్లాడు.
‎
‎---
‎
‎ **రాణి శ్రావణి  గది**
‎
‎శ్రావణి తన గదిలో కూర్చొని ఉంది. ఆమె చేతిలో ఒక గ్రంథం ఉంది కానీ దాన్ని చదవడం లేదు.
‎ఆమె మనసు రంగడుతో జరిగిన ఆ తటాకం దగ్గరి సన్నివేశంలోనే మునిగి ఉంది.
‎
‎ఆ సమయంలో విక్రమాదిత్య లోపలికి వచ్చాడు.
‎
‎"శ్రావణి..."
‎
‎ఆమె పుస్తకం పక్కన పెట్టి లేచి నిలబడింది. "స్వామీ... ఏమైంది?"
‎
‎విక్రమాదిత్య ఆమె పక్కన కూర్చొని చెప్పాడు,
‎
‎"మహేంద్రపురం సరిహద్దులో యుద్ధం జరుగుతోంది. యవనులు దాడి చేశారు. మహేంద్రవర్మ స్వయంగా యుద్ధం చేస్తున్నాడు. ఇప్పటికే చాలా మంది యోధులు మరణించారు."
‎
‎శ్రావణి ముఖం కొంచెం మారిపోయింది. ఆమెకు మహేంద్రపురం రాజ్యం గురించి పెద్దగా అనుబంధం లేదు. కానీ ఈ వార్త వినగానే ఆమె గుండెలో **ఏదో తెలియని ఆందోళన** పెరిగింది.
‎
‎
‎
‎
‎"యుద్ధం మన సరిహద్దుల వరకు వస్తుందా స్వామీ?"
‎
‎విక్రమాదిత్య ఆమె భుజం మీద చేయ వేసి, "ఇంకా అంత దూరం రాదు. కానీ జాగ్రత్తగా ఉండాలి" అన్నాడు.
‎
‎కానీ శ్రావణి మనసులో ఆందోళన మాత్రం తగ్గలేదు. అది ఏదో అస్పష్టమైన, లోతైన భయం... .
‎
‎ఆమె కిటికీ వైపు చూసి లోతైన నిట్టూర్పు విడిచింది.
‎
‎---
‎
‎

[Tik]

‎

‎

‎

‎### మహేంద్రపురం రాజమహల్ – రాజసభ, మూడు రోజుల తర్వాత

‎

‎రాజసభలో వాతావరణం భారీగా ఉంది. రాణి లలిత సింహాసనం మీద కూర్చొని ఉంది. ఆమె వయసు 25 ఏళ్లు మాత్రమే అయినా, ముఖంలో గంభీరత్వం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

‎

‎గూఢచారి ఒకడు త్వరగా లోపలికి వచ్చి తల వంచి నివేదించాడు:

‎

‎"దేవి... భయంకర వార్త. మహేంద్రపురం తూర్పు సరిహద్దు వైపు దొంగల బెడద తీవ్రంగా పెరిగిపోయింది. పెద్ద సంఖ్యలో దొంగల బృందాలు గ్రామాలపై దాడులు చేస్తున్నాయి. ఇళ్లు దోచుకుంటున్నారు, మందలు మోసుకెళ్తున్నారు, స్త్రీలపై అత్యాచారాలు చేస్తున్నారు. గ్రామస్థులు భయంతో  పారిపోతున్నారు. ఇప్పటికే మూడు గ్రామాలు పూర్తిగా ధ్వంసమయ్యాయి."

‎

‎సభలో ఒక్కసారి గుసగుసలు, ఆందోళన మొదలయ్యాయి.

‎

‎రాణి లలిత కళ్లు కొంచెం మూసి ఆలోచించింది. ఆమె మధ్య తరగతి కుటుంబంలో పుట్టింది. చిన్నప్పటి నుంచి నాట్యం, సంగీతం నేర్చుకుంది. అంతేకాదు, తన తండ్రి ద్వారా కత్తి సాము, గుర్రపు సవారీ, యుద్ధ వ్యూహాలు కూడా కొంత నేర్చుకుంది. ఆ లక్షణాలు చూసి రాజు మహేంద్రవర్మ ఆమెను పెళ్లి చేసుకున్నాడు.

‎

‎ఆమె లేచి నిలబడి, దృఢమైన స్వరంతో చెప్పింది:

‎

‎"నేను స్వయంగా అక్కడికి వెళ్తాను."

‎

‎సభలో ఒక్కసారి షాక్ వ్యాపించింది.

