[monor]

 பூஜைக்கேத்த பூவிது.

அன்பு ரசிகர்களே!!

இந்தக் கதை ஏற்கனவே வலைத் தளத்தில் வந்திருக்கலாம். நீங்களும் படித்திருக்கலாம். 

 கதையின் இனிமை கருதி, கதைக்குள் சில சேர்ப்புகளும், நீக்கங்களும் செய்து வாசகர்கள் படித்து ரசிப்பதற்காக புதுப் பொலிவுடன் மீண்டும் பதிவிடலாம் என்று கருதுகிறேன். உங்கள் பேராதரவுடன், உங்கள் அன்பை விரும்பும்,....


நட்புடன் 
மோனார்.

[monor]

[monor]

[monor]

share image

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

image hosting

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

post picture

[monor]

பூஜைக்கேத்த பூவிது


என் பெயர் மல்லிகா, வயசு 22.

எனக்கொரு தம்பி. என்னை விட இரண்டு வயது சிறியவன். பேரு சேகர். அவனுக்கடுத்தது ஒரு தங்கை, என்னை விட 4 வயது சிறியவள். பேரு ரோஜா, பெண்கள் உயர் நிலைப்பள்ளியில எட்டாவது படிச்சிகிட்டிருக்கா.

சோழவந்தானில் இருக்கிற கவெர்ன்மென்ட் ஹையர் செகண்டரி ஸ்கூல்லே தான் நாங்க எல்லாம் படிச்சிட்டு இருந்தோம்.

ஸ்கூல் டைம், படிக்கிற நேரம் தவிர, எங்க அம்மா உள்பட எல்லோரும் அப்பாவுக்கு உதவியா விவசாய வேலை செய்வோம். எங்க அப்பா பேரு கிருஷ்ணன், வயசு 40. அம்மா கிருஷ்ணவேணி, வயசு 38. இந்த வயசு கணக்கு, நான் வீட்டை விட்டு ஓடிப் போன வருசமான 1990.

எங்க சொந்த ஊர் தஞ்சாவூர் பக்கத்திலே இருக்கிற சோழவந்தான். 30 ஏக்கர் பூர்வீக சொத்தான நன் செய் நிலத்திலே, விவசாயம் செய்து வாழ்ந்து வர்றோம்.

நல்ல அன்பான குடும்பம் எங்களோடது. ஒருத்தர் மேலே ஒருத்தர் ரொம்ப பாசமா இருப்போம். அப்பாவுக்கு நெருங்கின சொந்த காரங்க யாரும் இல்லை. அம்மா குடும்பத்தொடவும் ஏதோ பிரச்சினையில் சண்டை வந்து பகை ஆயிட்டாங்க. எங்க நிலத்திலே, வாழை,கரும்பு,நெல்லுன்னு பயிரிட்டு, விவசாயம் செய்து, சந்தோசமாக வாழ்ந்து வந்தோம்.

என்னோட அம்மா, அப்பா பேச்சை கேட்காமே, நான் எங்க ஊர்ல இருக்கிற வேற ஜாதிக்கார ஒருத்தரை லவ் பண்ணி வீட்ட எதுத்துக்கிட்டு, ஓடிப்போய், கல்யாணம் பண்ணிகிட்டேன்.

நான் லவ் பண்ணுன ஆளு பார்க்க நல்லா வாட்ட சாட்டமா இருப்பார். வீட்டுக்கு தெரியாமே நாங்க ஓடிப் போய் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டு, நாங்க ஓடிப்போனப்ப சென்னையில, தனியா வாழ்ந்து வந்தோம். நாங்க கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டப்போ எனக்கு 18 வயசு, அவருக்கு 20 வயசு.

நான் பாக்க ரொம்ப அழகா இருப்பேன். என் அழகை பத்தி நானே வர்ணித்தால் நன்றாக இருக்காததுதான். இருந்தாலும், என் அழகைப் பற்றி உங்களுக்கு சொன்னால்தான் உங்களுக்கு புரியும் என்பதற்காக இதை சொல்கிறேன். அப்பத்தான் நான் சொல்லிகிட்டு இருக்கிற கதையிலே, நான் வர்ற இடத்துலே என் ஞாபகம் வரும்.

என் தலை முடி நல்லா நீளமா, அடர்த்தியா கரு கருன்னு வளந்து என் சூத்து மேடுகள் வரை தொங்கும். பின்னலிட்டு தொங்க விட்டால் , நான் நடக்க,நடக்க,என் சூத்து ஏறி இறங்குற போது,அதுவும் அந்த பக்கமும், இந்தப்பக்கமும் அசைந்தாடி.என் சூத்து அசைவை,குண்டி குலுங்களை பாக்கிறவங்களுக்கு அழகா காட்டும். எனக்கு அடர்த்தியான வளைந்த புருவம். நடிகை ஸ்ரீ தேவி மாதிரி பெரிய கண்கள். எடுப்பான மூக்கு. சிவந்த பலா சுளை போன்ற உதடுகள், பார்ப்பவரை சப்பி சுவைக்க தோன்றும். நீண்ட சங்கு கழுத்து, ஒரு சின்ன செயின் போட்டாலே கவர்ச்சியாய் இருக்கும். பருத்த, பஞ்சு போன்ற முலைகள். 38'' பிரா போட்டாலே டைட்டா இருக்கும். ஒட்டிய வயிறு. ஆழமான, அகன்ற தொப்புள், பார்ப்பவர்களை, அவர்கள் சுன்னியை அதில் விட்டு பார்க்க தோன்றும். குறுகிய இடை (30''). விரிந்த இடுப்பு (40''). விரிந்த இடுப்புக்கு ஏத்த மாதிரி பெருத்த சூத்து, பார்பாவர்களை அதில் முகம் வைத்து தேய்த்து, தலை வைத்து படுக்க தோன்றும். நடிகை ஸ்ரீதேவி மாதிரி திரண்ட கொழுத்த தொடைகள். சிவந்த கால்கள். என் நடையே ஒரு ஸ்டைலாக இருக்கும். தாவணியில் என் அழகை பார்த்துதான், அவர் என்னை காதலித்து கல்யாணம் செய்து கொண்டார்.

நாங்கள் வேறொரு ஜாதியை சேர்ந்தவரை கல்யாணம் பண்ணிகிட்டது, எங்க வீட்டில் யாருக்கும் பிடிக்கலை. என் அப்பா,அம்மாவுக்கு முதல் குழந்தை என்கிறதாலேயும், நான் அழகாக செவ செவன்னு இருக்கிறதாலேயும், எங்கள் வீட்டில் என்னை செல்லமாக வளர்த்தார்கள். நான் ஓடிபோய் கல்யாணம் செய்து கொண்டதால், என் மேல் என் அப்பா,அம்மா வைத்திருந்த பாசம்,அன்பு,பிரியம்,செல்லம் எல்லாம், கோபமாகவும், திகைப்பாகவும், வெறுப்புமாகவும் மாறியது.


கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நானும், அவரும் அவங்கவங்க வீட்டுக்கு போகவே இல்லை. ஓடிப்போய் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டோம் என்ற குற்ற உணர்விலே நானும், எங்க வீட்டுக்கு போகாமே இருந்தேன். என் தம்பி மட்டும் அடிக்கடி, அவர் இல்லாதப்போ வந்து என்னை பாத்திட்டு நலம் விசாரிச்சிட்டு போவான். எங்க வீட்டிலேயும் என் தம்பியைத் தவிர வேற யாரும் என்னை வந்து பாக்கிறது இல்லே. எங்க ஊருக்கு பக்கத்திலே இருக்கிற, என் புருஷனோட சொந்தகாரங்க வீட்டுக்கு போறப்போ, வெளியிலே எங்காவது, கடைதெருவு பக்கம் என் அப்பா, அம்மாவை எதேச்சையா நான் பார்த்தாலும் பேசிக்கிறதில்லே. அவங்களும் கோவத்துல, என்னைப் பாத்து முறைச்சிட்டு பேச மாட்டாங்க. ஆனா, தம்பி சென்னையிலே இருக்கிற என் வீட்டுக்கு மாசத்துக்கு ஒரு தடவை வந்து, எங்க வீட்ல நடக்குற விஷயத்தை சொல்லுவான். நானும் அப்பா,அம்மா எப்படி இருக்காங்கன்னு அவங்கிட்டே கேட்டு தெரிஞ்சிக்குவேன் .

