[Kaamapithan]

அரவிந்திடம் பேசி, உச்சம் அடைந்த களைப்பில் உறங்கி போனாள் சுஜிதா.

சுஜிதா போலவும் திரிஷா போலவும் ஈஸியான வாழ்க்கை இல்லை நயன்தாராவிற்கு. வீட்டில் இருந்து கிளம்பியதிலிருந்து திரும்ப வீட்டுக்கு வரும்வரை கடினமான வேலை அவளுக்கு. பழைய வேலையிலும் இவ்வளவு டென்ஷன் இருந்தது இல்லை. இதற்கு முன் வேறு ஒரு கம்பெனியில் ஒரு கிளெரிக்கல் போஸ்டில்தான் இருந்தாள். அங்கு சம்பளம் மிகவும் குறைவு. விக்கியின் சம்பளத்தின் கால்வாசிதான் இருக்கும்.
அந்த குறைந்த சம்பளத்துக்கு நீ வேலைக்கு போகிறதற்குப் பதிலாக வீட்டிலேயே இருக்கலாம் என்று விக்கி பல தடவைகள் சொல்லியிருக்கான். ஆனால் அதையெல்லாம் நயன் காதில் வாங்கமாட்டாள். கல்லூரியில் விக்கியை பார்க்கும் வரை கல்லூரி டாப்பர் நயன்தான். அவனை பார்த்ததிலிருந்து அவளால் படிப்பில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. கடைசியில் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்ததால் அவளால் டிகிரி முடிக்க முடியவில்லை. அதனால் ஏதோ கிடைத்த வேலையில் சேர்ந்துக்கொண்டாள்.
இந்த வேலையில் சம்பளம் கொஞ்சம் குறைவாக இருந்தாலும், அவள் கேட்டால் இல்லை என்று சொல்லாமல் செய்வவன் தான் விக்னேஷ். ஆனால் ஒவ்வொரு சின்ன விஷயத்திற்கும் விக்கியை எதிர்பார்த்து நிற்பது நயனுக்கு பிடிக்கவில்லை. அது மட்டுமல்லாமல், இப்போது ராஜை பார்த்துக்கொள்ளும் வேலையும் இல்லை. அவன் கல்லூரிக்கு போய்விடுகிறான். விக்கி ஆபீஸுக்கு போய்விடுவார். இவளுக்கும் வீட்டில் போர் அடிக்கும்.
இந்த வேலை அவளுக்கு கொஞ்சம் வெளி உலக நடப்பை தெரிந்துகொள்ள உதவியாக இருந்தது. அதனால் அவளால் வேலைக்கு போவதை நிறுத்த முடியவில்லை. ஆனால் அங்கு அவளைவிட சின்ன வயது பசங்கள் எல்லாம் நல்ல சம்பளம் வாங்குவது பார்த்து லைட்டாக பொறாமை கொண்டாள். நாமும் டிகிரி முடித்திருந்தால் இந்நேரம் நல்ல சம்பளம் வாங்கியிருப்போம், புரமோஷன் கிடைத்து இந்நேரம் இந்த பசங்களுக்கு மேனேஜராக கூட இருந்திருப்போம் என்று அவளுக்கு ஆசை.
அந்த ஆசையை நிறைவேற்ற, அவள் விட்டுவந்த டிகிரியை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முடித்து டிகிரியும் வாங்கினாள். அவளால் இன்னும் செய்ய முடியும் என்று நினைத்தாள். அதனால் அந்த வேலையிலேயே இருந்துகொண்டு, கரஸ்லேயே MBA படித்து அதையும் டிஸ்டிங்க்ஷனில் பாஸ் செய்தாள். அவளை நினைத்து அவளுக்கே பெருமையாக இருந்தது.
“இன்னமும் நீதான் டாப்பர்… உன்னை அடிக்க எவளும் இல்லை…” என்று அவளை அவளே மெச்சிக்கொள்வாள்.
ஆனால் இப்போது அவள் படித்த படிப்பிற்கு ஏற்ற சம்பளம் அவள் வேலை செய்யும் கம்பெனியில் கொடுக்கவில்லை. அதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அதனால் அவள் தகுதிக்கு ஏற்ற வேலைக்கு அப்ளை செய்து கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு தெரிந்தவர்களிடமும் சொல்லி வைத்தாள். நிறைய கம்பெனிகளில் இன்டர்வியூ அட்டெண்ட் செய்தாள்.
ஒரு சில கம்பெனிகளில் பைனல் ரவுண்டு வரை போயிருந்தும், இது சரி இல்லை, அது சரி இல்லை என்று சொல்லி அவளை ரிஜெக்ட் செய்தார்கள். ஆனால் அவளுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. எப்படியும் அவள் திறமைக்கு தகுந்த வேலை கிடைக்கும் என்று.
கொஞ்ச நாள் கழித்து அவளுக்கு ஒரு இன்டர்வியூ கால் லெட்டர் வந்தது. அது அவள் மிகவும் எதிர்பார்த்து இருந்த “V” குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸிலிருந்துதான். அவளால் அதை நம்பவே முடியவில்லை. “ஜஸ்ட் அப்ளிகேஷன் போட்டு வைப்போம்… கிடைத்தால் லக்குதான்…” என்று நினைத்து போட்டிருந்தாள். இப்போது அங்கிருந்து இன்டர்வியூக்கு கால் வந்திருக்கிறது என்று நினைத்தால் அவளால் நம்ப முடியவில்லை.
அந்த இன்டர்வியூவை எப்படியாவது கிளியர் செய்து அந்த வேலை வாங்க வேண்டும் என்ற முடிவோடு இருந்தாள். பைனல் ரவுண்டு வரை ஈஸியாக சென்றுவிட்டாள். பைனல் ரவுண்டில் என்ன கேட்பார்கள் என்று நினைத்து பயந்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் நினைத்த மாதிரியே கேள்விகளும் மிகவும் கடினமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் நயன்தான் டாப்பர். கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் கான்ஃபிடென்டாக பதில் சொன்னாள்.
அவள் பதில்களை கேட்டு இன்டர்வியூ எடுத்தவரே அசந்து போனார். ஒரு மணி நேரம் இன்டர்வியூ முடிந்தபின், அந்தப் பக்கம் இருந்த நபர்,
“இன்டர்வியூ எல்லாம் முடிந்துவிட்டது, மிஸ் நயன்தாரா. ஐ திங்க் யு ஆர் செலெக்டெட்…” என்றார்.
அவளால் அதை நம்ப முடியவில்லை.
அவர் தொடர்ந்து, “இங்க ‘V’ குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸில் வேலை லோடு கொஞ்சம் ஹெவியாகத்தான் இருக்கும். அதற்கு ஏற்ற மாதிரி சாலரியும் நீங்கள் எதிர்பார்ப்பதை விட அதிகமாக இருக்கும். உங்களுக்கு ஓகேனா, நாம் இப்போ சாலரி டிஸ்கஸ் பண்ணலாம்…” என்றார்.
நயன்தாரா எதையும் யோசிக்காமல், “ஐ ஆம் ரெடி, சார்…” என்றாள்.
அவள் எதிர்பார்த்த சம்பளத்தை விட இரட்டிப்பு அளவில்தான் அவர் சொன்னார். சற்றும் யோசிக்காமல்,
“நான் எப்போது ஜாயின் பண்ணணும் என்று சொல்லுங்க, சார்…” என்றாள் நயன்.
“தட்’ஸ் தி ஸ்பிரிட், மிஸ் நயன்…” என்று அவர் சொல்ல,
“சார், ஒரு சின்ன கரெக்ஷன்… ஐ ஆம் மிஸ் நயன் இல்லை… மிஸஸ் நயன்…” என்றாள்.
அதை கேட்டு அவர் சற்று அதிர்ந்து,
“பொய் சொல்லாதீங்க நயன்… இவ்வளவு சின்ன வயசில் எப்படி நீங்கள் மிஸஸ்?” என்று கேட்டார்.

[Kaamapithan]

அடப்போங்க சார்… “என்னோட பையனே காலேஜ் படிக்கிறான்,” என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள் நயன்தாரா.

“என்னங்க சொல்றீங்க… உங்களைப் பார்த்தா இப்போதான் காலேஜ் முடிச்ச மாதிரி தெரியுது. ஆனா உங்களுக்கே ஒரு காலேஜ் படிக்கிற பையன் இருக்கான்னு சொல்றதை கேட்டா என்னால சுத்தமா நம்ப முடியலங்க,” என்று இன்டெர்வியூ எடுத்த நபர் சொன்னார்.
“சார்… யூ ஆர் மேக்கிங் மீ பிளஷ்,” என்று சொல்லி வெக்கப்பட்டு சிரித்தாள்.

[img][/img]

அன்று நயன்தாரா ஒரு வெள்ளை ஷர்ட், கருப்பு பேன்ட், ஒரு கருப்பு கோட் போட்டு செம ஸ்டைலாக இருந்தாள். அதற்கு அடியே ஒரு லைட் ப்ளூ ப்ராவும் மேட்சிங் செட்டாக லைட் ப்ளூ பேண்ட்டியும் அணிந்து இருந்தாள். செம ஸ்மார்டாக அவங்க கேள்விகளுக்கு பதில் கொடுத்ததால் அவர் ரொம்ப இம்ப்ரெஸ் ஆனார்.
நயன் சற்றும் தயங்காமல், “யூ ஆர் லுக்கிங் யங் அண்ட் ஹேண்ட்சம், சார்,” என்று சொல்ல, அவர் சிரித்துக்கொண்டு, “சும்மா சொல்லாதீங்க…மிஸ்ஸஸ் நயன்..நீங்க வேல வேணும்னு என்கிட்ட ஐஸ் வைக்கறீங்க,” என்றார்.
அவள் உடனே, “நோ சார்… யூ ஆர் ஸ்டில் யங். உங்க வயசுல இருக்கவங்க இப்போ ரிடையர் ஆயிட்டு வீட்ல ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு இருக்காங்க. ஆனா நீங்க இவ்ளோ ஸ்போர்ட்டிவா இன்டர்வியூ எடுக்க வர்றீங்க… அதுக்கு ஹாட்ஸ் ஆஃப், சார்,” என்று சொல்ல, அவருக்கு குஷி ஆயிடுச்சு.
“அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல, மிஸ்ஸஸ் நயன்தாரா… நான் யாருனு உங்களுக்கு தெரியுமா?” என்று கேட்டார்.
அவள் சற்று பயந்து, “தெரியாது” என்று தலையை இடது வலமாக ஆட்டினாள்.
அவர் சொன்னார்:
“நான் இந்த ‘வி’ குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸ் ஓட ஒன்னு ஆஃப் த பார்ட்னர்ஸ். சொல்லப்போனா டெக்னிக்கலா இது என்னோட கம்பெனி. என்னோட கம்பெனி அசெட்ஸ் எப்படி இருக்கணும்னு நான்தான் முடிவு பண்ணணும்.”
“யூ ஆர் அப்சலூட்ட்லி கரெக்ட், சார்… ஆனா இவ்வளோ பெரிய பொசிஷன்ல இருக்க நீங்க என்ன இன்டர்வியூ எடுத்தது என்னால நம்ப முடியல, சார்,” என்று நயன் சொன்னாள்.
இந்த முறை அவளுக்குள் ஒரு பயம் தோன்றியது. அவள் கனவு கண்ட கம்பெனியைக் கட்டியவர் இவர்தான். அவரிடம் பேசும்போது தவறாக எதுவும் பேசக்கூடாதென்று நினைத்தாள். அதனால் அவளின் குரல் மெதுவானது, மரியாதை அதிகமானது.
அவர் சிரித்துக்கொண்டு,
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல, மிஸ்ஸஸ் நயன்… இட்ஸ் மை ஜாப். ஆக்சுவல்லா நான் ரிடையர்மென்ட்லதான் இருக்கேன். ஆனா என்னால இந்த கம்பெனி விட்டு போக முடியல. அதனால அப்பப்போ வந்து எப்படி போகுதுனு பாத்துட்டு போவேன். இன்றும் அப்படிதான் வந்தேன். இன்டர்வியூ நடக்குது என்று சொன்னாங்க… அதனால ஃபைனல் ரவுண்ட் மட்டும் பார்க்கலாம்னு வந்தேன்,” என்றார்.
நயன் சிரித்துக்கொண்டு,
“தாட்ஸ் கிரேட், சார்… இட்ஸ் மை லக் தட் ஐ காட் டு மீட் யூ,” என்றாள்.
அவர்,
“ஓகே நயன்… டைம் ஆச்சு. அடுத்த கேண்டிடேட் வெயிட் பண்ணுவாங்க. இஃப் யூ டோன்ட் ஹேவ் எனி மோர் குயூஎஸ்டின்ஸ் , யூ கேன் லீவ் த ரூம். வீ வில் சென்ட் அன் ஆஃபர் லெட்டர் சூன்,” என்றார்.
நயன்,
“ஜஸ்ட் ஒன்னு ஸ்மால் குயூஎஸ்டின், சார்…” என்றாள்.
“ஆம், சொல்லுங்க மிஸஸ் நயன்,” என்றார்.
“கேன் ஐ நோ யோர் நைஸ் நேம், ப்ளீஸ்?” என்று கேட்டாள்.
அவர், “வாசுதேவன்,” என்றார்.
அவள் உடனே,
“நைஸ் நேம் வாசுதேவன் சார்… இட்ஸ் மை பிளஷர் பீயிங் இன் அ ரூம் வித் யூ. தேங்க்ஸ் ஃபார் த ஆப்பர்ட்யூனிட்டி,” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து, குனிந்து அவருக்கு கை கொடுத்தாள். அப்போது அவள் முலைகளை மறைத்திருந்த ப்ரா பட்டன் துவாரம் வழியே எட்டி பார்த்தது..அதை எதிர்ச்சியாக வாசுவும் கவனித்தார்..ஆனால் அப்படி பார்ப்பது அநாகரிகம் என்று அவர்க்கு தோன்றியது..உடனே கண்களை அவளுடைய அழகு முகத்தை நோக்கி உயர்த்தினார்..
அவர் அவள் கையை பிடித்தபோது, ஒரு விநோதமான உணர்ச்சி அவரை தொட்டது. அவள் கைகள் மிகவும் மென்மையாக இருந்தது. ஒரு நொடி, அவர் அவளை மேலிருந்து கீழ்வரை பார்த்தார். அவள் மேசைக்கு அப்பால் இருந்ததால், கீழ் பகுதி முழுவதும் அவரால் பார்க்க முடியவில்லை. இருந்தாலும், அவர் பார்வையை கட்டுப்படுத்த முயன்றார்.
“நைஸ் மீட்டிங் யூ, மிஸ்ஸஸ் நயன்தாரா. வெல்கம் டு ‘வி’ குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸ்,” என்றார்.
அவள் தன் கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே செல்ல ஆரம்பித்தாள்.
அப்போதுதான் அவர் கவனித்தார், அவள் பேன்ட்க்கு பதிலாக ஸ்கர்ட் போட்டிருந்தாள். அது பிஸினஸ் வுமன் ஸ்டைலாக டைட்டாக இருந்ததால், அவளின் உடல் அமைப்பு தெளிவாக தெரிந்தது.நயன்தாரா வேலை கிடைத்த சந்தோஷத்தில் வேகமாக கதவை நோக்கி சென்றாள்..அப்போது அவளுடைய குண்டி அவளுடைய ஸ்கிர்ட்க்குள் ஆடி அமுங்குவதை பார்த்து சொக்கிபோனார் வாசுதேவன்..
அவர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டே அடுத்த கேண்டிடேட் உள்ளே வர மணி அடித்தார். அந்த சத்தம் கேட்டு கதவுக்கு அருகே சென்ற நயன் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அப்போது அவள் கோப்பு கையில் இருந்து தவறி கீழே விழுந்தது. அவள் குனிந்து எடுத்தாள்.
அவருடைய கண்களுக்கு தன பளிங்கு குண்டி அழகை விருந்தளித்தாள் நயன்தாரா..அவர் ஒரு நொடி தன்னை மறந்து பார்த்தார். அவர் ஒரு நொடி நினைத்து பார்த்தார்..நயன்தாரா தன படுக்கையறையில் இதே போல் குனிந்து நின்று கொண்டு தன்னை 'வாசு' என்று அலைகிறாள்..ஆனால் அவள் உடலில் ஒரு துணி கூட இல்லாமல்..உடனே தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டார்.
“மிஸ்ஸஸ் நயன்தாரா… இட்ஸ் ஆல் ரைட். டோன்ட் பீ ஸ்ட்ரெஸ்ட். யூ வில் பீ ஏன் பிக் ‘ஆஸ்ஸ்’செட் டு அவர் கம்பெனி,” என்றார்.
அவள், “தேங்க் யூ சோ மச்..சார்,” என்று சொல்லி வெளியேறினாள்.

[Kaamapithan]

பழைய நினைவுகளெல்லாம் மனதில் அலைமோத.. பஸ்ஸில் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே சென்றாள் நயன்தாரா.

இந்த ஆபீசில் காலடி எடுத்து வைத்த நாள் முதல் அவள் வாழ்க்கையே தலைகீழாக மாறியிருந்தது. அவளது நடை, உடை, பேசும் விதம் என அனைத்தும் மெல்ல மெல்ல ஒரு கார்ப்பரேட் ஸ்டைலுக்கு மாறிக் கொண்டிருந்ததை அவளே ரசித்தாள். ஆனாலும், வேலைப்பளு அதிகரித்ததால் குடும்பத்தோடு செலவிடும் நேரம் காணாமல் போனது அவளுக்கு ஒரு குறையாகவே இருந்தது. “ கூழுக்கும் ஆசை.. மீசைக்கும் ஆசைனா.. ரெண்டும் ஒரே நேரத்துல கிடைக்கிறது கஷ்டம்தான் போல..” என்று தனக்குள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டாள்.
இப்போது அவள் குறிக்கோள் எல்லாம் ஒன்றுதான்.. இந்த கம்பெனியில் யாரும் எட்ட முடியாத உச்சத்திற்கு செல்ல வேண்டும்.. ப்ரமோஷன் சீக்கிரம் கிடைக்க கடினமாக உழைக்க அவள் தயாராக இருந்தாள்.
பஸ் சில ஸ்டாப்புகளை கடந்து நின்றது. அங்கு அவளது பட்டி அர்ஜுன் பஸ்ஸில் ஏறினான். அங்குமிங்கும் பார்த்தவன், நயன்தாராவுக்கு அருகில் இருந்த காலி சீட்டை பார்த்ததும் நேராக அவள் பக்கமே வந்தான்.
“நயன், கொஞ்சம் தள்ளி உக்காருடி..” என்று மெலிதாக அவள் மீது உரசியபடியே அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டான் அர்ஜுன்.
அர்ஜுன், 23 வயதான ஒரு இளவட்ட கிராஜுவேட். பார்க்க படு சுட்டியாக இருந்தாலும், யாரிடமும் அதிகம் ஒட்டமாட்டான். எதைக் கேட்டாலும் சுருக்கமாக பதில் சொல்லிவிட்டு அமைதியாகிவிடுவான். சுற்றி நடப்பவை அனைத்தையும் கவனிப்பான், ஆனால் எதுவும் தெரியாதது போலவே ஒரு ரியாக்ஷனும் காட்டாமல் இருப்பான்.
அவன் இருப்பதே சில நேரங்களில் மேனேஜருக்கே மறந்துவிடும். அந்த அளவுக்கு சைலண்டாக இருந்ததால், டீமில் இருப்பவர்களும் அவனை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்க மாட்டார்கள். எந்த ஒரு முக்கியமான டிஸ்கஷனிலும் அவனைச் சேர்த்துக் கொள்வதே இல்லை.
ஆனாலும் நயன்தாராவுக்கு அவன் மீது ஒரு தனி பிரியம் இருந்தது. மற்றவர்கள் அவனை ஒதுக்கியதாலேயே அவளுக்கு அவன் மேல் ஒரு சாஃப்ட் கார்னர் உருவானது.
நயன்தாராவும் அர்ஜுனும் ஒரே நாளில்தான் இந்த கம்பெனியில் சேர்ந்தார்கள். இருவருக்கும் அந்த வாசுதேவன் சார்தான் இன்டர்வியூ எடுத்தார். ஒருவேளை அதுவே அவர்களுக்குள் ஒரு நல்ல நட்பை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்.
ஆபீஸில் முதல் நாள் முதலே அர்ஜுனுடன் பேசுவது நயன்தாராவுக்கு ஒரு பிடித்தமான விஷயமாக மாறியது. அர்ஜுனுக்கும் அவளது மகன் ராஜ்க்கும் வயது வித்தியாசம் கொஞ்சம்தான் அதுவே, அவளுக்கு அவன் இன்னொரு மகன் போலவே தோன்றினான்.
இருவருமே ஒரே மேனேஜரின் கீழ் வேலை செய்ததால், பெரும்பாலான வேலைகளைச் சேர்ந்துதான் செய்வார்கள். எந்த ஒர்க்காக இருந்தாலும் இருவரும் கலந்தாலோசித்து முடிவெடுப்பது அவர்களுக்குள் ஒரு நெருக்கமான பாண்டிங்கை உருவாக்கியிருந்தது.
அர்ஜுன் அடிக்கடி நயன்தாராவுடன் லஞ்சுக்கு செல்வான். ஆபீஸ் முடிந்ததும் இருவரும் போனில் மெசேஜ் செய்துகொள்வார்கள். ஆனால் அர்ஜுன் எப்போதுமே ஆபீஸ் விஷயங்களைத் தாண்டி வேறு எதையும் அதிகம் பேச மாட்டான்.
அவனுடன் வேலை செய்யும் மற்ற பசங்க, “என்னடா.. உங்க அம்மா வந்துட்டாங்களா??” என்று அவனைக் கிண்டல் செய்வது வழக்கம். அர்ஜுன் அதையெல்லாம் ஒரு புன்னகையோடு கடந்து செல்வான்.
அவர்கள் இருவருக்கும் மேனேஜராக இருந்த காஜல், ஒரு கண்டிப்பான லேடி. யாரிடமும் தேவையில்லாமல் பேச மாட்டார். வேலையில் பெர்ஃபெக்ஷன் மட்டும் எதிர்பார்க்கும் ஒரு ஸ்ட்ரிக்ட் ஆபீசர் போல. சொன்ன நேரத்திற்குள் வேலையை முடிக்க வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருப்பார். யாரையும் எடுத்தெறிந்து பேச கொஞ்சம் கூட யோசிக்க மாட்டார்..கட் அண்ட் ரைட்டா பேசுவதாலேயே அவர் மீது ஆஃபிஸில் இருக்கும் அனைவர்க்கும் ஒரு பயம் உண்டு..'அந்த மேடம்கிட்ட யாருடா திட்டு வாங்குறது' என்று சொல்லிக்கொண்டே வேலை செய்யும் பல ஆட்கள் அங்கு உண்டு..
ஆனால் அர்ஜுனால் அந்த பிரஷரை தாங்க முடியல.. அவனால் வேகமாக வேலை செய்ய முடியாத நேரங்களில், பெரும்பாலும் நயன்தாராதான் அவனுக்கு பக்கபலமாக இருந்து உதவி செய்வாள்.
“மேடம்.. ப்ளீஸ்.. இதை மட்டும் கொஞ்சம் முடிச்சு குடுங்க..” என்று அர்ஜுன் கெஞ்சிக் கேட்டால், நயன்தாரா தன் வேலையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அவனுக்காக செய்து கொடுப்பாள். அவளது அந்த குணம் அர்ஜுனுக்கு ரொம்பவே பிடிக்கும்.
ஆனாலும் நயன்தாராவுக்கு மேனேஜர் காஜல் மேல் ஒரு சின்ன பொறாமை இருந்தது. அவளை விட வயதில் சின்னவளாக இருந்தாலும், பொசிஷனில் சீனியராக இருந்தாள். காஜல் ஒரு வட இந்திய பெண், திருமணமானவர் மற்றும் அவருக்கு 2.5 வயதில் ஒரு சிறிய குழந்தை உள்ளது. பஞ்சாப்ல நெய்யும் வெண்ணையும் சாப்பிட்டு உருண்டு திரண்ட முளைகளையும் சூத்தையும் வைத்துக்கொண்டு பார்க்கும் அனைவரின் பூலையும் விடைக்க செய்வாள்.. அவள் மறைப்பதை பார்த்தாலும் அனைத்து ஆண்களுக்கும் ஜட்டி ஈரமாயிடும்.. பாஸ் ஓட எப்பவுமே க்ளோசா இருக்க சில பேர்ல காஜலும் ஒருத்தி.. பாஸ் பேசும்போது எதுத்து பேசுற தைரியம் எல்லாருக்கும் இருக்காது ஆனால் காஜல் பாஸ் சொல்றத ஏதேனும் தப்பு இருந்தா உடனே சுட்டி காட்டிவிடுவாள்.. அதை பார்க்கும் போதெல்லாம் பரவாலையே இந்தம்மா நம்ம கிட்ட தான் கட்டம் ரைட்டா பேசணும் பாஸ் கிட்ட கூட கண்டிஷனாக பேசுது என்று மெச்சுபவர்களும் பல.. ஆபீஸ்ல எல்லாருமே கை அடிக்கிற ஒரு சில பொம்பளைகளை காஜல் தான் முதலிடம் பெற்றிருந்தாள். என்னதான் அவனுக்கு வேலை சொல்லித் தந்து வேலை வாங்குற மேனேஜரா இருந்தாலும் அவளை கட்டில்ல அம்மணமா படுக்க போட்டு அவ புண்ட கிழிய கிழிய எப்படா ஓப்போம் என்று நினைத்துக் கொண்டு அவளிடம் திட்டு வாங்குவான் அர்ஜுன்..
ஆபீஸில் ஒரு காசிப் தீயாய் பரவிக்கொண்டிருந்தது.. டீ டைம் பிரேக்கில் பசங்க, பொண்ணுங்கன்னு எல்லாரும் இதையேதான் பேசிட்டு இருப்பாங்க.. நயன்தாராவும் அத கேட்டுஇருக்கா.. அதாவது, காஜல் மேடத்துக்கும் பாஸுக்கும் ஏதோ ஒரு நெருக்கமான கள்ளத்தொடர்பு இருக்குன்னும், அத வச்சே சீக்கிரமா ப்ரமோஷன் வாங்கி சீனியர் பொசிஷனுக்கு போயிட்டான்னு எல்லாரும் குசுகுசுன்னு பேசிட்டு இருந்தாங்க..
நயன்தாரா இதெல்லாம் கேட்டும் அவளுக்கு அதுல ஒரு நம்பிக்கை இல்ல.. காஜல் மேடம் செம ஹார்ட் ஒர்க்கர்.. அவளோட உழைப்புதான் அவள இந்த இடத்துக்கு கொண்டு வந்துருக்குன்னு நயன் நெனச்சிட்டு இருந்தா..
ஆனா அன்னைக்கு அவ வச்சிருந்த அந்த நம்பிக்கை அப்படியே சுக்கு நூறா உடைஞ்சு போச்சு..
அர்ஜுனும் நயன்தாராவும் பஸ்ல இருந்து இறங்கி ஆபீஸ் நோக்கி ஒண்ணா நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தாங்க..
வேளைக்கு சேந்த புதுசுல அர்ஜுன் அவள “மேடம் மேடம்”னு ரொம்ப மரியாதையாதான் கூப்பிட்டுட்டு இருந்தான்.. ஆனா நயன் அவனுக்கு கொடுத்த இடத்தை அவன் கரெக்டா யூஸ் பண்ணிக்க ஆரம்பிச்சான்.. மெல்ல மெல்ல மேடம்-ல இருந்து நயன்தாரா.. அப்புறம் நயன்னு மாறுச்சு.. இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கம் அதிகமானதும் “வாடி.. போடி”னு பேசுற அளவுக்கு அர்ஜுன் நெருங்கிட்டான்..
ஆபீஸில் மத்த எல்லாரும் நயன்தாராவ வயசுல பெரியவங்கனு மரியாதையா ஒரு டிஸ்டன்ஸ் மைண்டைன் பண்ணிட்டு இருந்தப்போ, அர்ஜுன் மட்டும் அவள “வாடி.. போடி”னு ஒருமையில் பேசுறது அவளுக்கும் ரொம்பவே பிடிச்சிருந்தது.. எல்லாரும் அவள ஒதுக்கி வச்சப்போ, அர்ஜுனோட இந்த நெருக்கம் அவளுக்கு மனசுக்குள்ள ரொம்ப இதமா இருந்துச்சு..
நயன்தாராவும் அவன்கிட்ட அதே உரிமையோட “வாடா.. போடா”னு ஜாலியா பேசி பழக ஆரம்பிச்சா..
பஸ் ஸ்டாப்ல இருந்து இறங்கி நடக்கும்போது அர்ஜுன் அவன் இடுப்பால நயனோட எடுப்பான இடுப்ப இடிச்சுக்கிட்டே நடந்தான்..
“என்னடா.. இப்படி மேல இடிச்சுக்கிட்டு வர்ற?? ஒழுங்கா நடந்து வாடா..”னு நயன்தாரா செல்லமா அவனோட தோள்ல தட்டினா..
“சரிடி.. கோச்சுக்காதடி..”னு சொல்லிட்டு அர்ஜுன் சிரிச்சான்.. அப்புறம் கடகடன்னு ஒரு அடி முன்னாடி போய், “சீக்கிரம் வாடி..”னு கூப்பிட்டுக்கிட்டே கேண்டீன் பக்கம் நடந்தான்..




