[kartik777]

పాఠకులకు నమస్కారం, నా పేరు కార్తీక్ వయసు ౩౦ ఏళ్ళు. ఇండియా లో ఒక పేరు మోసిన సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీ లో పని చేసి ఇప్పుడు కెనడా లో సెటిల్ అయ్యాను, పెళ్లి అయ్యింది ఒక బాబు. వయసుకి ౩౦ ఏళ్ళే ఐన, నా జీవితంలో చాలానే అనుభవాలు చోటుచేసుకున్నాయి, కొన్ని నా ప్రమేయం ప్రోద్బలం లేకుండానే. వాటిల్లో చాల వరకు రసాభరితమైనవి కాగా కొన్ని అనైతికమనవి కూడా ఉన్నాయి. అవన్నీ నా భార్యతో పంచుకోలేదు కోలేను. గత వారం రోజులుగా ఈ జ్ఞాపకాలు పదే పదే గుర్తురావడంతో, ఎవరితోఅయిన చెప్పుకోవాలి అనిపిస్తూ ఉండింది. అప్పుడు తట్టింది ఈ కధ రాసే ఆలోచన. 

కడుపు చించుకుంటే కాళ్ళ మీదే పడుతుంది అన్నట్టు, నా ఈ ఎవరికీ తెలియని జీవితాన్ని తెలిసినవాళ్ళకి చెప్పి చులకన అవ్వడం ఇష్టం లేకపోవడంతో ఇన్నాళ్లు ఏమీ చేయకుండా ఉండిపోయాను. ఇక్కడ కథలు చదివాకా అనిపించింది, నా అనుభవాలన్నీ కూడా ఒక కథ రూపేణా రాయొచ్చు కదా అని. తెలుగు లో కథ రాయడం ఇదే మొదటిసారి, ఎపుడో కాలేజ్ రోజుల్లో ఎస్సెలు రాయడమే. మీకు నచ్చుతుంది అని ఆసిస్తూ... 

కార్తీక్

[kartik777]

చూస్తుండగానే మూడు పదుల వయసు, పెళ్లి, పిల్లలు, ఉద్యోగం, సంసారం అని నా జీవితం లో చాలానే జరిగిపోయాయి. మా బుడ్డోడి డైపర్ల దగ్గరనుండి ఇంట్లో కూరగాయల వరకు అన్నీ ఉన్నాయా లేదా, పుట్టినరోజు పెళ్లిరోజులకి పెళ్ళానికి ఏం బహుమతి ఇవ్వాలి, ఇండియా లో ఉన్న అమ్మ నాన్నలకి నెలకి డబ్బులు పంపించానా లేదా, అత్తామామలతో బావబామ్మర్దీలతో నెలకోసారైనా మాట్లాడామా, కరెంటు బిల్లులు వాటర్ బిల్లులు షాప్పింగ్లు ఇంకా ఇతరత్రా ఖర్చులకి డబ్బులు చుస్కోడం, మళ్ళీ ఆ డబ్బులు సంపాదించడానికి ఉద్యోగంలో కష్టపడడం, నెలతిరిగేసరికి ఇవన్నీ మళ్ళీ రిపీట్ అవ్వడం.. ఇలా ఈ సంసార సాగరం గురించి ఆలోచిస్తూ సాయంకాలం టీ తాగుతుంటే ఎందుకో నా పాత రోజులు గుర్తొచ్చాయి. బడిలో చేసిన చిలక్కొట్టుళ్లు, కాలేజీ రోజుల్లో రుచిచూసిన ఆడదాని అందాలు, ఉద్యోగం రోజుల్లో ఆడిన కామక్రీడలు.... గొడవలు, బ్రేకుప్పులు, లంజలు... వీటన్నిటినుండి చాలా దూరమే వచ్చేసా అనిపించింది. స్వతహాగా నాకు దూల ఎక్కువ. ఎంత అంటే లుంగీ కట్టిన రోజునుండే లంగా ఎత్తడానికి రెడీ అయ్యేంత. ఆ దూల అలానే నాతోపాటు పెరుగుతూ, నాలో ఉద్రేకం పెంచుతూ వచ్చింది. ఉద్యోగం చేసే రోజుల్లో కూడా ఎప్పుడు పెళ్లి గురించి ఆలోచించలేదు. అంత టైం కూడా లేదనుకోండి, అది వేరే విషయం. ఎంతసేపు ఏ అమ్మాయి ని కెలుకుదాం, ఎవరి పంగలోకి దూరదాం అనే ఆలోచనే ఉండేది కానీ పెళ్లి పిల్లలు అనే అధ్యాయం మొదలుపెడదాం అని ఎప్పుడు అనుకోలేదు. కాలం అంతా మార్చేస్తుంది అంటే ఏమో అనుకున్న, నిజమే !! 

          మాది మొదట్నుండి గుంటూరు. పుట్టింది, పెరిగింది, చదువుకుంది అక్కడే. పేరుకి తగ్గట్టే అందమైన గుంటలు కూడా ఎక్కువగా ఉండే ఊరు. గుంటలు అంటే రోడ్డుమీద గుంటలు అనుకునేరు, అమ్మాయిలండి బాబు. ఆంధ్ర రాష్ట్రం లోని కొన్ని గొప్ప కాలేజీలు ఉండటం వల్లనో ఏమో, పొరుగు ఊర్లనుండి కూడా చాల మంది స్టూడెంట్స్ గుంటూరు వచ్చి చదుకునేవారు. ముందు నుండి అక్కడే ఉండటం వల్లనో ఏమో కానీ, నాక్కూడా చదువు అంటే మహా ఇష్టం. బడిలో తెగ చదివేవాడిని. ఎపుడూ నేనే ఫస్ట్ రావాలి, వచ్చేవాడిని కూడా. దాంతో టీచర్స్, స్టూడెంట్స్ అందరి దగ్గర మనకి ఒక మంచి పేరు. నాకంటూ ఒక చిన్న ప్రపంచం ఉండేది; అమ్మ, నాన్న, ఆటలు, టీవీ, చదువు... ఇంతకుమించి వేరే విషయాలు పెద్దగా పట్టించుకునేవాడ్ని కాదు. ముఖ్యంగా అమ్మాయిల పట్ల పెద్దగా ఆలోచన ఉండేది కాదు. మా బడిలో ఒక మంచి విషయం ఏంటంటే, చదువు చదువే ఆటలు ఆటలే. మా హెడ్ మాస్టర్ కి క్రికెట్ పిచ్చి, ఆ పిచ్చి మాకు వరం అయ్యేది. ప్రతి శనివారం మధ్యాహ్నం 3 గంటలనుండి అన్నీ తరగతులకు స్పోర్ట్స్ పీరియడ్ ఇచ్చేసేవాళ్ళు. బహుశా టీచర్లు మరుసటి రోజుకి ఏం వంట చేద్దాం అని మాట్లాడుకుంటూ ఉండేవాళ్ళేమో, స్టాఫ్ రూమ్ లో ముచ్చట్లు పెటుకునేవాళ్లే కానీ పిల్లల్ని పెద్దగా పట్టించుకునేవారు కాదు. మేము ఎవరికీ వాళ్ళం ఆడుకున్నంతసేపు ఆడుకొని ఇళ్ళకి వెళ్లిపోయేవాళ్ళం. ఒక్కోసారి 6 లేదా 6 :30 వరకు కూడా ఆడేవాళ్ళం, సూర్యుడు వెళిపోయాడు అన్నాక కానీ బయల్దేరేవాళ్ళం కాదు బడి నుండి. 8th క్లాస్ వచ్చేవరకు ఇదే దినచర్య, ఒక మూసలో వెళ్ళిపోతూ ఉండేది. అలా సాఫిగ సాగిపోతున్న నా జీవితాన్ని ఒక దృశ్యం మార్చేసింది. 

         ఒక శనివారం యధావిధిగా బీబత్స౦గా క్రికెట్ ఆడి 5:30 కల్లా ఎక్కడోళ్ళు అక్కడ వెళ్లిపోయారు. మాది పాత బడి అవడంతో క్లాసురూంలన్నీ పెంకులు వేసిన పైకప్పుతో ఉండేవి. రబ్బర్ బాల్స్ చాలా సార్లు ఆ పైకప్పు మీద ఇరుక్కుపోయేవి. అవి ఎక్కి తీసే టైం లేక ఎప్పటికప్పుడు అందరం డబ్బులేస్కుని కొత్త బాల్ తెచ్చుకుని ఆడుకుంటూ ఉండేవాళ్ళం. ఎపుడైనా ఎవడైనా ఆ ఇరుక్కున్న బాల్స్ తీస్తే వాడు పెద్ద హీరో ఐపోయేవాడు క్లాస్ లో. ఆరోజు 5:30 ఏ అవ్వడంతో ఒక గంట ఉండి, పైకప్పులు మీద ఇరుక్కున్న బాల్స్ తీద్దాం అని వీర లెవెల్ లో ప్లాన్ చేసి చెట్టెక్కాను. ఆ చెట్టు కొమ్మ మీద నుండి ఎగిరి పెంకుల మీదకి దూకి దొరికినన్ని బాల్స్ కిందపడేసి మెల్లగా చెట్టు మీదకి వద్దాం అనుకుంటుండగా కొమ్మ మీద వేసిన కాలు జారిపోయి ఢమాల్ అని కింద పడ్డాను. ఒక్కసారి కళ్ళు బైర్లు కమ్మి ఏం కనపడలేదు. కాస్త తేరుకొని లేచి చూస్కుంటే చొక్కా మొత్తం మట్టి, మోచేతికి రక్తం. దోక్కుపోయినట్టైంది, చెట్టుని గట్టిగ పట్టుకునే ప్రయత్నంలో. ఇలానే ఇంటికి వెళ్తే అమ్మ చీపురుకట్ట తిరగేస్తుంది అని భయపడి ఆ రక్తం శుభ్రం చేసుకుందాం అనుకున్న. కానీ మా హైకాలేజ్ వాటర్ టాప్ దగ్గర ప్రిన్సిపాల్ ఆఫీస్ రూమ్ కూడా ఉంటుంది, ఆయన ఈ రక్తం, మట్టి చుసాడంటే కచ్చితంగా పట్టేస్తాడు నేను చెట్టెక్కా అని. కుళ్ళబొడుస్తాడు బాబోయ్ ఎందుకొచ్చిందిలే అని ప్రైమరీ బడి బాత్రూం వైపు వెళ్ళా. అక్కడైతే ఈ టైం కి ఎవరు ఉండరు, పైగా ఆ పక్క ఆఫీస్ రూంలు గట్రా కూడా ఏం లేవు. మెల్లిగా బ్యాగ్, బుట్ట తీస్కొని నా దరిద్రాన్ని తిట్టుకుంటూ బాత్రూం దగ్గరకి చేరుకున్న. తలుపు తీద్దాం అని గడియ మీద చేయివేసేలోపు లోపలనుండి ఏవో తెలియని మూలుగులు వినిబడుతున్నాయి. ఒక్క నిమిషం ఎవరైనా టీచర్ ఉందేమో అని భయపడ్డాగాని కొంచెం జాగ్రత్తగా వింటే ఆ శబ్దం చేస్తోంది అమ్మాయి అని అర్థమైంది. రిథమ్ లో మూలుగుతోంది, మద్యమద్యలో వేరే మొగ గొంతు కూడా వినపడుతోంది. మా ప్రైమరీ బడి బాత్రూం ఎలా ఉంటుందంటే ఒక చిన్న దీర్ఘ చతురస్రాకారంలో, తలుపు తీయగానే ఇరు పక్కల నాలుగేసి యూరినల్స్ చివరి భాగం లో అటు ఇటు రెండు టాయిలెట్లు ఆ చివరి గోడ పైన ఒక చిన్న ఎక్సహస్ట్ ఫ్యాన్ కోసం పెట్టిన కిటికీ మాదిరి రంధ్రం. ఆ రంధ్రానికి మెష్ ఉంటది, కానీ బైటనుండి చుస్తే లోపల బాత్రూం మొత్తం కనిపిస్తుంది ఆ టాయిలెట్స్ తప్ప. ఈ శబ్దాలు ఏంటో తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం ఎక్కువయ్యేసరికి బాత్రూం వెనక్కి వెళ్లి కిటికీ ఎక్కడానికి ప్రయత్నించా. ఎలానో గోడకి ఉన్న పగిలిన ఇటుకల్ని పట్టుకొని, కింద రెండు బండరాళ్ల సాయంతో పైకి ఎగబాకి కిటికీ లో నుండి లోపాలకి చుస్తే నా కళ్ళు పేలిపోయాయ్. మా 10th క్లాస్ సీనియర్ అబ్బాయి వాళ్ళ క్లాస్ అమ్మాయిని టాయిలెట్ డోర్ కి ఆనించి దెంగుతున్నాడు. 