ஏதோ தொழில் செய்து சென்னையில் காலத்தை ஓட்டினோம்.10 ஆவது படிச்சிருக்கிற அவருக்கு சென்னையிலே என்ன வேலை கிடைக்கும்? இப்படியே 6 மாசம் ஓடிப் போச்சு.

இப்படி நாங்க வறுமையில இருக்கிறப்போ, இருக்கிறப்போ என் வீட்டுக்காரர், குணம் மாறிப்போய், உங்க வீட்டுலே போய் பணம் வாங்கிட்டு வா, அதை வாங்கிட்டு வா, இதை வாங்கிட்டு வான்னு சொல்லி, அடிக்கடி நச்சரிக்க ஆரம்பிச்சாரு. கட்டின துணியோட நான் மட்டும் வந்தா போதும்னு கல்யாணம் செஞ்சுக்கிட்டவரு, இப்ப இப்படி அவரு நடந்துக்கிறதுல எனக்கும் அவருக்கும் சண்டை வரும். என்ன நம்ம வாழ்க்கை இப்படி ஆயிடுச்சே?!! அப்பா, அம்மா பேச்சை கேட்காம நாம ஓடி வந்து கல்யாணம் பண்ணிகிட்டதுக்கு இப்படி கஷ்டப்படுறமேன்னு யாருக்கும் தெரியாமல் மனம் நொந்து அழுவேன். எனக்கு நிம்மதியே இல்லாமே வாழ்கையை வெறுக்க ஆரம்பிச்சேன். என்னை காதலீசு கல்யானம் பண்ணிகிட்டவரும் கொஞ்ச நாளா எங்க வீட்டுக்கு வர்றதில்லை. இந்த நிலைமையிலே நான் 3 மாசம் கற்பம் வேற.


திடீர்னு ஒரு நாள், கொஞ்ச நாளா வீட்டுக்கு வராம இருந்த என் வீட்டுக்காரர், யார் கூடவோ ஓடி போயிட்டர்ன்னு ஊர்லே பேச கேட்டதும், எனக்கு 'பக்'ன்னு ஆயிடுச்சு.

நம்பி வந்தவன் கை விட்டு விட்டானே என்று துடித்தேன்,அழுதேன். வீட்டுக்கு வந்த தம்பியிடம் இந்த விஷயத்தை சொல்லி அழுதேன். அவனும் இந்த விஷயத்தை எங்க வீட்டுலே போய் சொல்லி இருக்கான். அப்பா,அம்மா இந்த விஷயத்தை கேள்விப்பட்டு துடித்து போய் விட்டார்கள் என்பதை என் தம்பி மூலமாக தெரிந்து கொண்டேன்.

"வீட்டுக்கு வந்துடுக்க, இங்கே நீ தனியா இருந்து ஏன் கஷ்டப்படுறே...அப்பா,அம்மா கிட்டே நான் சொல்லி சமாளிக்கிறேன். நீ வீட்டுக்கு வந்துடுக்கா"ன்னு சொல்லி எவ்வளவோ தடவை என் தம்பி கூப்பிட்டும், நான் மறுத்து வைராக்கியமா அங்கேயே இருந்தேன். வீட்டு வாடகை கட்ட பணமில்லே. மளிகை வாங்க பணமில்லே. இந்த ஊரிலே எனக்கு உதவி செய்ய யாரும் இல்லே. எப்படியாவது சமாளிக்கணும். ஆனா அப்பா,அம்மா கிட்டே மட்டும் போய் உதவி கேட்டு நிக்கக் கூடாது. அது அவமானம்ன்னு, அவங்க கிட்டே உதவி கேட்காம உறுதியா இருந்தேன்.

இந்த நிலைமையிலே எனக்கு பத்மான்னு ஒருத்தி பழக்கமானா. அவளுக்கு சொந்த ஊரே சென்னை தான். அவளுக்கு வயசு 20, பிரா size 34, மாநிறம், ஹைட் 5'6'' கல்யாணமாகி விட்டது. குழந்தை இல்லை.

கொஞ்ச நாளுக்கப்புறம், என் நிலைமையை பாத்திட்டு, "ஏய்...ஏன்டி இப்படி தனியா இருந்து கஷ்டப்படுறே?...பாவம் கர்ப்பமா வேற இருக்கே . பேசாம, உன் அம்மா வீட்டுக்கு போயிட வேண்டியதுதானே" என்று சொன்னாள். அப்பவும் அவ பேச்சை கேட்காம, "நான் தனியாவே வாழ்ந்து காட்டனும்டி. திரும்பவும் எங்க வீட்டுக்கு போனா, அவமானப்படுத்தி, ஓடுகாலி, அரிப்பெடுத்தவன்னு சொல்லி கேவலப்படுத்தி காரித் துப்புவாங்களே தவிர என்னை சேத்திக்க மாட்டாங்க..." என்று சொல்லி மறுத்து விட்டேன்.

அதற்கு அவள் "பக்கத்திலே அவசரத்துக்கு உதவி செய்ய யாரும் இல்லை...வருமானம் வேற இல்லை. நம்பி வந்தவனும் ஓடி போய்ட்டான். எப்படிடி இருக்கப்போரே?. எப்படி குடும்பம் நடத்தி, உன் குழந்தையை காப்பாத்த போறே?" என்றதும் , "நான் எப்படியாவது, சித்தாள் வேலை பாத்தாவது, இல்லாட்டி, நாலு வீட்டுல பத்து பாத்திரம் தேய்ச்சாவது பொழச்சிக்கிறேண்டி" என்று சொல்லி விட்டேன்.

என் நிலைமையை கேள்விப்பட்டு, என் கணவரின் அக்கா நான் நிறை மாத கர்ப்பிணியாய் இருப்பதை பார்த்துட்டு எனக்கு உதவி செய்ய முன் வந்தாள். அவள் ஒரு மாதிரி என்று அப்புறம் தான் தெரிந்தது. இருந்தாலும் ஆபத்துக்கு பாவமில்லை என்று அவளை என்னுடனே வைத்துக்கொண்டேன். அவள் மட்டும் வெளியே போய் எப்படியோ சம்பாதித்துவிட்டு வருவாள். அவள்தான் என் அருகில் இருந்து என்னை கவனித்து குழந்தை பெற்றெடுக்க உதவினாள். தாயைப் போல் அவள் காட்டிய பாசத்திற்காக அவள் பேச்சை கேட்கத் தொடங்கினேன்.

ஒரு 3 மாதம் கழிந்திருக்கும், அவள் யாரோ இரண்டு பேரை வீட்டுக்கு கூட்டி வந்து பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

பிறகு ஒரு நாள் கார் வந்தது. மும்பையில் ஒரு பிரைவேட் கம்பெனியில் நல்ல வேலை இருப்பதாகவும், இவர்களோடு போனால் வேலை வாங்கி தருவார்கள் என்றும், குழந்தையை அவளே பார்த்துக் கொள்வதாகவும் சொல்லி, அவர்களோடு என்னை மும்பைக்கு அனுப்ப, நானும் அவள் பேச்சை நம்பி அவர்களோடு மும்பை சென்றேன்.

கூட்டிக் கொண்டு சென்ற அவர்கள், ஏதோ ஒரு இடத்தில்,10 பெண்கள் இருக்கும் இடத்தில் விட்டு விட்டு சென்று விட்டனர்.