‎

‎ప్రధాన మంత్రి  వెంటనే ముందుకు వచ్చాడు.

‎

‎"దేవి! ఇది సాధ్యం కాదు. సరిహద్దు యుద్ధం ఇంకా కొనసాగుతోంది. మహారాజు అక్కడ ఉన్నారు. మీరు రాజధాని వదిలి వెళ్తే... రాజ్య రక్షణ ఎవరు చూస్తారు? దయచేసి ఒక సైన్యాధికారిని పంపండి."అన్నాడు.

‎

‎లలిత ఒక్కసారి గట్టిగా చూసి చెప్పింది:

‎

‎"మంత్రీ, రాజు లేని సమయంలో రాజ్యాన్ని కాపాడడం నా బాధ్యత. దొంగలు గ్రామాలను నాశనం చేస్తుంటే నేను ఇక్కడ కూర్చొని ఉండలేను. నాతో పాటు  ఎంపికైన సైనికులు మాత్రమే వస్తారు. మిగిలిన యోధులు రాజధాని రక్షణలో ఉండాలి."

‎

‎మంత్రి మళ్లీ వినయంగా అన్నాడు,

‎

‎"దేవి, మీ భద్రత..."

‎

‎లలిత అతని మాట ఆపి చెప్పింది,

‎

‎"నా భద్రత కంటే రాజ్య ప్రజల భద్రత ముఖ్యం. నా నిర్ణయం మారదు. రేపు ఉదయం సూర్యోదయానికి ముందే బయలుదేరుతాం."

‎

‎సభలో ఎవరూ మాట్లాడలేదు. రాణి ధైర్యం చూసి అందరూ మౌనంగా తల ఊపారు.

‎

‎---

‎

‎### రాణి లలిత  గది – అదే రాత్రి..

‎

‎లలిత తన గదిలో ఉంది. మాధవి ఆమెకు యుద్ధ దుస్తులు సిద్ధం చేస్తోంది — కత్తి, బాణాలు, చిన్న ఢాలు.

‎

‎లలిత అద్దం ముందు నిలబడి తనను తాను చూసుకుంది.

‎చిన్నప్పటి నుంచి నాట్యం చేసిన ఆ మెత్తని శరీరం ఇప్పుడు యుద్ధానికి సిద్ధమవుతోంది. ఆమె తన తండ్రి నేర్పిన కత్తి సాము గుర్తు చేసుకుంది.

‎

‎"నేను మధ్య తరగతి అమ్మాయిని... కానీ రాణి అయిన తర్వాత ఈ రాజ్యం నా సొంతం. దీన్ని కాపాడుకోవాలి," అని మనసులో అనుకుంది.

‎

‎మాధవి ఆందోళనతో అడిగింది, "దేవి... ఇంత దూరం ఒక్కరే వెళ్తున్నారు. భయం లేదా?"

‎

‎లలిత చిరునవ్వుతో, 

‎"భయం ఉంది మాధవి... కానీ భయాన్ని జయించడం కూడా నేర్చుకోవాలి."