        వాళ్లిద్దరూ నాకు తెలుసు. క్లాస్ టాపర్ అవ్వడంతో ఏదైనా ప్రోగ్రాం జరిగితే అన్నీ క్లాసుల్లో మొదటి ముగ్గురు ర్యాంకర్లని పిలిచి స్టేజి మీద బహుమతి ఇవ్వడం మా బడిలో సహజం. ఆలా స్టేజి మీదకి వెళ్లిన ప్రతిసారి 10th క్లాస్ టాపర్స్ లో వీడు కూడా ఉండేవాడు. అసలు పేరు తెలీదు కానీ అందరు 'షన్ను' అని పిలిచేవారు. ఆ అమ్మాయిని మాత్రం నేను ఇప్పటికి మర్చిపోలేను, అంత అందంగా ఉండేది. తన పేరు 'సహన,' వాళ్ళ నాన్న ఒక pwc ఆఫీసర్, అంతకు ముందు సవంత్సరం హైదరాబాద్ నుండి గుంటూరు కి ట్రాన్స్ఫర్ ఐంది. మా హెడ్మాస్టర్ కి క్లోజ్ ఫ్రెండ్ కావడంతో మా బడిలోనే కూతుర్ని కొడుకుని చేర్పించాడు. చూడటానికి ఎర్రగా బుర్రగా బాగుండేది, పైగా హైదరాబాద్ పిల్ల కావడంతో అందరు కళ్లు దానిపైనే ఉండేవి, ముఖ్యంగా ఆమె క్లాస్ అబ్బాయిలు. మా హైకాలేజ్ మొత్తానికే అందగత్తె కావడంతో వాళ్ళ క్లాస్ మాత్రమే కాకుండా 9th, 8th క్లాస్ అబ్బాయిలు కూడా సొంగ కార్చేవారు పాప కోసం. అలా నా ఫ్రెండ్స్ తన గురించి మాట్లాడుకోవడం చూసి, ఒకటి రెండు సార్లు నేను కూడా చూసాను. నిజమే చాలా బాగుంది అనుకోడమే తప్ప అంతకుమించి ఎపుడూ పట్టించుకోలేదు. అలాంటిదాన్ని ఇలా కసిగా బాత్రూంలో దెంగించుకోవడం చూస్తుంటే నా కళ్ళని నేనే నమ్మలేకపోయాను. అదీ కాక, అంతవరకు అసలు అమ్మాయి నడుము కూడా చూడని నేను అలాంటి దృశ్యం చూస్తూ ఉంటె మతిపోయినట్టైంది. వాడు దాని వీపుని టాయిలెట్ డోర్ కి పెట్టి, కాళ్ళు విడదీసి మోకాళ్ళు వంచి మొడ్డ ని పూకు లో గుచ్చుతుంటే, దాని చొక్కాలో నుండి బైటకి వచ్చిన సళ్ళు ఆయాసంతో ఆనందంతో ఎగిరి పడుతున్నాయి. ఇద్దరి మొహాలు చెమటతో తడిసిపోయాయి, దానికైతే సంకలో కూడా చమట పట్టేసింది. ఆ చమటలో కూడా తెల్లటి సళ్ళు మెరిసిపోతూ లయబద్ధంగా ఊగుతున్నాయి. సైజు లో చిన్నగానే ఉన్న, నా బోటి వాడికి అవే ఎక్కువ అప్పుడు. నా మెదడు మెల్లిగా ఆశ్చర్యం నుండి ఆనందం లోకి ఆ తర్వాత ఉద్రేకం లోకి మొట్టమొదటి సారి వెళ్ళింది అప్పుడే. ఎప్పుడు సరిగ్గా గమనించలేదు కానీ దాని ఫిగర్ చాలా బాగుంది. నున్నగా మెరిసిపోతున్న తొడలు, నాజూకైన నడుము మధ్యలో చెక్కినట్టు చిన్న బొడ్డు, చిన్న బత్తాయి సైజులో ఉన్న మెరిసేటి సళ్ళు వాటికి లేత గోధుమరంగు ముచ్చికలు, పొడవాటి మెడ, అందమైన మోహంలో కసితో ఉన్న కళ్ళు. మొట్టమొదటిసారి నా మొడ్డ ఊపిరి పోసుకున్న తరుణం అది. సాధారణంగా ఏ హీరోయిన్ ఫొటోలో, కామ బొమ్మలో చూస్తేనే లేచే కుర్ర మొడ్డకి ఒకేసారి ఎదురుగా దెంగులాట, అది కూడా ఇంతటి అందగత్తె ఆడుతున్న దెంగులాట చుస్తే తట్టుకోగలదా. కోతికి కొబ్బరి చిప్ప దొరికినట్టే. బహుశా నాకు దూల ఎక్కువ అవ్వడానికి కారణం ఈ సంఘటనేమో. 

        అలా వాళ్ళిద్దర్నీ సుమారు ఒక 5 నిమిషాలు చూస్తూనే ఉన్న. వాడు దాని మొహం మొత్తం ముద్దులు పెడుతూ మూతి నాకేస్తూ సళ్ళు కొరికేస్తూ ఒక ఐదు నిమిషాలు దెంగాడు. తట్టుకోలేక మొడ్డ బైటకి లాగి ఆ టాయిలెట్ డోర్ మీదే కార్చేసాడు. ఇదంతా చూస్తున్న నాకు ఆ సన్నివేశం నుండి తేరుకోడానికి ఒక నిమిషం పైనే పట్టింది. అప్పటివరకు మోహంలో ఉన్న కోరిక కలిగిన చూపులు పోయి భయం అల్లుకుంది సహన కళ్ళల్లో. గబగబా బట్టలు సర్దుకోవడం మొదలెట్టింది, వాడు కూడా మొడ్డని డ్రాయెర్ కి తుడిచేసి ప్యాంటు వేసుకుంటూ ఉన్నాడు.  ఈ మైమరపు లో నేను ఇంతసేపు బల్లి లాగా గోడకి అతుక్కుని ఉన్నా అన్న సంగతి గుర్తొచ్చేసరికి, నా కాళ్ళు వణికి గోడ మీద జారీ జర్రుమని సౌండ్ వచ్చింది. అంతే, ఇద్దరు నన్ను చూసేసారు. ఏం చేయాలో తేలిక ఒక్క ఉదుటున కిందకి దూకేసి పరుగోపరుగు. మోచేతికి అంటిన రక్తం కడుక్కోలేదు, చొక్కాకి ఉన్నా మట్టి దులుపుకోలేదు. సరాసరి సామాన్లు అందుకొని పరిగెత్తుకుంటూ సైకిల్ దగ్గరకి వెళ్లిపోయి ఇంటికి జంప్. మధ్యలో ఎక్కడ ఆగలేదు. చూసినంతసేపు బాగానే చుసాగాని, వాళ్ళు నన్ను చూసేసరికి ఎందుకో భయం వచ్చేసింది. ఇంటికి వెళ్లేంతసేపు కూడా భయంగానే ఉండింది. ఇంటి సందులోకి తిరిగాక కానీ నా మెదడుకి బట్టలు శుభ్రం చేసుకోలేదు అని వెలగలేదు. చేసేదేంలేక అలానే ఇంటికి వెళ్ళా, కచ్చితంగా దెబ్బలు పడతాయి అనుకుంటూ. కానీ ఎందుకో మా అమ్మ తిట్లతో సరిపెట్టుకుంది. అసలే రక్తం చిందించాడు ఇంకా కొడితే రేపు కాలేజ్ ఎగ్గొడతాడు అనుకుందేమో, స్నానం చేసి రా అన్నం పెడతా అనేసి సీరియల్స్ గోలలో పడిపోయింది. నేను మాత్రం ఇంకా పూర్తిగా ఈ ప్రపంచంలోకి రాలేదు. స్నానం చేస్తూ నా తమ్ముడ్ని పైకి కిందకి తిప్పి చూసుకుని, ఏమయిందిరా అయ్యా అంత గట్టిగ అయ్యావ్ ఇందాక అనుకుంటూ. ఆ షన్నుగాడు ఊగినట్టే ముందుకి వెనక్కి ఊగా మొడ్డని చేతిలో పట్టుకొని కానీ ఏం అనిపించలేదు. తింటున్నపుడు కూడా అదే ఆలోచన, ముద్ద మింగడం మానేసి ప్లేటులో బొమ్మలేస్తూ అగాదం లోకి చూస్తుంటే మా అమ్మ డిప్ప మీద ఒక్కటిచ్చి తినేసి పోయి చదుకోమంది. సరే ఎదో అదృష్టం కొద్దీ అలా చూసేసాలే అని ఎంత మర్చిపోవడానికి ట్రై చేస్తున్న నా వల్ల కాలేదు. అలానే పాడుకుండిపోయాను. 

