மறுநாள் காலை – ராமின் அறை...
காலை மணி ஆறு.
ஜன்னல் வழியாக சூரிய வெளிச்சம் மெதுவாக அறைக்குள் வந்துகொண்டிருந்தது. ராமின் அறையில் கட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஹரிஹரன் மெதுவாகக் கண் விழித்தான்.
சில நொடிகள் படுத்திருந்தவன் எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தான். எதிரே இருந்த மேஜையின் மீது ராமின் புகைப்படம் இருந்தது. அதன் அருகில் வினிதாவும் ராமும் திருமணத்தின்போது எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படம் இருந்தது.
அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான்.
ஹரிஹரன் (மனதிற்குள்): நேத்து இந்தக் குடும்பம் எனக்கு எவ்வளவு உதவி செய்திருக்காங்க. குறிப்பாக வினிதா மேடம். நான் ஒரு வாடகைக்காரர்தானே. இருந்தாலும் இவ்வளவு அக்கறையா நடந்துக்கிட்டாங்க. இந்த வீட்டுக்கு எந்தவிதமான தொந்தரவும் கொடுக்கக்கூடாது.
என்று நினைத்துக்கொண்டு படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான்.
படுக்கையை ஒழுங்குபடுத்தினான். தன்னுடைய கைப்பேசியை எடுத்துக்கொண்டு அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.
ஹாலில் – சுந்தரி...
சுந்தரி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்துகொண்டிருந்தார்.
அப்போது ராமின் அறையிலிருந்து ஹரிஹரன் வெளியே வருவதைப் பார்த்தார்.
சுந்தரி: என்ன சார்... தூங்கி எழுந்துட்டீங்களா?
ஹரிஹரன்: ஆமாம் மேடம். குட் மார்னிங்.
சுந்தரி: குட் மார்னிங் சார். நல்லா தூங்கினீங்களா?
ஹரிஹரன்: ரொம்ப நல்லா தூங்கினேன் மேடம். உங்க வீட்டுக்காரர் ரூம் நல்லா இருக்கு. எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாமல் தூங்கினேன்.
சுந்தரி: சந்தோஷம் சார். நேத்து ராத்திரி உங்களுக்கு வேற வழி இல்லாததால்தான் வினிதா அந்த ரூம்ல படுக்கச் சொன்னா.
ஹரிஹரன்: ஆமாம் மேடம். இல்லன்னா மேலே மொட்டை மாடியில்தான் படுத்திருக்கணும்.
சுந்தரி: அதெல்லாம் பரவாயில்லை சார். புதுசா ஒரு வீட்டுக்கு வரும்போது இப்படி ஏதாவது சிரமம் இருக்கத்தான் செய்யும்.
ஹரிஹரன்: உண்மைதான் மேடம். ஆனா இவ்வளவு உதவி கிடைக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கல.
சுந்தரி: சரி சார். இன்னைக்கு உங்களுக்கு வேலை இருக்கா?
ஹரிஹரன்: ஆமாம் மேடம். இன்னைக்குத்தான் புதுசா இந்த ஸ்டேஷன்ல பொறுப்பேற்கப் போறேன். அதனால கொஞ்சம் சீக்கிரம் கிளம்பணும்.
சுந்தரி: அப்படியா? அப்போ நீங்க சீக்கிரம் கிளம்ப வேண்டியிருக்கும்.
ஹரிஹரன்: ஆமாம் மேடம். முதல்ல மேலே போய் குளிச்சிட்டு, சீருடை அணிஞ்சிட்டு வர்றேன்.
சுந்தரி: சரி சார். போயிட்டு வாங்க.
ஹரிஹரன்: அப்புறம் நேத்து ராத்திரி ரூம் கொடுத்ததுக்கு ரொம்ப நன்றி மேடம்.
சுந்தரி: அதெல்லாம் ஒரு உதவிதான் சார். அதுக்குப் போய் நன்றி சொல்லிக்கிட்டு இருக்காதீங்க.
ஹரிஹரன் சிரித்துக்கொண்டே படிக்கட்டில் ஏறி மேலே சென்றான்.
### சுந்தரியின் கோபம்...
ஹரிஹரன் படிக்கட்டில் ஏறிச் சென்றதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட சுந்தரி சமையலறை வாசலில் நின்று வினிதாவை அழைத்தார்.