கேண்டீனுக்கு வந்த நயன்தாராவும் அர்ஜுனும் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். நயன்தாரா பயந்தபடியே, தன் வீட்டில் செய்த தோசையையும் சட்னியையும் டிபன் பாக்ஸிலிருந்து எடுத்து டேபிள் மீது வைத்தாள். அர்ஜுன் அங்கிருந்த கேண்டீனில் ஒரு சாண்ட்விச் வாங்கிக்கொண்டு வந்து, நயன்தாராவை வம்பு இழுத்தபடி அவள் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்தான். அவள் டிபன் பாக்ஸைத் திறந்த உடனே அதிலிருந்து வந்த நறுமணத்தை நுகர்ந்த அர்ஜுன், "விக்னேஷ் கொடுத்து வச்சவன்டி!" என்றான்.
நயன்தாரா புன்னகைத்துக் கொண்டே, "ஏண்டா அப்படி சொல்ற?" என்று கேட்க, "அழகான மனைவி அருமையா சமைக்கிற..வேற என்ன வேணும்?" என்று கிண்டலாகச் சொன்னான். அதைக் கேட்டு வெட்கப்பட்டு சிரித்துக் கொண்டே சாப்பிட ஆரம்பித்தாள் நயன்தாரா.
"ஏன், உனக்கு என்ன குறைச்சல்? நீயும் வேலைக்கு வந்துட்ட... இனிமே நல்ல பொண்ணா பார்த்து கல்யாணம் பண்ண வேண்டியதுதான்" என்று சொல்லிக்கொண்டே தோசையைப் பிச்சு வாயில் போட்டாள் நயன்தாரா.
அப்போது ஒரு மினி கூப்பர் கார் சத்தத்துடன் நுழைந்து, கார் பார்க்கிங்கை நோக்கிச் சென்றது. அந்த கார் இதற்கு முன் அவங்க ஆபீஸிற்கு வந்ததே இல்லை, இதுதான் முதல் முறை. அதுவும் புத்தம் புதிய கார் என்பதால், காரிலிருந்து யார் வருகிறார்கள் என்று எல்லாரும் வேடிக்கை பார்த்தார்கள். ஆனால், காரிலிருந்து இறங்கியது புதிய முகம் யாரும் இல்லை; அவர்களின் ஸ்ட்ரிக் மேனேஜர் காஜல் தான்!
எப்போதும் இல்லாதபடி, இன்று காஜல் ஒரு லைட் ப்ளூ கலர் டீப் நெக் ஸ்லீவ்லெஸ் ஜாக்கெட் அணிந்திருந்தாள். அது  அவளுடைய உடம்பைச் சுற்றி இறுக்கமாக இருந்தது. அதற்குப் பொருத்தமாக ஒரு ராமர் பச்சை கலர் சாரி கட்டியிருந்தாள். அவளது இடுப்பு தெளிவாகத் தெரிந்ததுடன், தொப்புளும் பாதி தெரிந்தபடி இருந்தது. சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த பலர், காரைப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு, அதிலிருந்து கம்பீரமாக நடந்து வந்த தங்கள் மேனேஜரையே பார்த்தனர்.
அனைவருக்கும் அவளது தோற்றம் தூக்கலாக இருந்தது. மத்த ஆண்களைப் போலவே அர்ஜுனுக்கும் அவளது லாவகம் சலனத்தை ஏற்படுத்தியது. ஒரு கையை பேண்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு வாய் பிளந்து பார்த்தான் அர்ஜுன். அவனது கண்கள் காஜலின் அசைந்து ஆடும்  மாம்பழ முலைகளின் மேல் பதிந்திருப்பதை நயன்தாரா கவனித்தாள்.
அவர்களை நோக்கி நடந்து வந்த காஜல், அங்கு நின்றவர்களுக்கு ஒரு "குட் மார்னிங்" சொல்லிவிட்டு நேராக லிப்டை நோக்கிச் சென்றாள். அவள் நடந்து வரும்போது அவளது முலைகளை ரசித்தவர்கள், அவள் திரும்பிச் செல்லும்போது அவளது நடையின் நளினத்தையும், புடவையின் வழியே தெரிந்த பின்னழகையும் உற்றுப் பார்த்தனர். அர்ஜுனும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அவள் கடந்து செல்லும்போது, அவளது குண்டி அசைவுகளைக் கண் இமைக்காமல் பார்த்தான். அவளது டைட்டான சாரி அமைப்பில் அவளது தோற்றம் அத்தனை எடுப்பாகத் தெரிந்தது.
அங்கு நின்ற அனைவரின் கண்ணும் காஜலின் இடுப்பிலும் அவளது நடையிலுமே இருப்பதை நயன்தாரா கவனித்தாள். அர்ஜுனின் தோளில் ஒரு தட்டு தட்டி, "வேடிக்கை பார்த்தது போதும்... சீக்கிரம் சாப்பிட்டு வா போலாம்!" என்றாள்.
"கொஞ்சம் கூட ரசிக்க விடமாட்டியே!" என்று சலித்துக்கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தான் அர்ஜுன்.
எப்போதும் போல அலுவலக வேலைகள் தொடங்கின. நயன்தாரா அவளுடைய கியூபிக்கிளில் உட்கார்ந்து அன்றாட வேலைகளைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தாள். மீட்டிங்குகளில் மிகவும் ஆக்டிவாகப் பங்கேற்று, ஒவ்வொரு வேலையாக முடித்தாள். அர்ஜுனும் அவனுடைய மீட்டிங்கைத் தொடங்கினான்.
மீட்டிங் தொடங்கி கொஞ்ச நேரத்திலேயே, அவங்களோட பாஸ் வருண் ஆபீஸிற்கு வந்தார். அவர் உள்ளே வரும்போது எல்லாரும் கொஞ்சம் அலர்ட் ஆனார்கள். பாஸ் வரும்போது சும்மா இருக்கக் கூடாது என்று, ஒவ்வொருத்தரும் தங்களின் வேலைகளில் தீவிரமாக இருப்பது போல் காட்டிக்கொண்டார்கள். பாஸ் உள்ளே வந்ததும் ஒவ்வொருத்தராக எழுந்து அவருக்கு "குட் மார்னிங்" சொல்லிவிட்டு வேலையைத் தொடர்ந்தார்கள். தனக்கு வாழ்த்துச் சொன்ன ஒவ்வொருவருக்கும் தவறாமல் பதிலுக்கு "குட் மார்னிங்" சொல்லி, "வேலையெல்லாம் எப்படி போகுது?" என்று விசாரித்துக் கொண்டே அவரோட சேம்பரை நோக்கி நடந்தார் வருண்.
வருண் வருவதைக் கவனித்தவர்கள்  அவருக்கு விஷ் செய்துவிட்டு வேலையைப் பார்த்தனர். ஆனால், நயன்தாரா மீட்டிங்கில் மிகவும் தீவிரமாக இருந்ததால், தன் பாஸ் வந்ததைக் கூட கவனிக்காமல் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். பாஸ் அவளது அர்ப்பணிப்பைக் கவனித்து ஒரு நிமிடம் அவளருகே நின்றார். யாரோ பக்கத்தில் இருப்பதை உணர்ந்த நயன்தாரா, டக்குனு திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது பாஸ் வருண் பக்கத்தில் ஒரு காலில் சாய்ந்து கொண்டு ஸ்டைலாக நிற்பதைப் பார்த்து திடுக்கிட்டாள்.
"ஐ ஆம் சாரி சார்... நான் மீட்டிங்ல ரொம்ப முக்கியமான விஷயம் பேசிட்டு இருந்தனால, நீங்க வந்ததை கவனிக்கல... சாரி, குட் மார்னிங் சார்!" என்று பதற்றத்துடன் சொல்லிவிட்டு திரும்பவும் ஹெட்ஃபோனை காதில் மாட்டினாள்.
"இட்ஸ் ஓகே நயன்தாரா... ப்ளீஸ் கேரி ஆன். வேலையில போக்கஸ் பண்ணுங்க. நான் வர்றதைக் கூட கவனிக்காம வேலை செய்றது கம்பெனிக்கு நல்லதுதான்" என்று பெருமிதமாகச் சொல்லிவிட்டு தன் சேம்பரை நோக்கி நடந்தார் வருண்.
எல்லாரும் எழுந்து பாஸுக்கு மரியாதை கொடுத்தபோது, ஒருத்தர் மட்டும் அவர் வந்தது தெரிந்தும் தெரியாதது போல் அமர்ந்திருந்தார். அது வேறு யாரும் இல்லை, பாஸின் வலது கை என்று சொல்லப்படும் மேனேஜர் காஜல் தான்.
பாஸ் ரூமுக்குள் போனதிலிருந்தே காஜல் பரபரப்பாக இருந்தாள். அவளால் தன் சீட்டில் அமைதியாக உட்கார முடியவில்லை. அர்ஜுனின் சீட்டிற்குச் சற்றுப் பக்கத்தில்தான் காஜலின் சீட்டும் இருந்தது. அதனால் காஜல் என்ன செய்கிறாள் என்று அப்பப்போது அர்ஜுன் நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவள் பதற்றத்தில் காலை ஆட்டிக்கொண்டே இருந்ததை அர்ஜுன் கவனித்தான். ஏசி ரூமிலேயே அவளுக்கு லேசாக வேர்க்கத் தொடங்கியதும் அவனுக்குப் புரிந்தது. "என்ன பொம்பளடா இவ... எப்படி இருக்கா பாரு" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டு தன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.
கொஞ்ச நேரம் கழித்து மீட்டிங்கை முடித்துவிட்டு, திரும்பவும் காஜல் என்ன செய்கிறாள் என்று பார்க்கத் தலையைத் திருப்பினான். ஆனால் அங்கே காஜலைக் காணவில்லை. "சரி, ரெஸ்ட் ரூம் போயிருப்பா" என்று நினைத்துக்கொண்டு திரும்பவும் வேலையைத் தொடங்கினான். ஆனால் 20 நிமிடங்கள் ஆகியும், இன்னொரு மீட்டிங் முடிந்தும் இன்னும் காஜல் அவளுடைய இடத்திற்கு வரவே இல்லை. கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் ஆகியும் காஜல் வராததால், அர்ஜுனின் மனதிற்குள் பலவிதமான எண்ணங்கள் ஓட ஆரம்பித்தன.
"ஒருவேளை வேலையை முடிச்சிட்டு கிளம்பி இருப்பாளோ?" என்று நினைத்துப் பார்த்தான். ஆனால், யாரும் ஒரு மணி நேரம் மட்டும் வேலை செய்ய ஆபீஸ் வர மாட்டார்கள். அதனால் அவள் இன்னும் கிளம்பியிருக்க வாய்ப்பில்லை. ரெஸ்ட் ரூம் போயிருந்தாலும் 20 நிமிடங்களுக்கு மேல் அங்கிருக்க மாட்டாள். இப்படி ஒவ்வொன்றாக யோசிக்கும்போது, அவனுக்கு ஆபீஸில் பேசப்படும் கிசுகிசுக்கள் நினைவுக்கு வந்தன. "நிஜமாலுமே பாஸோட வப்பாட்டி காஜல் தானா?" என்று அவனுக்குள் சந்தேகம் எழுந்தது. அதை உறுதி செய்ய அவன் முடிவு பண்ணினான்.
"சரி, பாஸ் என்ன பண்றாருன்னு பார்ப்போம்... பாஸ் கூடத்தான் காஜல் இருக்காங்கன்னா, ஆபீஸ்ல பேசுறது உண்மைதான்னு முடிவு பண்ணிக்கலாம்" என்று எண்ணியபடி, பொறுமையாக எழுந்து பாஸின் கேபின் பக்கமாக நடந்தான்.
பாஸின் கேபின் சவுண்ட் புரூஃப் என்பதால், உள்ளே பேசும் எந்தச் சத்தமும் வெளியே கேட்காது. மேலும், சுற்றிலும்  கண்ணாடிகளால் மறைக்கப்பட்டிருந்ததால் (Blinds / Shades) உள்ளே என்ன நடக்கிறது, யார் இருக்கிறார்கள் என்பதும் வெளியே தெரியாது. அதனால எப்படி உள்ளே நடப்பதைக் கண்டுபிடிப்பது என்று யோசித்தான்.
நேரடியாக உள்ளே போக முடியாது என்று அவனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்தும், அவனால் அங்கிருந்து நகரவும் முடியவில்லை. உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று எப்படியாவது எட்டிப் பார்க்க முடிவு செய்தான். அப்போது ஒரு ஓரத்திலிருந்த பிளைண்ட்ஸ் (Shades) லேசாக விலகியிருப்பதை கவனித்தான். ஆனால் அங்க போய் நேரடியாக எட்டிப் பார்த்தால் யாராவது கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.
அதனால் மெதுவாக அந்தப் பக்கமாகப் போய், சாதாரணமாக உலாவுவது போல ஒரு காபி கப்பை கையில் வைத்துக்கொண்டு, தன் போனை எடுத்து அந்த ஷேட்ஸ் ஓபன் ஆகி இருந்த இடைவெளியில் வைத்து உள்ளே நடப்பதைப் பதிவு செய்ய (Record) ஆரம்பித்தான்.


அர்ஜுனோட நெஞ்சு படபடக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு.. போனை கெட்டியா புடிச்சுகிட்டு அங்கேயே நின்னான்.. யாராவது பாத்துடுவாங்களோனு ஒரு பக்கம் பயம் இருந்தாலும்.. உள்ளே என்ன நடக்குதுனு பாக்குற அந்த ஆர்வம் அவனை அங்கேயே நிக்க வச்சது.. காபி குடிக்கிற மாதிரி சீன் போட்டுக்கிட்டு எவளோ நேரம் நிக்க முடியும்னு யோசிச்சப்போ.. வருண் கேபின் கதவு திறக்குற சத்தம் கேட்டுச்சு..


வெளியே வந்த காஜல் மேடத்தை பாக்கவே ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.. எப்போவும் இ குண்டிய ஆட்டி ஆட்டி வேகமா நடக்கிற காஜல் இப்போது மெதுவா பணிவா  கையை முன்னாடி கட்டிக்கிட்டு நல்ல பொண்ணு மாதிரி ஒரு அடக்கமான பொண்டாட்டி மாதிரி நடந்து போனாள். உடம்பு முழுக்க வியர்த்த தடங்கல் தெரிந்தது அவளது ஜாக்கெட் விலகி இருந்தது அவ்வளவு  கழுத்தின் அருகில் ஜாக்கெட் விலகிய தடம் கூட தெரிகிறது அவளது சேலை இடுப்பில் இருந்து சற்று கீழே திரிந்தது.. மூஞ்சிலாம் வேர்வையில நனைஞ்சு போய் இருந்துச்சு.. அவ போட்டுருந்த அந்த ஸ்லீவ்லெஸ் ஜாக்கெட் கொஞ்சம் விலகி.. அவளோட அந்த ஆழமான முலை பள்ளத்தை அப்பட்டமா காட்டிட்டு இருந்துச்சு.. சாரி இடுப்புல ரொம்ப கீழ இறங்கி இருந்துச்சு.. காலையில கேண்டீன்ல பார்த்தப்போ தொப்புளுக்கு ஒரு இன்ச் கீழ இருந்த சாரி.. இப்ப ஒரு மூணு இன்ச் கீழ இறங்கி.. அவளோட அந்த மென்மையான இடுப்பு மடிப்பையும்.. அந்த எடுப்பான தொப்புளையும் அப்படியே வெளியே காட்டிட்டு இருந்துச்சு..


அர்ஜுனுக்கு இப்ப மேட்டர் கன்பார்ம் ஆகிடுச்சு.. உள்ளே ஏதோ கும்மாளம் போட்டு இருக்காங்கனு அவனுக்கு புரிஞ்சுடுச்சு..


அவன் ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி அவனோட சீட்டுக்கு வந்து உக்காந்தான்.. சும்மா போனை நோண்டுற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தான்.. கொஞ்ச நேரம் ஒர்க் பண்ற மாதிரி இருந்தான்.. ஆனா அவனால நிம்மதியா இருக்க முடில.. உள்ளே என்னதான் பண்ணாங்கனு பாக்குற துடிப்பு அவன சும்மா இருக்க விடல.. உடனே நயன்தாராகிட்ட “ரெஸ்ட் ரூம் போயிட்டு வரேன்டி”னு சொல்லிட்டு ஸ்பீடா உள்ளே போனான்..


டாய்லெட் கதவ தாப்பா போட்டுட்டு.. ஹெட்ஃபோனை காதுல மாட்டிட்டு.. அவன் போன்ல ரெக்கார்ட் பண்ண அந்த வீடியோவை ஓட்டினான்..


அதை பார்த்ததும் அவன் சுன்னிக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆகி டக்குனு எந்திரிக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு..


கேமரால எல்லாம் தெளிவா பதிவாகி இருந்துச்சு.. வருண் அவனோட டேபிள் முன்னாடி காஜல குனிய வச்சு பின்னாடி நின்னுட்டு இருந்தான்.. அவளோட அந்த காஸ்ட்லி சாரி இடுப்பு வரைக்கும் தூக்கி  விடப்பட்டு இருந்துச்சு.. அவளோட அந்த பளிங்கு மாதிரி இருக்குற வெள்ள சூத்து அப்படியே முழுசா வெளியே தெரிஞ்சுது.. வருணோட ஏழு இன்ச் தடிமனான சுன்னி.. காஜலோட அந்த ஈரமான புண்டைக்குள்ள ஆழமா இறங்கி ஏறுறது கிளீனா தெரிஞ்சுது..


காஜல் வாய பொளந்துக்கிட்டு சத்தமே இல்லாம “வருண்.. ஆஹ்.. இன்னும் ஆழமா குத்துடா..”னு சொல்ற மாதிரி அவ உதடு அசைஞ்சுது.. ஆடியோ கேக்கலைனாலும் அவ முகத்துல இருக்குற அந்த சுகம் அவ எவளோ என்ஜாய் பண்றானு காட்டி குடுத்துச்சு..


வருண் பின்னாடி இருந்து அவளை வெறித்தனமா ஓத்துகிட்டு இருந்தான்.. அவன் ஒரு ஒரு வாட்டி தள்ளும்போதும் அவளோட அந்த பெரிய முலைகள் ஜக்கெட்டுக்குள்ள துள்ளி குதிச்சுது.. அவன் அவளோட தலைமுடிய புடிச்சு இழுத்து.. அவளை அப்படியே அணைச்சுகிட்டு புண்டைய  பூலை விட்டு இடிச்சான்..


அவன் கை சும்மா இல்லாம அவ உடம்புல மேய ஆரம்பிச்சுது.. அந்த டீப் நெக் பிளவுஸ்குள்ள கைய விட்டு.. ரெண்டு முலையையும் வெளியே எடுத்தான்.. அந்த வெள்ள உடம்புல கருப்பா தெரிஞ்ச அவளோட காம்புகளை புடிச்சு விறைக்க வச்சான்.. வருண் அந்த காம்புகளை இழுத்து கிள்ளிகிட்டே இடுப்பை வேகமா ஆட்டுனான்..


அர்ஜுன் அந்த வீடியோவ பாத்துகிட்டே தன் பேண்ட்டை அவுத்துட்டு.. தன் சுன்னிய வெளியே எடுத்து உருவ ஆரம்பிச்சுட்டான்..


காஜலோட சாரி இடுப்புல தொங்கிட்டு இருந்தாலும்.. அவ புண்டை முழுசா தெரியல.. வருண் ஒரு கையால அவ இடுப்பை சுத்தி.. சாரிய ஒதுக்கி அவ புண்டைய விரலால நோண்டிட்டு இருந்தான்.. இன்னொரு கையால அவ முலைகளை பிழிஞ்சுகிட்டு இருந்தான்.. அவன் காஜலின் முளலைகளை பிசைவதை பார்க்க ஏதோ மாட்டுக்கு பால் கறக்குற மாதிரி இருந்தது அதேபோல் அவள் காம்புகளை வருடி அவள் முலைகளை பிசைந்து விட்டு அவள் முலைகளை நீவி பால் கறப்பது போல் செய்து கொண்டிருந்தான்..


வருண் ஓக்குற ஸ்பீடை அதிகமாக்கினான்.. காஜல் கண்ண மூடிக்கிட்டு தலைய பின்னாடி சாச்சு.. “ஆஹ்.. வருண்.. இன்னும் வேகமா பண்ணுடா..”னு முனங்குனா.. அவ ஒரு கையால வருணோட கைய புடிச்சு.. இன்னும் அழுத்தமா முலைய கசக்க சொன்னா..
 அவளோட வெள்ளை பப்பாளி பளிங்கு குண்டியில் பளார் என்று ஒரு அறை விழுந்தது அவள் ஒரு கையால் அவளுடைய அழகு குண்டியை தடவிக் கொண்டே பின்னாடி திரும்பி வருணை ஏன் அடித்தாய் என்று கேட்பது போல பார்த்தாள். வருண் அவள் கூந்தலை பிடித்து இழுத்தான். அவன் அவன் இழுத்த இழுப்பிற்கு ஏற்றவாறு இசைந்து கொடுத்தாள் அவளை தன் காதலியே எழுத்து என்னமோ கிசுகிசுத்தான்.. பெண் பின் அதே போல் அவள் முதுகை பிடித்து அழுத்தி மேசையில் அவளது பழுத்த பால் மொலைகள் அழுந்துமாறு வைத்து ஒரு காலை பிடித்து மேசை மீது விரித்து வைத்து ஓக்க ஆரம்பித்தான்  


இந்த சீனை பார்த்ததும் அர்ஜுனுக்கு தாங்க முடில.. தன் சுன்னிய புடித்து வேகமா கை அடிக்க ஆரம்பிச்சான்..


திடீர்னு வருண் ஸ்பீட ஏத்துனான்.. காஜல் பயத்துல “வேணாம்.. உள்ள ஊத்திடாதீங்க..”னு சொன்ன மாதிரி தெரிஞ்சுது.. ஆனா வருண் அதெல்லாம் கண்டுக்கல.. அவ இடுப்பை ரெண்டு கையாலயும் டைட்டா புடிச்சு.. இன்னும் குனிய வச்சு.. அவன் சுன்னிய முழு வேகத்துல உள்ள விட்டு அடிச்சான்.. காஜல் எவளோ கெஞ்சியும் அவன் கேக்கல..


கொஞ்ச நேரத்துல வருண் உடம்பு ஒரு மாதிரி சிலிர்க்க ஆரம்பிச்சுது.. அவளோட புண்டைக்குள்ள தன் கஞ்சிய பீய்ச்சி அடிச்சான்.. அதைத்தொடர்ந்து அவன் தன் சுன்னியை வெளியே எடுத்தவாறு தெரியவில்லை அவளது கொழுத்த வெள்ளை கூதியில் மெதுவாக உள்ளே விட்டுவிட்டு எடுத்துக் கொண்டிருந்தான் அவன் பூல் கஞ்சியை கக்கியும் இன்னும் விரைப்பாக இருப்பதை கவனித்தான்  காஜல் டயர்ட்ல அப்படியே தரையில சாஞ்சுட்டா..


