[monor]

என் இனிய வாசகர்களே!

பொங்கல் பண்டிகையை முன்னிட்டு உங்களுக்கு படிக்கவும், படித்து ரசித்து ருசிக்கவும்  ஒரு இனிய கதையை தரலாம் என்று எண்ணி ஒரு கதையை எழுதி வருகிறேன். 

அந்தக் கதையை பொங்கல் விழா அன்று தங்களுக்கு விருந்தாகப் படைப்பேனா என்று எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. 

எனவே, ஏற்கனவே என்னால் படைக்கப்பட்ட ஒரு கதையை கொஞ்சம் மெருகேற்றி தங்களுக்கு பொங்கல் விருந்தாக படைக்க எண்ணி உள்ளேன்.

படித்து ரசித்து, தங்கள் மேலான  கருத்துகளையும் பதிவு செய்து, பாராட்டு நட்சத்திரங்களை வாரி வழங்குமாறு அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

அன்புடன், 

மோனார்.

[monor]

பூர்ணிமா

[monor]

[monor]

[monor]

மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகை.

என் பெயர் கணேஷ்.

ஹை வேஸ் டிபார்ட்மென்டில் அஸிஸ்டென்ட் இஞ்சினியராக வேலை பார்க்கிறேன்.

என் மனைவி பெயர் விமலா.

என்னை விட அரை அடி உயரம் அதிகம். மாநிறம், உயரமாக இருப்பதினாலோ என்னவோ, கொஞ்சம் ஒல்லியாகத் தெரிவாள். ஆனால், 36” ப்ரா போடுமளவுக்கு கைக்குள் அடங்கும் பெரிய சாத்துக்குடி முலைகளுக்கும், அளவான குண்டிகளுக்கும் சொந்தக்காரி. மொத்தத்தில் கவர்ச்சி கட்டழகிதான்.

என் மனைவி தோட்டக் கலைத் துறையில் ஹார்டிகல்சர் ஆஃபீசராக வேலை பார்க்கிறாள். வயது 27.

எங்களுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை. வயது 5.

இருவரும் கவர்மென்ட் ஆபீஸில் வேலை பார்ப்பதால். குழந்தையை அருகிலிருந்து கவனிக்க முடியவில்லை. அதனால், திருச்சியில் உள்ள என் மனைவியின் அம்மா வீட்டில் விட்டு வைத்திருக்கிறோம்.  

இப்போது, முதன் முதலாக வேலைக்குச் சேர்ந்து, கடந்த இரண்டு வருடமாக சேலத்தில் உள்ள லேடீஸ் ஹாஸ்டலில் தங்கி என் மனைவி வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.  நானும் என் மனைவியோடு சேர்ந்திருக்க வேண்டுமென்பதற்காக, நிறைய போராட்டத்துக்குப் பின் கிடைத்த அலுவலக இடமாறுதலில், திண்டுகல்லிலிருந்து சேலத்துக்கு வந்திருக்கிறேன்.


நானும் என் மனைவியும் சேர்ந்து குடி இருக்க சேலத்தில் நல்ல ஏரியாவில் வாடகைக்கு வீடு தேடி அலுத்துப் போய், கடைசியில் ஒரு வழியாக ஏற்காடு அடிவாரம் கோரி மேடு ஏரியாவில் வீடு கிடைத்தது.

வாடகை வீடு வாஸ்து படி அமைந்தும், வசதிகளோடும்,  இருந்ததால் வீடு எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. புது வீடுதான். ஒரு பெட் ரூம், கிட்சன், ஹால், மற்றும் இதர வசதிகளுடன் இருந்த மாடிப் போர்ஷனை வீட்டு உரிமையாளர் எங்களுக்காக ஒதுக்கினார். மாத வாடகை ஐந்தாயிரம் ரூபாய். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்.

வீடு எங்களுக்கு பிடித்திருந்ததாலும், வீட்டு உரிமையாளர் நல்ல குணம் கொண்டவராகத் தெரிந்ததாலும் கொஞ்சம் அதிகமாகத் தெரிந்த வாடகை பற்றி கவலைப் படாமல் வீட்டில் குடி இருக்க அட்வான்ஸ் கொடுத்தோம்.

நாங்கள் புதிதாக குடி வந்திருக்கும் வீட்டின் உரிமையாளர் பெயர் ராகவன். அவர் மனைவி பூர்ணிமா. இருவரும் தமிழ் நாட்டு பார்டரை ஒட்டிய கேரளப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள். ராகவனுக்கு தமிழ் நாட்டில் உள்ள சென்னையைத் தலைமை இடமாகக் கொண்ட ஒரு பிரைவேட் கம்பெனியில் நல்ல வேலை கிடைத்தவுடன், அவர் காதலித்த பெண்ணையே அவருக்கு பேசி முடித்து கல்யாணமும் செய்து வைத்து விட்டார்கள்.

எட்டு வருடங்களாக அவர்கள் தமிழ் நாட்டில் இருப்பதால் தமிழ் நன்றாக பேசவும், வெளியில் தமிழ் நாட்டு வழக்கப்படி வாழவும் கற்றுக் கொண்டார்கள்.

இந்த வீட்டை, அவர்கள் சேலத்துக்கு குடி வந்த மூன்று வருடத்தில் கட்டி இருக்கிறார்கள்.

ராகவன், பூர்ணிமா தம்பதியருக்கு ஒரே ஒரு பையன்.  பெயர் தினேஷ். பூர்ணிமா டீச்சராக வேலை பார்க்கும் பக்கத்து தெருவில் உள்ள கின்டர் கார்டனில் எல்.கே.ஜி படிக்கிறான்.

ராகவன் தம்பதியர் கீழ் வீட்டில் குடி இருக்கிறார்கள்.

ராகவனுக்கு அவரது கம்பெனியில் எக்ஸிகூடிவ் இஞ்சினியராக ப்ரொமோஷன் கிடைத்து, ப்ரொமோஷன் ட்ரான்ஸ்ஃபரில் சென்னையில் உள்ள ப்ளான்டுக்கு ஆறு மாதத்துக்கு முன்புதான் போய் வேலையில் சேர்ந்திருக்கிறார். அவர் வேலை பார்க்கும் கம்பெனியில், அம்பத்தூர் டவுனில் அவருக்காக மேலே ஒரு போர்ஷன், கீழே ஒரு போர்ஷன் உள்ள ஒரு கெஸ்ட் ஹவுஸ் ஒதுக்கி இருக்கிறார்கள். இரண்டு போர்ஷன்களையும் சேர்த்தும் பயன் படுத்தலாம், தனித் தனியாகவும் பயன் படுத்தலாம்.

 ராகவன் மனைவி பூர்ணிமா சிவந்த நிறத்தில் தளுக், மொழுக் என்று நல்ல அழகு. கேரளப் பெண் வென்றால் சொல்லவும் வேண்டுமா?
 
பூர்ணிமாவை முதன் முதலாகப் பார்த்ததுமே ஏதோ இனம் தெரியாத ஈர்ப்பு எனக்குள் ஏற்பட்டது. நல்ல சிவந்த நிறத்தில், ஐந்து அடி உயரத்தில், கொஞ்சம் புஷ்டியாக இருந்தாள். வட்ட முகம். உருண்டு திரண்டு நிமிர்ந்து நிற்கும் பெருத்த முலைகள். ஒரு பக்க முலை நிச்சயம் என் கைக்குள் அடங்காது. பின் புறம் பெருத்த, அகன்ற புட்டங்கள். அவள் நடக்கும் போது அவை ஆடி அசைந்தாடும் அழகே அழகு.

கணேஷ் வாரத்துக்கு ஒரு முறை சேலத்துக்கு வருவார். குடி வந்த 3 மாதத்தில் என் மனைவி விமலாவும், பூர்ணிமாவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேசிப் பழகி, அப்புறம் நல்ல தோழிகளாகி விட்டனர்.

இருவர் குணமும் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததால், இருவரும் நன்றாக பழகி ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து வைத்திருந்தனர். இருவருக்குமே விட்டுக் கொடுக்கும் குணமும், பகிர்ந்து கொள்ளும் குணமும் இருந்தது.

எங்கள் வீட்டில் எந்த திண்பண்டம் செய்தாலும் அவர்கள் வீட்டுக்குப் போகும். அவர்கள் வீட்டில் எந்த திண்பண்டம் செய்தாலும் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து விடும்.

தியேட்டர், கடை வீதி இப்படி எங்கு சென்றாலும் முடிந்த அளவுக்கு சேர்ந்தே செல்வோம்.
 
யார் செய்த பாவமோ தெரியவில்லை இரண்டு ஆண்டுகளாக சேலத்தில் வேலை பார்த்த என் மனைவியை, நான் சேலத்துக்கு வந்த ஆறு மாதத்தில் சென்னைக்கு ட்ரான்ஸ்பர் செய்து விட்டார்கள். நானும் எனக்கு வந்த   ட்ரான்ஸ்பர் ஆர்டரை கேன்சல் செய்ய எவ்வளவோ முயன்றும் கேன்சல் செய்ய முடியவில்லை. லட்சக் கணக்கில் செலவு செய்தால்தான் ட்ரான்ஸ்பர் ஆர்டரை மாற்ற முடியும் போல் தெரிந்தது. சரி கொஞ்ச நாள் போகட்டும் அப்புறம் மினிஸ்டரை வைத்து பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று சமாதானமாகி விட்டேன்.

என் மனைவி கை நிறைய சம்பளம் வாங்குகிறாள் என்பதால் என்னை விட்டுப் பிரிந்து, தூரமான இடத்தில் அவள் வேலை பார்ப்பதை நான் பொருத்துக் கொள்ளவேண்டியதாக இருக்கிறது. இல்லை என்றால், அவளிடம் ஆனது ஆகட்டும், ரிசைன் பண்ணிடு என்று சொல்லி இருப்பேன். இந்த காலத்தில் இரட்டை வருமானம் இல்லை என்றால் காலத்தை ஓட்டுவது கஷ்டம் என்று இருவருமே புரிந்து வைத்திருந்தோம். அதனால், வாரத்தில் திங்கள் கிழமை சென்னைக்குச் சென்று, வெள்ளிக் கிழமை இரவு எத்தனை மணியானாலும் பஸ்ஸோ, ட்ரெயினோ பிடித்து என் மனைவி வீட்டுக்கு வந்து விடுவாள்.

சனி, ஞாயிறு வீட்டில் எங்களுடன் இருந்து விட்டு, மீண்டும் திங்கள் கிழமை சென்னைக்கு புறப்பட்டு விடுவாள்.

வார வாரம் சனிக் கிழமை இருவரும் சேர்ந்து துணிகளைத் துவைப்பது, வீட்டு வேலைகளை செய்வது, கடைக்குப் போவது, இருக்கிற வேலைகளைக் கவனிப்பது என்று பிஸியாக இருப்போம்.

ஃப்ரீயாக இருந்தால் மாலையில் தியேட்டருக்குச் சென்று புதுப் படம் பார்ப்போம்.

சனிக் கிழமை இரவு என் மனைவியிடம் ஒரு வாரமாக அடக்கி வைத்திருந்த ஆசையை ஒரேயடியாக கொட்டி, அவள் “அய்யோ, அம்மா”, என்று அலறினாலும் விடாமல் ஆசை அடங்கும் வரை அஜால் குஜால் செய்துவிட்டுதான் விடுவேன். ஒரு வாரத்தில் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய படுக்கை சுகத்தை, ஒரே நாளில் பகிர்ந்து கொள்ள முயற்சிப்போம்.

அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக் கிழமை, காலை. லேட்டாகத்தான் எந்திரிப்போம். அன்றைக்கு முழுக்க ஓய்வுதான். காலையிலேயே மட்டன் வாங்கி வந்து, சூடாக இட்லி செய்து சாப்பிட்டு விட்டு, மதியம் பிரியாணி எதாவது செய்து சாப்பிடுவோம். மாலையில் டிவி புரோக்ராம்களைப் பார்த்து விட்டு, காலையில் சீக்கிரம் எழுந்து வீட்டு வேலைகளைக் கவனித்து இருவரும் அவரவர் வேலைகளைக் கவனிக்க போக வேண்டி இருப்பதால், இரவு 9 மணிக்கே தூங்கச் சென்று விடுவோம்.

கீழ் வீட்டில் குடி இருக்கும், வீட்டுக்கு சொந்தக்காரர் ராகவன் குடும்பமும் அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் சனிக் கிழமை. காலை வேளை.  ஓய்வாக தினசரி ஒன்றைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.

வாசல் முன் கதவுப் பக்கம் ஏதோ உருவம் நிலழாடியது போல இருக்க, நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

கீழ் வீட்டு பூர்ணிமா, நைட்டிக்கு மேலே ஒரு துண்டை மாராப்பு போல போட்டுக் கொண்டு பவ்யமாக நின்றிருந்தாள். அவளின் பெருத்த மார்பகங்களை அந்த மாராப்பு மறைத்தும், மறைக்காமலும் இருந்தது. கடித்து விழுங்குவதைப் போல நான் பார்ப்பதைப் கவனித்தவள், வெக்கப்பட்டு புன்னகைத்தபடியே, “ விமலா இருக்காங்களா?” என்று கேட்டாள்.

 “ம்,.. இருக்கா. என்னங்க விஷயம்?!!”

 “ஒன்னுமில்லை. பொட்டுக் கடலை வீட்லே தீந்து போச்சு. அவசரமா அவருக்கு டிபனுக்கு சட்னி அரைச்சு கொடுக்கணும். அதனால, கொஞ்சம் பொட்டுக் கடலை வாங்கிட்டு போலாம்னு வந்தேன்..”

நான் யாரிடமோ பேசிக் கொண்டிருப்பதை சமையலறையிலிருந்த என் மனைவி தெரிந்து கொண்டு, சமையலறையிலிருந்தே கூவினாள்.

“யாருங்க?”

“ஹவுஸ் வைஃப்,...ஸாரி!!,... ஹவுஸ் ஓனரோட வைஃப் வந்திருக்காங்க. அவங்களுக்கு பொட்டுக்கடலை வேணுமாம்.”

நானும் பதிலுக்கு கூவினேன்.

 “யாரு,… பூர்ணிமாவா?! உள்ளே வரச் சொல்லுங்க.”

மீண்டும் என் மனைவியிடமிருந்து பதில் கூவல்.

பூர்ணிமாவை பார்த்தும், பார்க்காதது மாதிரி ஓரக் கண்ணால் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டே,“ கிட்சன்ல வேலையா இருக்கா உள்ளே போங்க.” என்றேன்.

 நான் அவள் உடல் அழகை உற்றுப் பார்ப்பதை,... பார்வையாலேயே அள்ளி உறிஞ்சுவதை அவளும் அரசல் புரசலாக உணர்ந்து, மாராப்பாக போட்டிருந்த துண்டை இழுத்து விட்டு, மறையாமல் என் கண்களை உறுத்திய பாகத்தை மூடி சரி செய்து கொண்டே, என்னை ஓரக் கண்ணால் உள்ளூர சிரித்துக் கொண்டே பார்த்து, நான் தத்து பித்தென்று உளறித் தடுமாறுவதை நினைத்து சிரித்தபடியே, என்னைக் கடந்து சமையலறைக்குள் நுழைய, நான் மீண்டும் தினசரியை விட்ட இடத்திலிருந்து புரட்டினேன்.