சுந்தரி: வினிதா!
வினிதா: என்னம்மா?
சுந்தரி: இங்க கொஞ்சம் வா.
வினிதா சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
வினிதா: என்னம்மா? ஏதாவது வேணுமா?
சுந்தரி: நேத்து ராத்திரி அந்த இன்ஸ்பெக்டரை உங்க வீட்டுக்காரர் ரூம்ல படுக்க வச்சிருக்கியா?
வினிதா: ஆமாம்மா. நேத்தே சொன்னேனே. மேலே பொருட்களெல்லாம் ஒழுங்கில்லாம இருந்துச்சு. அவருக்குப் படுக்க இடமே இல்லை. அதனால ராமோட ரூம்ல படுக்கச் சொன்னேன்.
சுந்தரி: அதைத்தான் கேட்கிறேன். நம்ம வீட்டுல வேற இடமே இல்லையா? நேரா ராமோட ரூமுக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிருக்க.
வினிதா: அம்மா, அந்த ரூம்தான் காலியா இருக்கு. ராம் இங்கே இல்லையே. அதனால அங்கே படுக்கச் சொன்னேன்.
சுந்தரி: அதுக்காக யாரு வந்தாலும் அந்த ரூம்ல படுக்க வைக்கணுமா?
வினிதா: அம்மா, அவர் யாரோ தெரியாத ஆள் கிடையாது. நம்ம வீட்டுக்கு மேலே வாடகைக்கு வந்திருக்கிறவர். அதுவும் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர்.
சுந்தரி: அதனால என்ன? அவர் இன்ஸ்பெக்டரா இருந்தாலும் நாம கொஞ்சம் கவனமா இருக்க வேண்டாமா?
வினிதா: நீ ஏன் இப்படியே பேசுறம்மா? அவருக்கு உதவி செய்ததுல என்ன தப்பு?
சுந்தரி: நான் உதவி செய்யக்கூடாதுன்னு சொல்லல. அளவோடு இருக்கணும்னு சொல்றேன்.
வினிதா: சரி. இனிமேல் அவருக்கு எந்த உதவியும் செய்ய வேண்டாம். இதுதானே உனக்கு வேணும்?
சுந்தரி: நான் அப்படிச் சொல்லவே இல்லையே!
வினிதா: அப்புறம் எதுக்கு இப்படி கேள்வி கேட்கிற?
சுந்தரி: வினிதா, நான் உன் அம்மா. உன்னோட நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன்.
வினிதா: எனக்குத் தெரியும் அம்மா. ஆனா ஒரு மனிதருக்கு உதவி செய்யும்போது கூட இப்படிச் சந்தேகப்பட்டுப் பேசினா எப்படி?
சுந்தரி: சரி. நீ உன் விருப்பப்படி நடந்துக்கோ.
வினிதா: நான் என்ன தப்பா நடந்துக்கிட்டேன்?
சுந்தரி: இப்போதைக்கு எதுவும் தப்பா நடக்கல. அதனாலதான் முன்னாடியே சொல்றேன்.
வினிதா: அம்மா, அவர் நம்ம வீட்டுல குடியிருக்கிறவர். அவர்கிட்ட மரியாதையா பேசுறேன். அவ்வளவுதான்.
சுந்தரி: சரி. இனிமேல் உனக்கு நான் எதுவும் சொல்லல.
என்று சொல்லிவிட்டு சுந்தரி சமையலறைக்குள் சென்றார்.
வினிதா தலையை அசைத்துக்கொண்டு தன்னுடைய வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
### வினிதாவின் காலை வேலைகள்...
வினிதா முதலில் வீட்டின் வாசலைப் பெருக்கினாள். பிறகு தண்ணீர் தெளித்து கோலம் போட்டாள்.
அதன்பிறகு ஹாலில் இருந்த பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்தினாள்.
சமையலறைக்குச் சென்று பாத்திரங்களைக் கழுவினாள். காலை உணவுக்காக இட்லி மாவை எடுத்தாள்.
சுந்தரி சாம்பார் தயாரித்துக்கொண்டிருந்தார்.
வினிதா: அம்மா, இட்லி ஊத்துறேன். சட்னி அரைச்சிட்டியா?