ஆனா வருண் அவளை விடல.. அப்படியே தரையில மண்டியிட்டு அவனோட சுன்னிய வாயால கிளீன் பண்ண சொன்னான்.. காஜல் அந்த புண்டை தண்ணியும் கஞ்சியும் கலந்த அந்த சுன்னிய ஆசையா வாய்க்குள்ள விட்டு ஊம்புனா.. ரெண்டு வாட்டி நல்லா உள்ள வரைக்கும் விட்டு கிளீன் பண்ணிட்டு.. அவ சாரியாலயே துடைச்சு விட்டு.. அவனோட ஜட்டியையும் பேண்ட்டையும் மாட்டி விட்டா.. அப்படியே ஒரு பெர்ஃபெக்ட் வைஃப் மாதிரி எல்லாத்தையும் செஞ்சா..


கடைசியா அவனுக்கு முன்னாடி கையை கட்டி நின்னுக்கிட்டு.. “வேற ஏதாவது வேணுமா சார்?”னு கேட்டாள் ..


வருண் அவளை அவன் மடியில உக்கார வச்சு.. இடுப்பை அணைச்சுக்கிட்டு ஏதோ பேசினான்.. காஜல் கோவம் அடைவதைப் போல் தெரிந்தது..பின் சிரித்தாள்..அவன் முகத்துல முத்தமா குடுத்தா.. வருண் காஜலை எழுப்பி அவன் முன் அவனைப் பார்த்தவாறு நிக்க வைத்தான்.. அவ தொப்புள்ள முத்தம் குடுத்துட்டு.. கடைசியா அவளோட அந்த பெரிய சூத்துல ஒரு தட்டு தட்டுனான்..


காஜல் ஜாக்கெட்டின் வெளியே சரிந்திருந்த அவளது பால்  முலைகளை அட்ஜஸ்ட் பண்ணி.. சாரிய சரி பண்ணப்போ தான் அர்ஜுன் கவனிச்சான்.. அவ இன்னைக்கு உள்ளே பிராவோ பேண்டியோ எதுவுமே போடல.. வெறும் ஜாக்கெட்டும் சாரியும் மட்டும்தான்..


காஜல் முகத்தை தொடைச்சுகிட்டு.. கூலா வெளியே வந்து அவ சீட்ல உக்காந்தா..


அர்ஜுன் டாய்லெட்ல உக்காந்தே அந்த வீடியோவ முழுசா பாத்து.. தன் சுன்னிய வேகமா உருவி கஞ்சி ஊத்தினான்.. அவன் மனம் இந்த வீடியோவை வைத்து ஏதேனும் பண்ண வேண்டும் என்று சொல்லியது என்ன பண்ணலாம் என்று யோசித்தவரே தன் சுன்னியை ஜட்டியினுள் போட்டுவிட்டு வெளியே நடந்தான்..

[Kaamapithan]

[img][/img]

ரெஸ்ட் ரூமில் இருந்து வெளியே வந்த அர்ஜுன், மனதில் ஒன்றுதான் தோன்றியது..எப்படியாவது காஜல் மேடத்தை அம்மணமாக்கி, அவளது கூதியை ஓத்து ஒழுக விடணும்னு. மனசை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு அவன் தன் இருக்கைக்கு சென்றான். அங்கே அவனுடைய மேனேஜர் காஜல் கம்ப்யூட்டரைப் பார்த்தவாறு எதோ வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அருகே சென்ற அர்ஜுன் எதுவும் பேசாமல் ஒரு நிமிடம் நின்று வேடிக்கை பார்த்தான். சற்று இன்னும் அருகே சென்று நின்றான். காஜலும் கவனித்தாள் அர்ஜுன் அருகே வந்து நிற்பதை. அவள் எதிர்பாராத நேரத்தில் அர்ஜுன் அவளது கனத்த, பெரிய வலது முலையின் மீது தன் இடது கையை வைத்து பலமாக கசக்கினான். அவளால் அதை நம்ப முடியவில்லை. நேற்று வரை பேசும்போது எதிர்த்துப் பேசக்கூட பயந்து கொண்டிருந்த அர்ஜுன் இப்போது எப்படி இவ்வளவு தைரியமாக என் மீது கை வைக்கிறான்?

அவள் சந்தேகம் சரிதான். “கேபினில் இருந்தபோது யாரோ பார்க்கிறாங்கன்னு நினைச்சேன்... அது இவன் தான் போல” என்று நினைத்தாள். அர்ஜுன் எதிர்பார்த்தது காஜல் தன் பிடிக்கு அடங்கி பேசாமல் இருப்பாள் என்பதுதான். ஆனால் காஜலுக்கு சற்றும் பயமில்லை. தன் வலது பக்கம் நின்றிருந்த அர்ஜுனின் பேண்டின் மேல் கை வைத்து, அவனது கஞ்சி அடித்து ஓய்ந்து போன குஞ்சை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள்.

அவனால் இதை சற்றும் நம்ப முடியவில்லை. சற்றும் பதறாமல் அவனது குஞ்சின் முழு நீளத்தையும் தன் கைக்குள் அடக்கி இருந்தாள். அவனது குஞ்சை பிடித்து கீழே இழுத்தாள். அவன் தானாக கீழே வந்தான். அவள் முன் குனிந்து நின்றான். “இன்னும் குனி” என்பது போல அவனது குஞ்சை இன்னும் டைட்டாக அழுத்தி கீழே இழுத்தாள்.

அர்ஜுனால் இதை நம்ப முடியவில்லை. ஒரு பொம்பள நம்ம குஞ்சை இவ்வளவு டைட்டா அழுத்திப் பிடிப்பாளா என்று அதிர்ச்சி அடைந்தான். அவள் வாய் அருகே தன் காதை கொண்டு போனான். காஜல் சொல்ல ஆரம்பித்தாள், “என்னடா அர்ஜுன்? நாங்க பண்ணதை பாத்திட்டியா? ஓவரா அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிற இதெல்லாம் என்கிட்ட வேண்டாம். ஒழுங்கு மரியாதையா என் மேல இருந்து கையை எடு. இல்லைனா இந்த ஆபீஸ்ல எப்படி நீ ப்ரமோஷன் வாங்குறேன்னு நான் பார்க்குறேன்” என்று அர்ஜுனை மிரட்டினாள்.

அர்ஜுன் சற்று பயந்து அவள் வலது முலையின் மேல் வைத்திருந்த தன் கையை மெதுவாக எடுத்தான். “கைக்கு எட்டியது வாய்க்கு எட்டாது” என்று சொல்வார்களே, அது இதுதான் போல என்று நினைத்தவன் கையை எடுத்தான். பின் “ப்ளீஸ் மேடம், என்ன விடுங்க” என்று யாருக்கும் கேட்கவா கேட்காதவாறு காஜலிடம் கெஞ்சினான் அர்ஜுன். அவளும் அவன் குஞ்சின் மேல் இருந்து தன் கையின் பிடியை விட்டாள்.

அவன் மனதில் ஒரு யோசனை “நாம் ஏன் காஜல் ஒழ்வாங்கின பிடியோவை காட்டி அவளை மிரட்டக் கூடாது? அவளால அப்புறம் பேசவே முடியாது...” ஆனால் அவனது பய உணர்வு சொன்னது, “டேய் மடையா... அவ முலையை புடிச்சதுக்கே உனக்கு ப்ரோமோஷன் கிடைக்காத மாதிரி பண்றேன்னு சொன்னாள். இதுல அவளை பிளாக்மெயில் பண்ண ட்ரை பண்ணினா அவ்ளோதான். உன்னை ஆள் வச்சு அடிச்சு அறுத்து போட்டு போகக் கூட பயப்பட மாட்டா. அதனால ஒழுங்கா காஜல் மாம் உன் குஞ்சை புடிச்சதை நெனைச்சு இன்னொரு வாட்டி கை அடிச்சுட்டு போய் வேலையை பாரு.”

அவனுக்கும் அதுதான் சரி என்று பட்டது. “நாம் ஏன் அவங்க வாழ்க்கையில் தலை இடணும்? நமக்குனு எழுதி வச்சிருக்கிறது நமக்கு கண்டிப்பா கிடைக்கும்” என்று தீர்க்கமாக நம்பினான் அர்ஜுன். அதனால் வேலையில் ஃபோகஸ் பண்ணுவோம் என்று நினைத்துக் கொண்டே போய் தன் சீட்டில் அமர்ந்து வேலையைத் தொடர்ந்தான்.

[Kaamapithan]

அர்ஜுன் தலையை தொங்கப் போட்டுக்கொண்டே சென்றதை கண்ட காஜல், தன்னைத் தானே நினைத்து சந்தோஷப்பட்டாள். 

“பரவால்லடி.. அவனைப் பேசி சமாளிச்சுட்ட.. பெரிய ஆள்தான்டி நீ.. நல்ல பையன்தான் அர்ஜுன். ஆனா அவன்கிட்ட பயந்த மாதிரி காட்டியிருந்தா, அப்புறம் ஆபீசில் எல்லாரும் அரசல் புரசலா பேசுறது உண்மையாகிவிடும். அப்புறம் இவன் மாதிரி இன்னும் எத்தனை பேர் நம்ம உடம்புக்கு நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு வருவாங்களோ.. ஆனா இவனுக்கு பண்ண ட்ரீட்மெண்ட்ல இனிமே எவனும் பூலை தூக்கிட்டு வரமாட்டான்..” 

அப்படியே திரும்பி ஹெட்போனை காதில் வைத்தவாறு மீட்டிங்கில் ஜாயின் செய்தாள்.

அவன் தலையை தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு போனதை நயன்தாராவும் பார்த்தாள். 

“என்னமோ தப்பு பண்ணி திட்டு வாங்கியிருப்பான் போல..” என்று அர்ஜுனைப் பார்த்து, “ச்ச்ச.. பாவம்.. ரொம்ப கஷ்டப்படறான்” என்று நினைத்துக்கொண்டே தன் வேலையில் மூழ்கிப் போனாள்.

மதிய உணவு இடைவேளையிலும் கூட அர்ஜுன் நயனிடம் முகம் கொடுத்து பேசவில்லை. தனியாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுவிட்டு தன் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றுவிட்டான். அவன் சோகமாக இருப்பது அவன் முகத்திலேயே தெரிந்தது.

அர்ஜுன் மதியம் சாப்பிட்டு வரும்போதுகூட காஜல் அவனைப் பார்த்தாள். ஆனால் எதுவும் நடக்காதது போல எப்போதும் போல சிறிதாகப் புன்னகைத்துவிட்டு கடந்து சென்றுவிட்டாள். 

அர்ஜுனின் மனதில் பல கேள்விகள். “எப்படி எதுவும் நடக்காத மாதிரி போறாங்க? நம்மளை மன்னிச்சு விட்டார்களா? இல்ல நம்மளைக் குழியில் தள்ள ஏதாவது பெரிய பிளான் பண்றாங்களா? என்னனு தெரியலையே..” என்று எண்ணிக்கொண்டே தன் இருக்கையில் அமர்ந்து வேலையில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினான்.


மாலை 6 மணி இருக்கும். ஆபீஸ் நேரம் முடிந்துவிட்டது. எல்லோரும் வீட்டுக்குச் செல்லத் தொடங்கினர். 

நயன்தாராவும் தன் லேப்டாப்பை பேக்கில் வைத்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போகும் குஷியில் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்தாள். ஆனால் அர்ஜுன் நேரம் போவதே தெரியாமல் ஏதோ நினைப்பில் உட்கார்ந்திருந்தான். 

நயன் அவனிடம் சென்று, அவன் தலையில் எப்போதும் போல செல்லமாகத் தட்டி, “வாடா.. போலாம்” என்று கூப்பிட்டாள். அர்ஜுனுக்கு அப்போதுதான் மணி 6.10 ஆனதே ஞாபகம் வந்தது. அவன் கண்கள் அருகில் இருந்த நயனைத் தேடாமல் தூரத்தில் இருந்த காஜலின் சீட்டைப் பார்த்தது. அவள் சீட்டில் இல்லை. கிளம்பிவிட்டாள் போல என்று நினைத்தான். ஆனால் பாஸ் வருணின் ரூமில் இன்னும் லைட் எரிந்துகொண்டிருந்தது. “இன்னொரு ரவுண்டு போவாங்க போல” என்று நினைத்துக்கொண்டே நயனைப் பார்த்து, “இங்க என்னடி பண்ணிட்டு இருக்க? ஆபீஸ் முடிஞ்சா வீட்டுக்கு கிளம்பலையா?” என்று ஒன்றும் தெரியாதது போல கேட்டான்.

நயன், “ஏண்டா.. தனியா எதோ பைத்தியம் மாதிரி உக்காந்து இருக்கியேனு கூட்டிட்டு போலாம்னு வந்தா.. என்னையே இங்க என்னடி பண்றேன்னு கேக்குறியா?” என்று சொல்லி அவன் தலையில் ஒரு கொட்டு வைத்தாள். 

பிறகு இருவரும் ஆபீஸ் விஷயங்களைப் பற்றி புலம்பிக்கொண்டே பஸ் நிற்கும் இடம் நோக்கி சென்றனர். அவர்கள் 10 நிமிடம் தாமதமாக வந்ததால் அவர்களுடைய பஸ் கிளம்பிவிட்டது.

இருவரும் மட்டும் செக்யூரிட்டி கேட் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். ஏதேனும் டவுன் பஸ் வருமா என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டு சுமார் 20 நிமிடங்கள் நின்றிருந்தனர். இன்னும் எந்த பஸ்ஸும் வரவில்லை.

அப்போது வேகமாக தன் ரூமில் இருந்து எழுந்து வந்தான் செக்யூரிட்டி. அவன் தொப்பியை சரி செய்துகொண்டே, “மேடம் கொஞ்சம் தள்ளி நில்லுங்க.. பாஸ் வரப்போறாரு. கேட் ஓபன் பண்ண சொன்னார்” என்றான். 

நயனும் அர்ஜுனும் கேட்டை விட்டு சற்று தள்ளி வெளியே சென்று நின்றனர்.

கொஞ்ச நேரத்தில் காலையில் காஜல் வந்த மினி கூப்பர் கார் வேகமாக கேட் அருகே வந்தது. கேட்டைக் கடந்து வந்த கார் நயன்தாரா மற்றும் அர்ஜுன் நிற்கும் இடத்திற்கு அருகில் வந்து நின்றது. அதன் டிரைவர் சீட் கண்ணாடி இறங்கியது.

[Kaamapithan]

கார் தங்களை நோக்கி வருவதைக் கண்ட அர்ஜுன் சற்று தயங்கினான். ‘போச்சு… காஜல் மேடம் தான் வரப்போறாங்க. வந்து என்ன சொல்லப் போறாங்களோ?’ என்று பயந்துகொண்டிருந்தான்.

காரின் கண்ணாடி இறங்கியதும், அதன் உள்ளே இருந்து ஒரு ஆண் உருவம் தெரிந்தது. அது வேறு யாரும் இல்லை அவர்களுடைய பாஸ் வருண் தான். பக்கத்து சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்தது காமக் கட்டழகி காஜல் அகர்வால்தான்..

கண்ணாடி இறங்கும்போதே அர்ஜுன் கவனித்தான். காஜலின் முகம் தெரிவதற்கு முன்பே, அவள் தன் தோள்பட்டையில் கை வைத்து உடைகளை சரி செய்துகொண்டிருந்தாள். காருக்குள்ள கூட கசமுசாதான் போல.. என்று மனதில் நினைத்தான்..அவளது சேலையின் நிறத்தை வைத்து அது காஜல்தான் என உறுதி செய்தான்.

கண்ணாடி முழுவதும் இறங்கியதும், வருண் தலையை வெளியே நீட்டி நயன்தாராவைப் பார்த்து கை அசைத்தார்.  
“என்ன மேடம், இங்க நிக்கிறீங்க? பஸ்ஸ விட்டீங்களா?” என்று கேட்டார்.

நயன்தாரா தலையை லேசாக அசைத்து, “ஆமாம் சார். இவனைக் கூட்டிட்டு வரலாம்னு வெயிட் பண்ணி கூட்டிட்டு வர்றதுக்குள்ள பஸ் கிளம்பிடுச்சு. இப்ப டவுன் பஸ்க்கு வெயிட் பண்றோம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் ஆகும் போல தெரியுது” என்றாள்.

“பஸ்சுக்கு ஏன் மேடம் வெயிட் பண்றீங்க? வாங்க, நான் கொண்டு போய் டிராப் பண்ணிடறேன்” என்று வருண் அழைத்தார்.

“வேண்டாம் சார். பரவாயில்லை. நாங்க பஸ்லயே போய்க்கிறோம். எங்களுக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை. இந்த வழியில் அடிக்கடி பஸ் வரும். இன்னைக்குதான் ஏதோ லேட்டாகுது. ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை சார். நீங்க கிளம்புங்க” என்று சிரித்தபடி சொன்னாள் நயன்தாரா. அர்ஜுனும் “வேண்டாம் சார், பரவாயில்லை” என்று சேர்ந்து சொன்னான்.

ஆனால் வருண் விடவில்லை. “என்ன மேடம், இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா? நீங்க நம்ம ஆபீஸுக்காக எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிறீங்க. நான் ஜஸ்ட் உங்களை உங்க வீட்ல டிராப் பண்றேன். ஒரு டிரைவர் வேலை தான் செய்யறேன். இதுக்கு கூட எனக்கு உரிமை இல்லையா? பயப்படாம வந்து ஏறுங்க” என்றார். பிறகு அர்ஜுனைப் பார்த்து, “அர்ஜுன், கம் அண்ட் சிட்” என்றார்.

அர்ஜுன் “ஐயோ சார், உங்களுக்கு ஏன் மீண்டும் சிரமம்? ப்ளீஸ் நீங்க கிளம்புங்க, நாங்க பார்த்துக்கிறோம்” என்றான். ஆனால் வருண் அதிகார தோரணையில், “மேடம், அமைதியா வந்து உட்காருங்கள். நான் உங்க வீட்டில் விட்டுட்டுதான் போகப் போறேன்” என்று உத்தரவிட்டார்.

காஜல் அகர்வால் பக்கத்து சீட்டில் இருந்து அர்ஜுனுக்கு கண்ணால் ஜாடை காட்டினாள் “அமைதியா வந்து உட்காரு” என்பதுபோல். அர்ஜுன் சற்று தயங்கியபடி காரின் பின் கதவைத் திறந்து உட்கார்ந்தான். நயன்தாரா காரைச் சுற்றி வந்து காஜலின் பின் இருக்கையில் உட்கார்ந்தாள்.

கார் கிளம்பியது. வருண் ஆபீஸ் வேலையைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டு வந்தார். குடும்பம், நாட்டு நடப்பு எதுவும் அவருக்கு கவலை இல்லை. தன் கம்பெனியை அடுத்த கட்டத்துக்கு எப்படி எடுத்துச் செல்வது என்பதிலேயே அவரது முழு கவனமும் இருந்தது. இது நயன்தாராவை மிகவும் கவர்ந்தது.

வருண் வயதில் நயன்தாராவை விட சிறியவர்தான். ஆனால் இந்த சின்ன வயதிலேயே அவர் கொண்டுவரும் புதுப்புது யோசனைகளைப் பார்த்து நயன்தாரா வியந்தாள். சற்று பொறாமையும் ஏற்பட்டது. வருண் பேசும்போது காஜல் அவர் சொல்லும் பாயிண்ட்ஸ நோட் செய்துகொண்டு, சரியாக ஈடுகொடுத்துப் பேசினாள்.

ஆனால் அர்ஜுனின் கவனம் முழுவதும் காஜலின் மீதே இருந்தது. காலையில் டேபிள் மீது குனிய வைக்கப்பட்டு, தேவிடியாமாதிரி கூதி கிளிய கிளிய அவள் ஓழ் வாங்கிய காட்சி அவன் கண்ணுக்குள் வந்து போனது. இப்போது எதுவும் தெரியாத மாதிரி ஒழுங்கான மேனேஜர் போல் வருணுக்கு ஈடுகொடுத்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவன் கண்கள் அவளது பிங்க் உதடுகளையும், வெள்ளை உடம்பையும் நோட்டமிட்டன. அவளது கனத்த மொலைகள் ஜாக்கெட்டுக்குள் அழுத்தி பிதுங்கிக்கொண்டிருந்தன. காலையில் அந்தப் பால் முலைகள் அம்மணமாகத் தொங்கி ஆடிய காட்சி அவன் மனதில் திரும்பத் திரும்ப வந்தது. அவன் பார்வை இன்னும் கீழே செல்ல, அவளது அழகிய இடுப்பு தெரிந்தது. பார்க்கப் பார்க்க அர்ஜுனின் சுன்னி அவன் பேண்ட்க்குள் மீண்டும் தூக்கத் தொடங்கியது.

அவர்கள் பேச்சில் ஏதோ வருண் சொன்னதற்கு கிண்டலாக காஜல் பதில் சொன்னாள். அதைக் கேட்டு சிரித்த வருண், காஜலின் இடுப்பை கிள்ளினார். “ஆஆஆஆ…” என்று சத்தமாக முனகினாள் காஜல்.  
“ஏன் என்ன கிள்ளுறீங்க? நான் என்ன தப்பா சொன்னேன்?” என்று சொல்லி வருணின் தோளில் ஒரு அடி கொடுத்தாள்.

வருண் சிரித்தபடி, “அப்புறம் வேற என்ன பண்ண? நான் இவ்வளவு யோசிச்சு கம்பெனியை அடுத்த லெவலுக்கு எடுத்துட்டு போறதுக்கு ஐடியா சொல்லிக்கிட்டு இருந்தா, நீ கிண்டல் பண்ணிட்டு வரியா?” என்று சொல்லி, செல்லமாக கையை காஜல் மேல் ஓங்கினார்.

இதையெல்லாம் பார்த்த நயன்தாராவுக்கு காஜல் மீது பொறாமை அதிகமானது. ‘நாம எப்படியாவது வருண் கூட சீக்கிரம் நெருங்கி, இதே மாதிரி சிரித்துப் பேசிக்கிட்டு வரணும்’ என்று மனதுக்குள் தீர்மானித்தாள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அர்ஜுனின் பஸ் ஸ்டாப் வந்தது. அர்ஜுன் காஜலை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததால் ஸ்டாப் வந்ததே தெரியவில்லை. நயன்தாராதான் “சார், அர்ஜுனோட ஸ்டாப் இதுதான். ப்ளீஸ் கொஞ்சம் நிறுத்துங்கள்” என்றாள்.

வருண் காரை நிறுத்தினார். அர்ஜுன் தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு இறங்கினான். “தேங்க்ஸ் சார்” என்றான். காஜலைப் பார்த்து என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் “சாரி மேடம்” என்று முணுமுணுத்தான். காஜல் “இட்ஸ் ஓகே அர்ஜுன், நோ இஷ்யூஸ். நாளைக்கு பார்க்கலாம்” என்று கை அசைத்தாள்.

வருண் கண்ணாடியை மேலே ஏற்றிவிட்டு காரை ஓட்டத் தொடங்கினார். நயன்தாராவுக்கு ஒரு கேள்வி எழுந்தது ‘ஏன் அர்ஜுன் காஜல் மேடத்திடம் சாரி சொன்னான்?’

[Kaamapithan]

நயன்தாராவுக்கு அர்ஜுன் ஏன் காஜலியிடம் மன்னிப்பு கேட்டான் என்று காஜலியிடம் கேட்க வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அப்படிக் கேட்டால் ஏதாவது தப்பாகிவிடுமோ என்று சிறிது பயந்தாள். வருணுக்கு அந்த விதமான பயமே இல்லை. அவன் காஜலை பார்த்து, “என்ன மேடம், உங்க டீம் மெம்பெர்ஸ் உங்களுக்கு சாரி எல்லாம் சொல்றாங்க என்று கேட்டான்.