‎

‎

‎
‎### **మహేంద్రపురం రాజమహల్ – గుర్రపు శాల, మరుసటి ఉదయం**
‎
‎సూర్యోదయం కావడానికి ముందే రాణి లలిత యుద్ధ దుస్తుల్లో గుర్రపు శాలకు చేరుకుంది. ఆమె వెంట 150 మంది ఎంపికైన సైనికులు ఉన్నారు.
‎
‎లలిత శాల అధికారిని పిలిచి సైన్యాన్ని మూడు భాగాలుగా విభజించి, మూడు గ్రామాల వైపు పంపించింది.
‎ సైనికులు గుర్రాలెక్కి దుమ్ము లేపుతూ బయలుదేరారు.
‎
‎సైనికులందరూ వెళ్లిపోయాక, లలిత తన గుర్రం వద్దకు వెళ్లి దాని మీద ఎక్కుతూ ఉంది.
‎
‎అప్పుడు ఆ 50 ఏళ్ల యవనుడు (గుర్రాలను మేపే పనివాడు) ముందుకు వచ్చాడు.
‎ఇంతకు ముందు ఆమె గుర్రపు శాలకు వచ్చినప్పుడు సాధారణ వ్యాపారి భార్యలాగా మాట్లాడింది కాబట్టి, అతనికి ఆమె రాణి అని ఇప్పటి వరకు తెలియదు.
‎
‎ఇప్పుడు ఆమె సైనికులను ఆదేశిస్తూ ఉండటం చూసి అతను  గుర్తించాడు.
‎
‎అతను కొంచెం ఆశ్చర్యంతో ముందుకు వచ్చి చెప్పాడు:
‎
‎"రాణిగారు... నేను కూడా వస్తాను."
‎
‎లలిత గుర్రం మీద ఎక్కుతూ ఆగి, క్రిందకు చూసింది. ఆమెకు అతను గుర్తున్నాడు — ఆ రోజు గుర్రాల గురించి మాట్లాడిన అదే పనివాడు.
‎
‎"నువ్వు గుర్రాలను మేపే పనివాడివి. ఎందుకు అక్కడికి వస్తావు? ఇది యుద్ధం" అంటూ ఆమె కఠినంగా అడిగింది.
‎
‎యవనుడు నిర్భయంగా ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ చెప్పాడు:"వీటిని చూసుకోడానికి పనివాడు కావాలి కదా రాణిగారు? మీరు గుర్రం మీద ఎక్కి యుద్ధానికి వెళ్తుంటే, గుర్రాలకు నీళ్లు, మేత, సరైన సంరక్షణ కావాలి. యుద్ధంలో గుర్రాలు బలహీనపడకూడదు. నేను వస్తే ఉపయోగపడతాను."
‎లలిత కాసేపు ఆయన ముఖం చూసి ఆలోచించింది. ఆయన కళ్లలో ధైర్యం కనిపించింది. ఆమెకు ఆ రోజు అతన్ని చూసినప్పటి ఆకర్షణ కొంచెం మళ్లీ కలిగింది.
‎
‎ఆమె చివరకు తల ఊపింది.
‎
‎"సరే... "
‎
‎యవనుడు వెంటనే తన గుర్రాన్ని సిద్ధం చేసుకుని, ఎక్కాడు.
‎
‎లలిత గుర్రాన్ని ముందుకు తోలిన్ది. ఇద్దరూ కలిసి దొంగలు ఉన్నట్టు చెప్పిన గ్రామాల వైపు బయలుదేరారు.
‎

‎---

‎### **అడవి మార్గం – దొంగల గ్రామాల వైపు**
‎లలిత గుర్రం మీద కూర్చొని ముందుకు వెళ్తోంది. ఆమె యుద్ధానికి వెళ్తున్నా, చీర లోనే ఉంది. కానీ సాధారణ చీర కాదు — ఆమె దాన్ని కచ్చా గా కట్టుకుంది.
‎
మగవారు పంచె  ఎలా కట్టుకుంటారో అలా... చీరను గట్టిగా మడతలు వేసి, కాళ్ల మధ్యలోకి తీసుకొని, నడుమును గట్టిగా కట్టి, కాళ్లు స్వేచ్ఛగా కదలేలా చేసింది.
‎
‎ఆ కచ్చా కట్టు వల్ల ఆమె పిర్రలు స్పష్టంగా ఆకారం తీసుకుని, గుర్రం ప్రతి అడుగుకి ఒక్కొక్కటి  ఊగుతున్నాయి.
‎ వెనకనుంచి చూస్తే ఆ మెత్తని, గుండ్రటి, యవ్వనంతో నిండిన పిర్రల కదలిక చాలా ఆకర్షణీయంగా ఉంది.