அங்கிருந்த ஒரு அம்மா. வயசு ஒரு 40 இருக்கும், ஓவரா அலங்கரிச்சு, பாக்க கவர்ச்சியா இருந்தாங்க. என்னிடம் வந்து, "இந்தாம்மா...நீ இந்த தொழிலுக்கு புதுசா ... பாக்க அப்படிதான் தெரியறே, உன்னை அவங்ககிட்டே இருந்து 50,000 விலை கொடுத்து வாங்கி இருக்கேன். உனக்கு பிடிக்குதோ இல்லையோ இங்க வர்ற ஆம்பிளைகளை சுகப்படுத்தனும். எங்களோட ஒத்துழைச்சா உனக்கு நல்ல வருமானம் கிடைக்கும், அதுல 50% எனக்கு கமிஷனா கொடுத்துடணும். இல்லே தப்பி போகணும்னு நெனைச்சா அடையாளம் தெரியாத மாதிரி உன்னை அழிச்சிடுவோம்" என்று சொல்லி, ஒரு பெண்ணை வரவழைத்து என்னை கூட்டிக்கொண்டு போகச்செய்தாள். அப்புறம் தான் தெரிந்தது, அது பாலியல் தொழிலகம் என்று.

என் புருசனோட அக்கா இந்த தொழில் தான் செய்து கொண்டிருக்கிறாள் என்பது எனக்கு புரிந்து போனது.

ஒரு 3 மாசம் எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு காலத்தை ஓட்டினேன். இந்த மூணு மாசத்தில் நான் அனுபவித்த கொடுமைகள் ஏராளம்...அதை இங்கே சொல்ல முடியாது.

ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், தப்பிக்க வழி கிடைத்த போது, தப்பி , ஓடி வந்து பெங்களூரில் உள்ள என் புருசனின் அக்கா வீட்டுக்கு வந்தேன். அவர்கள் வீடு பூட்டி இருந்தது, விசாரித்ததில் அவள் ஒரு ஆக்சிடென்ட்டில் இறந்து விட்டாள் என்பதை அறிந்து கொண்டேன். அப்போ என் குழந்தை? எனக்கு பைத்தியமே பிடித்துவிடும் போல் இருந்தது. கையில் இருந்த காசும் கரைய தொடங்கியது. திரும்பவும் சென்னைக்கே வந்தேன்.

இந்த சென்னையில் எனக்கு பழக்கமானவள் பத்மா ஒருத்திதான், நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டுக்கு சென்று பார்த்த போது, எல்லாமே மாறிப் போய் இருந்தது, பத்மாவும் அங்கு இல்லை. அவள் இப்போ எங்கிருக்கிறாளோ?!! சென்னை பூரா சுற்றி தேடினேன்.

[monor]

தேடித் தேடி களைத்துப் போய் ஒரு நாள் பீச்சுக்கு சென்று தனியாக உட்கார்ந்து என் நிலைமையை எண்ணி அழுதேன். என் குழந்தை எங்கே? யாரிடம் இருக்கு? இருக்கிறதா, அல்லது செத்துவிட்டதா? ஐயோ!! ஒன்றுமே புரியவில்லை. தற்கொலை செய்து கொள்வதை தவிர வேறு வழி இல்லை என்று முடிவு செய்து, கடலுக்குள் இறங்கி நடந்தேன்.



மயக்கம் தெளிந்து கண் விழித்து பார்த்தால் என்னை சுற்றி அடையாளம் தெரியாத பல புது முகங்கள்.

அட!!, நான் சாகவில்லையா? என்ன கொடுமை இது?!! இன்னும் என்னவெல்லாம் அனுபவிக்கனும்னு கடவுள் எழுதி வச்சிருக்கானோ? சாகப் போனால் கூட சாக முடியவில்லை என்று நினைத்துகொண்டு, கண்ணீர் விட்டபோது, "மல்லிகா" என்று யாரோ அழைக்க, திரும்பிப் பார்த்த்தேன்.


திரும்பிப் பார்த்தால்,….. பத்மா.

பத்மா கண்ணீரோடு நின்றிருந்தாள். அவளை கண்டதும் அதுவரை அடக்கி இருந்த துயரத்தை, துக்கத்தை இயலாமையை,ஏமாற்றத்தை,…எல்லாம் சேர்த்து 'ஓ'வென்று அழுது, கொட்டி தீர்த்தேன். "பத்மா பாத்தியா எனக்கு வந்த நிலைமையை.?..இந்த மாதிரி நிலைமை, என் எதிரிக்கு கூட வரக்கூடாது" என்று கத்தி, கதறி அழுதேன்.

நான் இருந்தது ஒரு மருத்துவமனை.

பத்மா தான் கடலில் மிதந்து கரை ஒதுங்கிய என்னை காப்பாற்ற உதவி செய்து, மருத்துவமனையிலும் சேர்த்து பார்த்து கொண்டாள். மருத்துவமனைக்கு பணம் கட்டியதும் அவள்தான்.

நான் நார்மலுக்கு வந்த்தும், என்னை தைரியப் படுத்தி அவள் வீட்டுக்கு என்னை அழைத்து சென்றாள்.

நடந்ததை எல்லாம் அவளிடம் சொல்லி கதறி அழுதேன்.

ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு பத்மாவையும் கூட்டிக்கொண்டு, முன்பு குடி இருந்த வீட்டுக்கு சென்றேன்.

அங்கிருந்த ஒருவர் தான் என் தம்பி வந்து போன விஷயத்தை சொன்னார்கள். திரும்பவும் அவன் வந்தால்,… இந்த அட்ரஸில் வந்து பார்க்கச் சொல்லுங்கள் என்று சொல்லி ஒரு பேப்பரில் பத்மா வீட்டு அட்ரஸ் எழுதி கொடுத்துவிட்டு வந்தேன்.

அடுத்த வாரத்திலேயே, என் தம்பி நான் தங்கி இருந்த பத்மா வீட்டுக்கு வந்தான்.

அம்மாவுக்கு உடல் நிலை ரொம்ப மோசமாகி விட்டதை பற்றியும், அப்பா குடித்து குடித்து, தன்னையே அழித்து கொள்வதையும், வீட்டின் நிலைமையே மோசமாகி விட்டதையும் வருத்தத்தோடு சொன்னான்.

என் குழந்தை என் அம்மா வீட்டில் தான் இருக்கிறது என்ற விஷயத்தை அவன் சொன்னதும் தான் எனக்கு ஒரு தெம்பு வந்தது.

இனி குழந்தைக்காக வாழ வேண்டும் என முடிவெடுத்தேன்.

"அக்கா,நீ கஷ்டப்பட்டது போதும் அக்கா, ஊருக்கே வந்துடு. அப்பா,அம்மா பழசை எல்லாம் மறந்திட்டாங்க. நம்ம குடும்பத்தை கவனிக்க ஆளே இல்லை. அப்பாவும் ஒரு நடைப் பிணமாதான் வாழ்ந்திட்டு இருக்கார். தங்கச்சி சரியா படிக்கிறதில்லை. நீ அங்கே வந்துட்டீன்னா எல்லாம் சரியா போயடும்கா. ப்ளீஸ் வாக்கா" என்று அழைத்த என் தம்பியின் முகத்தை அன்புடனும், பாசத்துடனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, பத்மா என் அருகில் வந்து, "உன் தம்பி சொல்றதும் சரிதான். உன் வீட்டுக்கே போயிடு மல்லிகா, நீ தனியா இங்கே இருந்து இனிமே கஷ்டப்பட வேண்டாம். உன் குழந்தையை நல்லா படிக்க வை. அது, நீ உன் ஊருக்கு போனாதான் முடியும்" என்று சொன்னதும், நன்றாக யோசித்து பார்த்த பின் வீட்டுக்கு செல்ல முடிவெடுத்தேன்.


என்னைக் காப்பாற்றி, வாழ்வில் ஒளி ஏற்றிய பத்மாவுக்கு ஆயிரம் நன்றி சொல்லி விட்டு, நான் என் தம்பியுடன் என் ஊருக்கு சென்றேன்.

ஊருக்குள் காலடி எடுத்து வைத்து, அந்த சுதந்திரமான இயற்கை காற்றை சுவாசித்தபோது,என் சிறு வயது நினைவுகள் மனத் திரையில் வந்து போனது.