 உள்ளே என் மனைவியும், பூர்ணிமாவும் பேசிக் கொண்டிருந்தது என் காதில் விழுந்தது.

“என்னங்க பூர்ணிமா?” என் மனைவி கேட்டாள்.

“அக்கா, ஆறு மாசமா அன்னியோன்னியமா, அக்கா, தங்கச்சி மாதிரி பழகுறோம். அப்புறம் என்ன வாங்க போங்கன்னுகிட்டு. முதல்லே என்னை வாங்க, போங்கன்னு கூப்பிடறதை நிறுத்துங்க. நான் உங்களை விட ரெண்டு வயசு சின்னவ. அதனாலே என்னை பேர் சொல்லியே கூப்பிடலாம்.”

 “சரி, பூர்ணிமா என்ன விஷயம்.”

“அவருக்கு அவசரமா இட்லிக்கு தொட்டுக்க சட்னி செஞ்சு கொடுக்கலாமுன்னு பாத்தா,... பொட்டுக் கடலை துளி கூட இல்லை. சாயந்திரம்தான் கடைக்கு போய் வாங்கிட்டு வரணும். இப்போ உங்க கிட்டே இருந்தா கொஞ்சம் கொடுங்க, கடைக்கு போய் வாங்கிட்டு வந்ததும் திருப்பி கொடுத்திட்றேன்.”

 “அதுக்கென்ன, எவ்வளவு வேணுமோ அவ்வளவு வாங்கிட்டுப் போ பூர்ணிமா. எப்போ தர முடியுமோ அப்ப தாங்க!”

என் மனைவி கொடுத்த பொட்டுக் கடலையை வாங்கிக்கொண்டு, பருத்த முலைகள் அழகாக, லேசாக அசைந்தாட, குண்டிகள் அவள் நடை கேற்ற படி, லேசாக குலுங்கியபடி ஏறி இறங்க நடந்து, என்னைக் கடந்து சென்ற போது, பார்த்தும் பார்க்காதது மாதிரி நடித்து, ஓரக் கண்ணால் பார்த்து ரசித்து, கொஞ்சம் ஏக்கப் பெரு மூச்சு விட்டேன்.

பெரு மூச்சு விட்ட என்னை, ஓரக் கண்ணால் பார்த்து புன்னகைத்து சென்ற பூர்ணிமாவின் அழகில் மயங்கி உட்கார்ந்திருந்தேன்.

காபியை ஆற்றியபடியே என்னை நோக்கி வந்து, என்னிடம் ஒரு காபி டம்ளரைக் கொடுத்து விட்டு என் அருகில் உட்கார்ந்த என் மனைவி.
“என்னங்க, பூர்ணிமாவை அப்படி அள்ளி முழுங்கற மாதிரி பாக்கறீங்க. சைட் அடிக்கிறீங்களா?”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லைடி.”

“சும்மா பொய் சொல்லாதீங்க. உங்களைப் பத்தி எனக்கு தெரியாதா? நானும் பாத்தேன்.

 “எதை?”

“நீங்க பாத்து ஜொள் விட்டதை.”

“அது ஒன்னும் இல்லைடி. கொஞ்சம் அழகா இருக்காளா!!. அதான் பாக்க கூடாதுன்னு நெனைச்சும், பாத்து தொலைச்சிட்டேன்.”

“அதானே பாத்தேன். எங்கே அவளை பார்வையாலேயே கற்பழிக்காம விட்டுடுவீங்களோன்னு.”

 “சும்மா பாத்தேன். ஆனா, நீதான்டி என்னைக்கும் அழகு.”

 “போதும். பொய்யா புகழ்ந்தது.”

“இல்லைடி,... உண்மையாலுமே,..


“ஆமாங்க, உண்மையாலுமே, நீங்க சொன்னாலும் சொல்லாட்டியும், பூர்ணிமா என்னை விட அழகுதாங்க. உயரத்துக்கேத்த உடம்பு. என்னை விட கலர். நல்ல ஸ்ட்ரக்சர். அது சரி,...பூர்ணிமா நைட்டிக்குள்ளே பிரா போடாம இருக்கிறதை கவனிச்சீங்களா? “

“இல்லையே!!”

“உங்க திருட்டு கண்ணு, அதை கவனிக்கலைன்னா, அதிசயம்தான்.”

“………………………….!!”

“சும்மா, சொல்லுங்க.”

“ம்,...”

“என்னுடையதை விட பெருசு போல இருக்கு, சும்மா கும்முன்னு தூக்கிக் கிட்டு நிக்குது. நடக்கும் போது லேசா குலுங்குறதை கவனிச்சீங்களா?”

 “ஆமாம்டி, நான் பாக்காமலிருந்தாலும், அழகா குலுங்கி ஆடி, அதைப் பாக்க வச்சிடுது. வெளியே வர்றப்ப நைட்டி போட்டுகிட்டு வர வேண்டாம்னு சொல்லு. அப்படியே வந்தாலும், உள்ளே பிரா போட்டுகிட்டு வரச் சொல்லுடி பாக்கிறவங்க கண் படப் போகுது.என்னை மாதிரியே மத்தவங்க நல்லவங்களா கண்ணியமானவங்களா இருப்பாங்கன்னு சொல்ல முடியாது!!.”

 “அதான், ஆம்பிளைங்க பார்வை எங்கே போகும்னு தெரிஞ்சு, மேலே துண்டை மாராப்பு மாதிரி போட்டுகிட்டு வர்றா இல்லை. அப்புறம் என்ன உங்களுக்கு?”

“மாராப்பு போட்டு மறைக்கிற அழகாடி அது?”

 “ரொம்ப ஜொள் விடாதீங்க. அவ  நாம குடி இருக்கிற வீட்டு ஓனரோட பொண்டாட்டிங்கிறது ஞாபகம் இருக்கட்டும். அவ புருஷனே  அவள் பிரா போடாம இருக்கிறதைப் பத்தி ஒன்னும் சொல்லலை. உங்களுக்கென்ன அக்கறை? இந்த ஊர் வேற ரொம்ப மோசம். அவள சைட் அடிக்கிறதோட நிறுத்திக்குங்க. ஆசைப் பட்டு நீங்க எதாவது தப்பு தண்டா பண்ணி வில்லங்கமா போய், அசிங்கமாய்டப் போகுது.”


“அப்படி எதுவும் நடக்காதுடி. பயப்படாதே.”

[monor]

விமலா.

[monor]

ebay photo size

[monor]

[monor]

“அதெல்லாம் சும்மா. அவ அழகு உங்களை தப்பு தண்டா செய்ய வச்சுடுமோன்னு எனக்கு பயமா இருக்கு.”

“சத்தியமா சொல்றேண்டி. என்னை நம்பு. அந்த அளவுக்கு போக மாட்டேன்.”

“ம்,… நம்பிட்டேன். உங்களைப் பத்தி எனக்கு தெரியாதா? அப்படி இப்படி நீங்க நடந்து, அவ புருஷன் உங்களை தப்பா நினைச்சு, பிரச்சினையாகி,
வீட்டைக் காலி பண்ண சொல்லிடப் போறார். அவசரத்துக்கு வேற வீடு இப்போதைக்கு பாக்க முடியாது. அப்படியே பாத்தாலும் நம்ம வசதிக்கு ஏத்த மாதிரி அமையாது. அப்படியே அமைஞ்சாலும் வாடகை அதிகமா இருக்கும். அது கூட பரவாயில்லை. போலீஸ் கேஸ் அது இதுன்னு போனா நமக்குதாங்க அசிங்கம்.”

“எதை எதையோ நினைச்சு, பயப்படாதே விமலா.”

“சரி,... சரி,.. வாங்க. துவைக்காம அழுக்குத் துணி ரொம்ப சேர்ந்து போச்சு. அதை எல்லாம் வாசிங் மெஷின்லே போடுங்க. நான் பூரிக்கு உருளைக் கிழங்கு மசால் செஞ்சுட்டு வந்திட்றேன்.”

மனைவியின் கட்டளைக்கு கட்டுப் பட்டு, துணிகளை அள்ளிக் கொண்டு வீட்டுக்குப் பின் பக்கம் இருந்த வாஷிங்க் மெஷினில் துணிகளைப் போட்டு, பொஷிசன் வைத்து ஆன் செய்து திரும்பும் நேரம்,...

கீழ் வீட்டில் ராகவனும், பூர்ணிமாவும் பேசிக் கொண்டது கேட்டது.

எங்கள் வீட்டின் பின் பக்கம் கீழ் வீட்டு காற்றோட்டத்துக்கு கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு இருப்பதால், அங்கு நின்றால், அவர்கள் பேசிக்கொள்வது எங்களுக்கு கேட்கும்.

“ஏன்டி பூமா, சட்னி அரைக்க பொட்டுக் கடலை வாங்கிகிட்டு வர்றதுக்கு பதிலா, அவங்களையே சட்னி செஞ்சு கொடுக்கச் சொல்லி வாங்கிட்டு வந்திருக்கலாமில்லையா? உனக்கு வேலை கொஞ்சம் மிச்சமாகி இருக்கும். நானும் டேஸ்ட்டான சட்னி சாப்பிட்ட மாதிரி இருக்கும்.”

கண் படும் தூரத்தில் நின்றிருந்த என் மனைவி விமலாவை கையாலேயே ஜாடை காட்டி, பக்கத்தில் வரச் சொல்லி, ராகவனும், பூர்ணிமாவும் பேசிக் கொள்வதை கேட்கச் சொன்னேன்.

பூர்ணிமாவின் குரல்.

“ரொம்பத்தான் அக்கறை. அக்கா எது செஞ்சு கொடுத்தாலும் உங்களுக்கு டேஸ்ட்டாதான் இருக்கும். பேசாம அவங்க வீட்டுக்கே போய் டிபன் சாப்பிட வேண்டியதுதானே. இங்கே அதையும் இதையும் செய்யச் சொல்லி என்னை எதுக்கு தொல்லை பண்றீங்க?”

“ஆமாம்டி. உங்கக்கா விமலாவோட கை பக்குவமே தனிதான்டி. ம்,... கொஞ்ச நாள் போகட்டும் அவங்க வீட்டுக்கே போய், உங்க அக்கா கையாலே டேஸ்ட்டா டிபன் சாப்பிட வேண்டியதுதான்.”

“ம்,...சாப்பிடுவீங்க, சாப்பிடுவீங்க,... நல்லா, மொத்துதான் வாங்குவீங்க. எப்ப பாரு,... விமலா புராணம் பாடிகிட்டு. விளையாட்டுக்கு கூட அக்கா மேலே அசிங்கமான நெனைப்பு வச்சிருக்காதீங்க. வேற ஊர்லேர்ந்து வந்திருக்கிறவங்களோட விவகாரமாயிடப் போகுது” என்று தனக்குதானே பேசியபடி பூர்ணிமா இடத்தை விட்டு நகர்ந்ததை, அவள் குரல் ஒலி, குறைந்து கொண்டே போவதை வைத்து புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

ராகவனும், பூர்ணிமாவும் பேசிக் கொண்டது. அப்போதைக்கு நின்று போனது.

“துணிகளை வாஷிங்க் மெஷின்ல போடுங்கன்னா, கீழ் வீட்டுல என்ன பேசிக்கிறாங்க’ன்றதை ஒட்டா கேக்குறீங்களா?!!. சீக்கிரம் முடிச்சிட்டு உள்ளே வாங்க” என்று சொல்லி என் தலையில் செல்லமாக ஒரு கொட்டு வைத்து சென்றுவிட்டாள் விமலா.

இப்படி ஒருவர் மனைவியை, ஒருவர் பார்த்து ரசித்து, காம ஆசையோடு கனா கண்டதில், ஆறு மாத காலம் ஓடி விட்டது.

ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை.

என் மனைவி சென்னைக்கு புறப்பட, அவளை பஸ்ஸ்டேன்டில் பஸ் ஏற்றி விட்டு வர நானும் புறப்பட்டு இரண்டு பேரும் மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கினோம்.

இறங்கி வரும் போது விமலாவைப் பார்த்த பூர்ணிமா, “அக்கா, நீங்களும் சென்னைக்குதானே போறீங்க, இவரும் சென்னைக்குதான் போறார். இவர் கூடவே போங்களேன். பேச்சுத் துணையாவும் இருக்கும். உங்களுக்கு பாதுகாப்பாவும் இருக்கும்.”

என் மனைவி விமலாவைப் பார்த்து சொன்ன பூர்ணிமா, என் பக்கம் திரும்பி,.... “அண்ணா, நீங்க கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்.” என்று ரெகமெண்ட் செய்யச் சொன்னாள்.

அழகான தங்கச்சி சொல்வதை கேட்காவிட்டால் எப்படி? “ஆமாம் விமலா. இவங்க சொல்றதும் சரிதான். சாரோடவே போயேன்.”

பூர்ணிமாவுக்கு சப்போர்ட்டாக, என் மனைவியை கேட்டுக் கொண்டேன்.

“இல்லை வேண்டாங்க. நான் தனியாவே போய்க்கிறேன்.” என்று சொல்லி என் மனைவி மறுத்துவிட, எங்கள் டூ வீலரில் விமலாவை பஸ்ஸ்டேன்ட் வரை கூட்டிக் கொண்டு சென்று வழி அனுப்பிவிட்டு வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

இரண்டு வாரம் கழித்து, ஒரு புதன் கிழமை. திடீரென எனக்கு திடீரென உடல் நிலை சரியில்லாமல் போனது. என் உடலில் காய்ச்சல் அதிகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தது. எழுந்து ஹாஸ்பிட்டல் போகவும் முடியவில்லை. சாப்பாடும் செய்யவில்லை. சென்னையிலிருந்த என் மனவிக்கு போன் செய்து உடனே வரச் சொன்னேன்.

“விமலா,…. ரொம்பக் குளிர் காய்ச்சலா இருக்கு. எழுந்து நடக்கக் கூட முடியலை.. சாப்பாடும் செய்யலை. நீ லீவு போட்டுட்டு வந்துடேன். மாத்திரை மருந்து வாங்கிக் கொடுக்கக் கூட பக்கத்துல ஆள் இல்லை. அதனாலே நீ உடனே லீவு போட்டுட்டு வந்தா நல்லா இருக்கும்.”

“ஐயோ!! இப்ப என்ன பண்றதுன்னு தெரியலையே. இப்போ இங்க ஆடிட்டிங் வேற நடந்துகிட்டு இருக்குங்க . திடீர்னு லீவு போட்டுட்டு வர முடியாது. நான் நாளைக்குதான் வர முடியும். அது வரைக்கும் எப்படியாவது அட்ஜஸ்ட் செஞ்சுக்கோங்க. ஆடிட்டிங் முடிஞ்ச உடனே அடிச்சு புடிச்சு எப்படியாவது வந்திட்றேன்”.

“யாரும் பக்கத்துல உதவிக்கு இல்லாம கஷ்டப்படறேன். புரிஞ்சுக்கோ.”

“புது இடம். யாரையும் தெரியாது. இப்ப என்ன பண்றது?!! இருங்க. நம்ம வீட்டுக்கார்ர் கிட்டே அவங்களுக்கு தெரிஞ்ச யாரையாவது அங்க உங்க உதவிக்கு அனுப்ப முடியுமான்னு கேட்டுப் பார்க்கிறேன்.”

“என்னவோ செய்.”


சென்னையில், என் மனைவி ராகவனிடம் போனில், அவர்கள் பேசிக்கொண்டதை என் மனைவி விமலாவே சொல்வாள்.


