[sagotharan]

அன்பு வாசக நண்பர்களே.. சக காமக்கதை எழுத்தாளர்களே.. 

அனைவருக்கும் சகோதரனின் அன்பான வணக்கம். இக்கதை முன்பே என்னால் எழுதி வெளிவந்த தெய்வ யட்சி போன்ற மாந்திரிக விசயம் நிறைந்த கதை. இக்கதையில் கொடூரம், சகிப்புத்தன்மை இல்லாமை, ஆபாசம், அருவருப்பு, சிறுநீர் கழித்தல், மலம் கழித்தல் மற்றும் லேசான தாந்திக வழிபாட்டு முறைகள் ஆகியவை இடம்பெறும். 

இக்கதையில் நல்லசக்தி, தீய சக்தி போன்ற கூறுகள் இடம் பெறும். நாத்திக நண்பர்களும், ஆத்திக நண்பர்களும் தாந்திரீக மதங்களை பற்றி அறிந்து கொள்ள இக்கதை உதவும். தாந்திரீக காம வகையில் ஒன்றாக உள்ள இக்கதை உங்களை சரியான‌முறையில் சென்றடையும் என நம்புகிறேன். இவ்வாறான கதைகளை பிடித்தவர்கள் தொடர்ந்து படியுங்கள். மற்றவர்கள் மேலோட்டமாக வாசியுங்கள். 

நன்றி. 
அன்புடன்..
சகோதரன்.

அன்றும் வழக்கம் போலயே திருமலையிலிருந்த குமர குகையில் சுவாமி சித்தையா நந்தாவிற்கு திருப்பணி செய்துவிட்டு திரும்பிக் கொண்டிருந்தான் சிவதேவன். கட்டுடல் கொண்டவன். இடையில் மட்டும் ஆடை தரித்திருந்தான். கழுத்தில் வெள்ளி பூண் இட்ட துளசிமாலை போட்டிருந்தான். காதுகளில் மகர குண்டலம்.. வலது கையில் தேவி காப்பு அணிந்திருந்தான்.  

நேரம் நள்ளிரவைத் தாண்டியிருந்தது. அவ்வாறு சிவதேவன் நள்ளிரவையும் பொருட்படுத்தாமல் மலையிலிருந்து அடிவார வரவிற்கு ஒரு பிரத்தியேகமான காரணம் இருந்தது. அவன் மகிழ்ச்சியுடன் இறங்கினான். அவனுடைய கிராமத்திற்கு போகிற வழியில் தான் வைகாவூர் மகாவீரர் கோயில் இருந்தது. அங்கு இன்று திருவிழா.

அன்று நள்ளிரவு தொடங்கி இரவு முழுவதும் விடிய விடிய ஆடல்பாடல் நிகழ்ச்சி நடக்கும். காலை ஆறு மணிவரை அந்த நிகழ்ச்சி ஏற்பாடாகியிருந்தது. அன்றைக்கு தேனி, திண்டுக்கல் நகரிலிருந்து நடனமங்கைகள் அழைத்துவரப் பட்டிருந்தார்கள். அவர்களுடைய நளின நடனங்கள் வெகு பிரசித்தம். நடுவே அம்பிகா என்ற பெண்ணின் ஆடைக்குறைப்பு நடனம் நடைபெற இருந்தது. பாடல்கள் ஒலிக்க ஒலிக்க மேடையிலிருந்து அந்தப் பெண் தன்னுடைய ஒவ்வொரு உடைகளையும் களைத்து எறிவாள். அதுவும் பாடலுக்கு ஏற்றபடி நடனம் ஆடிக்கொண்டு. வெகு நாளாகக் காண வேண்டுமென்று விரும்பிய நடனம்! இன்று எப்படியும் உட்கார்ந்து முழுவதுமாகப் பார்த்து விடுவது என்று சிவதேவன் தீர்மானித்துக் கொண்டான்.

மலையிருந்து ஒற்றையடிப்பாதை வழியாகத் தனியாக நடந்து கோயிலின் பின்புற சுற்றுப்புறத்தை அடைந்தான். ஜன நடமாட்டம் இல்லை. ஆனால் ஆரவாரம் கேட்டது. இன்னும் சற்று முன்புறமாக நடந்தபோது மேடையின் பின்புறம் தெரிந்தது. மேடையில் நகைச்சுவை நடிகர் கோமாளி வேடமிட்டு பெண் ஒருத்தியுடன் கேவலமாக பேசிக்கொண்டு இருந்தான்.

"அடியே.. எதுக்குடி அந்த கிறுக்கன் உன் பொச்சை நக்கிட்டு இருந்தான்.."
"யோவ்.. அவரு மட்டும் இல்லைனா.. உன் பொஞ்சாதியை உசிரோட பார்த்திருக்க முடியாது?"
"என்னாடி சொல்லற.."
"நீ போனனதுக்கு அப்புறம் பரனை ஒதுங்க வைச்சேன். அதிலிருந்த கருந்தேளு ஒன்னு என் சேலையில விழுந்து.."
"விழுந்து.." அவன் இழுத்தான்..
"சேலையில விழுந்து பாவாடைக்குள்ள போயி.. பொச்சூலேயே போட்டுடுச்சு.."
"ம்ம்.. நான் போட வேண்டியது.." என கோமாளி சொல்ல.. ஆண்கள் சிரித்தனர்..

சிவதேவன் முன்புறமாக நடத்து, சுற்றுமுற்றும் பார்த்து விட்டு, சற்றுத் தூரத்தில் பெயர்த்து எறியப்பட்டிருந்த ஒரு கருங்கல் தூண் மீது உட்கார்ந்தான். அதிலிருந்த பாதி கருட புடைப்புச் சிற்பம் அவன் பொச்சை அழுத்தியது. ஆனால் அங்கிருந்து மேடையின் முன் பகுதி நன்றாகத் தெரிந்தது.

மிகப் பழமையான கோயில் அது. காலம் அந்தக் கோயிலின் சுற்றுப்புற மதில்களையும், சுற்றுப் பிராகாரக் கோயில்களையும் சிதைத்து விட்டிருந்தது. நாற்சதுர வடிவிலான கருவறை விமானத்துடன் கூடிய கோயில். திராவிட கட்டிடக்கலை அமைப்பு. அந்தக் கோவிலின் உள்ளே ஐந்து அடி உயர சுதையாலான மகாவீரரின் சிலை உள்ளது. அருகே உள்ள கல்வெட்டு பல்லவ பேரரசி சின்னவை என்றவள் இக்கோயிலுக்கு நந்தாவிளக்கு வழங்கியது குறித்த கல்வெட்டு உள்ளது. அதேகாலத்தை சேர்ந்த குணவீர முனிவர் என்பவர் கோவிலுக்கு அருகே இருக்கும் யட்சிணி தீர்த்த ஏரிக்கு மதகு அமைத்ததை கல்வெட்டு கூறுகிறது. பழைய தீவிரமெல்லாம் குறைந்துபோய் விட்டிருந்ததால், கோயிலைப் புனருத்தாரணம் செய்து விழா எடுத்திருந்தனர் ஊர் மக்கள். 

கோமாளியும் அந்தப் பெண்ணும் உள்ளே போன பிறகு.. அழகான பெண்ணொருத்தி வந்தாள். மார் கச்சையும் இடையாடையும் போட்டிருந்தாள். அவள் ஆட்டம், சூடு பிடித்திருந்தது.

இப்பொழுது மகாவீரர் கோயில் வடநாட்டில் இருந்து வந்த முக்குருணி யாதவர் குடும்பத்தின் தலைமையில் பராமரிப்பு பணிகள் நடைபெற்றது. அந்தக் கோயிலின் அருகில் இருந்த நேமீநாதர் சன்னிதி மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது. அதனால் புணரமைப்பின் பொழுது நேமி நாதர் சன்னதி சேர்த்து வேலை நடைபெற்றது. முக்குருணி யாதவர் குடும்பத்தில் இருந்த தலைமை கிழவியான யசோதா பெரும்பாட்டி நிர்வாணமாக வந்து 21 நாட்கள் சாந்தி பூஜை செய்தாள். அந்த பூஜைகளுக்கு எல்லாம் பிறகு உற்சவம் நடத்தும் பொறுப்பு மட்டும் ஆண்களுக்கு வந்தது. 

ஒவ்வொரு தீர்த்தங்கரர்கட்கும் ஓர் இயக்கியும் ஓர் இயக்கனும் இருப்பர். பெரு தெய்வங்களை போல சாந்தமானவர்களாக இயக்கனும் இயக்கியும் இருக்க மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு எல்லைகளற்ற சக்தியும் பெரிய கோபமும் இருந்தது. அவர்கள் உக்கிர தேவர்கள். அதனால் இரவு நேரத்தில் பலி கொடுத்தல், நிர்வாண பூசை எல்லாம் செய்வார்கள். 

ஒரு காலத்தில் இயக்கி சக்தி உக்கிரமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த கோயில் அது. அவளுக்கு சரியான படி பலி தொடராததால் அவளுடைய கோபம் அதிகரித்தது. பாழடைந்த கோயிலில் பறவைகள்கூட அந்தக் கோயிலைப் பார்த்தால் தூரத்திலேயே வழிமாறிப் பறந்து செல்கின்றன என்பதை அறிந்து சிவதேவன் மூலம் சுவாமி சித்தையாதான் ஊரில் உள்ளவர்களுக்கு எடுத்துச் சொன்னார்.

இயக்கியை தேவி என்பார்கள். எப்படி நம்முடைய அம்மாவிற்கு திடீரென கோபம் வந்து விடுகிறது அதுபோலவே இயக்கிக்கும் திடீரென கோபம் வந்துவிடும். சரியான முறையில் கையாண்டால் அந்த கோபத்தை விரைவாக தணித்து விடலாம். கொஞ்சம் பிசறினாலும் அந்த கோபம் பிரளயமாக ஆகிவிடும். தேவி சாந்தமாக இருக்கும் பொழுது அவளை முறையாக அணுகி வேண்டினால் கேட்டது கிடைக்கும். தலைமுறை தலைமுறைக்கும் அவளை வழிபடுபவர்களை அவள் கைவிடாமல் பார்த்துக் கொள்வாள். 

சிவதேவன் எதிர்பார்த்திருந்த நடனத்திற்கு இன்னும் நேரம் இருந்தது. அதனால் அமர்ந்திருந்த இடத்திருந்து எழுந்து நேமிநாதர் சந்நிதி பின்பக்கம் சென்றான். ஆட்டம் பார்க்க வத்திருந்த ஆட்கள் சிலர் அங்கு அமர்ந்து நடுவே தீமுட்டி குளிர் காய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அந்தக் கூட்டத்தில் சில வாலிபர்களும் சில முதியவர்களும் இருந்தார்கள். 

வெகு சிலரே அந்த புது பெண்ணின் ஆட்டத்தினை தீவிரமாக கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் அந்த பெண்ணினுடைய ஆடும் திறத்தை பற்றி பரஸ்பரம் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சிவ தேவன் தன்னுடைய இயற்கை உந்துதல் கழிக்க சரியான மறைவிடம் தேடினான். வெளிச்சம் இல்லாத ஆதிநாதர் சந்நிதிக்கு பின்புறம் தன்னுடைய இடையாடையை அவிழ்த்து அமர்ந்தான். பிஸ்.. என சிறுநீர் மண்ணில் பாய்ந்தது. அதற்குள் கூட்டத்திலிருந்து ஆரவார சத்தம் அதிகமாக கேட்டது. 

சிவதேவன் எதிர்நோக்கியிருந்த பேரழகியின் ஆடை அவிழ்ப்பு நடனம் தொடங்கியிருந்தது. மெதுவாக சிவதேவன் நகர்ந்து அமர்ந்து அவளின் ஆட்டத்தினை காணத் தொடங்கினான். இடையாடையில்லாத அவனுடைய உடல் சந்நிதியின் நிழலில் மறைந்திருந்தது. ஆறு அங்குலத்திற்கு யானையின் துதிக்கை போல தொங்கைக் கொண்டிருந்த அவன் ஆண்குறி அவளின் நடன அசைவில் எழ தொடங்கியது. சிவதேவன் அதன் மீது கைவைத்து தேய்த்தான். 

அவன் ஆண்குறி இன்னும் எழுந்து செங்குத்தாக நின்றது. மேடையழகி இப்போது மார்பு கச்சையை அவிழ்த்தாள். கொழுத்து திரண்ட மார்புகளை கண்டு இளசுகள் ஆரவாரம் செய்தனர். கையிலிருந்த காசுகளை அவள் இருந்த மேடையில் வீசினர். சிவதேவன் தன்னுடை ஆண்குறி கசக்கி மேலும் கீழும் ஆட்டத் தொடங்கினான். அவளுடைய நடன அசைவுகளுல் சிவதேவன் வெறிவந்தது போல ஆண்குறியை ஆட்டினான். 

அவள் அடுத்தாக இடைக்கட்சையை அவிழ்த்து முழு நிர்வாணமாக நடனம் ஆடத்தொடங்கினாள். சக்ரதேவி மீது சிவதேவன் விந்து தெரித்து விழுந்தது. அந்த தேவி அர்த்த பத்மாசனத்தில் பன்னிரு கைகளுடன் அமர்ந்த கோலத்தில் இருந்தாள். கைகளில் கதை, சங்கு, சக்கரம், பத்மம், கத்தி போன்ற ஆயுதங்கள் இருந்தன. அவள் மீது சிவதேவன் விந்து வெண்ணைக் காப்பு போல மேலிருந்து கீழாக வடிந்தது. 

இயக்கி தேவி சிலையிலிருந்த கண்கள் திறந்தன. அவளுடைய நாக்கு நீண்டு வளர்ந்து அவள் மேல் விழுந்த சிவதேவன் விந்தை சுழற்றி நக்கியது. இயக்கியின் காலுக்கடியில் இருந்த கருடனின் சிறகுகள் அசைந்தன. ஆனால் இவற்றை காணாது.. தன்னுடைய ஆண்குறியிருந்த மீத விந்தை உதறிவிட்டு இடையாடையை அணிந்தபடி சிவதேவன் மேடையை நோக்கி ஓடினான். 

மேடையிலிருந்து வந்த வெளிச்சம் வெகு தூரம் வரை பாய முடியவில்லை. இருந்தாலும், மேடையின் வலது புறமிருந்த சன்னதி முன்பாக வெளிச்சமும், இருட்டும் கலந்தே தெரிந்தது. சட்டென்று சிவதேவன் திரும்பி பார்த்தான்.

[sagotharan]

images uplod

[sagotharan]

சிவதேவன் கண்கள் சந்நிதி வாசலிலேயே தங்கிவிட்டன. அங்கு ஏதோ ஒரு விபரீதம் நிகழ்வதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. முன்பு  வாசலைச் சுற்றி எண்ணெய் விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. எண்ணெய் தீர்ந்துபோனதால் சில விளக்குகள் கண்சிமிட்டின. சிவதேவன் கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு மறுபடியும் அங்கே பார்த்தான்.

கனவுதான் காண்கிறோமா என்கிற சந்தேகம் எழ தன்னுடைய தொடையில் மெல்லியதாகக் கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டான். கனவில்லை. அது நிஜம்! கருவறையின் வலது புறத்தில் பேரழகியாக ஓர் இளம்பெண் நின்றிருந்தாள். அசப்பில் அவள் ஒரு தேவதையாகவே தெரிந்தாள். அவளுடைய உடலின் மேல்  ஒருவித வெளிச்சம் தெரிந்தது.

அவள் பார்வை சிவதேவன் மீதே நிலைத்திருந்தது. அதைக் கண்டதும் சிவ தேவனுக்கு உள்ளூர ஏதோ செய்தது. அவளுக்கு எவ்வளவு அழகான கண்கள்! கண்களின் மேற்புறம் வரைந்து வைத்தது போன்ற புருவங்கள், இளஞ்சிவப்பு படர்ந்து நிற்கும் கன்னக்கதுப்புகள், உதடுகள் முத்தமிட வேண்டும் என்ற ஆவேசத்தை அவனுக்குள்  ஏற்படுத்தின.

வைர, வைடுரியம் பதித்த ஆபரணங்கள் அவளது அழகை மேலும் அதிகப்படுத்தின. அப்படிப்பட்ட ஆபரணங்களைப் பழைய கோயில் சிலைகளில்தான் காணமுடியும். அந்த ஆபரணங்களில் அவ்வளவு செய்நேர்த்திங இருந்தது. அவனது உடைகள் மெல்லிய பட்டு இழைகளால் நெய்தது போல் தெரிந்தன.

மேற்பகுதியில் மெல்லிய கச்சை அணிந்திருந்தாள். அந்த மார்கச்சை  அவளுடைய பரந்த மார்பை பூட்டி வைத்திருந்தது. ஆடை மறைக்காத அவளது தோள்களின் இருபுறமும் உருண்டு திரண்டு சந்தன மரத்தை கடைந்தெடுத்தது போல் இருந்தன. தாமரைப் பூ இதழ்களின் உட்புறம்போல் வெண்மை கலந்த ஒரு  பளிங்குக் கல்லில் வடித்தெடுத்தது போல்... அத்தனை பேரழகாக அவள் இருந்தாள்.

இவள் யார்? சிவதேவன் யோசித்தான்: அவனையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த அவள், அங்கிருந்து மெதுவாக அவனை நோக்கி நகர்ந்தாள். அவனது பின்புறமாக அவள் நெருங்கி வந்தபோது, தாமரைப் பூவின் வாசனை அவனது மூக்கைத் துளைத்தது.

அந்த மணம் அவனைப் பித்தனாக்கியது. பின்புறம் திரும்பிப் பார்த்தான் அவள், அவனுக்கு மிக அருகில் தின்றிருந்தான். "சிவா.. சிவா....!" அவன் சற்றுக் குனிந்து அவன் காதில் கிசுகிசுப்பாக அழைத்தாள்.

சிவதேவன் முகத்தைத் திருப்பினான். 
"அருகில் வாருங்களேன்!" என்றாள். தேன் சொட்டும் குரலில் அந்த அழைப்பு அவனது இதயத்தை ஊடுருவியது.ஆனாலும், அவன் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான். தன்னை யாராவது கவனிக்கிறார்களா என்று ஒருமுறை சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். யாரும் கவனிக்கவில்லை. அனைவரது கண்களும் மேடையையே பார்த்தும் கொண்டிருந்தன. பெண்ணொருத்தினுடைய நிர்வாண ஆட்டத்தை விட ஆண்களுக்கு வேறென்ன  இருந்து விட முடியும்.

சிவரது தலைகள் தாளத்திற்கேற்றவாறு ஆடிக் கொண்டிருந்தன. சிலர் அவருடைய அங்கங்களின் நடனங்களுக்கு ஏற்ப அவற்றை கவனித்து ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். தகப்பனும் மகனும், மாமனும் மைத்துணனும், பெண் கொடுத்தவனும், பெண் எடுத்தவனும்.. தாத்தனும் பேரனும் எந்தவித பாகுபாடும் அவர்களுக்குள் இல்லை. எல்லா உறவுகளும் அழிந்து போய் அவர்களில் எல்லோரும் தாங்கள் எல்லாம் ஆண்கள் என்ற ஒற்றை புள்ளியில் இணைந்து அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு பெண்ணினுடைய நிர்வாணத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இந்தக் கோயில்களில் நடக்கக்கூடிய வினோதமான பல விஷயங்களில் இவ்வாறு உறவு முறையை மறந்த ஆண்களும் ஒன்று.

"உங்களுக்காகத்தான் காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்!" அவள் மந்திரம் போல் ஏதோ உச்சரித்தாள்.

சிவதேவன் தவித்தான், அவனுடைய வாழ்க்கையில் இதுவரை எந்தப் பெண்ணையும் இவ்வளவு நெருங்கியதில்லை. அவன் எந்தப் பெண்ணிடமாவது பேசியிருந்தால், அது வேலைக்காரியிடம்  மட்டும்தான். அவளுக்கு வயது ஐம்பதுக்கு மேல். அவனுடைய அம்மாவில் ஒரே துணையும் அவள்தான். வேறு யாரும் அந்தக் குடும்பத்துடன் நிரத்தரமான தொடர்பு  கொண்டிருக்கவில்லை!. அதனால் சிவ தேவனுக்கு ஒருவித பரிதவிப்பு மனதிற்குள் இருந்தது.

அபூர்வமாக எப்போதாவது மாமன் மகள்  வீட்டிற்கு வருவாள். மேற் படிப்பு படிப்பவள். அவளுக்கு படிக்காத சிவ தேவன் மேல் எவ்வித  ஈர்ப்பும் இல்லை. ஒருபோதும் அந்த வீட்டில் தொடர்ந்து ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் அவள்  தங்கியதில்லை. விடுமுறை நாட்களாக இருந்தால், காலையில் வந்து மாலையில் திரும்பி விடுவாள். எனவே, சிவதேவனைப் பொறுத்தவரை பெண் என்பவள் ஒரு புரியாத புதிர். அதனால்தான் கோயில் பகுதியில் அவனுக்கு மிக அருகில் நெருங்கி நின்றிருந்த பெண்ணுடன் பேசுவதற்குக் கூட அவனால் முடியவில்லை. அவனது தொண்டை உவர்த்தது.