சுந்தரி: ஆமாம். தேங்காய் சட்னி அரைச்சு வச்சிருக்கேன்.
வினிதா: சரிம்மா.
சுந்தரி: வினிதா, அந்த இன்ஸ்பெக்டர் காபி குடிப்பாரா?
வினிதா: தெரியலம்மா. நேத்து ராத்திரி கேட்கல.
சுந்தரி: அப்போ ஒரு காபி போட்டுக் கொடுத்துட்டு வா.
வினிதா: சரிம்மா.
சுந்தரி: இன்னொரு விஷயம்.
வினிதா: என்னம்மா?
சுந்தரி: காபி கொடுத்துட்டு வந்துடு. அங்கே தேவையில்லாம நேரத்தைச் செலவழிக்காதே.
வினிதா: அம்மா! திரும்பவும் ஆரம்பிக்காதே.
சுந்தரி: சரி சரி. நான் சொல்றதைச் சொன்னேன்.
வினிதா: சரிம்மா.
வினிதா காபி தயாரிக்க ஆரம்பித்தாள்.
பாலைச் சூடாக்கி, காபித் தூள் சேர்த்து, சர்க்கரை கலந்து இரண்டு நிமிடங்களில் நல்ல மணத்துடன் காபியைத் தயாரித்தாள்.
ஒரு டம்ளரில் காபியை ஊற்றி சிறிய தட்டில் வைத்துக்கொண்டு மேலே சென்றாள்.
### மேல்மாடி – ஹரிஹரனின் வீடு...
ஹரிஹரன் இன்னும் தன்னுடைய பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டிருந்தான்.
சில புத்தகங்களைச் செல்ஃபில் அடுக்கினான். துணிமணிகளை பீரோவில் வைத்தான். சமையலறையில் இருந்த பாத்திரப் பெட்டிகளைத் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அப்போது படிக்கட்டில் காலடி சத்தம் கேட்டது.
வினிதா: சார்...
ஹரிஹரன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
ஹரிஹரன்: வாங்க மேடம். குட் மார்னிங்.
வினிதா: குட் மார்னிங் சார். இதோ உங்களுக்கு காபி.
ஹரிஹரன்: அடடா! எதுக்கு மேடம் இவ்வளவு சிரமம்?
வினிதா: என்ன சார் நீங்க? ஒரு காபி கொடுக்கிறதுக்குப் போய் இவ்வளவு யோசிக்கிறீங்க?
ஹரிஹரன்: அதெல்லாம் இல்லை மேடம். நேத்து ராத்திரியே உங்க வீட்டுல தங்க இடம் கொடுத்தீங்க. இப்போ காலையில காபியும் கொண்டு வந்திருக்கீங்க.
வினிதா: பரவாயில்லை சார். குடிச்சுப் பாருங்க. நல்லா இருக்கான்னு சொல்லுங்க.
ஹரிஹரன் காபியை வாங்கிக்கொண்டான்.
ஹரிஹரன்: நன்றி மேடம்.
வினிதா: சரி சார். உங்க வேலை எப்படி போயிட்டு இருக்கு?
ஹரிஹரன்: இப்போதான் ஆரம்பிச்சிருக்கேன். இன்னும் நிறைய பொருட்கள் இருக்கு.
வினிதா: தனியா எல்லாத்தையும் அடுக்குறது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்.
ஹரிஹரன்: அதெல்லாம் பழகிடுச்சு மேடம். போலீஸ் வேலைன்னாலே ஊர் ஊரா மாறிக்கிட்டே இருக்கணும். ஒவ்வொரு தடவையும் இப்படித்தான்.
வினிதா: உங்க அம்மா உங்க கூட இல்லையே. அவங்க இருந்திருந்தா கொஞ்சம் உதவியா இருந்திருக்கும்.
ஹரிஹரன்: ஆமாம். அவங்க பழைய ஊர்லதான் இருக்காங்க. என்னோட வேலை காரணமா இங்கே கூட்டிட்டு வர முடியல.
வினிதா: அவங்களுக்கு உங்களை விட்டுட்டு இருக்க கஷ்டமா இருக்குமே?
ஹரிஹரன்: ரொம்ப கஷ்டப்படுவாங்க. எப்போதும் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ, குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கோன்னு சொல்லிட்டே இருப்பாங்க.