‎
‎యవనుడి గుర్రం ఆమె గుర్రం వెనకాలే  వెళ్తోంది.
‎
ఆయన కళ్లు తిప్పకుండా ఆ దృశ్యం చూస్తూ వెళ్తున్నాడు.
‎గుర్రం నడకకి తగ్గట్టు లలిత పిర్రలు పైకి కిందకు, ఎడమకి కుడికి సుందరంగా ఊగుతున్నాయి.
‎
అతని కళ్లు ఆ కదలికల మీదే ఉన్నాయి. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.
‎
‎కొంత దూరం తర్వాత దారి వెడల్పవడంతో యవనుడు ఆమె పక్కనకు వచ్చాడు.
‎
‎ఇప్పుడు అతనికి మరో దృశ్యం కనిపించింది. 
‎లలిత రవిక చాలా బిగుతుగా ఉంది.
‎గుర్రం వేగంగా నడుస్తుండటంతో ఆమె వక్షోజాలు భారీగా పైకి కిందకు ఊగుతున్నాయి.
‎మంగళ సూత్రం గొలుసు ఒకటే ఉంది.
‎పైట ఉన్నప్పటికీ అది ఆ కదలికను పూర్తిగా కప్పలేకపోయింది.
‎రవిక లోపలి నుంచి ఆ గుండ్రటి, దృఢమైన సళ్ళు లయబద్ధంగా ఊగుతున్న దృశ్యం చూస్తే వేడెక్కింది ఆయనకి.
‎
‎యవనుడు తన చూపులను కొంచెం కూడా తిప్పకుండా ,ఆమె సళ్ళ కదలికలను చూస్తూ వెళ్తున్నాడు. అతని శ్వాస బరువెక్కింది.
‎
‎లలిత కొంతసేపటికి ఆయన చూపులను గమనించింది.
‎ఆయన చూపులు తన పిర్రల మీద, తన సళ్ళ మీద తిరుగుతున్నట్టు ఆమెకు అర్థమైంది.
‎
‎కానీ ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. 
‎
‎బదులుగా ఆయనకి కనపడకుండా తల కొంచెం వంచుకుని చిన్నగా నవ్వుకుంది.
‎ ఆమె పెదవుల మూలలో ఒక చిరునవ్వు విస్తరించి మాయమైంది.
‎ఆమె గుండెలో ఒక విచిత్రమైన ఉత్సాహం, కొంచెం గర్వం.
‎
‎ఆమె మళ్లీ ముందుకు చూస్తూ గుర్రాన్ని నడిపించింది.
‎
‎---
‎
‎

[Tik]

 ‎

‎

‎

‎
‎### **తూర్పు సరిహద్దు – గ్రామపు సత్రం**
‎
‎సూర్యాస్తమయం సమయానికి రాణి లలిత తన సైనికులతో ఒక చిన్న గ్రామపు సత్రం చేరుకుంది. ఆ సత్రం సాధారణంగా యాత్రికులు, వ్యాపారులు విశ్రాంతి తీసుకునే చోటు.
‎కానీ ఈ రోజు అంతా రాణి వచ్చారని తెలిసి గ్రామస్థులు భయం, ఆశ్చర్యం, గౌరవం కలిసిన భావాలతో ఉన్నారు.
‎
‎సత్రం లోపల ఒక పెద్ద గదిని రాణికి సిద్ధం చేశారు. లలిత తన  దుస్తులు మార్చుకుని,  నీలి చీర, రవిక వేసుకుని బయటకు వచ్చింది. సైనికులందరూ ఆమె చుట్టూ చేరారు.
‎
‎లలిత దృఢమైన స్వరంతో చెప్పింది:
‎
‎"మనం ఇక్కడ విడిది చేస్తాం. రేపు ఉదయం నుంచి అడవుల్లో దొంగలను వెతికి పట్టుకోవాలి. వారు ఏ గ్రామాన్ని ఆక్రమించి ఉన్నా, ఏ మార్గంలో పారిపోతున్నా — మనం వారిని అణచివేయాలి."
‎
‎ఆ రాత్రి ఆమె ఆధ్వర్యంలో సైనికులు అడవుల్లో చిన్న చిన్న దాడులు చేశారు. మూడు దొంగల బృందాలను చెదరగొట్టారు, కొంతమందిని పట్టుకున్నారు.
‎
‎---
‎
‎### **రెండవ రోజు & మూడవ రోజు**
‎
‎రెండవ రోజు ఉదయం లలిత స్వయంగా ఒక బృందానికి నాయకత్వం వహించి అడవిలోకి వెళ్లింది. ఆమె కత్తి పట్టుకుని, గుర్రం మీద యుద్ధ భంగిమలో ఉండటం చూసి సైనికులందరికీ కొత్త ఉత్సాహం వచ్చింది.
‎
‎ఒక  దొంగల బృందంపై ఆమె నేరుగా దాడి చేసింది. ఆమె కత్తి సాము నైపుణ్యం, ధైర్యం చూసి దొంగలు ఆశ్చర్యపోయారు.
‎ ఆ దాడిలో కొందరు దొంగలు చనిపోగా, మిగతా వాళ్లు పారిపోయారు.
‎
‎మూడవ రోజు మళ్లీ లలిత మరో బృందంతో బయలుదేరింది. ఈసారి కొంచెం పెద్ద దొంగల బృందం ఒక గుహలో దాక్కుని ఉంది. లలిత తన సైనికులతో కలిసి గుహను చుట్టుముట్టి, తాను ముందుండి దాడి చేసింది.
‎. ఆ దాడిలో దొంగలను పూర్తిగా చెదరగొట్టారు.
‎
‎---
‎
‎
‎ఈ రెండు రోజులూ 50 ఏళ్ల యవనుడు యుద్ధాల్లో పాల్గొనలేదు.
‎ అతను సత్రం వెనుక ఉన్న చిన్న మైదానంలో గుర్రాలను మేపుతూ, వాటికి నీళ్లు, మేత, సరైన సంరక్షణ ఇస్తూ ఉండేవాడు.
‎ రాణి యుద్ధానికి వెల్లే టప్పుడు అతను గుర్రాలను సిద్ధం చేసి, తిరిగి వచ్చిన తర్వాత వాటిని చక్కగా చూసుకునేవాడు.
‎
‎రాత్రి సత్రంలో లలిత తిరిగి వచ్చినప్పుడు యవనుడు గుర్రాలను మేపుతూ ఆమె వైపు చూసి మెల్లగా తల ఊపేవాడు. ఆమె కూడా ఆయన వైపు ఒక్కసారి చూసి, మౌనంగా లోపలికి వెళ్లేది.
‎