       మరుసటి ఆదివారం అయ్యేసరికి వేరే ధ్యాసలో పడి ఈ దెంగులాట విషయం కాస్త మర్చిపోయా. సోమవారం మళ్ళీ యధాతది కాలేజ్ కి వెళ్ళాక ఎందుకో తెలియని భయం. మా క్లాస్కి వెళ్లాలంటే 10th క్లాస్ మీదగాని వెళ్ళాలి, ఆ షన్నుగాడు చూస్తాడేమో అని తలదించి ఒకకంట క్లాస్ లోకి చూస్తూనే వెళ్ళాను. ఇంటర్వెల్ లో, లంచ్ బ్రేక్ లో చూస్తూనే ఉన్నా, వాడు కానీ సహన కానీ కనపడలేదు. హమ్మయ్య వీళ్ళు ఇవాళ రాలేదులే అనుకుని సంబరపడేలోగా సాయంత్రం సైకిల్ తీస్తుండగా వచ్చాడు షన్ను, ఎక్కడ ఉన్నాడో అప్పటిదాకా. నా మొహం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది, వాడు మాత్రం కోపం భయం రెండు కలిగిన మొహంతో సివిల్ డ్రెస్ లో నా దగ్గరకి వచ్చాడు. 

"నిన్న ఏం చూసావురా" 

"ఏం చూడలేదు అన్న"

"మరి గోడ ఎందుకు ఎక్కావ్"

"ఏం గోడ అన్న" 

"నాటకాలు ఆడకు రా, నువ్వు బాత్రూం గోడ దిగి పారిపోవడం నేను చూసాను"

"అదీ, అదీ, ఏదో సౌండ్ అయితే లోపల చూద్దామని ఎక్కా, మిమ్మల్ని చూసి దిగేసా"

"మమ్మల్ని అంటే ఇంకెవర్ని చూసావురా లోపల"

దొరికిపోయాను. అసలు ఏం చూడలేదు అని బుకాయిద్దాం అనుకునేలోగా అడ్డంగా దోరికిపోయా "మిమ్మల్ని" అనేసి. 

"......"

"అంటే, లోపల మొత్తం చూసేసి ఏం చూడనట్టు కటింగ్ ఇస్తున్నావా దొంగ నా డాష్"

"అదేం లేదన్నా...." అప్పుడు ఏం చెప్పానో కూడా గుర్తులేదు కానీ వాడు మాత్రం

"ఈ విషయం ఎవరికైనా చెప్పావా, ముడ్డి మీద తంతా. నువ్వు రోజు ఏ రూట్ లో ఇంటికి వెళ్తావో నాకు తెలుసు, జాగ్రత్త" అని వెళ్ళిపోయాడు. 

నన్ను అప్పటివరకు మా నాన్న కూడా పెద్దగా తిట్టింది లేదు. మొదటిసారి ఒకడు బెదిరించి వెళ్ళాడు, అది తల్చుకుంటూ ఇంటికి వెళ్లేంతసేపు ఆలోచిస్తూనే ఉన్నా. మొదట బాధేసింది అంతలేసి మాటలనేసరికి, తర్వాత కోపం వచ్చింది వీడ్ని ఏమైనా చేయాలి అని. ఆ రాత్రి డాబా పైన మంచం మీద పడుకుని చుక్కలు చూస్తూ ఉంటే ఆలోచన వచ్చింది. "అసలు నా తప్పు ఏముంది దీంట్లో. అయితే గియితే వాళ్లదే తప్పవ్వాలి. ఇలాంటి వేషాలు అది కూడా బడిలో వేశారు అని తెలిస్తే మా హెడ్మాస్టర్ షన్నుగాడి హెడ్ తీసేస్తాడు. పైగా ఇలాంటి ఒక సీన్ నా కళ్లారా చూసాను అంటే నేను పెద్ద తోపు అయిపోతాను. ఉల్టా టీచర్లు నన్నే మెచ్చుకుంటారు, మంచి పిల్లాడిలాగా చూసింది చెప్పాను అని. మహా అయితే మా అమ్మ తిడుతుంది, అది కూడా తెలిస్తే. ఐన చూసినవాడి పేరెంట్స్ ని పిలిచి ఎందుకు మాట్లాడతారు, చేసినవాడు పేరెంట్స్ ని పిలుస్తారు గాని. సహన ని మామూలుగానే చూడటం ఒక అదృష్టం గా ఫీల్ అయ్యే మా ఫ్రెండ్స్ కి నేను దేవుడ్ని అయిపోతాను, తనని బట్టలు లేకుండా చూసాను అంటే. ఏ రకంగా చూసుకున్న వాడికే బొక్క, నాకేం లేదు అని నిర్ధారించుకున్నాక ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను. రేపు లేచి వాడి పని పట్టాలిగా. 

మరుసటి ఉదయం లేచేసి, ఎవరికీ ఏం చెప్పాలి హెడ్మాస్టర్ ఆఫీస్ రూమ్ కి ఎప్పుడు వెళ్ళాలి. ఫ్రెండ్స్ కి ముందు చెప్దామా లేక టీచర్లకు చెప్దామా, ఇలా సవాలక్ష ప్రశ్నలు. త్వరగా రెడీ అయ్యి ఎప్పుడు వెళ్లేదానికంటే కొంచెం ముందే వెళ్లి 10th క్లాస్ బైట కారిడార్ లో కూర్చున్నాను. మొదటి పీరియడ్ మా ఇంగ్లీష్ టీచర్ ది. ఆవిడకి నేనంటే చాలా మంచి అభిప్రాయం, ఆవిడకి చెప్తే మొత్తం టామ్ టామ్ చేస్తుంది పైగా మార్కులు కొట్టేయొచ్చు. వచ్చినప్పుడు పర్మిషన్ అడిగి చెప్దామని డిసైడ్ అయిపోయి ఎదురుచూస్తూ ఉన్నా. ఒక్కొక్కళ్ళు స్టూడెంట్స్ మెల్లిగా వస్తూ ఉన్నారు. 

అందరిదీ అదే ప్రశ్న "ఇక్కడేం చేస్తున్నావ్ రా" 

"నేను వస్తాను లే మీరు పదండి క్లాస్ కి" అని అందరికి దాదాపు అదే జవాబు. 

ఇంకొద్దిసేపట్లో మేడం వస్తుంది అనగా కనిపించింది సహన. బ్యాగ్ ఒక భుజానికి తగిలించుకుని నన్నే చూసుకుంటూ అడుగులో అడుగు వేస్తూ వెళ్దామా వద్ద అన్నట్టు వస్తోంది క్లాస్ వైపు. తనకి అర్థమైపోయింది వీడు ఏ టీచర్ వస్తే వాళ్ళకి చెప్పడానికే ఇక్కడ కూర్చున్నాడు అని. వెంటనే కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి, ఏడుపు ఆపుకుంటూ దిగాలుగా వెళ్ళింది క్లాస్ లోకి. అప్పుడు తను చూసిన చూపు లో ఒకటే ప్రశ్న కనపడింది నాకు "చెప్తావా?"

[kartik777]

ఇంతటి ఆదరణ వస్తుంది అని అస్సలు అనుకోలేదు, అందరికి నా హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు  :shy:  తరువాతి అప్డేట్ పోస్ట్ చేస్తున్నాను. నా పాట జ్ఞాపకాలు నెమరువేసుకుంటూ రాయడం వలన కాస్త సమయం పడుతుంది, గమనించగలరు.

[kartik777]

            సహన చూసిన చూపుకో ఏమో ఒక్క నిమిషం నాకెందుకో బాధ అనిపించింది. ఎంత అనుకున్న తను ఒక అమ్మాయి. దూల కొద్దీ బాత్రూం లో దెంగించుకున్నప్పటికీ, ఆ విషయం నలుగురికి తెలిస్తే తన జీవితం ఎప్పటికి ప్రశాంతంగా ఉండదు. ఇప్పుడు నేను టీచర్లకో, హెడ్మాస్టర్కో చెప్తే కచ్చితంగా వాళ్ళ నాన్నని పిలిపిస్తారు. బైట వాళ్ళు ఏం అనుకున్న, తను రోజు నిద్రలేచే ఇంట్లో మాత్రం తనకి విలువ లేకుండా పోతుంది. కూతురి మీద ఆయనకి ఉన్న అభిప్రాయం నాకు తెలీదు కానీ, అది ఏదైనా సరే మారిపోతుంది. ఎప్పటికి తన కూతురితో ఎప్పటిలాగా అయితే మాట్లాడాడు, మాట్లాడినా చాలా కాలం పట్టేస్తుంది. ఇవన్నీ అప్పుడు ఆలోచించానో లేదో గుర్తులేదుగాని, ఆ క్షణం తన మొహం చూసాక అక్కడనుండి లేచి మెల్లిగా మా క్లాస్ కి వెళ్ళిపోయాను. ఆ రోజు ఏం నిశ్చయించుకున్నానో గాని, ఆ బాత్రూం సంఘటన మాత్రం ఇప్పటికి ఎవ్వరికి చెప్పలేదు. ఒక వారం రోజులు గడిచాయి, ఎవరి తరగతుల్లో వాళ్ళు బిజీ అయిపోయారు. నేను కూడా నెమ్మదిగా జరిగింది మర్చిపోతూ ఉన్నాను. ఇంతలో ఒక రోజు, లంచ్ బ్రేక్ లో తినేసి పెన్నులు కొనుక్కుందాం అని పక్కనే ఉన్న కొట్టుకి వెళ్లి వస్తుండగా, సహన కనపడింది. భోజనానికి ఇంటికి వెళ్లి వస్తున్నట్లుంది చేతిలో వాటర్ బాటిల్ ఉంది. దూరం నుండే చూసి వెనక్కి వెళ్ళిపోదాం అనుకున్న కానీ, నా ఫ్రెండ్స్ పక్కనే ఉండటంతో ఏం చేయకుండా అలానే ముందుకి నడుస్తూ ఉన్నాను. తను మాకు ఎదురు వస్తోంది, సరిగ్గా మమ్మల్ని దాటి వెళ్లబోతోంది అనగా నన్ను చూసి ఒక నవ్వు నవ్వింది. నాకు ఏం చేయాలో అర్ధంకాక నేను కూడా నవ్వా. నా ఫ్రెండ్స్ నాకొడుకులు ఎప్పుడు చూసారో చూసేసారు. దాన్నే చూస్తున్నట్టు ఉన్నారు, అది నవ్వడం గమనించి నన్ను చూసారు, నేను కూడా నవ్వడం చూసి ప్రతి బచ్చాగాడు అన్నట్టు "ఏ మామా" అని అరిచారు. 