வினிதா: அப்படியா? அப்போ உங்களுக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகலையா?
ஹரிஹரன்: இல்லை மேடம். இன்னும் அமையல.
வினிதா: உங்க அம்மா நல்ல பொண்ணைப் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும்னு நினைப்பாங்க.
ஹரிஹரன்: அதுதான் அவங்களோட ஆசை. நானும் இனிமேல் அதைப் பற்றி யோசிக்கணும்.
வினிதா: சரி சார். நல்ல பொண்ணா கிடைக்கட்டும்.
ஹரிஹரன்: நன்றி மேடம்.
வினிதா: அப்புறம் உங்க வீட்டுல பொருட்களை எல்லாம் அடுக்கிட்டீங்களா?
ஹரிஹரன்: இன்னும் பாதிதான் முடிஞ்சிருக்கு. ஆனா சமையலறை வேலை மட்டும் கொஞ்சம் சிரமமா இருக்கு.
வினிதா: ஏன் சார்?
ஹரிஹரன்: பாத்திரங்கள் எங்கே வைக்கணும், எந்தப் பொருள் எங்கே வைக்கணும்னு இன்னும் முடிவு செய்யல.
வினிதா: கீழே நிறைய அலமாரிகள் இருக்குன்னு நீங்க சொன்னீங்களே?
ஹரிஹரன்: ஆமாம். இருக்கு.
வினிதா: அப்போ அவற்றை எல்லாம் பயன்படுத்திக்கோங்க. சமையலுக்குத் தேவையான பொருட்களை ஒரு பக்கம் வச்சுக்கோங்க. மற்றவற்றை வேற இடத்துல வச்சுக்கலாம்.
ஹரிஹரன்: நல்ல யோசனை மேடம்.
வினிதா: உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா சொல்லுங்க.
ஹரிஹரன்: கண்டிப்பா மேடம். ஆனா உங்களுக்கு ஏற்கனவே நிறைய வேலை இருக்கும்.
வினிதா: அதெல்லாம் பார்த்துக்கலாம் சார்.
### ஹரிஹரனின் பாராட்டு...
ஹரிஹரன் காபியை மெதுவாகக் குடித்துக்கொண்டே வினிதாவைப் பார்த்தான்.
அவள் சாதாரணமாக வீட்டில் அணிந்திருந்த உடையில் இருந்தாள். நீண்ட கூந்தலைப் பின்னால் கட்டியிருந்தாள். முகத்தில் இயல்பான அழகு தெரிந்தது.
ஹரிஹரன்: மேடம்... ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா?
வினிதா: சொல்லுங்க சார்.
ஹரிஹரன்: நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க.
வினிதா சற்றே திகைத்தாள்.
வினிதா: என்ன சார் திடீர்னு இப்படிச் சொல்றீங்க?
ஹரிஹரன்: உண்மையைத்தான் சொல்றேன் மேடம். உங்க முகத்துல ஒரு தனி அழகு இருக்கு.
வினிதா: ஐயோ சார்... சும்மா இருங்க.
ஹரிஹரன்: ஏன் மேடம்? பாராட்டக்கூடாதா?
வினிதா: அப்படியெல்லாம் இல்லை. ஆனா இப்படி நேரடியாகச் சொன்னா என்ன பதில் சொல்றதுன்னே தெரியல.
ஹரிஹரன்: சரி. அப்போ உங்க அழகைப் பற்றி பேசாம இருக்கிறேன்.
வினிதா: அதுதான் நல்லது.
இருவரும் சிரித்தார்கள்.
ஹரிஹரன்: உங்க முகத்துல எப்போதும் ஒரு அமைதி இருக்கு. அதுதான் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.
வினிதா: நான் சாதாரணமா இருக்கிறவங்கதான் சார்.
ஹரிஹரன்: சாதாரணமா இருக்கிறதுலதான் சிலருக்கு அழகு அதிகமா இருக்கும்.
வினிதா தன்னுடைய முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். அவளுக்குள் சிறிய வெட்கம் ஏற்பட்டது.
வினிதா (மனதிற்குள்): என்னடா இது! இவ்வளவு நேரமா சாதாரணமா பேசிட்டு இருந்தவர் இப்போ என்னை அழகுன்னு பாராட்டுறாரே! இருந்தாலும் மரியாதையாத்தான் பேசுறாரு.