"வாருங்கள், போகலாம்! "அவள் அவனை இன்னும் நெருங்கி கிறக்கமாகப் பேசினாள். அதற்குள் அவன் ஓரளவு சுதாரித்துக்கொண்டு தைரியம் பெற்றவனாக அவளிடம் கேட்டான்:

"நீங்கள் யாரென்று தெரியவில்லையே. நடனடமாட வந்த பெண்களில் ஒருத்தியா?"
"இல்லை... சிவதேவா.."
"வழி தவறி வைத்துவிட்டீர்களா?. இது ஆண்களுக்கே உரிய நிகழ்ச்சி."

"அது என்ன கேளிக்கை நிகழ்ச்சியில் ஆண்களுக்கே உரியது என பிரிக்கின்றீர்கள்.. பெண்கள் கேளிக்கையை அனுபவிக்க மாட்டார்களா?"
"அப்படியெல்லாம் இல்லை ஆனால்.. நீங்களே பாருங்களேன். இங்கு இருக்கும் அனைவருமே ஆண்கள் தான்."
"ஹா ஹா.. அப்பொழுது மேடையில் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் அந்த பெண் அவளும் ஆண்தானா.."
"அவள் ஆண் இல்லை. அவள் ஆணாக இருந்தால் இங்கு எந்த ஆண்கள் இருக்கப் போகிறார்கள்..?"

"ஹா..ஹா.. நல்ல வேடிக்கையாக பேசுகிறாய். சரி அப்படியே நடந்து கொண்டு பேசுவோமா?. நேரமாகிறது அல்லவா..?"
"அதெல்லாம் சரி நடந்து கொண்டே பேசலாம். ஆனால் நீங்கள் உங்களைப் பற்றி ஒன்றுமே கூறவில்லையே.."

"அங்கு போனபிறகு எல்லாவற்றையும் விளக்கமாக சொல்கிறேனே.. என்ன அவசரம்?!"

"எங்கு போனபிறகு..?"
"உங்கள் வீட்டுக்குத்தான்! சிவதேவா.."

''ஆத்தாடி என்னது இது?. உங்களுக்கு வம்பு செய்யநான்தான் கிடைத்தேனா? . இளம் பெண்ணை நள்ளிரவு தாண்டி நான் வீட்டிற்கு எப்படி அழைத்து செல்ல இயலும்.. "

"சற்று சிரமமான காரியம் தான். ஆனால் வேறு வழி இல்லை. நீயே சொல். ஒரு பெண்ணினுடைய நிர்வாணத்திற்கான இத்தனை ஆண்களும் திரண்டுக்கும் இந்த இடத்தில்.. நீ மட்டும் தானே என்னை பார்த்தாய்?!"

"நீ சொல்வதெல்லாம் சரிதான்?. ஆனால் முன்பின் தெரியாத உன்னை நான் எப்படி என் வீட்டுக்கு அழைத்துக்  கொண்டு போவது?"

"நான் முன்பின் தெரியாதவளா உனக்கு. அடப்பாவமே உனக்கு ஞாபக மறதி வியாதி ஏதாவது இருக்கிறதா!? என்னை நன்றாக  தெரியும் கொஞ்சம் ஞாபகப்படுத்தில் பாருங்கள்..." என்று சொல்லிவிட்டு அவனுக்குத் தெரியாமல் அவளுடைய வலது கையை உயர்த்தி வானை நோக்கி ஏதோ சமிட்ச்சை செய்தாள். அவனது தலையை தடவி நெற்றியில் வருடினாள்.

"உங்களுக்கு என்னை நன்றாகவே தெரியும் தெரிகிறதல்லவார வாருங்கள், போகலாம் அவள் மீண்டும் வற்புறுத்தினாள். சிவதேவன் கணயில் ஆர்த்தவன் போல் எழுந்தான். அவளுக்கும் அவளுக்கும் ஏதோ நெடுநாளாக  பழக்கம் என்பது போல அவனுடைய மனதிற்கு தோன்றியது.

நிர்வாண நடனத்தை பார்க்க வேண்டும் என்கிற ஆசை சுத்தமாக அவன் மனத்தை விட்டு மறைந்திருந்தது

"நீங்கள் முன்னால் நடந்து செல்லுங்கள். தான் உங்களுக்குப் பின்னால் வருகிறேன்" சொல்லியபடி அவனுக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்கி நின்றாள். அவன் நடக்கத் தொடங்கினான்.
"நீங்கள் மலையில் இருக்கும் முனிவருக்கு சேவை செல்ல தினமும் செல்வதையே நான் வேடிக்கை பார்ப்பேன்" பின்னால் நடந்தபடியே பேசினாள்.

"எப்படி எங்கிருந்து பார்த்தாய்?."

"கோயிலுக்கு முன்னால் தான். அந்த நேரம் அங்குதான் இருப்பேன். ஒவ்வொரு சன்னதியையும் சுத்தம் செய்து.. இயக்கன் இயக்கிகளுக்கு படையல் இடுவேன்."
"சுத்தம் செய்வாய் என்பது சரி. படையல் இட பிராமணர்கள் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்களே.."

"ஒத்துக் கொண்டாலும் சரி ஒத்துக் கொள்ள விட்டாலும் சரி. நான் படையல் இட்டால் தான் சாப்பிடுவேன் என அடம்பிடிப்பவர்கள் இருக்கிறார்களே என்ன செய்வேன்."

"அது சரி.. நீ படைக்கிறாய் அவர்கள் சாப்பிடுகிறார்கள். நடுவில் யார் என்ன சொன்னாலும் என்ன.. இறுதியாக வேலை நன்றாக நடந்ததா என்பதை முக்கியம். அதைத்தான் என்னுடைய குருநாதர் ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு எடுத்துரைப்பார். வலிகள் வெவராக இருந்தாலும் அடையக்கூடியவன் ஒருவன் தான் என்பார். "
"ஆமாம் அவர் சொல்வதை நானும் கேட்டிருக்கிறேன்."

"ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே! என்னுடைய குருநாதர் மலையை விட்டு கீழேயே இறங்கி வர மாட்டார். அப்படி இருக்க எப்படி நீ அவர் சொல்லுவதை எல்லாம் கேட்டு இருக்க இயலும்.. "

"எனக்குத் தெரியும்! தினமும் உங்களைப் பார்த்து கொண்டிருப்பேன். நீங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் மலைக்கு செல்லும் பொழுதும் உங்களுடைய குரு என்ன சொன்னார் என்பதை நீங்கள் மனதிற்கு நினைத்துக் கொண்டே செல்கிறீர்கள். நீங்கள் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டே செல்வது வெளியே இருக்கும் எங்களுக்கு கேட்க தானே செய்யும். "

"அது சரி. உனக்கு எல்லா விஷயங்களும் தெரிந்திருக்கிறது. பெண்கள் யாருமே வரக்கூடாத இந்த நேரத்தில் நிர்வாண நடனத்திற்கான நீ எப்படி வந்தாய்?. இந்த நிர்வாண நடனம் குறித்து உனக்கு முன்பே தெரியுமா?. ஆண்களுக்கு தான் பெண்களின் நிர்வாணத்தைக் காண ஆர்வம் என்று நினைத்திருந்தேன் நீயும் அதை பார்க்கத்தான் வந்தாயா?"

"ஆகா.. பொல்லாத பெண்களின் நிர்வாணம். அப்படி என்ன இருக்கிறது பெண்களுக்குள். எல்லா ஆண்களுக்கும் இருப்பதை போல தான் அவர்களுக்கும். மார்பு சற்று பெரியதாக இருக்கிறது. ஆண்குறிக்கு பதிலாக பெண்குறி இருக்கிறது. உண்மையில் பெண்களின் நிர்வாணம் என்பது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை.."
"அப்படியா சொல்கிறாய்.. நீதான் கண்ணாலேயே கண்டாயே அங்கு எவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் எவ்வளவு ஆரவாரம் எவ்வளவு மகிழ்ச்சி.. இதெல்லாம் எதன் பொருட்டு என்று நினைக்கின்றாய்.. ஒரு பெண்ணின் நிர்வாணம் தருகின்ற மகிழ்ச்சி தானே அது"

"நான் என்ன சொன்னாலும் நீங்க ஏற்றுக் கொள்ளும் மனநிலையில் இல்லை. சரி நான் கேள்விக்கு வருகிறேன். நான் நள்ளிரவில் அங்கு வந்தது அந்த பெண்ணின் நிர்வாணத்தை காண அல்ல."
"அப்படி என்றால் எதற்காக வந்தாய்?"
"நான் உங்களுக்காக தான் வந்தேன் சிவா தேவரே.. "

"அப்படியா.. நான் அங்கிருப்பேன் என்பதை எப்படி யூகித்தாய்"

"பெண்ணின் நிர்வாணத்தை காணத்துடிக்காத ஆண்களும் உண்டோ.. கட்டிளம் காளையான உனக்கும் அந்த நடனம் காண ஆசையாக இருக்கும். எப்படியும் வருவீர்கள் என நினைத்தேன்."

சிவதேவன் அவளுக்கு முன்பு நடந்தபடியே  கேட்டான்: "இவ்வளவெல்லாம் தெரிந்திருந்தும் நீ யாரென்று இன்னும் சொல்ல வில்லையே” "அதையெல்லாம் நான் உங்களது வீட்டிற்குச் சென்ற பிறகு சொல்கிறேன் என்றேனே!. அதற்குள் அனைத்தையும் மறந்து விட்டீர்களா..?. வீட்டிற்கு செல்லும் வழியாவது ஞாபகத்தில் உள்ளதா இல்லை அதையும் மறந்து விட்டீர்களா?." என சொல்லிவிட்டு ஹா ஹா ஹா.. என சிரித்தாள்.

சிவதேவனுக்கு மனதில் சந்தேகம் எழுந்தது. யார் இவன்? எதற்காக என்னைத் தேடி, எனக்காகக் காத்திருந்து, என்னுடன் என் வீட்டிற்கு வருகிறாள்? இதில் ஏதாவது சூழ்ச்சி இருக்குமா? இவன் பெண்தானா? இல்லை வேறு யாராவதா? நான் ஏதாவது விபரீதத்தில் சிக்கிக்கொள்ளப் போகிறேவா?

அவன் வீட்டுக் கதவு அந்த நள்ளிரவிலும் 'ஹா' வென்று விரியத் திறந்தே கிடந்தது. அவனுடைய அம்மாவும்.. வீட்டு வேலைக்காரியும் எங்கு சென்றார்கள். வீடு ஏன் இப்படி திறந்து இருக்கிறது. அவனுக்கு புரியாத புதிராக இருந்தது. அவள் அவனை இப்போது முழுவதுமாக நெருங்கி, "உங்கள் படுக்கை அறை எங்கே இருக்கிறது?" என காதில்  கிசுகிசுத்தாள்.

[sagotharan]

[sagotharan]

உடன் வந்தவள் படுக்கை அறையில் என கேட்க.. சிவ தேவன் அவளுக்கு வழிகாட்டினான். தன்னுடைய படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்த சிவதேவன் நடுங்கத் தொடங்கினான். பயத்தில் அவனது சப்தநாடிகளும் ஓடுங்கின.

"குருவே சரணம்..
சித்தையானந்தாவே சரணம்..
சிரசிலே பிறைசூடிய எம்பிரானே..
கரத்திலே மானேந்தியே எம்பிரபுவே..
இடரெல்லாம் சூழ்ந்திருக்க..
ரட்சிக்க வேண்டும் எம்மை.." என குரு சொல்லித்தந்த சிவகாப்பை தனக்குள் முனுமுனுத்தான்.

"என்ன இது?. சிறுவன் மாதிரி? தைரியமாக இருங்கள். அதுதான் சிவகாப்பை முனுமுனுத்தாயிற்றே.." என வந்தவள் சிவதேவனுக்கு ஆறுதல் சொன்னாள். ஏற்கனவே பயந்திருந்தவனுக்கு அவன் வாய்க்குள் முணுமுணுத்து சிவகாப்பு எல்லாம் வந்தவளுக்கு தெரிந்திருக்கிறதே என வியந்தான்.

அவள் மேஜை மீது இருந்த கூஜாவிலிருந்து ஒரு வெண்கல தம்ளரில் நீரை ஊற்றி, அவனிடம் நீட்டினாள்.
"இதைக்குடியுங்கள்!. பயமின்றி குடியுங்கள் உங்களுடைய அன்னை உங்களுக்காக வைத்திருந்த ஆற்று நீர் தான்."

விருப்பமின்றி அதை வாங்கி ஒரே மூச்சில் குடித்தான் சிவதேவன். அவனுக்கு மூச்சு வாங்கியது. சிவ தேவனின் படுக்கை அறை கொஞ்சம் விசாலமானது. மா மரப்பலகையில் அமைந்திருந்த ஜன்னல்கள் இடையே இருந்த சுவர்களில் பலவித யட்சிகளின் படங்கள் வரையப்பட்டிருந்தன. அவள் எல்லா ஓவியங்களையும் உற்று நோக்கிக் கொண்டு வந்தாள்.

அவற்றில் சில படங்கள் அவனுடைய தாத்தா வரைந்தது. அவர் நன்றாக சித்திரம் எழுதக்கூடிய திறமை பெற்று இருந்தார். தர்மதேவி சன்னதியில் ஒரு முறை தங்கத்தினால் ஆன விக்ரஹமும் தொலைந்து போன போது அவர்தான் தர்மதேவியை ஓவியமாக வரைந்து மா பலகையில் தேவியை வாசம் செய்ய வைத்தார்.

இந்தச் சுவற்றில் பல்வேறு படங்களை வரைந்து பார்த்தது சிவ தேவன் தான். அவற்றில் தாந்திரீக ஓவியங்களே அதிகமாக இருந்தது.
"இதெல்லாம் நீங்கள் வரைந்ததா..?"
"ஆமாம் எப்படி கண்டுபிடித்தாய்..?"
"இதோ இந்த ஓவியங்களை காணுங்களேன். ஒரு ஆணினுடைய அத்தனை விடயங்களும் தெளிவாக வரையப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் அவனைக் கூடும் பெண்ணுக்கு அவயங்கள் தெளிவில்லை. பெண்ணையே தொடாத ஒரு கன்னிப் பையன் வரைந்தது என நன்றாக தெரிகிறது... ஹா..ஹா.." அவள் வாய் விட்டு சிரித்தாள்.

"மெதுவாக சிரி. வீட்டில் என்னுடைய தாயும் வேலைக்காரியும் இருக்கின்றார்கள்.."
"அப்படியா ஆனால் நான் வரும்பொழுது யாருமே இல்லையே.."
"எனக்கும் அது தான் புரியாத புதிராகவே உள்ளது. உனக்கு இடையூறாக இருக்கும் என அவர்கள் ஏதாவது செய்து விட்டாயா?"

"அடப்பாவமே.. அப்பொழுது வீட்டிற்கு வந்ததும் உனக்குள் ஏற்பட்ட பயத்திற்கு இதுதான் காரணமா..?. இத்தனை தூரமாக என்னிடம் பேசிக் கொண்டு வந்தாயே ஒருமுறை கூட என்னை கண்டு உனக்கு பயம் ஏற்படவே இல்லை. சரி என்னை முழுமையாக நீ நம்பி விட்டாய் என்றல்லவா நினைத்தேன். ஆனால் நீ உன்னுடைய தாயையும் வேலைக்கார பெண்ணையும் நான் ஏதோ செய்து விட்டதாக தவறாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாய்.."
"ஓ.. அவர்கள் நலமாக உள்ளார்கள் தானே.. உண்மையாகவே நீ எதுவும் செய்து விடவில்லை அல்லவா?"

"ம்ம்.. நான் ஒன்றுமே செய்யவில்லை. அவர்களுக்குள்ளான ஒரு ரகசியம் இருக்கின்றது. ஆனால் அதை நீ தெரிந்து கொள்வது உத்தமம் இல்லை என்று நான் நினைக்கின்றேன்."
"என் அன்னைக்கு எனக்கு தெரியாத ரகசியம் இருக்கிறதா..?"
"ஏன் இருக்கக் கூடாதா என்ன..?. நீ உன்னுடைய அன்னையின் வாழ்வில் ஒரு அங்கம் அவ்வளவுதானே ஒழிய நீயே அவருடைய வாழ்வு அல்ல. இந்த மாதிரி எண்ணிக் கொண்டு இருந்தால் அந்த எண்ணத்தை அழித்து விடு. உன் அன்னைக்கு என தனிப்பட்ட வாழ்வு இருக்கிறது. "
"சரி நீ என்னென்னமோ சொல்கிறாய்.. நான் உன்னை இப்பொழுது பரிபூரணமாக நம்புகிறேன். இப்போதாவது சொல்லேன் நீ யார் என்று.."

"சரி நான் யார் என்று சொல்கிறேன். நீங்கள் அப்படி நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொள்ளுங்கள்.." என அவள் படுக்கையில் சரிந்தாள். அதில் முந்தானை விலகி கொழுத்த மார்புகள் மார்க்கட்சியிலிருந்து லேசாக சிவ தேவன் கண்களில் பட்டது. அவன் நல்லவன் போல் கண்களை பொத்திக் கொண்டான்.

"அடடா பெரிய நாடக நடிகர் போல அல்லவா நடந்து கொள்கிறீர்கள். சில நாழிகை முன்பு நிர்வாண நடனத்தை அல்லவா கண்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தீர்கள். இப்பொழுது என்னுடைய லேசாக மார்பு தெரிந்ததற்காக கண்களை மூடி பாசாங்கு செய்கின்றீர்களா.."
"நீயும் அந்த நடனமங்கையும் ஒன்றாய் என்ன.. சரி பேச்சை மாற்ற வேண்டாம் நீ யார் என்று சொல்"
"கவனமாகக் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் மூதாதையரில் ஒருவர் எங்களுடைய தர்மத்தாய்க்கு உதவி செய்துள்ளார். தர்ம தாய் தான் எங்கள் அனைவருக்கும் தாய் போன்றவள். அவளை இங்கு நிலைநாட்டி எங்களை வாழ வைத்தமைக்காக.. நாங்கள் அனைவரும் நன்றி கடன் பட்டிருக்கிறோம். "

"நாங்கள் என்றால் நீங்கள் யார்..?!."
"இப்பொழுது தானே சொன்னேன் தர்மதாய் எங்களுக்கு தாய். அப்பொழுது நாங்கள் எல்லாம் அவரின் பிள்ளைகள். நாங்கள் பெரும் தேவதையின் சேவகர்கள். அவர்களுக்கு வேண்டிய பணிவிடைகளை செய்து.. அவர்களிடம் கட்டளைக்கு கீழ் பணிந்து நடக்க வேண்டும். இப்பொழுது எப்படி நீங்கள் மலை மீது இருக்கும் முனிவருக்கு பணிந்து நடக்கின்றார்களோ.. அது போல தான் நாங்கள். "
"சரி.. அப்பொழுது நீ ஒரு யட்சி அல்லவா?"
"ஆமாம் பெருந்தெய்வ தொண்டாற்றும் பெண்களை யட்சி என்றுதான் அழைப்பார்கள்.."

"அப்போது என் கணிப்பு சரிதான். நீ ஒரு யட்சி என்று நானும் நினைத்திருந்தேன். உலகில் பெண்களால் இத்தனை அழகாக இருக்கவே இயலாது. ஆனால் நீ என்னுடைய வீட்டில் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?"
"உங்களுடன் தான் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.."

"இந்த கேலிப்பேச்சு எல்லாம் வேண்டாம். நேராக விசயத்தினைக் கூறு.. கன்னி கழியாத என்னை கொல்வதற்காகவா வந்திருக்கிறாய்..?"
"ஹா..ஹா.. உங்களை கொல்வதற்காகவா இத்தனை தூரம் வந்திருக்கிறேன்.?. நன்றாக யோசித்துப் பாருங்கள் நீங்கள் தனிமையில் என்னுடன் தானே நடந்து வந்தீர்கள். உங்களைக் கொல்வதாக நினைத்திருந்தால் உங்களுடன் தனிமையில் எதற்காக நான் பேசிக்கொண்டு இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்க வேண்டும்..?"
"என்னை கொல்ல வரவில்லை என்றால் பின் எதற்காக வந்தாய்..?"

"முன்பே கூறியபடி எங்களுடைய தாய் தர்ம தேவதையை உங்களுடைய மூதாதையர் காப்பாற்றியதின் காரணமாக.. உங்கள் வம்சத்தில் பிறக்கக்கூடிய ஒவ்வொரு ஆணுக்கும் யட்சிகளில் யாரேனும் ஒருவர் சேவை செய்ய அமர்த்தப்பட்டிருக்கிறோம்."
"அப்படியா.. என்னுடைய மூதாதையர்களுக்கு யட்சிகள் துணை செய்தார்களா.?"

"ஆமாம் உங்களுடைய தாத்தாவும்.. அம்பிகா யட்சியும் ஒருவரை ஒருவர் காதலித்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஆதர்சன தம்பதிகளாக வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் பல்வேறு வகைகளில் உடலுறவு கொண்டு பெண் குழந்தையை பெற்றெடுத்தார்கள். அந்தப் பெண் குழந்தை தான் உங்களுடைய தாய்.."
"அப்படியா.. என்னுடைய தாய்.. தேவிக்கு பிறந்தவளா?"
"ஆமாம் அதில் உங்களுக்கு சிறிதும் சந்தேகமே வேண்டாம். உங்களுடைய தாத்தாவிற்கு பின்னர் ஆண் வாரிசு இல்லாததால்.. உங்களுடைய அன்னை வயிற்றில் பிறந்த ஒரே ஆண் மகனான தங்களோடு உடலுறவு கொள்வதற்காக தான் நான் வந்திருக்கிறேன். எப்படி?. இன்னும் யட்சியை கண்டு பயமாக இருக்கிறதா..?"