நான் ராகவன் அண்ணனிடம் போனில் பேசினேன்.

“சார், நான் தான் விமலா பேசுறேன்.”

“சொல்லும்மா என்ன விஷயம்?”

“அங்கே, அவருக்கு வீட்ல உடம்பு சரியில்லாம, ஹாஸ்பிட்டலுக்கு எழுந்து கூட தெம்பில்லாம படுத்திருக்கார். எங்க ஆபீஸ்ல ஆடிட்டிங் நடந்துட்டிருக்கு. அதை விட்டுட்டு உடனே நான் லீவு போட்டுட்டும் வர முடியாது. ‘வீட்டுக்காரருக்கு உடம்பு சரியில்லை, நான் போனாத்தான் அவரை பாத்துக்க முடியும். என்னை விட்டா அங்கே அவரை பாத்துக்க ஆளில்லை’ங்கிறதை என் ஆஃபீஸர்கிட்டே சொன்னா நம்ப மாட்டேன்றாங்க. உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்க அங்க யாராவது இருந்தா என் புருஷனை கொஞ்சம் பாத்துக்க சொல்றீங்களா?’

“வீட்டுக்கு வந்து பாத்துக்க சொல்ற அளவுக்கு இங்கே யார்கிட்டேயும் பழக்கம் இல்லயேம்மா!!”

“அப்ப நாந்தான் சேலத்துக்கு போய் ஆகணும்.” என்று சொன்னவள் கொஞ்ச நேரம் யோசித்து, “ஒன்னு செய்ங்க.” என்றேன்.

“என்னம்மா?!!”

“ நாங்க உங்க வீட்ல குடி இருக்கோம்கிறதினாலே நீங்களே நேர்ல வந்து என்னோட ஆபீஸர்கிட்டே சொன்னீங்கன்னா நான் சொல்றது உண்மைதான்னு புரிஞ்சுகிட்டு கொஞ்சம் பர்மிஷன் கொடுத்தாலும் கொடுப்பாங்க. பர்மிஷன் கிடைச்சிடுச்சுன்னா உடனே மதியமே கிளம்பி நைட் வீடு போய் சேர்ந்திடுவேன்.”

“சரிம்மா, உங்க ஆபீஸ் நுங்கம்பாக்கத்துல இருக்கிறது தெரியும். ஆனா, சரியான அட்ரஸ் தெரியாது. சரியான அட்ரஸ் சொன்னீங்கன்னா உடனே நேரில் வந்து பேசிப் பார்க்கிறேன்.

“சொல்றேன். குறிச்சுக்கோங்கண்ணா” என்று சொல்லி ராகவன் அண்ணனுக்கு என் சரியான முகவரியைக் கொடுத்தேன்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து ராகவன் அண்ணனிடமிருந்து எனக்கு போன் வந்தது.
.
“ஹலோ விமலாவா”

"ஆமாங்க,.. ராகவன் சாரா?”

“ஆமாம்மா, நான் இப்போ அங்கே வர முடியாதபடி ஒரு அர்ஜென்டான அஸைன்மென்ட் இருக்கு. நான் வந்து அப்படியே பர்மிஷன் வாங்கிக் கொடுத்தாலும் நீ தனியா நைட் ட்ராவல் பண்றது எனக்கு சரியா படலே. அதனாலே, பூர்ணிமாகிட்டே சொல்லி அவருக்கு வேணும்கிற ஹெல்ப் செஞ்சு பாத்துக்க சொல்றேன். டாக்டரை பாத்து மாத்திரை மருந்து சாப்பிட்டார்ன்னா நாளைக்கு சரியா போய்டும். நாளைக்கும் உங்க வீட்டுக்காரருக்கு முடியாம இருந்தா சொல்லு, நானும் உன் கூட வர்றேன்.”

“ரொம்ப தேங்க்ஸ்ண்ணா”

“இதுக்கு எதுக்கும்மா தேங்க்ஸ் எல்லாம். கஷ்டப்படற நேரத்துல ஒருத்தருக்கொருத்தர் உதவி செஞ்சுக்கறதுதானே.”

“உங்களுக்கு நல்ல மனசுண்ணா. பூர்ணிமா கிட்டே சொல்லுங்க.”

சேலம்.

சேலத்தில் நடந்ததை நான் சொல்கிறேன்.

கீழ் வீட்டில்,....

பூர்ணிமாவுக்கு அவள் கணவன் ராகவனிடமிருந்து போன்.

“பூமா,.....”

“என்னங்க,...”

“மேல் வீட்டுலே, நம்ம கணேஷுக்கு ரொம்ப காய்ச்சல் வந்து, எழுந்திருக்க கூட முடியாம சமையல் கூட எதுவும் செய்யாம, சாப்பிடாமே படுத்திருக்காராம். நம்ம வீட்டுல குடி இருக்கிறவங்க எப்படி இருக்காங்க என்ன ஏதுன்னு நீ தெரிஞ்சிக்கிறதில்லையா நீ?”

“என்னங்க சொல்றீங்க? அதான் அவர் காலையிலேர்ந்து கீழே கூட இறங்கி வரலையா. சரிங்க,... நான் இப்ப என்ன செய்யட்டும்? அக்காவுக்கு விஷயம் தெரியுமா?”


“இப்பதான் விமலா போன் செஞ்சாங்க. அவருக்கு ஹெல்ப் பண்ண ஆள் யாரையாவது ஏற்பாடு பண்ண முடியுமான்னு. நான்தான் என் மனைவியையே பாத்துக்க சொல்றேன்னு எதுவும் யோசிக்காம சொல்லிட்டேன். உனக்கு ஒன்னும் சிரம்ம் வருத்தம் இல்லையே?’

“இதுல எனக்கு என்னங்க வருத்தம்? சொல்லப் போனா, நம்ம வீட்ல குடி இருக்கிறவங்களை நாமதான் அக்கறையா பாத்துக்கணும். அதுவும், கணேஷ் அண்ணன் ரொம்ப வெகுளின்னு விமலா அக்கா சொல்வாங்க. ஒன்னும் கவலைப் படவேண்டாம்ன்னு விமலா அக்கா கிட்டே சொல்லுங்க. நான் பாத்துக்கறேன்.”

“ம். அவங்களுக்கு ஆடிட்டிங் நடந்துகிட்டு இருக்காம். அவங்க ஆபீஸ்ல பர்மிஷன் கொடுக்க மாட்டேங்கிறாங்களாம். எப்படி அவசரமா கிளம்பினாலும் நாளைக்குதான் வர முடியுமாம். அதனாலே அவங்க வீட்டுக்கு போய் அவர் எப்படி இருக்கார்ன்னு பாத்துட்டு, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி அவருக்கு ஹெல்ப்பா இரு. அவருக்கு ரொம்ப முடியாமப் போனா, உடனே ஃபோன் பண்ணு, நானும் விமலாவும் நாளைக்கே கிளம்பி வந்திட்றோம்.”

“சரிங்க”

சிறிது நேரம் கழித்து என் வீட்டுக்கு வந்த பூர்ணிமா.

“அக்கா, அக்கா,....!!”

“யாரு, பூர்ணிமாவா!!,...வாம்மா”

தழைய தழைய கட்டிய புடவையில் அழகாக இருந்தாள்.

உள்ளே வந்தவள், படுக்கையில் மிகவும் சோர்வாக, போர்வை போர்த்திக் கொண்டு படுத்திருந்த என்னைப் பார்த்து பரிதாபப் பட்டு, என் நெற்றியில், கழுத்தில் கை வைத்துப் பார்த்தாள். மென்மையான, மனசுக்குப் பிடித்த பெண்ணின் ஸ்பரிசத்தில் எனக்கு ஜில்லென்றிருந்தது.

“அடப் பாவமே, என்னண்ணா இப்படி காய்ச்சல் அடிக்குது. இப்படி கம்முன்னு படுத்திருக்கீங்களே. என் கிட்டே ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேன்டியதுதானே?”
“எங்கேம்மா சொல்றது? எழுந்திருக்க கூட தெம்பில்லை. விமலாவுக்கு போன் போட்டு சொல்லி இருக்கேன்மா”

“அக்காவுக்கு சொன்னா, உடனே அவங்க அங்கே இருந்து வந்துட முடியுமா? ஆமா, காலைலேருந்து எதுவும் சாப்பிட்டிருக்க மாட்டீங்க. இருங்க வர்றேன்.” என்று சொல்லி சமையல் கட்டுக்குச் சென்றவள், கால் மணி நேரத்தில் சூடாக அரிசிச் கஞ்சி காய்ச்சிக் கொண்டு வந்து,

”அண்ணா, எழுந்திரிச்சு இந்தக் கஞ்சியைக் கொஞ்சம் குடிச்சிட்டு, சுடு தண்ணி வச்சிருக்கேன். அதுலே முகத்தை மட்டும் துடைச்சிட்டு ரெடியாகுங்க. பக்கத்தில் இருக்கிற ஹாஸ்பிட்டல் போய்ட்டு வந்திடலாம்.”

“உனக்கெதுக்கும்மா சிரமம்?.”

“இதிலென்னண்ணா சிரமம் இருக்கு. அண்ணன் படுக்கையிலே முடியாமப் படுத்துக் கிடந்தா தங்கச்சி உதவி பண்றதில்லையா?” என்று சொல்லியபடியே என் தலைக்கு கை கொடுத்து, கைத் தாங்கலாக என்னை எழுப்பி, அவளும் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து, உட்கார முடியாமல் இருந்த என்னை அவள் தன் தோளின் மேல் சாய்த்துக் கொண்டு, டம்ளரில் கஞ்சியை ஊற்றி, ஊதி ஊதி ஆற வைத்து எனக்கு புகட்டினாள்.

வாய்க்கு கசப்பாக இருந்தது. சமாளித்து சிரமப்பட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விழுங்கினேன். நான் சிரமப்படுவதை உணர்ந்தவள், “ கஷ்டமாதான் இருக்கும். கொஞ்சம் கொஞ்சமா குடிங்கண்ணா. அப்பதான் உடம்புக்கு கொஞ்சம் தெம்பு வரும்.”


அந்த டம்ளரில் பாதி கஞ்சியைக் குடித்திருப்பேன். வாந்தி வரும் போல குமட்டலாய் இருந்தது. “வேண்டாம்மா,... வாந்தி வந்திடும் போல இருக்கு. அப்புறமா குடிச்சுக்கிறேன்.”

“அப்படிதாண்ணா இருக்கும். இந்த ஒரு டம்ளர் கஞ்சியை மட்டுமாவது குடிச்சிடுங்க. எதுவும் சாப்பிடாம இருந்தா என்னத்துக்கு ஆகிரது?!!“ என்று சொல்லி இன்னும் கொஞ்சம் குடிக்க வைக்க,..

“உவ்வே,...”

பூர்ணிமாவின் முந்தானை முழுவதும் என் வாந்தியால் நிரம்பிக் கிடந்தது.

[monor]

எனக்கு மிகவும் சோர்வாகப் போய் விட்டது. உதவிக்காக வந்த ஒரு பென்ணின் மேல் இப்படி அசிங்கமாக வாந்தி எடுத்து விட்டோமே என்று எனக்கு வெக்கமாகவும், அசிங்கமாகவும் இருந்தது.

கண்கள் லேசாக மேலே செறுக,” நான் அப்பவே சொன்னேனேம்மா. இப்பப் பாரு. உன் புடவை எல்லாம் அசிங்கம் பண்ணிட்டேன்.”

என் வாயிலிருந்து வெளி வந்த கஞ்சிக் கலவை, மற்றும் சளி வாந்தியாக அவள் புடவையில் பரந்து படிந்து கிடப்பதைப் பற்றி கொஞ்சம் கூட கவலைப் படாமல், முகம் சுழிக்காமல், ”அதனால் என்னண்ணா? என்று எனக்கு ஆறுதலாகச் சொல்லி, படுக்கையில் முதுகுக்கு ஒரு தலையணை கொடுத்து, என்னை சாய்வாக படுக்க வைத்து விட்டு, புடவையில் சிந்திய வாந்தி, தரையில் ஒழுகிச் சிந்தாமல் கவனமாக அள்ளிப் பிடித்தபடி பக்கத்திலிருந்த பாத் ரூம் சென்றாள்.

பாத் ரூமில் புடவையை அலசிக்கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்டது.

சிறிது நேரம் கழித்து, புடவை இல்லாமல் பாவாடை, ஜாக்கெட்டோடு,... என் நிலை பற்றிய கவலையையும், என் மேல் இருந்த அக்கறையையும் முகத்தில் காட்டி சாதாரணமாக மீண்டும் நான் படுத்திருக்கும் அறைக்கு வந்தவள், என் மனைவியின் உடைகள் வைத்திருக்கும் செல்ஃபுக்கு சென்று, அவள் ஜாக்கெட்டுக்கு மேட்ச்சாக ஒரு புடவையை உரிமையோடு எடுத்து என் முன்னாலேயே கட்டிக் கொண்டு, மீண்டும் சமையலறைக்குள் சென்றாள்.
நான் இருந்த அந்த நிலையிலும், பூர்ணிமாவின் அழகு என்னை பிரமிக்க வைத்தது.

ஆனாலும், ஒரு நோயாளிக்கு பணிவிடை செய்ய வந்த செவிலியாகத்தான் நான் பார்த்தேன்.

ஒரு பாத்திரத்தில் சுடு நீரை எடுத்துக் கொண்டு துண்டுடன் வந்தாள்.

வந்தவள் துண்டை சுடு நீரில் அமுக்கிப் பிழிந்து என் அருகில் உட்கார்ந்து, என் முகம், கை, கால், நெஞ்சு, முதுகு என்று பார்த்து பார்த்து துடைத்து விட்டு, ஹேங்கரில் மாட்டி இருந்த என் சட்டையை கொடுத்து அணிவிக்கச் சொல்லி, அதை அணிந்து கொள்ள முடியாமல் தினறிய எனக்கு உதவி செய்து, யாருக்கோ போன் செய்தாள்.

நான் சட்டை பட்டன்களைப் போட சிரமப் படுவதைப் பார்த்து அதையும் போட்டு, “லுங்கியே போதும்ண்ணா, பேண்ட் வேண்டாம். ஆட்டோ வரச் சொல்லி இருக்கேன். ஹஸ்பிட்டல் போய்ட்டு வந்திடலாம்.”

என்னைக் கண்டவுடன் பூர்ணிமாவின் முகத்தில் எப்போதும் பூக்கும், வெக்கம் கலந்த புன்னகை இப்போது இல்லை. பெண்கள் குணம்தான் எத்தனை விதமாக மாறுகிறது. வெளியே ஆட்டோ வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது.

பர பரவென அதையும் இதையும் எடுத்து ஒரு பையில் போட்டுக் கொண்டு, என்னை கைத்தாங்கலாகப் பிடித்து வீட்டைத் தாள் போட்டு, பூட்டி, கீழே மாடிப்படிகளில் என்னைத் தாங்கிக் கொண்டு இறங்கி, என்னை ஆட்டோவில் ஏற்றி, பக்கத்தில் நெருக்கி உட்கார்ந்து, அருகே இருந்த ஒரு ஹாஸ்பிட்டல் பேரை ஆட்டோ ஓட்டுனரிடம் சொல்லி, அங்கு போகச் சொன்னாள்.