‎

‎

‎

‎### **మూడు రోజుల తర్వాత – తూర్పు సరిహద్దు గ్రామం**

‎

‎మూడు రోజుల తీవ్ర యుద్ధం, అడవుల్లో వేట, దాడుల తర్వాత దొంగల బెడద పూర్తిగా అంతమైంది. రాణి లలిత ఆధ్వర్యంలో సైనికులు దొంగలను చెదరగొట్టి, చాలా మందిని చంపేశారు. మిగతా వాళ్లు భయంతో పారిపోయారు.

‎

‎నాలుగవ రోజు ఉదయం, సైనికులందరూ రాజధాని వైపు తిరిగి వెళ్లేందుకు సిద్ధమయ్యారు.

‎

‎రాణి లలిత వారి ముందు నిలబడి, దృఢంగా చెప్పింది:

‎

‎"మీరందరూ రాజధానికి తిరిగి వెళ్లండి. రాజ్యపాలన వ్యవహారాలు చూసుకోండి. నేను ఇంకా కొన్ని రోజులు ఇక్కడే ఉండి విశ్రాంతి తీసుకుని తర్వాత వస్తాను."

‎

‎సైనికులు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. కానీ రాణి ఆజ్ఞను ఎవరూ వ్యతిరేకించలేదు. వారందరూ తల వంచి, "అలాగే దేవి" అని చెప్పి గుర్రాలెక్కి రాజధాని వైపు బయలుదేరారు.

‎

‎సైనికులందరూ వెళ్లిపోయాక, ఆ చిన్న గ్రామపు సత్రంలో రాణి లలిత, ఆమె సేవకురాలు మాధవి, మరియు 50 ఏళ్ల యవనుడు మాత్రమే మిగిలారు.

‎

‎

‎

‎

[Tik]