சிவ தேவன் அவனுடைய அழகான பேச்சினைக் கேட்ட பிறகு பயம் எல்லாம் தணிந்து.. துணிவானான். 'எப்படிப்பட்ட அழகி இவள்!' அவன் மனம் மீண்டும் மீண்டும் அவ்வழகை வியந்தது. கடைந்தெடுத்த பளிங்குச் சிலை போல முழங்காலுக்குச் கீழே துணிகளால் மறைக்கப்படாத கால் பகுதிகள் பளபளத்தன.

"உங்களுடைய தாத்தாவுடன் இருந்த அம்பிகா யட்சினி. அவருக்கும் இந்த குடும்பத்திற்கும் பல்வேறு நன்மைகளையே செய்தாள். அவளுடைய ஆசிர்வாதத்தின் காரணமாக உங்களுடைய மூதாதையர்கள் பெரும் செல்வத்துடன் வாழ்ந்து வந்தார்கள். வயது மூப்படைந்து உங்களுடைய தாத்தா இறந்து போகும் வரை அந்த யட்சினி உடன் இருந்தார். உங்கள் தாத்தாவை எரித்த சிதையிலேயே உங்களுடைய பாட்டியான அம்பிகா யட்சினியும் விழுந்து தன் உயிரே மாய்த்துக் கொண்டார். அதன் பிறகு தான் மீண்டும் எங்களுடைய ஆலயத்திற்கு பிரவேசிக்க அவரால் முடிந்தது.

"ஆமாம் இவ்வாறான கதையை என்னுடைய மூதாதையர்கள் சொல்ல நானும் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் தாத்தா இறந்த பிறகு எங்களுடைய வீடு அப்படியே நலிவடைந்து விட்டது. இப்பொழுது நாங்கள் தினக்கூலிகளை போல அன்றாட வேலைகளை செய்து எங்களுடைய வாழ்க்கையை ஓட்டி வருகிறோம்."

"நீங்கள் இந்தக் கதையை ஏற்கெனவே கேட்டிருக்கிறீர்கள் இல்லயா"
"ம்... ஆமாம் என்னுடைய அம்மா சொல்லியிருக்கிறார்." அவன் முனகி சம்மதித்தான்.

"இப்பொழுது தெரிகிறதா... நான் உங்களைத் தொல்லைப் படுத்த வாவில்லையென்று? உங்களுடன் படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ளத்தான் வந்திருக்கிறேன். சீக்கிரமாக வாருங்கள். நேரம் அதிகமாகிவிட்டது. நாள் திரும்பிச் செல்வதற்கு இன்னும் கொஞ்ச தேரம்தான் இருக்கிறது!" பேசியபடியே அவள் எழுந்தாள்.

அவளது மேலாடையும், கச்சையும் களைத்து தரையில் வீசினாள். சிவதேவன் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். கோவில் சுவர்களில் கல்விளக்கு ஏந்தியபடி நின்று கொண்டிருக்கும் பாவை சிலைபோல தெரிந்தாள். அவனது மார்புப் பகுதி எப்பொழுதோ ஒருமுறை ஏதோ ஒரு சிலையில் பார்த்த பிரமாண்ட சிலையை நினைவூட்டியது.

அவனது நாபி. காமனுடைய பூ அம்பு பாய்ந்ததால் ஏற்பட்ட குழிபோல் தெரிந்தது. அவள் அவனை நெருங்கினாள். அவனது உதடுகளைளில் உதடுகளை பதித்தாள். அள்ளி அணைத்தாள். ஆவனுக்கு யட்சியை அணைப்பது உடம்பில் ஏதோ பட்டுநூல் பட்டது போல் மென்மையாக இருந்தது.

சிவ தேவனின் ரத்த நாளங்களில் ஒரு வெப்பப் பிரவாகமாக மாறியது. அதனால் அவளை கட்டிலில் அணைத்துக் கொண்டான். பூவின் இதழ்களைப் போல ஒன்றோடு ஒன்றாக இருவரின் இதழ்களும் உரசி கொண்டன. இப்போது சிவ தேவன் அவளுடைய முகங்களில் முத்தமிட ஆரமித்தான்.

[sagotharan]

சிவதேவன் அவளோடு அப்படியே கட்டிலில் விழுந்தான். அவளுடைய பின் தலை தலையணையில் சரியாக பதிந்தது.
"ஆ.. இப்படிதான் முரட்டு தனமாக நடந்து கொள்வதா?.. முரடா.."
"உன்னை எப்படி நான் அழைப்பது? யட்சி என்று அழைக்கவா..? இல்லை இயக்கி எனவா?.."
"என்னை விசாலா என்று அழை. அதுதான் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பெயர்"
"அன்பே.. விசாலா.. விசால்.. விசு.. இந்த பெயர் உனக்கு ஏற்றதாக தான் இருக்கிறது. நான் கூட மோகினி என்று அழைக்கலாமா என்று எண்ணினேன்.."

"மோகினி என்றொருத்தி எங்களுள் இருக்கிறார்."
"ஓகோ.. நீங்கள் மொத்தம் எத்தனை யட்சிணிகள் இருக்கிறீர்கள்?. "
"நாங்கள் கணக்கற்றவர்கள். 24 பெரும் தெய்வங்களுக்கும் தொண்டாட்டுகின்ற 24 யட்சிகள் சற்று அதிக சக்தி வாய்ந்தவர்கள். மற்றவர்களுக்கு எல்லாம் குறைவான சக்திகள் இருக்கும்."

"ஓஹோ நீ யாரிடம் பணியாற்றுகிறாய்.. நான் முதலில் ஆதிநாதரின் பணியாளராக இருந்தேன். அவருக்கு பாகுபலி, பரதன் என இரு புதல்வர்கள். பிராமி, சுந்தரி என இரு புதல்விகள். நான் சுந்தரியின் அன்பை பெற்றபடியால் இப்போது சுந்தரிக்கு சேவகம் செய்கிறேன்."
"நல்லது.." விசாலினியின் கைவிரல்கள் சிவ தேவனின் மார்புப் பகுதி ரோமங்களின் ஊடாக இழைத்தன. அவனது உடம்பிலிருந்த உயிரணுக்கள் ஒட்டுமொத்தமாகத் துடித்தன.

அவளது இதழ்கள் அவன் முகத்தை நெருங்கின. அவன் உதடுகளின் மீது, தேன் தடவிய இரண்டு பூவிதழ்கள் பதிந்தன. ஓர் அழுத்தமான நெடிய முத்தத்தில் அவனுடைய ரத்தத் தமணிகளை நிமிர்த்துப் பாய்ந்தன. அவளது தலைமுடியில் தாழம்பூவின் அடர்ந்த மணம் அந்தப் பரிமளம் அவனுடைய உடம்பில் ஊர்ந்தது. அவள் ஒரு முல்லைக் கொடிபோல் அவன் மீது படர்ந்தாள். அந்தக் கொடியின் மெல்லிய வேர்கள் அவனுடைய எலும்புகளை ஊடுருவித் துளைத்து உட்புருந்தன. அதுவரை தோன்றாத ஒரு புதிய உணர்வு அவனது மனத்திலும் மூளையிலும் வலுவாக பாய்ந்தது.

அவன் ஒரு புதிய உலகத்தில் இருந்தான். வானகத்துத் தேவதைகள் நடனமிடும் இந்திர சபையில் தாளம்.. அவனுடைய காதுகளில் அலையடித்தது. வெண்ணிற மேகங்கள். அவன் உடலை உரசியபடி மிதந்தன. அவள் படபடப்பான இதயத்துடிப்பை, தனன்று நெஞ்சின் நெருக்கத்தால் உணர்த்தான் சிவ தேவன்.

ஆடைகள் அற்ற அவளுடைய உடல் எண்ணற்ற ஆபரணங்கள் மட்டும் அப்படியே இருந்தன. ஒரு பேரழகிக்கு உண்டான அத்தனை லட்சணங்களும் பொருந்திய யட்சிணி அவள். அவளுக்கு அந்த தங்க ஆபரணங்களும் அதில் பதித்த வைர வைடூரியங்களும் மேலும் அழகு சேர்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவள் அந்த ஆபரணங்களை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக மறைய வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் இடையில் மட்டும் ஒரு மெல்லிய தங்க சரடு இன்னும் மிச்சம் இருந்தது. சற்று நேரத்தில் அவளுடைய முழு நிர்வாணம் பூரணத்துவமாக சிவ தேவனுக்கு கிடைத்தது.

அந்த மெல்லிய தங்கச்சாரட்டு ஒரு காப்பு போன்றது. எந்த ஒரு பூரணத்துவத்தையும் எந்த மனிதராலும் தாங்கிக் கொள்ளவே இயலாது. பிறகு பித்து பிடித்த மனநிவைக்கு சென்று விடுவார்கள். அதனால் தான் அவள் அந்த தங்கச்சாரடினை மட்டும் மிச்சம் வைத்திருந்தாள். அனைத்தும் அறிந்த சித்தர்கள் பித்தர்களாக நடந்து கொள்வதற்கு காரணம் அதுதான். எல்லாவற்றின் பூரணத்துவமும் பித்து நிலையே உண்டாக்கக் கூடியது.

ஆடைகளற்ற உடல்கள் சரசமாடும் பாம்புகளைப் போல பின்னி படர்ந்தன. அவளது பரந்த மார்பின் மீது சிவ தேவன் கைகள் விளையாண்டன. வலது மார்பினை கையால் பிசைந்து கொண்டு இடது மார்பினை நாக்கால் வருடினான். இதுவரை யாரும் தர முடியாது சுகத்தை எல்லாம் விஷாலினிக்கு தந்து கொண்டிருந்தான். அற்புதமான அந்த முலையூட்டும் அனுபவத்தை யட்சிணி கண்களை மூடி ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சிவ தேவன் அவளுடைய இரண்டு முலைகளையும் நாக்கால் வருடி.. சுவைத்தான். ஒரு குழந்தை மார்பில் பாலருந்துவதை போல அவன் அவனுடைய மார்பினை சுவைத்தான். முலைவட்டங்கள் பெரிதாகி.. யட்சிணியையே திகைக்க வைத்தது. அவள் சிவதேவனின் ஆண்குறியை வருடினாள். ஆண்குறி விடைத்தது. அவள் கைக்குள் துடித்தது. சிவதேவன் அவளுடைய வெங்கல சொம்பு போல இருந்த முலைகளை வாய்க்குள் திணித்துக்கொண்டான். ம்ம்சப்சப் என சத்தம் வர மாறி மாறி முலைகளை சுவைத்தான்.

சிவதேவன் கைகளை அவளுடைய முதுகில் படரவிட்டு வருடினான். பிசைந்து கொடுத்தான். விசாலினியின் கைகள் சிவதேவனின் தலையை வருடின. அப்போது அவனுடைய மீசை முடிகள் மாரில் பட்டு கூச்சம் கொடுத்தன.
"ஆ.. இந்த முலையை கைகளால் கசக்கு..."
"ம்ம்.. அப்படிதான்.. "
யட்சி விசாலினி தன்னுடைய இச்சைகளை தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சிவதேவன் மார்புகளை விட்டு விட்டு.. கீழே சரிந்தான். அவளுடைய நிபியில் முத்தமிட்டான். வயிற்றிலியே பிறக்காத யட்சிணிகளுக்கு எதற்காக நாபிக்குழி.. என அதல் நாக்கை விட்டு துழாவினான். இன்னும் சரிந்து வாலைத்தொடையை தடவினான். அதனை விலக்க.. விசாலினியின் யோனிமேடு தெரிந்தது. அதிலிருந்த யோனிமயிர்கள் சிரைக்கப்பட்டு மேடு பளிங்குபோல பளபளத்தது.

யட்சிணியின் புண்டை மேட்டில் முத்தமிட்டான். அவனுடைய குத்தும் மீசைமுடி புண்டை மேட்டில் பட்டு சிலிர்த்தது. கால்களை அகல வைத்து அவனுக்கு புண்டை பிளவின் வழியை காட்டினாள். கீரல் போல இருந்த பிளவை இருவிரலை வைத்து பிளந்தான். இதழ் இதழாக இருந்த புண்டை தோல்களை நாக்கால் நக்கி கிளர்ச்சியூட்டினான்..

"ஆ.. ஆ...ஸ்ஸ்.. சிவதேவா.. வேகம் வேகம்.." என அவள் பினாத்தினாள். அவன் வேகமாக புண்டையை நக்கி இன்பமூட்டினான். புண்டை இதழ்களை முடித்து அவளின் புதைக்குழிக்குள் நாக்கை செலுத்தினான். இதழ்களை பிளந்து நாக்கு சுன்னியைப் போல ஊர்ந்து புண்டை மொட்டை தேடியது. புண்டை சுவரில் நாக்கு சுழன்று அவளின் காமவுச்சம் ஊட்டியது. புண்டை பருப்பை நாக்கால் நோண்ட.. யட்சிணி உணர்ச்சியால் துடித்தாள்.

அவளை அறியாமல் இன்பத்தில் முனகத் தொடங்கினாள். அவளுடைய முனகல்கள் ஏதோ யாழை மீட்டியது போல இன்ப ஓசையாக அவனுடைய இல்லத்தை நிறைத்தது. அந்த ஓசையின் மூலமாக அவனுடைய வீட்டில் இருந்த வறுமை மாறத்தொடங்கியது. நல்லொலி நிரம்பியதும் அந்த வீட்டில் இருந்த தீய அதிர்வுகள் எல்லாம் விலகி ஒரு தூய தெய்வீக ஒளி நிரம்பியது.

சிவதேவனின் நாக்கு புண்டை மொட்டில் படும் போது அவள் இடுப்பு பகுதி தூக்கி தூக்கி போட்டது. அவன் தலைமுடியை பிடித்து தன்னுடைய மகிழ்ச்சியை தெரிவித்தாள். அதனை‌ப்‌புரிந்து கொண்ட சிவதேவன் மகிழ்ந்தான். அவன் இன்னும் வேகமெடுத்து நக்க.. "ஆ.." என அவள் கத்தும் போது சாரங்கனின் நாக்கில் யட்சிணியின் புண்டை நீர் பட்டது. அது அமிழ்தம் போல இனிதாக இருந்தது. மதனநீர் வெளிவந்து துடித்துக்கொண்டிருந்த யட்சிணியை அமைதிபடுத்தியது. சிவதேவன் வளுடைய புண்டை நீரை சுவைத்த திருப்தியில் வாயை எடுத்தான். அவள் காமத்தால் சொக்கி களைத்துப் போயிருந்தாள்.

[sagotharan]

ஆனால் சிவதேவன் புத்துயிர்ப்போடு இருந்தான். கட்டிலின் கீழே நின்று யட்சிணியைப் பார்த்து தன் ஆண்குறியை தடவினான். அவன் சுன்னி உருவிய உடைவாள் போல அவள் முன்னால் இருந்தது. யட்சிணி அதைப் பார்த்தாள். புன்னகை செய்தாள்.

கட்டிலில் இருந்து எழுந்து சிவ தேவனுக்கு முன்பு மண்டியிட்டு அவன் சுன்னியைப் பிடித்தாள். அப்படியே கையால் சுன்னியை ஆட்டினாள். அவன் உணர்ச்சியால் துடிக்க.. அவனுடைய ஆண்குறி மொட்டை கூர்மையான நாக்கால் வருடினாள். ஆண்குறியை தூக்கி நிறுத்தி அவனுடைய சுன்னித்தோலை நக்கினாள். சுன்னியை முழுவதுமாக வாய்க்குள் விட்டு ஊம்ப தொடங்கினாள். "சப் சப்" என சத்தம் வந்தது.

"ஆ.. யட்சிணியே.. தேவியே.... இன்பமாக இருக்கிறது" என சிவதேவன் தன்னுடைய மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினான். அவன் கொட்டைகளை வருடிக் கொண்டே ஊம்பினாள். தொண்டைக்குழி வரை சுன்னியை உட்செலுத்தி ஊம்பினாள். அவளுடைய வேகத்தில் எச்சில் வழிந்து ஊற்றியது. அந்த இடங்கள் எல்லாம் பொன் போல மிளிர்ந்தன.

"ஆ.. தேவி நான் உச்சமடைந்தேன். என் விந்தனு பாயப்போகிறது" என கத்தினான். அதை பொருட்செய்யாமல் அவள் ஊம்பினாள். சிவதேவனின் சுன்னி விந்துகளை யட்சிணி வாயில் பீச்சியடித்தது. அவள் நாக்கை சுழற்றி சுவைத்து முழுங்கினாள். சிவதேவன் களைப்பாக கட்டிலில் உட்காந்தான். விசாலினி அவனுடைய தலையை கோதி படுக்கையில் படுக்க வைத்தாள்.

அவனுடைய சுண்ணியில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த விந்தணுக்களை நாக்கால் நக்கி சுத்தம் செய்தாள். நக்கிக் கொண்டே..
"உங்களுடைய விந்தணுக்கள் எவ்வளவு சுவையாக உள்ளது தெரியுமா..?" என்றாள்.
"உன்னுடைய யோனித்தீர்த்தமும்தான் அமுதம் போல இருந்தது." அவன் அருகில் படுத்து அணைத்துக் கொண்டாள்.

"தேவி..எனக்கு இதுதான் எனக்கு முதல்முறை தெரியுமா?" என்று தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தான் சிவதேவன்.
"ஆனால் நான் உங்கள் விந்தணுவை சுவைப்பது இது இரண்டாவது முறை.."
"எப்படி.. ?" அவன் ஆச்சரியப்பட்டான்.
"கோவிலில் நிர்வாண நடனத்தைப் பார்த்து அடித்துவிட்டீர்களே.. அந்த விந்தணுக்கள் மொத்தமும் என் மீதுதான் விழுந்தன. நான் அவற்றை துளி கூட வீணாக்காமல் உண்டுவிட்டேன்.." அவள் புன்னகை செய்தாள்.
"நீ.. அங்கு என்ன செய்து கொண்டு இருந்தாய்.. நான் பார்க்கவே இல்லையே.."
"அதெப்படி.. நீங்கள் அந்த நடனப் பெண்ணை அல்லவா மோகம் கொண்டு பார்த்துக் கொண்டு இருந்தீர்கள்"

ஒரு நீண்ட கனவிலிருந்து அவன் விழித்து எழுவது போல அவனுக்கு விழிப்பு தட்டியது. பேசிக்கொண்டிருந்த போதே அழன் உறங்கியிருந்தான். அவன் தடுமாறி எழுந்து அமர்ந்து தன்னுடைய அறையை நோட்டமிட்டான். இதுவரை தேவலோகத்தில் அல்லவா அவர்கள் இருந்தது போல அவளுக்கு தோன்றியிருந்தது. இப்பொழுது நம்முடைய வீட்டில் நமது அறையில் நமது கட்டிலின் மேல் தான் இருக்கின்றோம் என புரிந்து கொண்டான்.

அவன் எழுந்தபோது அவள் கட்டிலின் ஓர் ஓரத்தில் உட்கார்த்திருத்தாள்.
"என்ன எழுந்தாச்சா.. கணவரே.."
அவள் கணவன் என்றதும் சிவதேவனுக்கு மகிழ்ச்சி கடலாக பொங்கியது.
"நாம் கணவன் மனைவியா.. ?!"
"இல்லையா.. மனதாலும் உடலாலும் கலந்தவர்கள் கணவன் மனைவிதானே.." என அவனுடைய கால்களை அமுக்கிவிட்டாள். இதமாக இருந்தது சிவதேவனுக்கு.

ஏனோ இப்பொழுது அவளை ஏறிட்டுப் பார்க்க அவனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது. யட்சிணி இப்போது பழையபடி நகைகளை அணிந்திருந்தாள். ஆனால் ஆடைகள் இல்லை.
"பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே உறங்கிவிட்டேன். தேவி உனக்கு உறக்கம் வர வில்லையா..?"
"யட்சிணிகள் உறங்குவதில்லை கணவரே.. அவர்கள் போகாத இடமே இல்லை. நட்சத்திரங்களுக்கு இடையே மிக மிக இருண்ட கடல் அலையடிக்கிறது. அதில் நாங்கள் நீந்துவோம். நிலவில் முகம் பார்ப்போம். இங்கிருந்து ஏழுகடல்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் பொன்னாலான மலை மீது இருக்கும் செம்மணியாலான பாறை மீது படுத்துதிருக்கிறோம். உருகிய உலோகங்கள் தீபோல ஓடும் பாதாள நதியை பார்த்திருக்கிறோம். அதிகாலைப் புற்களிலும் பூக்களிலும் படர்ந்திருக்கும் பனித்துளிகளை நாங்கள் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு அருந்துவோம்.. அது எங்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கூம்.. உங்கள் விந்தணு போல அதன் ருசி அலாதியானது."