திடுக்கிட்ட காஜல் அகர்வால் தயங்கித் தயங்கி, “அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லைங்க சார். காலையில் நான் வரப்போ, என்னையே வெறித்துப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான். அதான் ‘என்ன சைட் அடிக்கிறியா?’ன்னு கொஞ்சம் கோபமா கேட்டேன். அதுல கொஞ்சம் பயந்துட்டான். அவ்வளவுதான் சார்,” என்று சொன்னாள்.
வருண் வாய்விட்டுச் சிரித்தார். “அவ்வளவுதானா மேடம்? நீங்க போல்ட்டா இருக்கிறது அவனுக்கும் பிடிச்சிருக்கு போல. அதான் அப்படிப் பார்த்திருப்பான். அழகா இருக்கிறவர்களைப் பார்க்கிறதுல தப்பு ஒன்றும் இல்லையே. என்ன சொல்றீங்க நயன்தாரா?” என்று நயன்தாராவைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
நயன்தாராவுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவள் மேலும் கீழும் தலையாட்டி, “தப்பெல்லாம் ஒன்றும் இல்லைங்க சார். அவங்க அவங்க மனம் போல இருக்க வேண்டியதுதான்,” என்று என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் உளறினாள்.
“பாருங்க, காஜல் நயன் கூட சொல்றாங்க. தப்பெல்லாம் ஒன்றும் இல்லைன்னு,” என்று வருண் காஜலிடம் சொன்னான். காதல், “நான் மட்டும் தப்புனா சொன்னேன்,” என்று கேட்டுக்கொண்டே அந்த கன்வெர்சஷனை தவிர்க்க ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தாள்.
வண்டியை கொஞ்சம் முன்னே செலுத்தினான் வருண். தானாகவே பேச்சைக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார். “என்னை கேட்டா, பெண்கள் போல்ட்டா இருக்கணும்னுதான் சொல்லுவேன். பசங்க பார்க்குறாங்க, தப்பா பேசுறாங்கன்னு எல்லாம் பார்த்து பார்த்து நம்ம செய்ற ஒவ்வொன்றையும் மாத்திக்கிட்டு, அவங்களுக்கு பயந்துக்கிட்டு இருந்தோம்னா நம்மளால முன்னேற முடியாது. நான் சொல்றது சரிதானே நயன்தாரா?” என்று நயன்தாராவிடம் வினவினான்.
நயன்தாராவுக்கு வருண் சொல்வதில் ஒரு உண்மை இருப்பது தெரிந்தது. அவள் எதுவும் சொல்ல வாயைத் திறப்பதற்கு முன்பே, வருண் காஜலை பார்த்து, “பாருங்க, நான் சொல்வதற்கு நயன்தாரா கூட சரின்னு சொல்றாங்க இன்று,” என்று சொன்னான்.
காஜல் பின்னே எட்டிப் பார்த்து, “நெஜமாலுமா நயன்தாரா?” என்றாள். நயன்தாரா, “மேனேஜர் பார்க்கும் போது இல்லை என்றால் சொல்ல முடியும். ஆமாம் மேடம், போல்ட்டா இருக்கிறதுல தப்பு ஒன்றும் இல்லை என்றுதான் நானும் நினைக்கிறேன்,” என்று சொன்னாள்.
மீண்டும் வருண் பேச ஆரம்பித்தார். “எனக்கெல்லாம் போல்ட் லேடீஸ்னா ரொம்பப் பிடிக்கும். இன்ஃபெக்ட் நயன், அவங்க மேல ஒரு தனி பிரியம் எனக்கு. எடுத்துக்காட்டுக்கு நம்ம காஜல் மேடம பாருங்க. அவங்களை மாதிரி ஒரு போல்ட்டான லேடி நம்ம கம்பெனியிலேயே கிடையாது. இன்ஃபெக்ட் அவங்க போல்ட்னஸ்தான் அவங்க இருக்கும் பொசிஷனுக்கே காரணம்,” என்று காஜலை பெருமையாகப் புகழ்ந்தான்.
நயன்தாராவுக்கும் அவர் சொல்வதில் ஒரு உண்மை இருப்பது தெரிந்தது. கூடவே காதல் மேல் இருந்த பொறாமையும் அதிகமானது. மீண்டும் வருண் சொல்ல ஆரம்பித்தார். “நீங்களும் போல்ட் ஆன லேடிதான் நயன். ஆனால் நீங்க அதை எக்ஸ்பிரஸ் பண்றது இல்லை. ஆம் ஐ ரைட்?” என்று கேட்டான்.
நயன்தாரா ஆமாம் என்பது போல் தலையசைத்தாள். காஜல், “எனக்கு என்ன பண்ணுவீங்களோ என்னன்னு தெரியாது. நயன்தாராவையும் உங்களை மாதிரி போல்டா  லேடியா குரூம் பண்ணுங்க. நம்ம கம்பெனிக்கு நயன்தாரா மாதிரி ஒரு பெரிய அஸெட் கிடைக்கவே கிடைக்காது. அவங்களையும் உங்களையும் வச்சுதான் நான் நிறைய செய்ய வேண்டியது இருக்கு,” என்று நயன்தாராவைப் பார்த்துக் கொண்டு சொன்னார்.
நயன்தாராவுக்கு ஒரு பொறுப்புணர்வு கூடியது போல் இருந்தது. காஜல் மனதில் வருண் சொன்னதில் உள்ள அர்த்தம் தெளிவாகப் புரிந்தது. ‘நம்ம புண்டை பத்தாது, இவருக்கு இன்னும் நயன்தாரா புண்டை வேற வேணும் போல’ என்று சிறிது கோபம் கலந்த பார்வையை காஜல் பார்த்தாள். வருணுக்கு காஜல் என்ன நினைக்கிறாள் என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. ‘நம்ம எடுத்த பங்கு போட இன்னொருத்தியை நம்மளை வச்சே ரெடி பண்றான் பாரு’ என்று காஜல் நினைப்பதை அப்படியே உணர்ந்தார்.
வருணின் கொழுத்த சுன்னி துடித்துக்கொண்டிருந்தது. ‘ஆனா வருணால் நயன்தாராவை அடையாம இருக்க முடியாது. என்ன பண்ணியாவது நயன்தாராவையும் காஜல் மாதிரி கண்டமேனிக்கு ஓக்கணும்’ என்ற எண்ணம் அவனுள் கொதித்தது.
நயன்தாராவின் பஸ் ஸ்டாப் அருகில் வண்டி வந்ததும், “சார், என்னோட ஸ்டாப் இதுதான்,” என்று சொன்னாள் நயன்தாரா.
“மேடம், நான் உங்களை வீட்டிலேயே டிராப் பண்றேன். மறுபடியும் உங்க வீட்டைத் தேடி அலைய வேண்டாம் பாருங்க,” என்று உரிமையாகச் சொல்லி அவருடைய வீட்டிற்கு வழி கேட்டான் வருண்.
வருண் தன மீது உரிமை எடுத்துக்கொண்டு பேசுவது நயன்தாராவுக்கு அவன் மேல் ஒரு மதிப்பை ஏற்படுத்தியது. ‘பரவாயில்லையே, இவருக்கு நம்ம மேல் நல்ல அக்கறை இருக்கு’ என்று மனதில் எண்ணிக் கொண்டு அவள் வீட்டின் வழியைச் சொன்னாள்.
வருண் அப்பார்ட்மெண்டுக்கு முன் காரை நிறுத்தி நயன்தாராவை இறக்கிவிட்டான். நயன்தாரா இரண்டு ஸ்டெப் நடந்து போய் பின்னே திரும்பிப் பார்த்தாள். அவர்கள் அவள் திரும்பிப் பார்ப்பாள் என்று எதிர்பார்த்து காத்திருப்பது போல் காரில் அமர்ந்திருந்தனர். அவள் பின் கதவை திறந்து “தேங்க்யூ சார்,” என்று சொல்லிவிட்டு தலையசைத்து விட்டு தன் வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.
காரில் கண்ணாடியை ஏற்றிவிட்ட வருண் காஜலை பார்க்க, காஜல் ஏதோ ஆணை வழங்கப்பட்டது போல் தன் ஜாக்கெட்டுக்குள்  அடங்கி இருந்த முலைகளை வெளியே எடுத்து போட்டாள். இது அவளுக்கு பழக்கப்பட்ட செயல்தான். பழக்கியது வேறு ஆள் இல்லை. அவளது பாஸ் வருண் தான். அவர்கள் இருவரும் தனியாக காரில் இருந்தால் அவள் முலைகள் வெளியே இருக்க வேண்டும் என்பது அவர் போட்ட கட்டளை. அவளால் அதை மீற முடியாது.
ஆபீஸிலிருந்து கிளம்பும்போது கூட அப்படித்தான் வந்தாள்  அங்கே நயன்தாரா இருப்பதைப் பார்த்ததும் வருண் வண்டியை நிறுத்தியவுடன் வேகவேகமாக ஜாக்கெட்டை சரி செய்து தன் தமிழ் முலைகளை உள்ளே அடக்கினாள். இதுபோல பல தடவை நடந்துள்ளது. எப்போது யாரைப் பார்த்து வண்டியை நிறுத்துவார் என்று காஜலால் சில முறை கணிக்க முடியும், சில முறை முடியாது. அதனால் பல நேரங்களில் யார் என்று தெரியாத நபர்களிடம் தன் ஒரு பக்க முலையைக் காட்டியதும் உண்டு. ஆனால் இன்று ஏதோ தப்பித்துவிட்டாள்.
நயன்தாராவை இறக்கிவிட்ட வருண், “நைட்டு என் வீட்லயா உன் வீட்லயாடி?” என்று காஜலிடம் கேட்டான்.
“உங்க இஷ்டம் சார்,” என்று பணிவாகச் சொன்னாள் காஜல்.
“அப்படியா? சரி,” என்று சொல்லிக்கொண்டே காரைப் பறக்கவிட்டான் வருண்.

[Kaamapithan]

நயன்தாரா காரில் இருந்து இறங்கி வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். அவள் மனதில் எண்ணங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக உருண்டோடின.

‘போல்டான லேடீஸ் தான் புடிக்கும்னு வருண் சொன்னாரு. நாமும் போல்டான லேடிதானே… இன்னும் போல்டா எக்ஸ்பிரஸ் பண்ண சொல்றாரு. என்ன பண்றது? எப்படி எக்ஸ்பிரஸ் பண்றது?’  

என்று தனக்குள் குழம்பியபடியே ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்தாள்.

‘நாம ஏற்கனவே போல்டாதான் பேசுறோம். செய்யற வேலையும் நல்லாதான் செய்கிறோம். அவங்க இன்னும் என்ன எதிர்பார்க்கிறாங்கன்னு தெரியலையே… காஜல் மேடம் போல்டா இருந்ததால தான் ப்ரமோஷன் வாங்கினாங்கன்னு சொன்னாங்க. பேசாம பொறாமையெல்லாம் 
தூக்கி ஓரமா வச்சுட்டு, காஜல் மேடம் கிட்ட நேரா வாய் விட்டு கேட்டு விடலாமா?’  

இப்படி யோசித்தபடியே அப்பார்ட்மெண்ட் நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தாள். வீட்டின் அருகில் வர வர அவள் எண்ணங்கள் ஆபீஸில் இருந்து வீட்டை நோக்கி திரும்பின.

‘போல்டா இருப்பதெல்லாம் நாளைக்கு ஆபீஸ் போய் பார்த்துக்கலாம். முதல்ல நைட்டுக்கு என்ன சமைக்கிறது என்று யோசிக்கணும். டெய்லி நைட் வந்து சமைக்கிறது வேற ஒரு வேலையாவே இருக்கு. ராஜ் வேற வந்துருவான்… என்ன செய்யலாம்?’

அன்று நயன்தாராவுக்கு ஒரு சாதாரண நாள்தான். எப்போதும் போல அவளது அன்றாட வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு ஆபீஸ் சென்று வீடு திரும்பினாள்.

ஆனால் திரிஷாவுக்கு அது சாதாரண நாள் இல்லை.  

முதல் நாள் இரவு முதல் அவள் வீட்டு செக்யூரிட்டி அப்துலின் துலுக்க பூலால் கண்டபடி ஓக்கப்பட்டு, அவளது புண்டை இன்னும் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது.

அப்துல் அன்று நைட்டு “வேற யாரோ வருவாங்க” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனதிலிருந்து திரிஷாவின் மனம் தவித்துக் கொண்டிருந்தது.  

‘யாரை கூட்டிட்டு வரப் போறான்? என்ன பண்ணப் போறான்?’  

என்று அவளது மனசு பயத்திலும் ஆவலிலும் துடித்தது. மானம் போகாத மாதிரி எதுவானாலும் சரி என்ற நிலைக்கு அவள் மனம் வந்திருந்தது. வீட்டில் கிருஷ்ணன் இல்லை. மிர்னாலினியும் அபிராமியும் வீட்டில் தங்கி இருக்கிறாள் .  

‘இந்த நேரத்தில் வந்து என்ன வேண்டுமானாலும் பண்ணிக்கட்டும். ஆனால் அவங்க இருக்கும்போது ஏதாவது ஏடாகூடமா பண்ணி என் பேர் கெட்டுப் போனா…?’  

என்று யோசித்தாலும், அப்துலின் கொழுத்த சுன்னி அவளுக்கு மிகவும் தேவைப்பட்டது.



மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு அப்துல் நேராக சுஜிதாவின் வீட்டிற்கு வந்தான்.  

கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு, கணவனிடம் பேசி விரல் போட்டு கலைத்து போய் தூங்கிக் கொண்டிருந்த சுஜிதா எழுந்து கதவைத் திறந்தாள். வெளியே அப்துல் நின்றிருந்தான்.

சுஜிதா: (சிரித்தபடி) “அப்துல்… நேத்து நைட்டு எப்படி இருந்துச்சு?”

அப்துல் பல் இழித்தபடி உள்ளே வர அனுமதி கேட்டான்.

அப்துல்: “வீட்டுக்குள்ள வரலாமா மேடம்?”

சுஜிதா: “ஹ்ம்ம்… உள்ள வா.”

சுஜிதாவின் கொழுத்த குண்டி ஆடுவதை ரசித்தபடியே அப்துல் உள்ளே நுழைந்தான். இப்போது இந்த வீடு அவனுக்கு பழக்கப்பட்ட இடம் போல உணர்ந்தான். உரிமையோடு சோபாவில் அமர்ந்தான்.

சுஜிதா: “என்ன நடந்துச்சு? எப்படி இருந்துச்சு? எனக்கு ஒண்ணும் விடாம சொல்லு.”

அப்துல்: (சிரித்தபடி) “என்கிட்ட எதுவும் கேட்காதீங்க மேடம். எதுன்னாலும் திரிஷா மாமியைக் கேட்டுக்குங்க. அவங்க தான் தெளிவா சொல்லுவாங்க.”

சுஜிதா: “மாமி எப்படி இருக்காங்க? ஏதாவது சொல்லு…”

அப்துல்: “அவங்களுக்கு என்ன?? தாறுமாறா இருக்காங்க. நைட்டுக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பாங்க... நான் கொஞ்சம் பேரைக் கூட்டிட்டு வரேன்னு சொல்லியிருக்கேன்.”

சுஜிதா: (கண்கள் விரிய) “கொஞ்சம் பேரா!? என்னடா பண்ணப் போறீங்க மாமியை…?”

அப்துல்: “ஐயோ மேடம்… வெளிஆட்கள் யாரும் இல்ல. நீங்களும் விக்கி சாரும் தான் அந்த ‘கொஞ்சம் பேர்’.”

சுஜிதா: “நாங்களா!? நாங்க அங்க வந்து என்ன பண்ணப்போறோம்?”

அப்துல்: (தைரியமாக) “என்ன பண்ணனும்னு உங்களுக்கு சொல்லித் தரணுமா மேடம்? நீங்க இங்க என்ன பண்றீங்களோ அதையே அங்க வந்து பண்ணுங்க.”

சுஜிதா: “விக்கி சார் ஓகே டா… ஆனா எனக்கு என் பையன் மணி வந்துடுவானே.. நான் எப்படி வரது…”

அப்துல்: “உங்க பையனுக்கு தெரியாதது இல்ல மேடம். அவன்கிட்ட ‘விக்கி சாரோட வெளியே போயிட்டு வரேன்’னு சொன்னா அவன் தாராளமா அனுப்பி வைப்பான். நீங்க தான் இன்னும் அவனை சின்ன பையனா நினைச்சுட்டு இருக்கீங்க. ஆனா அவன் உங்களுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கிற வேலை வரைக்கும் செய்றான். கொடுத்து வச்சவங்க மேடம் நீங்க…”

அப்துல் சொல்லச் சொல்ல சுஜிதாவுக்கு வெட்கம் தொற்றிக் கொண்டது.



சுஜிதா: “நீ சொல்றதெல்லாம் சரிதான்… ஆனால் இப்ப மணி முன்ன மாதிரி இல்ல. திருந்திட்டான். படிப்புல ஃபோகஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டான்.”

அப்துல்: “யாரு மணியா?? இருக்கலாம்… ஆனா இன்னமும் அவன் உங்களுக்காக என்ன வேணாலும் செய்யுற பழைய மணிதான் மேடம்...”

என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்தான்.

சுஜிதா: “என்ன அப்துல்… எழுந்துட்ட?”

அப்துல்: “நைட்டு எல்லாம் தூங்கல மேடம். கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு சாயங்காலம் வந்துருவேன். நீங்களும் சாயங்காலம் விக்கி சாரை கூட்டிட்டு வந்துடுங்க.”

கதவை நோக்கி நடக்கும் போது திரும்பிப் பார்த்து,

அப்துல்: “நைட்டில சும்மா கும்முனு இருக்கீங்க மேடம்…”  

என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான்.



சுஜிதா கொஞ்சம் ஆச்சரியப்பட்டாள். அப்துலின் தைரியத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது. ‘மாமியை ஓத்த விளைவுதான் இது’ என்று அவளுக்கு புரிந்தது. 

அவளுக்கு நேற்று இரவு என்ன நடந்தது என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் அதிகரித்தது. இப்பவே மாமி வீட்டுக்கு போலாமா என்று யோசித்தாள்..உடனே நைட்டியைக் கழட்டி எரிந்துவிட்டு குளிக்க சென்றாள்..வேகமாகக் குளித்தாள். துண்டை மட்டும் கட்டிக் கொண்டு விக்கிக்கு போன் செய்தாள்.

விக்கி: “ஹலோ…”

சுஜிதா: (மென்மையான குரலில்) “எங்க… நைட்டு எப்ப வருவீங்க? திரிஷா மாமி வீட்டுக்கு அப்துல் வர சொல்றான். நீங்க ஃப்ரீ தானே?”

விக்கி: “நைட்டு மாமி வீட்டுக்கு போகணுமா? என்ன விஷயம்?”

சுஜிதா: “சும்மாதான்… நீங்க ஃப்ரீயா இருக்கீங்களா?”
விக்கி: “நைட் வர லேட் ஆகும். ஆபீஸ்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு.”

சுஜிதா: “ஆனால் நைட் வந்துருவீங்க தானே?”
விக்கி: “வந்துருவேண்டி… ஆனால் வீட்டுக்கு வரவே 11 மணிக்கு மேல் ஆகும்.”

சுஜிதா: “சரி, அப்ப நேரா மாமி வீட்டுக்கு வந்துடுங்க.”

விக்கி: (சற்று எரிச்சலுடன்) “எனக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்குடி. என் பொண்டாட்டி எனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பா. நான் பாட்டுக்கு நேரா உன் வீட்டுக்கும், மாமி வீட்டுக்கும் போறது அவளுக்கு தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்னு கொஞ்சம் நினைச்சு பார்த்தியா?”

சுஜிதா: “நீங்க ஆபீஸ் மீட்டிங் விஷயமா கொஞ்சம் வெளியே போயிருக்கிறதாகவும், நைட்டு ரிட்டர்ன் ஆனா ரொம்ப லேட் ஆகும்னு வெளியே தங்கி இருக்கிறதாகவும் சொல்லிட்டு வண்டியை அபார்ட்மெண்ட்க்கு வெளிய விட்டுட்டு, நடந்து வீட்டுக்குள்ள வந்துருங்க. லிஃப்ட் ஏறி நேரா மாமி வீட்டுக்கு வந்துடுங்க.”

விக்கி: “நீ சொல்றதெல்லாம் சரிதான். ஆனால் மாட்டிக்கிட்டா என்ன ஆகும்னு நெனச்சு பாத்தியா? உன் வீட்டுக்கு வரதுல ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல. நம்ம வீடு எதிரெதிர் வீடு. எங்க வீட்டுல

வேலையெல்லாம் முடிச்சிட்டு நயன் தூங்கினதுக்கு அப்புறம் அவளுக்கு தெரியாமல் வந்துட்டு கொஞ்ச நேரத்துல திரும்ப வந்து விடுவேன். ஆனால் மாமி வீட்டுக்கு வர்றது… நடுவுல இருக்க மாடியில இருக்கிறவங்க யாராவது பாத்துட்டா என்ன பண்றது?”

சுஜிதா: “சரி… வீட்டுக்கு வந்துட்டு அதுக்கப்புறம் வர முடியுமா?”

விக்கி: “பாக்ரேண்டி.. முடிஞ்சா வரேன். இல்லேன்னா நாளைக்கு பாத்துக்கலாம்.”
என்று சொல்லிவிட்டு விக்கி போனை கட் செய்தான்.

சுஜிதாவுக்கு நாளைக்கெல்லாம் போகலாம் என்ற எண்ணம் துளிகூட இல்லை. அவளுக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரிந்தே ஆக வேண்டும் என்ற ஆவல் அதிகமாக இருந்தது.

அவள் மறுபடியும் போன் செய்து பார்த்தாள். விக்கி எடுக்கவில்லை. இரண்டு முறை அழைத்தும் போன் எடுக்காததால், அவள் WhatsApp-ல் ஒரு வாய்ஸ் நோட் அனுப்பினாள்:

சுஜிதா (வாய்ஸ் நோட்): “நீங்க வர முடியும்னா கண்டிப்பா வாங்க… ஆனா என்னால போகாம இருக்க முடியாது. நான் சாயங்காலம் போறேன். நீங்க வரப்ப ஜாயின் பண்ணிக்கோங்க.”

[Kaamapithan]

சுஜிதாவிற்கு ஆர்வம் பிடுங்கித் தின்றது. மாலை வரை எப்படிக் காத்திருப்பது என்ற ஏக்கம் ஒருபுறம், இப்போதே சென்று பார்த்தால் என்ன என்ற வேகம் மறுபுறம் என அவள் மனதுக்குள் பெரும் போராட்டமே நடந்தது. ‘சரி, சும்மா போய் ஒரு எட்டுப் பார்த்துவிட்டு வருவோம்’ எனத் தீர்மானித்தவள், தன் நைட்டியைக் கழற்றி வீசினாள். கண்ணாடி முன் நின்று, தான் எடுத்து வைத்திருந்த அந்தச் சிறிய பிராவையும், ஜட்டியையும் அணிந்துகொண்டாள். அதன் மேல் ஒரு டைட்டான லெக்கின்ஸும், உடலோடு ஒட்டி உறவாடும் சுடிதார் டாப்சும் மாட்டிக்கொண்டாள். அந்த உடையில் அவளது பழுத்த முலைகள் அப்பட்டமாக தெரிவதைப் பற்றியெல்லாம் அவள் கவலைப்படவில்லை. அவள் நோக்கம் எல்லாம் நேற்று இரவு அந்த மாமி வீட்டில் என்னதான் நடந்தது என்பதை அறிவதில் மட்டுமே இருந்தது. தலையைக்கூடச் சரியாக வாராமல் ஒரு கொண்டையைப் போட்டுக்கொண்டு, விறுவிறுவெனத் திரிஷாவின் வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.

[img][/img]

வீட்டு வாசலில் நின்றவள் கால்லிங் பெல்லை ஓங்கி அழுத்தினாள். ‘டிங்-டாங்’ என்ற சத்தம் வீட்டிற்குள் எதிரொலித்தது, ஆனால் கதவு திறக்கப்படவில்லை. அந்தப் பக்கம் திரிஷா, ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அம்மணமாகப் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். நேற்று இரவு முதல் அந்த அப்துலிடம் எத்தனை முறை ஓழ் வாங்கினோம் என்ற கணக்கையெல்லாம் மறந்து, தன் புண்டையில் கஞ்சி ஒழுக ஒழுக ஒருவித மயக்கத்தில் அவள் ஆழ்ந்திருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த ஆடைகள் ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடக்க, சோபாவில் நிர்வாணமாகக் கிடந்த அந்த அழகியக் காட்சி பார்க்கக் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். சுஜிதா மீண்டும் மீண்டும் பெல்லை அழுத்தினாள், ஆனால் உள்ளே எந்த அசைவும் இல்லை. பொறுமையிழந்தவள் கதவை ‘டப் டப்’ எனத் தட்டினாள்.
தொடர்ந்து தட்டும் சத்தம் கேட்டு திரிஷா மெதுவாகக் கண் விழித்தாள். ‘யார் இந்த நேரத்தில்? அப்துலும் போயிட்டானே...’ என யோசித்தபடியே ஒரு துண்டை எடுத்து உடம்பைச் சுற்றிக்கொண்டு கதவு அருகே வந்தாள். மீண்டும் தட்டும் சத்தம் கேட்க, “இருங்க... இதோ வர்றேன்!” எனச் சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டுத் தாழ்ப்பாளை நீக்கினாள். கதவைச் சிறிதே திறந்து எட்டிப் பார்த்தால், அங்கே சுஜிதா கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். திரிஷாவிற்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. தன் கோலத்தைப் பார்த்தால் என்ன நினைப்பாள் என்ற பயம் ஒருபுறம், இவளை எப்படித் தவிர்ப்பது என்ற குழப்பம் மறுபுறம் என அவள் தவித்தாள். “என்ன சுஜிதா, இந்த நேரத்துல?” எனக் கேட்க, “முதல்ல கதவைத் திறங்க மாமி, உள்ள வந்து பேசுவோம்” எனச் சொல்லிக்கொண்டே சுஜிதா கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள். திரிஷாவால் அவளைத் தடுக்க முடியவில்லை; அவசர அவசரமாகக் கதவைச் சாத்தித் தாளிட்டாள்.

உள்ளே வந்த சுஜிதா, வீட்டின் நிலையைக் கண்டு அப்படியே வாயடைத்து நின்றாள். ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடந்த ஆடைகள், பெட்ரூமில் கண்டபடி சுருண்டிருந்த பெட்ஷீட் என எல்லாமே நேற்று நடந்த காம லீலைகளைப் பறைசாற்றின. அப்போது பெட்டின் மேல் கிடந்த ஒரு ஆணின் ஜட்டியைக் கண்ட சுஜிதா, அதை எடுத்து திரிஷாவிடம் நீட்டி, “என்ன மாமி, இது நம்ம கிருஷ்ணன் சாரோடதா?” எனக் கிண்டலாகக் கேட்டாள். திரிஷா வெட்கத்தில் அப்படியே உறைந்து போனாள். இதுவரை தன்னிடம் அடக்கமாக இருந்த சுஜிதா, இப்போது இவ்வளவு தைரியமாகப் பேசுவதைக் கண்டு அவள் அதிர்ச்சியடைந்தாள். சுஜிதாவுக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்த திரிஷா, அந்த ஜட்டியை வாங்கித் தன் பின்னால் மறைத்துக்கொண்டு தலை குனிந்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் முட்டியது.

“ஏன் மாமி தலை குனியுறீங்க? அன்னைக்கு எனக்கு அறிவுரை சொன்னீங்களே, இப்ப நீங்க என்ன பண்ணியிருக்கீங்கன்னு தெரியுதா?” எனச் சுஜிதா ஏளனமாக வினவினாள். திரிஷாவால் பதில் பேச முடியவில்லை. ‘அப்துல் ரகசியமாக வைப்பதாகச் சொன்னானே, இவளுக்கு எப்படித் தெரிந்தது?’ என்ற கேள்வி அவளுள் எழுந்தது. “என்னை மன்னிச்சுடுடி சுஜிதா...” எனத் திரிஷா தழுதழுத்தாள். ஆனால் சுஜிதா சிரித்துக்கொண்டே, “மன்னிப்பெல்லாம் எதுக்கு மாமி? உங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு நாள் ஜாலியா இருந்தீங்க, அவ்வளவுதானே... இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?” எனச் சொன்னாள். சுஜிதாவின் அந்த வார்த்தைகள் திரிஷாவிற்குப் பெரும் ஆறுதலைத் தந்தன. ‘ஆமாம், என் புருஷன் என்னை இப்படித் திருப்திப்படுத்தாததுதானே தப்பு, நான் என் சுகத்தைப் அனுபவித்ததில் என்ன தவறு?’ எனத் தன் செயலைத் தானே நியாயப்படுத்திக்கொண்டாள்.