"ఏంటి రా నిన్ను చూసి నవ్వుతోంది, ఏమైంది అసల" అని ఒకడు అడిగితే

"మొన్న కూడా వీడు వాళ్ళ క్లాస్ ముందే కూర్చున్నాడు రా తొందరగా వచ్చి, ఎదో జరుగుతోంది" అని ఇంకొకడు

"అదేం లేదు రా నాయనా, మొన్న కొంచెం తొందరగా వచ్చా అని అక్కడ కూర్చున్న క్లాస్ కి రాబుద్ధి కాక. ఒకటే బ్లాక్ కదా నవ్వినట్టుంది లే" అని ఎదో కవర్ చేసాను కానీ మా ఎదవలకి డౌట్ వచ్చేసింది. 

"మరి మమ్మల్ని చూసి నవ్వలేదే" 

"అందర్నీ చూసి నవ్విన్దిలేరా, మీరు నవ్వలేదు నేను నవ్వాను తిరిగి. తప్పైపోయింది బాబులు" 

"మమ్మల్ని దేకను కూడా లేదు, నిన్నే చూసి నవ్వింది. ఐన మాకెందుకు చెప్తావ్ లే"

ఇలా ఆ రోజంతా ఆట పట్టిస్తూనే ఉన్నారు నన్ను. ఒక పక్క "పిచ్చి ఎధవలకి మేటర్ తెలీదు, తెలిస్తే చచ్చిపోదురు" అని అనుకుంటూనే మనసులో మాత్రం తను నవ్వింది అని మురుసుకున్నాను. ఆ తర్వాత ఒకటి రెండు సార్లు ఇలా చూసినప్పుడల్లా నవ్వేది, నేను కూడా నవ్వుతో బదులిచ్చేవాడ్ని. అలా కొన్ని రోజులకి మా బడిలో గుంటూరు డిస్ట్రిక్ట్ క్రికెట్ అసోసియేషన్ (GDCA) వాళ్ళు అన్నీ క్రికెట్ టీమ్స్ కి  టోర్నమెంట్లు పెట్టారు. గ్రౌండ్ పెద్దది కావడం, పైగా మా హెడ్మాస్టర్ కి క్రికెట్ పిచ్చి ఉండటంతో ఎదో మాయ చేసి మా బడిలో నిర్వహించేలా చేసాడు. ఒక వారంపాటు కాలేజ్ మొత్తం సందడే సందడి. ఎదో ఒక పూట మాత్రం పీరియడ్లు ఉండేవి, మిగతా టైం అంతా మా టీం ఆడుతుంటే చూసేవాళ్ళం. ఒక రోజు అలానే మధ్యాహ్నం నుండి సెమి ఫైనల్ మ్యాచ్ జరుగుతోంది, మా టీం ఊహించినంత గొప్పగా ఆడలేదులెండి అది వేరే విషయం. మధ్యలో బాటిల్ లో వాటర్ నింపుకుందాం అని మా వాటర్ టాప్ దగ్గరకి వెళ్ళాము నేను నా ఫ్రెండు. నీళ్లు పట్టుకొని తిరిగివస్తుండగా వెనకనుండి ఎవరో పిలిచారు, తిరిగి చుస్తే సహన. మెల్లిగా మా దగ్గరకి వచ్చి

(ఈ సంభాషణ నాకు గుర్తున్నంత మేరకు రాస్తున్న, ఖచ్చితంగా ఇలానే జరిగిందా అంటే చెప్పలేను)

"నేను తనతో మాట్లాడాలి" అని నా ఫ్రెండు గాడి వైపు చూసింది. వాడు ఏం మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయాడు నన్ను చూసి నవ్వుతు. 

"నీతో మాట్లాడాలి అంటే సిగ్గుగా ఉంది, కానీ చాలా థాంక్స్. నువ్వెక్కడ టీచర్లకు చెప్తావో అని చాలా భయపడ్డాను. నేను తను ప్రేమించుకుంటున్నాం. నాకిప్పటికీ గిల్టీ గానే ఉంది అలా చేయడం, తను బలవంత పెట్టేసరికి ఒప్పుకున్నాను. మా ఇంట్లో ఇవేమీ తెలియవు, తెలిస్తే చంపేస్తారు. ఎవ్వరికి చెప్పలేదు కదా?" 

నాకేమి సమాధానం చెప్పాలో తెలీలేదు. లేదు అన్నట్టు తలూపా. 

"థాంక్స్. తను కూడా మాట్లాడాడు అంట కదా నీతో!!"

ఆ మాట వినేసరికి ఆరోజు వాడు బెదిరించింది గుర్తొచ్చి కోపం వచ్చింది. 

"అది మాట్లాడటం అంటారా అక్క, బెదిరించాడు కొడతా అని"

"అయ్యో, అవునా. తప్పుగా అనుకోకు, నువ్వు ఎవరికైనా చెప్తావేమో అని ఆలా అని ఉంటాడులే. ఏం కొట్టడు, నేను మాట్లాడతాను తనతో"

"సరే. ఇందుకేనా ఆరోజు ఏడ్చావ్!!" 

"హా. భయం వచ్చేసింది, ఇంకెప్పుడు ఇలాంటి పిచ్చి పని చేయకూడదు అని నన్ను నేను వంద సార్లు తిట్టుకున్నా. ఐన నీకెలా తెలుసు నేను ఏడ్చాను అని?"

"క్లాస్ లోకి వెళ్లేప్పుడు నీ కంట్లో నీళ్లు చూసాను" 

"హ్మ్మ్. ఏమోలే, నాకింకా ఎదోలానే ఉంది నీతో ఇలా దీని గురించి మాట్లాడుతుంటే" ఒక్క నిమిషం ఇద్దరం మౌనంగా ఉండిపోయాం. 

"మొత్తం చూసావా ఆరోజు?" అని వణుకుతున్న స్వరంతో అడిగింది. 

నేను వెంటనే పక్క చూపులు చూస్తూ "అవును" అని సమాధానం ఇచ్చేలోపు 

"వద్దులే, చెప్పకు. ఈ విషయం ఇంతటితో మర్చిపోదాం. లెట్స్ బి ఫ్రెండ్స్" అని తన ప్రశ్నకి తానే జవాబు ఇచ్చుకుంది.  

నేను నవ్వి "సరే అక్క" అని షేక్హ్యాండ్ ఇస్తున్నట్టు చెయ్యి ముందుకి చాచాను. తను కూడా చెయ్యి ముందుకి తెచ్చి షేక్హ్యాండ్ ఇచ్చింది. మొదటిసారి ఒక అమ్మాయి సుతిమెత్తని చెయ్యిని తాకితే ఆ అనుభూతే వేరు. అప్పటివరకు అమ్మాయి వాసనే తెలియని నాకు, సహన చాలానే అనుభూతులు ఇచ్చేస్తోంది. తన అర్ధనగ్న శరీరం ఇంకా నా కళ్ళ ముందే ఉంది, ఇప్పుడు తన స్పర్శ. ఎప్పుడు దూరం నుండి చూడటమే కానీ, దగ్గరగా ఉంటే తను నిజంగానే చాలా అందంగా ఉంది. మాంచి ఎత్తు, వెడల్పాటి నడుం, చూడచక్కని మొహం, మెరిసే రంగు, ఇవన్నీ నా కళ్ళకి ఒక విందు లాగా ఊరిస్తున్నాయి. ఒకరకంగా చూస్తే తను మన తెలుగు అమ్మాయిలాగా అయితే అస్సలు ఉండదు.  

"ఎలా ఆడుతున్నారు మన వాళ్ళు?"

"అదేంటి మీరు చూడట్లేదా?"

"10th క్లాస్ కదా. ఎక్కువసేపు చుడనివ్వట్లేదు, ఇప్పుడు కూడా మా అబ్బాయిలందరు బ్రతిమలాడితే తెలుగు మిస్ పంపించింది."

"ఏం ఆడుతున్నారు, కచ్చితంగా ఓడిపోతారు. ఫైనల్స్ కి వెళ్ళం" 

"అవునా. డేవిడ్ సర్ చచ్చిపోతాడేమో పాపం" అంది పకపకా నవ్వుతు. డేవిడ్ సర్ అంటే ఎవరో కాదు, మా హెడ్మాస్టరు. వాళ్ళకి, 9th కి మాథెమాటిక్స్ కూడా చెప్తాడు. అందుకే ఆ రెండు తరగతుల వాళ్ళకి ఆయన హెడ్మాస్టర్ గా కంటే డేవిడ్ సర్ గా ఎక్కువ పరిచయం. 

నేను కూడా గట్టిగ నవ్వి "ఈ వారం రోజులు మీకు ఆయన నుండి విముక్తేనా అయితే !!" అన్నాను. 

ఆయన క్లాస్ ఎంత బాగా చెప్తాడో పునిశ్మెంట్లు కూడా అంతే బాగా ఇస్తాడు అని వినేవాళ్ళం. ఒకసారి ఆయన పాఠం చెప్తున్నప్పుడు పెద్దగా నవ్వుతు క్లాస్ పక్కగా వెళ్ళాడు అని మా ఫ్రెండ్ ని ఉతికి ఆరేసాడు కూడా. 

"అవును. చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. ప్రతిసారి నన్నే అడుగుతాడు ఏదొక క్వశ్చన్, టెన్షన్ తో చచ్చిపోతా ఆయన క్లాస్ అంటేనే"

"హహ, పోన్లే నిద్ర రాకుండా ఉంటది క్లాస్ లో"

"నిద్ర సంగతి ఏమోగానీ, కదిలినా కొడతాడు. పాపం మా క్లాస్ బాయ్స్ ఎవరో ఒకళ్ళు రోజు తన్నులు తింటూనే ఉంటారు ఆయన చేతిలో" 

"వామ్మో, అయితే నెక్స్ట్ మేమేనా"

"హా. ఐన నీకేం బాబు టాపర్ వి, మీలాంటి వాళ్లంటే ఆయనకీ చాలా ఇష్టం" 

"చూద్దాం. టైం బాగోకపోతే టాపర్ ఐన తన్నులు తప్పవు కదా అక్క"

"ఏం కాదులే, నిన్ను ఎవరు కొట్టరు" 

ఇంకేం మాట్లాడాలో తేలిక "సరే అక్క, నేను వెళ్తాను" అని వెళ్లబోతుంటే 

"నిజంగా ఎవ్వరికి చెప్పవు కదా" అని మళ్ళీ ఆ టాపిక్ దగ్గరికే వెళ్ళింది. ఆ క్షణం బుర్రలోకి ఏం వచ్చిందో, ఒక డైలాగు వేసా. 