"எனக்கும் அந்த பனித்துளி கிடைக்குமா?"
"கண்டிப்பாக..நீங்கள் கேட்டு நான் எடுத்து வராமல் இருப்பேனா.. நிச்சயமாக கொண்டு வருகிறேன்.. எனக்கு நேரமாகிறது. சுந்தரி தேவி எழுந்து கொள்வார்கள். இப்போது கிளம்புகிறேன்.. "
"இப்போது அவசியம் கிளம்ப வேண்டுமா?"
"ஆமாம்.. தீடீரென தான் உன்னுடன் வந்தேன். யாரிடமும் கூறிப்பாக கூட கூறவில்லை. அதனால் என்னை தேடுவார்கள். நான் வந்ததை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம். சொல்ல மாட்டீர்கள் அல்லவா.."
"நிச்சயம் சொல்ல மாட்டேன்.."
"அப்படியே இரவு அன்னை வீட்டில் இல்லாதது குறித்தும் எதுவும் கேட்காதீர்கள்.."
"சரி.. மீண்டும் உன்னை எப்போது காண்பேன்.."
"நேரம் கூடி வரட்டும்.. வருகிறேன்.."

[sagotharan]

யட்சி விசாலினி சில உடலின்பங்களை அனுபவித்த பிறகு.. சிவ தேவன் இல்லத்திலிருந்து கிளம்ப ஆயத்தமானாள்.
"கணவரே.. கண்களை மூடிக்கொண்டு கையை கொஞ்சம் நீட்டுங்கள்.. "
"எதற்காக?.."
"மனைவி சொன்னால் ஏன் எதற்கு என்று கேட்காமல் சொன்னதை செய்ய வேண்டும். அதுதான் நல்ல கணவனுக்கு அழகு.."

"திருமணம் ஆகும் முன்பே இவ்வளவு அதிகாரமா?" இன்று அவள் முன்னே கண்களை மூடிக்கொண்டு கைகளை நீட்டினான்.
ஹா ஹா ஹா ஹா என்று சிரித்தாள்.
அவனது உள்ளங்கைக்குள் எதையோ வைத்து மூடிவிட்டு, அவள் எழுந்து வாசலை நோக்கி நடந்தான். அவன் இயந்திரமாக அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

வெளிப்புற வாசலைக் கடந்த அவன் இருவில் கலந்து கண்ணிமைப்பதற்குள் மறைந்தாள். அத்தனை சீக்கிரம் அவன் பார்வையிலிருந்து மறைத்தது அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. எதையோ இழந்துவிட்டது போல் தோன்றியது.

மீண்டும் அவன் அறைக்கு வந்தான். காதலி சென்ற துக்கம் அவன் தொண்டையை அடைத்தது. படுக்கையைப் பார்த்தான். ஒன்றாக கூடி களித்த படுக்கை களைந்து இருந்தது. அவனுக்குள் ஒருவித வெறுமை தோன்றியது. சற்று நேரத்திற்கு முன்புவரை தெரியாதிருந்த ஒருவித கொடிய தனிமை அவனை வேட்டையாடியது.

கட்டிலில் வழக்கம் போல அவனால் படுத்து உறங்க முடியவில்லை. ஒரு கனவு போல் அந்த கணங்கள் எல்லாம் நினைவுகளாக மாறின. எப்படிப்பட்ட தருணத்தில் நான் அனுபவித்து இருக்கிறேன் என கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே‌ நடந்தவற்றையெல்லாம் நினைத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சட்டென முடி இருந்த கைக்குள் ஒரு உறுத்தல் ஏற்பட்டது. அடடா யட்சினி தந்த பொருள் என்னவென்று நாம் பார்க்கவில்லையே.. யோசனை வந்தவனாக மூடி இருந்த கையை திறந்து பார்த்தான். திடுக்கிட்டான். அவனுடைய வழிகள் விரிந்தன.

அவனுடைய உள்ளங்கையில் அகலமான ஒரு தங்க காசு இருந்தது.
"இது என்ன தங்க நாணயம்.." என அதில் இருந்த முத்திரைகளை கவனிக்க தொடங்கினான். பாயும் புலி தோற்றம் ஒரு பக்கமும் மறுபக்கம் ஒரு நிர்வாண முனிவர் அமர்ந்து தவம் செய்வது போன்றும் இருந்தது. இவ்வாறான தங்க நாணயம் பற்றி அவன் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. முத்திரைகள் வேறு தற்போது உள்ளது போல இல்லை.

யட்சினி எதற்காக எனக்கு தந்து போயிருக்கிறாள். இது ஒரு விந்தையான விஷயமாக அல்லவா இருக்கிறது..? என்னை கணவன் என்றல்லவா நினைத்தால்.. உடலுறவு கொண்டதற்காக நாணயம் கொடுத்து சென்று இருக்கிறாளா..?. தாசிகளின் இல்லத்திற்கு சென்று தங்களுடைய இச்சைகளில் எல்லாம் தீர்த்து விட்டு மகிழ்ச்சிகள் தருவார்களே.. அதேபோன்று எண்ணி விட்டாளா?.

நான் ஒரு விபச்சாரனா?. என்னுடைய உடலை விற்று சம்பாதிக்க தொடங்கி இருக்கிறேனோ?. இனி என்னுடைய ஆண்குறியை சுவைத்து என்னுடைய விந்தணுவை உண்டு செல்ல யட்சிகள் பலர் வருவார்களோ?. யட்சிணி மீது சிவ தேவனுக்கு கோபம் வந்தது.
"விசாலினி.. உன்னுடைய மேட்டிமை புத்தி காட்டி விட்டாய் அல்லவா..?" என்று அந்தக் காசை சுவற்றில் அடித்தான்.

அந்தக் காசு மூச்சு போட்டு திறந்திருந்து அரைக்கதவியின் வாசல் வழியே வெளியே விழுந்தது. அப்பொழுது அதை ஒரு கை எடுத்தது.
"ஆத்தி.. அம்மா.. தங்ககாசு.." என வேலைக்காரி சியாமளா கத்தினாள்.
"என்னாடி சொல்லற.. தங்ககாசா.. நம்ம வீட்டுலையா.." என்ன அரக்க பறக்க ஓடி வந்தாள் சிவதேவனின் அம்மா..
"அட.. இங்க பாருங்க. சும்மா எப்படி தகதகன்னு மின்னுது பாருங்க இது தங்க காசேதான்.."
தங்கக் காசை கையில் வைத்துக் கொண்டு சிவ சிவதேவனின் அம்மாவும், அவர்கள் வீட்டு வேலைகாகாரியும் வியப்பாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இத்தனை நேரம் அவர்கள் எங்கிருந்தார்கள்?. சரியாக தங்க நாணயத்தை கண்டு இத்தனை பேச்சு பேசுகிறார்கள்.. ஆனால் இரவில் இருந்தே அவர்களை காணவில்லையே.. யட்சிணி சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.. இரவு அன்னை காணாததை பற்றி எதுவும் கேட்க வேண்டாம் என அவள் கூறியிருந்தாள்.

சிவ தேவன் அவன் படுக்கை அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்..
"அடேய் சிவதேவா.. இங்க பாருடா தங்க நாணயம்.." என அவனுடைய அம்மா அவனுக்கு ஆச்சரியமாக தங்கள் நாணயத்தை காண்பித்தாள்.
"அம்மா.. நீங்க வேற அதுவே தம்பியோட அறையில் இருந்து தான் வந்து வெளியில விழுந்துச்சு..?!. அது தம்பிகிட்டே காட்டி ஆச்சரியப்படுறீங்களே.."
"அட அப்படியா.. சிவ தேவா இந்த தங்க நாணயம்.. எப்படி உனக்கு கிடைத்தது..?!. உன்னுடைய குரு தேவர் கொடுத்தாரோ.. அவர்தான் நெடு நாட்களாக மடையில் உட்கார்ந்து எல்லா பொருள்களையும் சொர்ணமாக மாற்றக்கூடிய ரசவாதத்தை கற்றுக் கொள்வதாக ஊரில் உள்ளவர்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள். அவருக்கு ரசவாதம் செய்ய தெரிந்து விட்டதா..?"

சிவதேவனுக்கு இப்பொழுது பொய்யை பேச வேண்டிய கட்டாய சூழ்நிலை நிலவியது. சில நல்ல விஷயங்களுக்கு எல்லாம் பொய் பேசலாம் என திருவள்ளுவரே சொல்லியிருக்கிறார்.

"என்னுடைய குரு இனம் ரசவாதத்தை கற்கவில்லை அம்மா. முயற்சி செய்து கொண்டு தான் இருக்கிறார். எண்ணற்ற ஓலைச்சுவடிகளை எல்லாம் தினமும் படித்து அதனுடைய செயல்முறைகளை எல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறார். ஒரு நாள் நிச்சயமாக ரசவாத வித்தை அவருக்கு கை கூடும்."
"..."
"இந்த தங்க நாணயம் தற்காலத்தல்ல. இது அந்த மகாதேவர் கோயிலில் இருந்து நான் நடுநிசியில் ஆட்டத்தை கண்டு திரும்பி வந்த பொழுது என் மேல் விழுந்தது. நான் ஏதோ நினைவுகள் அது என்னவென்று கவனிக்காமல் கையிலே எடுத்து வந்து விட்டேன். இது நிச்சயம் போலியானது ஒன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்து தான் தூக்கி எறிந்தேன். இது உண்மையான தங்க காசு என்று நீங்கள் அறிவீர்களா?"
"அட.. இதைப் பார்த்தாலே தங்கக் காசு என்று நன்றாக தெரிகிறதே.. யார் உன் மேல் தூக்கி எறிந்திருப்பார்கள்.?. தங்க காசு தூக்கி எறிய கூடிய அளவுக்கு பெருஞ்செல்வம் படைத்தவர்கள் தேவர்களாக இருக்குமோ.. " என் அம்மா வியந்தாள்.
"அட.. ஆமாம் ஆமாம்.. வானத்திலிருந்து குபேரனுடைய தங்க காசுகளை எண்ணிக்கொண்டு இருக்கும் பொழுது ஒன்று இரண்டு தவறிவிழுமாம். அது அதிர்ஷ்டமானவர்களின் கூரையை பிடித்துக் கொண்டு கீழே விழும் என்று சொல்லுவார்கள். நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்." என வேலைக்காரி சொன்னாள்.

"இந்த காசு வானத்தில் இருந்து விழுந்தது என்று வெளியே சொல்ல வேண்டாம் அவ்வாறு சொன்னால் உனது என்னது என்று ஆளாளுக்கு ஆள் சொந்தம் கொண்டாடி வந்து விடுவார்கள். இந்த காசை பத்திரமாக ஏதேனும் ஒரு ஆசாரியிடம் கொடுத்து நகை செய்து கொள்ளலாம்." என்றாள் அம்மா.
"நகையா?. அம்மா.. இந்த வீட்டினுடைய நிலையை பாருங்கள். இந்த தெருவில் இருக்கும் மிகப் பழமையான வீடு உங்களுடையது தான். இந்த சொர்ணத்தை வித்து நீங்கள் ஏன் இந்த வீட்டில் புதுப்பிக்க கூடாது?" என வேலைக்காரி ஆலோசனை சொன்னாள்.

அது உண்மைதான் வீட்டுக்குள்ளேயே இருப்பவர்களுக்கு தங்களுடைய வீட்டின் பழமையும்.. இடர்பாடுகளும் தெரியவே இல்லை. அவர்கள் அதற்குள்ளாகவே வாழ பழகி இருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் வீட்டு வேலைக்காரி அப்படி அல்ல. அவள் பல வீடுகளுக்கு சென்று திரும்புவதால் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருக்கக்கூடிய புதுமைகள் அவளுக்குத் தெரியும். அவள் பார்த்த வீட்டிலேயே மிகவும் பழமையான பராமரிப்பு குறைவாக உள்ள வீடு சிவதேவனுடையது. அதனால் கிடைக்கின்ற பொண்ணை வைத்து நல்ல இருப்பிடத்தை அமைத்துக் கொள்ள அவள் வலியுறுத்தினாள்.

வேலைக்காரி சொன்ன பிறகு சிவ தேவனுக்கும் நான் உன்னுடைய அம்மாவிற்கும் அதுவே சரியான பட்டது. சிவ தேவன் அருகில் ஓடிக்கொண்டிருந்த காவேரி ஆற்றுக்கு சென்று காலைக்கடன் முடித்து காவேரியில் குளியல் எல்லாவற்றையும் முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினான். அம்மாவின் கைமணத்தால் ஆன பலகாரத்தை உண்டான். இனி அவன் குருவைக் காண மலையேற‌வேண்டும்.

பூஜை அறையில் வைத்திருந்த தங்க நாணயத்தை எடுத்து தன்னுடைய மடியில் பைபோல இருந்த ஒரு பகுதிகள் சொறுகிக் கொண்டான்.
"இதனை குருதேவரிடம் காட்டலாமா.. அல்லது விற்க ஏற்பாடு செய்யலாமா.." என யோசனை செய்து கொண்டே வீட்டிலிருந்து நடை கட்டினான். வலி எங்கும் அவனுடைய மனது இரண்டு ஆலோசனைகளையுமே சரி என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தது சரியாக பூம்பாவை பிரிவில் அவனுக்கு தற்போதைய வீட்டின் நிலையை மேம்படுத்துவதை சரியான பட்டது.

இரண்டு பரலாங்கு தொலைவு நடந்து பரத்தையர்கள் வாழக்கூடிய பூம்பாவைக்கு வந்தான். அங்குதான் இந்த சுற்று வட்டாரத்திலேயே மிகவும் பெரிய பணக்காரர்களில் ஒருவரான திரிசங்கு நாதரின் இல்லம் இருக்கிறது. காட்டுப்புத்தூர் ஜெமினின் ஆசியிலே பெற்றவரான திருசங்குநாதர்.. அந்தச் சுற்று வட்டாரத்திலுள்ளவர்களுக்கு பண உதவிக்காகச் செய்வார். அவரிடம்தான் உலகத்திலுள்ள எந்த பொருளையும் கொண்டு வந்து கொடுத்து அதற்கு ஈடான பணத்தை பெற்றுக் கொள்ள முடியும்.

சிவ தேவன் அவருடைய இல்லத்தை அடைந்த பொழுது ஒரு பிரம்பு நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டு கண்களை மூடி ஏதோ யோசனைகள் இருந்தாலும் திரிசங்கு நாதர். அவருடைய பணிப்பெண்களில் ஒருத்தி சாமரம் வீசிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு இளைஞன் வீட்டு வாசலில் நிற்பதை கண்ட அவள் திருசங்கு நாதரை உசுப்பினாள். சிவதேவனை கண்ட திரிசங்கு நாதர்.. பணிப்பெண்ணின் காதில் ஏதோ சொல்ல அவள் சாமரத்தோடு வீட்டிற்குள் சென்று விட்டாள்.
"வாங்க வாங்க தம்பி உள்ள வாங்க.. " என அன்போழுக அழைத்தார்.
"ஐயா இந்த தங்க காசினை வைத்துக்கொண்டு இதற்கு ஈடான பணத்தை தர வேண்டும்" என சிவதேவன் அவரிடம் தங்க காசை தன்னுடைய இடுப்பிலிருந்து எடுத்து நீட்டினான்.

வெளிவாசனைத் தாண்டி வந்த சிவதேவனைப் பார்த்ததும் "இந்த இளைஞன்.. திடகாத்திரமாக உள்ளான். நம்மைத் தேடி வேலை வாய்ப்புக்காக வந்திருப்பான். யாருக்கு இன்னும் சிபாரிசு செய்ய இயலுமா..?. என உதவி கேட்டு வந்திருப்பான். " என்று திரிசங்கு நாதர் நினைத்திருந்தார். ஆனால் சிவ தேவனின் தோற்றத்திற்கும் தங்க நாணயத்திற்கும் சம்பந்தமே இல்லை.

"தம்பி நீ யாரப்பா..?. இந்த தங்க நாணயம் யாருடையது?." அவனிடமிருந்து வாங்கிய தங்க நாணயத்தை இருபுறமும் புரட்டி அதில் உள்ள பிரச்சனைகளை எல்லாம் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டே கேட்டார்.
"ஐயா நான் சிவதேவன். திருமலை குகையில் இருக்கும் சித்தியா நந்தாவின் சீடன். அவரை காண வருகின்ற பெரும் செல்வந்தர்களும், ஊர் மக்களும் அவருக்கு காணிக்கையாக சில பொருட்களை தருவது வழக்கம். அப்படி அவருக்கு தந்த காணிக்கைகளில் ஏதேனும் ஒன்றை என்னுடைய சேவைக்காக அவர் அளிப்பார். அப்படி அவர் எனக்குத் தந்தது தான் இந்த தங்க நாணயம். அது நீ வீட்டிற்கு பூஜை அறையில் வைத்திருந்தேன். தற்பொழுது பணத்தைவை அதிகமாக உள்ளதால் தங்களிடம் வந்திருக்கிறேன்.."

திரிசங்கு நாதருக்கு இப்பொழுது நம்பிக்கை வந்தது.
"சரியப்பா.. இது போன்ற தங்கநாணயங்கள் சோழர்கள் காலத்தைச் சேர்ந்தது. இதோ இந்த பாயும் புலி லட்சனை அதைத்தான் குறிக்கிறது. பின்னால் இருக்கக்கூடிய சிற்பம் சமண கடவுளுடையது. இவ்வாறான தங்க நாணயங்களை கோயில்களுக்கு அரசர்கள் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அவற்றை கோயில்களினுடைய பொக்கிஷ அறைகளில் அப்பொழுதெல்லாம் பாதுகாத்து வந்தார்கள். இது போன்ற நாணயங்கள் வேறு எங்கும் கிடைக்கவே கிடைக்காது. கோயில் காரியங்களுக்கு ஆன செலவுகளுக்காக இந்த தங்க நாணயங்களை யாருக்கேனும் அவர்கள் தந்து இருக்கலாம். அது எங்கோ சுற்றி இப்பொழுது தங்களுடைய கைக்கு வந்திருக்கிறது என நினைக்கிறேன். "
"இந்த நாணயத்திற்கு எவ்வளவு பணம் கிடைக்கும்?"
"இந்த தங்க காசு புழக்கத்தில் இல்லாத காரணத்திற்காக.. இதனுடைய எடையை வைத்து தான் நான் பணம் எவ்வளவு என்று தீர்மானிக்க இயலும். சற்று பொறுங்கள் நான் தராசினை எடுத்து நிறுத்தி உங்களுக்கு எவ்வளவு இருக்கிறது என்று கணக்கிட்டு தருகிறேன்."

"அம்மாடி.. பரிமளா.. அந்த தராசினையும் குண்டு மணியையும் எடுத்துவோமா.." என திரிசங்கு நாதர் சத்தமாக கூற.. வீட்டிற்குள் இருந்து அந்த பணிப்பெண் கையில் தராசினையும் குண்டு மணி நிறைந்த குவளையையும் எடுத்து வந்தாள். அவளைக் கண்டதும் சிவ தேவனுக்கு விஷாலினியின் ஞாபகம் வந்தது.

***

[sagotharan]

எல்லோருக்கும் முதல் விடயங்களை மறக்க முடியாது.. முதல் முத்தம், முதல் காதலி, முதல் நிர்வாண காட்சி, முதல் உடலுறவு என நீளும் பட்டியல். சிவதேவனுக்கு விஷாலினின் நினைவுகள் கரையான் புற்று போல கடகடவென எழுந்தன. அவன் அவளுடைய சொக்கும் அழகை நினைத்து ஊடல் கொண்டான். அடுத்த முறை அவளை புணர வேண்டும். புணர்ந்து அவளின் மூலம் கிடைக்கும் பேரின்பத்தை அடைய வேண்டும் என சிந்தனை செய்தான்.

திரிசங்குநாதர் தன்னுடைய தராசில் சிவ தேவன் கொண்டு வந்திருந்த சொர்ண காசினை எடை போட்டுக் கொண்டார். அவர் எதிர்பார்த்ததை விடவும் கூடுதலான அளவிற்கு எடை இருந்தது. சுத்த தங்க நாணயம். சோழர்கள் கோயிலுக்கு கொடுத்த பொக்கிஷ காசு. அவருடைய சிந்தனையில் சிவ தேவனுக்கு கொடுக்கும் காசினை சற்று குறைக்க முடியுமா என ஆலோசித்தது.

இந்த காசின் அருமை பெருமைகளைப் பற்றி இவனுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அதனால் சற்று குறைந்ததாக பணம் தந்து அனுப்பி விடலாமா என யோசித்தார். அந்தக் கணம் அவர் அருகில் இருந்த பரிமளம்..
"சிவ தேவனை ஏமாற்ற எண்ணாதீர்கள்.. அது உங்களுக்கு மட்டுமல்ல உங்களை சார்ந்திருக்கும் பெரும் ஆபத்தை விளைவிக்கும்" என்றாள்.
ஒரு பணிப்பெண் நம்மை எச்சரிப்பதாக அதுவும் நம்முடைய எண்ணத்தில் சிவ தேவனுக்கு உரிய பணத்தை தராமல் சற்று குறைக்கலாம் என்னும் எண்ணும் பொழுதே எப்படி அவளுக்கு தெரிந்திருக்கும் என்று அவளை பார்த்தார்.

அவருக்கு குளையே நடுங்கியது. இப்பொழுது பரிமளம் ஒரு அரக்கியை போல கோர முகத்துடன் இருந்தாள்.
"இல்லை நான் சிவ தேவனை ஏமாற்றப் போவதில்லை. " என பரிமளத்திடம் திரிசங்குநாதர் கூறிய பிறகு பரிமளம் ஒன்றும் அறியாத படி போல் அவர் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.