ஹரிஹரன்: என்ன மேடம்? அமைதியாகிட்டீங்க?
வினிதா: ஒன்றுமில்லை சார்.
ஹரிஹரன்: நான் ஏதாவது தப்பா பேசிட்டேனா?
வினிதா: இல்ல சார். நீங்க தப்பா பேசல.
ஹரிஹரன்: சரி மேடம். உங்களுக்கு வேலை இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். நான் உங்களை நிறுத்தி வைக்கக் கூடாது.
வினிதா: ஆமாம் சார். கீழே வேலை இருக்கு. நான் கிளம்புறேன்.
ஹரிஹரன்: சரி மேடம். காபி ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு.
வினிதா: சந்தோஷம் சார்.
ஹரிஹரன்: ரொம்ப நன்றி.
வினிதா: சரி சார். ஏதாவது தேவைப்பட்டா சொல்லுங்க.
ஹரிஹரன்: கண்டிப்பா.
வினிதா காலி டம்ளரை எடுத்துக்கொண்டு படிக்கட்டில் இறங்கினாள்.
ஹரிஹரன் அவள் சென்ற பிறகு தன்னுடைய வேலையைத் தொடர்ந்தான்.
### கீழே – சுந்தரியின் எச்சரிக்கை...
வினிதா சமையலறைக்குள் வந்ததும் சுந்தரி அவளைப் பார்த்தார்.
சுந்தரி: என்ன வினிதா? இவ்வளவு நேரமா மேலே என்ன பேசிட்டு இருந்த?
வினிதா: என்னம்மா? காபி கொடுத்துட்டு வந்தேன்.
சுந்தரி: காபி கொடுக்க இவ்வளவு நேரமா?
வினிதா: அம்மா, அவர் பொருட்களை அடுக்கிட்டு இருந்தாரு. அதைப் பற்றிக் கொஞ்சம் பேசினார்.
சுந்தரி: அதெல்லாம் எதுக்கு உனக்கு?
வினிதா: என்னம்மா இப்படிப் பேசுற? அவருக்கு வீடு புதுசு. எந்தப் பொருளை எங்கே வைக்கணும்னு கேட்டாரு. எனக்குத் தெரிஞ்சதைச் சொன்னேன்.
சுந்தரி: வேற என்ன பேசினீங்க?
வினிதா: அவருடைய வேலை, அவருடைய அம்மா, கல்யாணம் பற்றியெல்லாம் பேசினார்.
சுந்தரி: ஓஹோ! இப்போ அவரோட குடும்ப விஷயமெல்லாம் பேச ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா?
வினிதா: அம்மா!
சுந்தரி: என்னம்மா? நான் கேட்கிறதுக்குப் பதில் சொல்லு.
வினிதா: அவர் பேசினார். நானும் பதில் சொன்னேன். இதுல என்ன இருக்கு?
சுந்தரி: நீ கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும் வினிதா.
வினிதா: நான் கவனமாத்தான் இருக்கேன்.
சுந்தரி: அவர் உன்னைப் பார்த்து என்ன பேசினார்?
வினிதா ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தாள்.
வினிதா: சாதாரணமாத்தான் பேசினார்.
சுந்தரி: என்ன சாதாரணம்?
வினிதா: என்னைப் பார்த்து அழகா இருக்கீங்கன்னு சொன்னார். அவ்வளவுதான்.
சுந்தரி: பார்த்தியா! இப்பவே இப்படிப் பேச ஆரம்பிச்சிட்டாரா?
வினிதா: அம்மா, அவர் என்னை மரியாதையாத்தான் பாராட்டினார். அதுக்காக நீ ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுற?
சுந்தரி: உனக்கு இது சாதாரணமா தெரியலாம். ஆனா எனக்கு அப்படித் தெரியல.
வினிதா: அம்மா, ஒருத்தர் நல்லா இருக்கீங்கன்னு சொன்னா உடனே அதுக்கு வேற அர்த்தம் கற்பிக்கணுமா?
சுந்தரி: நான் சொல்றதை நீ புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிற.
வினிதா: நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா நீ ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பெருசாக்குற.