"అది నీ బొయ్ఫ్రెండ్ ని బట్టి ఉంటది, నాతో ఇంకోసారి ఆలా మాట్లాడితే చెప్పలేను" అనేశాను. తన మొహం ఒక్క నిమిషం పాలిపోయింది. ఎక్కడ మళ్ళీ ఏడ్చేస్తుందో అని "జోక్ చేశాలే అక్క, చెప్పను లే ఎవ్వరికి" అని వెళ్ళిపోయాను. 

అప్పటివరకు ఇంత సేపు ఒక అమ్మాయితో మాట్లాడటం ఇదే మొదటిసారి, అది కూడా ఒక నిగూఢమైన విషయం గురించి. మధ్యలో వేరే టాపిక్ మాట్లాడుతున్నా, తన మొహం లో భయం, సిగ్గు మాత్రం నాకు తెలుస్తూనే ఉన్నాయి. ఇదే భయం ఆరోజు షన్నుగాడి మొహం లో కూడా చూసాను, కాకపోతే దాన్ని దాచి కోపం చూపిస్తూ బెదిరించాడు. అప్పుడు ఒక విషయం స్పష్టమైంది. ఇద్దరు 
తెగ భయపడుతున్నారు. వాడు ఆ భయాన్ని కోపం ద్వారా వ్యక్తం చేస్తే, ఈ పాప కాళ్ళ బేరానికి వచ్చింది. ఇన్ని రోజులు ఏ టీచర్ పిలుస్తుందో ఎప్పుడు బాంబు పేలుతుందో అని టెన్షన్ పడుతూనే ఉండి ఉంటారు. నన్ను మంచి చేసుకుంటే నేను ఎవరికీ చెప్పను అనేది దీని లాజిక్కు. అమ్మాయి కదా, తెలివిగా ఆలోచించింది. అబ్బాయి కదా, వాడికి ఇగో అడ్డొచ్చి ఉంటది నన్ను బ్రతిమాలాడటానికి. బహుశా వాడే దీన్ని పంపి ఉంటాడు. ఏదైతేనేం, జరుగుతున్న వాటికి నేను మాత్రం హ్యాపీనే. ఒక అందమైన అమ్మాయితో పరిచయం ఏర్పడింది, నేను మాట్లాడకపోయినా తను మాట్లాడకపోయినా తనకే బొక్క. ఈ రకంగా ఐన దాని అందాల్ని దగ్గరనుండి చూసే ఛాన్స్ వచ్చింది అని సంబరపడుతూ మా ఫ్రెండ్స్ దగ్గరకి వెళ్ళాను. అందరు నేనేదో ఒలింపిక్ మెడల్ సాధించినట్టు గర్వంగా చుస్తునారు. 

"కమాన్ మామ, ఎప్పటినుండి జరుగుతోంది కథ" 

"ఐన ఎలా పడేసావురా, వాళ్ళ క్లాసులో ఎవడో ఉన్నాడంటగా" 

"మాకు చెప్పలేదేంట్రా అసలు. హెల్ప్ చేసేవాళ్ళంగా ఏమైనా"

"ఐన నీకెలా పడింది బే, ఎప్పుడు చదువు చదువు అంటావ్" 

ఇలా ప్రశ్నలతో ముంచెత్తారు. వీటన్నికి కళ్లెం వేస్తూ "అంత సీన్ లేదు, వాళ్ళ నాన్న కి మా నాన్న తెలుసంట. వాళ్ళ తమ్ముడు, మా బాబాయ్ కొడుకు ఒకే క్లాస్ అంట. కొత్త కదా కొంచెం డల్ గా ఉన్నాడు, మీ తమ్ముడ్ని ఫ్రెండ్ చేసుకోమని చెప్పు అని మాట్లాడింది" అని ఒక పిట్ట కథ అల్లేశాను. 

"ఆహ, తెలిసిన వాళ్ళు అంటున్నవ్ ఇంకేం మరి!!" అని అందరు మోసేసారు. 

కాలేజ్ బ్యాచ్ అంటే అంతేగా మరి, ఒక అమ్మాయి అబ్బాయిని చూసి నవ్వింది, మాట్లాడింది అంటే లింకులు పెట్టేసుకుంటారు. అందరిలానే నాక్కూడా అది నచ్చింది, కానీ బైట పడలేదు. అప్పటినుండి నేను సహన ఎదురుపడినప్పుడల్లా నవ్వుకోడం, ఏదోకటి మాట్లాడుకోడం, సైగలు చేసుకోడం చేస్తూనే వచ్చాము. నాలో ఈ మార్పు నాకు చాలా నచ్చేసింది. నాతో మాట్లాడటానికి తనకి కారణం ఉంది కాబట్టి మాట్లాడుతోంది కానీ ఎదో నా మీద ఇంటరెస్ట్ ఉండి కాదు అని బుర్రకి అర్థమైనా, ఒక అందమైన అమ్మాయి కనపడినప్పుడల్లా మాట్లాడుతుంటే ఆ ఫీలింగ్ బాగుంది. అలా కొన్ని రోజులు గడిచాక నాకు మా హెడ్మాస్టర్ తో అవసరం పడింది. ఇంటర్నేషనల్ మాథ్స్ ఒలింపియాడ్ (IMO) వాళ్ళు ఇండియా లెవెల్ లో ఇండియన్ టాలెంట్ ఒలింపియాడ్ అని ఒక ఎగ్జామ్ కండక్ట్ చేస్తారు. హైదరాబాద్ లో ఉండే మా పెదనాన అది తెలిసి "వాడి చేత రాయించు, మంచి ఫ్యూచర్ ఉంటది స్కోర్ బాగా వస్తే. పోను పోను కాలేజీలకు అప్లై చేసేటప్పుడు పనికొస్తుంది" అని మా నాన్నకి చెప్పడంతో, ఈయన హడావిడిగా అప్లై చేయడం ఫీజు కట్టడం లాంటివి మొదలెట్టాడు. దానికి మా కాలేజ్ హెడ్మాస్టర్ సంతకాలు, లెటర్లు కావాల్సి వస్తే నేను ఆయన ఆఫీస్ చుట్టూ తిరుగుతున్నా. ఒలింపియాడ్ కి వెళ్తున్న అని తెల్సి ఆయన ఇంకొంచెం చొరవ తీస్కొని ఒకటి అర సలహాలు సూచనలు కూడా ఇచ్చేవాడు. దాంతో ప్రతిరోజూ ఏదొక టైం లో నేను ఆయన దగ్గరకి వెళ్తూ ఉండేవాడిని. అలా ఒకసారి వెళ్లి వస్తుండగా సడన్ గా షన్నుగాడు నా చెయ్యి పట్టుకుని మా కంప్యూటర్ ల్యాబ్ లోకి లాగేసాడు. పక్కనే సహన కూడా ఉంది.

"నాకొడక, ఎవ్వరికి చెప్పను అని చెప్పి ఇప్పుడు డైరెక్ట్ గా డేవిడ్ సర్ కె చెప్తున్నావా. ముందే చెప్పాకదా ముడ్డి పగలగొడతా అని, అయిపోయావ్ రా నువ్వు, ఏదోకరోజు ఇంటికెల్లవు" అని ఏదేదో వాగుతున్నాడు. 

ఇంతలో సహన అందుకొని "ఫ్రెండ్స్ గా ఉండడం అంటే ఇదేనా, కనపడినప్పుడాల పలకరిస్తుంటే చులకనైపోయా కదా నీకు. ఇంత మోసం చేస్తావ్ అనుకోలేదు" అని ఏడుస్తోంది. 

అసలు ఏం జరుగుతోంది రా రేయ్ అన్నట్టు చూసి 

"మీకేమన్న పిచ్చెక్కిందా. నేనెందుకు చెప్తా అది కూడా మీ డేవిడ్ సర్ కి. చెప్పాలి అంటే మా టీచర్ కె చెప్తా కదా. పైగా ఇన్ని సార్లు ఇన్ని రోజులు చెప్పడానికి అదేమన్నా రామాయణమా, మూడు ముక్కల్లో చెప్పొచ్చు." 

నాకు పట్టరాని కోపం వచ్చేసింది. ఎవడి గోల వాడిది అంటే ఇదేనేమో. మా నాన్న ఈ హెడ్మాస్టర్ ఒలింపియాడ్ గురించి సావగొడుతున్నారు, టీచర్లు ఎగ్జామ్స్ అని హోంవర్కులని విసిగిస్తారు, మధ్యలో వీళ్ళ గోల ఒకటి నాకు.  

"అంటే నువ్వు చెప్పలేదా సర్ కి?" అంది సహన

"అదేగా చెప్తుంది, ఐన నాకు ఇంకేం పని పాట లేవనుకున్నారా ఎంతసేపు మీ సోది గురించే ఆలోచించడానికి" 

"బుకాయించకు రా రేయ్, తప్పించుకోవాలని చూస్తున్నాడు వీడు. ఉన్నవి లేనివి అన్నీ చెప్తున్నట్టు ఉన్నాడు సర్ కి, వీడ్ని నమ్మడానికి లేదు"

"నిజం చెప్పు కార్తీక్, మా గురించి కాకపోతే ఇంకెందుకు వెళ్ళావ్ ఆఫీస్ రూంకి?" అని గట్టిగా అడిగింది సహన. 