என்னை டாக்டரிடம் அழைத்துச் சென்று எல்லா விவரங்களையும் தெரிவித்தாள். டாக்டர் ஊசி போட்டதும், மாத்திரை மருந்துகளை மெடிக்கல் ஷாப்பில் பணம் செலுத்தி பெற்றுக் கொண்டு, மீண்டும் ஆட்டோவில் என்னை உட்கார வைத்து, அவளும் அருகில் உட்கார,.... வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.

என்னோடு நெருங்கி நின்று, என் புஜங்களைப் பற்றி மாடிப் படி ஏறுவதற்கு உதவினாள். ஆட்டோவில் புறப்பட்டதிலிருந்து, வீடு வந்து சேர்ந்தது வரை எதார்த்தமாக குறைந்தது ஐம்பது தடவையாவது அவள் முலைகள் என் உடம்பில் பஞ்சு போல மென்மையாக மோதி மோதி அமுங்கி விலகி இருக்கும். ஆனால், அதை எல்லாம் ரசிக்கும் மனோ நிலையில் அப்போது நான் இல்லை. பூர்ணிமாவும் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டதாக தெரியவில்லை.

வீடு வந்து சேர்ந்ததும், மாடிக்கு என்னை அவல் தோள் மேல் தாங்கி அழைத்துச் சென்று, கதவைத் திறந்து என்னை படுக்கை அறையில் படுக்க வைத்துவிட்டு, அவள் எனக்கு ஆதரவாக, அனுசரனையாக ஹாலில் சோபாவில் உட்கார்ந்து, குறைந்த சத்தம் வைத்து, டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஹாலில் டேபிள் மேலே இருந்த என் செல் போன் ‘யாரோ அழைக்கிறார்கள்’ என்றது.

செல் போனை எடுத்து வந்து என் கையில் கொடுத்துக் கொண்டே,”அக்காதான் பண்றாங்க போல இருக்கு. நல்லா இருக்கேன்னு சொல்லுங்க.
இல்லைன்னா என்னவோ ஏதோன்னு அவங்க மனசு பாடு படும்”

“ஹலோ”

“என்னங்க,... ஹாஸ்பிட்டல் போனீங்களா? சாப்பிட்டீங்களா? ராகவன் அண்ணன் பூர்ணிமாவை உங்களுக்கு உதவியா அனுப்பி வைக்கிறதா
சொன்னாங்களே,... வந்தாங்களா?”

“ம்,... இப்பவும் பூர்ணிமா இங்கதான் இருக்காங்க. அவங்க வரலைன்னா என் நிலைமை இன்னும் மோசமாகி இருக்கும். எனக்கு கஞ்சி வச்சு கொடுத்து, ஹாஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிட்டு போய் ஊசி போட வச்சு,... இப்போ வீட்டுலே ஓய்வா படுத்திருக்கேன்.”

“மாத்திரை மருந்த ஒழுங்கா எடுத்துக்கோங்க. நான் காலைலே புறப்பட்டு வந்திடுவேன். இப்போ பரவாயில்லைதானே?”

“இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லை. ஆறு வேளைக்கு மாத்திரை கொடுத்திருக்காங்க. சாப்பிட்டா சரியாயிடும்ன்னு நினைக்கிறேன். நீ கவலைப் படாம, நிதானமா வந்தா போதும். அவசரப் பட்டு வர வேண்டிய அவசியமில்லை. பூர்ணிமா வீட்டுக்காரருக்கு தாங்க்ஸ் சொல்லிடு.”

“சரிங்க,... போனை பூர்ணிமா கிட்டே கொடுங்க.”

கொடுத்தேன்.

“அக்கா,....”

“பூர்ணிமா ரொம்ப தேங்க்ஸ்மா.. உனக்கும், உன் வீட்டுக் காரருக்கும் எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியலை. நான் வர்ற வரைக்கும் அவரை கொஞ்சம்
பாத்துக்கோ,...ப்ளீஸ்”

“சரிக்கா. நீங்க கவலையே பட வேண்டாம். நான் அண்ணனை கவனமா பாத்துக்கறேன்.”

“சரி,... அவர் கிட்டே கொடு."

பூர்ணிமா கொடுத்த போனை கையில் வாங்கி காதுக்கு கொடுத்தேன்.,

“சரிங்க,... பூர்ணிமாகிட்டே எந்த உதவின்னாலும் தயங்காம கேளுங்க. கூச்சப்படாதீங்க. வச்சிடட்டுங்களா?”

போனை வைத்து விட்டு, மாத்திரை போட்டுக் கொண்டு, கொஞ்சம் போல கஞ்சி சாப்பிட்டதால், தூக்கம் வந்தது.

மதியம் 1 மணி.

விழித்துக் கொண்டு, முனகினேன்.

என் வீட்டில் டிவி பார்த்துக் கொண்டே, ஏதோ சமையல் வேலையில் இருந்தவள், நான் எழுந்துகொண்டதைப் பார்த்ததும்,”அண்ணா, எழுந்திட்டீங்களா,...இதோ வந்திட்றேன்” என்று சொல்லி, சுறு சுறுப்பாக எழுந்து சமையலறைக்குச் சென்று பால் காய்ச்சி எடுத்து வந்தவள், வாங்கி வந்த ப்ரெட்டை அதில் தோய்த்து எனக்கு ஊட்டி விட்டாள்.

நாலைந்து ஸ்லைஸ் சாப்பிட்டதும் கொஞ்சம் தெம்பு வந்தது போல இருந்தது. மதியம் சாப்பிட வேண்டிய மாத்திரையை எனக்கு எடுத்துக் கொடுத்து, என்னை சுடு தண்ணீரில் விழுங்கச் சொல்லி, கொஞ்ச நேரம் அருகிலேயே உட்கார்ந்திருந்து விட்டு எழுந்தாள்.

“அண்ணா வீட்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. ரெஸ்ட் எடுங்க இதோ வந்திட்றேன்.” என்ரு சொல்லி பூர்ணிமா கிளம்ப, ஒரு வித ஏக்கத்தில் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தேன்.

மாத்திரையும், ப்ரெட்டும் சாப்பிட்ட நான், மீண்டும் அசதியில் தூங்கி விட்டேன்.

மாலை ஆனது கூட தெரியாமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

மாலை ஆறு மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்தாள். நானும் கொஞ்சம் கண் விழித்தேன்.

“அண்ணா நல்ல தூக்கம் போல.” “ஆமாம்மா, அடிச்சுப் போட்டாப்பல அசதியா இருந்தது. கொஞ்சம் தூங்கிட்டேன்.”

“இப்போ எப்படிண்ணா இருக்கு?”

“இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லைம்மா. இருந்தாலும் கொஞ்சம் சோர்வா இருக்கு.”

“ஒன்னும் கவலைப் படாதீங்கண்ணா, எல்லாம் சரியாய்டும். இப்ப உங்களுக்கு பால் வேணுமா, இல்ல,….காபி குடிக்கறீங்களா?”

“காபி கொஞ்சம் போட்டுக் கொடேன்".


அந்த நேரத்தில் பூர்ணிமா கையிலிருந்த செல் போன் அடித்தது. எடுத்துப் பார்த்து, “அவர்தான்” என்று என்னிடம் மென்மையாக சொல்லி விட்டு, போனை ஆன் செய்து,... ,”சொல்லுங்க?” என்றாள்.

“இப்ப எப்படி இருக்கார். ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிகிட்டு போனியா?”

“இப்ப கொஞ்சம் பரவாயில்லேங்க,...” என்று ஆரம்பித்து, அவள் காலையில் வந்தது முதல் இப்போது வரை நடந்த அத்தனையும் ஒன்று விடாமல் சொல்லி முடித்தாள்.

அதன் பிறகும் அவள் கணவன் ராகவன் பூர்ணிமாவிடம் ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருக்க,....ம்,ம் என்று பதில் சொல்லி, பேச்சு முடிந்ததும் போனை ஆஃப் செய்து, சமையலறைக்கு காபி போட்டு எடுத்து வரச் சென்றாள்.

ஒரு பத்து நிமிடத்தில் இரண்டு கோப்பைகளில் ஆவி பறக்க காபியை எடுத்துக்கொண்டு வந்தவள், என்னிடம் ஒரு காபி கோப்பையை தந்து விட்டு, அவள் ஒரு கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டு எனக்கு முன்னால் இருந்த சேரில் உட்கார்ந்து காபியை உறிஞ்சினாள்.

நான் உதட்டில் காபி கோப்பையின் விளிம்பைப் பொருத்தி, மெல்ல உறிஞ்சி காபியைக் குடித்துக் கொண்டே,”என்னம்மா சொல்றார் உன் புருஷன்?!!”
“உங்களுக்கு ராத்திரிக்கு இட்லி செஞ்சு கொடுக்கணுமாம். காச்சலா இருக்கிறவங்களுக்கு அதுதான் நல்லதாம். மாத்திரையை ஞாபகமா எடுத்துக் கொடுக்கணுமாம். ராத்திரிக்கு உங்களுக்கு துணையா நான் உங்க வீட்லேயே படுத்துக்கணுமாம்.”

“ஏம்மா, என் வீட்டுக்கு உன் புருஷன் இல்லாத நேரத்துல அடிக்கடி வந்துட்டு போனா பாக்கிறவங்க தப்பா எடுத்துகிட்டா என்ன பண்றது?”

“பாக்கிறவங்க ஆயிரம் சொல்வாங்க. நல்லதோ, கெட்டதோ, அனுபவிக்கறது நாமதானே. அதுவுமில்லாம இந்த ஹால்லே இருந்து கீழ் வீட்டுக்கு போற படிக்கட்டை நான் யூஸ் பண்ணினா யாருக்கும் ஒன்னும் தெரியாது. நீங்க ஒன்னும் கவலைப் படவேண்டாம்.” என்று சொல்லிச் சென்றவள், இரவு 7 மணி சுமாருக்கு, இட்லி செய்து அதற்கு தொட்டுக் கொள்ள காரச் சட்னி செய்து, அதை ஹாட் பாக்ஸில் போட்டு, ஹாலில் இருந்த படிக்கட்டு வழியாக மேலே வந்தாள்.

பூர்ணிமாவின் கனிவான கவனிப்பாலும், மாத்திரை மருந்துகள் சாப்பிட்டதாலும் உடம்பு ஓரளவுக்கு தேறி இப்போது நலமுடன் இருந்தேன்.

“அண்ணா எப்படி இருக்கீங்க?”

குளித்து, ஃப்ரஷ்ஷாக, தலைக்கு மல்லிகைப் பூ சரம் வைத்து வேறு புடவை மாற்றி, பகலில் பார்த்ததை விட இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தாள்.

சோஃபாவில் உட்கார்ந்து டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் லுங்கிக்குள்ளே சுன்னி லேசாக நெளிந்தது.

“என்னண்ணா அப்படிப் பாக்கறீங்க?”

“இந்தப் புடவையிலே அழகா இருக்கேம்மா.”

தனியாக நானும் அவளும் இருக்கிற தைரியத்தில் சொல்லி விட்டேன்.

“அழகை ரசிச்சது போதும்ணா. சூடா இட்லி, சட்னி செஞ்சு எடுத்துட்டு வந்திருக்கேன். கை கழுவிட்டு வாங்க சேர்ந்து சாப்பிடலாம். ‘சாப்பிடலாம்’ என்று சொல்லி முடிக்கும் போது, லேசாக விலகிப் போன முந்தானையை மூடுவதற்காக அவள் முந்தானையை இழுத்து விட்ட நேரம், சைடில் ஜாக்கெட்டோடு தெரிந்த முலை அழகை பார்த்து ரசித்தபடி,”ஆமாம்மா, பசியாத்தான் இருக்கு சாப்பிடணும்.” என்று சொல்லி டைனிங்க் டேபிள் முன் உட்கார்ந்து இருவரும் சாப்பிட்டோம்.

பூர்ணிமாவின் பால் வண்ண விழித் திரையில் உருண்ட கரு விழி கண்களும், அவள் சிவந்த இதழ்களும், பால் வன்ணப் பற்களும், இட்லி சாப்பிட்ட அழகும், சின்ன இடையும், பெருத்த முலையும் தனிமையும், மல்லிகைப்பூ மணமும் எனக்குள் காம ஆசையை கிளறி விட்டது.

கட்டுப் பாட்டோடு கண்ணியம் காத்தேன்.

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

கொஞ்ச நேரம் டிவி பார்த்தோம்.

“அண்ணா எனக்கு தூக்கம் வருது. நான் போய் படுக்கிறேன். நீங்க டிவி பாத்துட்டு தூங்க வரும் போது, கதவு நல்லா பூட்டி இருக்கான்னு பாத்துட்டு, லைட்டை எல்லாம் அணைச்சிட்டு தூங்க வாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு நானும் என் மனைவியும் படுக்கும் கட்டிலில், என் மனைவி படுக்கும் இடத்தில் பூர்ணிமா சென்று படுத்துக் கொண்டாள்.

நான் தனியாக டிவியின் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தேன். டிவியில் ஓடிய நிகழ்ச்சியை யை கண்கள் மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, என்னென்னவோ பல எண்ணங்கள் என்னை அலை கழித்தன.

கொஞ்ச நேரத்தில் எனக்கும் தூக்கம் வந்தது. பெட் ரூம் சென்றேன்.

பூர்ணிமா எங்கள் பெட்டில் அழகாக படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

லேசாக அவள் முந்தானை நெகிழ்ந்து, ஒரு பக்க பால் கலசம் பூரித்து புடைத்து தெரிய, அதைப் பார்த்து எச்சில் விழுங்கினேன்.

ஒரு கனம் தடுமாறி பின், பக்கத்தில் கிடந்த போர்வையை எடுத்து அவள் கழுத்து வரை போர்த்தி விட்டு, பெட் ரூமில் எரிந்து கொண்டிருந்த லைட்டை அணைத்து, நைட் லேம்ப்பை எரியவிட்டு, நானும் பூர்ணிமா படுத்திருந்த அதே கட்டிலில் ஒரு ஓரத்தில் படுத்து கட்டுப்பாடும், கண்ணியமும் நிறைந்த ஆண் மகனாகத் தூங்கினேன்.

நன்றாக விடிந்தும் எனக்கு தூக்கம் கலைய வில்லை. போர்வையை இழுத்துப் போர்த்தி தூங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு 8 மணி அளவில் தூக்கம் கை வளை ஓசையோடு யாரோ என் கன்னத்தை தட்டுவது போல இருக்க, டக் என விழித்துப் பார்த்தேன்.
குளித்து விட்டு ஈரக் கூந்தலை அள்ளி துண்டால் சுருட்டிட்டி முடிச்சுப் போட்டு, நெற்றியில் மங்கலகரமாக குங்குமப் பொட்டு வைத்து, காதோரம் முடிக்கற்றை சுருண்டிருக்க, புதுசா பூத்த பூ போல என் முகம் பார்த்து குனிந்து நின்றிருந்தாள்.

அப்போதுதான் பூர்ணிமா எங்கள் பெட்டில் படுத்திருந்தது எனக்கு ஞாபகம் வந்தது.