சிவ தேவனுக்கு தெய்வீக அருள் இருக்கிறது அவனை நாம் ஏமாற்ற வேண்டாம் என திரிசங்குநாதர் அவனிடம் உண்மையை பேச தொடங்கினார்.
"தம்பி.. உங்களுக்கு எவ்வளவு பணம் தேவைப்படுகிறது?" மிரட்சியுடன் அவனிடம் கேட்டார்.
"தங்க நாணயத்திற்கு ஈடான பணத்தை மட்டும் தாருங்கள். வறுமை சூழ்ந்த எங்கள் வீட்டில் பல்வேறு வகையான தேவைகள் அடுத்தடுத்து உள்ளன. அவற்றையெல்லாம் வீட்டின் உடைய ஒரே ஆண்மகன் என்ற முறையில் நானே எடுத்துச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறேன். முதலில் பழமையான எங்களுடைய வீட்டில் புணரமைப்பு செய்ய வேண்டியது. பிறகு என்னுடைய வீட்டில் சமையல் அறைக்கு தேவையான சமையல் பொருட்களை எல்லாம் வாங்கி வைக்க வேண்டும். அன்னைக்கும் எங்கள் வீட்டில் எங்களுடனே வசிக்க கூடிய வேலைக்காரிக்கும் நல்லதொரு புடவைகளை வாங்கி தர வேண்டும். இப்படி நிறைய பணிகள் இருக்கின்றன."

"இப்பொழுது என்னிடம் ரூபாய் பத்தாயிரம் இருக்கிறது. இந்த தங்க காசுக்கு ஈடாக நான் மேற்கொண்டு ஒரு பத்தாயிரம் ரூபாய் பிறகு தரட்டுமா?." திரிசங்குநாதர் கேட்டார். சிவதேவன் மலைத்துப்போய் நின்றான். இதுவரை நூறு ரூபாய் நோட்டைக்கூட அவன் மொத்தமாகப் பார்த்ததில்லை. ஆனால், பத்தாயிரரூபாய் இப்பொழுது கையில் கிடைக்கப் போகிறது. அவனால் அந்த நினைப்பையே நம்ப முடியவில்லை.

திரிசங்கு நாதர் தன்னுடைய பணிப்பெண்ணான பரிமளத்தை பார்த்தார். "அம்மாடி 20000 ரூபாய் இந்த நாணயத்திற்கு ஈடாக தரப்போகிறேன்." என்று அவளிடம் கூறியதும்.. எதற்காக தன்னிடம் பணத்தைப் பற்றி எல்லாம் பேசுகிறார் என்று புரியாமல் விழித்தாள். பணிப்பெண் இப்பொழுது வெறும் பணிப்பெண்ணாக மட்டுமே இருக்கிறாள் என்பதை அறிந்து அவருக்கு சற்று நிம்மதி தோன்றியது.

"அப்பாடி இனி அந்த கொடூர உருவம் நம் கண்ணுக்குத் தெரியாது" என்று மனதை தேற்றிக் கொண்டார்

"தம்பி இப்படி திண்ணையில் உட்காருங்கள். இதோ பணத்துடன் வந்து விடுகிறேன்." என வீட்டிற்குள் போனார். அவருடைய மனைவியின் ரதிதேவியை அழைத்தார்.
"வெளியே இருப்பது தெய்வீக அருளை பெற்ற ஒரு இளைஞன். அவன் சோழர்கள் காலத்தில் கோயில் பொற்காசினை எடுத்து வந்திருக்கின்றான். "
"அப்படியா.. எங்கே காண்பியுங்கள் நான் இதுவரை கோயில் பொற்காசினை கண்டதே இல்லை." ரதிதேவி ஆசையாக வாங்கி அந்த நாணயங்களை திருப்பி திருப்பி பார்த்தாள்.

"இவ்வளவு சுத்தமான தங்க நாணயத்தை நான் எங்குமே கண்டதே இல்லை. இதற்கு எவ்வளவு பணம் பேசி இருக்கின்றீர்கள்?"
"நான் நம்முடைய தராசினை வைத்து அளந்து பார்த்தேன். தற்போதைக்கு ரூ. 20,000 ரூபாயில் கொடுப்பதாக தீர்மானித்து உள்ளேன்."
"அவ்வளவு பெருந்தொகையா?!"
"அவன் தெய்வீக அருள் பெற்று இளைஞன். அவனிடம் தொகையை குறைவாக தரப்போகிறேன் என்று மனதிற்குள் நினைக்கும் பொழுதே நான் ஒரு கொடூர உருவத்தை கண்டேன். நீ சொன்னால் நம்ப மாட்டாய் அவ்வளவு கொடூரத்தை நான் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை. மனதிற்குள் நினைத்ததுமே அந்த கொடூர உருவம் என் கண் முன் தோன்றியது. என்னை பயமுறுத்தியது. அது பற்றி அந்த இளைஞனுக்கு தெரியவில்லை. என் கண்ணில் மட்டும் தான் அந்த உருவம் தெரிந்தது"

"ஒருவேளை வந்தது மாந்திரீகனாக இருக்குமோ?"
"இல்லை அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாலே தெய்வீக கலை குடி கொண்டது தான் தெரிகிறது. இப்பொழுது கூட அவன் இவ்வளவு வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை நானாகவே 20000 தருகிறேன் உறுதி கொடுத்து வந்திருக்கிறேன்."
"சரி உங்களுக்கு தெரிந்தது தானே ஆனால் அவ்வளவு பெரிய தொகைக்கு இப்பொழுது எங்கே போவீர்கள்.."

"தற்பொழுது ஒரு 10,000 ரூபாயை அவனிடம் தந்து அனுப்பிவிட்டு பிறகு ஒரு பத்தாயிரம் ரூபாய் தருவதாக உறுதி தருகிறேன்."
"சரியான ஆலோசனை தான். நடைமுறைப்படுத்துங்கள்." அங்கங்கே சேகரித்து வைத்திருந்த பணத்தை எடுத்து மொத்தமாக எண்ணினார் பதினோராயிரத்து ஐந்துறு ரூபாய் தேறியது.
பணிப்பெண் பரிமிளா திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டிருந்த சிவ தேவனிடம் பேசிக் கொண்டே சாமரம் வீசினாள்.

அவள் இவ்வாறு வெளிமகனிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை திரிசங்கு நாதர் கண்டதே இல்லை. பல வருடமாக ஊழியம் செய்யும் அவள் தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என இருப்பாள். திரிசங்கு நாதர் சொல்லக் கூடிய பணிகளை மட்டுமே அவள் செய்வாள். தானாக எதையும் முன்வந்து செய்யக்கூடிய அளவிற்கு அவளுக்கு யோசனை இருந்ததே இல்லை. ஆனால் இன்று தானாகவே சாமரம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்.

"தம்பி.. தங்களுக்கு பரிமளத்தை முன்பே தெரியுமா?. முன்னறிமுகம் உண்டா?" கேட்டுக்கொண்டே சிவதேவன் முன்பாக வெளியே வந்தார்.
"அதெல்லாம் இல்லைங்க. நான் இப்பொழுதுதான் முதன் முதலாக அவரைப் பார்க்கிறேன். "
ஆச்சரியத்துடன் பரிமளத்தை பார்த்தார் திரிசங்குநாதர். பரிமளமும் ஆமாம் என தலையசைத்தாள்.

சிவதேவனுக்கு முன்பாக தான் கொண்டு வந்திருந்த பணத்தாள்களை வைத்தார். சிவதே அவனால் தன்னுடைய கண்களையே நம்ப முடியவில்லை ஒருபுறம் அத்தனை நோட்டுகளும் கட்டுக்கட்டாக குவிக்கப்பட்டிருந்தன.ஜ

சிவ தேவன் இருப்பதிலேயே பெரிய அளவிலான ஒரு ரூபாய் தாளை எடுத்துப் பார்த்தான். அதில் தஞ்சை பெரிய கோயிலின் திருவுருவம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
"இதன் மதிப்பு ஆயிரம் ரூபாய் தம்பி. என்னிடம் இருக்கக்கூடியதில் மிகவும் விலைமதிப்பான ரூபாய் தாள் இது. " என்றார்.

சிவதேவனால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. தனக்கு முன்புறம் குவித்து வைத்திருந்த பலவகையான நோட்டுக் கற்றைகளைப் பார்த்ததும் பிரமித்துப் போனான்.

"தற்சமயத்திற்கு இதை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். பணம் எனக்கு வருவதைக் கணக்கிட்டு விரைவிலேயே மீதமுள்ளதைத் தருகிறேன்." என்றார். பரிமளம் இப்போதும் சிவதேவனுக்கே சாமரம் வீசிக்கொண்டிருந்தாள். நமக்கேன் வம்பு என்று திரிசங்குநாதர் அமைதியாக இருந்தார்.

சிவதேவன் அந்தப் பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குத் திரும்பினான். வழியிலிருந்த மளிகைக் கடையில் ஐந்நூறு ரூபாய்க்கு வீட்டிற்குத் தேவையான எல்லாப் பொருட்களையும் வாங்கினான் அதை வீட்டில் சேர்த்துவிடும்படி சொல்லிவிட்டுப் போனான்.

அவன் வீட்டை அடைந்தபோது அமர்க்களமான சமையலின் வாசனை அவனைத் தாக்கி வரவேற்றது.
"யாரிடம் தங்க காசை விட்டாய்?"
"நம்ம ஊரிலேயே இருக்கக்கூடிய பெரும் செல்வந்தர்.. திரிசங்கு நாதரிடம் தான் கொடுத்தேன். "
"அந்த நாணயம் எவ்வளவு ரூபாய்க்கு சென்றது?"
"இருபது ஆயிரம் ரூபாய்க்கு அந்த தங்க நாணயம் விலை போனது. ஆனால் அவரிடம் இப்பொழுது மொத்தமாக 10 ரூபாய் தான் இருக்கிறது என தந்து அனுப்பினார்."
"அப்படியா அவரிடமே இவ்வளவு பெருந்தகை இல்லையா?"

"ஆமாம் அம்மா.. இவ்வளவு பெருந்தொகை இல்லையாம். மீண்டும் பத்தாயிரம் ரூபாய் சேர்ந்ததும் தகவல் அனுப்பி தருவதாக கூறியிருக்கிறார்"
"நல்லது. நல்லோர்க்கு எப்பொழுதும் நல்லதே நடக்கும்."

அன்றே அம்மா வேலைக்காரி மூலமாகக் காரியஸ்தரான ராமன்நாயரை வரவழைத்து வீட்டைச் சீர்ப்படுத்தும் முழுப் பொறுப் பையும் அவரிடம் ஒப்படைத்தாள். ஒருவாரத்தில் சிவதேவன் மனை புது வடிவம் பெற்றது. அந்த தெருவிலேயே மிகவும் அழகான மனைகளில் ஒன்றாக சிவ தேவனுடைய மனை மாறி இருக்கிறது. இத்தனை நாட்கள் சோற்றுக்கே கதியற்று தெரிந்து கொண்டிருந்த சிவ தேவனுடைய இல்லம் புதுப்பிக்கப்பட்டதும், நல்ல ஆடைகளை அவர்களுடைய வீட்டினர் அணிவது கண்டும் அருகில் உள்ளோர் சற்று சந்தேகம் அடைந்தனர்.

எண்ணற்றோர் அவர்களுடைய வீட்டு வேலைக்காரியிடம் ஏதேனும் தகவல் கேட்டு பெற முடியுமா என முயன்றனர். ஆனால் அவ்வளவு யாரும் அணுக முடியாத உயரத்தில் இருந்த.. முனிவரின் அருள் என்றாள்.

சிலர் அவற்றை நம்பாமல் சிவ தேவனுக்கு புதையல் தான் கிடைத்திருக்கிறது அதனால் தான் அவன் எவ்வளவு விரைவாக பணக்காரனாகி விட்டான் பேசிக் கொண்டார்கள். அவன் பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்தது பலருடைய கண்களையும் உறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

[sagotharan]

கோட்டயம் புஷ்பநாத் கதை படித்த மாதிரி இருக்கு. தொடர்ந்து எழுதுங்க

 அடிநாதம் அவரோடதுதாங்க.. ஆனால் என்னுடைய உழைப்பும் இருக்கு.. காம வடிவில்.

[sagotharan]

அழகே உருவான அழகம்மை

[sagotharan]

திருமலை குமாரக்குகையில்..

"சாமி.. தஞ்சாவூரில் இருந்து ஒரு குடும்பம் தங்களை காண வந்திருக்கிறார்கள். " என்றான் சிவதேவன்.
"ஏதாவது குறிப்பு சொன்னார்களா?"
"கருப்பன் செட்டியார் உறவுக்காரர்கள் என்றார்கள்"
"அவர்களை குளிகை நேரத்தில் வரச்சொல்.." என‌ தியானத்தில் மூழ்கினார் சித்தையனந்தா. அவருடைய நினைவுகள் பின்நோக்கிப் போயின.

யட்சி ஒட்டுமொத்த இச்சையின் உருவம் தானே? தன் மீது அளவு கடந்த தன்னம்பிக்கை கொண்ட, தனது ஆசைகளின் மீது எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் கொள்ளாத, நாட்களை நகர்த்தாமல் வாழ்ந்து தீர்க்கும் ஒருத்திதானே யட்சியாக இருக்க முடியும்.

அழகை ஆராதிப்பதில் நேர்த்தியானது பெண்களின் மனம், அதைவிட அழகானது அம் மனதில் எழும் ஆசைகள். அவ்வாசைகளால் வரும் விளைவுகளின் தொகுப்பு அவள் கண்முன் விரியும் போது அதை சிவப்பு கம்பளமாக நினைத்து தன் ஆசைகளை நோக்கி நகர்பவள்தானே யட்சியாக இருக்க முடியும்.

மழை பெய்து தேங்கிய தண்ணீர் குட்டையில் குதிப்பதும், சாலையோர பூவை தலையில் சூடிக்கொள்வதும், மதுவும், புகையும் புசிப்பதும், பிடித்தவனொடு புணர்வதும் என எல்லா பெண்களுக்கும் யட்சியாக வாழ ஆசையுண்டு. ஆசைகள் சிறிதோ, பெரிதோ அதை அடைய அடி எடுத்து வைக்க தயங்காதவளாகத் தானே இருக்க முடியும்.

அப்படி தன்னுடைய ஆசைகளை தேடி தன்னிடத்தில் வருகின்ற யட்சிக்காக இங்கே பல ஆண்டுகளாக காத்திருக்கும் நபர்களில் ஒருத்தர்தான் திருமலை குமரகுகையில் இருக்கும் சித்தையானந்தர். அவர் பசுத்தோல் போர்த்திய புலி. 

ஒரு காலத்தில் அவர் மகள் அழகம்மையும் அப்படிதான் யட்சியைபோல இருந்தாள். மொட்டுப் போல் முகம். நன்கு தழைந்த கூந்தல். அளவான உயரம் வேறு. பிரம்மன் விருந்து சாப்பிட்டு முடித்த நிலையில் தாம்பூலம் தரிக்கும்போது ஏக குஷியோடு யோசித்து அவளை படைத்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

ஊர் விடலைகள் அவ்வளவு பேர் கண்களும் அவள் மேல்தான்! அவள் வரையில் சில நாற்பது வயது ஆசாமிகள்கூட இரண்டாம் தார கற்பனை செய்து வைத்திருந்தார்கள். கோவில் சிலை, குங்குமச் செப்பு, தோட்டத்து மான் என்று அவளுக்கு ஊரில் பல பெயர்கள் வேறு...

ஆனால், அதிர்ஷ்டம்தான் துப்புரவாக இல்லை! மாங்கு மாங்கு என்று படித்து பரீட்சை எழுதினாள். மாநிலத்தில் முதலாவதாக வரக்கூடிய எல்லா தகுதியும்.. இருந்தது. இருந்தும் கணக்குப் பரீட்சையன்று விஷக் காய்ச்சல் வந்து சதி செய்து பார்டர் மார்க்கில் அவளை சாய்த்துவிட்டது. விளையாட்டுப் போட்டிகளில்கூட அப்படித்தான் வெற்றி விரல் நுனியில் தட்டிப் போனது. எல்லைக் கோடு அருகே முதலாவதாக வந்ததும் தடுமாறி விழுந்துவிட்டாள்.

எப்பொழுதும் துரதிர்ஷ்டம் அவளை 'விட்டேனா பார்' என்று துரத்துவது போல ஒரு பிரமை அவளுக்குள்... அது அவள் கல்யாண விஷயத்தில்கூட பலித்துவிட்டது. அரசாங்கத்தில் வேலை பார்க்கும் மாப்பிள்ளைப் பையனின் வரன் வந்தது.

மாப்பிள்ளை அந்தஸ்துக்கும் அழகம்மை குடும்ப அந்தஸ்துக்கும் ஏணி வைத்தாலும் எட்டாது. இருந்தும் அழகம்மையின் அழகில் மயங்கிய மாப்பிள்ளை பையன் மணந்தால் அழகம்மை.. இல்லையேல் திருமணமே வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டான்.

அதிர்ஷ்டம் அவள் வரையில் இப்படித்தான் கதவைத் தட்டும், அன்றும் மாப்பிள்ளை பையன் ரூபத்தில் கதவைத் தட்டிற்று. சரியென்று பையனைப் பெற்றவர்களும் அழகம்மையின் அப்பாவான சித்தையனை வந்து பார்த்து பேசிவார்கள்.

"எவ்வளவு செய்வீங்க?" இறுதிக்கட்டத்துக்கு வந்து விட்டார்கள்.

"அழகம்மையின் அம்மாவிடம் ஐந்து பவுன் இருக்கிறது. அதனை மொத்தமாக தந்து விடுகிறேன்." என்று கூறினார்.
பெண்கேட்டு வந்த பெரியவர்கள் எல்லாம் சிரித்துக் கொண்டனர்.
"எங்க ஜில்லாவுலேயே.. முழுசா 100 பவுன் கொடுத்து பிளசர் கார் கூட தாரேன்னு சொல்லி ஒரு சம்பந்தம் வந்து நிக்குது. பொண்ணு கொஞ்சம் அழகுல கம்மி. அதனாலதான் அவன் யோசித்துக்கொண்டு இருக்கிறான். "
"உங்களுக்கும் வேணாம் எங்களுக்கும் வேணாம் பொதுவா சொல்லறேன். 50 பவுன் நகை.. உங்க பவுசுக்கு பிளசர் காரெல்லாம் வாங்கி தர முடியாது அதனால ஒரு மொபட் வண்டிக்கு ஏற்பாடு பண்ணுங்க.."

"உங்களோட நினைப்புக்கு நீங்க ஜமீன்ல தாங்க.. பொண்ணு எடுக்கனும்.. என்னால முடியாதுங்க. நீங்க கோவிச்சுக்காதிங்க.." விருட்டென எழுந்தார் சித்தையன். பணம் பொருள் இல்லையென்றாலும் ரோசத்துக்கு குறைவில்லை அவருக்கு.

நல்ல வரனை தட்டிக்கழிக்க மனமில்லாமல் சித்தையன் மனைவி பேசினாள். "பதினைந்து பவுன் போடலாம். எளிமையாக கல்யாணம் பண்ணித்தரலாம். அவ்வளவுதான் எங்களால  முடியும். இதுக்கே நாங்த கடன் வாங்கணும்." என்றார். எல்லாரையும் விட அதிர்ச்சியாக இருந்தது சித்தையனுக்கு தான்.

"சரி... ஆனால் இப்பொழுது சொன்னதில் இருந்து மாறிடாதீங்க. சரியா நடந்துக்குங்க. காசு, பணம் இல்லாட்டியும் குணம் இருந்தா அது போதும் எங்களுக்கு.. என்று சொல்லி கல்யாண தேதியை குறித்தனர். சபையில் வாக்கு தந்தாச்சு என குடும்பமே மவுனமாக இருந்தது.

சித்தையனுக்கு சிந்தையில் பல குழப்பங்கள் "எங்கு செல்வது யாரிடம் சொல்வது என்னவென்று கடன் கேட்பது ஒன்றுமே அவருக்கு பிடிபடவில்லை. இதனால் வரை தான் சம்பாதித்து இருந்த நட்பு இருக்கு ஒரு ஐந்து பவும் கிடைத்தால் கூட பெரிய விஷயம் தான். ஆனால் அதற்கு இந்த வீட்டினை அடமானம் வைக்க வேண்டும். சரி விற்றாவது பெருமளவு பணத்தை பெற முடியுமா என்றால் அந்த அளவிற்கு இந்த வீடு போகாது. மேற்கொண்டு பவுனுக்கு என்ன செய்வது அவர்கள் வேறு மொபட்டு வண்டி கேட்கிறார்களே.. தலையை பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார் சித்தையன்.

அவருடைய மனைவிதான் தஞ்சாவூர் விருமாண்டி பற்றிய ஞாபகம் செய்தார். சித்தையனுடைய பால்ய கால நண்பரான தஞ்சாவூர் விருமாண்டி தற்பொழுது பெரும் செல்வாக்குடன் இருந்தார். அவர் மிகவும் நல்ல நிலைமையில் இருப்பதால் அவரிடம் கேட்கலாம் என பரிந்துரைத்தாள். அது தவிர வேறு வழி இல்லாத சித்தையனும் அதற்கு சம்மதித்தார்.