"అంటే కాలేజ్ హెడ్మాస్టర్ తో మాకు ఇంకేం పన్లుండవా... ఈ ఇయర్ IMO ఒలింపియాడ్ రాస్తున్న. దానికోసమే" 

"నీ మొహానికి ఒలింపియాడ్ రాయడం ఏంది రా, అబధం చెప్పేటప్పుడు నమ్మేటట్టు ఉండాలి. ఐన వీడితో మాటలు వేస్ట్, వీళ్ళ బుద్ధే అంత, కక్కుర్తి మొహాలు... మన గురించి చెప్పి సర్ దగ్గర ఎదో మంచోడు అనిపించుకోడానికే వీడి కక్కుర్తి. ముష్టి మంద, లాభం వస్తుంది అంటే సంక కూడా నాకుతారు మీరు" 

ఆ మాటకి వాడ్ని అక్కడికక్కడే చంపేయాలి అనిపించింది. నేను ఉండేది వాడంత డబ్బున్న ఏరియా లో కాకపోవచ్చు, మా దగ్గర అంత డబ్బు లేకపోవచ్చు. కానీ ఆత్మాభిమానం వాడికంటే ఎక్కువే. మొహం పగలగొడదాం అనుకుని వాడ్ని చూసి 

"దెంగితే దేవుడా అంటావ్. ఇందాకటినుండి చూస్తున, ఇష్టమొచ్చినట్టు మాట్లాడుతున్నావ్ ఏంది రా. ఒకసారి చెప్తే అర్ధం కాదా నీకు, ఇప్పటివరకు చెప్పలేదు చెప్పాలన్న ఆలోచన కూడా లేదు.. కానీ ఇప్పుడు కచ్చితంగా చెప్తా" అంటూ బైటకి వెళ్ళిపోబోయాను. ఇంతలో సహన నా చెయ్యి పట్టుకొని 

"ఏయ్ షన్ను ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ అసల మైండ్ పని చేస్తోందా నీకు. ఎదో చేస్తావ్లే అని నిన్ను తీసుకొస్తే మొత్తం చెత్త చెత్త చేస్తున్నావ్.. పో ఇక్కడ్నుంచి ముందు" అని వాడ్ని బైటకి తోస్తూ "కార్తీక్ నా మాట విను, తన బదులు నేను సారీ చెప్తున్నా"

"ఎహె వదులు, మీరు మీ ఎదవ నాటకాలు. అందితే తల లేకపోతే కాళ్ళు. నాకొద్దు ఈ పెంట, పోయి మీ ఇంట్లో వాళ్ళని తెచ్చుకుంటారో సర్ కాళ్ళ మీద పడతారో ఏదోకటి మీరే సావండి" అని చెయ్యి విదిలించుకుంటున్న. 

తను నాకు అడ్డం వచ్చేసి నన్ను రెండు చేతుల్తో గట్టిగా వాటేసుకుని, "ప్లీజ్ కార్తీక్ నా మాట విను, నేను నమ్ముతున్నాను నువ్వు చెప్పలేదు అని.... ప్లీజ్ వెళ్ళకు, వాడ్ని వదిలేయ్ వాడికి ఎలా మాట్లాడాలో తెలీదు, నేను సారీ చెప్తున్నా కదా... ప్లీజ్..." అని బ్రతిమాలాడుతోంది.

ఇదంతా చూస్తున్న షన్నుగాడికి ఎలా రియాక్ట్ అవ్వాలో అర్ధం కాక "వాడ్ని బ్రతిమాలాడతావేంటే, వదిలేయ్ ఏదైతే అది చూసుకుందాం" అన్నాడు. 

"నిన్ను బైటకి పొమ్మన్నానా, పో ముందు... నీ మొహం నాకు చూపించకు అసలు" అని గట్టిగా తిట్టింది. 

వాడికి కోపం వచ్చినట్టుంది వాడి పాప నన్ను వాటేసుకుని బ్రతిమాలాడుతుంది అని "నీ సంగతి బైట చెప్తా రా నాకొడక" అని వెళ్లబోతుంటే 

"పోరా లఫుట్, బెదిరించడం తప్ప ఏం రాదు నీకు. మాటంటే బైట చూస్తా బైట చూస్తా అంటావ్, ఇక్కడ కొట్టే దమ్ము లేదు ముండా. ఇంకోసారి నాకు తిక్కరేగితే నీకు లాగా బెదిరించడాలు లంగా బేరాలు చేయను, బడి అని కూడా చూడకుండా కొట్టి దెంగుతా ఏమనుకున్నావో... మహా అయితే తీసేస్తారు" అని తిట్టేసాను. కానీ నిజంగానే వాడ్ని కొట్టేసేవాడినేమో ఈ సహన లేకపోయుంటే. 

"ప్లీజ్ కార్తీక్, షన్ను నువ్వు వెళ్ళిపో" అని మళ్ళీ వాడ్ని చూసి అరిచింది. వాడికి ఏం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు, వెళ్ళిపోయాడు అక్కడినుండి. 

"సారీ కార్తీక్, నువ్వు అన్నీ సార్లు ఆఫీస్ రూమ్ కి వెళ్లొస్తూ ఉంటే చెప్పేసావేమో అనుకున్నాం. చెప్పను అని అన్నాక కూడా ఎందుకు చెప్పావో అడుగుదామని వాడ్ని కూడా తీసుకొచ్చాను, కానీ వాడు ఇంత చెండాలంగా మాట్లాడతాడు అనుకోలేదు.... ఐ అం సో సారీ" ని అని ఒక పక్క ఏడుస్తూనే చెప్పింది. 

"మొడ్డలో సారీ. మడిచి ఇంకెక్కడన్న పెట్టుకోండి నువ్వు వాడు. ఎదవపని మీరు చేసి, నా మీద ఎగిరితే నాకు మండదా. ఐన వాడికెందుకు అంత గుద్ద బలుపు, మంచిగా చెప్తే ఎమన్నా అరిగిపోతాడా!!"

"అబ్బా ప్లీజ్ కార్తీక్, అలా బూతులు మాట్లాడకు.. వినడానికి అస్సలు బాలేదు అది కూడా నీ నోటినుండి" 

"ఐస్ చేయాలనీ చూడకు, నీ మాటలకి నేను పడను ఇంక. ఇన్ని రోజులు నాతో మంచిగా ఉండి నన్ను ఫ్రెండో ఫ్రెండో అన్నది నేను మీ దూల పని ఎవ్వరికి చెప్పకుండా ఉంటా అనేకదా. నీ డ్రామాలు నాకు తెలీదనుకోకు"

"ఎందుకు ఇలా మాట్లాడుతున్నావ్? నేను నిజంగా చెప్తున్నా, నువ్వు చెప్పేసావు అనుకుని అడుగుదామని వచ్చాను. నాతో మంచిగా ఉంటూ నువ్వు ఇలా చేసావ్ అనేసరికి చాలా బాధేసింది"

"ఆపు ఇంక, అసలు నేను ఆఫీస్ రూమ్ కి వెళ్తున్నాను అని మీ ఇద్దరికి ఎలా తెలుసు!! అంటే నన్ను గమనిస్తున్నారనే కదా"

"నేను కాదు, షన్ను చూసాడు నిన్ను డేవిడ్ సర్ తో. తను చెప్తేనే నాకు తెల్సింది. మొదట ఫీల్ అయ్యాను, ఎందుకు ఇలా చేసాడు అని. నిన్నే అడుగుదాం అని ఇలా ప్లాన్ చేసాం" 

"చాలా బాగా చేసారులే. మొదటినుండి చూస్తున్నాను వాడ్ని, నా తప్పేం లేదని తెల్సి కూడా నన్ను ఏదోకటి అంటూనే ఉన్నాడు. ఈసారి ఊరుకునేది లేదు"

"తన బదులు నేను సారీ చెప్తున్నా కదా. తన చేత కూడా సారీ చెప్పించమంటావా?"

"ఎవడికి కావలి మీ సారీలు.. మీ పని మీరు చూస్కోండి నా పని నేను చూస్కుంటా. కానీ ఒక్కటి గుర్తుపెట్టుకోండి, నాకు ఎప్పుడు తిక్కరేగి మీ మేటర్ ఎవడికి చెప్తానో నాకే తెలీదు" 

"ఎందుకు కార్తీక్ అలా మాట్లాడతావ్? నేనేం చేశాను అని? ఈ విషయం ఇంట్లో తెలిస్తే నన్ను చంపేస్తారు, నీకు ఓకే నా అది?"

"అది నీ ప్రాబ్లెమ్, ఐన అది ఇలాంటి గబ్బు పనులు చేసేముందు ఉండాలి.. చేసాక కాదు"

"ఆల్రెడీ చాలా గిల్టీ గా ఉంది నాకు, నువ్విలా అంటుంటే ఇంక బాధేస్తోంది"

"అంతొద్దు, నన్ను అంతలా ఫాలో అవుతున్నారు అంటేనే అర్థమైపోయింది. ఎక్కడ నేను చెప్పేస్తానో అనే భయంతోనే నాతో ఫ్రెండ్షిప్ చేసావ్"

"నాకు అంత ప్లాన్ చేసే బుర్ర లేదు నీ లాగా. అయిందేదో అయ్యిందిలే నీతో మాట్లాడి ఆ సంఘటన మైండ్ లోనుండి తీసెయ్యాలి అనే మాట్లాడ. నువ్వు నచ్చి ఫ్రెండ్షిప్ చేసానే తప్ప, ఎదో ఆశించి కాదు. అది నీకు ఎలా ప్రూవ్ చెయ్యాలో కూడా నాకు తెలీదు. ఐన నా ఒళ్ళంతా చూపించాక కూడా సిగ్గు లేకుండా నీదగ్గరకి వచ్చా చూడు నాది తప్పు"

"ఎదో నువ్వే స్వయంగా విప్పి చూపించినట్టు మాట్లాడతన్నావుగా?"

"అంటే ఇప్పుడు విప్పి చూపిస్తే గాని నేను చెప్పేది నిజం అని నమ్మవా?"

"అబ్బో, అవును మరి అడగగానే చూపించేస్తావ్!"

అంతే, ఒక్క క్షణం అలా నన్ను పైనుండి కింద దాకా చూసి, జప్ మని తన షర్ట్ గుండీలు పగలదీసి లోపలున్న సళ్ళు చూపించింది. కామిసోల్ నుండి ఆ మెరిసే సళ్ళు ఒక్కసారిగా దర్శనమిచ్చాయి. నాకు నోటా మాట పడిపోయింది. 

"ఇదేగా నీకు కావాల్సింది, చూడు. ఇప్పుడు కూడా నమ్మకపోతే పోయి చావు" అని చొక్కా గుండీలు పెట్టుకుంటూ ల్యాబ్ లో నుండి బైటకి వెళ్ళిపోయింది. ఏం జరిగిందో నాకు ఇంక సరిగ్గా అర్ధం కాలేదు. గొంతు తడారిపోయింది, మనిషిని బిగుసుకుపోయాను. కాసేపటికి కోలుకొని బైటకి వచ్చి అటు ఇటు చూస్తే ఎవ్వరు లేరు. మెల్లిగా మా క్లాస్ కి వస్తే అప్పటికే అందరు వెళ్లిపోయారు. లాంగ్ బెల్ కొట్టేశారన్నమాట. అయితే నేను లాస్ట్ పీరియడ్ మొత్తం ల్యాబ్ లోనే ఉన్నానా అనుకున్నాను. నేనింకా నా కళ్ళని నమ్మలేకపోతున్నాను. తన సళ్ళు ఇంతకుముందు చూసా కానీ, ఇంత దగ్గరగా చూడటం అది కూడా తానే చూపించడం ఏంటో అంత మాయ లాగా ఉంది. ఆ మైకంలోనే మెల్లిగా సైకిల్ తీస్కొని ఇంటికి వెళ్ళిపోయాను. 