சுந்தரி: வினிதா, நீ ஒரு குடும்பப் பெண். உனக்கு கணவர் இருக்கார். பையன் இருக்கான். இதையெல்லாம் மறந்துடாதே.
வினிதா: அதை நான் எப்ப மறந்தேன்? என் கணவரையும் பையனையும் மறந்துட்டு நான் என்ன செய்றேன்?
சுந்தரி: நான் உன்னைத் தப்பா நினைக்கலம்மா. ஆனா அந்த இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட கொஞ்சம் தள்ளியே இரு.
வினிதா: சரிம்மா. இனிமேல் தேவையில்லாம பேச மாட்டேன். ஆனா நம்ம வீட்டுக்கு மேலே குடியிருக்கிறவர் என்ற முறையில் மரியாதையா பேசுவேன். அதைக் கூட நான் நிறுத்த முடியாது.
சுந்தரி: என்னமோ போ. நீ போகுற போக்கு சரியில்ல. அப்புறம் நான் சொல்லலன்னு சொல்லாதே.
என்று சொல்லிவிட்டு சுந்தரி அங்கிருந்து சென்றார்.
வினிதா சற்று நேரம் அமைதியாக நின்றாள்.
வினிதா (மனதிற்குள்): அம்மாவுக்கு ஏன் இவ்வளவு பயம்னு தெரியல. நான் எந்தத் தவறும் செய்யல. அவரும் மரியாதையாத்தான் பேசுறாரு. இனிமேல் கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும்.
என்று நினைத்துக்கொண்டு சமையலறை வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
### காலை 8.30 மணி – ஹரிஹரன் புதிய தோற்றத்தில்...
மேல்மாடியில் ஹரிஹரன் குளித்து முடித்திருந்தான்.
கண்ணாடி முன்பு நின்று தன்னுடைய போலீஸ் சீருடையை அணிந்துகொண்டிருந்தான்.
சட்டையைச் சரிசெய்து, பெல்ட்டை அணிந்தான். தோளில் இருந்த பதவிக்கான அடையாளங்களைச் சரிபார்த்தான்.
பிறகு காலணிகளை அணிந்துகொண்டு தொப்பியை எடுத்தான்.
கண்ணாடியில் தன்னுடைய தோற்றத்தை ஒருமுறை பார்த்தான்.
ஹரிஹரன் (மனதிற்குள்): சரி. முதல் நாள். எல்லாமே நல்லபடியா நடக்கணும்.
தன்னுடைய கைப்பேசி, வாகனச் சாவி ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டு படிக்கட்டில் இறங்க ஆரம்பித்தான்.
### ஹாலில் – வினிதாவின் பார்வை...
வினிதா சமையலறையில் இருந்து ஒரு பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தாள்.
அப்போது படிக்கட்டில் இருந்து காலணி சத்தம் கேட்டது.
அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் சீருடையில் ஹரிஹரன் கம்பீரமாகப் படிக்கட்டில் இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய தோற்றத்தைப் பார்த்த வினிதா ஒரு நிமிடம் அப்படியே நின்றாள்.
நேர்த்தியான சீருடை... கம்பீரமான நடை... முகத்தில் அதிகாரத் தோரணை...
சாதாரண உடையில் பார்த்த ஹரிஹரனுக்கும் இப்போது பார்க்கும் ஹரிஹரனுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.
வினிதா (மனதிற்குள்): அடடா! சீருடையில் எவ்வளவு கம்பீரமா இருக்காரு! உண்மையிலேயே ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் மாதிரி இருக்காரு. அவருக்கு இந்தச் சீருடை ரொம்பப் பொருத்தமா இருக்கு.
ஹரிஹரன் அவளைப் பார்த்தான்.
ஹரிஹரன்: குட் மார்னிங் மேடம்!
வினிதா தன்னுடைய எண்ணத்திலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
வினிதா: குட் மார்னிங் சார்.
ஹரிஹரன்: என்ன மேடம்? என்னைப் பார்த்ததும் அமைதியாகிட்டீங்க?
வினிதா: அப்படியெல்லாம் இல்லை சார்.
ஹரிஹரன்: என்னுடைய சீருடையைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுறீங்களா?
வினிதா: ஆமாம் சார். சாதாரணமா பார்த்ததைவிட இப்போ ரொம்ப வித்தியாசமா இருக்கீங்க.