‎

‎---
‎
‎### **రెండు రోజులు – గ్రామంలో**
‎
‎రాణి లలిత ఆ గ్రామంలో రెండు రోజులు ఉండిపోయింది. ఆ రెండు రోజులూ ఆమె గ్రామాలు చూసింది, దేవాలయాలకు వెళ్లింది. యవనుడు కూడా వారితోనే ఉన్నాడు.
‎
‎మూడవ రోజు మధ్యాహ్నం, రాణి లలిత, చెలికత్తె మాధవి మరియు యవనుడు ముగ్గురూ పొలాల వద్ద నడుస్తూ ఉన్నారు.
‎
‎మాధవి యవనుడి వైపు చూసి అడిగింది,
‎
‎"నీ పేరు ఏమిటి? ఎక్కడ నుంచి వచ్చావు? ఇంతకు ముందు ఏం చేసేవాడివి?"
‎
‎యవనుడు  నడుస్తూ, శాంతంగా చెప్పాడు:
‎
‎"నా పేరు బబ్రీ. నాది పర్షియా దేశం. చిన్నప్పుడు దొంగతనాలు చేసి కారాగారానికి వెళ్తూ ఉండేవాడిని. ఇలా ఇరవై ఏళ్లు గడిచాక, గుర్రాలు చూసుకునే పని నేర్చుకున్నాను.
‎
‎నా పెళ్ళాం ఇప్పుడు అక్కడే మనవడి దగ్గర ఉంటోంది."
‎
‎బబ్రీ మాట్లాడుతుంటే రాణి లలిత పక్కనే నడుస్తూ ఈ మాటలన్నీ వింటూ ఉంది.
‎
‎---
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎### **ఆ రాత్రి**
‎
‎చీకటి గాఢంగా పడింది. సత్రం వెలుతురు కొంచెం మసకగా ఉంది. బబ్రీ తన గది నుంచి బయటకు వచ్చి, నిశ్శబ్దంగా ఊరి వైపు నడిచాడు. ఊరి అంచున ఉన్న చిన్న ఇంటి వద్దకు వెళ్లి, తలుపు తట్టాడు.
‎
‎ఆ ఇంటి యజమానురాలు — ఊరి వేశ్య — తలుపు తెరిచి అతన్ని లోపలికి తీసుకెళ్లింది.
‎
‎---
‎
‎### **మరుసటి రోజు ఉదయం**
‎
‎సూర్యుడు కొంచెం పైకి వచ్చాడు. రాణి లలిత సత్రం ముందు ఉన్న చెక్క బల్ల మీద కూర్చొని ఉంది. ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న మట్టి గ్లాసులో పాలు ఉన్నాయి.
‎
‎బబ్రీ గుర్రాలను చూసుకుని తిరిగి వస్తున్నాడు. అతని కళ్లు కొంచెం ఎర్రగా, ముఖం అలసటగా ఉంది.
‎
‎లలిత ఆయనను చూసి పిలిచింది,
‎
‎"బబ్రీ..."
‎
‎బబ్రీ ఆగి, ఆమె ముందు నిలబడ్డాడు.
‎
‎"రాత్రి ఎక్కడికి వెళ్లారు? లేరు ..."అంది.
‎
‎బబ్రీ సిగ్గుతో తల వంచుకున్నాడు. చేతులు గట్టిగా పట్టుకుని, కష్టపడుతూ చెప్పాడు:
‎
‎"రాణిగారు... నేను... ఊరిలో ఉండే వేశ్య వద్దకు వెళ్లాను."
‎
‎అతని గొంతు కొంచెం వణుకుతోంది. సిగ్గుతో ముఖం ఎర్రబడింది. ఆయన తల ఎత్తి రాణి కళ్లలోకి చూడలేకపోయాడు.
‎
‎లలిత ఆయన ముఖం చూస్తూ మౌనంగా ఉండిపోయింది.
‎
‎-
‎
‎--
‎
‎బబ్రీ సిగ్గుతో తల వంచుకుని "నేను ఊరిలో ఉండే వేశ్య వద్దకు వెళ్లాను" అని చెప్పేసరికి వాతావరణం ఒక్కసారి గడ్డుకట్టింది.
‎
‎అప్పుడు చెలికత్తె మాధవి కల్పించుకుని గట్టిగా అన్నది,
‎