[kartik777]

ఆ రాత్రంతా నిద్రపట్టలేదు. ఒక పక్క తను అలా చేసిందని ఆనందంగానే ఉన్న, ఇంకోపక్క అసలు ఎందుకు చేసిందో అర్ధంకాలేదు. నేనంటే ఇష్టమని ఇండైరెక్ట్ గా ఇలా చెప్పింది అనుకోడానికి దానికి ఆల్రెడీ షన్నుగాడు ఉన్నాడు, వాడితో కసిగా వేయించుకుంటుంది కూడా. లేదా ఇలా చేస్తే నేను నోరువిప్పను, ఎవ్వరికి వాళ్ళ మేటర్ చెప్పను అని అనుకుని చేసిందా అంటే దానికి ఇంతగా  బరితెగిస్తుందా!! ఎంత ఆలోచించిన బుర్రవేడెక్కిపోవడం తప్ప ఏం లేదు, దాన్నే అడుగుదాంలే అని వదిలేసాను. ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులు దాన్ని కలవడం మాట్లాడటం కుదర్లేదు, ఈ ఒలింపియాడ్ గోలలో పడిపోయి బిజీ ఐపోయాను. ప్రిపేర్ అవ్వడం, హైదరాబాద్ వెళ్లి ఎగ్జామ్ రాయడం వీటితోనే సరిపోయింది. దాదాపు నెల రోజులు తర్వాత మళ్ళీ అవకాశం దొరికింది. కాలేజ్ అయిపోయాక ఒంటరిగా నడుచుకుంటూ ఇంటికి వెళ్తోంది. మాములుగా అయితే 9th 10th వాళ్ళకి కాలేజ్ అయిపోయాక ఒక గంట పాటు ఎక్ట్రా క్లాస్ తీసుకుంటాడు మా హెడ్మాస్టర్. ఆరోజు తీసుకోలేదనుకుంటా, అందరితో పాటు వాళ్ళు కూడా వెళ్ళిపోతూ ఉన్నారు. ఇదే ఛాన్స్ అని తన వెనకే కొంత దూరం వెళ్ళాను. చుట్టూ తెల్సిన వాళ్ళు ఎవ్వరు లేరు అని నిర్ధారించుకున్నాక, సైకిల్ మీద కొంచెం ఫాస్ట్ గా వెళ్లి దాని ముందు ఆపాను. 


"నువ్వా! నువ్వెంటిక్కడ?"

"నీతో మాట్లాడదామని"

"మన మధ్య మాట్లాడుకోడానికి ఏం లేవు, వెళ్ళిపో"

"అదేంటి అలా అంటావ్? నేనేం చేశాను నిన్ను? ఆరోజు నా గోల లో నేను ఉంటే, మీరొచ్చి నన్ను నానా మాటలు అంటే కోపం రాదా? ఆ కోపంలోనే తిట్టేస, వాడి మీదయితే ఎప్పటికి కోపం పోదులే గాని నీ తప్పు ఏం లేదు అని అర్థమైంది. అందుకే మాట్లాడదామని వచ్చా"

"నాకు ఎవ్వరితో మాట్లాడాలని లేదు కార్తిక్, వదిలేయ్" అనేసి ముందుకు నడుస్తోంది. 

"అదే మరి. చెప్తున్నా కదా నిన్ను అర్ధం చేసుకున్న అని! వెళ్ళిపోతే ఎలా?"

"ఐన ఇన్ని రోజులకి గుర్తొచ్చిందా నాతో మాట్లాడాలి అని?"

"చెప్పా కదా ఒలింపియాడ్ సంగతి, ఆ గోలే సరిపోయింది ఇన్ని రోజులు. మొన్ననే వచ్చాను హైదరాబాద్ నుండి"

"ఏదోకటి చేస్కో, నాకు వినాలని లేదు. ప్రశాంతంగా వదిలేయ్, బై"

"ఇది మరీ బాగుంది. నిజం చెప్పిన నమ్మకపోతే ఎలా?"

"నువ్వు నమ్మావా ఆరోజు? ఎంత బ్రతిమాలాడాను నిన్ను, విన్నావా నేను చెప్పింది అసలు?"

"వినేలా చేసావ్ గా. బైటకి వెళ్లకుండా గట్టిగా వాటేసుకున్నావ్, వాడ్ని బైటకి పంపేసావ్, చివరికి ఇంకేదో కూడా చేసావ్ కదా" తెలీకుండా చిరునవ్వు వచ్చింది నా మొహం మీద. 

"ఛి. సిగ్గులేకపోతే సరి. జరిగిందంతట్లో పనికిమాలినవే గుర్తుపెట్టుకున్నావ్, పైగా నవ్వొకటి" అని చిరాకుపడింది. 

నువ్వే మాట్లాడాలి సిగ్గు గురించి అనుకోని "నన్ను చెప్పనిస్తావా! నువ్ అలా చేసేసరికి నోటా మాట రాలేదు, తేరుకుని మాట్లాడేలోగా నువ్వు వెళ్లిపోయావ్, ఐన దాని గురించే మాట్లాడాలి అని వచ్చా"

"ఏంటి, మళ్ళీ విప్పి చూపించాలా ఇప్పుడు. నీకు ఎప్పుడు మూడొస్తే అప్పడు బట్టలిప్పుకొని రమ్మంటావా నీ దగ్గరకి?"

"ఛి అది కాదు. అసలు ఎందుకు అలా చేసావ్ అని అడగడానికి వచ్చా"

"నాకు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. ఐన నీకు తెలీదా ఎందుకు చేసానో"

"తెలుసు, కానీ నేను నమ్మాలంటే అలానే చేయాలా? వేరేలా కూడా చేయొచ్చు కదా!! పైగా అసలు నేను నమ్మడం నమ్మకపోడం అనేది అనవసరం కదా. నా దారి నన్ను వదిలేసి నువ్వు వెళ్ళిపోయి కూడా ఉండొచ్చు కదా!!"

"ఏమో బాబు, నాకు నీ అంత బుర్ర లేదు. కోపం, బాధ వచ్చినప్పుడు ఏం చేస్తానో నాకే తెలీదు" 

"సరే వదిలేయ్, అయిందేదో అయిపోయింది. నువ్వు కావాలని ఫ్రెండ్షిప్ చెయ్యలేదు అని అర్థమైంది నాకు. ఆరోజు జరిగిందంతా ఒక అపార్థం అనుకుని వదిలేద్దాం"

"నా వల్ల కాదు కార్తీక్, నన్ను వదిలేయ్. నేను ఎవ్వరితో మాట్లాడకూడదు అని డిసైడ్ అయ్యాను. ఆరోజునుండి షన్ను కూడా మాట్లాడట్లేదు నాతో సరిగ్గా. దూరం పెడుతున్నాడు, పట్టించుకోవట్లేదు. నా మానాన నన్ను ఉండనివ్వండి. తప్పు మీద తప్పు చేసేస్తున్న నేను, బుర్ర పని చెయ్యట్లేదు. అసలే కొన్ని నెలలు పోతే ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్ వస్తాయి, అందులో సరిగ్గా మార్కులు రాకపోతే ఇంట్లో ఊరుకోరు. వీటన్నిటి మధ్యలో చదవలేకపోతున్నాను. నాకు ఎవ్వరు వద్దు, ప్రశాంతంగా ఉండాలని ఉంది" 

"వాడేందుకు మాట్లాడట్లేదో నాకు తెలీదు, అది మీ ఇద్దరి మధ్యలో విషయం నేను దూరను. ఎగ్జామ్స్ అంటావా, నేనేం విసిగించను ఇక మీద నిన్ను, బాగా చదుకో. ఈ ఒక్క విషయం అడుగుదాం అని వచ్చా, నాకు కావాల్సిన సమాధానం రాలేదు. కానీ ఒక్కటి చెప్తా, నన్ను చెడగొట్టింది మాత్రం నువ్వే. కావాలనో, పొరపాటునో నాకు చూపించకూడనివి అన్నీ చూపించి బుర్ర పాడుచేశావ్. ఎప్పుడు అదే ధ్యాస లో ఉంటున్న, ఎంత ట్రై చేసిన ఆ ఆలోచనలు పోవట్లేదు. అలా అని నిన్ను ముందుముందు ఏం విసిగించను దీని గురించి, చెప్పాలి అనిపించి చెప్పా అంతే"

కాసేపు సైలెంట్ గా ఉంది. కొంచెం కుదుటపడినట్టుంది, నా వైపు చూస్తూ 

"ఇదంతా నీ వల్లే. అసలు ఎందుకు చూసావ్ మమ్మల్ని బాత్రూం లో?" అని ఓర కంటితో, చిరునవ్వు చిరుకోపం కలిపితే వచ్చే ఎక్స్ప్రెషన్ తో అడిగింది. 

"సరిపోయింది. మీరు చేసుకుంటే లేదు కానీ నేను చూస్తే వచ్చిందా? ఐన నేను కూడా అదే అడుగుతున్నా, ఆరోజంటే నేను చూసాను కావాలని. ల్యాబ్ లో మాత్రం నువ్వే చూపించావ్, ఎందుకు?"

"చెప్తున్నా కదా, బుర్ర పని చేయలేదు. ఆ నిమిషం లో అలా అనిపించింది, చేసేసాను. నేనెప్పుడూ అంతే, చేసాక బాధ పడతా" అని దిగాలుగా చెప్పింది. పాప చల్లపడింది అని అర్థమైంది నాకు. 

"మరీ ఎక్కువ బాధపడకు లే. ఒకసారి నేను చూసాను, ఒకసారి నువ్వు చూపించావ్. చెల్లుకి చెల్లు" అని నవ్వాను. 