ஊரே மாறிப் போய் இருந்தது. வீட்டை நெருங்கும் போது நான் பிறந்து வளர்ந்த வீட்டைப் பார்த்தேன். பராமரிப்பின்றி பாழடைந்து கிடந்தது. வீட்டுக்குள் நுழைந்தால், அப்பா அங்கு இல்லை, அம்மா மட்டும் வீட்டின் ஓரத்தில் கன்னங்கள் குழி விழுந்து, கண்கள் சுருங்கிப் போய், வற்றிப்போன உடலுடன், கிழிந்த நாராய் கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்திருக்க, அருகில் சென்று அவளைப் பார்த்த நான் துக்கம் தாளாமல் அழுதுவிட்டேன்.

என்னை தேற்றிய என் தம்பி அம்மாவின் அருகில் சென்று "அம்மா,யார் வந்திருக்கா பாரேன்" என்று சொன்னதும், வந்திருப்பது யார் என்று தெரிந்து கொள்ளும் விதமாக, கண்களை சுறுக்கி பார்த்தவள், வந்திருப்பது தன் பாசத்திற்குரிய மூத்த மகள் என்று தெரிந்ததும், கண்களில் கண்ணீர் வடிய எழ முயற்சி செய்து, என் கைகளைப் பற்றி "மல்லிகா, இத்தனை நாள் எங்கேம்மா போய் இருந்தே?!! எங்களை எல்லாம் மறந்திட்டு போயிட்டியம்மா!! இப்பதான் இந்த வீட்டுக்கு வழி தெரிஞ்சுதா?!! பாத்தியா நம்ம வீடு இருக்கிற நிலைமையை" என்று ஈனக்குரலில் அழுது, விசும்பி, சில நிமிடங்கள் கழித்து, கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு, சந்தஓஷத்தை முகத்தில் காட்டி, "இனிமே நீ இங்கதான் இருக்கணும். உன் குழந்தையை, உன் தங்கச்சி கோவிலுக்கு கொண்டுபோய் இருக்கா. இப்ப வந்திடுவா. போ. பசியோட வந்திருப்பே. உள்ளே போய் சாப்பிடு" என்று பரிவுடன் சொன்னாள் தாய்.

என் புது வாழ்க்கையை என் வீட்டில் ஆரம்பித்தேன். அப்பா தான் குடியை மறக்க சிரமப் பட்டார்.

4 வருடங்கள் ஓடிவிட்டது.

வீட்டில் நான், என் குழந்தை, என் அப்பா, தம்பி, தங்கை மட்டும் இருந்தோம். விட்ட படிப்பை தொடர்ந்து படித்து, பக்கத்து பிரைவேட் எலிமெண்டரி ஸ்கூலில், டீச்சர் ஆக வேலைக்கு சேர்ந்தேன். அரையாண்டு விடுமுறையில் லீவில் வீட்டில் இருந்தேன். அப்பா எப்போதும் மிகுந்த வருத்தமாக, அம்மா படுத்த படுக்கையான துக்கத்தில், எதிலும் ஈடுபாடு இல்லாமல் ஏனோ, தானோ என்று இருந்து வந்தார். அவர் வருத்தமாக, எந்த சந்தோசமும் இல்லாமல், வாழ்க்கையே வெறுத்து போனது போல யாருடனும் அதிகம் பேசாமல் இருந்தது எங்களுக்கு மிகுந்த வருத்தத்தைத் தந்தது.

ஒரு நாள் பக்கத்து ஊர் லாட்ஜில் இவரை பார்த்த என் தம்பி, எப்படியோ வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து விட்டான். போலீஸில் மாட்டியிருந்தால் எவ்வளவு அவமானம் !! இந்த நிலைமையில் அவர் குடிப்பது இன்னும் அதிகமானது. தினமும் குடித்து விட்டுதான் வீட்டுக்கு வருவார். வீட்டில் படுத்த படுக்கையாக இருக்கும் அம்மா, அப்பாவின் நிலை கண்டு மிகவும் வருந்தினார்.

ஒரு நாள் என்னை அருகில் அழைத்த அம்மா, "நான் சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதே. என் நிலைமைதான் இப்படி ஆயிப் போச்சு. உன் வாழ்க்கையும் சரியா அமையலே. உங்க அப்பாவும் நீ வீட்டை விட்டு ஓடிப்போன சோகத்தையும், குடும்ப வறுமையையும் தாங்கமுடியாம, இப்படி குடிப் பழக்கத்துக்கு அடிமையாகி, உடம்பை கெடுத்துகிட்டார். கேட்டா,..."இனி என் வாழ்க்கையில் என்ன இருக்கு? இப்படியே இருந்து, நான் செத்துடறேன். இருக்கிறவங்களை அந்த ஆண்டவன் காப்பாத்தட்டும்.” என்று விரக்தியாக பேசுறார். ஏன் தான் கடவுள் நம்பல இப்படி சோதிக்கிறானோ தெரியலே" என்று ஸொல்லி வருத்தப்பட்டாள், அம்மா.


வீட்டில் கட்டுபடுத்தவும், கண்டிக்கவும், கவனிக்கவும் ஆள் இல்லை என்பதால் தம்பியும் சிகரெட் குடிப்பது, செக்ஸ் புத்தகம் படிப்பது என்று தறுதலையாக மாறத் தொடங்கினான். தங்கையும் ஒழுங்காக படிப்பதில்லை, அவள் எப்படி படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று கவனிக்கவும் ஆள் இல்லை. மொத்தத்தில் அவரவர், அவரவர் இஷ்டப்படி இருந்தனர்.


நன்றாக வாழ்ந்த குடும்பம், நான் தடம் மாறியதால், எல்லாம் வழி தவறி, கட்டுப்பாடு இழந்து, கஷ்டப் பட்டுக்கொண்டிருந்தது. விவசாயம் செய்ய ஆள் இல்லை என்பதாலும், செலவுக்கு பணம் தேவைப் படுவதாலும் இருக்கிற நிலத்தில், பாதியை விற்று என் படிப்புக்கு செலவு செய்து மீதியை கடன் அடைக்க கொடுத்த அப்பா கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.


இருந்த சொத்து பத்திரம், அம்மா போட்டிருந்த நகை எல்லாத்தையும் என்னிடம் கொடுத்து, "அம்மாவுக்கு வந்திருக்கிற நோயை குணப்படுத்த முடியாதுன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டார். உன் தங்கச்சி கல்யாணத்துக்கு சேத்து வச்சிருந்த பணம், சொத்து பத்திரம், உன் அம்மாவோட நகை எல்லாம் உன்னிடம் கொடுத்திட்டேன். இதை வச்சு உன் புருஷனை கண்டு பிடித்து அவரோட சேர்ந்து வாழ்ந்து சந்தோசமா இரு. உன் தம்பொய், தங்கச்சியை நல்லா படிக்க வச்சு கரை சேத்து "சொல்லி கையை பிடிச்சுகிட்டு மறுபடியும் அழுதார்.


இந்த நேரத்துல, என்ன செய்யிறதுன்னு புரியாம, பத்மாவை பாத்து ஏதாவது உதவி கேட்கலாமுன்னு அவகிட்டே போனேன்.

நான் சொல்லச் சொல்ல, என் நிலைமையை, என் குடும்ப சூழ்நிலையை நல்லா கேட்டுகிட்டவ, “உங்க அம்மா ஆபரஷனுக்கு நெறைய பணம் வேணும். குடும்பம் கஷ்டத்தில் இருக்கிறதினாலே உங்க அப்பாவுக்கும் நிம்மதி இல்லே. கண்டிக்க ஆள் இல்லாதினாலே உன் தம்பி கேட்டுப் போக ஆரம்பிச்சிருக்கான். தங்கச்சிக்கு படிப்புல புரியாத்தை சொல்லிக் கொடுக்க ஆள் இல்லே. நீ உன் புருஷனை கண்டுபிடுச்சு, அவரோட சந்தோசமா வாழணும்னா, அதுக்கும் பணம் வேணும். இந்த சூழ்நிலையிலே நீயும் சந்தோசமா இல்லே. இதை எல்லாம் சரி பண்றது எப்படின்னு முதல்ல யோசிக்கணும்" என்று தீவிர யோசனையில் இருந்தவள், சட்டென்று ஏதோ தோன்றியவளாக, "நான் கேட்கிற கேள்விக்கு, பாவம், புண்ணியம் பாக்காம பிரக்டிகலா பதில் சொல்லு. சொல்வியா?!!”