"விருமாண்டி... நீதாம்ப்பா உதவி செய்யணும். உன் தயவாலதான் அழகம்மை கரை ஏறணும்" - என்று காலிலும் விழுந்தார். விருமாண்டிக்கு  ஆனாலும் பெரிய மனது. சித்தையன்  குடியிருக்கும் வீட்டினை எழுதி வைத்துக் கொண்டு வேண்டிய பணத்தைப் புரட்டித் தந்தார்.

"இந்த பணத்துக்கு அம்பது பவுன் தேறுமா?." என வெகுளியாக கேட்டார்.
"பவுனா எடுத்தா 25லிருந்து ஒரு 30 பவுன் தேரலாம்.. ஆனா 50 பவுனுக்கு அந்த இடம் வராதுப்பா.."
"ஐயோ இது போக மொபட்டு வாங்க வேற பணம் வேணுமே.." தலையை சொரிந்தார்.. அவர்கள் வேறு என்ன செய்யலாம் என ஆலோசித்துக் கொண்டிருந்த பொழுதே..

"இவ்வளவு பணத்தையும் நான் கொண்டு போறது சிரமம்ப்பா.. நன்னிலத்தோட நிலைதான் தெரியுமே.. இதையெல்லாம் தஞ்சாவூரிலேயே கொஞ்சம் பவுனா மாத்தி தந்திடு.. " என சித்தையன் வேண்டிக் கொண்டதால்.. அதுவும் சரிதான் என தஞ்சாவூர் கருப்பன் செட்டியார் நகைக்கடையில் நல்ல மச்சமுள்ள தங்கத்தில் முப்பது இரண்டு சவரனுக்கு தாலியில் இருந்து தொங்கட்டான் வரை வாங்கிக் கொடுத்தார்.

கருப்பன் செட்டியார் நல்ல கைராசிக்காரர். அவரிடம் ஒருமுறை தங்கம் வாங்கி சென்ற பலரும் மறுமுறை தங்கம் வாங்க வருவார்கள் என்பது அங்குள்ளவர்களின் நம்பிக்கை. அவர்கள் கடையில் ஒரு சித்தரின் புகைப்படம் மாட்டி இருந்தது.
"இவர் யாருப்பா.. கடையோட ஓனரா.. எம்புட்டு பெரிய போட்டோ மாட்டி இருக்காங்க.." என சித்தர் என்ன அந்த புகைப்படத்தை காண்பித்து கேட்டார்.

"அட இவருதான்பா சொர்ண சித்தரு. திருமலையில இருக்காரு. கல்லு மண்ணுனு கையில கிடைக்கிறதையெல்லாம் தங்கமா மாத்தி கொடுப்பாரு.."
"அதெப்படி?"
"அதெல்லாம் சித்தருக்குதான் தெரியும். இந்த கருப்பன் செட்டியார் திருமலைக்கு அடிக்கடி போயி சித்தரை பார்ப்பாரு.. அவர் கொடுத்த தங்கத்துல ஆரமிச்சதுதான் இந்தக்கடை.. "

"ஆச்சரியமா இருக்குப்பா.."
"ஆமாம்.. நம்மூர்ல இருந்து இருபது பேருக்கு மேல அவரை பார்க்கப் போனாங்க. ஆனா ராக்காயியை தவிர யாரும் தங்கத்தோட திரும்பி வரல.."
"அவங்களுக்கு தங்கம் கிடைச்சுச்சா.. ?"
"ஆமா.. ஆனா அவங்க குடும்பத்தோட இப்ப மதுரைக்கு போயிட்டாங்க. அதெல்லாம் நமக்கெதுக்கு." என பத்திரமாக தங்களுடைய நகைகளை கொண்டு வந்து வீடு சேர்த்தனர்.

பிற்பாடு விருமாண்டி வீட்டில் வக்கணையாக சாப்பிட்டனர். ஏலெட்டு வகை காய்கறி, முழங்கை வழிய நெய்ப்பொங்கல் என்று மகாதேவன் மனைவி ஜமாய்த்து விட்டாள்.

எந்த வீட்டில் இப்படி பணம் கொடுத்து சோறும் போட்டு அனுப்புவார்கள்? அதன் நிமித்தம் விருமாண்டியை நினைத்து பெருமிதமாகிப் போனது. ஆனால் அடுத்த நாள் தான் விருமாண்டியின் மற்றொரு முகம் தெரிந்தது. சித்தையனுக்கு 32 பவுன் நகையோடு தன் மனைவியிடம் இருந்த சில நகைகளையும் சேர்த்து மொத்தம் 50 பவுனாக கொடுத்தார்.

சித்தையன் ஆடிப் போய்விட்டார்.

"நான் கொடுத்து வெச்சவன்... இல்லாட்டி நீ எனக்கு சிநேகிதனா கிடைச்சிருப்பியா?" என்று கேட்டு ரயில்வே ஸ்டேஷனில் மகாதேவன் காலிலேயே விழுந்துவிட்டார்.

"அய்யய்யோ என்ன காரியமடா பண்ற.. இப்படியா நண்பர்களுக்குள்ள காதலர் விழுகிறது. அழகம்மை என் பொண்ணு மாதிரி. என் மக கல்யாணத்துக்கு நாள் செய்யாம யார் செய்வா" என்று விருமாண்டி விசும்பினார்.

சிலிர்த்துப்போய் விட்டது சித்தையனுக்கு. ஒரு பக்கம் மகளுக்கு அரசாங்க உத்தியோகத்துடன்  மாப்பிள்ளை மறுபக்கம் இப்படி முழுமனசோடு உதவும் நண்பன். யாருக்கு கிடைக்கும்?

செருக்கோடு கம்பார்ட்மென்ட்டில் ஏறினார். பெட்டி காலியாக இருந்தது. ஊரைச் சுற்றிக் கொண்டு மாட்டு வண்டிபோல லொடக்கு லொடக்கு என்று போகும் அந்த பாசஞ்சர் ரயிலில் போக யாருக்கும் மனமில்லை சித்தையன் ஒருவரைத் தவிர... அப்படியே பழகிவிட்டது. சில பழக்கங்கள் மாறாதவை.

காலுக்கு டயர் செருப்பு, நெற்றியில் சந்தனப் பொட்டு கையில் குடை, இடுப்புக்கு மஸ்லின் வேட்டி, வெள்ளை சட்டை என்கிற லட்சண சொருபங்கள்.

ஆனால் அவ்வளவும் அந்த ரயிலில் ஏறி தூங்கிக் கண் விழித்த பிறகு மாறிவிட்டது. தலை மாட்டில் பையை வைத்துக் கொண்டு தூங்கியதில் வந்தது இடர்.

கண்விழித்தபோது பையும் இல்லை. இரயில் பெட்டியிலும் யாரும் இல்லை.

"கடவுளே... கிடைத்தது கிடைச்சிச்சே... அது இப்படி களவு போகத்தானா?" அலறினார். ரயில்வே காவல் அதிகாரிகளிடம் கதறினார்.

"என்ன ஆலியா நீ கைல அம்பது பவுனு எடுத்துக்கிட்டு வந்துட்டு இப்படி ஏமாந்து நிக்கிறியே?"
"கண்ணு வலிச்சு காவல் காத்துக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே கண்ணு முன்னாடி களவாடுற ஆளுங்க வந்திருக்கிற காலம். இப்படி 50 பவுனை அசால்டா தலைமாட்டில் படுத்து தூங்கிட்டு இருந்திருக்கியே.." காவலர்கள் சித்தையனுக்காக வருத்தப்பட்டார்கள் தவிர எந்த ஒரு நடவடிக்கையும் எடுக்கவே இல்லை. ரயில் பெட்டியில் திருடக்கூடிய நபர்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய நபர்களாக இருப்பார்கள் எங்கே இருப்பார்கள் எங்கே இறங்கி இருப்பார்கள் எதுவும் அவர்களுக்கு தெரியாது.

ஒரு புகார் கடிதத்தை மட்டும் வாங்கிக் கொண்டு சித்தையனை வழி அனுப்பி விட்டார்கள். அவர்கள் அதனை ஒரு புகாராக கூட பதிவு செய்யவில்லை சித்தைகள் போன்ற பொது ஜனங்கள் எவ்வளவோ போராடினாலும் காவல்துறையும் திருடனும் மாறப்போவதில்லை.

நன்னிலம் பிள்ளையார் கோயில் தெருவில் இருந்த ஒரு வீட்டில் இருந்து அந்த நள்ளிரவிலும் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

"நான் இனி உசுரோட இருக்கறதுல அர்த்தமே யில்லை. எதுக்கு உசுரோட இருக்கணும்? என்னால யாருக்கு பிரயோஜனம்? நான் ஒரு தெண்டம். நான் ஒரு அடி முட்டாள். எவனாவது லட்சரூவா மதிப்போட ரயில்ல வருவானா? அதுலையும் படுக்க இடம் கிடைச்சிச்சேன்னு படுத்து தூங்கிகிட்டு... வந்தேனே... முட்டாள்பயதான் நான். நல்லாதானே நான் வந்தேன் ... பாழாய்ப்போன தூக்கம் என்னை கவுத்துடிச்சே... இந்த கண்ணை என்ன செஞ்சா தகும்?"

கேள்வியோடு உணர்ச்சிவசப்பட்டு கண்களை குத்திக் கொள்ளப் போனார் சித்தையன். எகிறிப் பிடித்து தடுத்தாள். அவர் மனைவி.

"போனா போகட்டும் விடுங்க. அதான் போலீஸ்ல புகார் கொடுத்துருக்கோம்ல?" ஆறுதல் சொல்லிப் பார்த்தாள். அவளால் அதுதான் முடிந்தது. ஆனால் அவர்கள் மகள் அழகம்மையால் அதுகூட முடியவில்லை. அழுது கொண்டிருந்தாள்.

"நம்ம அழகம்மைக்கி என்ன தாங்க குறைச்சல். இந்த சம்பந்தம் போனால் என்ன?. நம்ம வீடு கை விட்டுப் போனால் என்ன?. நான் இருக்கேன்.  நம்ம பொண்ணு இருக்கு. அவ அழகுக்கும் உங்க பெருமைக்கும் சீமையிலிருந்து மாப்பிள்ளை வரத்தான் போறாங்க.."
"வாக்கு தந்து இருக்கிறோமே அவங்களுக்கு என்னடி சொல்றது."
"ஏங்க நடந்தது நாடறியும்.. நீங்க தொலைச்சது ஊரறியும்.. பொண்ணு கேட்டு வந்து சம்பந்தம் போட்டு போனவங்கங்கிட்ட.. பேசி பார்ப்போம். எங்களுக்கு பவுனு தான் வேணும்னா வேற படம் பார்த்துக்கிடட்டும்.. இல்ல நம்ம பொண்ணு அழகா வேணும்னா பவுன் இல்லாம கட்டிக்கிடட்டும்.. நீங்க கிடந்த அழுகாதீங்க. விடியட்டும்.. நம்ம தேடி விடியல் வரும்"

எல்லாமும் போன பிறகும் அவள் உறுதியோடு இருந்தாள். அவள் ஒற்றைய ஆளாக தந்த நம்பிக்கையில் அன்று சித்தையன் உயிர் போகாமல் இருந்தது.

நெற்றிப் பொட்டிலிருந்து வெள்ளைச் சட்டை வரை எல்லாமே விலகி ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல இருந்தார் சித்தையன். அவருடைய மனைவி முகம் எல்லாம் சிவந்து நெற்றி போட்ட எல்லாம் களைந்து தலை முடியை விரித்த கோலத்தில் ஒரு மூளியைப் போல அமர்ந்திருந்தார்.

அவர்கள் தன்னைத் தானே நொந்து கொள்வதும் தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுவதும் பார்க்கச் சகிக்காமல் அழகம்மையும் ஒரு முடிவிற்கு வந்துவிட்டாள். அவர்கள் இருவரிடமும் சொல்ல முடியாத ஒரு ரகசியம் அழகமைக்கு இருந்தது. இந்த சூழலில் அவளால் அந்த ரகசியத்தை கூற இயலாமல் தவித்தாள்.

[sagotharan]

கதை ரொம்ப நல்லா இருக்கு
என்க்கு பெருசா டைப் அடிச்சு பழக்கம் இல்லை
மற்ற திரிகளில் சொல்லும் பெரிய அளவிற்கு எழுத
மன்னிக்கவும்
கதை வித்தியாசமான கோனத்தில் செல்கிறது. சூப்பர்

"கதை ரொம்ப நல்லா இருக்கு" 
என்ற வார்த்தைகள் போதுங்க. இன்னும் எழுத..

[sagotharan]

[sagotharan]

தஞ்சைக்கு சித்தையனும் கிளம்பிப் போன இரண்டாம் நாள் நன்னிலத்தில் மேகக் கூட்டம் திரண்டிருந்தது. பரிசம் போட்டுச் சென்ற மாப்பிள்ளை தன்னுடைய மனைவியாக வரப்போகின்ற அழகம்மையைக் காண வந்தார். பெண் வீட்டிற்கு வருவதற்கென ஒரு காரணம் வேண்டுமல்லவா!? அதற்காக திருமண பத்திரிக்கை அடிக்க மாமன், மைத்துனன் பெயர்கள் வேண்டுமென கேட்கும் சாக்கில் வண்டிக்கட்டி வந்திருந்தார்.

கதவு சாத்தப்பட்ட நிலையில் இருந்தது வெளியில் இருந்து "அத்த.. மாமா.." என அழைத்துப் பார்த்தும் யாரும் வரவில்லை என்பதால் மெதுவாக கதவை தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே வந்தார். அப்போதும் இரண்டு ஒரு முறை அழைத்துப் பார்த்தார் ஒரு பதிலும் இல்லை.

நடுக்கூடம் வரை வந்து விட்டவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது கதவை மட்டும் சாத்திவிட்டு எங்கே போய்விட்டார்கள் தாள் கூட வைக்கவில்லையே என யோசித்தார். அவருடைய மனதிற்குள் வீட்டிற்குள் ஆள் இருப்பார்கள் அதனால் தான் அவர்கள் வெளியே பூட்டிடவில்லை என தோன்றியது. நடு கூடத்தை ஒட்டிய ஒரு அரைவிலிருந்து யாரோ முனகும் சத்தம் மெல்ல அவருக்கு கேட்டது.

ஆளில்லாத வீட்டிலிருந்து வரக்கூடிய முனகும் சத்தம் அவரை லேசாக பயமுருத்தியது. அதனால் அறையின் பக்கம் சத்தம் இல்லாமல் சென்று லேசாக ஜன்னலை திறந்து என்னவென்று பார்த்தார். அவரையும் அறியாமல் கண்கள் விரிந்தன. திகைப்போடு அவர் கண்ட காட்சி அவருக்கு லேசாக வெட்கத்தை தான் வர வைத்தது.

அங்கே மணப்பெண்ணாக போகும் அழகம்மை கட்டில் நிர்வாணமாக படுத்து இருந்தாள். கொப்பும் குழையுமாக இருந்தவளின் பேரழகு அவரை வாயடைத்து போகச் செய்தது. அழகம்மை அழகானவள் தான். ஆனால் பருவ வயதில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் நிர்வாணம் மிகவும் ஆபத்தான அழகுடையது. உடலில் ஒட்டு துணி இல்லாமல் கட்டிலில் ஒரு புகைப்படத்தைப் பார்த்த படி விரல் அடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய இன்ப புழையிலிருந்து நடு விரல் வெளியே வந்து உள்ளே சென்று அவளுடைய இச்சையை தீர்த்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் யாருடைய புகைப்படத்தை கையில் வைத்திருக்கின்றார் என்பது அங்கிருந்து பார்த்தபோது தெரியவே இல்லை ஆனால் அவள் மிகவும் தீவிரமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாள் என்பதால் "ஆ...ஆ...ஆ..." என்ற சத்தம் இப்பொழுது கூடுதலாகவே கேட்டது.

"ஆ..ஆ.. அன்பே.. ஆ.." என தீவிரமாக அவள் கத்திக் கொண்டிருக்கும் பொழுது.. படபடக்கும் நெஞ்சத்தோடு கவனித்துக் கொண்டிருந்த புது மாப்பிள்ளைக்கு சுன்னி விடைக்கத் தொடங்கியது. பகல் பொழுதின் சூரிய வெளிச்சத்தில் பேரழகு மிக்க ஒரு பெண்மையினை தரிசனம் செய்து கொண்டிருந்தார்.

அவள் இடையை மேலே தூக்கி இப்பொழுது கால்களை தொடையோடு வைத்து இறுக்கிக் கொண்டு இன்னும் வேகத்தில் புழையை விரலடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கைகள் எந்திர துப்பாக்கிகள் போல அவ்வளவு வேகமாக செயல்பட்டது. மோகத்தீயில் அவள் உடல் வாடியது. மான்போல கட்டிலில் துள்ளிக்கொண்டு இருந்தாள்.

கண்களை மூடி அவள் கணவனாக வரப்போகின்றவனின் சுன்னி தன்னை குத்திக் கிழிப்பதாக நினைத்தாள். அவளுடைய புண்டையிலிருந்து மதனநீர் குழாய்கள் திறந்தன. கசிந்தன. இரண்டடி வரை அவள் புண்டையிலிருந்து மதனநீர் பீச்சி அடித்தது. மாப்பிள்ளையாக வரப்போகின்றவர் திகைத்தார். இவ்வளவு உயரமாக மதனநீர் பீச்சி அடிப்பதை அவர் இதுவரை கேள்விகூட பட்டதில்லை. இப்போது கண்ணால் கண்டோம் என சொன்னால் கூட யாரும் நம்ப மாட்டார்கள் என நினைத்தார்.

அவள் படுத்திருந்த கயிற்றுக் கட்டிலின் கீழும் நேராகவும் பல வாழை இலைகளை வரிசையாக விரித்து வைத்திருந்தாள். அவற்றின் மீது அவளுடைய மதனநீர் எல்லாம் விழுந்திருந்தது. கவனமாக அவற்றை எல்லாம் ஒரு குடுவையில் சேகரித்து வைத்தாள். அப்படி முழுமையாக சேகரித்ததும் அதனை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு முக்கோண திரிசூலம் போட்ட கோலத்தின் நடுவே வைத்தாள்.

தன் முலைகளைக் கசக்கிக் கொண்டு பக்கத்தில் விரித்து வைத்திருந்த புத்தகத்தை எடுத்தாள். அதிலிருந்த மந்திரங்களை வாய்விட்டு ஜபித்தாள்.. அவருக்கு அந்தக் காட்சி அவரை உரைய வைப்பதாக இருந்தது.

யட்சனே தேவனே பூரண நிலவு போன்ற முகத்துடன் மஞ்சள் ஆடை அணியும் மாயத்தோற்றம் கொண்ட மோகன வடிவ ஆண் உருவே...

ஓம் ஸ்ரீம் ஹ்ரீம் ஐம் யட்சணி சர்வலோக தயாபரி அபிஸ்ட சித்யந்தே
ஜெபே விநியோக
ஆனந்த ரூபனே...அபார சக்தி கொண்ட யோகனே.. உன் அடியவளை தெண்டனிட்டுக் கூவி அழைக்கிறேன்.

வா... என் புத்தியில் குடியேறி
என் வாக்குகளை பலிதமாகச் செய்.
ஓங்கார யட்சணே உச்சாடன யட்சிணே உன்னையே துதிக்கிறேன்.
உன் அருளைத் தா.. அஞ்சன மையில் வசியமாகு.

"ஓம் ஐம் ஹ்ரீம்,நமோ யட்சிணி
திருத்திய கல்யாணி ஹூம்பட் ஸ்வாஹா "என இருபத்தி ஒரு முறை முனுமுனுத்தாள்.

புத்தகத்தில் இருந்த மந்திரங்களை வாசித்துக்கொண்டே தன் மார்புகளை வேகமாகவும் அழுத்தமாகவும் கசக்கி தன் ஈரமான புண்டைக்குள் விரலை விட்டு ஆட்டத் தொடங்கினாள். சில நிமிடங்களில் கோலத்திற்கு அருகே வைக்கப்பட்டிருந்த மஞ்சள் நிற மரக்கட்டையை எடுத்து தன் புண்டைக்குள் விட்டு மெதுவாக ஆட்டத் தொடங்கினாள். அதன் பின் ஆவேசம் கொண்டவளாக அவள் வேகம் அதிகரித்தது.

உச்சமடைந்து அவள் மதனநீரால் அந்த மரக்கட்டையை நனைத்தாள். அதை கோலத்தின்‌ நடுவே சிரமப்பட்டு வைத்துவிட்டு அதன் அருகிலேயே படுத்தாள். சில நிமிடங்களில் அந்த மரக்கட்டை அசைவது போல தோன்றியது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒரு அழகான இளைஞன் தோற்றத்தில் யட்சன் வந்தான்.

"இதோ.. உனக்காக நான் வைத்திருக்கும் படையல். எடுத்துக்கொள்."
"ஆகா.. " என்று கூறி அவளுடைய மதனநீர் இருந்த குவளையை வாயில் கொட்டிக் கொண்டான்.
"அமிர்தம்... அமிர்தம்.." என சுவைத்துக கொண்டே சொன்னான்.
"இந்த முறை உனக்கு என்ன வேண்டும்.?. கேள்!"
"ஒவ்வொரு முறையும் நான் என்னுடைய அழகையே கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறேன். பௌர்ணமி போல என்னுடைய அழகு ஜோலித்து. பின் தேய்ந்து கொண்டே வருகிறதே. என் அழகு நித்திய அழகாக மாறாதா.?. அதனை எப்போதுமே நான் அடைய இயலாதா?"