“என்னண்ணா உடம்பு சரி ஆய்டுச்சு போல. நைட் நல்லா குறட்டை விட்டு தூங்குனீங்க. எனக்கு தூக்கமே வரல. விடியற்காலை 5 மணிக்கு எழுந்து பார்த்தேன். நீங்க நல்லா தூங்கிகிட்டு இருந்தீங்க. சரி. நல்லா தூங்கி நீங்களாகவே விழிக்கட்டும்னு விட்டுட்டு நான் கீழே எங்க வீட்டுக்கு போய் வாசல் தெளிச்சு, கோலம் போட்டு, குளிச்சு, டிபன் செஞ்சு இங்க வந்து பாத்தா,…. இன்னமும் தூங்கிகிட்டு இருக்கீங்க. மணி என்ன ஆச்சுன்னு தெரியும்களா?”
‘ஓஹ்!!,…. நல்லா தூங்கிட்டேன் போல இருக்கு. மணி என்ன எட்டு இருக்குமா?”

“ம்,… எட்டுக்கு மேல ஆச்சு. சுடு தண்ணி வச்சிருக்கேன். டாய்லட் போய்ட்டு பல் விலக்கிட்டு வாங்க. உடம்பு சரி இல்லாத்தினாலே இன்னைக்கு குளிக்க வேணாம். நாளைக்கு குளிச்சுக்கோங்க. இட்லி சுட்டு, பொதினா சட்னி அரைச்சு கொண்டாந்திருக்கேன். கசப்பான வாய்க்கு கொஞ்சம் நல்லா இருக்கும். எழுந்து சாப்பிடுங்க.” என்று சொல்லி என் கையைப் பிடித்து தூக்கி விட்டாள்.

“ம்,…இப்ப கொஞ்சம் பரவா இல்லேம்மா. நானே எழுந்துக்குவேன். உனக்கெதுக்கு சிரமம். உன்னோட உதவிக்கு நன்றி. இனிமே என்னை நான் பாத்துக்குவேன்.”

“சரிண்ணா,… டேபிள்ல எல்லாம் வச்சிருக்கேன் மறக்காம சாப்பிடுங்க. வீட்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. எதுன்னாலும் கூப்பிடுங்க.” என்று சொல்லி பூர்னிமா கீழே படி இறங்கி சென்றாள்.

அதுக்கப்புறம் நான் என் வேலைகளை நானே செய்தேன். அதற்கப்புறம் என் மனைவியும் வந்து என்னை கவனித்துக் கொண்டாள்.

எப்போவாவது, நான் வெளியே சென்று விட்டு, எங்கள் மாடிக்கு ஏறும் பொழுது, பூர்ணிமாவை எதேச்சையாக பார்த்தால், நான் சிரிப்பேன். அவளும் நட்பாக சிரிப்பாள். ஆனால், நான் அவர்கள் வீட்டுக்குள் போனதில்லை.

உடம்பு சரி இல்லாத போது என்னை பூர்ணிமா அக்கறையாக பார்த்துக்கொண்டதிலிருந்து எனக்கு பூர்ணிமா மேல் ஒரு காதலே வந்து விட்டது.

வாரத்தில் சனி, ஞாயிறு என் மனைவி வீட்டில் இருக்கும் போது பூர்ணிமா எங்கள் வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருவாள்.

ஹவுஸ் ஓனரின் மனைவி என்றாலும், என்னால் அவளது பெருத்த வடிவான முலை அழகை மறக்கவே முடியவில்லை. 38”டிடி சைஸ் பிரா போடுமளவுக்கு உருண்டு திரண்டிருந்தது. ஆனாலும் தலை கவிழ்ந்து அவைகள் தொங்கியதை நான் பார்த்ததே இல்லை. ஜாக்கெட்டினுள் உருண்டு திரண்டு முட்டிக் கொண்டு நிற்கும் அழகை கண்டவர்கள் அதை அவ்வளவு எளிதில் மறந்து விட முடியாது.


எப்போவாது பூர்ணிமா எங்கள் வீட்டிற்கு வருவாள். அப்படி எங்கள் வீட்டினுள் நுழையும் போதே அவளது அழகான முகத்தைப் பார்த்தவுடன் அடுத்ததாய் நான் பார்க்க ஆவல் கொள்வது அவளது அழகான முலைகளைத் தான். ஒரு நாளேனும் அவைகளை பார்த்து ரசிக்காவிட்டால் எனக்கு தூக்கமே வராது.

இன்னொருத்தன் மனைவியின் அழகை இப்படி சங்கோஜமில்லாமல் ரசிக்கிறோமே எனக்கே தர்மசங்கடமாக இருந்தது. ஆனால் என் குரங்கு மனம் கேட்டால்தானே?!!

மாற்றானின் மனைவியை நான் தவறான கண்ணோட்டத்துடன் பார்ப்பது கிடையாது. அதுவும் தெரிந்த பழகிய ஹவுஸ் ஓனரின் மனைவியை தவறாக எண்ணத்துடன் பார்க்க வேண்டுமென எனக்கு எண்ணம் கனவிலும் கிடையாது. ஆனால் பூர்ணிமாவின் உருண்டு திரண்ட முலைகள் முதன் முதலாகப் பார்த்த போதே என்னை பாடாய்படுத்திவிட்டன.

அவள் திரும்பும் போதெல்லாம் இறுகிய ஜாக்கெட்டினுள் விம்மிக் கொண்டு தெரியும் முலாம் பழ முலைகளை பார்க்காமல் இருந்து விடலாமென உறுதியுடன் இருந்தால் , அவளது அகண்ட பின்புறம் என் உறுதியை குலைக்கும் விதமாக அசைந்தாடி குலுங்கி என்னைப் பாடாய்ப் படுத்தும்.

அன்னம் போல அவள் நடக்கும் போது முலைகள் அசைந்தாடுவதை பார்க்கும் போதே எனது சுன்னி விழித்து கொண்டு விண் என்று விரைத்து நிற்கிறது. அவளது இடை சிறியது. ஆனால் இடைக்கு மேலேயும் கீழேயும் அழகான அங்கங்கள் ஆடிக் குலுங்கி பார்ப்பவனுக்கு கிறக்கத்தை உண்டாக்கி விடும். அதோடு அவளது சிவந்த மெல்லிய உதடுகள், எனக்கும் திருமணமாகி அழகான மனைவி இருக்கிறாள் என்கிற விஷயமெல்லாம் பூர்ணிமாவை பார்க்கும் போது மறந்துவிடுகிறது. அடிக்கடி அவள் அழகை தரிசிக்கும் பாக்கியம் எனக்கு இருந்ததால் அவளை நினைத்து பித்தனானேன்.

அடுத்தவன் மனைவியின் அழகை நினைத்து ஏங்குகிறோமே என்ற குற்றவுணர்வு வேறு வாட்டியது. கீழ் வீட்டிற்கு போவதையே தவிர்த்து வந்தேன்.

ஆனால், பூர்ணிமா எங்கள் வீட்டுக்கு எதையாவது கேட்டு அடிக்கடி வருவாள். கஷ்டப்பட்டு அவளது கண்களை பார்த்தவாறு பேசி அனுப்புவேன். அவளைப் பார்க்கக் கூடாது என்று எவ்வளவுதான் மனதை கட்டுப் படுத்தி வைத்திருந்தாலும் அவள் பொருட்களை வாங்கி கொண்டு திரும்பி போகும் போது அவளது பின்புறம் குண்டி அசைந்தாடுவதை மட்டும் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. என்ன நடை அது. அன்னம் அசைந்தாடி நடப்பது போல, அவ்வளவு அழகு.

இப்படி இருக்கும் போது, ஒரு திங்கள் கிழமை விடியற்காலை ட்ரெயின் பிடித்து விமலா சென்னை சென்றாள்.


சென்னை.

சென்னையில் நடந்ததை என் மனைவி சொல்வாள்.

ஹலோ!!,… நான்தாங்க விமலா. கணேஷோட மனைவி.

சென்னையிலே நடந்ததை என் கணவர் சொல்ல முடியாததால் நான் சொல்றேன்.

இரண்டு வாரம் கழித்து, அதே திங்கள் கிழமை.

ஸ்டேசனை விட்டு ஆஃபீஸுக்கு போக பஸ் பிடிக்க ரோட்டிலே ஓரமா நான் நடந்து போய்கிட்டு இருந்தேன். டூ வீலர் காரன் எவனோ ஒருத்தன் பிரேக் பிடிக்க முடியாம தடுமாறி என் பின் பக்கமா மோத,...டூ வீலர் மோதினதில் நான் பலமாக அடிபட்டு ரோட்டிலேயே மயங்கி விழுந்துட்டேன்.

நல்ல வேளை நான் ரோட்டு ஓரமா அடி பட்டு விழுந்ததினாலே பெரிசா எதுவும் நடக்கலை. கூட்டம் கூடி வேடிக்கை பார்த்தாங்களே தவிர, எனக்கு உதவ யாரும் முன் வரலை. கொஞ்ச நேரத்துல மயக்கமாயிட்டேன்.

மயக்கம் தெளிஞ்சு லேசா கண் விழிச்சுப் பாத்தா,... இடுப்பிலேயும், முகத்திலேயும் பலத்த அடி பட்டு, வலது காலில் பெரிய கட்டுப் போட்டு ஹேங்கரில் தொங்கவிடப் பட்டிருக்க, தலையிலும், இடது கையிலும் கட்டுப் போடப்பட்டு ஹாஸ்பிட்டல்லே இருக்கேன். சுத்திலும் பாத்தா தெரிஞ்சவங்க யாரும் இல்லை.

ஆக்ஸிடென்ட் ஆனது நினைவில் இருக்கிறது. ஆனால், நான் இங்கே எஒப்படி வந்தேன்?. யார் கொண்டு வந்து போட்டிருப்பார்கள் என்று மனதுக்குள் கேள்வியாக இருந்தது.

சரி,….என் கணவருக்கு போன் பண்ணலாமுன்னு பாத்தா, என் செல் ஃபோனோட என் ஹேன்ட் பேக்கும் காணாம போய் இருந்தது. போட்டிருந்த கட்டுகளைப் பார்க்கும் போது எழுந்து நடக்க முடியாதது போல இருந்தது. என்னை படுக்க வைத்திருந்த அந்த ICU அறையைப் பார்த்தாலே பயமாக இருந்தது.

சேலத்திலிருந்த என் கணவருக்குக்கு போன் செய்து உடனே வரச் சொல்லலாமென்றாலும் அதற்கும் வழி தெரியாமல் தடுமாறினேன்.

சிறிது நேரத்தில் யாரோ அறையின் கதவைத் தள்ளிக் கொண்டு வர,...பார்த்தால்,ராகவன் சார்.

“வாங்கண்ணா, நான் இங்கே எப்படி?”

“ரோட்ல நீ அடி பட்டு விழுந்து கிடந்தேம்மா. அந்தப் பக்கம் நான் எதேச்சையா வந்தப்போ ரியட்டு ஓரமா கூட்டமா இருந்துச்சு. என்னமோ ஏதோன்னு கூட்ட்த்தை விலகிட்டு வந்து பாத்தா நீ.

அடிபட்டு விழுந்துகிடக்கிறது நீதான்னு தெரிஞ்சுகிட்டு, உடனே நான் தான் ஆம்புலன்ஸ் வரச் சொல்லி உன்னை இங்கே கொண்டு வந்து சேத்திருக்கேன். ஒன்னும் பயப் படாதே.”

“என் ஹேன்ட் பேக்?. அதிலே என் செல் போன்.? பணம்.?”

“எல்லாம் பத்திரமா இருக்கு. ஆனா உன் செல் போன்தான் கொஞ்சம் டேமேஜ் ஆயிடுச்சு. அதை நீ யூஸ் பண்ண முடியாது.”

“சரி,...உங்க போனை கொஞ்சம் கொடுங்கண்ணா, அவருக்கு போன் செஞ்சு விஷயத்தை சொல்லிட்றேன்.”

ராகவன் அண்ணனிடம் இருந்து போனை வாங்கி, என் கணவருக்கு போன் செய்தேன்.

“என்னங்க, கொஞ்சம் பதட்டப் படாம கேளுங்க..”

“ஏதாவது கெட்ட செய்தியா?”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை. ஒரு சின்ன ஆக்ஸிடென்ட்ல லேசா அடி பட்டதினாலே என்னை ஹாஸ்பிட்டல்ல சேத்திருக்காங்க. எழுந்து நடக்கக் கூட முடியலை.. பாத் ரூம் அதுக்கு இதுக்கு போக பக்கத்துல துணைக்கு யாரும் இல்லை. நீங்க லீவு போட்டுட்டு வந்துடுங்களேன்..” என்று ஆக்ஸிடென்ட் ஆனதிலிருந்து ஹாஸ்பிடல் வந்து சேர்ந்த்து வரை அனைத்தையும் என் கணவரிடம் சொன்னேன்.

[monor]

“அய்யய்யோ!!, இப்ப என்ன பண்றதுன்னு தெரியலையே. இங்க ஏதோ பிரச்சினையிலே பஸ் ஸ்ட்ரைக். டாக்ஸி பிடிச்சு வந்துடலாமுன்னா எந்த வண்டியையும் ஓட விடறதில்லையாம்.. ட்ரெயின் கூட கேன்சல் பண்ணிட்டாங்கன்னு கேள்விப் பட்டேன். எப்படிப் பாத்தாலும், நான் நைட்டுதான் வர முடியும். அது வரைக்கும் எப்படியாவது அட்ஜஸ்ட் செஞ்சுக்கோயேன். ஸ்ட்ரைக் முடிஞ்ச உடனே எப்படியாவது வந்திட்றேன். ஆம்புலன்ஸ் வந்து தூக்கிகிட்டு போற அளவுக்கு அடி பட்டிருக்கேடி. இவ்வளவு தூரத்துல நீ வேலை பாத்துகிட்டு, உனக்கு ஏதாவது ஒன்னுன்னா நான் என்னடி பண்ணுவேன்?” என்று சொல்லி அழுதார்.

“எனக்கு ஒன்னும் ஆகாது. நீங்க வாழற வரைக்கும் உங்க கூட, உங்களுக்கு நல்ல மனைவியா இருந்து செய்ய வேண்டிய கடமையை செஞ்சுட்டுதான் போவேன். நான் சொல்ல வந்ததைக் கொஞ்சம் கேளுங்களேன்.”

“................”

“கீழே அடி பட்டு விழுந்த நான், எப்படி இந்த ஹாஸ்பிடலுக்கு வந்தேன்னு ஒரே குழப்பமா இருந்துச்சு. கீழ் வீட்டு ராகவன் அண்ணன் தான் ஆக்ஸிடென்ட் ஆன இடத்திலே என்னை பாத்துட்டு அங்கே இருந்து என்னைக் காப்பாத்தி, இந்த ஹாஸ்பிட்டல்லே சேத்து, பணம் கட்டி என்னை கவனமா பாத்துகிட்டார்ங்கிறதை அப்புறமாதாங்க தெரிஞ்சிக்கிட்டேன்.”

“ நல்ல வேளைடி. ராகவன் சார் செஞ்ச நன்றியை நாம என்னைக்கும் மறக்கக் கூடாதுடி. ஆண்டவன்தான் அந்த நேரத்துக்கு ராகவன் சாரை அங்கே அனுப்பி வச்சிருக்கான்.”

“ஆமாங்க,..... முன்னே பின்னே தெரியாத ஊர்லே நல்லா போய்க்கிட்டு இருக்கிற வரைக்கும் ஒன்னு பிரச்சினை இல்லை. எதாவது பிரச்சினைன்னு வந்துட்டா சமாளிக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம்ங்க.”

“சரிடி,.... அப்புறமா அவரை நேர்ல பாத்து தேங்க்ஸ் சொன்னியா?!!”