ஹரிஹரன்: நல்ல வித்தியாசமா? இல்ல பயமா இருக்கா?
வினிதா சிரித்தாள்.
வினிதா: ஐயோ! பயமெல்லாம் இல்லை சார். உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லா பொருந்தியிருக்கு.
ஹரிஹரன்: நன்றி மேடம். இந்தச் சீருடை எங்களுக்கு ரொம்ப முக்கியமானது. இதை அணியும்போது எங்களுடைய பொறுப்பும் ஞாபகத்துக்கு வரும்.
வினிதா: ஆமாம் சார். உங்களைப் பார்க்கும்போதே ஒரு மரியாதை தோணுது.
ஹரிஹரன்: அதுதான் இந்தச் சீருடையின் மரியாதை.
வினிதா: நீங்க எப்போதும் இப்படி சீக்கிரமா ஸ்டேஷனுக்குப் போயிடுவீங்களா?
ஹரிஹரன்: வேலை இருக்கிற நாளில் நேரத்துக்கு முன்னாடியே போயிடுவேன். சில நேரம் இரவு முழுவதும் டியூட்டி இருக்கும்.
வினிதா: அப்படியா? அப்போ உங்களுக்கு ஓய்வே இருக்காதே?
ஹரிஹரன்: இருக்கும் மேடம். ஆனா எப்போ கிடைக்கும்னு சொல்ல முடியாது.
வினிதா: உங்க அம்மா இதையெல்லாம் நினைச்சு கவலைப்படுவாங்க போல.
ஹரிஹரன்: ஆமாம். அதனாலதான் சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொல்றாங்க.
வினிதா: அப்படியா? அப்போ சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோங்க சார்.
ஹரிஹரன்: நல்ல பொண்ணு கிடைக்கணுமே மேடம்!
வினிதா: உங்க அம்மா பார்த்துக் கொடுப்பாங்க. கவலைப்படாதீங்க.
ஹரிஹரன்: ஹா... ஹா... அதுவும் சரிதான்.
### சுந்தரியும் ஹரிஹரனும்...
அப்போது சுந்தரி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தார்.
சுந்தரி: என்ன சார்? ஸ்டேஷனுக்குக் கிளம்பிட்டீங்களா?
ஹரிஹரன்: ஆமாம் மேடம். இன்னைக்கு முதல் நாள். கொஞ்சம் வேலை இருக்கும்.
சுந்தரி: சரி சார். காலை உணவு சாப்பிட்டுட்டுப் போகலாமே?
ஹரிஹரன்: பரவாயில்லை மேடம். நேரமாயிடுச்சு. ஸ்டேஷன்ல பார்த்துக்கிறேன்.
சுந்தரி: சரி சார். பத்திரமா போயிட்டு வாங்க.
ஹரிஹரன்: கண்டிப்பா மேடம்.
வினிதா: சார், உங்க வீட்டுல பொருட்களையெல்லாம் அடுக்குற வேலை இருக்கே. இன்னைக்கு முடிச்சிடுவீங்களா?
ஹரிஹரன்: முயற்சி செய்றேன் மேடம். மாலை வந்ததும் மீதியைப் பார்த்துக்கலாம்.
வினிதா: சரி சார்.
ஹரிஹரன்: அப்புறம் நேத்து எனக்கு உதவி செய்ததுக்கு உங்க ரெண்டு பேருக்கும் நன்றி. உங்க வீட்டுக்காரர் வந்ததும் அவருக்கும் என்னுடைய நன்றியைச் சொல்லுங்க.
சுந்தரி: கண்டிப்பா சார். அதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமில்லை.
ஹரிஹரன்: சரி மேடம். நான் கிளம்புறேன்.
வினிதா: சரி சார். நல்லா போயிட்டு வாங்க.
ஹரிஹரன்: தேங்க்யூ மேடம்.
அவன் வாசலை நோக்கி நடந்தான்.
வெளியே நிறுத்தியிருந்த தன்னுடைய வாகனத்தின் அருகில் சென்று நின்று, ஒரு முறை வீட்டைப் பார்த்தான்.
ஹரிஹரன்: சரி. மாலை சந்திப்போம்.
சுந்தரி: சரி சார்.
வினிதா: பை சார்.