“ம்,…சொல்றேன் பத்மா.”

"இப்ப உனக்கு அவசியமா தீக்கவேண்டிய முதல் பிரச்னை எது?"

"எல்லாமேதான் "

"சரி, அப்போ நான் சொல்றத கேளு. உங்க அம்மா ஆபரேஷனுக்கு பணம் வேணும்னா, உங்க அப்பா குடிக்கறதை விட்டுட்டு, பழையபடி விவசாயத்தை நல்லா கவனிக்கணும். உன் தம்பியை கண்டிக்கறதுக்கும் உங்க அப்பா பழையபடி மாறினாதான் முடியும். அப்போ உன் தங்கச்சியும் நல்லா படிக்க ஆரம்பிச்சிடுவா. அதுக்கு முதல்ல உங்க அப்பாவ நீதான் மாத்தணும்."

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

"நான் எப்படிடீ மாத்தமுடியும்?"


"உங்க அப்பா ஏன் இப்படி குடிச்சிட்டு, குடும்பத்துல அக்கறை இல்லாமே, வாழ்க்கை வெறுத்துப் போய் இருக்கார் என்பதை கண்டுபிடி."


"இதுல கண்டு பிடிக்கறதுக்கு என்ன இருக்கு?!!. நான் ஓடிப் போய் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டது ஒன்னு. அப்புறம் எங்க அம்மா தீராத நோய் வந்து, படுத்த படுக்கையா இருக்கறது இன்னொன்னு."

"நீ ஓடிப் போய் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டது, உங்க அப்பாவுக்கு அவமானமா இருந்தாலும், ஏதோ கல்யாணம் நடந்திடுச்சு, அவ வாழ்க்கை நல்லா இருந்தா சரின்னு விட்டிருப்பார். ஓடிப் போய் நீயா அமைச்சிக்கிட்ட வாழ்க்கையும் நல்லா இல்லை, நீயும் சந்தோசமா இல்லைன்ற வருத்தமும் அவருக்கு இருக்கும். இப்போ, அதெல்லாம் முக்கிய பிரச்சினை இல்லை. உங்க அம்மா குணமாகி, பழைய மாதிரி ஆகிட்டாங்கன்னா, உன் அப்பாவும் பழயமாதிரி ஆயிடுவார்ன்னு நெனைக்கிறேன்."


"அம்மா பழைய மாதிரி ஆகணும்னா, நெறைய செலவு பண்ணி பெரிய ஆஸ்பத்திரியிலே சேக்கணும். அதுக்கு இப்போ எங்க அப்பாகிட்டே பணம் இல்லையே, எனக்கும் கம்மி சம்பளம் தான், விவசாயம் செஞ்சு பழைய மாதிரி பணம் சேக்கலாம்ன்னாலும் அப்பா பழைய மாதிரி இல்லே. அப்புறம் எப்படி?"


"இருக்கிற பணத்தை உன் புருஷனை தேடி கண்டுபிடிக்க செலவு பண்ணப் போறியா?,...இல்லே, கஷ்டப்பட்டு பெத்து, பாசமாவும்,அன்பாவும் வாழ்ந்த உன் அம்மா டிரீட்மென்ட்டுக்கு செலவு பண்ணி, உங்க அம்மா குனமாகணும்னு நினைக்கிறியா? முடிவு உன் கையில் தான் இருக்கு. என்ன சொல்றே?"


"பணம் வேணும், நகை வேணும்னு கொடுமை படுத்தற புருசனுக்காக, பணத்தை செலவு பண்ணி அவனை கஷ்டப்பட்டு தேடி கண்டு பிடிச்சு, அவன் கூட சேர்ந்து வாழ்ந்தாலும், அந்த பணத்துக்காகத்தான் என்னோட இருப்பான். பணம் தீந்து போனதும், இன்னும் வாங்கிட்டு வான்னு கொடுமை படுத்த மாட்டான்னு என்ன நிச்சயம். அதனாலே, இப்போ எங்க அம்மாவுக்கு செலவு பண்ண அந்த பணத்தை நான் ஒதுக்கினாலும் அது போதாதே?!! மிச்ச பணத்துக்கு நான் என்ன பண்றது?!!"

"நான் சொன்னா கோவிச்சுக்கக் கூடாது.”

“கோவிச்சுக்கல. சொல்லுடீ.”

“ஏற்கெனவே உனக்கு பழகின தொழில் தான். உனக்கும் நல்ல உடம்பு இருக்கு, கலர் இருக்கு. ஆம்பிளைங்களை அடி பணிய வைக்கிற மாதிரி எல்லாமும் உன் கிட்டே இருக்கு. பேசாம கால் கேர்ளா மாறிடு. டீசென்டான பணக்கார ஆம்பிளைகளுக்கு மட்டும் பிசினெஸ் பண்ணு. நானும் உனக்கு ஹெல்ப் பண்றேன். நீ இருக்கிற அழகுக்கு, தொழில் ஆரம்பிச்ச ரெண்டு மாசத்திலேயே, உங்க அம்மா ஆபரேஷனுக்கு தேவையான பணத்தை ரெடி பண்ணிடலாம். என்ன சொல்றே?!!"

"அய்யோ!!...அப்போ, ஏதோ சந்தர்பத்துல, வேண்டா வெறுப்பா அந்த தொழில செய்ய வேண்டியதா போச்சு. நான் ஒரு நல்ல குடும்பப் பொண்ணா வாழணும்ன்னு நினைக்கிறேன். இப்போ அதெல்லாம் முடியாது!! டீச்சரா இருந்துகிட்டு, இந்த மாதிரி தொழில் எப்படி பண்றது?!! அதுவுமில்லாமே நான் கால் கேர்ளா இருக்கிற விஷயம் என் புருசனுக்கு தெரிஞ்சா, அப்புறம் எப்படி நான் அவரோட சேர்ந்து வாழறதாம்?"


"புரியாத மக்கா இருக்கியே?!! உன் புருஷன் இப்ப, எவளோட எங்கிருக்கானோ? எங்கே இருக்கானோ?!! அதெல்லாம் இருக்கட்டும். நல்லா யோசிச்சுப் பாரு. உனக்கு சரின்னு பட்டுச்சுன்னா சொல்லு."

"ஏன் பணம் சம்பாதிக்க வேற தொழில் இல்லையா? வேற வகையில சம்பாதிக்க முடியாதா?"

"ஆமா, இவ பெரிய படிப்பு படிச்சிருக்கா. போனவுடனே கை நெறைய சம்பளம் தந்து வேலைக்கு வச்சுக்கிறதுக்கு. நல்லா சொல்றேன் கேட்டுக்கோ. கொஞ்ச காலத்துல கை மேல நெறைய காசு சம்பாதிக்கணும்னா, உனக்கு இதை விட்டா வேற முதலீடு இல்லாத தொழில் கிடையாது. அதோட,…. இப்போ நீ இருக்கிற இளமைக்கும், அழகுக்கும் ரேட் எகிறும். உன் இளமையை முதலீடா வச்சு, சம்பாதிக்க இதுதான் நேரம். சொல்றதை சொல்லிட்டேன் அப்புறம் உன் இஷ்டம்."

"பெத்த அம்மாவை காப்பத்தறதுக்கு இந்த தொழிலை பண்ணி பணம் சம்பாதிச்சா தப்பில்லை தான். ஆனா, வெளியிலே தெரிஞ்சா மானம் போகுமே."