திரிஷா நிமிர்ந்து சுஜிதாவைப் பார்த்தாள். தன் உடலை மறைத்திருந்த துண்டின் மீதிருந்த பிடியைத் தளர்த்தினாள். சுஜிதா அவளை அணைத்து, முதுகைத் தடவிக் கொடுத்து ஆறுதல் கூறினாள். பிறகு அவளைச் சோபாவில் அமரவைத்துவிட்டு, கிச்சனில் இருந்து ஒரு கிளாஸ் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். திரிஷா தண்ணீரை அருந்த, சுஜிதா அவளை வெறித்துப் பார்த்தாள். “நல்லா என்ஜாய் பண்ணியிருக்கீங்க போல மாமி, வீடு இருக்கிற கோலத்தைப் பார்த்தாலே தெரியுது... அப்துல் உங்களை எப்படியெல்லாம் ஓத்துத் தள்ளியிருப்பான்?” எனச் சுஜிதா கேட்க, திரிஷா மீண்டும் வெட்கத்தில் சிவந்தாள். “அதெல்லாம் ஒண்ணும் விடாம சொல்லுங்க மாமி, நேத்து என்னென்ன நடந்துச்சுன்னு தெரிஞ்சுக்கத்தான் நான் வேகமா வந்தேன்” எனச் சுஜிதா அவளது கையைப் பிடித்துக் கெஞ்சினாள்.

“சீ போடி... இதையெல்லாம் எப்படிடி சொல்றது?” எனத் திரிஷா நாணத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். “நீங்க சொல்லாம நான் இங்கிருந்து நகர மாட்டேன்” எனச் சுஜிதா பிடிவாதமாக உட்கார, வேறு வழியின்றி திரிஷா நேற்றிலிருந்து அப்துல் செய்த ஒவ்வொரு லீலையையும் விவரிக்கத் தொடங்கினாள். அவள் சொல்லச் சொல்ல சுஜிதாவின் புண்டையில் தண்ணீர் சுரக்க ஆரம்பித்தது. அப்துல் அவளை எப்படிக் கையாண்டான், எங்கே முத்தமிட்டான் என்பதையெல்லாம் விவரிக்கும்போது சுஜிதா ஆச்சரியத்தில் வாய் பிளந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரமாகத் தன் காம அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து முடித்த திரிஷா, “இப்பவாவது விடுடி, நான் வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணிக் குளிக்கணும்... யாராவது வந்துட்டா மானமே போயிடும்” என எழுந்தாள்.

“சரி சரி, குளிச்சுட்டு ரெடியா இருங்க... சாயங்காலம் வேற யாரோ வர்றாங்களாமே?” எனச் சுஜிதா ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்புடன் கேட்க, திரிஷா திடுக்கிட்டாள். “உனக்கு எப்படித் தெரியும்?” எனக் கேட்க, “அப்துல் தான் சொன்னான்” எனச் சுஜிதா பதிலளித்தாள். “அவன் வேற என்னென்ன சொன்னான்?” எனத் திரிஷா பதற, “வேற ஒண்ணும் சொல்லல மாமி, நீங்க போங்க... நான் வீட்டைச் சுத்தம் செஞ்சு வைக்கிறேன்” எனச் சுஜிதா உரிமையோடு வேலையைத் தொடங்கினாள். திரிஷா அவளைப் பார்த்து வியந்துபோனாள். ‘இவளைப்போய் நாம் இவ்வளவு காலமாத் தவறாக நினைத்தோமே’ என வருந்தினாள். பிறகு குளிக்கச் சென்ற திரிஷா, ஷவரில் நின்று தன் உடலெங்கும் படிந்திருந்த அப்துலின் வாசத்தைப் போக்கச் சோப்புப் போட்டு நன்றாகத் தேய்த்துக் குளித்தாள். தன் கூதிக்குள் விரல் விட்டு அவனது கஞ்சியைச் சுத்தமாக அலசினாள்.

குளித்து முடித்து வெளியே வந்த திரிஷா, வீடு பழைய நிலைக்கு மாறியிருப்பதைக்கண்டு ஆச்சரியப்பட்டாள். சுஜிதா எல்லாவற்றையும் கச்சிதமாக அடுக்கி வைத்திருந்தாள். மாலை நான்கு மணி அளவில் சுஜிதா கிச்சனில் இருந்து இரண்டு கிளாஸ் டீயுடன் வந்தாள். இருவரும் சோபாவில் அமர்ந்து டீ குடிக்கத் தொடங்க, திரிஷா சுஜிதாவைப் பார்த்து, “இப்ப உன் கதையைச் சொல்லு... அன்னைக்குப் பாதியில நிறுத்தினியே, மிச்சம் என்ன ஆச்சு?” எனக் கேட்க, சுஜிதா தன் அனுபவங்களைப் பகிரத் தொடங்கினாள்.

[Kaamapithan]

“அரவிந்த் ஆபீஸ் விஷயமா வெளிநாடு போயிருந்தப்ப என்ன நடந்துச்சு தெரியுமா?” என்று சுஜிதா தன் கடந்த காலக் கதையை மெதுவாக அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள்.

“அதெல்லாம் நீ அன்னைக்கே எங்கிட்ட புட்டுப் புட்டு வச்சுட்டியேடி... நயன்தாராவோட புருஷன் விக்கி, நீ ஏர்போர்ட்ல அழுதுட்டு இருந்தப்ப எல்லார் முன்னாடியும் உன் குண்டியில தட்டி சமாதானப்படுத்தினதும், அப்புறம் அதை எவ்வளோ நைசா நியாயப்படுத்திப் பேசுனாருன்னுதான் சொல்லிட்டயே... அப்புறம் என்னதான் ஆச்சுன்னு மிச்சத்தைச் சொல்லுடி!” என்று திரிஷா ஆர்வத்தைத் தாங்க முடியாமல் அவளைத் துரிதப்படுத்தினாள்.

“இருங்க மாமி... அவசரப்படாதீங்க. சாயங்காலம் வரைக்கும் நமக்கு நிறைய டைம் இருக்கு. நான் பொறுமையாவே சொல்றேன்,” என்று சிரித்துக் கொண்டே டீயைக் குடித்துவிட்டு, சோபாவில் வசதியாகச் சாய்ந்து அமர்ந்தாள் சுஜிதா.

“அப்புறம் பெருசா ஒண்ணும் நடக்கலை. அவர் என் பின்னாடி அப்படித் தட்டுனதுல இருந்தே விக்கி மேல எனக்கு இருந்த மரியாதையே சுத்தமாப் போய்டுச்சு. அப்படிப் பண்ணிட்டு அதை வேற நியாயப்படுத்துறாரேன்னு, இனிமேல் அவர்கூடப் பேசவே கூடாதுன்னு வைராக்கியமா இருந்தேன். ஏன்... நம்மால தனியா வாழ முடியாதா என்ன? அப்படின்னு வைராக்கியமா இருந்து, எந்த உதவிக்கும் அவர் பக்கம் போகாம, நானும் என் பையன் மணியும் எங்க வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தோம். ஏதாவது ரொம்ப அவசரத் தேவைன்னா மட்டும் அரவிந்த்கிட்ட போன்ல சொல்லுவேன். அவர் உடனே விக்கிக்கு போன் பண்ணிச் சொல்லுவார்.

நான் அரவிந்த்கிட்ட ‘ஏங்க அவர்கிட்ட சொல்றீங்க?’ன்னு கோபப்படுவேன். ஆனா அவரோ, ‘விக்கி ரொம்ப நல்லவன் சுஜிதா... நீ அவன்கூடப் பழகிப் பாரு, நீ என்ன கேட்டாலும் தயங்காம செய்வான்’னு அவருக்கு வக்காலத்து வாங்குவார். அப்படியே கொஞ்ச நாள் ஓடுச்சு. 

ஒருநாள் நான் சூப்பர் மார்க்கெட் போயிட்டுத் திரும்பி வரும்போது, விக்கி ஆபீஸ்ல இருந்து காரில் வந்துகிட்டு இருந்தார். நான் மூச்சிரைக்க நடந்து வர்றதைப் பார்த்துட்டு காரை நிறுத்தி, ‘வாங்க சுஜிதா, நான் உங்களை வீட்ல டிராப் பண்றேன்’னு கூப்பிட்டார். நான் ‘வேண்டாங்க, நானே போய்க்கிறேன்’னு சொல்லிட்டு விறுவிறுன்னு நடக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா மனுஷன் விடல... காரை நடுரோட்டுலேயே நிறுத்திட்டு இறங்கி வந்து, ‘ஏன் இப்படி பண்றீங்க? நாம ஒரே வீட்டுக்குத்தானே போறோம், இதுல என்ன இருக்கு? வந்து ஏறுங்க’ன்னு சொல்லி, என் கையில் இருந்த பையை வலுக்கட்டாயமாப் பிடுங்கிச் கொண்டு போய் கார்ல வச்சுட்டு, என்னை ஏறச் சொன்னார். நான் அவர் வண்டியில ஏறவே கூடாதுன்னு பிடிவாதமா நின்னேன். 

அதுக்குள்ளே கார் நடுரோட்டுல நின்னதால டிராபிக் ஜாம் ஆகிடுச்சு. பின்னாடி ஒரு ஸ்கூட்டர்ல வந்த வயசான தாத்தா ஒருத்தர், ‘யோவ்... உங்க புருஷன் பொண்டாட்டி சண்டையை வீட்ல போய் வச்சுக்கோங்கய்யா... இப்படி நடுரோட்டுல நிறுத்தி மத்தவங்க உயிரை வாங்காதீங்க!’ன்னு சத்தம் போட, எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை. எல்லாரும் நம்மளையே பார்க்கிறாங்களேன்னு கூச்சப்பட்டு, வேற வழியில்லாம கார்ல ஏறி உட்கார்ந்தேன். வண்டி கிளம்புனதும் அவர் மெல்லச் சிரிக்க ஆரம்பிச்சார். நான் கேட்காம இருக்கணும்னு நினைச்சேன், ஆனா முடியல. ‘ஏன் இப்ப சிரிக்கிறீங்க?’ன்னு கேட்டேன். அதுக்கு அவர், ‘இல்ல... அந்தத் தாத்தா நம்ம ரெண்டு பேரையும் புருஷன் பொண்டாட்டின்னு நினைச்சு சண்டையை வீட்ல வச்சுக்கோங்கன்னு சொன்னாரே, அதை நினைச்சா சிரிப்பா வருது’ன்னு சொன்னார். நான் கோபமா அவரை ஒரு முறை முறைச்சிட்டு, ஜன்னல் வழியே வெளியே வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பிச்சேன். 

நான் ரொம்பக் கடுப்புல இருக்கேன்னு புரிஞ்சுக்கிட்ட விக்கி, என்கிட்ட பேச்சு கொடுக்க ஆரம்பிச்சார். ‘என்ன சுஜிதா மேடம்... என் மேல இன்னும் கோபமா? நான் ஏதாவது தப்பு பண்ணியிருந்தா பெரிய மனசு பண்ணி மன்னிச்சுடுங்க’ன்னு ஒரு சின்னக் குழந்தை மாதிரி கள்ளம் கபடம் இல்லாமக் கேட்டார். ஆனா என் கோவம் அடங்கல. ‘நீங்க எத்தனை வாட்டி மன்னிப்பு கேட்டாலும், அன்னைக்கு நீங்க பண்ணது தப்புதான்’னு சொன்னேன். ‘நான் என்ன பண்ணேன்?’னு ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி அவர் கேட்க, ‘ஏன்... அன்னைக்கு ஏர்போர்ட்ல என் பின்னாடி கை வச்சுத் தட்டுனீங்களே... அதைத்தான் சொல்றேன். தெரியாத மாதிரி நடிக்காதீங்க’ன்னு சொன்னேன். அதுக்கு அவர், ‘ஐயோ சுஜிதா... அதை இன்னமுமா ஞாபகம் வச்சுருக்கீங்க? நான் தான் அன்னைக்கே அதுக்கு சாரி சொல்லிட்டேன்ல... அது உங்களை வேற பக்கம் டைவர்ட் பண்ணத்தான் செஞ்சேன். அதை இவ்வளவு பெருசா எடுத்துக்காதீங்க... வேணும்னா அதுக்கு ஈடா நீங்க என்னைத் திருப்பி ஒருவாட்டி அடிச்சுடுங்க’ன்னு சொன்னாரு. அவர் அவ்வளவு வெள்ளந்தியா வந்து பேசினதுக்கு அப்புறம் என்னால கோபமா இருக்க முடியல. 

மனுஷன் இவ்வளவு இறங்கி வரும்போது எப்படித் திட்டுறதுன்னு நான் அமைதி ஆயிட்டேன். ஆனா அவர் விடாம, ‘ப்ளீஸ் மேடம்... நீங்க மன்னிச்சுட்டேன்னு சொல்லலைன்னா நான் இப்பவே அரவிந்த்கிட்ட போன் பண்ணி மன்னிப்பு கேட்பேன்’னு சொன்னார். எனக்குப் பயம் வந்துருச்சு. அரவிந்த்கிட்ட விக்கி போன் பண்ணி, ‘நீங்க ஊருக்குப் போன அன்னைக்கே ஏர்போர்ட்ல வச்சு உங்க பொண்டாட்டி குண்டில அடிச்சேன்’னு சொன்னா, அவர் என்னை என்ன நினைப்பார்? அதுக்கு பேசாம ‘மன்னிச்சுட்டேன்’னு சொல்லிட்டா இவரு கம்முனாவது இருப்பாருன்னு நினைச்சு, ‘சரி சார்... மன்னிச்சுட்டேன். ஆனா இது மாதிரி இன்னொரு வாட்டி நடக்கக்கூடாது’ன்னு சொல்லி ஒரு வழியா அந்தப் பஞ்சாயத்தை முடிச்சேன்.”

[Kaamapithan]

“என்னடி சொல்ற? இதையெல்லாம் கேட்டுட்டு சும்மா மன்னிச்சு விட்டுட்டியா?” என்று திரிஷா ஆச்சரியத்துடன் கேட்க, சுஜிதா ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். “வேற என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க மாமி? இனிமே இது மாதிரி நடக்கக்கூடாதுன்னு எச்சரிச்சுட்டுதான் விட்டேன். ஆனா அவரைப் பார்க்கும்போது பாவம், கொஞ்சம் பயந்த மாதிரிதான் தெரிஞ்சாரு. அதான் விட்டுட்டேன்.” திரிஷா விடவில்லை, “நானா இருந்தா மன்னிச்சிருக்கவே மாட்டேன் தெரியுமா?” என்று விறைப்பாகச் சொன்னாள். சுஜிதாவுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. “என்ன மாமி, நீங்க மன்னிக்க மாட்டீங்களா? அப்துல் உங்கள பிளாக்மெயில் பண்ணி ஓத்ததுக்கெல்லாம் அவனை மன்னிச்சுட்டு, நேத்து வரைக்கும் வாசல்ல கூட விடாதவனை இன்னைக்குப் பெட்ரூம் வரைக்கும் கூட்டிட்டுப் போய் அவன் சுன்னிக்கு உங்க புண்டைய விரிச்சு விருந்து வச்சிருக்கீங்க... நீங்க போயி மன்னிக்க மாட்டேன்னு கதை விடுறீங்க பாத்தீங்களா??” திரிஷா முகம் சுளித்தாள். “எதுக்கு எடுத்தாலும் ஏண்டி அந்த அப்துலையே இழுக்குற? ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்துல தப்பு பண்ணிட்டேன். அதுக்காக இப்படியே குத்திக்காட்டிட்டு இருப்பியா?” என்று சலித்துக்கொண்டாள். சுஜிதா சமாதானப்படுத்தும் விதமாக, “அப்படிச் சொல்லல மாமி... அப்துல் உங்களை எதோ பண்ணி மயக்கிட்டான்ல, அதே மாதிரிதான் அவரும் அப்பாவித்தனமா வந்து நின்னதைப் பாத்து நானும் மனசு மாறிட்டேன். புரிஞ்சுக்கோங்க,” என்றாள்.

“சரி சரி... புரிஞ்சுது. அப்புறம் என்னாச்சுன்னு மிச்சத்தைச் சொல்லு,” என்று திரிஷா ஆர்வமாக நெருங்கி உட்கார, சுஜிதா தொடர்ந்தாள்.
“அதுக்கப்புறம் கொஞ்ச நாள் சாதாரணமாதான் போச்சு. எப்போவாவது என்னைப் பார்க்கும்போது, ‘எப்படி இருக்கீங்க?’, ‘ஏதாவது உதவி வேணும்னா சொல்லுங்க’, ‘அரவிந்த் எப்போ வர்றாராம்?’, ‘மணி நல்லா படிக்கிறானா?’ அப்படின்னு ஒரு அக்கறையா விசாரிப்பாரு. நான் பெருசாப் பேசாமத் தலையை மட்டும் ஆட்டிட்டு வந்துடுவேன். ஒருநாள் சாயங்காலம் விக்கி ஆபீஸ் முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வரும்போது, அவரோட வீடு பூட்டியிருந்துச்சு. நயன்தாராவுக்குப் போன் பண்ணா, அவங்க வர்ற பஸ் டிராஃபிக்ல மாட்டிக்கிச்சு, வர்றதுக்கு லேட்டாகும்னு சொல்லிட்டாங்க. வேற வழி இல்லாம அவரு வாசல்லயே நின்னுட்டு இருந்தாரு. அப்போதான் மணி காலேஜ்ல இருந்து வந்தான். விக்கி அங்கிள் வெளில நிக்கிறதைப் பாத்துட்டு, ‘என்ன அங்கிள், வெளில நிக்கிறீங்க?’ன்னு கேட்டுட்டு, ‘வாங்க அங்கிள், எங்க வீட்ல வந்து உக்காருங்க... ஆண்ட்டி வந்தப்புறம் போய்க்கலாம்’னு உரிமையோட உள்ள கூட்டிட்டு வந்துட்டான். மணி கூப்பிடுறானேன்னு அவரும் தயக்கத்தோட உள்ள வந்தாரு. நான் கிச்சன்ல வேலை செஞ்சுட்டு இருந்தவ, கதவு திறக்குற சத்தம் கேட்டு எட்டிப் பார்த்தேன். மணியும் விக்கியும் வந்ததைப் பாத்துட்டு, அவருக்குத் தண்ணி கொடுத்துட்டு, ‘டீ குடிக்கிறீங்களா?’ன்னு கேட்டேன். ‘இல்லைங்க சுஜிதா, பரவாயில்லை’ன்னு சொல்லித் தவித்திட்டு சோபால அமைதியா உட்கார்ந்திருந்தாரு. மணி டிரஸ் மாத்த பெட்ரூம்க்குப் போயிட்டான்.”

[img][/img]

“மணி போனதுக்கப்புறம் அங்க ஒரு அமைதி நிலவுச்சு. எனக்கும் ஒண்ணும் புரியல. ‘வீட்டுக்கு வந்தவரை இப்படி உக்கார வைக்கிறது நல்லா இல்லையே’ன்னு தோணுச்சு. அதனால மறுபடியும் போய்க் கேட்டேன், ‘ஏதாவது குடிங்களேன்’னு. அவரு உடனே, ‘வேண்டாங்க சுஜிதா... நிஜமாவே வேண்டாம்’னு மறுத்தாரு. நான் விடாம, ‘ஏன்... எங்க வீட்ல கொடுத்தா சாப்பிட மாட்டீங்களா?’ன்னு கொஞ்சம் செல்லமாக் கேட்டேன். அதுக்கு அவரு ஒருமாதிரி பயந்த முகத்தோட, ‘அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைங்க... நீங்க என்ன மூட்ல இருக்கீங்கன்னு எனக்குத் தெரியல. நான் பாட்டுக்கு எதையாவது கேட்டு, அப்புறம் பழையபடி என்மேல கோபப்பட்டுப் பேசுவீங்களோன்னுதான் அமைதியா இருக்கேன்’னு சொன்னாரு. ‘ஐயோ... அதெல்லாம் அப்பவே மறந்துட்டேங்க’ன்னு நான் சொன்ன உடனே, ‘அப்படின்னா ஒரு கப் பால் மட்டும் கொடுங்க’ன்னு கேட்டாரு. ‘என்னது பாலா? இன்னமும் சின்னக் குழந்தை மாதிரி பால் தான் குடிப்பீங்களா?’ன்னு நான் சிரிச்சுட்டேன். அவரு சிரிச்சுகிட்டே, ‘பால்தாங்க உடம்புக்கு நல்லது, அதுல நிறையப் புரோட்டீன் இருக்கு’ன்னு விளக்கம் கொடுத்தாரு. ‘சரி எடுத்துட்டு வர்றேன்’னு சொல்லிட்டு கிச்சனுக்குப் போனேன். அதுக்குள்ள மணி டிரஸ் மாத்திட்டு வந்து விக்கி அங்கிள் கூடப் பேச்சு கொடுக்க ஆரம்பிச்சுட்டான். காலேஜ் விஷயங்களை விக்கி ஆர்வமா கேட்டுட்டு இருந்தாரு. மணி விக்கி கூட நல்லா ஒட்டிக்கிட்டது எனக்குப் புரிஞ்சுது. நான் மட்டும் வீட்ல இருந்ததால சாதாரண நைட்டி தான் போட்டு இருந்தேன். பால் ஆத்தி எடுத்துட்டு வந்து, சோபால உட்கார்ந்திருந்த அவருக்கு முன்னாடி குனிஞ்சு கொடுத்தேன். அவரு தலை நிமிர்ந்து வாங்கும்போது, அவரோட கண்கள் அப்படியே விரிஞ்சது. நைட்டிக்குள்ள இருந்து என் மொலைகள் ரெண்டும் எட்டிப் pஅதுதான் அவரு வெறிக்கிறாருன்னு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது. நான் டக்குன்னு நிமிர்ந்துக்கிட்டேன். வேகமா கிச்சனுக்குப் போய் ஒரு ஷால் எடுத்து மொலைக்கு மேல போத்திக்கிட்டு வந்து அவரைப் பார்த்து முறைச்சேன். நல்லவேளை மணி டிவில ஏதோ சேனல் மாத்திட்டு இருந்ததால இதைப் பார்க்கல. நான் முறைச்சதைப் பார்த்த விக்கி, பயத்துல தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டு பாலை வேகவேகமாக் குடிச்சு முடிச்சாரு. அப்புறம் ஒரு மணி நேரம் வரைக்கும் ரெண்டு பேரும் டிவில கிரிக்கெட் பார்த்திட்டு இருந்தாங்க. நயன்தாரா வீட்டுக்கு வந்ததும், ‘நான் கிளம்புறேன்’னு சொல்லிட்டு விக்கி கிளம்பிப் போயிட்டாரு.”
“ஆனா அதுக்கப்புறம் தான் விக்கி அடிக்கடி எங்க வீட்டுக்கு வர ஆரம்பிச்சாரு. சாயங்காலம் மணி வரும்போதே விக்கியைக் கூட்டிட்டுத்தான் வருவான். ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து படம் பார்ப்பாங்க, இல்லைனா கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்ப்பாங்க. அரவிந்த் ஊர்ல இல்லைங்கிற குறையே மணிக்குத் தெரியல. விக்கி தான் அவனுக்கு ஒரு அப்பா மாதிரி இருந்து எல்லாத்தையும் கவனிச்சுக்கிட்டாரு.”
“ஒருநாள் சாயங்காலம் வழக்கம் போல ரெண்டு பேரும் கிரிக்கெட் பார்த்துட்டு இருந்தாங்க. அடுத்த நாள் மணிக்குச் செமஸ்டர் எக்ஸாம் இருந்துச்சு. நான் ரெண்டு மூணு வாட்டி சொல்லியும் அவன் டிவிய ஆஃப் பண்ணிட்டுப் போய் படிக்கவே இல்லை. ‘அம்மா, இந்தச் சப்ஜெக்ட் ஈஸிதாம்மா... மேட்ச் முடிஞ்சதும் படிச்சுப்பேன்’னு பிடிவாதமா உட்கார்ந்திருந்தான். எனக்குக் கோபம் வந்து அவன் கிட்டப் போய், ‘இப்பவே எந்திரிக்கலைனா என்கிட்ட நல்லா அடி வாங்கப் போற’ன்னு மிரட்டினேன். அவன் உடனே, ‘சரிமா போறேன்... சும்மா அடிச்சுடுவேன்னு மிரட்டாதீங்க... அப்புறம் நான் விக்கி அங்கிள் கிட்டச் சொல்லி, அன்னைக்கு அவர் உங்களை அடிச்ச மாதிரி திருப்பிக் aடிக்க சொல்லிடுவேன்... பாத்துக்கோங்க’ன்னு சொல்லிட்டு வேகமாக தன் ரூமுக்குள்ள ஓடிட்டான். எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணும் புரியல. அப்புறம்தான் உறைச்சது... அன்னைக்கு ஏர்போர்ட்ல விக்கி என் குண்டியில தட்டுனதை இவன் பார்த்திருக்கான். அதைத்தான் அவன் அப்படிச் சொல்லிட்டுப் போயிருக்கான். இத்தனை நாளா யாரும் பார்க்கலைன்னு நினைச்சுட்டு இருந்தோமே, ஆனா நம்ம பையனே நான் விக்கி கிட்ட அடி வாங்குனதைப் பார்த்திருக்கானேன்னு எனக்கு ரொம்ப அவமானமாப் போயிடுச்சு. விக்கிக்கும் இது டக்குன்னு புரிஞ்சுடுச்சு. அவரு  இவன் எதைச் சொல்றான்னு தெரிஞ்சுட்டுப் பதட்டத்தோட என்னைப் பார்த்தாரு. நான் அவரைப் பார்த்து ஒரு மொறை மொறைச்சேன்.”