“இல்லைங்க,...”.

“என்ன விமலா இப்படி இருக்கே?,....போய் முதல்லே அவருக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டு, அவர் ஹாஸ்பிட்டல், அது, இதுன்னு எவ்வளவு செலவு செஞ்சிருக்கார்ன்னு கேட்டு சொல்லு அதைக் கொடுத்துட்டு வரலாம்.”

“அவரும் பக்கத்துலதாங்க இருக்கார். அவர் கிட்டேயே பேசுங்க.”

“சார், நான் தான் கணேஷ் பேசுறேன்.”

“சொல்லுங்க என்ன விஷயம்?”

“நீங்க என் மனைவியை காப்பாத்தி ஹாஸ்பிடல்லே சேத்த்துக்கு ரொம்ப நன்றிங்க. நான் சொல்ற இந்த நன்றி எல்லாம் நீங்க செஞ்ச உதவிக்கு முன்னாலே ரொம்ப சின்னதுங்க. என் நன்றிக் கடனை எப்படி தீக்கறதுன்னு தெரியலை..”.

“சரிங்க கணேஷ், பெரிய வார்த்தை எல்லாம் சொல்லாதீங்க. பெரிசா ஒன்னும் நான் செய்யலை. ஒன்னும் பயப் படாதீங்க. உங்க மனைவியை ஹாஸ்பிடல்லே சேத்ததே நான்தான். எல்லாம் நான் பாத்துக்கறேன். லேசான காயம்தான். நீங்க ஸ்ட்ரைக் முடிஞ்சு வந்தா போதும்.” ராகவன் அண்ணா போனை கட் செய்த அடுத்த நொடி, பூர்ணிமாவிடம் இருந்து ராகவனுக்கு அழைப்பு.

“என்னங்க,...”

“சொல்லும்மா.”

“அக்காவுக்கு ஆக்ஸ்டென்ட் ஆகி பலமா அடி பட்டு ஹாஸ்பிடல் சேத்திருக்காங்களாமே. கணேஷ் அண்ணன் சொன்னதைக் கேட்டதும் எனக்கு பக்குன்னு ஆயிடுச்சு. அண்ணன் சொல்லிட்டு ரொம்ப கவலையா இருக்கார்.”

“ஒன்னுமில்லை பூமா. ஒரு டூ வீலர்காரன் மோதினதிலே கீழே விழுந்துட்டாங்க. உடனே மயக்காய்ட்டாங்க. லேசா அடி பட்டிருக்கு. பயப்படற அளவுக்கு வேற ஒன்னும் இல்லை.”

“அப்புறம் எதுக்கு ஹாஸ்பிடல்ல ஐ. சி. யூ- லே சேத்திருக்காங்களாம். நீங்க அங்க இருந்து என்ன புண்ணியம்? என்ன செய்வீங்களோ, ஏது செய்வீங்களோ தெரியாது. அவங்களை நல்ல படியா பக்கத்திலேர்ந்து பாத்து, கவனிச்சு, ஆகிற செலவை செஞ்சு அக்காவை நல்ல படியா வீட்டுக்கு கூட்டிகிட்டு வர்றீங்க.”

“ சரிம்மா, ஹாஸ்பிடல்லே சேத்ததே நான்தான். உன் அக்காவுக்கு ஒன்னும் ஆகாது பயப்படாதே சரி, போனை கட் பண்ணு நான் அப்புறமா பேசுறேன்..”

“அக்கா இப்ப எப்படி இருக்காங்க. அவங்களால பேச முடியுது இல்ல.?!!”

“ம்,.!!.”

“அக்கா கிட்டே போனைக் கொடுங்க.”

போனை ராகவன் என்னிடம் தந்தார்.

“அக்கா நீங்க ஒன்னும் பயப்படாதீங்க. நீங்க பூரணமா குணமாகிறவரைக்கும், நல்ல படியா பக்கத்திலேர்ந்து உங்களை கவனிக்கச் சொல்லி இருக்கேன். டெய்லி போன் செய்ங்க. வச்சுடட்டுமா.”

ஆபத்து கட்டத்தை தான்டியதால், ஸ்பெஷல் வார்டுக்கு மாற்றினார்கள்.

“ஏங்க, நீங்க சாப்பிட ப்ரெட் ஸ்லைஸும், ஃப்ரூட்ஸும் வாங்கி வந்திருக்கேன். கொஞ்சமா எழுந்து சாஞ்சு உக்காருங்க.” என்று ராகவன் அண்ணன் சொல்ல, எழ கஷ்டப் பட்டேன்.

என் நிலையை உணர்ந்தவர், நர்ஸை தேடிப் பார்த்துவிட்டு யாரும் கிடைக்காததால், செய்வதறியாமல் நிற்க,... தடுமாறி எழுந்த நான் படுக்கையின் ஒரு பக்கமாக சாய்ந்து விழப் போக, பதறி ஓடி வந்து என்னைத் தாங்கிப் பிடித்தார்.

உறுதியான, அன்பான மனசுக்குப் பிடித்த ஆண் மகனின் ஸ்பரிசம் என் உடம்புக்குள் என்னவோ செய்ய வெக்கத்தில் அவர் முகத்தை பார்க்க கூச்சப்பட்டேன்.

“ஏங்க அதுக்குள்ள என்ன அவசரம். உங்க கை, கால்ல ஃப்ராக்சர் ஆகி இருக்கு தெரியுமா?” ராகவன் அண்ணா சொன்னதைக் கேட்டு அதிர்ந்தேன்.

“ சின்ன காயம்னு சொன்னீங்க. இப்போ ஃப்ராக்சர்ன்னு சொல்றீங்க.!!”

“நீங்களும் மத்தவங்களும் பயப்படக் கூடாதுங்கிறதுக்காக அப்படி சொன்னேன். கை கால்ல ஃப்ராக்சர். அப்புறம் தொடையிலே கன்னிப் போற அளவுக்கு அடி பட்டிருக்கு.” என்று ராகவன் அண்ணா சொன்னதும், அப்போதுதான் என் வலது தொடையை துணிக்கு மேலாக தொட்டுப் பார்த்தேன். கட்டுப் போட்டு இருந்தார்கள்.

பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து ஒரு உடன் பிறந்த தங்கையைப் போல பாசத்தைக் காட்டி, என் தோளை அணைத்தபடி எனக்கு ப்ரெட் ஸ்லைஸ் ஊட்டினார்.

“போதும்ண்ணா வாந்தி வர்றாப்பல இருக்கு.!!”

“அடிபட்ட ஷாக்ல அப்படிதான் இருக்கும். எல்லாம் சரியாயிடும். ப்ரெட் பிடிக்கலைன்னா, இந்த ஆரஞ்ச் ஜூஸையாவது சாப்பிடுங்க.” என்று சொல்லி, ஒரு ஆரஞ்சு பழத்தை பிழிந்தார்.

ராகவன் அண்ணாவின் அன்பையும், பாசத்தையும் நினைத்து என் கண்களில் லேசாக கண்ணீர் தழும்ப, பக்கத்திலிருந்த டேபிளில் ஜூஸ் கிரஸரை வைத்து எனக்கு முதுகு காட்டி ஜூஸ் பிழிந்து கொண்டிருந்தவரைப் பார்த்தேன்.

என் மேல் ஏன் இப்படி அன்பு வைத்திருக்கிறார்? தொடையில், இடுப்புக்கு பக்கம் அடி பட்டிருந்ததெல்லாம் இவருக்கு தெரிகிறதென்றால், இவர் அங்கே எல்லாம் பார்த்திருப்பாரோ? காலையில் நான் போட்டிருந்த உடை இப்போது இல்லை. என் உள் ஆடை முதற்கொண்டு யார் மாற்றி இருப்பார்கள்?

ஜூஸ் பிழிந்து அதை டம்ளரில் ராகவன் அண்ணா எடுத்து வர, அவருக்குத் தெரியாமல் என் கண்களில் தழும்பி நின்ற கண்ணீரை வலது கையால் துடைத்து அவரை புன்னகையோடு பார்த்தேன்.

“இதைக் குடிங்க.”

ராகவன் அண்ணா கொடுத்த ஜூஸ் டம்ளரை கையில் வாங்கிய நான்.”அண்ணா, நீங்க என்னை ஒருமையிலேயே கூப்பிடலாம். வாங்க, போங்கன்ற மரியாதை அவசியமில்லை.” என்று சொல்லி, தொண்டைக்குள் எழுந்த குமட்டலை அடக்கியபடி ஜூஸை கொஞ்ச கொஞ்சமாக குடித்தேன்.

அந்த டம்ளரில் இருந்த ஜூஸில் பாதி ஜூஸைக் குடித்திருப்பேன். வாந்தி வந்து விடும் போல குமட்டலாய் இருந்தது.

“வேண்டாண்ணா,... வாந்தி வந்திடும் போல இருக்கு. அப்புறமா குடிச்சுக்கிறேன்.”

டம்ளரை அவரிடம் கொடுக்க டம்ளரோடு கையை அவரை நோக்கி நீட்டினேன்.

“அப்படிதாம்மா இருக்கும். டம்ளர்ல மீதி இருக்கிற ஜூஸையாவது குடிச்சிடும்மா.“ என்று சொல்லி அருகில் உட்கார்ந்து இன்னும் கொஞ்சம் குடிக்க வைக்க,.. “உவ்,…வேக்,.”


ராகவனின் சட்டை பேண்ட் முழுவதும் என் வாந்தியால் வழிந்தது. எனக்கு மிகவும் சோர்வாகப் போய் விட்டது. உதவிக்காக வந்த ஒரு ஆணின் மேல் இப்படி அசிங்கமாக வாந்தி எடுத்து விட்டோமே என்று எனக்கு வெக்கமாக இருந்தது. கண்கள் லேசாக மேலே செறுக,” நான் அப்பவே சொன்னேனேண்ணா. இப்பப் பாருங்க. உன் ட்ரெஸ் எல்லாம் அசிங்கம் பண்ணிட்டேன்” என் வாயிலிருந்து வெளி வந்த கஞ்சிக் கலவை, மற்றும் சளி வாந்தியாக அவர் சட்டை பேண்டில் பரந்து படிந்து கிடப்பதைப் பற்றி கொஞ்சம் கூட கவலைப் படாமல், முகம் சுழிக்காமல், ”அதனால் என்னம்மா? என்று எனக்கு ஆறுதலாகச் சொல்லி, படுக்கையில் முதுகுக்கு ஒரு தலையணை கொடுத்து, என்னை சாய்வாக படுக்க வைத்து விட்டு, அவர் ஆடைகளில் சிந்திய வாந்தியோடு பக்கத்திலிருந்த அட்டாச்டு பாத் ரூம் சென்றார்.

அவர் உடைகளை அவிழ்த்து அலசி பிழிந்து விட்டு, ஹாஸ்பிடல் பெட் ஷீட்டை சுற்றிக் கொண்டு, பிழிந்த அவர் துணிகளை விரித்துப் போட்டு ஃபேன் காற்றில் காய வைத்தார்.

எனக்கு நம்பர் 1 வரும் போல இருந்தது. விசிட்டர் டைம் என்பதால் நர்ஸும் இருக்க மாட்டாள். பெட்டுக்கு கீழே வைத்திருந்த யூரினல் பேனில் எனக்கு சிறு நீர் கழிக்க விருப்பமில்லை. அப்படிச் செய்யவும் வெக்கம் என்னைத் தடுத்தது. அவர் துணை இல்லாமல் எழ முடியாது என்று எனக்கு தெளிவாகத் தெரிந்தது. இருந்தாலும் கணவன் அல்லாத அடுத்த ஆடவனை, அவன் அண்ணனே ஆனாலும் அருகில் அழைத்து என்னைத் தொட அழைக்க எனக்கு கூச்சமாக இருந்தது. ஊன்று கோல் எடுத்துக் கொண்டு நானாகவே எழ முயன்றேன்.

“இரும்மா!!,… நான் உனக்கு ஹெல்ப் பண்றேன். ஆபத்துக்கு பாவமில்லை. என்னை நீ உன் அண்ணனா நினைக்கிறது உண்மைன்னா. நான் செய்யிற உதவியை நீ ஏத்துகிட்டே ஆகணும்.

“உனக்கெதுக்குண்ணா சிரமம்?.”

“இதிலென்னம்மா சிரமம் இருக்கு. தங்கச்சி படுக்கையிலே முடியாமப் படுத்துக் கிடந்தா அண்ணன் உதவி பண்றதில்லையா?” என்று சொல்லிக்கொண்டே, என் தலைக்கு கை கொடுத்து, கைத் தாங்கலாக என்னை எழுப்பி, என் கையை அவர் தோள் மேலே போட்டு பாத் ரூம் அழைத்துச் சென்றார்.

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

பாத்ரூமில் என் வலது கையால் அவர் தோளைத் தாங்கியபடி, இடது கையால் என் உள்ளாடையை உயர்த்தி நான் சிறு நீர் கழிக்க, அது என் உடைகளில் படாதபடி அவரும் ஒரு கை வைத்து கவனமாக தூக்கிப் பிடித்தார்.

கடைசியாக கால்களை அகட்டச் சொல்லி மக்கில் தண்ணீர் எடுத்து என் உறுப்பை தண்ணீர் அடித்து அவர் கழுவி விட்ட போது அன்பின் மிகுதியால் உணர்ச்சிகளின் உந்துதலில் அவர் கன்னத்தில் முத்தம் ஒன்றைக் கொடுத்து விட்டேன்.

நான் படும் சிரமத்தை பார்த்த அவருக்கும் கண்ணீர் கண்களில் தழும்ப என் முகத்தையே சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்து, என் கன்னத்தில் அவர் உதடுகள் ஒட்டியும், ஒட்டாமலும், பட்டும் படாமலும் அன்பான ஒரு முத்தத்தை மென்மையாக கொடுக்க, அன்பால் இருவரும் உறுகினோம்.

அவர் தோளில் நான் தலை சாய்ந்து கொள்ள, என் இடுப்பில் கை போட்டு என்னை அழைத்து வந்து பெட்டில் படுக்க வைத்து, ஃபேன் காற்றில் உலர்ந்திருந்த அவர் பேன்ட், சர்ட்டை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டு நிற்கவும், நர்ஸ் ஒருத்தி வந்து, ”விசிட்டர் டைம் முடிஞ்சிடுச்சு,. கிளம்புங்க’. என்று சொல்லவும் சரியாக இருந்தது.

“சரி வர்றேன்மா. ஆபீஸ் போயிட்டு திரும்பவும் வர்றேன்” என்று சொல்லி அவர் கிளம்ப, அவர் போகக் கூடாது. அருகிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று ஏனோ என் மனம் விரும்பியது.

ஆண்கள் குணம்தான் எத்தனை விதமாக மாறுகிறது.

மீண்டும் மாலை 7 மணிக்கு, அவர் மாற்றிக் கொள்ள ட்ரெஸ்ஸும், நான் மாற்றிக் கொள்ள புது ட்ரெஸ்ஸும் ஒரு பையில் போட்டு, இருவருக்கும் கடையில் டிபன் வாங்கிக் கொண்டு வந்தார்.

அவர் வந்ததும் என் மனசுக்கு கொஞ்சம் தைரியமாக இருந்தது. “அண்ணா, அவருக்கு போன் பண்ணி ஸ்ட்ரைக் முடிஞ்சிடுச்சா? எங்க வந்துகிட்டு இருக்காருன்னு கேளுங்கண்ணா. உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்?”