"அப்ப,….. வெளியில தெரியாம, எந்த பிரச்சினையும் வராம, இந்த தொழில் செஞ்சா உனக்கு ஓகேதான். அப்படிதானே?!!"

வெட்கத்தில்,தலையை மட்டும் அசைத்து "...ம்ம்.."என்ற என்னை பார்த்து, “ஏய்...சும்மா விளையாட்டுக்கு இல்லே. நல்லா ராத்திரி பூரா யோசிச்சுட்டு சொல்லு. அப்புறம் ஆளை கூட்டி வந்ததுக்கப்புறம், வேண்டாம். அது, இதுன்னு சொன்னேன்னா, அசிங்கமாயிடும். சொல்லிட்டேன் பாத்துக்கோ."

"இல்லேடி, நல்லா யோசிச்சுட்டுதான் சொல்றேன். இப்ப, எனக்கும் அந்த ஆம்பிளை சுகம் வேணும் போல இருக்கு. அது இரண்டாம் பட்சம் தான். அம்மா வைத்தியத்துக்கு பணம் சேக்கணும், அதுதான் முதல் குறிக்கோள். ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்" என்றேன் சிரித்துக்கொண்டே.

"செக்ஸ் பசியிலே இப்ப, இப்படி சொல்லுவே, எதுக்கும் வீட்டுக்கு போய் ஆர,அமர யோசிச்சுட்டு நாளைக்கு வந்து சொல்லு" என்றாள் பத்மா.

வீட்டுக்கு போய் நன்றாக யோசித்தேன். யோசித்து ஒரு முடிவெடுத்தேன்.

அடுத்த நாளே பத்மாவும், நானும் ஒரு லைப்ரரியில் சந்தித்தோம்.

பத்மா தான் பேச்சை ஆரம்பித்தாள். என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்த பத்மா, "என்னடி நல்லா யோசிச்சியா?!!"


"ஆமாம்டி, வீட்டுக்கு போய் நல்லா யோசிச்சேன். தூக்கமே வரல. கடைசியா நல்லா யோசிச்சு ஒரு முடிவுக்கும் வந்திட்டேன்.”

“என்னடி முடிவெடுத்திருக்கே?”

“என்னை காதலிக்கிறேன்னு ஆசை காட்டி, கல்யாணம் பண்ணிகிட்டான், அப்படீங்கிற ஒரே காரணத்துக்காக, என் வாழ்க்கையின் நடுவுல வந்த ஒருத்தனுக்கு இத்தனை நாள் நான் கஷ்டப் பட்டது போதும். இனி என்னை பெத்தவங்களுக்கு உதவியா இருக்கப் போறேன். இதனால ஊர்ல என்னை வாழா வெட்டின்னு சொன்னாலும் பரவாயில்லே. அதைப் பத்தி எனக்கு கவலையும் இல்ல."


"இது தெரிஞ்சு, உன் புருஷன் உன்னை ஏத்துக்கலைன்னா?"


"ஏத்துக்காம போகட்டும். என்னைப் பத்தி அக்கரை இல்லாம, நான் தனியா இருந்து எவ்ளோ கஷ்டப்படுவேன்னு புரிஞ்சுக்காம, அவன் சந்தோஷம் முக்கியம்ன்னு போய்ட்டவனைப் பத்தி எனக்கென்ன கவலை?! அவனை நம்பி அவன் கூட ஓடி வந்த என் மேல அக்கரை இல்லாம, எவ கூடவோ வாழ நினைக்கிறானே,…இனி மேலும் அவன் கூட சேர்ந்து வாழறதுதான் வாழ்க்கையா? அப்படி வாழ்ந்தா அந்த வாழ்க்கை நல்லா இருக்குமா? அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையே எனக்கு வேணாம். அப்படிப்பட்ட ஒரு அசிங்கமான வாழ்க்கை வாழறதுக்கு, நான் கால் கேர்ளா இருந்து, சம்பாதிச்சு, நான் என் வீட்டோட, என் அப்பா அம்மாவுக்கு, என் கூடப் பொறந்தவங்களுக்கு உதவியா இருந்திட்டு போறேன்."

"ஏதோ வேகத்துல, கோபத்துல பேசறேடீ. சரி இப்படி யோசிச்சு பார்ப்போம். கால் கேர்ளா இருந்து கண்டவங்களுக்கும் சுகத்தைக் கொடுத்து நீ கஷ்டப் பட்டுட்டு, வீட்டோட இருக்கறதை விட, இப்பவே உன் வீட்டோட இருந்திடேன்."

"சரி...அப்போ பணத்துக்கு என்ன பண்றதாம்?"

"அதான், பாதி நிலத்தை வித்த பணம் உன்கிட்டே இருக்கில்லே. மீதி நிலத்தையும் வித்து பணமாக்கச் சொல்லு, அதை வச்சு உங்க அம்மாவுக்கு டிரீட்மென்ட் செலவு பண்ணு. அதுக்கு முன்னாலே உங்க அப்பா குடிக்கிறதை நிறுத்தி வேற ஏதாவது வேலை பாக்க வை.குடுமொப கஷ்டம் தீந்துடும்.”

"அம்மா நல்லா ஆனதுக்கப்புறம்...அப்பா திரிந்திடுவாரில்லே"

"அடியே,அசடு!! அதுக்கு இன்னும் நாளாகும். உங்க அம்மா குணமாகிற வரைக்கும் காத்துகிட்டு இருந்தா, அப்புறம் உங்க அப்பா முழு குடிகாரனா மாறிடுவார். அவர் உடம்பும் கெட்டுப் போயிடும். முழு குடிகாரனா மாறிட்டா திருத்தவும் முடியாது.அதனாலே,….”

“அதனால,…என்ன சொல்லுடீ.”

“ நான் சொல்வேன். அதைக் கேட்டு நீ என் மேல என்னடா இப்படி சொல்றாளேன்னு கோவிச்சுக்கக் கூடாது. நீ கோவிச்சுக்க மாட்டேன்னு சொல்லு. சொல்றேன்.”

“சரி,… கோப்ப் படமாட்டேன். சொல்லு.”


“அதனால, வெளிபடையா நான் என்ன சொல்றேன்னா, இப்ப உன் அப்பாவுக்கு அனுசரணையா நடந்து, அன்பா கவனிச்சு, உங்க அம்மா மாதிரி அருகிலிருந்து 'அந்த' புரியுதாடி. அந்த சொகத்தை கொடுக்கிற ஒருத்தி தேவை. அதுக்கு ஏதாவது வழி பண்ணு."

"ஏய்...என்னடி இப்படி கொழப்பறே?!! இதுக்கு நான் என்ன பண்ணட்டும். இப்ப போய் எனக்கு சித்தி மாதிரி ஒருத்தி இருக்க யாரைத் தேடுவேன்?" என்று சற்று நேரம் யோசித்த நான், மின்னல் வெட்டியது போல எனக்குள் ஒரு யோசனை வர, பத்மாவிடம், "ஏய் ... ப்ளீஸ் .. நீ ஹெல்ப் பன்னேண்டி" என்று கெஞ்சுவது போல கேட்டேன்.

நான் என்ன உதவி கேட்க வருகிறேன் என்பதை புரிந்து கொண்ட பத்மா, “ஏய்,….என்னடி இது? வரம் கொடுத்த பூசாரி மேலேயே கை வைக்கப் பாக்குறியா? "ஐடியா கொடுத்தவளையே மாட்டி விடப் பாக்குறே. அதெல்லாம் நடக்காது. என்னாலேயும் முடியாது. நான் அப்படிப்பட்டவளும் இல்ல.”

“ஏய்,…ப்ளீஸ்டி,…என் டியரஸ்ட் ப்ரண்ட் நீதான்.எனக்கு இந்த ஒரு ஹெல்ப் பண்ணேன்?!!”