"நான் ஒரு சிறு யட்சன்.. என்னுடைய சக்திக்கு உட்பட்டதை நான் தந்திருக்கிறேன். நித்திய அழகென்பது என் சக்திக்கு மீறியது. அதை அடைய நீ தேவியை நோக்கி தவமிருந்து ஏற்ற காலத்தில் பலி கொடுக்க வேண்டும்"
"பலிதானே தந்துவிடுகிறேன். ஆடு வேண்டுமா.. இல்லை எருமை கிடாவா.."
"ம்ம்.. வெறும் ஆட்டையும் எருமையும் கொடுத்து அவளை திருப்தி படுத்த இயலுமா நீ கேட்பதென்ன..?. நித்திய கல்யாணி ஆக இருக்க வேண்டும் என்பது. அவ்வளவு உயர்ந்த எண்ணத்தை வைத்துக்கொண்டு மிருக வழிகள் எல்லாம் அதற்கு உதவிவே உதவாது."
"பிறகு என்ன தருவது?"
"நரபலி. கட்டிளம் காளையை நரபலி தர வேண்டும்.."

அப்போது அந்த யட்சன் ஜன்னல் வழியே இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மாப்பிள்ளையை கண்டதும் சடாரென்று மறைந்தான். அவளும் வந்தவனை பார்த்து விட்டாள். வேகமாக ஆடையை உடுத்தி வெளியே வந்தாள்.

"வாங்க வாங்க.. வந்து வெகு நேரம் ஆகிறதா?" என்று இயல்பாக கேட்டாள். மாப்பிள்ளையாக வரப்போகிறவனுக்கு திக்கென இருந்தது இவள் சாதாரண பெண்ணல்ல. இவளுடைய அழகும் இயற்கையானது அல்ல. ஆனால் இது குறித்து இவளிடம் பேசுவது என்பது தற்போது தவறான விஷயமாகிவிடும் இப்பொழுது நாம் பத்திரமாக வீடு திரும்ப வேண்டும் என்றால் அமைதியாக அவளிடம் ஒன்றும் நடக்காதது போல் பேசிவிட்டு நடையை கட்ட வேண்டும் என நினைத்தான்.

"ஏன் இவ்வளவு தூரம் வந்து இருக்கீங்க?. வராதா தகவல் கூட சொல்லி அனுப்பவில்லை..? வாங்க வந்து உட்காருங்க.." என நடு கூடத்திற்கு அழைத்து வந்து இருக்கையில் அமர வைத்தாள்.

என்னதான் அவன் மூடி மறைத்தாலும் அவனுடைய முகம் பயத்தில் இருண்டு போயிருந்தது.
"என்ன சாப்பிடுறீங்க..?. பானகம் கரைச்சிட்டு வரட்டுங்களா..?. மோர் தயாராதான் இருக்கு அதை சாப்பிடுறீங்களா?" என கேள்விகளால் அவனை துளைத்தாள்..
"அது வந்து.. அது வந்து.. மாமா அத்தை வீட்டில் இல்லையா..?"
"மாமா அத்தை தான் பார்க்க வந்தீர்களா?. நான் கூட இந்த அபலைப் பெண்ணை தான் பார்க்க வந்தீர்கள் என நினைத்துக் கொண்டேன். அப்பா தஞ்சாவூர் வரை சென்றுள்ளார். அம்மா பக்கத்துவீட்டு பெண்ணிற்கு பிரசவ வலி வந்ததால் அவளுடன் மருத்துவச்சி வீட்டிற்கு சென்றுள்ளாள்.‌ சற்று இருங்கள் மோர் கொண்டு வருகிறேன். "

"வேண்டாம் அழகு. மழை வருவது போல இருக்கிறது. நான் உடனே செல்ல வேண்டும். பெரியவர்கள் வந்தால் நான் மாமன் மைத்துனன் பெயர்களை கேட்க வந்த தகவலை கூறிவிடு.." என பதிலை எதிர்பாராமல் வீட்டின் தலைவாசலை நெருங்கினான்.

"அடடா.. காலூன்ற வெண்ணீர் ஊற்றியது போல இவ்வளவு அவசரமா.. சரி திரும்புங்கள். " என அவனின் தோல்பட்டையில் கைவைத்து இழுத்தாள். அவன் தடுமாறி திரும்பியதும் அவன் நெற்றியில் ஒரு மையை தீட்டினாள்.

"எங்கு வந்தோம்?. என்ன நடந்தது?. என்ன பார்த்தோம்.. என்பதையெல்லாம் மறந்து நிம்மதியாக இருங்கள்" என கூறிவிட்டு மந்திரம் ஜபித்தாள். ஆனால் மந்திரம் பலிக்கவில்லை. அவன் மிரட்சியோடு வெளியேனான்.

அழகம்மை திகைத்தாள். வந்த யட்சணிடம் வேண்டியது என்ன என கேட்கும் போது வழக்கமாக கேட்கும் அழகினை கேட்காமல் கோட்டை விட்டிருந்தாள்.
"போச்சு.. எல்லாம் போச்சு.." என புலம்பினாள்.

அவள் அம்மா வந்ததும் "என்னாடி முதத்துல ஒளியே இல்லை. என்னமோ மாதிரி இருக்க.. ரொம்ப பயந்துட்டியா?" என்று கேட்டாள். முகத்தை எத்தனை முறை கழுவியும் அந்தப் பொழிவு கைகூடவில்லை. இருளடித்தது போல அழகம்மை ஆகியிருந்தாள்.

***

"நம்ம பொண்ணு அழகு வேணும்னா பவுன் இல்லாம கட்டிக்கிடட்டும்.. நீங்க கிடந்த அழுகாதீங்க. விடியட்டும்.. நம்ம தேடி விடியல் வரும்" எல்லாவற்றையும் இழந்தவர்களுக்கு இருந்த ஒரே தெம்பு அழகம்மையின் அழகுதான். ஆனால் அது நாழிகைக்கு நாழிகை குறைகிறது என்பதை அறிந்த அழகு கதறினாள்.

கண்ணடித்து அருகே அழைக்கும் அதிர்ஷ்டம் பிறகு கழுத்தைப் பிடித்து நசுக்கும் துரதிர்ஷ்டமாக மாறுவதற்கு ஒரு முடிவுகட்டியே தீருவது என முடிவெடுத்தாள். தன்னால் தானே எல்லோருக்கும் இத்தனை கவலை...? இத்தனை மன உளைச்சல்? பேசாமல் போய்ச் சேர்ந்து விட்டால்? அழகம்மை.. அழகு என இத்தனை காலம் பெற்றோரும் ளற்றோரும் கிரங்கியிருந்த அழகு குறையத்தொடங்கியது அவளுக்கு வேதனையாக இருந்தது.

புத்தி அதையொட்டி வேகமாக திட்டமிட ஆரம்பித்தது. உத்தரத்தின் கொக்கி கண்ணில் பட்டு தூக்குக் கயிறு மாட்ட வசதியாக நானிருக்கிறேன் என்றது. கயிறும் பரணில் கிடந்தது. கயிறை ஏறி எடுத்தவள்... கதவைத் தாழிட்டாள். கொக்கியில் ஒரு முனையை கட்டியவள் மறுமுனையில் வளையத்தை உருவாக்கி கழுத்தையும் அதனுள் கொண்டு செல்லத் தொடங்கினாள்.

காலடியில் கோக்குவாளி. அது உயரமான இடத்தில் உள்ளவைகளை எடுப்பதற்காக உள்ள நாற்காலி. அதை ஒரு உதை உதைத்தாள். அது சரிந்து விழுந்தது.. துடித்தாள்.. இத்தனை காலம் உணவிட்டேனே.. யட்சனே.. சாகும் தருவாயில் கூட காட்சிதர மாட்டாயா..?. வரம் தர மாட்டாயா?. மாமரக்கிளையில் காம்பில் மாங்காய் தொங்குவது போல அழகம்மை தொங்கினாள்.

சத்தம் கேட்டு ஓடுவந்து சாவிதுவாரத்தில் பார்த்த சித்தையன் கதவை உடைக்கப் பார்த்தார். அவள் அறை கதவு வலிமையாக இருந்தது. அம்மாவும் வந்து மோதிப் பார்த்தாள். பலனில்லை. அழுது புலம்பினார்கள். அழுதபடியே அவள் உயிரும் பிரிந்தது. இரண்டு பிணங்களோடு சித்தையன் இரவு முழுவதும் உட்காந்திருக்க..சத்தம் கேட்டு வர அருகில் கூட வீடில்லை.

சித்தையன் மனைவியைப் பார்த்தார். அவளுடைய கழுத்திலிருந்து தொங்கும் தாலிக்கயிறு.. அதிலிருந்த தங்க தாலி.. அதைப் பார்த்ததும்..
"எல்லாவற்றுக்கும் என்ன காரணம்.. 50 பவுன். சரியான நேரத்தில் எனக்கு கிடைத்த அந்த தங்கத்தை நான் இழக்காமல் இருந்திருந்தால்.. இழந்ததை மீண்டும் பெற்றிருந்தால்.. இப்படி மனை, மகள், மனைவி என எல்லாவற்றையும் இழந்திருக்க மாட்டேனே.."

சொர்ணசித்தர் கண்முன் நிழலாக வந்தார். சித்தையன் எழுந்தார். நடக்கத்தொடங்கினார் திருமலையை நோக்கி.. "எப்படியாவது நான் ரசவாதத்தை கற்று.. எல்லாவற்றையும் தங்கமாக மாற்றிக்காட்டுவேன்" என சங்கல்பம் செய்தார். அவருடைய மனைவியின் கழுத்திலிருந்து எடுத்துவந்த தாலியை கையின் மணிக்கட்டில் கட்டினார்.

சித்தையன் வருவதை அறிந்த சொர்ணசித்தர் சிரித்தார்.
"வாடா.. உனக்காக காத்திருக்கிறேன்.." என முனகினார்.

[sagotharan]

இல்லறத்தை நல்லறமாக பேணி பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்த சித்தையன்..‌ அந்த உலகத்தின் இரு பெறும் தூண்கள் சரிந்த பின்பு சொர்ண சித்தரை தேடி திருமலைக்கு வந்தார். அவருடைய நோக்கம் என்பது தன்னுடைய வாழ்வையே நிர்மூலமாக்கிய சொர்ணத்தை சொர்ண சித்தரை போல கையாண்டு இந்த உலகில் தங்கத்திற்காக தன்னை போல வாழ்வு இழக்க கூடிய மனிதர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று இருந்தது. திருமலை பல்வேறு மூலிகைகளால் நிரம்பி இருக்கும். எண்ணற்ற மூலிகைகளிலே அவை எதற்கு எதற்கு என்று எல்லாம் எளிதில் கண்டறிந்து விட இயலாது.

சொர்ண சித்தரை தேடி திருமலையின் ஒவ்வொரு ஒத்தையடி பாதைகளிலும் சித்தையன் நடக்க தொடங்கினார். நிறைய வன உயிர்கள் அவளுடைய கண்களில் பட்டன. ஆனால் அவை எதுவும் சித்தையனை தொந்தரவு படுத்தாமல் தங்களுடைய வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. இரண்டு மூன்று நாட்கள் பசியை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் சிதாதையன் அலைந்து கொண்டிருந்தார். பிறகு மலையின் இன்டு இடுக்குகள் பிடிபட ஆரமித்தன. மலைகளில் இருந்த கனிகளையும் சுனையில் இருந்த நீரையும் குடித்துக் கொண்டு சொர்ண சித்திரை தேடியே அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

ஒரு நாள் சித்தையன் வழக்கமாக தண்ணீர் குடிக்க கூடிய சுனைக்கு அருகே வந்தார். அப்பொழுது பெண்களின் சிரிப்பு சத்தம் அவருக்கு கேட்டது.

சுனைக்கு அருகே இருந்த ஒரு அசோக மரத்தின் அருகே சித்தையன் வந்தார். சுனையின் மையத்தில் காற்றில் மிதக்கும் பிரகாசமான ஒளியின் நெடுவரிசையைக் கண்டார் சித்தையன்.

அந்த ஒளியின் நெடு வரிசை அவரை வசிகரித்தன. அவர் ஒவ்வொரு ஒளியும் கடக்கும் பொழுது அந்த ஒளி அவருக்குள் சென்று மறைந்தது. அந்த ஒளிகளின் நெடு வரிசையில் இருந்து ஒரு அரவணைப்பும் ஆறுதலும் சித்தையனுக்கு கிடைத்தது. மிகவும் வெளிச்சமாகவும் பிரகாசமாகவும் அந்த ஒளி வரிசை இருந்தது.

அந்த ஒளி வரிசையில் பிறரால் நேரடியாக பார்க்க இயலாது அது கண்களை காயப்படுத்தி விடும் அவ்வளவு பிரகாசமான ஒளி வீசினாலும் சித்தையனுக்கு அந்த ஒளி ஒரு மோகத்தை தான் உண்டு பண்ணியது. சுனிக்கி அருகில் இருந்த ஒளிக்குள் சித்தியின் உள்நுழியும் பொழுது அருகில் ஒரு பெண்மை வடிவம் இருப்பதை கண்டார். நீண்ட முடியும் வட்ட முகமும் கொண்ட ஒரு மெல்லிய பெண் உருவம் அவரை நோக்கி வந்தது.

அவர் ஒவ்வொரு முறையும் கண்சிமிட்டும் போதும் அந்த உருவம் ஒவ்வொரு முறையும் தன்னுடைய முகங்களையும் உருவ அமைப்புகளையும் மாற்றிக் கொண்டே வந்தது. இறுதியான வடிவத்தை பெறும் போது இந்த உலகத்தில் அவளை விடவும் அழகான பெண் யாருமே இல்லை என்று சொல்லும் அளவிற்கு அழகு நரம்பிய ஒரு பெண் அவர் முன் நின்றாள்.

"நீங்கள் யார்?" என்ன சித்தையன் அவரைப் பார்த்து கேட்டார்.
"பத்மாவதி என் பெயர். நான் ஒரு யட்சிணி. பகவான் பார்சுவநாதரின் யட்சிணி. சில நாட்களுக்கு முன்பு கீழே உள்ள கோயிலில் நடந்த யாகத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு வந்தேன். திருமலையில் உலவிக் கொண்டிருந்த போது உன்னுடைய இருப்பை நான் அறிந்து கொண்டேன். "
"யாரும் இல்லாத இந்த காட்டுப் பகுதியில் உங்களை கண்டது எனக்கு பெரிய மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது."
"இருக்கத்தானே செய்யும். நானும் என்னுடன் இயக்கிகள் சிலரும் கீழேயுள்ள கோயிலில் தங்குவதற்கு முடிவெடுத்துள்ளோம். ஆனால் கோயிலைச் சுற்றி ஒரு பெரிய ஏற்றத்தாழ்வு இருப்பதை உணர்கிறேன்."

"நீங்கள் சொல்வது எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கோயிலை சுற்றி ஏற்றத்தாழ்வு உருவாக காரணம் என்ன?"
"மானிடா.. உன்னுடைய வருகை தான் ஏற்றத்தாழ்வை உண்டாக்கி இருக்கிறது. உன்னுடைய மனதுக்குள் இருக்கும் நல்ல நோக்கம் எனக்கு புரிகிறது ஆனால் நீ சொர்ண சித்தரை காண வந்திருப்பது உன்னுடைய தனிப்பட்ட வாழ்வு பாதிக்கப்பட்டமைக்காக.. அல்லவா?"

"ஆமாம் எனக்கு வெளி உலகில் இனி வேலை இல்லை. சொர்ண சித்தரைக் கண்டு சொர்ணத்தின் ரகசியம் பற்றிய அறியவே நான் இங்கு வந்து இருக்கிறேன். நான் அவரிடம் சீடனாக சேர்ந்து ரசவாத வித்தைக் கற்று.. நிச்சயமாக அந்த வித்தையில் தேறுவேன்"

"இந்த எண்ணம்தான்.. சமநிலையை பாதிக்கிறது. இது தாவரங்களையும் அழிக்கிறது. இங்குள்ள மனித வாழ்வு கட்டுப்படுத்தப்படாமல் விட்டால், இந்த இடத்தில் அனைத்து உயிர்களும் அழிந்துவிடும். இந்த திருமலை பாதிக்கப்படும். உயிர்கள் துன்பப்படுவதை தவிர்க்கவே நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன். உன்னுடைய எண்ணங்கள் இயற்கை முறையில் சமநிலையை பாதிக்கின்றது. அந்த எண்ணத்தின் தீவிரம் சுற்றுச்சூழலையும் இயற்கையினுடைய சமநிலையையும் பாதித்து மேலும் ஒரு கொடிய இரக்கமற்ற சூழலை திருமலையில் உருவாக்கும்."

"என்னுடைய எண்ணங்கள் நன்மையை விளைவிப்பது தானே அது ஏன் சமநிலையை கெடுக்கிறது?."
"எண்ணம் என்பது அலை. நல்ல எண்ணமோ தீய எண்ணமோ இதுவரை திருமலையில் வியாபித்தது இல்லை. இப்பொழுது உன்னுடைய எண்ண அலைகள்.. நீ திருமலையில் உலாவும் பொழுது.. மலை முழுவதும் பரவி இங்குள்ள விலங்குகளுக்கும் தாவரங்களுக்கும் மற்ற உயிரினங்களுக்கும் தொந்தரவாக அமைகின்றது. அதனால் அவை தங்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையை வாழ இயலாமல் தவிக்கின்றன."

"அப்படியானால் என்னுடைய எண்ணத்தை கட்டுப்படுத்த நீங்கள் உதவுவீர்களா?. என்னுடைய எண்ணம் நிறைவேற நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என எனக்கு வழிகாட்டுங்கள்"
"நான் அதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறேன். உன்னுடைய எண்ணத்தை அதனுடைய தீவிரத்தை மட்டுபடுத்த வந்திருக்கிறேன். நல்ல எண்ணமோ தீய எண்ணமோ அதையும் ஒரு இச்சை தான் அந்த இச்சையை தீர்ப்பதற்கு ஒரு சமநிலையான மனநிலையை பெற வேண்டும். அதற்கு காமம்தான் தீர்வு.." என‌ அவள் பின்திரும்பி நடந்தாள்.

யட்சிணியின் இந்த நடன நடைக்கு கஜகாமினி நடை என்று பெயர். நடனத்தில் 'ஆண்களை தங்கள் அழகால் நடையால் மயக்கும் பெண்ணின் பாவத்தை' கஜகாமினி' என்று சுட்டுகிறார்கள். யானைகள்தான் அதீதமான பாலியல் உன்மத்தம் கொண்டவை என்று கூறப்படுகிறது. குறிப்பாக பெண் யானைகள் காமமும் கிளர்ச்சியும் நிறைந்து வழியும் உணர்வுகள் கொண்டவை.

வளைவுகள் நிறைந்த கவர்ச்சியான உடலமைப்பைக் கொண்ட நளினமான பெண்ணை "மதகஜ காமினி' என்று வர்ணிக்கிறார்கள். வலமும் இடமுமாக இடுப்பை ஆட்டி ஆட்டி நடக்கும் யானையின் நடை பழமையான யாவரும் மயங்கி விடுவார்கள். சித்தையனும் மயங்கினார்.

[sagotharan]

[sagotharan]

யட்சிணி பத்மாவதி தன்னை நிர்வாணமாக்கிக் கொண்டு சுனையில் குதித்தாள். அவளுடைய பிட்டங்கள் யானையுடைய பின்புறம் போல அத்தனை அழகாக இருந்தன. சுனையில் குதித்து மூழ்கி தன் முக அழகோடு முன்னழகில் கொஞ்சம் காட்டினாள். சுனைநீரை வாயில் எடுத்து பீச்சி வெளியிட்டாள். நிர்வாண மீன்களோடு மீனாக மாறி நீந்தினாள்.

சித்தையனுக்கு அந்தக்காட்சி காமவெறி ஊட்டியது. இதுவரை சித்தையன் தன் மனைவி தவிர எந்தப்பெண்ணிடமும் காமம் கொண்டதே இல்லை. இப்போது அவனுக்கு‌ மோகம் ஊற்றெடுத்தது. சித்தையனும் தன்னுடைய ஆடைகளை சுனையின் கரையில் களைந்துவிட்டு நிர்வாணம் ஆனான். மேகம் மலையில் சூழ கதிரவனின் கைகள் மறைந்து இதமான தருணமாக.. பத்மாவதி அவனுடைய விரைத்த ஆண்குறியை கண்டு வெட்கம் கொண்டாள்.

"சித்தையா.. வா.. சுனை நீரில் மீன்களோடு மீன்களாக நீந்துவோம்" என அழைத்தாள். "வருகிறேன் தேவி.." என சித்தையன் சுனைக்குள் குதித்தார்.