போன் பண்ணினார்.

“ஹலோ,... கணேஷா?”

“ஆமாங்க. விமலா எப்படி இருக்கா? ஆஃபீஸ் முடிச்சிட்டு திரும்பவும் அவளைப் போய் பாத்தீங்களா? இங்க சாயந்திரம் 6 மணிக்குதான் ஸ்ட்ரைக் முடியுமாம். அதுக்கு மேலதான் நான் அங்கே கிளம்பி வரணும். அங்கே வந்து சேர எப்படியும் மணி பத்துக்கு மேலே ஆய்டும்.”

“நீங்க ஒன்னும் கவலைப் படாதீங்க. நான் அவளைப் பத்திரமா பாத்துக்கறேன். இந்தாங்க நீங்க பதட்டப் படாம மெதுவா வந்தாவே போதும். இந்தாங்க,…விமலாகிட்டே பேசுங்க.”

ராகவன் அண்ணா என்னிடம் போனைக் கொடுக்க, அதை வாங்கி,என் கணவரிடம் பேசினேன்.

” நீங்க பேசுனதையெல்லாம் கேட்டுகிட்டுதாங்க இருந்தேன். மெதுவாவே வாங்க. இங்க அண்ணன் என்னை நல்லா பாத்துக்கறார். நான் இங்கே நல்லாதான் இருக்கேன். வார்ட்ல அதிகமா பேசக் கூடாது. அப்புறமா பேசறேன். இப்ப வச்சிடட்டுங்களா.”

“ம்,…”

மணி 8 ஆனது.

என் அருகில் உட்கார்ந்து வாங்கி வந்திருந்த இட்லிப் பொட்டலத்தைப் பிரித்து, என்னை ‘ஆ’ திறக்கச் சொல்லி எனக்கு ஒரு வாய் ஊட்டி விட்டு, அதே கையால் அவரும் சாப்பிட்டார். இப்படியே மாற்றி மாற்றி சாப்பிட்டு முடித்தோம்.

சாப்பிட்டு விட்டு, எனக்கு மாத்திரை எடுத்துக் கொடுத்து விழுங்கச் சொல்லி, நான் மாத்திரை விழுங்கி முடித்ததும், தன் உடைகளை டாய்லெட்டுக்கு சென்று மாற்றிக்கொண்டு, எனக்கு ஆதரவாக, பாதுகாப்பாக நான் படுத்திருந்த பெட்டுக்கு பக்கத்திலேயே ஒரு பெட் ஷீட்டை விரித்துப் படுத்து, குங்குமமோ, குமுதமோ ஏதோ ஒன்றை கையில் எடுத்து படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

எனக்குள் என்னென்னவோ நினைவுகள், அங்கே என் கணவருக்கு காய்ச்சல் வந்து கஷ்டப் பட்ட போது, பூமா அவருக்கு செய்த உதவிகளும், இங்கே எனக்காக இவர் செய்து கொண்டிருக்கும் உதவிகளும், முன் ஜென்மத்து தொட்ட குறை, விட்ட குறையா?


அன்று இரவு என் கணவரும் சென்னை வந்து விட, இருவரும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு காட்டிய அன்பில், அரவணைப்பில், அக்கறையில் ஒரு வாரத்திலேயே குணமாகி விட்டேன்.

என் கணவர் என்னுடன் இருந்ததால், அதற்குப் பின் ராகவன் அண்ணன் அவர் அலுவலகத்துக்கு சென்று விட்டார். ராகவன் அண்ணனைப் பார்த்து பேச வேண்டும். பார்த்து நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்று என் உள்ளம் உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் முடியவில்லை.

அதற்குப் பிறகு ஒரு வாரம் கழித்து, நான் நல்லபடியாக குணமாகி எப்போதும் போல அலுவலகத்துக்கு சென்றதால், என் கணவரும் என்னை விட்டு விட்டு, ஏதோ வேலை இருப்பதாக சேலம் சென்று விட்டார்.

ஒரு நாள் இரவு நான் லேடீஸ் ஹாஸ்டலில் இருந்த போது, பூர்ணிமாவிடம் இருந்து போன் வந்தது.

“ஹலோ,.!!.”

ஹலோ,… சொல்லுங்க. நான் விமலா பேசறேன்.”

“அக்கா நான்தான் பூர்ணிமா பேசறேன்.”

“சொல்லும்மா என்ன விஷயம்?!!.”

“ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். நீங்க தனியா இருக்கீங்களா அக்கா?!!”

“ரூம்ல தனியாதான் இருக்கேன். சொல்லும்மா.”

“இல்லக்கா,…அத எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல. ஆனா, சொல்லாமலும் இருக்க முடியல.”

“பரவாயில்லேம்மா, எதுன்னாலும் தயங்காம சொல்லு.”

“அது வந்து,…”

“ம்,….எதுன்னாலும் சொல்லு பூமா. நான் தனியாதான் இருக்கேன். நீ எது சொன்னாலும் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டேன். மத்தவங்க கிட்டேயும் சொல்லமாட்டேன்.”

“அது வந்துக்கா,… “

“ம்,..சொல்லும்மா.”

“என்னோட வீட்டுக்காரர் உங்க மேலே ரொம்ப ஆசை வச்சிருக்கார். உங்களை மாதிரி தமிழ் பொண்ணு அவருக்கு பொண்டாட்டி அமையலையேன்னு அடிக்கடி ஆதங்கப்பட்டு சொல்வார். உங்க மேலே அன்பு மட்டுமில்லாம அந்தரங்கமான செக்ஸ் ஆசையும் வச்சிருக்கார். நீங்க எங்க வீட்டுக்கு குடி வந்ததிலிருந்தே அவருக்கு உங்க மேலே ஒரு கண். அந்த ஆசையை வெளிப்படையாவே என் கிட்டே சொல்வார். அவரை மயக்குற அளவுக்கு அப்படி என்ன உங்ககிட்டே என்ன இருக்கோ எனக்கு தெரியலே. ஆனா, இதை இப்ப ஏன் உங்க கிட்டே சொல்றேன்னா, போன வாரம் நீங்க ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் ஆனப்ப உங்களை ரொம்ப அக்கறையா, அன்பா கவனிச்சுகிட்டார் இல்லையா, அப்போ இருந்து உங்க அழகு மேல, உங்க குணத்து மேலே, உங்க பாடி ஸ்ட்ரக்சர் மேலே என்னமோ ஒரு ஈர்ப்பு, காதல் அவருக்கு வந்துடுச்சு. வெளிப்படையா சொல்லணும்ன்னா உங்களை மனசுக்குள்ள காதலிக்கறார்ன்னு வச்சுக்கோங்களேன். உங்க மேலே பைத்தியமா இருக்கிற அவருக்கு எப்படி புத்தி மதி சொல்லி திருத்தறதுன்னு எனக்கு தெரியலே. அதனால, உங்க கிட்டே அவர் தப்பா நடந்துக்கிறதுக்கு முன்னால ஒரு எச்சரிக்கையா உங்களுக்கு இதை சொல்றேன். அவர் கூட பழக்கம் வச்சுக்காதீங்க. ரொம்ப நெருங்கிப் பழகாதீங்க. வெளியே நல்லவராட்டம் பழகினாலும், உங்களை அடையணும்னு ஆசைப்படறார். அவ்வளவுதாங்க்கா. சொல்றதை சொல்லிட்டேன்.”

“”ம்,,…!! இப்படி வெளிப்படையா பேசினதுக்கு ரொம்ப நன்றி பூமா. நான் உன்னையோ, இல்ல உன் கணவரையோ நான் எப்பவும் தப்பா நினைச்சதில்லே. அப்படி இனிமேலும் தப்பா நினைக்க மாட்டேன். நான் அடிபட்டு அனாதையா ரோட்டிலே கிடந்தப்போ, என்னை அனுசரனையா, அக்கறையா ஹாஸ்பிடல்ல சேத்தி என்னை நல்லவிதமா கவனிச்சுகிட்டவர் அவர். என் மேலே பாசம் வச்சிருக்கிற அவர் மேலே நான் எந்த அளவுக்கு அன்பையும், பாசத்தையும் வச்சிருக்கேன்னு காட்ட முடியலையேன்னு எனக்கு வருத்தமா இருக்கு பூமா. அவர் என் மேலே ஆசைப் பட்டா, படட்டுமே! ஒரு தங்கச்சியா இருந்து அவர் ஆசையை நிறைவேத்தறேன். என் உயிரை காப்பாத்தின அவருக்கு நான் இதைக் கூட செய்யலைன்னா எப்படி? உண்மையை சொல்லப் போனா ஹாஸ்பிடல்ல நான் அவர் கூட பழகினதிலேர்ந்து அவர் மேலே அன்பும், பாசமும் அதிகமாய்டுச்சு. நீ என்னை தப்பா நினைச்சா கூட பரவாயில்லே. வெக்கத்தை விட்டு சொல்றேன். எனக்கும் அவர் மேலே இப்ப காதல் வந்துடுச்சு. இதை நான் சொல்றதுக்கு வெக்கப் படலே. நீ என்னை தப்பா நினைக்காம இருந்தா சரி.”

“அக்கா!!” பூர்ணிமா நான் சொன்னதை கேட்டு அதிர்ந்தாள். பிறகு சுதாரித்துக் கொண்டு, “நான் தப்பா நினைக்கலேக்கா. உங்களுக்கு பிடிக்காம என் கணவர் உங்ககிட்டே தப்பா நடந்து, நீங்க அவரை அசிங்கப்படுத்தி, அதனால உங்க வாழ்க்கை பாதிச்சிடக் கூடாதில்லையா? அந்த அக்கறையிலே சொன்னேன். “

“சரி,.. பூமா. வெட்டு ஒன்னு துண்டு ரெண்டுன்னு கேக்கறேன். நான் ஆசைப்பட்டு கேட்டா அவரை எனக்கு விட்டுக் கொடுப்பியா?!!”
‘என்னக்கா இப்படி கேட்டுட்டீங்க. பர்மனென்ட்டா விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன். டெம்பரவரியா வச்சுக்கோங்க. அப்புறம்,…நீங்க ரெண்டு பேரும் புருஷன் பொண்டாட்டி மாதிரி பழகுறதைப் பத்தி எனக்கு ஒன்னும் கவலை இல்லக்கா. நீங்க லவ்வர்ஸ் மாதிரி பழகுனாலும் எனக்கு சந்தோஷம்தான். ஆனா, என் மனசுலேயும் இன்னொரு விஷயம் இருக்கு.”

“நானும் உன் கிட்டே ஒரு விஷயம் சொல்லணும்னு இத்தனை நாளா தவிச்சுகிட்டு இருந்தேன். நீ இந்த மாதிரி விஷயத்தை நீ ஆரம்பிச்சதுனால, நானும் இந்த விஷயத்தைப் பத்தி ஓப்பனா உன் கிட்டே பேச வேண்டியதா போச்சு.”

“என்னக்கா விஷயம்?!!”

“உன் வீட்டுக்காரர் மாதிரியே, என் வீட்டுக்காரரும் உன் மேலே ரொம்ப ஆசை வச்சிருக்கார். ‘பூமா மாதிரி ஒரு கேரளத்து பைங்கிளி எனக்கு கிடைச்சா நான் போன ஜென்மத்துல செஞ்ச புண்ணியம்’ன்னு அடிக்கடி சொக்ல்வார். சரி,… மனுஷனுக்கு உன் மேலே கிறுக்கு புடிச்சு போச்சு. அதான் இப்படி பேசறார்ன்னு நானும் அவர் பேசறதை எல்லாம் கண்டுக்காம விட்டுடுவேன். சில சமயம் உன்னை நினைச்சுகிட்டே, உன் பேரை சொல்லிகிட்டே என் கிட்டே தாம்பத்திய சுகம் அனுபவிச்சிருக்கார். இது வரைக்கும் அங்கே இருக்கிற என் புருஷன் எனக்கு தெரியாம, உன் மேல இருக்கிற ஆசையில உன் கிட்டே அப்படி ஏதாவது தப்பா நடந்திருந்தாலும், அதை எனக்காக மன்னிச்சிடு. அவர் காய்சல்ல முடியாம படுத்திருந்தப்போ நீ அக்கறையா கவனிச்சுகிட்டதுக்கு உன்னை ஒரு தங்கச்சி மாதிரிதான் அவரும் நினைக்கிறார். ஆனா, உன் நிறமும், ஸ்ட்ரக்சரும், குணமும்,…. இது எல்லாத்தையும் விட, உனக்கு முன்னாலேயும், பின்னாலேயும் எடுப்பா இருக்கிற அழகுகள் அவரை எல்லை மீற வச்சிடுமோன்னு எனக்கு பயமா இருக்கு. நீ எதுக்கும் கொஞ்சம் கவனமா, எச்சரிக்கையா இரு.”

“என் கணவருக்காக நீங்களே சுகம் கொடுக்க துணிஞ்சிட்டப்போ, நான் மட்டும் இரக்கமில்லாத அவ்வளவு மோசமானவளா அக்கா. உங்க புருஷன் என் கிட்டே செக்ஸுக்கு ஆசைப்பட்டா தாராளமா அவர் ஆசையை நிறைவேத்தி வைப்பேன். எனக்கும் உங்க வீட்டுக்காரரை ரொம்ப பிடிக்கும் அக்கா.”

“பூமா,…நீ இவ்வளவு சொன்னதுக்கப்புறம் நானும் வெளிப்படையா கேட்கிறேன். என் புருஷன் உன்னை எக்ஸேஞ்சா கேட்டா, அதுக்கு ஒத்துக்குவியா?”

“தாராளமாக்கா. நம்ம ரெண்டு பேரோட வீட்டுக்காரர்களுக்கு அதனால சந்தோஷம் கிடைக்குதுன்னா. எக்ஸேஞ்ச் பண்ணிக்க நான் இப்பவே ரெடி.”

“நீ ரொம்ப தங்கமானவ பூமா. உன் அருமை உன் புருஷனுக்கு தெரியல.”

“நீங்களும் தங்கமானவதான் அக்கா. உங்க அருமைதான் என் அண்ணாவுக்கு தெரியலே.’

“பாத்து பூமா. நான் இங்கே இருக்கேன். அவர் அங்கே தனியா இருக்கார். காம சுக ஏக்கத்துல கட்டிலுக்கு வாடின்னு சொல்லி கையை கிய்யை புடிச்சு இழுத்துடப் போறார்.”

“ இழுக்கட்டும்,…அப்புறம் பாக்கலாம். என் புருஷனும் அப்படிதானே. அங்கே உங்க்கிட்டே ஏதாவது அத்து மீறினா என்ன பண்ணுவீங்க.”

“வாங்கண்ணா இந்த தங்கச்சி கிட்டே புடிச்சதை எடுத்துக்கோங்கண்ணான்னு அவுத்து போட்டுட்டு நிப்பேன்.”

நான் இப்படி சொல்லவும் பூமா, “ச்சீய்!!,…” என்று சொல்லி கல கலவென சிரித்தாள்.

‘சரிக்கா. அவங்க ஆசைக்கு நாம தயாரா இருக்கிறதை நாம இப்போதைக்கு காமிக்க வேணாம். அவங்களா அப்ரோச் பண்ணா பாக்கலாம்.”