[monor]

சில நிமிடம் யோசித்த பத்மா, “சரி,...சரி,…நீ கெஞ்சி கேக்கறேன்றதுக்காக ஒத்துக்கறேன். ஆனா, ஒரு வாரம் மட்டும் தான் உங்க வீட்டுலே தங்குவேன்" என்று சொல்லி என் அப்பாவுக்கு ஓத்தாசையாக இருக்க ஒத்துக்கொண்டாள்.

ஒரு நல்ல நாளில் எங்கள் வீட்டுக்கு பத்மா வந்தாள்.

எங்கள் வீட்டுக்கு வந்த பத்மா, எல்லோரிடமும் அன்பாக, அரவணைப்பாக பேசி, கூடமாட வீட்டு வேலைகள் செய்து, அம்மாவை அக்கறையாக கவனித்துக்கொண்டு, என் அப்பா, அம்மாவை அவளும் அப்பா, அம்மா என்றழைத்து, ஒரு மகள் போல எப்போதும் அப்பாவின் அருகில் இருந்து, அன்பாக இருந்து, அவரது நடவடிக்கையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாற்றினாள்.

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருத்தியாகவே மாறிப்போனாள் பத்மா.

வெளியே சென்று சாராயம் குடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் அப்பாவுக்கு வரும் போதெல்லாம் அப்பாவுக்கு முன்னாள் ஏதோ தற்செயலாக நடந்த மாதிரி, தன் முந்தானையை சரிய விட்டு, சைடு போஸ் காட்டி, வீடு கூட்டும் போது, அப்பா அவளை கவனிப்பதை, இவள் கவனிக்காதது மாதிரி, மாராப்பை ஒதுக்கிவிட்டு, பிதுங்கிய முலை தரிசனம் தந்து சொக்க வைத்தாள். வாய்க்கால், வரப்பு என்று அப்பாவை தனியாக அழைத்துச் சென்று ஒரு காதலி போல அன்பாகப் பேசி, கொஞ்சி, குலாவி, அப்பாவுக்கு வேண்டியதை காண்பித்து, அப்பாவுக்கு குடி ஞாபகமே வராமல் செய்து விட்டாள்.

ஒரு வாரம் முடிந்து அடுத்த நாள் அவள் சென்னைக்கு புறப்படுவதற்கு முந்தைய நாளில், நாங்கள் எல்லோரும் அவரவர் வேலைகளை கவனிக்க வெளியே சென்றிருந்த போது, அப்பாவும், அவளும் மட்டும் வீட்டில் இருந்தார்கள்.

அப்போது, அந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி, தலையணை மந்திரம் ஓதி, அவரிடம் அன்பாக பேசி, அவர் இனிமேல் குடிக்காமல் இருக்க 'சத்தியம்' வாங்கிக்கொண்டாள்.

சத்தியம் செய்து கொடுத்த அப்பாவுக்கு அன்பளிப்பாக, பரிசாக அந்த நாள் இரவில் தன்னையே முழுதும் தந்து விட்டாள் பத்மா.

ஒரு மாதம் எங்களுடன், எங்களுக்கு ஒரு சித்தியாக, அப்பாவுக்கு ஒரு மனைவியாக இருந்த பத்மா ஒரு நாள் சென்னைக்கு செல்ல முடிவெடுத்தாள். நாங்கள் எவ்வளவோ தடுத்தும் கேட்காமல், சென்னைக்கு போகத் தயாரானாள். அவளுக்கும் ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது. அதையும் அவள் கவனிக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட நாங்கள் அவளை சென்னைக்கு அனுப்பி வைக்க தயாரானோம்.

சென்னைக்கு பத்மாவை பஸ் ஏற்றிவிட நான் அவளுடன் சென்ற போது, பஸ்ஸுக்காக காத்திருந்த நேரத்தில் அவளுக்கும், என் அப்பாவுக்கும் நடந்த விஷயங்களை, சம்பவங்களை கூசமில்லாமல் ஒரு நெருங்கிய தோழியிடம் சொல்வது போல, அனுபவித்துச் சொன்னாள்.

அவள் சொல்லச் சொல்ல, ஆச்சரியமாக அவளை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஆச்சரியமாக பாத்துக்கொன்டிருந்த என்னைப் பார்த்த பத்மா, "ஏய்,...உன் கிட்டே சொல்லக் கூடாத்துதான். இருந்தாலும், வெக்கத்தை விட்டு சொல்றேன்டி. அன்னைக்கு உங்கப்பா குடியை விட்டுடறேன்னு சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்த ராத்திரி. யம்மா!!...என்ன சுகம் தெரியுமா. வெட்கத்தை விட்டு சொல்றேன், என் புருஷனோடதை விட, உன் அப்பா சுன்னி நல்லா மொந்த வாழைக்காய் மாதிரி, தடிமனா,பருமான விண்ணுன்னு விறைச்சுகிட்டு நின்னதடி.


இந்த கால பசங்க கல்யாணம் பண்றதை ரொம்ப லேட்டா பண்றாங்க. இடைப்பட்ட காலத்துல, கை முட்டி அடிக்கறது, கண்டவகிட்டே போகிறதுன்னு உடம்பை கெடுத்துகிறானுங்க. கல்யாணம் பண்ணி, கூட வர்ற பொண்டாட்டிக்கு காலி டப்பாவை (ஸ்டாக் எம்ப்டி) காட்டுறானுங்க. ஒரு குழந்தை பெத்தவுடனே காத்து போன பலூன் மாதிரி அவன் சுன்னி தொங்கி போய்டுது. எல்லாம் அனுபவிச்சு இத்து போனவனுங்க, கடைசியிலே பொண்டாட்டிகிட்டே போய் படுக்கும் போது பொசுக்குன்னு போய்டரானுங்க. பொண்டாட்டி புண்டை அப்பத்தான் 'பொம்'ன்னு பூரிச்சுகிட்டு, இடியே விழுந்தாலும் ஏத்துக்கிற அளவுக்கு 'கும்'ன்னு இருக்கும். அப்போ புதுசா வந்த புருஷனுக்கு இரும்பு ராடாட்டம் சுன்னி இருக்கும்ன்னு எதிர்பார்த்த அந்த பொண்டாட்டி நிலைமை என்ன ஆகிறது?. ஆனா உங்க அப்பா சுன்னி இருக்கே,... அந்த காலத்து ஆள் இல்லையா, சுன்னியை வைரம் பாஞ்ச கட்டை மாதிரி வச்சிருக்கார். கடினமான உடல் உழைப்பு, சத்தான சாப்பாடு, கண்டவ கிட்டே போகாததுதான் இதுக்கெல்லாம் காரணம்ன்னு நினைக்கிறேன். உன் அம்மா நல்லா இருந்தா, தினமும் தாம்பத்தியம் நடத்தி, இந்நேரம் அவரோட சுன்னி வீரியம் பாதி குறைஞ்சிருக்கும். இப்போ என்னடான்னா, இந்த வயசிலேயும் பொலி காளை மாதிரி துள்றார்.”

பத்மா சொல்லச் சொல்ல, அதைக் கேட்ட எனக்கு, அப்பாவின் சுன்னியை என் அடி ஆழத்துக்குள் விட்டுக்கொண்டு அனுபவித்து பார்க்க வேண்டும் ஆசை வந்து விட்டது. தேனை எடுப்பவன், அந்த தேன் வழியும் புறங்கையை நக்குவதைபோல, என் அப்பாவை திருத்த வந்தவள், அப்பா ஓக்கும் ஸ்டைலுக்கு அடிமையாகி, வாரத்துக்கு ஒரு முறை, என்னைப் பார்க்க வருவதாக காட்டிக்கொண்டு என் அப்பாவிடம் படுத்து , இன்ப சுகம் அனுபவித்து சென்றாள். அப்பா குடிப்பதை விட்டு விட்டு, கஷ்டங்களை மறந்து பழைய படி மாறி, விவசாயத்தை கவனிக்க ஆரம்பித்தார். குடிப்பதை சுத்தமாக மறந்தார்.