[Kaamapithan]

@Kaamapithan

ungaloda 3,4 stories continue pannamale iruku..athanala intha STORY kooda continue aagumaNra doubt la na backup edukama iruken... edukalama ...continue aaguma ?  ????

Continue aagum bro..Time kedaikaathanaala konjam konjamaa eluthi upload panitu iruken..

Athu enna 3,4 stories??

Naan eluthurathu orae storythaana..Vera vera parts of the same storythaan..

[Kaamapithan]

ஏதோ சொல்லிட்டு மணி பாட்டுக்கு அவன் ரூமுக்குள்ள போய் விட்டான். ஆனால் என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியல. நான் மொறைச்சத பாத்துட்டு விக்கியும் தலை குனிஞ்சு உட்கார்ந்துக்கிட்டார். ஹால்ல ஒரே அமைதியா இருந்தது. இப்படி நம்மல ஒரு நிமிஷத்துல இவர் முன்னாடி அசிங்கப்படுத்திட்டு போயிட்டானே என்று மணிமேல எனக்கு கோபம் அதிகமா வந்துச்சு. ஆனா இப்ப போயி அவன ஏன்டா அப்படி சொன்ன அப்படின்னு கேட்டு, அவன் மேல கோபத்தை காமிச்சா, அப்புறம் அவன் பரிட்சையில் ஃபோகஸ் பண்றது விட்டுட்டு என் குண்டில எப்படி விக்கி அடிச்சாரு அப்படின்னு ஃபோகஸ் பண்ணி விடுவானோ என்று கொஞ்சம் பயந்தேன். அதனால அவன்கிட்ட எதுவும் கேட்காமல், “ஒழுங்கா படி டா.. படிக்கிறதுல மட்டும் கவனத்தை செலுத்து” என்று சத்தமா சொல்லிட்டு விக்கி பக்கம் திரும்பி பார்த்தேன். விக்கி லைட்டா தலையை தூக்கி என்ன பார்த்து சின்னதா சிரிச்சாரு. அவரு சிரிச்சதுல ஒரு ஏளனம் தெரிந்தது. எனக்கு இன்னும் கோபம் அதிகமா வந்துச்சு.


“இப்ப எதுக்கு இப்படி சிரிக்கிறீங்க?” என்று அவர் கிட்ட கேட்டேன். அவர், “இதெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காதீங்க சுஜிதா.. சின்ன பையன் ஏதோ கோவத்துல பேசிட்டான். நான் அவனிடம் எடுத்து சொல்லி புரிய வைக்கிறேன்” என்று சொன்னார். “என்னான்னு எடுத்து சொல்லுவீங்க? உங்க அம்மா பின்னாடி சும்மா விளையாட்டுக்கு தட்டுனேன், அதெல்லாம் மறந்துடு அப்படின்னு சொல்லுவீங்களா?” என்று அவர் கிட்ட கேட்க, அவர் “நான் சொல்ற விதத்துல சொல்லி அவனுக்கு புரிய வச்சிக்கிறேன்” என்று சொல்லி சோபால இருந்து எழுந்தார். நான் ஒரு அடி பின்னாடி வைத்து சென்றேன். “சரி சுஜிதா, இன்னைக்கு அவன் பரிட்சைக்கு படிக்கட்டும். இன்னொரு நாள் அவன் கிட்ட பேசி புரிய வைக்கிறேன். இன்னிக்கு அவனை பரீட்சையில ஃபோகஸ் பண்ண விடுங்க. இதையே நெனச்சு அவன் மேல கோபத்தை காட்டாதீங்க. அதே மாதிரி என் மேலயும் ப்ளீஸ் காட்டாதீங்க” என்று சொல்லிவிட்டு, நான் மறுபடியும் வருவதாக சொல்லி வீட்டை விட்டு வெளியேறினார்.
ஆனால் என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. எப்படி மணி முன்னாடி மறுபடியும் போய் நிற்கிறது என்று என் மனம் குழம்பிக் கொண்டே இருந்தது. நம்மள பாக்குறப்ப எல்லாம் நம்மள எப்படி நினைப்பான் என்று மனம் கலங்கி தவித்தேன். ‘சரி நம்ம பையன் தானே.. சொல்லி புரிய வைக்கிறேன்னு அவரும் சொல்றாரு, பாப்போம்’ என்று சலித்துக் கொண்டு சமையல் அறைக்கு சென்றேன். ஒரு வாரம் போனது. மணிக்கு பரீட்சையும் முடிந்து செமஸ்டர் லீவு விட்டாங்க. ஆனா ஏதோ ஸ்பெஷல் கிளாஸ் இருக்குதுன்னு சொல்லிட்டு தினமும் காலேஜுக்கு போவான் வருவான். ஒரு நாள் விக்கயயும் கூட்டிகிட்டு வந்தான். விக்கியும் வழக்கம் போல அவன்கூட விளையாண்டுக்கிட்டு, டிவி பார்த்துகிட்டு டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க.
எனக்கு அவரு வந்து உட்கார்ந்து இருக்கிறது கொஞ்சம் அன்கம்ஃபர்டபிளா இருந்தது. கிச்சன்ல இருந்து மணியை பார்த்து, “ஏன்டா படிக்கிற வேலை இல்லையா? டெய்லி சாயந்திரம் படிப்பல..இன்னைக்கு என்ன விளையாட்டு? போய் படிக்கலாமே” என்று சொன்னேன். அவனும் “சரி அங்கிள், நாளைக்கு பார்க்கலாம். இன்னைக்கு விளையாண்டது போதும்.. வேணும்னா எங்க அம்மா சும்மாதான் இருப்பாங்க, அம்மா கூட விளையாடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் ரூமுக்கு சென்று விட்டான். அவன் சொன்னதுல இருந்த ஒரு நக்கலை நான் கவனித்தேன். விக்கி என்னை ஒரு ஏக்கத்தோடு பார்ப்பது புரிந்தது. நான் அவரைப் பார்த்து “என்னங்க.. அதான் அவன் போயிட்டான்ல, நீங்களும் கிளம்பலாமே?” என்று வாய்விட்டு கேட்டு விட்டேன். அப்படி கேட்டது அநாகரீகம் தான். அதுவும் நம்ம வீட்டுக்கு வந்து நமக்கு இவ்வளவு உதவி செய்றவர் கிட்ட அப்படி சொல்றது சரி இல்லதான் என்று மனதுக்கு பட்டது. ஆனாலும் அவர் இருந்தால் ஏதேனும் பிரச்சனை வருமோ என்று பயந்து அப்படி சொல்லி விட்டேன். “சரிங்க சுஜிதா, நானும் கிளம்புறேன்” என்று அவர் எதுவும் மனதில் வைத்துக் கொள்ளாமல் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினார்.
எட்டு மணி வாக்கில் மணி படித்து முடித்து இருப்பான், இன்னும் சாப்பிட வரவில்லையே என்று பார்த்தேன். எப்பொழுதும் எட்டு மணி வாக்கில் சாப்பிட வந்து விடுவான். ஆனால் இன்னும் வராமல் என்ன பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று அவனை கிச்சேன்ல இருந்து சாப்பிட கூப்பிட்டேன். அவன் ரூமில் இருந்து எந்த சத்தமும் இல்லை. என்ன பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று தெரியவில்லை. படித்துக்கொண்டே தூங்கிட்டானா என்று எண்ணிக் கொண்டு அவன் ரூமுக்கு சென்று கதவைத் தட்டினேன். அவன் திறக்கவில்லை. கதவை மெதுவாக தள்ளி உள்ளே சென்று பார்த்தேன். அவன் கட்டிலில் படுத்து இருந்தான். அவன் கை அவன் பேண்ட் குள் இருந்தது. அவன் பேண்ட் ஜட்டிக்கு மேலே ஈரமாக இருந்தது. அவன் கையில் போன் ஒன்று இருந்தது. ஃபோனில் ஒரு பெண் அம்மணமாக ஒரு ஆண்மீது ஏறி குதித்துக் கொண்டிருந்தாள். பச்சையா சொல்லனும்னா அவன் ஒரு பிட்டு படம் பார்த்துக்கொண்டு கை அடிச்சுட்டு அப்படியே தூங்கிட்டான்.
அவன் என்ன பார்க்கிறான் என்று பார்க்க ஆர்வமாகவும் இருந்தது, அதே சமயம் செம கோபமும் வந்தது. அவன் காதில் ஹெட்செட் மாட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவனை எழுப்ப மனம் இல்லாமல் அந்த ஹெட் செட்டை அவன் தூக்கம் கலையாமல் மெதுவாக எடுத்து என் காதில் வைத்து கேட்டேன். அதில் “மாமி.. மாமி.. யுவர் புசி இஸ் சோ டைட்” என்று முனகிக்கொண்டே அந்தப் பெண்ணின் இடுப்பை பிடித்துக் கொண்டு இன்னும் வேகமாக மட்டை உரிக்க வைத்தான். ‘என்னது.. நம்ம பையன் இந்த மாதிரி படம் எல்லாம் பார்க்கிறானே’ என்று அவன் மேல் பெருங்கோபம் வந்தது. ஆனால் இதை அவனிடம் நேராக கேட்கும் அளவிற்கு எனக்கு தைரியம் இல்லை. ஆனால் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை. ஹெட்செட்டை மறுபடியும் பெட் மேலே வைத்துவிட்டு எதுவும் சொல்லாமல் அவன் ரூமை விட்டு வெளியே வந்து கதவை சாத்திவிட்டேன்.

‘என்ன பண்றது? நம்ம பையன் இந்த மாதிரி படம் எல்லாம் பாக்குறான்’ என்று கவலையாகவும் இருக்கிறது. அவன் பாக்குற படத்துல அம்மாவை ஓக்குற மாதிரி படம் எல்லாம் வேற இருக்கு. அவன் ஒருவேளை நம்ம மேல ஆசையா இருக்கானா? இது தப்பாச்சே.. இது அவன் எதிர்காலத்தையே அழிச்சுடுமே என்றும் மனசுக்குள் ஒரு கவலை வந்தது. என்ன பண்றது என்று மனம் குழம்பிக் கொண்டே சோபாவில் அமர்ந்தேன். யாரிடம் போய் சொல்றது? வீட்டுக்காரர் வேற ஊர்ல இல்ல, வெளியூர்ல வேலை பார்க்கிறார். எப்பவாவது தான் போன் பண்றாரு. அவர் கிட்ட சொல்லி அவரையும் கஷ்டப்படுத்த விருப்பம் இல்ல. அது இல்லாம அவர் கிட்ட என்னன்னு சொல்றது? ‘நம்ம பையன் நம்மளை ஓக்கற மாதிரி நினைச்சுகிட்டு கை அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்’ என்று சொன்னா நமக்கு எவ்வளவு கேவலம் என்று கவலைப்பட்டேன்..

இதை கேட்ட திரிஷா மாமி வாய் விட்டு சிரித்தாள். “எத்தனை பேர் தாண்டி உன்ன பதம் பாக்க காத்துகிட்டு இருக்காங்க? முதல்ல விக்கி, அப்புறம் உன்னோட பையன் மணி.. இன்னும் எத்தனை பேர் தான் க்யூல நிக்க போறாங்களோ?” என்று கிண்டலாக சிரிக்க, சுஜிதாவிற்கு சற்று கோபம் வந்தது. “என்ன மாமி.. நான் உங்கள கிண்டல் பண்ணதுக்கு நீங்க திருப்பு என்ன கலாய்க்கிறீங்களா?” என்று கேட்க, திரிஷா “அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடி.. சும்மா தமாஷுக்கு சொன்னேன். மேல சொல்லு” என்று கேட்டாள். சுஜிதா தொடர்ந்தாள். “அன்னைக்கு சாயங்காலம் எதிர்வீட்டு விக்கி ஆபீஸ்ல இருந்து வந்து கொண்டிருந்தார். அரவிந்த்கிட்ட சொல்றதுக்கு முன்னால விக்கி கிட்ட ஒரு முறை சொல்லலாம் என்று எனக்குள் ஒரு யோசனை வந்தது. அவர் நமக்கும் ரொம்ப நாளா பழக்கமானவர்..அவர் கிட்ட சொன்னா மணி கிட்ட ஈசியா பேசி புரிய வச்சிடுவாரு அப்படின்னு நினைச்சு அவரை வீட்டுக்குள்ள கூப்பிட்டேன். அவர் நான் கூப்பிட்டதை பார்த்து ‘என்னங்க சுஜிதா.. ஒரு நாள் கூப்பிடுறீங்க, ஒரு நாள் வீட்டுக்குள்ள வந்தா கிளம்ப மாட்டீங்களான்னு கேக்குறீங்க.. ஒரே குழப்பமா இருக்கே’ என்று சொல்லிக்கொண்டே வீட்டை நோக்கி வந்தார்.”
“அவரை சோபாவில் அமர வைத்து தண்ணீர் கொடுத்தேன். அவரிடம் பேச்சு கொடுக்க தொடங்குவதற்குள் மணி தூங்கி எழுந்து வேற டவுசர் அணிந்து கொண்டு, எதுவும் நடக்காதது போல தன் ரூமை விட்டு வெளியே வந்தான். அவன் வந்தவுடன் என்னால் விக்கி இடம் அந்த விஷயத்தை பேச முடியவில்லை. மணி வந்ததும் விக்கி என்னிடம் ‘என்ன சுஜிதா கூப்பிட்டிங்களே?’ என்று எதார்த்தமாக கேட்க, நான் மழுப்பும் விதமாக ‘இல்லைங்க விக்கி.. டிபன் செஞ்சுட்டேன், உங்கள வாசல்ல பார்த்தேன், அதான் சாப்பிட கூப்பிட்டேன்’ என்று சொல்லி சமாளித்தேன். நான் எதோ மறைப்பது அவருக்கு அப்பட்டமாக தெரிந்தது. இருப்பினும் ‘சரி சுஜிதா, சாப்பிடலாமே’ என்று சொல்லிவிட்டு மணியை பார்த்து ‘ஏய் மணி, காலேஜ்ல ஸ்பெஷல் கிளாஸ் எல்லாம் எப்படி போகுது?’ என்று பேச ஆரம்பித்து விட்டார்.

[Kaamapithan]

மூவரும் சேர்ந்து இரவு உணவு உண்டு முடித்து, சிறிது நேரம் மணியும் விக்கியும் என்னவோ பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் சுஜிதாவால் அவர்களுடன் பேசிச் சிரிக்க முடியவில்லை. அவள் மனதில் இருந்த கலக்கம் அவளைப் பதற்றமாக வைத்திருந்தது.

மணி எழுந்து போய்விட்டால், தன் மனதில் இருந்த கலக்கத்தை விக்கியிடம் சொல்லலாம் என்று காத்திருந்தாள் சுஜிதா. ஆனால் மணி எழுந்து போவதாகத் தெரியவில்லை. இப்போதுதான் சம்பந்தமே இல்லாத ஏதோ விஷயத்தை எடுத்துப் பேசிக் கொண்டிருப்பான் என்று மணியைக் கடிந்துகொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் கைகள் பரபரவென்று இருந்தன. தன் சேலையின் முந்தானையைப் பிடித்துக் கசக்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அப்போது விக்கிக்கு ஒரு போன் கால் வந்தது. அவனது வீட்டிலிருந்துதான் vவந்திருந்தது. அவனது மனைவி நயன்தாரா, “என்னங்க, ராத்திரி இவ்வளவு நேரமாயிடுச்சு! இன்னும் வேலையிலிருந்து வரலையா?” என்று கேட்டாள்.
மணி, “வேலையிலிருந்து முன்னையே வந்துட்டேன். வர வழியில் சுஜிதா நைட் சாப்பிடக் கூப்பிட்டாங்க. அதனால உன்கிட்ட சொல்லக்கூட மறந்துட்டேன். அவங்க வீட்டிலேயே சாப்பிட்டுவிட்டேன். நீ எனக்காக வெயிட் பண்ணாதே. நீ சாப்பிட்டுப் படுத்துக்கோ” என்று சொன்னான்.
அதன்பிறகு நயன்தாரா ஏதோ குசுகுசுவென்று சொல்ல, விக்கி உடனே சோபாவிலிருந்து எழுந்தார். “சரிங்க சுஜிதா, மறுபடியும் ஃப்ரீயா இருக்கும்போது பார்க்கலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு, மணியின் தோளில் சற்றுச் செல்லமாகத் தட்டிகொடுத்துவிட்டு, தன் வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்.
விக்கி, “என்னடா, கிடைச்ச சான்ஸை இப்படி மிஸ் பண்ணிட்டோமே!” என்று சொல்லி அழுத்துகொண்டாள். “சரி, நாளைக்குக் கண்டிப்பா சொல்லிடணும். இல்லனா மணிக்கு இந்தப் பழக்கம் வளர்ந்துகிட்டே போய்டும். அது அவனுக்கு நல்லது இல்லை. அவனது எதிர்காலத்தையே கெடுத்திடும்” என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு, விக்கி நடந்து செல்வதைச் சுஜிதா கவலையாகப் பார்த்து உட்கார்ந்திருந்தாள்.
விக்கி சென்றவுடன், அவளால் வழக்கம் போலத் தன் மகன் மணியை ஆசையாகப் பார்க்க முடியவில்லை. அவனைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அந்த பார்ன் வீடியோவில் தன் அம்மாவை அவன் மகன் எப்படித் தூக்கித் தூக்கிப் ஓத்தான் என்பது மட்டுமே அவள் மனதில் வந்துபோனது. தலைகுனிந்தபடி, “சரி, போய் படுத்துத் தூங்கு மணி. நாளைக்குக் காலேஜ் போகணும் இல்லையா?” என்று சொல்லிவிட்டு, தன் அறையுக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திவிட்டாள்.
சுஜிதா, “என்ன அம்மா ஏதோ சங்கடமா இருக்காங்க போல. என்ன பிரச்சனைனு தெரியலையே” என்று எண்ணிக்கொண்டு தன் அறைக்குச் சென்றான் மணி.
அறைக் கதவைச் சாத்திய பிறகு சுஜிதாவுக்குத் தூக்கம் வரவே வரவில்லை. அவள் கண்களை மூடினாலே, அவள் மனதில் “இப்போது மணி நம்மை நினைத்து என்ன செய்துகொண்டிருப்பானோ?” என்ற எண்ணம் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் திரும்பித் திரும்பிப் படுத்துத் தூங்க முயற்சித்தாள். ஆனால் என்ன செய்தும் பலன் இல்லை.
“சரி, வீட்டுக்காரருக்கு போன் பண்ணிப் பேசலாம்” என்று எண்ணி அரவிந்த்துக்குக் கால் செய்தாள். இரண்டாவது ரிங்கிலேயே எடுத்தான் அரவிந்த். அவள் எதுவும் பேச ஆரம்பிப்பதற்குள்ளேயே, அரவிந்த், “சுஜிதா, ஒரு முக்கியமான மீட்டிங்கில் இருக்கேன். சும்மா கூப்பிட்டு டிஸ்டர்ப் பண்ணாதே. அப்புறம் வேலையை முடிச்சிட்டுக் கூப்பிடுறேன்” என்று சொல்லிக் காலை கட் செய்தான்.
பேச்சுத் துணைக்கு வேறு யாரும் இல்லாமல், மிகவும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்து, தூக்கம் இழந்து துன்பப்பட்டாள் சுஜிதா. இரவு ஒரு மணி ஆகியும் அவளால் தூங்க முடியவில்லை.
“சரி, ஆகுறது ஆகட்டும். என்ன ஆனாலும் சரி. விக்கியிடம் இப்பயே சொல்லிவிடவேண்டும்.. நேரமாக ஆக ஆக நம்ம மனசுதான் கஷ்டப்படுது” என்று எண்ணி, விக்கியிடம் பேசத் தன் மொபைலை எடுத்தாள். விக்கிக்குக் கால் செய்தாள். மொபைல் ரிங் முழுதாகச் சென்றது. ஆனால் விக்கி போனை எடுக்கவில்லை.
“உறங்கியிருப்பார்” என்று எண்ணி மொபைலைக் கீழே வைத்துவிட்டுத் தூங்க முயற்சித்தாள். தூக்கம் வரவில்லை. “இன்னொரு தடவை முயற்சி செய்து பார்க்கலாம்” என்று மறுபடியும் போனை எடுத்தாள். ரிங் போனது. ஆனால் அவர் எடுப்பதாகத் தெரியவில்லை. “தூங்கிக்கொண்டிருப்பவரைத் தொந்தரவு செய்கிறோம்” என்று சற்றே வருந்தினாள். “சரி, காலையில்தான் பேசுவோம் போல” என்று நினைத்துக்கொண்டே போனைக் கட் செய்யப் போன தருணத்தில் விக்கி போனை எடுத்தார்.
அவள் மெல்லமாக “ஹலோ” என்று சொல்ல, அந்தப் பக்கம் “ஹ்ம்ம்…” என்று சொன்னார். எப்படி அந்த விஷயத்தை சொல்வது என்று அறியாமல், “என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?” என்று மெல்லமாகக் கேட்டாள்.
ரெண்டு மூணு தடவ என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க என்று கேட்டும் அந்த பக்கம் இருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை..என்ன??கால் அட்டென்ட் பன்னிட்டு தூங்கிட்டாரா?? என்று மனதிற்குள் கேள்வி எழ அவள் போனில் ஒரு சத்தம் வந்தது..அது வீடியோ கால் அழைப்பின் ஒலியேதான் ..விக்கிதான் அனுப்பி இருக்கார்..எதையும் யோசிக்காமல் அட்டென்ட் செய்தாள்..அவள் பார்த்த காட்சியை அவளால் நம்ப முடியவில்லை..அதில் ஒரு பெண் நாய் போல மண்டி போட்டிருந்தாள்..அவள் முதுகு புறம் மட்டுமே தெரிந்தது..அவள் உடம்பு முன்னும் பின்னும் ஆடி கொண்டிருந்தது..அவளால் எதையும் தெளிவாக பார்க்கமுடியவில்லை..அந்த ரூம் மிகவும் இருட்டாக இருந்தது..ஒரு சின்ன மஞ்ச பல்பு வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது..அதிலேயே அவள் உடலை ஆடுவது மிகவும் தெளிவாக தெரிந்தது..அவளை யாரும் கட்டாய படுத்தவில்லை..அவளே முன்னும் பின்னும் போய் வந்து கொண்டிருந்தாள்..அவ்வப்போது வேகமாக ஆடினாள் .. அவ்வப்போது சற்று மெதுவாக ஆடினாள்..ஆனால் ஆடுவதை நிறுத்தவில்லை..அவளுடைய அடர்ந்த கூந்தலும் muthugum சுஜிதாவிற்கு தெரிந்தது..அவளால் யார் அந்த பெண் என்பதை கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை..அவளும் யோசித்து கொண்டிருந்தாள்..வீடியோ காலில் தெரிந்த பெண் ஒரு நயிட்டி அணிந்திருந்தாள்..அது ஒரு டார்க் ப்ளூ கலர் சாதாரணமான நயிட்டி..அதில் ரோஸ் கலர் பூக்கள் வரையப்பட்டிருந்தன..சற்று கசங்கி இருந்தது..அவளின் முகம் சற்றும் தெரியவில்லை..அவள் கீழே பார்த்தவாறே ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்..அதே சமயம் ஒரு துளி சத்தம் கூட இல்லை அந்த வீடியோ காலில் .. சுஜிதாவும் ஆடியோல எதோ பிரச்னையா இருக்கும் போல என்று நினைத்து தன் போன் சவுண்டை அதிகரித்து 100% வைத்தாள்..ஆனால் அப்போதும் ஒரு துளி சத்தம் கூட இல்லை..சுஜிதாவிற்கு ஆர்வம் தாங்கவில்லை.. 

அப்போது ஒரு கை அவளுடைய முதுகை தடவி கொடுத்துக்கொண்டே அவளது தலை முடியை வருடியாது.. அவள் கூந்தலை ஒன்று சேர்த்து ஒரு கையில் பிடித்தது.. அவளுடைய கூந்தலை இருக்க பிடித்து பின்னால் இழுத்தது அந்த கை..
அந்த இழுவைக்கு ஏற்றவாரு சற்றே பின்னாடி வந்த அவளுடைய தலை அதற்கு மேல் வரவில்லை.. அந்த கை அவளுடைய கூந்தலை பிடித்து இன்னும் வலுவாக இழுத்தது..ஆனால் அது அவளுக்கு பிடிக்கல போல.. அவளுடைய கையை உயர்த்தி அவன் கைகளை தட்டி விட்டாள்.. 

மறுபடியும் தொடர்ந்து ஆட தொடங்கினாள்.. இப்பொது அந்த கை அவள் கூந்தளை விட்டுவிட்டு அவளுடைய நயிட்டியை வருட தொடங்கியது.. அப்படியே அவளுடைய கழுதை பிடித்தது.. இருக்கமாக அல்ல.. மென்மையாக..

அப்படியே அந்த கை அவள் இடுப்புக்கு கீழே சென்றது.. ஆனால் சுஜிதாவால் அவன் கை எங்கே போகிறது என்று பார்க்க முடியவில்லை.. ச்ச.. ஒன்னும் தெரியலே என்று நினைத்து முடிப்பதற்குள் கேமரா சற்று திரும்பி அவளது இடுப்பு பகுதியும் தெரியுமாறு திரும்பியது.. இப்பொது அந்த பெண்ணின் முழு உடலும் தெரிந்தது.. வெறும் உருவம் மட்டுமே.. இருட்டு அறையில் அவள் முகம் தெளிவாக இல்லை.. சுஜிதா கணித்தது சரிதான்.. அந்த பெண் வீடியோ காலில் படம் பிடித்துக்கொண்டிருப்பவரின் பூலில் தன் புண்டை துவாரத்தின் உள்ளெ விட்டு ஆட்டி கொண்டிருந்தாள்..அந்த ஆணின் கை அவள் நயிட்டியை மேல் நகர்த்த முயற்சி செய்தது.. அவளுடைய உடலை வெளிச்சத்திருக்கு கொண்டு வர முயற்சி செய்தது.. ஆனால் அவனுடைய சுன்னியும் அவளுடைய பளிங்கு சூத்தும் மட்டும்தான்  தெரிந்தது.. அதற்குள்.. அவள் தன் நயிட்டியை கீழ இழுத்து விட்டு கொண்டாள்.. அந்த கை அவள் குண்டியில் செல்லமாக ஒரு தட்டு தட்டியது.. பின் மீண்டும் பூளும் புண்டையும் ஆட தொடங்கியது.. சட்டென்று கேமரா மறுபக்கம் திரும்பியது.. அதில் தெரிந்தது விக்கியின் முகம்தான்.. சட்டென்று கால் கட் ஆனது..