‎"ఏంటి బబ్రీ! రాణి గారితో ఇలాగేనా మాట్లాడేది? ఇంత ధైర్యం వచ్చిందా నీకు?"
‎
‎బబ్రీ ఒక్కసారి భయంతో వణికిపోయాడు. అతని ముఖం పాలిపోయింది. చేతులు వణుకుతూ, తల ఇంకా కిందకి వంచుకుని నిలబడ్డాడు. రాణి ముందు ఇలా మాట్లాడినందుకు అతనికి చాలా భయం వేసింది.
‎
‎రాణి లలిత మాత్రం మౌనంగా బబ్రీని చూస్తూ ఉంది. ఆమె చూపులు ఆయన శరీరం మీద ఓరగా తిరిగాయి — అతని గట్టి బాహువులు, విశాలమైన ఛాతీ, ఎండలో కాలిన బలమైన శరీరం... ఆమె చూపు నెమ్మదిగా కింది నుంచి పైకి వచ్చింది.
‎
‎లలిత ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం నిశ్శబ్దంగా ఆయనను చూస్తూ ఉండిపోయింది.
‎
‎### **రాజధాని వైపు ప్రయాణం**
‎రెండు రోజుల విశ్రాంతి తర్వాత రాణి లలిత రాజధానికి తిరిగి వెళ్లాలని నిర్ణయించింది. ఉదయం సూర్యోదయంతోనే ముగ్గురూ గుర్రాలెక్కి బయలుదేరారు.
‎
‎లలిత ముందుగా వెళ్తోంది.
‎ఆమె చీరను  కచ్చా పంచెలాగా గట్టిగా కట్టుకుంది. ఆ కట్టు వల్ల ఆమె కాళ్లు స్వేచ్ఛగా కదులుతున్నాయి. గుర్రం నడుస్తుంటే ఆమె పిర్రలు స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, ప్రతి అడుగుకి అందంగా ఊగుతున్నాయి.
‎
‎ఆమె పిర్రలు గుండ్రంగా, దృఢంగా, యవ్వనం తో నిండి ఉన్నాయి. గుర్రం కాళ్లు ఎత్తినప్పుడు ఎడమ పిర్ర పైకి లేచి గట్టిగా ఉబ్బుతోంది. ఆపై మెత్తగా కిందకి పడుతూ ఒక్కసారి అదురుతోంది. తర్వాత కుడి పిర్ర అదే విధంగా లేచి, ఊగి, కిందకి వస్తోంది.
‎ఆ రెండు పిర్రలు లయబద్ధంగా, సుందరంగా ఊగుతున్నాయి.
‎చీర కచ్చా కట్టు వల్ల ఆమె పిర్రల ఆకారం పూర్తిగా బయటపడి, ప్రతి అడుగుకి మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తోంది.
‎
‎బబ్రీ ఆమె గుర్రం వెనకాలే వెళ్తున్నాడు. అతని కళ్లు లలిత పిర్రల కదలికల మీదే ఉన్నాయి.
‎గుర్రం వేగం పెరిగినప్పుడు ఆ కదలికలు ఇంకా తీవ్రంగా, ఇంకా అందంగా ఉన్నాయి.
‎
‎కాసేపు మౌనంగా వెళ్లిన తర్వాత రాణి లలిత వెనక్కి తిరిగి బబ్రీ వైపు చూసి మెల్లగా అన్నది:"బబ్రీ... మీకు మా రాజ్యంలో ఎవరైనా నచ్చితే చెప్పండి. మీరు ఇక్కడే ఉండిపోవచ్చు."
‎బబ్రీ ఆమె పిర్రల కదలికలను చూస్తూ మంత్రముగ్ధుడై ఉన్నాడు. ఆమె మాట వినగానే కొంచెం ఆలస్యంగా జవాబిచ్చాడు:
‎
‎"అలాగే రాణి గారు..."
‎
‎ కానీ కళ్లు మాత్రం  గుర్రం మీది ఆమె అందమైన కదలికల నుంచి తప్పించుకోలేకపోయాయి.
‎
‎ రాణి లలిత ముందుకు చూస్తూ చిన్న చిరునవ్వు నవ్వింది.
‎
‎
‎