எதற்காக பத்மா வாரத்துக்கு ஒரு முறை எங்கள் வீட்டுக்கு வருகிறாள் என்பது எங்கள் எல்லோருக்கும் நன்றாகவே தெரியும். அப்பாவை திருத்தி ஒரு நல்ல மனிதனாக, எங்கள் எல்லோரையும் நன்றாக கவனித்துகொள்ளும் ஒரு நல்ல அப்பாவாக, என் அம்மாவுக்கு நல்ல புருசனாக மாற்றிய அவளுக்கு எங்கள் வீட்டில் எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருத்தி போல எல்லா உரிமையும் கொடுத்தோம். ஒரு பக்கம், எங்கே எனக்கு சித்தியாகி விடுவாளோ? என்று கூட எனக்கு பயமாக இருந்தது. இன்னொரு பக்கம், எனக்கு அவள் செய்த உதவிகளை நினைத்தால், எங்கள் குடும்பத்துக்கு அவள் செய்த தியாகத்தை நினைத்தால், சித்தியாக வந்துவிட்டு போகட்டுமே என்றது உள் மனம்.

இப்போது வாரத்துக்கு ஒரு முறை எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து எங்களுக்கும், அப்பாவுக்கு விருந்து கொடுத்து விட்டு செல்வதை வழக்கமாக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு ஞாயிற்று கிழமை.

அப்பா வழக்கம் போல் பத்மாவை எதிர் பார்த்து காத்திருக்க, பத்மா என் குழந்தைக்கு டிரஸ் எடுத்துகொண்டு, எங்களுக்கு ஸ்வீட், காரம் வாங்கிக்கொண்டு வந்தாள். அவள் வந்ததை கண்டதும் எல்லோரும் சந்தோசமானோம். என் குழந்தை அவளைப் பார்த்ததும் பாசத்தில் ஓடிப்போய் கட்டிக்கொண்டது. கட்டிக்கொண்ட குழந்தையை வாரி அணைத்து தூக்கி வைத்துக்கொண்டு கொஞ்சினாள். பத்மாவின் அக்கரையான கவனிப்பிலும், அப்பாவின் அனுசரனையான நடவடிக்கையிலும், மாத்திரை மருந்தாலும் அம்மா இப்போது கொஞ்சம் உடல் நிலை தேறி, வீட்டு வேலைகளை செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

வீட்டு வேலைகளை செய்து கொண்டிருந்த அம்மா பத்மா வந்ததை பார்த்து முகத்தில் மகிழ்ச்சியுடன், "வா, பத்மா, நல்லா இருக்கியா? என்று கூடப் பிறந்த தங்கையை கேட்பது போல கேட்க, முகத்தில் சந்தோஷத்துடன், "நான் நல்லா இருக்கேன்மா... நீங்க எப்படி இருக்கீங்க. இப்போ உங்க உடம்பு எப்படி இருக்கு?!! ரொம்ப ஸ்ட்ரெயின் பண்ண வேண்டாம். முடிஞ்சதை செய்ங்க. முடியலேன்னா விட்டுடுங்க. நாங்க பாத்துக்கறோம்." என்று புன்னகையுடன் சொல்லி விட்டு, அப்பாவுக்காக அவள் வாங்கி வந்த, அவருக்கு பிடித்த, தின் பண்டங்களை அவரிடம் கொடுத்து "அப்பா...எப்படி இருக்கீங்க?,வெரி குட், நல்லா, தெம்பா, உற்சாகமாத்தான் தான் இருக்கீங்க" என்று சொல்லி, டிரஸ் சேஞ்சு(எங்கள் வீட்டுக்கு வந்தாள், என் டிரெஸ்ஸை தான் போட்டுக்கொள்வாள்) செய்து கொண்டு, அம்மாவுக்கு உதவி செய்தாள். அந்த இரவு அப்பாவுடன் படுத்து, அவருக்கு ஓல் சுகம் கொடுத்து, தானும் அந்த சுகம் பெற்று அனுபவித்தாள்.

திங்கள் கிழமை காலை. ஊருக்கு புறப்படும் போது என்னை தனியாக அழைத்த பத்மா, "மல்லிகா,...இனிமே நான் வாரத்துக்கு ஒரு முறை இங்கே வந்து உங்க அப்பாவுக்கு ஓல் சுகம் கொடுக்கணும்னா, நீ ஒரு காரியம் செய்யணும்."


"என்ன, பத்மா சொல்லு, எனக்கு நீ செஞ்சிருக்கிற உதவிக்கு, நீ என்கிட்டே எதை கேட்டாலும் தருவேன். என்ன நான் செய்யணும்,சொல்லு?"

"நான், வாரத்துக்கு ஒரு தடவை இங்கே வந்து, உங்க அப்பாவுக்கு, அவர் நல்லா ஓத்து சுகம் அனுபவிக்கறதுக்கு கால் விரிச்சு காட்றேன்னு, என் புருசனுக்கு நல்லா தெரிஞ்சு போச்சு. எல்லா விசயத்தையும் அவர் கிட்டே சொல்லிட்டேன். பொருமையா எல்லாத்தையும் கேட்டவர், இது வரைக்கும் நடந்த்து போதும். இனிமே இங்க வரக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டார்.”

“ஏன்னடி,… இப்படி ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போடறே? இப்பதான் அப்பா கவலை எல்லாம் மறந்து, கஷ்டப்பட்டு உழைச்சு நாலு காசு சம்பாதிக்க ஆசைப்படறார். அம்மாவும் குணமாகி, பழையபடி சந்தோஷமா இருக்காங்க. தம்பி தங்கச்சியும் நல்லா படிக்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. இப்ப போய் இப்படி சொல்றியேடி.”

“என்ன பண்றது. கட்டின புருஷன் சொன்னதை மீறி நான் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலையில் இருக்கேன்டி புரிஞ்சிக்கோ.”

“ நீ வராம போய்ட்டேன்னா, உன் அன்பான பேச்சும், அனுசரனையான நடவடிக்கையும் எங்க அப்பாவுக்கு கிடைக்காம போய்டுச்சுன்னா, எங்க குடும்பம் பழைய மாதிரி கெட்டு, குட்டிச் சுவராயிடும். இதுல உனக்கு சந்தோஷம்தானே?”

“ஏய்! என்னடி பேசறே? இதுவும் என் குடும்பம் மாதிரி தான்டி. அந்த செக்ஸ்வெறி புடிச்ச மனுஷன் பேச்சை மீறி நான் எதுவும் செய்ய முடியாது.”

“அப்படி எல்லாம் நீ சொல்லக் கூடாது. நீ இங்கே வந்தே ஆகணும். வேற வழி இருந்தா சொல்லு. நான் எப்பாடு பட்டாவது பட்டு அதை செய்யறேன். இல்லேன்னா, நான் வந்து உன் புருஷன் கிட்டே பேசி பாக்கட்டா?!!”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். ஆனா, என் புருஷன் சொன்னதை உன் கிட்டே சொன்னா நீ கோவிச்சுக்கக் கூடாது.”

“சொல்லுடி. நான் கோவிச்சுக்க மாட்டேன்.”

“அதாவது,….அப்படி நான் இங்கே வந்தே தீரணும்னா, நீ சென்னைக்கு போய் அவரோட படுக்கணுமாம்.என்ன சொல்றே?”

“…………………..”

“ என்னடா,… இவ இப்படி ப்ளாக் மெயில் பண்றாளேன்னு நெனைக்காதே . உனக்கு இதில் இஷ்டம் இல்லேன்னா, அப்புறம் நீயே உங்க அப்பாவை பாத்துக்க வேண்டியதுதான்."

பத்மா சொன்னதைப் பற்றி நன்றாக யோசித்த நான், பத்மாவிடம் "பத்மா, நான் ஒரு முடிவு பண்ணி இருக்கேன். இந்த முடிவை நீ ஏத்துக்கணும்னு கட்டாயப்படுத்தல, உனக்கு புடிச்சிருந்தா சரின்னு சொல்லு."

“ம்,…சரி,…சொல்லு.”