நேற்று வரை சிறிய சுனையாக இருந்தது. இன்று யட்சினியின் வருகையால் கடல் போல எல்லையற்று காட்சியளித்தது. சித்தையன் இமைகள் சற்றே விரிந்து விழிகளின் இருண்ட கருமணிகளுக்கு இடங்கொடுத்தாலும், ஏதோ மங்கலான வெளிச்சமும், வெளிச்சத்தின் ஊடே புகுந்து வந்த பனி மண்டலமும், பனி மண்டலத்தின் இடை யிடையே யட்சிணியின் மோக உடலும் கண்களின் பார்வைக்குப் புலப்பட்டதால், இருப்பது பூலோகமா சொர்க்கமா, இரண்டுமற்ற சொப்பன உலகமா என்பதை நிர்ணயிக்க முடியாத நிலையில் தவித்தார்.

அவர் தனது தலையை இருபுறமும் அசைத்துப் பார்த்தார். அசைந்த தலை திடீரென நீரில் மூழ்கிவிட்டதாலும் ஏதோ பேரிரைச்சல் காதுகளில் விழுந்ததாலும், எதையும் நிர்ணயிக்கத் திராணியற்ற அவர், விழிகளை மீண்டும் மூடி மூச்சையும் இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டார். அடுத்த வினாடி மூழ்கிய நீரிலிருந்து விடுபட்ட முகத்தில் சுரணை முன்னைவிடச் சற்று அதிகமாக வரவே, தானிருப்பது பூலோகத்தான் என்ற முடிவுக்கு வந்து, அந்த முடிவின் வினைவாகச் சற்றுத் திருப்தியையும் முகத்தில் படரவிட்டுக் கொண்டார்.

அந்தத் திருப்தியின் இடையே லேசாகப் புன்முறுவலோடு யட்சிணி சித்தையன் அருகே வந்தாள். சித்தையன் புன்னகை உதிர்க்க.. இருவரின் உதடுகளும் சுனை நீருக்கடியில் சங்கமித்தன. சித்தையனின் கைகள் பத்மாவதியின் உடலெங்கும் படர்ந்தன. வளவளப்பான பொன்மேனியின் அங்கங்கள் சித்தையனின் மனிதவுடலோடு பட்டு இறுகின.

சொர்க்கத்தின் சிறப்புக்களை புராணங்கள் எத்தனை தான் வர்ணித்தாலும், பேரின்பத்தை அடைவதன் உயர்வை வேதாந்தங்கள் எத்தனைதான் போதித்தாலும்,. பூலோகத்தில் இருப்பதில்தான் மனிதனுடைய காம இச்சை கைகூடுகிறது. சித்தையனின் ஆண்குறியை யட்சிணியின் கைகள் தீண்டின.

நீண்டிருந்த ஆண்குறி இன்னும் விரைத்தது.. யட்சிணி தன்னுடைய கால்களை மடித்து அவனுடைய இடுப்பு பகுதியில் சுற்றிக்கொண்டாள். அவர் மார்புகளில் யட்சிணியின் முலைகள் மோதின. அப்படி மோதும் போது இடையே வந்த ஒரு மீன் மார்புக்கும் முலைக்கும் நடுவே இருந்த இடைவெளியில் நெண்டியது.

மீனின் துள்ளலால் யட்சிணியின் உடல் கூசியது. அவள் இன்னும் சித்தையனை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டாள். யட்சிணியின் கைகள் அவருடைய கழுத்தை கட்டிக்கொண்டன. சித்தையனின் ஆண்குறி யட்சிணியின் பெண்மையை உரசியது. இருவரும் கூடினார்கள். சித்தையனுடைய கைகள் யட்சிணியை தாங்கின. சுனைநீரில் அவளுடைய எடை இலகுவாக இருந்தது. யட்சிணியின் இரண்டு பிட்டங்களையும் சித்தையன் பிடித்துக்கொண்டு பிசைந்தார்.

மெல்ல சித்தையனின் முகத்தில் முத்தங்களைக் கொடுத்துக்கொண்டு தன் இடையை அசைத்தாள். சுனைநீருக்கு வெளியே இருவரின் தலைகள் மட்டும் தெரிந்தன. அவளுடைய பெண்குறி பிளந்து சித்தையனின் ஆண்குறியை தனக்குள் வாங்கி கவ்விக்கொண்டது. சித்தையன் உடலெங்கும் அதிர்வலைகள் பாய்ந்தன.

"ஆ..ஆ.." என முனகினாள்.
அவள் அசைந்து இயங்க.. சுனை நீருக்கடியில் அவர்களுடைய சல்லாபம் தொடங்கியது.

யட்சிணியின் யோனியில் சித்தையன் ஆண்குறி முழு வேகத்தில் நுழைந்து வெளியேறி.. மீண்டும் நுழைந்து வெளியேறியது. தொடர்ந்து இயங்குவதால் அவளுடைய யோனிநீர் கசிந்தது. அதன் மகத்துவத்தால் சுனைநீர் தங்க நிறத்தில் மின்னியது.

சித்தையனும் பத்மாவதி யட்சிணியும் ஓருடலாக இயங்கினர். அவர்களுடைய சுவாசம் கூட ஒன்றுபோல் வெளிவந்தது. விரைவிலேயே சித்தையனும், யட்சிணியும் ஒரே நேரத்தில் உச்சமடைந்தனர். நீரில் அவர்களுடைய விந்துவும், யோனி நீரும் கலந்து வழிந்தன. அதனால் ஈர்க்கப்பட்ட மீன்கள் எல்லாம் விழுங்கின. விழுங்கிய மீன்கள் மிளிர்ந்தன.

காலங்கள் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தன. சித்தையன் ஒரு பெண் பித்தராக எந்நேரமும் யட்சிணியின் மடியிலேயே கிடந்தார். தான் எதற்காக திருமலைக்கு வந்தோம் என்ற சிந்தனை அறவே இல்லாமல் போனது. அவரை மதி மயக்கி தன்னுடைய பிடியில் எப்பொழுதுமே வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் யட்சினி.

[sagotharan]

[sagotharan]

கையிலிருந்த இரண்டு வாழைப் பழத்தை குந்துநாதர் சந்நிதி முன் வைத்தாள். ஒரு மண் விளக்கில் கொஞ்சம் எண்ணெய் ஊற்றி திரியிட்டாள். கைவிரலில் பட்ட எண்ணெயை தலையில் தேய்த்துக் கொண்டாள். விளக்கை ஏற்றி வைத்துவிட்டு கையெடுத்து கும்பிட்டாள்.

"சாமி.. " என தொடங்கி வேண்டுதல் வைத்தாள். அவள் கண்கள் கசிந்தன. அவளுடைய பாரம் குறைந்ததாக தோன்றியது. கண்களை துடைத்துக்கொண்டு நடந்தாள். அவள் கண்ணீரைக்கண்டு அந்த சந்நிதியில் இருந்த பத்ரபாகு யட்சனின் சிற்பம் அசைந்தது. கை கூப்பி தன் தேவனை வணங்கியது.

"தேவனே.. பாவப்பட்ட அந்தப் பெண்ணிற்கு உதவ எனக்கு அனுமதி தாருங்கள்" என்றது யட்சன். சந்நிதியில் இருந்து ஒரு ஒளிமின்னல் அடித்தது. யட்சன் சிலை அங்கிருந்து மறைந்தது.

அவள் வேலம்மாள். உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கே உரிய கரிய நிறத்தவள். கூரிய கண்களும் எடுப்பான உடற்கட்டும் காண்போரைச் சொக்க வைக்கும். "மலையாள தாளுக மாறி அவளுக்கு மயிறு" இன்று வேலம்மாள் குறித்து பொறாமை படக்கூடிய பெண்களும் உண்டு. ஆனாலும் வேலம்மாளுக்கு ஒரு குறை. நிற்கும்பொழுது யாராலும் அதனை கண்டுபிடிக்கவே முடியாது ஆனால் அவள் நடக்கையில் சற்று தாங்கி ஒரு பக்கம் சாய்ந்து நடப்பாள்.

இளம் பிராயத்தில் நன்றாக ஓடி விளையாடு கொண்டு தான் இருந்தாள். மற்ற பிள்ளைகளைப் போல அவளும் சராசரியாகவே இருந்தாள். ஆனால் காலக்கொடுமை அவளை போலியோ தாக்கியது. நாளாக நாளாக அவளுடைய ஒரு கால் மற்றொரு காலை விட சூம்பி போனது.

வேலம்மாளுக்கு சொல்லிக் கொள்ளும்படியாக அத்தனை அழகு இருந்தும் அவளை அடையாளம் காட்டுவதற்கு அந்த சூம்பிப்போன கால்தான் இப்பொழுது எல்லாம் உபயோகமாக இருந்தன. அவளை ஊரார் நொண்டி என்று அடையாளப்படுத்தினார்கள். வேலம்மாள் என்ற அவளுடைய உண்மையான பெயரை மறையும் அளவிற்கு அந்த நொண்டி என்ற வார்த்தையை அவளுடைய பெயராகவே மாறிப்போனது. அவள் ஏதேனும் துடுக்கத்தனமாக பேசி விட்டால்.. அவ்வளவுதான் நொண்டி கழுதைக்கு.. என்று அவள் அம்மா வசை பாட ஆரம்பித்து விடுவாள்.

அவள் பருவ வந்ததும் பட்ட துன்பங்கள் ஏராளம். நல்ல மாடே விலை போகாத காலத்தில் நொண்டி மாடா விலை போகும் என்று தரகர்களே அவளுக்கு எதிரியாக்கி போனார்கள். அவனுடைய ஜாதகத்தை பெரும்பாலும் எவரிடமும் காட்டுவதே இல்லை. பூவரசு மரத்திலிருந்து விழுகின்ற இலைகள் போல ஆண்டுகள் கழிந்து கொண்டே இருந்தன.

பருவப் பெண்ணாய் இருந்து கன்னியாக மாறி இப்பொழுது முதிற்கன்னியாகக் கூடிய அளவிற்கு வேலம்மாளுக்கு வயதாகி இருந்தது. ஆனால் வரன் வந்த பாடியில்லை. மற்ற பிள்ளைகளுக்காகவது வீட்டுக்கு மாப்பிள்ளை என்று யாரோ வந்து இரண்டு மூன்று தின்பண்டங்களை தின்று காப்பி அருந்தி போன கதை இருக்கிறது.

ஆனால் இந்த மொண்டி கழுதைக்கு வீடேறி ஒருத்தரும் வந்து பாக்கு தட்டு வைத்து பெண் பார்க்கும் வைபவம் நடக்கவே இல்லை. இனி தன்னுடைய வாழ்நாளில் அவ்வாறான வைபவம் நடக்கப் போவதே இல்லை என்ற நிலைக்கு வேலம்மாள் வந்திருந்தாள். ஆனாலும் ஏதேனும் அற்புதம் நிகழ்ந்து விடாதா? இந்த கால் ஊனத்தை மறந்து ஒரு வாலிபன் தன்னை கரம் பிடிக்க வரமாட்டானா என்றெல்லாம் அவள் ஏங்கத் தொடங்கினாள்.

இரவு வேலைகள் எல்லாம் சீக்கிரமாக முடித்துவிட்டு உறங்கச் சென்று உண்மையில் அது உறக்கத்திற்காக அல்ல. அன்றைய பொழுதில் காலையிலிருந்து மாலை வரை யார் யாரையெல்லாம் பார்த்து இருக்கிறாளோ அவர்களை எல்லாம் பட்டியலிடுவாள். அவர்களில் ஒரு ஆதர்ச நாயகனை தேர்ந்தெடுப்பாள். அவனோடு தன்னுடைய இச்சை தீர கற்பனையில் புணர்ந்து மகிழ்வாள்.

வேலம்மாளின் தந்தை ராஜசேகரன் இரும்படிக்கும் தொழில் செய்யக்கூடியவர். நாளெல்லாம் கடுமையான சூட்டில் இருந்து இரும்பை உருக்கி மம்மட்டியாகவும், கோடாரியாகவும், கொடுவாளாகவும், வெட்டு கத்தியாகவும் பட்டறையில் அடித்து செய்து வருவார். அவற்றில் மம்மட்டியும் கோடாரியும் எப்போதாவது மாட்டிற்கான லாடமும் தேவைப்படுபவர்கள் ராஜசேகரனின் வீட்டிற்க்கே வந்து வாங்கிச் சென்று விடுவார்கள். ஆனால் கொடுவாளையும் வெட்டி கத்தியையும் சூரி கத்தியையும் அருகில் உள்ள ஒவ்வொரு சந்தைக்கும் சென்று விற்று வர வேண்டிய பொறுப்பு வேலம்மாளுக்கு இருந்தது.

வேலம்மாள் எட்டு கட்டையில் கத்தி விற்கக் கூடியவள் உண்மையில் அவள் கத்தி தான் விற்கின்றாள் என்பது சந்தையில் உள்ள அனைவருக்கும் கேட்டு விடும்.. அன்று செவ்வாய்க்கிழமை என்பதால் கல்லூர் பட்டி சந்தைக்கு செல்ல வேண்டும்.‌ கனமான மூன்று வகையான சூரிகள், வெட்டுக்கத்திகள், கொடுவாள் ஆகியவற்றுக்கு பிடி போடுவதற்காக செல்லம் ஆசாரியிடம் வந்திருந்தாள். ஊரில் உள்ள ஆண்களை எல்லாம் ஒரு தராசில் வைத்தால் செல்லம் ஆசாரியை தனி தராசில் தான் வைக்க வேண்டும்.

செல்லம் ஆசாரிக்கு லேசாக தலை சொட்டை. அதனால் அதை மறைப்பதற்காக எப்பொழுதுமே ஒரு சிகப்பு துண்டினை தலைப்பாகை போல சுற்றி இருப்பார். வலது காதின் ஓரமாக எப்பொழுதுமே ஒரு மூன்று இன்ச் அளவிற்கு குட்டி பென்சில் இருக்கும். பாக்கெட்டில் சையது பிடி கட்டும், லுங்கி சுருளில் தீப்பெட்டியும் இருக்கும்.

"மரவேலை செஞ்சுக்கிட்டு எப்ப பார்த்தாலும் ரயில் இன்ஜின் கணக்கா புகை விட ஒரே ஆளு நீதான்ய்யா"
"இந்தா குட்டி... மர வேலை செய்யறது எல்லாமே பச்சை மரம் அதனால இது ஒன்னும் தீ எல்லாம் பிடிக்காது நல்லா காயவைத்து பதமா பார்த்து தான் எடுத்துக்கிட்டு வந்து இருப்போம். "

அந்த ஊரிலேயே செல்லம் ஆசாரி எந்தவித வேறுபாடும் எந்த பெண்ணிடமும் காட்டுவதே இல்லை. அந்தப் பெண் குண்டு ஒல்லியோ பணம் படைத்தவளோ பிச்சைக்காரி எதைப்பற்றியும் செல்லப்பா ஆசாரி‌ கண்டு கொள்வதே இல்லை அவரைப் பொறுத்த வரைக்கும் பெண் என்பவள் பெண் அவ்வளவுதான். மூன்று இன்பத் துளைகளை உடைய ஒரு பெண் அவள் எப்படிப்பட்டவராக இருந்தாலும் துளைகளில் துருப்பிடித்தாய் இருக்கப் போகிறது என்பார்.

வேலம்மாளிடம் காதல் வசனம் பேசக்கூடிய ஒரே மனிதர் அவர் தான். அதனால்தான் வேலமாலுக்கு செல்லப்பா ஆசாரியிடம் செல்வது மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.‌ காலையிலேயே பிடி வைக்க தேவையான இரும்பு கத்திகளை ஒரு சாக்கில் போட்டு கட்டி.. அதை சுருட்டி தலையில் வைத்துக் கொண்டு விசுக்கி விசுக்கி நடந்து செல்லப்ப ஆசாரியிடம் வந்து விட்டாள்.

***
"என்ன வேலு.. சுமை இன்னைக்கு கொஞ்சம் அதிகம் போல தெரியுது.?" என்று கண்களாலையே எடை போட்டார் ஆசாரி.
"அதை ஏன் கேக்குற ஆசாரி.. போன தடவை எடுத்துக்கிட்டு போன அத்தனை சூரியும் செத்த நேரத்துல வித்து புட்டுச்சு. கை நிறைய காசு சம்பாதித்து கொண்டு வந்து கொடுத்து விட்டேன். அதனால அப்பனுக்கு ரொம்ப சந்தோசம். இந்த தடவ சேத்து வியூனு அனுப்பிச்சி விட்டாரு. "

"உங்க அப்பனுக்கு ஆசையே அடங்காதே. ஒரு கைராசிக்காரி வித்து கொடுக்கறதுக்கு இருக்கவும் அந்த மனுஷன் பித்து பிடித்து அலையராப்புல.."

"ஆசாரி இந்த தடவை கொஞ்சம் அதிகமா இருக்குது கொஞ்சம் வெரசா வேலையும் முடிச்சு கொடுத்திரு.. அப்பதான் நானும் வெரைசா சந்தைக்கு போக முடியும். வானம் வேற‌கருக்கலா இருக்கு. இந்த மொண்டி கால வச்சுக்கிட்டு நான் விசுக்கு விசுகுன்னு இழுத்துகிட்டு சந்தைக்கு போயி வித்துக்கிட்டு வாரத்துக்குள்ள இன்னிக்கி விடுஞ்சிடும்.."

"அது சரி.. பொதிகழுதை கணக்கா உன் மேல இத்தனை சுமைய ஏத்திவிட்டு அந்த ஆளு என்ன பண்ணிட்டு இருக்கான் வீட்டுக்குள்ள.."
"வேற என்ன பண்ணவாரு. இருக்கவே இருக்கு ஆத்தா அது மேல ஏறி பண்ணுவான்."
"அப்போ உங்க வீட்டுக்கு போனா ஃப்ரீ ஷோ பார்க்கலான்னு சொல்லு"
"யோவ் என் ஆத்தாளும் அப்பனும் கூடிக்கொள்வதைப் பார்த்து என்னா பண்ண போற"

"ஏதாவது தெரியாத சங்கதியை தெரிந்து கொள்வேன். கத்துக்கிட்டது கைமண் அளவு கல்லாதது உலக அளவு அப்படின்னு பெரியவங்க சொல்லுவாங்க. அதனால அவங்க ஏதாவது செய்ய போயி புதுசா ஏதாவது இருந்துச்சா நானும் புதுசா ஏதாவது கத்துக்குவேன்"
"சரியான வெவஸ்தை கட்ட மனுசைய்யா நீ. இது மாதிரி எத்தனை பேர் செய்யறது நீ பார்த்து இருப்பே"
"ஆத்துல மணல எண்ண முடியுமா அது மாதிரி இந்த செல்லம் பார்த்ததும் பார்க்காததும் எல்லாம் எண்ண முடியாது வேலா.."
இருவரும் சத்தமிட்டு சிரித்துக் கொண்டார்கள்.

"வேலா.. வேட்டையாம்பட்டி தரகன் கிட்ட உன்ன பத்தி சொல்லி வச்சிருக்கேன். நல்லதொரு வரம் பார்த்து தரவா சொல்லி இருக்கான்."
"அட நீ வேற ஏன்யா அதை ஞாபகப்படுத்துற?. உன் கூட பேசற செத்த நேரத்துல தான் இந்த கல்யாணம் காட்சி எல்லாம் மறந்து கலகலன்னு சிரிச்சுகிட்டு கிடக்கிறேன். அது பொறுக்கலையா உனக்கு. நீயும் அப்பன் ஆத்தா மாதிரி கல்யாணத்தை பத்தி பேச்சை எடுத்தா இந்த பக்கம் வரத நிறுத்திக்குவேன்"
"அச்சச்சோ தொழிலுக்கு உலை வச்சிடாத தாயி. ஒரு கதவடைச்சு வர காச விட நீ கொண்டுவர சாமானுக்கு எல்லாம் பிடி போடுவதில் தான் என் பொழப்பு ஓடிக்கிட்டு கிடக்குது."

"சரி ஆசாரி நீ பிடிய போட்டுக்கிட்டு இரு நான் இந்த சிவல் எல்லாம் கொஞ்சம் கூட்டி அள்ளி வைக்கிறேன். எங்க வந்ததிலிருந்து பார்க்கிறேன் கைக்கு தோதா ஒரு கை புள்ள வைச்சிருப்பியே அவனைக் காணொம்"
"சோத்தை எடுத்துக்கிட்டு என் ஆசை பொண்டாட்டி வந்தா இல்ல. திரும்பி போகும் போது காலி சாமானை எடுத்துக்கிட்டு போவதற்கு அவனை கையோட கூட்டிட்டு போயிட்டா. அவன் அவ்வளவுதான். இரண்டு அடி நடந்து போகவே கூலி கேட்பான். அவ இன்னிக்கு நாலு மணி வரை வேலையை வாங்கி கொண்டு தான் விடுவா. வந்து என்ன புலம்ப போறானோ தெரியல"

ஆசாரி வேலம்மாளை பார்த்தார். அவள் சீமமாரை எடுத்து அந்தப் பகுதி முழுக்க இருந்த மர சீவல்களை எல்லாம் அள்ளி கூடை கூடையாக குவித்தாள். ஆசாரி பத்து சூரிகளுக்கு பிடி போடுவதற்குள்ளாகவே அவள் பம்பரமாக சுழன்று மர சீவல்களை குவித்திருந்தாள்.

கைப்புள்ள இருந்திருந்தால் இந்நேரம் இரண்டு கூடை கூட ரொம்பி இருக்காது. அவனுக்கு பதிலாக இவளை வேலைக்கு வைத்திருந்தாலே எத்தனையோ வேலையை செய்திருக்கலாம் என யோசனை வந்தது ஆசாரிக்கு.