[Tik]

లైక్స్,కామెంట్స్ ఏమి లేవు...why..

[Tik]

 ‎
‎##
‎రాజధాని వైపు సాగుతున్న ప్రయాణంలో మధ్యాహ్న సమయానికి ఆకాశం ఒక్కసారిగా మేఘావృతమైంది. నల్లటి మబ్బులు కమ్ముకురావడంతో పగటి వెలుతురు కాస్తా మసకబారింది. 
‎వాతావరణంలో మార్పును గమనించిన రాణి లలిత, దారి పక్కనే ఉన్న ఒక పాత సత్రం వద్ద ఆగమని సైగ చేసింది. 
‎
‎గుర్రాలను సత్రపు శాల వైపు నడిపించారు. ప్రయాణపు అలసట, పైగా తేడా గా ఉన్న వాతావరణం కావడంతో కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవడం మంచిదని అందరూ భావించారు.
‎
‎సత్రంలో సామాన్లు సర్దాక, చెలికత్తె మాధవి చుట్టుపక్కల ఉన్న పల్లెటూరి వాతావరణాన్ని, అక్కడి వింతలను చూడటానికి బయటకు వెళ్ళింది. 
‎
‎కొద్దిసేపటికే ఆకాశం నుంచి సన్నటి చినుకులు పడటం ప్రారంభమైంది. చల్లటి గాలి మట్టి వాసనను మోసుకొస్తూ సత్రం పరిసరాలను తాకింది.
‎
‎### 
‎
‎సన్నగా పడుతున్న వర్షపు చినుకుల శబ్దం సత్రం వెనుక వైపు మరింత స్పష్టంగా వినబడుతోంది. అక్కడ ఒక పెద్ద, దట్టమైన ఆకులు గల వృక్షం ఉంది.
‎
‎ రాణి లలిత మెల్లగా నడుస్తూ ఆ చెట్టు కిందకు చేరుకుంది.
‎ప్రకృతిని ఆస్వాదిస్తూ నిలబడిన ఆమెకు, ఎదురుగా వస్తున్న అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది.
‎
‎ చూస్తుండగానే, యాభై ఏళ్ళు పైబడిన కరుకు దేహంగల గుర్రపు శాల పనివాడు బబ్రి ఆమె ముందుకు వచ్చాడు. 
‎
‎అతని కళ్ళలో ముసలితనం రగిల్చిన ఆరాటం, ఎండలో కాలిన బలమైన బాహువుల కండరాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. 
‎లలిత ఏమనుకుంటుందో అనే ఆలోచన కూడా లేకుండా, బబ్రి ఒక్కసారిగా ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు.
‎
‎ సేవకుడు తనను అలా హఠాత్తుగా ముందుకు వచ్చి కౌగిలించుకునేసరికి రాణి లలిత ఒక్కసారిగా ఖంగు తింది .
‎ 
‎ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. 
‎రాజ మర్యాదలు, తన హోదా గుర్తొచ్చి ఆమె ఒక్కసారిగా అతని పట్టు నుంచి తప్పించుకోవడానికి గింజుకుంది. 
‎
‎చేతులను ఆయన విశాలమైన ఛాతీపై ఉంచి, నెడుతూ వెనక్కి వెళ్ళడానికి తీవ్రంగా ప్రయత్నించింది.
‎
‎ కానీ బబ్రి శరీరంలోని కరుకుదనం, కష్టపడి పనిచేసే అతని బాహుబలం ముందు ఆమె గింజులాట సాగలేదు.
‎అలా ఆమె గింజుకుంటున్న సమయంలోనే, బబ్రి తన చేతులను నెమ్మదిగా కిందికి జరిపాడు. 
‎
‎చీర కచ్చా పంచె కట్టు వల్ల స్పష్టంగా ఆకృతి తెలిసేలా ఉన్న ఆమె గుండ్రటి, దృఢమైన పిర్రల మీద బబ్రి తన కరుకు చేతులను వేసి గట్టిగా నొక్కాడు. 
‎
‎ఆ గరుకైన అరచేతుల ఒత్తిడి పిర్రలపై పడగానే రాణి లలిత శరీరం ఒక్కసారిగా స్తంభించిపోయింది.
‎
‎ ఆ కరుకు స్పర్శకు ఆమెలో ఒక వింతైన విద్యుత్ ప్రవహించింది. 
‎
‎ వారాలుగా భర్త దూరంగా ఉండటం వల్ల ఏర్పడిన ఒంటరితనం, యవ్వనపు దాహం ఆ ఒత్తిడితో ఒక్కసారిగా కలవరపడ్డాయి.
‎
‎గింజుకోవడం ఆపేసి, లలిత అతని కళ్ళలోకి నేరుగా చూసింది. 
‎
‎ఆ కళ్ళలో విపరీతమైన మోహం, ఆరాధన ఉన్నాయి. ఆ చూపులకు మంత్రముగ్ధురాలైనప్పటికీ, పెదవుల దాకా వచ్చిన ముద్దును ఆమె గట్టిగా నిగ్రహించుకుంది. 
‎
‎ముద్దు పెట్టడం కుదరదన్నట్టు తనను తాను నియంత్రించుకుని, తీవ్రమైన శ్వాస తీసుకుంటూ అతని బలమైన పట్టులోనే నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. 
‎చల్లటి వర్షపు చినుకులు వారిద్దరి మీదా పడుతూనే ఉన్నాయి.
‎
‎వాడు నేరుగా ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ చూపుల తీవ్రతకు లలిత తనను తాను నిగ్రహించుకోలేకపోయింది. 
‎
వాడు అలా పిర్రలను నొక్కుతుండగానే, ఆమె వాడి కళ్ళలోకి చూస్తూ, వాడి పెదవుల మీద ముద్దు పెట్టింది.
‎

‎సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఊరు చూసి తిరిగి వచ్చిన చెలికత్తె మాధవి సత్రం వెనుక వైపుకు వచ్చింది.
‎
 అక్కడ చెట్టు కింద వర్షంలో బబ్రి రాణి లలితను కౌగిలించుకుని ఉండటం, వాడు ఆమె పిర్రలను నొక్కుతుంటే రాణి లలిత వాడి పెదవుల మీద ముద్దు పెట్టడం మాధవి కళ్ళారా చూసింది.
‎
 ఆ దృశ్యం చూసి మాధవి ఒక్కసారిగా నివ్వెరపోయి అక్కడే స్తంభించి నిలబడింది.