சுஜிதாவால் கண்ட காட்சியை நம்ப முடியவில்லை.. ச்ச.. இவர போய் நல்லவர்னு நெனச்சு இவர்கிட்ட நம்ப பிரெச்சனைக்கு சொலுஷன் கேக்க வந்திருக்கோம் என்று தன்னை தானே நொந்துகொண்டாள்..

தன் கையில் இருந்த போனை தூக்கி எறிந்தாள்..ஒரு பக்கமாக ஒருக்களித்து படுத்து கண்களை மூடினாள்..
ஒரு 20 நிமிடம் கழித்து அவளது போன் அலற ஆரம்பித்தது..தன் புருஷன் தான் மீட்டிங் முடித்து கூப்பிடறார் என்று எண்ணி கட்டிலில் இருந்து எழுந்து போய் போனை எடுத்தாள்.."விக்னேஷ் கால்லிங்" என்று வந்தது..அவள் அந்த காலை கட் செய்தாள்..மீண்டும் கால் வந்தது..மீண்டும் கட் செய்தாள்..மூன்றாவது முறை கால் வந்தது..அவளால் கட் பண்ண முடியவில்லை..இன்னைக்கு அவரை உண்டு இல்லைனு பண்ணிட்றேன் பாரு..என்று மொனங்கிகொண்டே போனை எடுத்து காலை அட்டென்ட் செய்தாள்..இவள் எதுவும் சொல்வதற்கு முன்பே விக்கி "நான் மாடில வெயிட் பண்றேன்..வாங்க..பேசலாம்" என்று சொல்லி போனை வைத்து விட்டார்..

[Kaamapithan]

மாடிக்குப் போகணுமான்னு யோசிச்சுக்கிட்டுப் படுத்துக்கிட்டு இருந்தாள் சுஜிதா.

மறுபடியும் கால் வந்தது. இந்த முறை எடுக்கவில்லை. மறுபடியும் கால் வந்தது. இப்பவும் எடுக்கவில்லை. எடுக்காவிட்டால் மறுபடியும் தொல்லை பண்ண மாட்டாரு என்று நினைத்துக்கொண்டு படுத்திருந்தாள்.

அஞ்சு நிமிஷத்துல அவள் வீட்டு காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டது.

போச்சு… வீட்டுக்கே வந்துட்டாரு போல. எப்படித் தப்பிக்கிறது? என்று எண்ணினாள். அதே சமயம் தூக்கத்திலிருந்து மணியை எழுப்பிவிடக்கூடாது என்றும் யோசித்தாள்.

விறுவிறு என்று எழுந்து கதவை நோக்கிச் சென்றாள். கதவைத் திறந்தால் அங்கே விக்கி ஒரு டி-ஷர்ட், லுங்கி அணிந்திருந்தார்.

விக்கி: என்ன சுஜிதா, ஏதோ பேசணும்னு சொன்னீங்கன்னு மாடிக்கு வரச் சொன்னா வரவே இல்ல. நானும் ரெண்டு மூணு வாட்டி கூப்பிட்டுப் பார்த்தேன். உங்களைக் காணோம். அதுதான் வீட்டுக்கே வந்தேன். என்ன சொல்லணும் சொல்லுங்க.

சுஜிதா: பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு இங்க வந்து என்ன அப்பாவி மாதிரி கேக்குறீங்க?

விக்கி: (நக்கலா சிரிச்சுக்கிட்டே) நீங்கதானே என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்கன்னு ரெண்டு மூணு வாட்டி கேட்டிங்க. அதான் காட்டுனேன்.

சுஜிதா: சீ… இப்படித்தான் குடும்பப் பொம்பளைங்ககிட்ட கண்டதெல்லாம் காட்டுவீங்களா? உங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூட விவஸ்தையே இல்லையா?

(விக்கி அவள் வாயை ஒரு விரலால் அடைத்து)

விக்கி: ஷ்ஷ்… இங்க பேசவேண்டாம். மணி முழிச்சாலும் முழிச்சுக்குவான். வாங்க மாடிக்குப் போய் பேசிக்கலாம்.

(சுஜிதாவின் கையைப் பிடித்து வீட்டை விட்டு வெளியே இழுத்தார். அவர் செய்வதில் இருக்கும் நியாயத்தை எண்ணி முடிப்பதற்குள் விக்கி சுஜிதா வீட்டுக் கதவைத் தாளிட்டுவிட்டு)

விக்கி: வாங்க மாடிக்குப் போலாம்.

(அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தவாறு லிஃப்டை நோக்கி நடந்தார். அவளும் அவரின் இழுப்பிற்கு ஏற்றவாறு பின்னே நடந்தாள்.)

மாடிக்குச் சென்ற இருவரும் ஒரு மூலையில் சென்று பேசத் தொடங்கினர். சுற்றியும் இருட்டு. நிலவொளி மட்டுமே.

விக்கி: இப்ப சொல்லுங்க சுஜி… என்ன பிரச்சனை? ஏதோ சொல்ல வந்தீங்க. அதுக்குள்ள மணியைப் பாத்த உடனே நிறுத்திடீங்க. ஏதாவது வம்பு பண்றானா?

சுஜிதா: நீங்க உடனே விஷயத்தை மாத்தாதீங்க. நான் கேட்டதுக்கு முதல்ல பதில் சொல்லுங்க. இப்படித்தான் எல்லாப் பொம்பளைங்களுக்கும் கண்டதெல்லாம் காட்டுவீங்களா ? உங்கள நம்பி ஒரு பிரெண்டா சில விஷயம் ஷேர் பண்ணலாம்னு பாத்தா நீங்க இப்படி அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குறீங்க. இதெல்லாம் உங்களுக்குத் தப்பா தெரியலையா?

(அவள் கத்தி முடிக்கும்வரை அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தார் விக்கி. கைகட்டித் தலைகுனிந்து.)

சுஜிதா: இப்படி எதுவும் பேசாம இருந்தா என்னன்னு சொல்றது? எதுனாலும் ஓப்பனா  சொன்னாத்தான் தெரியும்.

விக்கி: உங்கள ஒரு நல்ல பிரண்ட்னு நெனச்சுதான் எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்லாம நடந்துக்கணும்னு பாக்குறேன். ஆனா நீங்க அதையே இப்படி நெனச்சா நான் என்ன பண்றது? நான் உங்களுக்குக் காட்டுன மாதிரி வேற யார்கிட்டயாவது காட்டுனேன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? யாராவது என்னப் பத்தி உங்ககிட்ட எப்பயாவது தப்பா சொல்லி இருக்காங்களா?

(சுஜிதா மனதில் அவர் சொல்வதிலும் ஏதோ நியாயம் இருப்பது போலத் தோன்றியது.

[i]நம்மள நல்ல பிரண்ட்டா நெனச்சு எல்லாத்தையும் சொல்றாரு. நாமதான் தேவையில்லாமல் கோவப்படறோம்.[/i]

கொஞ்ச நேரத்தில் அவர் பண்ணது சரி போலவும் இவள் செய்தது தவறு போலவும் மாறியது.)
ஒரு கால் மணிநேரம் சமாளிப்பின் பிறகு…

சுஜிதா: ஐயோ… சாரி விக்கி… நீங்க என்ன நம்பி எல்லாத்தையும் என்கிட்ட ஷேர் பண்றீங்க. ஆனா நான் இவ்வளவு சுயநலமா நடந்துகிட்டேன். நான் பேசுனது எதுவும் மனசுல வச்சுக்காதீங்க.

விக்கி: இப்பயாவது சொல்லுங்க… என்ன பிரச்சனை?

(சுஜிதா சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.)

சுஜிதா: எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியல விக்கி… சொல்லாமலும் இருக்க முடியல. என் வீட்டுக்காரர்கிட்ட சொல்லலாம் என்று நினைத்தால் ஏதாவது தப்பா போயிடுமோன்னு பயமா இருக்கு. அதனாலதான் உங்ககிட்ட சொல்லலாம்னு கூப்பிட்டேன்.

விக்கி: பயப்படாமச் சொல்லுங்க சுஜிதா. நான் ஏதும் தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டேன். என்ன இவ்வளவு திட்றீங்க? அதையே சாதாரணமா எடுத்துக்கிறேன். நீங்க சொல்றது அதைவிட மோசமாகவா இருந்திடப் போகுது?

(சுஜிதா தயங்கித் தயங்கிச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.)

சுஜிதா: நான் இன்னைக்கு நைட்டு சமைச்சு முடிச்சுவிட்டு, இன்னும் சாப்பிட வரலைன்னு மணியை இரண்டு வாட்டி கூப்பிட்டேன். அவன் படிச்சுக்கிட்டே தூங்கிட்டான் என்று நினைச்சு அவன் கதவை மெல்லமா திறந்து பார்த்தேன். அவன் பார்ன் படம் பார்த்து பேண்டுக்குள்ள கையை விட்டு ஆட்டிக்கிட்டுத் தூங்கிட்டான். என்னதான் பார்க்கிறான் என்று அவன் போனை எடுத்துப் பார்த்தேன். அவன் போனில் ஒரு பார்ன் படம் ஓடிக்கிட்டு இருந்தது. அதுல பசங்க அவங்க அம்மாவை ஓக்குற மாதிரி படம். அது பார்த்ததிலிருந்து எனக்கு அவனை எப்படிச் சரியா வளர்க்கிறதுன்னு தெரியல. நம்ம பண்ணதுல என்னமோ தப்பா ஆயிடுச்சு என்று குற்ற உணர்ச்சியா இருக்குது…

(கண்கள் குளமாக நின்றாள்.)

(அதைக் கேட்டு விக்கிக்கு சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு வந்தது.)

விக்கி: என்ன சுஜிதா? நீங்க இதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயம் என்று நினைச்சு கண்ணைக் கசக்கிட்டு வந்து நிக்கிறீங்களே. இதெல்லாம் பசங்க சின்ன வயசுல பண்றதுதான். இதைப் போய் பெருசா எடுத்துக்க வேண்டாமே.

(ஆனால் சுஜிதா கேட்கும் மனநிலையில் இல்லை.)

சுஜிதா: அதெல்லாம் சரிதான். ஆனால் அவன் இதையே முழு நேரமா நெனச்சுக்கிட்டு இருந்துட்டா என்ன ஆகுமோ? அதுவும் அவன் அம்மாவை ஓக்குற மாதிரி படமா பாக்குறான். அவன் என்னையும் அப்படித்தானே நினைச்சுப் பாப்பான்? அதை நினைச்சாதான் எனக்கு ஒரு மாதிரியா ஆகுது. இது தப்புத்தானே?

விக்கி: (அவளைத் தோளில் தட்டிக் கொடுத்து) நீங்க சொல்றதும் ஒரு வகைல சரிதான். நாம வேணா அவனுக்கு ஒரு சின்ன கவுன்சிலிங் மாதிரி அரேஞ்ச் பண்ணலாமா? எனக்குத் தெரிஞ்ச சைக்காலஜிஸ்ட் ஒருத்தர் இருக்காரு. அவர் கிட்டப் பேசினா ஒரு கிளாரிட்டி கிடைக்கும்.

சுஜிதா: இதுக்கு மணி ஒத்துக்குவானா?

விக்கி: மணிக்கு அவ்வளவு டீடெயில்ஸ் எல்லாம் சொல்ல வேண்டாம். நான் வேணா உங்கள ஒரு நாள் ஷாப்பிங் கூட்டிட்டுப் போற மாதிரி போயிட்டு, அப்படியே என் பிரண்டைப் பாக்கப் போற மாதிரி அவரோட கிளினிக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன். அப்ப சும்மா அப்படியே கேஷுவலா பேசுற மாதிரி அவர் கிட்டப் பேசட்டும். என்ன சொல்றாருன்னு பார்க்கலாம். உங்களுக்கு ஓகேன்னா நாளைக்கே பிளான் பண்ணலாம். என்ன சொல்றீங்க?

சுஜிதா: (அவர் கையைப் பிடித்து) ரொம்பத் தேங்க்ஸ் விக்கி. இது இவ்வளவு சாதாரணமா முடியும்னு நான் நினைச்சுக் கூடப் பாக்கல.

(விக்கி சுஜிதாவை இழுத்துக் கட்டி அணைத்து)

விக்கி: இதுக்கெல்லாம் ஏன் கண் கலங்குகிறீர்கள்? என்னோட மகன் மாதிரிதான் மணியும். அவனுக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால் நான் எந்த எல்லைக்கும் போய் அதைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்வேன். உங்களுக்கும் அப்படித்தான். நீங்க எதற்கும் கவலைப்பட வேண்டாம்.

(ஆறுதல் சொல்லும்போதே சுஜிதாவின் பழுத்த மாங்கனிகளைத் தன் உடலுடன் சேர்த்து அணைத்துக் கசக்கினார். அவள் உடலின் வாசத்தை முகர்ந்து சுவாசித்தார்.)

விக்கிக்கு அவள் மீது அடிக்கும் வாசனை மேல் ஒரு தனிப் போதை. எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் அவளிடமிருந்து விலகக் கூடாது. அவளை இரவு முழுக்கக் கட்டி அணைத்து இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

[i]இப்போதுதான் தான் கட்டிய மனைவியைக் குனிய வைத்து ஓத்துக் கஞ்சி ஊத்திவிட்டு வருகிறேன். ஆனால் இவள் வாசனை இப்படிப் போதையாக்குதே…[/i]

அவரது சுன்னி துடிக்கத் தொடங்கியது. விக்கியின் சுன்னி துடித்துச் சுஜிதாவின் நைட்டியை முட்டுவது சுஜிதாவிற்கும் உரைத்தது.

ஆனால் இதுபோலக் கட்டி அணைத்து அரவணைப்பு கொடுக்கும் யாரும் இப்பொழுது சுஜிதாவோடு இல்லை. தான் கட்டிய கணவரும் வேலை வேலை என்று வேறொரு நாட்டில் இருப்பது எரியும் தீயில் எண்ணெய் ஊற்றியது போல அவள் மனதைத் தூண்டிவிட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
[i]நான் மட்டும் இங்குத் தனியாகக் கஷ்டப்பட்டு இருக்கேன். அவர் அங்கே ஜாலியா இருக்காரு…[/i]
தான் கட்டிய கணவரிடம் எதிர்பார்த்த அன்பான அரவணைப்பைத் தன் பக்கத்து வீட்டு விக்கியிடம் கிடைக்கும் என்று அவள் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை. ஆனால் இதுவும் அவளுக்குப் பிடித்தே இருந்தது. அவள் எதுவும் சொல்லாமல் விக்கியின் அரவணைப்பில் சுகம் கண்டுகொண்டிருந்தாள்.
ஒரு ஐந்து நிமிடம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் கட்டி அணைத்து இருவரின் உடல் தரும் வெப்பத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

சுஜிதா: (அவரைக் கட்டியணைத்தபடியே) நாளைக்கு எத்தனை மணிக்குக் கிளம்பணும்?

(விக்கி ஒரு அடி பின்னாடி எடுத்து வைத்து, ஒரு மணி என்றும் பாராமல் சைக்காலஜிஸ்ட்டின் கிளினிக் இருக்கிறதா என்று கால் செய்து அப்பாயிண்ட்மெண்ட் புக் செய்ய முயற்சி செய்தான். யாரும் கால் எடுக்கல.)

விக்கி: சுஜிதா, நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க. நாளைக்குக் காலைல முதல் வேலையா அப்பாயிண்ட்மெண்ட் புக் பண்ணிட்டு உங்க கிட்ட சொல்றேன். எத்தனை மணிக்கு இருந்தாலும் நாம கண்டிப்பாப் போறோம். நீங்க கவலைப்படாமல் போய் தூங்குங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன்.

(சுஜிதாவும் சரி என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள்.)

சரி சுஜி… இப்ப போய் தூங்கலாமா? என்று விக்கி கேட்டான்.

அப்புறம் ஒரு சின்ன விஷயம்… என்று இழுத்தாள் கொழுத்த சூத்தழகி சுஜிதா.

விக்கி: என்ன ஆச்சு சுஜி?

(அவள் மாம்பழங்களைப் பார்த்தான்.)

சுஜிதா: ஒன்னும் இல்லைங்க விக்கி… என்னோட போன்ல கொஞ்சம் பிரச்சனை. நாளைக்குப் போய்ட்டு வரும்போது அப்படியே சரி பண்ணிட்டு வந்துடலாமாங்க?

விக்கி: அப்படியா? என்ன ஆச்சு போன்ல? இவ்வளவு நேரம் அதுல வீடியோ கால் எல்லாம் பேசினீங்க… அப்ப நல்லாதானே இருந்தது?

சுஜிதா: இல்லைங்க… அப்ப நீங்க பேசினது எதுவுமே கேக்கல.

(விக்கி சின்ன புன்னகை செய்தான்.)

விக்கி: அப்ப நான் ஒன்னும் பேசவே இல்லடி.

(சுஜிதா அவர் சொல்வதை ஏற்காமல்)

சுஜிதா: இல்லையே… எனக்கு எந்த சத்தமும் கேக்கலையே.

விக்கி: என்ன சத்தம் கேக்கல?

(அவள் தயங்கித் தயங்கி)

சுஜிதா: நீங்க வீடியோ கால் பண்ண சமயத்துல… உங்க சைடுல இருந்து நீங்க பேசற சத்தம் வரலைன்னா பரவாயில்ல… அக்கா சத்தம் கூட வரலையே…

(விக்கி உடனே அவளை இழுத்து அணைத்து, அவள் இடுப்போடு தன் இடுப்பைப் பொருத்தி அழுத்திக்கொண்டு)

விக்கி: சரியான ஆல்டி நீ… என்ன சத்தம்டி கேக்கணும் உனக்கு??

(சுஜிதா தலைகுனிந்து)

சுஜிதா: நான் சொன்னாத்தான் உங்களுக்குத் தெரியுமா என்ன சத்தம்னு?

விக்கி: நீ சொல்லாம எனக்கு எப்படித் தெரியும்? எதுனாலும் ஓப்பனா பேசுனா நீ தானே சொன்ன… அப்புறம் நீயே என்ன விஷயம் ஓப்பனா கேக்கலைன்னா நான் எப்படிச் சொல்றது?

(அவளை வம்பிழுத்தான்.)

சுஜிதா: நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருந்தீங்கன்னு காட்டினீங்க இல்ல… நீங்களும் அக்காவும் பண்ணிட்டு இருந்தாப்ப… ஏன் எந்த சத்தமும் வரல??

விக்கி: (தன் மூஞ்சையைச் சுழித்துக்கொண்டு) நெஜமா உனக்கு உண்மையைச் சொல்லித்தான் ஆகணுமா?

சுஜிதா: (குழந்தை போல்) ஆமா… சொல்லித்தான் ஆகணும்.

விக்கி: சரி, சொல்றேண்டி… ஏன்னு தெரியல. இப்ப எல்லாம் உங்க அக்கா என்ன சரியா கவனிக்கறதில்ல. இந்தப் புது வேலையெல்லாம் சேர்ந்ததிலிருந்து வேலை வேலைன்னு சுத்திக்கிட்டு இருக்கா. சரியா முகம் கொடுத்துக் கூடப் பேசவே இல்லை. சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வந்தாலும் ஆபீஸ் ஒர்க் செய்றேன்னு ரூம்ல உட்கார்ந்துக்குறா. நைட்ல அவ கூட இருக்கலாம்னு பார்த்தாலும் எனக்குக் கம்பெனி கொடுக்க மாட்டேங்குறா. ஏன்னு தெரியல. இன்னைக்கு நீயே பார்த்ததில்லையா… நான் அவ மேல கை வச்சா கூடத் தட்டிவிட்டா… அவ்வளவு பெரிய தப்பா? நான் என்னென்ன பண்ணிட்டேன் எனக்குத் தெரிஞ்சு… நான் அவளுக்கு எந்தத் துரோகமும் இதுவரை பண்ணல. பல கிண்டல் பண்ண வேணாம்… ஏதாவது அப்பப்போ கம்பெனி… அவ மனசு நோகுற மாதிரி எதுவும் செஞ்சதில்ல.

(குழப்பமாக இருப்பதைச் சுஜிதாவிடம் வெளிப்படையாகச் சொன்னான் விக்கி.)

சுஜிதா: (ஆர்வமாக) மத்த டைம்ல சரி… ஆனா பெட்ல கூடவா?

விக்கி: (சோகமாக) எனக்கும் அதாண்டி புரியவில்லை. பெட்ல முன்னையாவது கொஞ்சம் கம்பெனி தருவா… ஆனா இப்ப எல்லாம் கொஞ்சம் கூடக் கம்பெனி தரவில்லை. அவ கூடப் பெட்ல இருக்குறதுக்குப் பேசாம கம்முனு கம்முனு படுத்துத் தூங்கிடலாம்போல இருக்கு.

(விக்கி படும் கஷ்டத்தைக் கேட்டு சுஜிதா சற்றே அவருக்காகப் பரிதாபப்பட்டாள்.)

சுஜிதா: (தனக்குள்) ச்சே… நம்மள மாதிரிதான் இவரும். நம்ம வீட்டுக்காரர் நம்ம கூட இல்லாம நமக்குக் கஷ்டமா இருக்கு. ஆனா அவங்க வீட்ல அவங்க கூட இருக்கும்போது இவர் இவ்வளவு கஷ்டப்படுறாரு… நம்ம வேற இவளைச் சும்மா சண்டை போட்டுக் கஷ்டப்படுத்துறோம்.

(தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டாள். எதுவும் யோசிக்காமல் விக்கியிடம்)

சுஜிதா: விக்கி… இனிமே உங்களுக்குத் தனியா இருக்க மாதிரித் தோணுச்சுன்னா எதையும் யோசிக்காமல் என் வீட்டுக்கு வந்துருங்க. அது உங்க வீடு மாதிரி.

(விக்கியை ஆறத் தழுவினாள் சுஜிதா.)

(சும்மாவே எப்போ சான்ஸ் கிடைக்கும், சுஜிதாவின் பழுத்த முலைகளைக் கசக்கலாம் என்று காத்திருந்தான் விக்கி. இப்பொழுது விடுவானா? அவள் முதுகுப்புறம் தன் கையைக் கொடுத்து இறுக்கி அணைத்தான். அவள் பலன்கள் கசங்கி இடுங்குவது அவனுக்குச் சுகமாக இருந்தது. அவன் நயன்தாராவை ஓத்துவிட்டு அப்படியே வந்திருந்தான். லூங்கிக்குள்ள ஜட்டி கூடப் போடவில்லை. அவன் பூல் விடைக்க ஆரம்பித்தது. எதிரே அவன் உடம்போடு ஒட்டிக்கொண்டிருந்த சுஜிதாவின் உலகைத் தூர்வாரத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் பூல் தன் மேல் மூட்டுகிறது என்று சுஜிதாவிற்கும் தெரியும்… ஆனால் அவளால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.)

விக்கி: நீங்க சொல்றது எனக்கு மிகவும் ஆறுதலா இருக்கு சுஜிதா. உங்கள மாதிரி ஒரு நல்ல பிரண்டுகிட்ட மனம் விட்டுப் பேசியிட ரொம்ப நாளாச்சு…

(இன்று அவள் முலைகளைத் தன் மார்போடு கசக்கிக் கொண்டு, தன் சுன்னியை அவள் புண்டை மேல் உரசிக்கொண்டு சொன்னான்.)

சுஜிதா: இதுல போய் என்னங்க… நீங்க என்னோட மகனை உங்க மகன் போல பாத்துக்குறீங்க. என் புருஷன் செய்ய வேண்டிய எல்லா வேலையும் செஞ்சு தரீங்க. அப்ப நானும் உங்களுக்குச் சப்போர்ட்டா இருக்கணுமே இல்ல?

(அவனை ஊக்கப்படுத்தினாள்.)

சுஜிதா: உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனையாலும் என்கிட்ட சொல்லுங்க. என்னால என்ன செய்ய முடியுமோ அதெல்லாம் செய்கிறேன். அண்ட் தட் இஸ் அ ப்ராமிஸ்.

(விக்கியைச் சமாதானப்படுத்தினாள்.)

[Kaamapithan]

கதை பதிவுகள் குறித்த ஒரு அறிவிப்பு! 

அனைவருக்கும் வணக்கம், கதையை தொடர்ந்து படிப்பதோடு, அதை தவறாமல் பதிவிடச் சொல்லி நீங்கள் காட்டும் ஆர்வத்திற்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்! 

தற்போதுள்ள சூழலில், பெரிய அத்தியாயங்களை வழக்கமாக பதிவிடுவது எனக்கு சற்று கடினமாக உள்ளது. எனவே, கதையின் போக்கில் நீண்ட இடைவெளி ஏற்படாமல் இருக்க, இனி சிறிய பகுதிகளாக அடிக்கடி பதிவிட முயற்சிக்கிறேன். 

நீண்ட பகுதியாகப் படிக்க விரும்புபவர்கள், சில நாட்களுக்கு ஒருமுறை வந்து வாசிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். அப்போதுதான் உங்களுக்கு தொடர்ந்து படிக்கப் போதுமான அளவு கதை கிடைக்கும். 

உங்கள் அன்பிற்கும், ஆதரவிற்கும், பொறுமைக்கும் மிக்க நன்றி! 

[Kaamapithan]

வார இறுதி நாள் அது. சனிக்கிழமை காலை, விக்கி தன் பழைய நண்பனும் மனநல மருத்துவருமான வினய்யைச் சந்திப்பதற்காக முன்அனுமதி பெற்றிருந்தான். விக்கி, சுஜிதா, மணி ஆகிய மூவரும் காரில் கிளம்பினார்கள்.