[monor]

“ம்,… நீ சொல்றது சரிதான் பூமா. அப்பதான் ரெண்டு ஜோடிக்குள்ளேயும் அன்பான, ஆழமான உறவு அமையும். நீ அங்கே என் புருஷனோட மேலோட்டமா என்ஜாய் பண்ணு. நான் இங்கே உன் புருஷனை பாத்துக்கறேன். ஓகேவா.”

“ஓகேக்கா. டிபன் மட்டும்தான் அலோ பண்ணுவேன். அன் லிமிடெட் மீல்ஸ், அறுசுவை டின்னர் எல்லாம் என் வீட்டுக்காரர் கிட்டே பர்மிஷன் வாங்கிட்டுதான்.”

“ம்,… கரெக்ட். நானும் அதேதான். மேலோட்டமா அலோ பண்ணு. அட்ராக்ட் பண்ணு. ஆனா, நாம ரெண்டு பேரும் அவங்ககிட்டே கவுந்துட்டோம்ங்கிறதை ரகசியமா வச்சுக்கணும்.”

“ஆமாக்கா. இனி கணேஷ் அண்ணன் வீட்டுக்கு வரட்டும். பாத்து பாத்து ஏங்கினது போதும்ண்ணா. இந்தாங்க எடுத்துக்கோங்கன்னு, அவருக்கு என் கிட்டே பிடிச்சது என்ன இருக்கோ அதை எடுத்துக்க சொல்றேன்.”

“சரி,… பூமா. இப்பதான் என் மனசுக்கு நிம்மதியா இருக்கு. இனி தாராளமா என் அண்ணன் கூட நான் பழகலாமில்ல”

“ம்,…தாராளமா பழகலாம்க்கா.”

“சரி,…. டின்னருக்கு போகணும். டைம் ஆய்டுச்சு. வச்சிடட்டா?’

“சரிக்கா.”

சென்னை

இரண்டு நாள் கழித்து, நானும் ராகவன் அண்ணனும் ஓய்வாக பீச்சுக்கு போவதாக முடிவு செய்தோம்.

நான் ட்ரெஸ் செய்து கொண்டு அவர் முன்னே நின்றேன்.

சாதாரணமா நான் டிரஸ் செஞ்சாவே, லோ நெக், ஜாக்கெட் போட்டு, லோ ஹிப் புடவை கட்டி, வளைவு நெளிவுகளோட அழகா இருப்பேன். இப்போ அக்கறையா டிரஸ் பண்ணி வந்து நிக்கிற என்னைப் பாத்ததும் ராகவன் அசந்து நின்னுட்டார்.

ஓத்தா என்னை மாதிரி ஒரு பொண்ணை தேடிப் பிடிச்சு ஓக்கணும், இல்லைன்னா ஊர் பக்கமே போகாமே கட்டழகி என்னை நினைச்சு கை அடிச்சு வாழ்க்கையை கழிச்சிடணும்னு நெனைச்சாரோ என்னவோ.

ராகவன் வேண்டுமென்றே, என்னை மேலும், கீழும் பார்த்துக் கொண்டே, என்னை முழுசாய் ஒரு சுற்று சுற்றி வந்து, ஆச்சரியத்தை முகத்தில் காட்டி,"வாவ் ... ! இந்தப் புடவையிலே சூப்பரா இருக்கீங்க!! நீங்க வழி முழுக்க, ‘நான் இவரோட கேர்ள் பிரன்ட்! இவரோட கேர்ள் பிரன்ட்’ன்னு சொல்லிகிட்டே வாங்க. இல்லைன்னா, பாக்கிறவங்க ஒரு சூப்பர் குட்டியை, நான் தள்ளிக்கிட்டு போறதா நினைச்சுக்கப் போறாங்க!" என்று ராகவன் சொன்னதைக் கேட்ட உடனே, என் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. அவர் தோளில் பட் என்று அடித்து, "போங்க! இப்படி எல்லாம் கிண்டல் பண்ணா, அப்புறம் உங்க கூட வர மாட்டேன். ஹாஸ்டலுக்கே திரும்பி போய்டுவேன்.” என்று சிணுங்கினேன்.

“அழகா இருக்கீங்கன்னு சொன்னது தப்பா. சாரி,… மன்னிச்சிடுங்க.”

“சரி,...சரி,...வண்டியை எடுங்க"ன்னு, அவர் காதைப் பிடித்துத் திருக,... அவரும் பொய்யாய் அலறி, வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தார்.

வண்டியில் என் குண்டிகள் பிதுங்க, ஒரு பக்கமாக அவர் பின் பக்கம் உட்கார்ந்து, வழி முழுக்க, அவர் தோள் பட்டையை அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டுதான் வந்தேன். என் வலது பக்க 36"DDகிர்ணி பழம், ஸ்பான்ச் மாதிரி அவர் முதுகில் ஓய்வில்லாமல் ஒத்தடம் கொடுத்துக்கிட்டே வந்தது.

கொஞ்ச தூரம் போனதும், வண்டியை வழியில் நிறுத்தினார்.

“ஏண்ணா வண்டியை நிறுத்திட்டீங்க?”

“உனக்கு பூ வாங்கிக் கொடுக்கலாம்ன்னுதான்.”

“ம்!!,…. நானும் ‘என்னடா பூ வைக்கலையே,…எங்க வாங்கறதுன்னு யோசிச்சுகிட்டு இருந்தேன்.” என்று சொல்லி என் குண்டி ரெண்டும் அதிர்ந்து குலுங்க, பின் சீட்டிலிருந்து இறங்கி 5 முழம் மல்லிகை பூச்சரத்தை வாங்கிக் கொடுக்கச் சொல்லி, வாங்கி தலையில் வைத்துக்கொண்டேன். நான் பூவை கையில் வாங்கி, கைகளை தலைக்கு மேல் தூக்கி, கைகளைப் பின்னுக்கு கொண்டு சென்று, மஞ்சள் நிற ஜாக்கெட்டின் அக்குள் பக்கம் ஈரம் படர்ந்து தெரிய, கூந்தலின் பின் பக்கம் சூடிக் கொண்ட போது, லேசாக ஆடிக் குலுங்கி அதிர்ந்த முலைகளைப் பார்த்ததும் அவர் வாயில் ஜொள் ஒழுகி, அவர் சுன்னி லேசாக நிமிர ஆரம்பித்ததை நான் ஓரக் கண்ணால் அவர் இடுப்புக்கு கீழே பார்த்த போது புரிந்து கொள்ள முடிந்த்து. .

பூ வைத்துக் கொண்டு மீண்டும் நான் பைக்கில் ஏறி உட்கார்ந்ததும், ஸ்டார்ட் செய்து, ஒரே முறுக்கில் வண்டி பீச்சை அடைந்தது.

வண்டியை விட்டு இறங்கி, ஓரமாய் பார்க்கிங் செய்துவிட்டு, இருவரும் கடற்கரை மணலில் நடந்தோம்.

கடற்கரை காற்றை உடலெங்கும் வாங்கி, இருவரின் ஆடைகளும் வீசும் காற்றின் வேகத்துக்கு பட படக்க மணலுக்குள் கால் பதிய மெதுவாக நடந்து, கடல் அலையை உரசும்படி நிறுத்தப்பட்டிருந்த கட்டு மரத்திற்கு பின்னால் சென்று அருகருகே உட்கார்ந்தோம்.

சுமாராக இருந்த சுண்டல் வாங்கி, என் கையில் ஒரு பொட்டலத்தை கொடுத்து, அவரும் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு, மணல் திட்டி உட்கார்ந்து கட்டுமரத்தின் மேலே சாய்ந்தபடி, கரு நீல வண்ணத்தில் கண்பார்வை வரை தெரியும் கடலையும், கால்களைத் தொட்டு, திரும்பவும் கடலுக்குள்ளே ஓடி ஒழியும் கடல் அலைகளையும் பார்த்துக்கொண்டே, இருவரும் எதுவும் பேசாமல் சுமாரான சுண்டலையும் சுவையாக சாப்பிட்டு முடித்தும், வெகு நேரம் கடற்காற்றையும் கடல் அழகையும் பார்த்து ரசித்தபடி சும்மாவே உட்கார்ந்திருந்தோம்.

மாலை மணி ஒரு 6.30 இருக்கும். சற்றே இருட்டியதும்,

"அண்ணா... அலையிலே கால் நனைச்சு விளையாடனும் போல இருக்கு. வாங்கண்ணா, கடல்ல இறங்கி கொஞ்சம் ஆழத்துக்கு போகலாம்."

"ஓகே,…போலாம் விமலா."

நான் அவர் கையைப் பிடித்துக் கொள்ள, …எழுந்து கடல் அலையை நோக்கி நடந்தோம். நான் அவரோடு கொஞ்சம் தயங்கி தயங்கி நடந்தேன்.

"ஏன் தயங்கறே விமலா?"

"இல்லை... டிரஸ் நனைஞ்சா, நேரே வீட்டுக்குத்தான் போகணும். ஈர ட்ரஸ்ஸோட டின்னர் வெளியிலே சாப்பிட முடியாதேண்ணா? அதான்."

",அதைப் பத்தி நீ கவலைப் பட வேண்டாம். காயும் வரை இங்கேயே காத்தாட உக்காந்திருக்கலாம். இல்லைன்னா,...பார்சல் வாங்கிட்டு, வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடலாம். உன் ஆசைப்படி தண்ணீலே இறங்கி விளையாடு விமலா. பீச்சுக்கு வந்துட்டு தண்ணியிலே இறங்கலைன்னா எப்படி?"

நன்றாக இருட்டி விட்டது.

நல்ல வேலை! பௌர்ணமியாக இருந்ததால் நல்ல நிலவு ஒளி. நான் பயத்தில் அவர் வலப் பக்கம் நெருங்கி நின்று, என் இடது கையால் அவர் கழுத்தைச் சுற்றி அவர் இடது தோள் பட்டையைப் பிடித்து, இறுக அணைத்துக் கொள்ள, இருவரும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒவ்வொரு அடியாக வைத்து தண்ணீருக்குள் இறங்கினோம்.

ஆழம் அதிகமாக ஆக, நனைக்கிறதே என்று நான் புடவையை சுருட்டி அள்ளிப் பிடித்து உயர்த்த, என் பளீரென்ற மஞ்சள் கிழங்கு போன்ற காலின் அழகு ஈரத்தில் மினு மினுத்து, என் கால் அழகை பார்க்க காத்திருந்து எதிர்பார்த்திருந்த அவர் கண்களுக்கு தெரிந்தது.

இரண்டடி ஆழத்தில் தான் நின்றிருந்தோம். அலை ஆவேச இரைச்சலோடு வரும் போது, எங்கள் முட்டிக்கு மேல் தண்ணீர் உயர்வதும்,....அடுத்த நிமிடமே, வந்த தண்ணீர் வடிந்து வாட்டமாய் கடலுக்குள் திரும்புவதும் அங்கே வாடிக்கையாக இருந்தது.

அலை வடிந்து திரும்பச் செல்லும் போது, தண்ணீர் இல்லாமல் நாங்கள் ஈர மணலில் நிற்பதை ரசித்த நான், சின்னக் குழந்தை போல கை கொட்டி, குதூகளித்து சந்தோசமாய் விளையாடினேன்.

அலை வரும் போது, அதைக் கண்டு பயந்த நான், அவரை இறுக அணைக்க,... என் ஒரு பக்க பழுத்த கனி அவர் விலாவில் பட்டு பஞ்சு மூட்டை போல அழுந்த,... அவரும் இறுக்கமாக என் இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்துக் கொண்டு, முழங்கால் நனையும் அளவுக்கு இருவரும் சேர்ந்து நின்றோம்.

ராகவன் அண்ணன், என் இடையை எதார்த்தமாக தழுவிக்கொண்டிருக்க, நான் என் முலை முழுவதும் அவர் விலாவில் அழுந்துவதைப் பற்றித் துளி கூட கவலைப் படாமல், ஆர்ப்பரித்த அலைகளை அப்படி வெகுளியாய் ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

இடைவிடாது கரையை அரிக்கும் அலை போல, எனக்கும் ஏதோ ஒன்று என் இதயத்தை அரித்துக் கொண்டிருப்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

தண்ணீர் காலைத் தொட்டு, பின்பு,... விட்டு நழுவும் போது கூடவே, காலுக்கு அடியில் இருந்த மணலும் கர கரவென்று சரிய,... குறு குறுத்த உணர்வில் குதூகளித்து நெளிந்தேன். சிறு பிள்ளை போல சிரித்தேன்.

அலை அதிக வேகமாக இன்னும் கரைக்கு பக்கத்தில் வந்ததால், பயந்து பின்னோக்கி கொஞ்சம் மேலே கரைக்கு ஏறினோம். கொஞ்ச நேரம் கழித்து , இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளே ஆழத்துக்குப் போக "அண்ணா..போதுண்ணா அலை பெருசா வந்து, உள்ளே இழுத்துட்டு போயிடப் போகுது. பத்திரம்".

ராகவன் அண்ணன் என்னை இறுக்கி அணைத்து,"விமலா,... பயப் பட வேணாம். என்னை கெட்டியா பிடிச்சுக்கோ.”

எனக்கு தைரியம் சொன்ன அவரை நெருங்கி நின்றிருந்த நான், இன்னும் கொஞ்சம் எசகு பிசகாக திரும்ப,....ஓ மை காட்!!!,...நேரிடையாக என் இரு பழுத்த ஆப்பிள் பழ முலைகள் அவர் மார்பில் பச்சக் என்று அழுந்திப் பிதுங்கி நெளிய,...அதனால் மின்னலென உடலுக்குள்ளே உண்டான என் இன்ப உணர்சிகளை வெளிக்காட்டாமல், தூரமாகத் தெரிந்த அலைகளை ஆர்வமில்லாமல் பார்ப்பது மாதிரி, மிக அருகில் இருக்கும் என் அம்சமான முலை மிருதுவாய் அழுந்தும் மென்மையான சுகத்தை ரசித்தபடி,... அண்ணன் சிலை போல நின்றிருந்தார்.

இடுப்பு வரை தண்ணீர் வந்து நனைந்து நின்றோம்.

என் முகமும், அவர் முகமும் தண்ணீர் சொட்டச் சொட்ட அருகருகே ஓட்டி இருக்க,.... அவர் கண்களுக்கு அருகே தெரிந்த என் அழகிய இரு கள்ளூறும் காந்த கரு விழிகளைப் பார்த்தார். மருளும் என் இரு கரு விழிகளும், அவருக்கு மட்டும் அவரை காதலிப்பதாக சொன்னது.

"அண்ணா!!...மெல்லண்ணா... !!”

என் அழகிய குங்குமம் வைத்த நெற்றியையும், அதன் ரெண்டு பக்கமும் ஸ்ப்ரிங் போல சுருண்டு, காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருந்த முடி அழகையும், மயக்கும் கரு விழிகளையும், எடுப்பான மூக்கையும், கொழுத்த கன்னங்களையும், சிவந்த உதடுகளையும்,... நிலவு ஒளியில் பார்த்து, என் அம்சமான அழகை ரசித்த அவர் உடம்புக்குள் என்னவோ செய்ய,..... நிலை கொள்ளாமல் தவித்தார்.

“அண்ணா,…”

“ம்,…”

“எனக்கொரு ஆசை?!!”

“ஆசையா?!! என்ன ஆசை?”

“உங்களை கடிச்சு வைக்கணும்.”

“எது?!! கடிச்சு வைக்கணுமா? இதென்ன புது ஆசை?!!”