ஹரிஹரன் வாகனத்தில் ஏறி காவல் நிலையத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
### ஹரிஹரன் சென்ற பிறகு...
வினிதா வாசலில் நின்று அவன் சென்ற திசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
சுந்தரி: வினிதா!
வினிதா: என்னம்மா?
சுந்தரி: இன்னும் என்ன வாசலைப் பார்த்துட்டு இருக்க? உள்ளே வா.
வினிதா: வர்றேன்ம்மா.
சுந்தரி: அந்த இன்ஸ்பெக்டர் சீருடையில் நல்லா இருக்காரு இல்ல?
வினிதா: ஆமாம்மா. அவருக்கு ரொம்பப் பொருத்தமா இருக்கு.
சுந்தரி: அதுதான். ஆனா நீயும் கொஞ்சம் உன் மனசைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு இரு.
வினிதா: அம்மா! மறுபடியும் ஆரம்பிக்காதே. நான் அவரை ஒரு போலீஸ் அதிகாரியா பார்த்தேன். அவ்வளவுதான்.
சுந்தரி: சரி சரி. வா. காலை உணவு தயாரிக்கணும்.
வினிதா: இதோ வர்றேன்ம்மா.
வினிதா சமையலறைக்குள் சென்றாள்.
அவளுடைய மனதில் ஹரிஹரனின் கம்பீரமான சீருடை தோற்றம் ஒரு நொடி வந்து மறைந்தது.
உடனே தன்னுடைய கணவர் ராமின் நினைவு வந்தது.
வினிதா (மனதிற்குள்): இவர் நம்ம வீட்டுக்கு மேலே குடியிருக்கிற ஒரு வாடகைக்காரர். ஒரு போலீஸ் அதிகாரி. அதுக்கு மேலே எதையும் நினைக்க வேண்டாம். நம்ம குடும்பம், நம்ம வாழ்க்கைதான் முக்கியம்.
என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள்.
**மறுபுறம் – காவல் நிலையம்...**
ஹரிஹரன் புதிய காவல் நிலையத்திற்குள் நுழைந்தான்.
காவலர்கள் எழுந்து மரியாதை செலுத்தினார்கள்.
காவலர்: குட் மார்னிங் சார்!
ஹரிஹரன்: குட் மார்னிங். எல்லாரும் நல்லா இருக்கீங்களா?
காவலர்: நல்லா இருக்கோம் சார்.
ஹரிஹரன்: சரி. முக்கியமான புகார்கள், நிலுவையில் இருக்கிற கேஸ்கள் எல்லாத்தையும் என்னுடைய அறைக்கு எடுத்துட்டு வாங்க.
காவலர்: சரி சார்.
ஹரிஹரன் தன்னுடைய அறைக்குள் சென்றான்.
புதிய ஊர்... புதிய காவல் நிலையம்... புதிய பொறுப்புகள்...
அதே நேரத்தில் அவன் குடியேறிய வீட்டில் வினிதாவும் சுந்தரியும் தங்களுடைய வழக்கமான வேலைகளைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள்.
மேல்மாடியில் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய ஹரிஹரன்...
கீழ்மாடியில் தன்னுடைய குடும்ப வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வினிதா...
இவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான இந்தப் புதிய அறிமுகம் இனிவரும் நாட்களில் எப்படி மாறப்போகிறது?
**தொடரும்...**
**மூன்றாம் பாகம் நிறைவு.**
![[Image: file-00000000636c82118b4a4ed6d0c3cec6.png]](https://i.ibb.co/FcDPSR5/file-00000000636c82118b4a4ed6d0c3cec6.png)
![[Image: file-00000000b6d88208823ce8d4d14fa530.png]](https://i.ibb.co/MkVJS19R/file-00000000b6d88208823ce8d4d14fa530.png)
![[Image: file-000000002fbc8208abfa4c6f7cefb013.png]](https://i.ibb.co/4c6qjjm/file-000000002fbc8208abfa4c6f7cefb013.png)
![[Image: IMG-20261030-115330.png]](https://i.ibb.co/nNcdJ19m/IMG-20261030-115330.png)
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
![[Image: file-0000000051bc821195e7b82d0ba26586.png]](https://i.ibb.co/zW4NX3X9/file-0000000051bc821195e7b82d0ba26586.png)