காரை ஓட்டிக்கொண்டே விக்கி மணியிடம் சொன்னான், "டேய் மணி, இவன் என்னோட பழைய நண்பன் வினய். பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சுடா. அவனோட மருத்துவமனை நாம மாலுக்கு போற வழியிலதான் இருக்கு. கொஞ்ச நேரம் அவனைப் பார்த்துட்டு, அப்படியே பொருள்கள் வாங்கப் போகலாம்."

மணி சம்மதமாகத் தலையசைத்தான்.

மருத்துவமனை அமைதியாக இருந்தது. விக்கி தன் இரண்டாம் குடும்பத்துடன்  உள்ளே நுழைந்ததும், வினய் புன்னகையோடு அவர்களை எதிர்கொண்டு வந்தான். நாற்பது வயதிருக்கும் வினய், நல்ல உயரமும் திடகாத்திரமான உடலமைப்பும் கொண்ட சுறுசுறுப்பான நபராகக் காட்சியளித்தான்.

"வா விக்கி! உன்னைப் பார்த்து எவ்வளவு நாளாச்சு!" என்று வரவேற்றவன், சுஜிதாவை உற்றுப் பார்த்து, "நீங்கதான நயன்தாரா... கல்யாணத்தப்ப பாத்தது..அப்பா நல்லா சிக்குன்னு இருந்தீங்க..இப்ப நாளா பூசுனாப்ல இருக்கீங்களே.." என்றான்.

சுஜிதா 'இல்லை' என்பது போலத் தலையசைத்தாள்.

"என்ன விக்கி, உன் மனைவி 'இல்லை'னு சொல்றாங்க?" என்று வினய் கேட்க...

"ஐயோ வினய், இது  நயன்தாரா இல்லை. என் பக்கத்து வீட்டில் குடியிருக்க சுஜிதா. இவன் அவங்களோட பையன் மணி. இந்தப் பக்கமாகப் போற வேலை ஒன்று இருந்தது, அதான் உன்னை அப்படியே பார்த்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தோம்."

"ஓஹோ! வார இறுதி நாள் வந்தா பக்கத்து வீட்டுக்காரன் பொண்டாட்டிய கூட்டிட்டு ஊர் சுத்தக் கிளம்பிடுவியா?" என்று சொல்லிச் சிரித்தான் வினய்.

அதைக் கேட்டு விக்கி, "அப்படியெல்லாம் இல்லைடா. அவங்க கணவர் அரவிந்த் எனக்கு நல்ல நண்பர். அவர் இப்போ வெளிநாட்டில இருக்காரு, அதான் அவங்களுக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா பண்ணுவேன். இன்னைக்கு ஏதோ துணி கடைக்கு போகணும்னு சொன்னாங்க, அதான் கூட்டிட்டுப் போறேன். அவ்வளவுதான்!" என்றான்.

வினய் விக்கியைக் கலாய்க்கும் வகையில், "அவ்வளவுதானா...?" என்று இழுத்தான்.

விக்கி, "அவ்வளவுதாண்டா, வேற எதுவும் இல்லை!" என்று சொன்னான்.

"சரி, சரி... ஏதோ நல்லது நடந்தா சரிதான்!" என்று சொல்லிக்கொண்டே சுஜிதாவின் பக்கம் திரும்பிய வினய், "சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன், நீங்க ஒன்னும் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க" என்று கூறி அவளைப் பார்த்தான்.

சுஜிதா அவனைப் பார்த்து, "பரவாயில்லை... பரவாயில்லை..." என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் சேலையைச் சரிசெய்து ஜாக்கெட்டின் வழிய பிதுங்கி கொண்டிருக்கும் முலைகளை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டாள்.

சுஜிதாவைத் தொடர்ந்து மணியைப் பார்த்தான் வினய். "நீதான் மணியா?" என்று கேட்டான்.
மணியும் அவனை நேரே பார்த்து, "நீங்கதான் வினய்யா?" என்று கேட்டான்.
'பையன் நல்லா பேசுறானே...' என்று சொல்லி அவன் தோளில் தட்டிக்கொடுத்தான் வினய்.

விக்கி சிரித்துக்கொண்டே, "ஆமாடா, பையன் படு சுட்டி!" என்றான்.

சுஜிதாவின் பயத்தைப் பற்றியும், வீட்டில் உள்ள சூழ்நிலையைப் பற்றியும் விக்கி ஏற்கனவே வினய்யிடம் பேசியிருந்தான். எல்லாம் தெரிந்தும் எதுவும் வெளிக்காட்டாமல் இயல்பாகவும் நட்பாகவும் நடந்துகொண்டான், வினய்.

சிறிது நேரம் வினய்யும் விக்கியும் பழைய விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். சுஜிதா தன் மனதிற்குள், 'என்ன இவர்... நாம ஒரு முக்கியமான விஷயமா வந்தா, இவங்க அதைப் பற்றி எதையும் பேசாமல் வேற ஏதேதோ பேசிட்டு இருக்காங்க' என்று நினைத்துச் சலித்துக்கொண்டாள்.
சிறிது நேரம் கழித்து வினய் மணியைப் பார்த்து, "என்ன படிக்கிற?" என்று கேட்க, அவனும் தன் கல்லூரியைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தான். பிறகு சம்பந்தம் இல்லாமல் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்ததில் ஒரு மணி நேரம் கடந்தது.

வினய் விக்கியிடம், "ஆமா... ஏதோ துணி எடுக்க போகணும்னு சொன்னீங்களே?" என்று கேட்க...

"ஆமா வினய், கடைக்குப் போகணும். நாங்க கிளம்புறோம். ஒருநாள் பிரியா இருக்குறப்போ வீட்டுக்கு வா" என்று சொல்லிவிட்டு எழ முயன்றான் விக்கி.
வினய் உடனே, "நீங்க tதுணி எடுத்துட்டு வாங்களேன், நாம மதிய உணவுக்கு வெளியே போகலாம்" என்று கூறினான்.

விக்கி, சுஜிதாவின் சம்மதத்தை எதிர்பார்த்து அவளைப் பார்க்க, அவள் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் விழித்தாள்.
வினய், "அதெல்லாம் அவங்க வருவாங்க. நீங்க போய் வாங்க வேண்டியதை வாங்கிட்டு வாங்க. அதுவரைக்கும் நானும் மணியும் இங்கே இருக்கோம்" என்று சொன்னான்.

மணி உடனே, "ஐயோ அங்கிள், நான் இங்கே என்ன பண்ணப் போறேன்? நானும் அம்மாவோட கடைக்குக் கிளம்புறேன்" என்று சொல்ல, விக்கி, "மணி, அங்கே வந்து நீ என்ன பண்ணப் போற? நானும் உங்க அம்மாவும் போய் துணி எடுத்துட்டு வந்துடறோம்.." என்று சொல்லிச் சுஜிதாவைக் கிளம்பச் சொன்னான்.
சுஜிதாவும், "மணி, நாங்க வர்ற வரைக்கும் வினய் சார்க்கு எந்தப் பிரச்சினையும் தராமல் அமைதியா இருக்கணும்" என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து நடந்தாள். 

அதெல்லாம் நான் பாத்துக்கிறேன் சுஜிதா..என்று சொல்லிகொண்டே அந்த அகண்ட சூத்தழகி தன் குண்டியை ஆட்டி ஆட்டி நடந்து செல்லும் அழகை பார்த்து ரசித்தான் வினய்..

[img][/img]

மணியால் எதுவும் பேச முடியாமல், "சரி, சீக்கிரம் வந்துடுங்க" என்று சொல்லி அங்கேயே அமர்ந்தான்.

அவர்கள் வெளியே சென்றவுடன் வினய் மணியிடம், "அப்புறம் மணி, உனக்கு என்ன பிடிக்கும்?" என்று பேச ஆரம்பித்தான்.

மணி, "எனக்கு ஸ்போர்ட்ஸ் பிடிக்கும் அங்கிள்.." என்று சொன்னான்.


வினய், "நான் படிக்கும் போதெல்லாம் ஸ்போர்ட்ஸ் விளையாடுற பொண்ணுங்கள சைட் அடிக்கிறதுதான் எங்களுக்கு ஒரே வேலையா இருக்கும்" என்று சொல்லிச் சிரித்தான்.

[Kaamapithan]

அதே சமயம் காரில் கிளம்பிய விக்கியும் சுஜிதாவும் நேரே மாலுக்குச் சென்றனர்.


செல்லும் வழியெல்லாம் சுஜிதா மனதில் ஒரே கேள்விதான்... மணிகிட்ட வினய் என்ன பேசிட்டு இருப்பாங்க?? வழியெல்லாம் புலம்பிக்கிட்டே வந்தாள்...

[img][/img]

முதல் இரண்டு மூன்று முறை விக்கியும் பொறுமையாக, "சும்மா ஜெனரலா பேசுவாங்க... வினய் மேல ஒரு டிரஸ்ட் வந்தவுடன் மணியே என்ன நினைக்கிறான்னு அவன்கிட்ட சொல்லுவான்... அதை வச்சு என்ன செஞ்சா மணி சரியாவான்னு தெரிஞ்சு வினய் நம்மகிட்ட சொல்லுவான்... அதே மாதிரி செஞ்சா மட்டும் போதும்... சுஜிதா" என்று எடுத்துக்கூறினான். விக்கி எவ்வளவு சொன்னாலும் சுஜிதாவால் ஆர்வத்தை அடக்க முடியவில்லை. சில முறை பொறுமையாகச் சொல்லியும் கேட்காததனால்... கொஞ்சம் சத்தமாக... "இப்ப மூடிக்கிட்டு வர மாட்டியாடி?" என்று கோவமாக கத்தினான் விக்கி.

அதைக் கேட்டதும்... சுஜிதாவின் மனதில் ஒரு கலக்கம். என்ன இவரு... இப்படி கத்துறாரு... ஒண்ணுமே பேசாம வர முடியுமா?? நாம என்ன ஜடமா?? ஒரு மனுஷியாகூட நடத்த மாட்டேங்குறாரு... என்று பலவாறு எண்ணிக்கொண்டே அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

15 நிமிடக் கார் பயணத்திற்குப் பிறகு மாலின் பார்க்கிங்கில் கார் சென்று நின்றது.

அவள் அமைதியாக காருக்குள் அமர்ந்திருந்தாள். விக்கி காரை விட்டு இறங்கி வந்து, சுஜிதா பக்கம் இருக்கும் கார் கதவைத் திறந்து விட்டான். "கொஞ்சம் இறங்குவீங்களா மேடம்?" என்று நக்கலாகக் கேட்டான்.

"இப்ப மட்டும் எதுக்கு மரியாதையா பேசுறீங்க?? அப்ப அந்த கத்து கத்துறீங்க??" என்று கோபித்துக் கொண்டாள்.

"அப்புறம் டிராபிக்ல சும்மா தொண தொணன்னு பேசிட்டே இருந்தா எப்படி வண்டி ஓட்டுறது... அதான் கத்தினேன்... அதெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காதடி" என்று சுஜிதாவின் கையைப் பிடித்து வெளியே இழுத்தான்.

அவன் இழுப்பிற்கு ஏற்றவாறு அவள் உடல் வந்தது. "அதுக்குன்னு அப்படி கத்துவீங்களா?? பொறுமையா சொன்னா கேட்டுக்கப் போறேன்... அதுகூட புரியாத மக்கு ஒன்னும் இல்ல நானு" என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே காரை விட்டு இறங்கினாள்.

"சாரிடி... சுஜி... தெரியாம கத்திட்டேன்" என்று அவள் இடுப்பைப் பிடித்து தன் இடுப்போடு சேர்த்து அணைத்து, முகத்தின் அருகே சென்று சொன்னான் விக்கி.

அவள் இடுப்பில் கை வைத்ததும்... அவள் உடலில் ஏதோ மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் உணர்ந்தாள் சுஜிதா... அதை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. சட்டென்று விக்கி தன் இடுப்பில் கை வைத்ததும் அவளால் சுதாரிக்க முடியவில்லை. எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவது என்று புரியாமல் திகைத்துப் போய் நின்றாள்.

விக்கி அவளை உடலோடு சேர்த்து அணைத்து, "சாரிடி..." என்று சொல்லிவிட்டு லிஃப்ட்டை நோக்கி நடந்து சென்றான்.

"என்ன நீங்க பாட்டுக்கு போயிட்டே இருக்கீங்க..." என்று விக்கி செல்ல அவனைப் பின் தொடர்ந்தாள் சுஜிதா.

இருவரும் மூன்றாம் தளத்தில் உள்ள ஒரு ஆடம்பரமான கடையின் உள்ளே சென்றனர். "என்னங்க... நாம என்ன வாங்கவா போறோம்?? எதுக்கு இவ்வளோ பெரிய கடைக்குப் போறோம்?? ஏதோ சின்ன கடைக்குப் போனா கூட ஏதாவது வாங்குவேன்..." என்று புலம்பிக்கொண்டே வந்தாள் சுஜிதா.

"ஏண்டி... இந்த கடைல வாங்குனா என்ன?? உனக்கு புடிச்ச டிரஸ் ஏதாவது இருந்தா பாத்து எடு... வாங்கிட்டு போலாம்" என்று சொன்னான் விக்கி. "அது இல்லைங்க... இங்க எல்லாம் பேமிலி லேடீஸ் போடுற டிரஸ் மாதிரி எதுவுமே இல்லையே... எல்லாமே காலேஜ் பொண்ணுங்க போடுற மாதிரிதான் இருக்கு" என்று தயங்கிச் சொல்ல...

"டிரஸ்ல என்னடி காலேஜ் பொண்ணுங்க டிரஸ்... பேமிலி லேடீஸ் டிரஸ்... எல்லாமே ஒண்ணுதான்... உனக்கு புடிச்சு இருந்தா எடுத்துக்கோ" என்று சாதாரணமாகச் சொன்னான் விக்கி. விக்கி சொன்னதும் சரிதான் என்று தோன்றியது சுஜிதாவிற்கு.

"அது இல்லைங்க... நான் இதெல்லாம் போட்டது இல்ல... எப்பயாவது சுடிதார் போடுறதே பெருசு... அதான் யோசிச்சேன்..."

"அதெல்லாம் யோசிக்காத... உனக்கு போட காம்ஃபர்ட்டபிளா இருக்கான்னு மட்டும் பாரு... ஊர்ல இருக்கவங்க என்ன சொல்லுவாங்கன்னு எல்லாம் யோசிச்சா நமக்கு புடிச்ச மாதிரி வாழ முடியாது" என்று சொல்லிக்கொண்டே அங்கே இருந்த துணிகளை ஒவ்வொன்றாக நகர்த்திப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் விக்கி.

"சரி... அப்ப என்ன எடுக்கட்டும்னு சொல்லுங்க?" என்று கேட்டாள் சுஜிதா.

"நயனெல்லாம் ஆபீஸ்க்கே ஒரு சில நாள் கோட் சூட்டெல்லாம் போட்டுட்டு போறா... நீயும் மாடர்னா டாப்ஸ் பாட்டம் ஏதாவது எடுத்து போடுடி... எல்லாமே நானே சொல்ல முடியுமா??" என்று சொன்னான் விக்கி.

அவள் கடை முழுக்க சுற்றி ஒரு டாப்சும் பேண்ட்டும் எடுத்துக்கொண்டு வந்து நின்றாள். "போய் டிரையல் பண்ணி பாத்துட்டு வாடி" என்று சொன்னான் விக்கி.

அவளும் டிரையல் ரூம் உள்ளே சென்று கதவைச் சாத்தினாள். ஒரு 10 நிமிடம் கழித்து கதவைத் திறந்து மெதுவாகக் கைகளைப் பிணைத்துக்கொண்டு நளினமாக வந்து நின்றாள். "எப்படி இருக்கு??" என்று வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே கேட்டாள்.

"ஓகே... பரவால்ல..." என்று அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்து, "ஒரு 6 மார்க் குடுக்கலாம்டி" என்று சொன்னான் விக்கி.

"6 தானா??" என்று கேட்டாள். "ஆமா, இப்படி முழங்கால் வரை தொள தொளன்னு சாக்குப்பை மாதிரி மாட்டிகிட்டு வந்தா 6 தருவதே பெருசு" என்று சொல்லிக்கொண்டே, விக்கி எடுத்து வைத்திருந்த ஒரு சாண்டல் கலர் டாப்ஸை அவளிடம் கொடுத்து, "போய் போட்டுக்கிட்டு வா" என்று சொன்னான்.

"ஏண்டி... டாப்ஸ் மட்டும் போட்டுக்கிட்டு கீழ ஒன்னும் போடாம வருவியா??" என்று சொல்லிக்கொண்டே ஒரு ப்ளூ கலர் லெகிங்ஸையும் கொடுத்து விட்டான்.

அவள் இதுவரை லெகிங்ஸ் எல்லாம் அணிந்தது இல்லை. அவள் லெகிங்ஸைப் பார்த்தவுடன், "ஐயோ... லெகிங்ஸா?? இதெல்லாம் நான் போட்டதே இல்லையே... நான் எப்படி இதெல்லாம் போடுறது... எனக்கு வேணாம்..." என்று சொல்லித் தட்டிக்கழிக்கப் பார்த்தாள்.

விக்கி, "போட்டு பாக்காமயே எப்படி புடிக்கல... நல்லா இருக்காதுன்னு முடிவு பண்ற?? மொதல்ல போட்டுக்கிட்டு வா... நல்லா இல்லைனா அவுத்துடலாம்" என்று சொல்ல...

அவளும் தலையை ஆட்டிக்கொண்டே வாங்கிக்கொண்டு டிரையல் ரூம் உள்ளே சென்றாள். ஒரு பத்து நிமிடம் கழிந்தது. பிறகு கதவு திறந்தது... தலையை மட்டும் வெளியே நீட்டி யாராவது இருக்காங்களா என்று பார்த்தாள். ஒரு சேரில் விக்கி அமர்ந்திருக்க... அவனைச் சைகை காட்டி கூப்பிட்டாள்.

விக்கி, "என்னடி?? போட்டுக்கிட்டு வெளியே வந்து காட்ட மாட்டியா??" என்று சொல்லிக்கொண்டே டிரையல் ரூமை நோக்கிச் சென்றான்.

அவன் கிட்ட செல்ல, முழு கதவையும் திறந்து அந்த குடும்ப குத்துவிளக்கு வெளியே வந்தது.

[img][/img]

[Kaamapithan]

டிரையல் ரூம்ல இருந்து வெளிய வந்த சுஜிதாவிற்கு வெட்கம் தாங்க முடியவில்லை...


இதுவரை இதுபோன்ற உடைகளை அவள் அணிந்ததில்லை...

அவள் வெளிய வந்தவுடன் விக்கியின் வாய் பிளந்தது... அவன் பேண்ட்டுக்குள் பூளும் துடிக்க ஆரம்பித்தது... அவன் மனதில், 'ஆஅஹ்ஹ்ஹ்ஹ... என்னடா... இப்படி இருக்கா... செம கட்டத்தான்..கொஞ்சம் திமிரு புடிச்சவத்தான்..ஆனா இப்படி அழகா இருந்தா அந்த திமிரு இருக்கலாம்.. எப்பதான் இவளை அவுத்து பார்க்கப் போறோமோ...' என்று மனம் குமுறியது...

அவள் நளினமாக கைகளை பிணைத்துக் கொண்டே விக்கியிடம், 'இது எப்படி இருக்கு?' என்று சத்தம் கம்மியாக கேட்டாள்... அவன், 'ஓகேதான்... உனக்கு சரியா ஃபிட் ஆகுதா?'

சுஜிதா, 'நல்லாத்தான் இருக்கு' என்று சொல்லும் வகையில் தலையாட்ட, 'கேள்வி கேட்டா வாயைத் திறந்து சொல்லுடி' என்று சொல்லிக்கொண்டே அங்க இருந்த சேரை இழுத்து அவள் அருகே போட்டு அதில் அமர்ந்து அவள் இடுப்பை பிடித்து, 'இங்க ஒன்னும் டயிட்டா இல்லையே?' என்று கேட்டான்...

அவளுக்கு வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது... தூரத்தில் இருந்த கடை ஊழியன் ஒருவன் இவங்க ரெண்டு பேரையும் பார்த்து வாயை மூடிக்கொண்டு சிரித்தான்... அதை சுஜிதாவும் கவனித்தாள்... மெல்லமாக, 'ஐயோ... விடுங்க... எல்லாரும் பாக்குறாங்க... கூச்சமா இருக்குங்க...' என்று சொல்ல, விக்கி, 'இதுல என்னடி கூச்சம் உனக்கு? இப்பதான் ஃபர்ஸ்ட் டைம் இந்த டிரஸ் போடற... சரியா இல்லைனா அப்புறம் காசு போட்டு எடுத்து வீணாயிடும்... அதனால இப்பயே சரியா இருக்கானு நல்லா பார்த்து வாங்கணும்... புரியுதா?' என்று கேட்க அவளும் தலையை இடம் வலமாக ஆட்டி அவள் சம்மதத்தை தெரிவித்தாள்...

'கொஞ்சம் டாப்சை தூக்கி பிடிடி' என்று விக்கி கட்டளையிட, சுஜிதா, 'ஐயோ... சீசீ... அதெல்லாம் பப்ளிக்ல எப்படிங்க?' என்று தன் வயிற்றின் மேல் கை வைத்து விக்கியை டாப்ஸை தூக்க முடியாதவாறு தடுத்து நின்றாள்...

விக்கி, 'ஓஹ்ஹ்ஹ... புரியுது... சரி... என்கூட வா...' என்று சொல்லி அவள் வயிற்றின் மீது இருந்த கையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு டிரையல் ரூம் உள்ளே சென்று கதவை தாளிட்டான்...

சுஜிதாவிற்கு வேர்க்க தொடங்கியது... 'ஐயோ... இப்ப என்ன பண்ண போறாரோ... பப்ளிக்லயே இடுப்புல கை வச்சாரு... இப்ப ரூமுக்குள்ள வேற இருக்கோம்... எங்க எங்க கை வைக்கபோறாரோ...' என்று பயத்தோடு நின்றிருந்தாள்...

ரூமுக்குள் சின்ன இடம்தான்... நெருக்கமாக நின்றிருந்தனர்... சுஜிதா முன் மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தான் விக்கி... 'இப்ப தூக்குடி' என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் டாப்ஸை அவள் இடுப்புக்கு மேல் தூக்கினான்... அவளால் தடுக்கமுடியவில்லை...

அவள் கண்களை மூடி, 'இப்படி மாட்டிகிட்டோமே' என்று பயந்துகொண்டிருந்தாள்... 'கொஞ்சம் இடம் கொடுத்தா... இவ்வளவு ஓவரா போறாரே...' என்று மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள்...

டாப்ஸை தூக்கிய விக்கி, 'டாப்ஸ பிடிடி' என்று சொல்ல, அவளும் வேறு வழியின்றி அவள் டாப்ஸை தொப்புள் வரை தூக்கி பிடித்துக்கொண்டு விக்கியிடம் அவள் பெண்மையை காட்டிக்கொண்டிருந்தாள்... அவளது உப்பிய புண்டை விக்கியின் வாயருகே இருந்தது... அவன் விடும் மூச்சு காற்று அவள் புண்டையின் மேல் ஈரமாக பட்டது...

அவளது தொடை இடுக்கில் கை விட்டு புண்டைக்கு கீழ் தொடையை தட்டி, 'இங்க டயிட்டா இருக்கா சுஜி?' என்று கேட்க, சுஜிதா, 'இல்லைங்க... ஃபிரீயாதான் இருக்கு...' என்று சொன்னாள்...

பின் அவள் இடுப்பை பிடித்து அவளை திருப்பினான்... அவள் முதுகை காட்டிக்கொண்டு அவன் முன் நின்றிருந்தாள் சுஜிதா... அவளது பழுத்த குண்டிகள் அவன் முன் ஆடிக்கொண்டிருந்தது... லெக்கிங்ஸில் அவள் சூத்து வளைவு அவ்வளவு அற்புதமாக தெரிந்தது... அவள் சூத்து வளைவில் செல்லமாக ஒரு தட்டு தட்டி, 'இங்க எப்படி இருக்கு?' என்று கேட்டான் விக்கி...

'நல்லா இருக்குங்க...' என்று உடல் நடுங்க சொன்னாள் சுஜிதா...

'நான் ஒன்னு சொல்லட்டுமா சுஜிதா?' என்று விக்கி கேட்க, அவள், 'ஹ்ம்ம்...' என்று சொன்னாள்...

'ஆனா நீங்க கோபிச்சுக்கக்கூடாது... ஓகேனா சொல்றேன்' என்றான் விக்கி...

'ஐயோ... கோபிச்சுக்கமாட்டேன்' என்று சொன்னாள் சுஜிதா...

'இந்த டாப்ஸ் லெக்கிங்ஸ்ல பார்க்க நீங்க செம அழகா இருக்கீங்க... ஏதோ காலேஜ் பொண்ணு மாதிரி... செக்ஸியா இருக்கீங்க...' என்று சொன்னான் விக்கி...

[img][/img]

அதை கேட்டவுடன் அவள் புண்டை கசிய ஆரம்பித்தது... அவன் முன் டாப்ஸை தூக்கி பிடித்துக்கொண்டு அவனுக்கு புண்டை மேட்டை காட்டிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஒழுக ஆரம்பித்துவிட்டது... இப்போது அவள் பேன்ட்டி மேல பிசுபிசுப்பு தெரிந்தது... அவனிடமிருந்து அதை மறைக்க டக்குனு டாப்ஸை கீழே விட்டாள்... அவள் பிசுபிசுத்த புண்டையை அவள் டாப்ஸ் மறைத்தது...

'நீங்க வர்ணிச்சது போதும்... வாங்க போலாம்' என்று சொல்லி டிரையல் ரூம்ல இருந்து வெளியே போனாள் சுஜிதா.

[Kaamapithan]

Hi bro...unga story ah starting la eruthe padichit eruka...story sema super ah eruku athum elama epa continuous ah update panitu erukiga .trish and abdul story sema peak la pochi and sujitha and vicky story epdi start achi nu solitu erukiga....story nayanthara side kondu vanga bro avaga story epdi eruku nu paka romba eager ah wait panra...unga follower oda humble request   and story romba super ah poguthu bro

Nandrigal Bro

Free time irukratha poruthu update panren bro..Unga supportku mikka nandri..