"నవ్వకు రా. ఏంటో నీకు అలా కలిసొచ్చింది. నీకు విప్పి చూపించడానికి నేను ఈ కాలేజ్ లో చేరినట్టుంది"

"హిహి. ఫస్ట్ ఎగ్జామ్స్ మీద దృష్టి పెట్టు, ప్రశాంతంగా ఉండు, వాడికేలాగు మంచి మార్కులే వస్తాయి నీ గురించి నువ్వే చూసుకోవాలి" 

"అవును, మీ ఇద్దరు ఇద్దరే. ఎవడికి వాడు బాగానే చదువుతారు మధ్యలో నేనే బకరా దాన్ని"

"చదివితే నువ్వు కూడా బాగానే రాస్తావ్ ఎగ్జామ్స్"

"హ్మ్మ్"

దాని ముఖ కదలికలు, బాడీ లాంగ్వేజ్, బదులిచ్చే విధానం చెప్తున్నాయి ఈ సంభాషణ అది ఎంజాయ్ చేస్తోంది అని. లేదంటే ఎప్పుడో వెళ్లిపోయేది. అప్పటికి మా మాట మధ్యలో ఒక చిన్న గ్యాప్ కూడా వచ్చింది, ఎపుడైనా వెళ్లొచ్చు కానీ వెళ్లకుండా ఉంది అంటే దానికి నచ్చాయి నేను చెప్తున్న మాటలు అని నిర్ధారించుకొని

"ఒక్క విషయం చెప్పనా!! తిట్టకూడదు!!"

"చెప్పు, నిన్ను ఏమని తిడతా నేను. ఏమైనా అంటే నువ్వేగా చూపించింది, నువ్వేగా నన్ను చెడగొట్టింది అంటావ్"

"నేను నిన్ను అర్ధనగ్నంగా చూడటం తప్పో రైటో నాకు తెలీదు కానీ, నువ్వు మాత్రం కేక ఉంటావ్"

"తు. సిగ్గులేదు"

"సిగ్గెందుకు. నిన్ను చూసా కాబట్టే నీకే చెప్తున్నా. వేరే వాళ్ళకి చెప్తే బాగోదు కదా"

"చెప్తే చంపుతా"

"డైరెక్ట్ గా మీ డేవిడ్ సర్ కి చెప్పేస్తా" అని చమత్కారంగా అన్నాను. 

"నేను కూడా చెప్తా, నువ్వు నన్ను బలవంతంగా షర్ట్ ఓపెన్ చేసి చూపించమన్నావని"

"వామ్మో, నేనెప్పుడూ అన్నా!!"

"నువ్వు అనలేదు, కానీ నేను అలానే చెప్తా... ముందు జరిగింది తప్పే, కానీ అది చూసి కార్తీక్ నన్ను బలవంతం చేసాడు, భయపడి ఒప్పుకున్నాను అని చెప్తా"

"వామ్మో వామ్మో, దారుణం. చిన్నపిల్లోడ్ని చేసి ఇలా బుక్ చేస్తావా"

"మునిగితే అందరు మునగాలి, నేనొక్కదాన్నే ఎందుకు ఇరుక్కోవాలి" అంది కన్ను కొట్టి నవ్వుతూ.

"నేను ఎవ్వరికి చెప్పను లే తల్లి, నువ్వు అంత దూరం వెళ్ళకు. నేను మాటంటే మాటే"

"గుడ్, అలానే ఉండు. నీకు మంచిది, నాకు మంచిది"

"దొంగదాన, ఇందుకేనా చూపించావ్ ఆరోజు"

"ఏం నచ్చలేదా చూసింది?"

"నచ్చలేదు అని ఎవడన్నాడు, ఇంత ప్లాన్ ఉంది అనుకోలేదు దాని వెనక"

"ముందు లేదు, ఇందాక నువ్వు డేవిడ్ సర్ కి చెప్తా అన్నకే వచ్చింది"

"ఎవడన్నాడు నువ్వు తెలివైందానివి కాదు అని, అందమే కాదు బుర్ర కూడా ఉంది బాగానే"

"చాల్లే పొగిడింది. ఐన ఎప్పుడు నన్నే అంటావ్ అందగతే అని, మీ క్లాస్ లో ఎవరు లేరా ఏంటి? ఆ పావని ఏదో బాగానే ఉంటుంది గా?" 

"మన కాలేజ్ మొత్తం లో అందగత్తెవి నువ్వేగ. పావని ఏముందిలే, ఒక మాదిరి ఉంటది. నువ్వు వేరే, పైగా నేను బట్టల్లేకుండా చూసింది నిన్నేగా అందుకే నీ చుట్టూనే తిరుగుతున్న"

"ఇంక చాల్లే ఆపు" అంటూనే ఒకపక్కకి తిరిగి చిన్నగా నవ్వుకుంది. 

"సరే. లేట్ అయినట్టు ఉంది, వెళ్ళులే రేపు కలుద్దాం"

"ఎందుకు, రేపేమ్ చూద్దామని" అని కోరగా అడిగింది. అది అలా అడిగేసరికి నాకు తాపం పెరిగిపోయింది. మొత్తానికి పాప మళ్ళీ మామూలైంది అని అర్ధమయ్యి 

"హహ, నువ్వేం చూపిస్తే అది"

"సిగ్గులేదు, తప్పుకో"

"బై"

ఈ సంభాషణ తర్వాత నాకు ఒకటి అర్ధమైంది. సహన కి స్వతహాగా దూల ఎక్కువ. అందుకే పరిచయం ఐన మొదటి సంవత్సరంలోనే ఆ షన్నుగాడి తో దెంగించుకుంది. కానీ ఈ దూల గురించి ఇంట్లో తెలిస్తే దీని పని గోవిందా అన్న భయం కూడా ఉంది. షన్ను గాడు ఎలాగూ చెప్పడు, చెప్తే వాడు కూడా ఇరుక్కుంటాడు కాబట్టి. తెలిస్తే గిలిస్తే నావల్లే తెలియాలి, ఎందుకంటే వీళ్ళ భాగోతం చెప్పినా ఎటువంటి ఇరకాటం లో పడంది నేనొక్కడినే. నన్ను కూడా ఎలాగోలా చెప్పకుండా చేస్తే, దాని గుట్టు సేఫ్. నేను చెప్పకుండా ఉండాలి అంటే మూడే దార్లు: ఒకటి నాకు ఏదైనా ఆశ చూపించాలి, రెండు నన్ను బెదిరించాలి, మూడు బ్లాక్మెయిల్ చెయ్యాలి. రెండోది పనికిరాదు అని ఆరోజు ల్యాబ్ లో నేను షన్నుగాడ్ని తిట్టాక అర్ధమయ్యుండాలి. మొదటిది చెయ్యాలి అంటే నాకు ఏదైనా గట్టిగానే ఆశ చూపించాలి, చాకోలెట్లు బొమ్మలకి పడిపోయేరకం కాదు అని తెల్సు దానికి. ఒకవేళ ఆశ చూపించిన నేను చెప్పను అని గారంటీ అయితే లేదు. మిగిలింది మూడు బ్లాక్మెయిల్ చెయ్యడం, కానీ మొదటినుండి దాని దగ్గర నన్ను బ్లాక్మెయిల్ చేసేంత పెద్ద విషయం ఏమి లేదు. అందుకే సళ్ళు చూపించి నన్ను లాక్ లో పడేసింది. అది అన్నట్టు బలవంతం చేశా అని చెప్తే నా పని అంతే. తిట్టడం, కొట్టడం, ఇంట్లోవాళ్ళని పిలవడం పక్కన పెడితే, కాలేజ్ నుండి తీసేసి TC లో రెడ్ మార్క్ వేస్తారు కాండక్ట్ బాలేదు అని. అది ఏ స్టూడెంట్ కి ఐన పెద్ద దెబ్బ. చచ్చినట్టు నేను నోరు మూసుకుంటాను అని తెలిసే అది ఆలా చేసింది. పనిలో పని నాతో పచ్చిగా కూడా మాట్లాడొచ్చు, ఎలాగూ చూపించేసింది కాబట్టి. ఒకే దెబ్బకి రెండు పిట్టలు అంటే ఇదేనేమో: దాని రహస్యం గుట్టుగానే ఉంటుంది, నన్ను రెచ్చగొడుతూ ఆనందించొచ్చు. ఊరికే అనరు, అమ్మాయిలు మామూలోళ్లు కారని. 

ఆరోజునుండి మళ్ళీ మామూలుగానే ఉన్నాం. కాకపోతే మా సంభాషణల్లో కొంచెం అస్లీలమ్ దొర్లేది. ఉదాహరణకి:

"మీ క్లాస్ లో పావని ని చూసావా ఎపుడైనా, దానివి కూడా బాగానే ఉంటాయి చూపించమని అడుగరాదు"

"చెప్పుతో కొడుతోంది. ఐన నాకు నువ్వున్నావ్ గా చాల్లే"

"నేనెందుకు చూపిస్తా"

"అడిగితే చూపించవా!!"

"చూపించాను, ఎం చేస్తావ్"

"ఏముంది నేనే తీసి చూస్తా"

"కామిష్టోడా, చేసిన చేస్తావ్ రా నువ్వు"

రోజులు గడిచేకొద్దీ 10th వాళ్ళకి ఫైనల్ పరీక్షలు దగ్గరపడసాగాయి, స్పెషల్ క్లాసులు టెస్టులు అని మునిగిపోయారు. వాళ్లంత కాకపోయినా మాక్కూడా పరీక్షల హడావిడి మొదలైంది. మేమిద్దరం పెద్దగా మాట్లాడుకోడం కుదర్లేదు. పరీక్షల ముందు 10th వాళ్ళకి ఫేర్వెల్ పార్టీ ఏర్పాటు చేసారు. దానికి స్పెషల్ గెస్ట్ గా ఇన్వైట్ చేశారు సహన వాళ్ళ అమ్మ నాన్నని. అప్పుడు అర్ధమైంది నాకు సహన ఎందుకు మాములు తెలుగమ్మాయి లాగా ఉండదు అని. వాళ్ళ అమ్మ పంజాబీ ఆవిడ, అచుగుద్దినట్టు సహన లానే ఉంది. అదేలే, సహన అచ్చు వాళ్ళ అమ్మ లా ఉంది. మేమందరం కాలేజ్ యూనిఫామ్ లోనే ఉన్నాం కానీ సహన మాత్రం మంచి లెహంగా లాంటి డ్రెస్ వేస్కొని వచ్చింది. ఎంతైనా స్పెషల్ గెస్ట్ కూతురు కదా. ఆ డ్రెస్ లో కనపడి కనపడకుండా ఉన్న నడుము, చేతుల్లేని బ్లౌజ్ పైన కప్పిన పారదర్శకమైన దుపట్టా నుండి కనిపిస్తున్న జబ్బలు, లైట్ గా మేకప్ వేసిన మొహం, రంగు పూసిన పెదాలు... మాములుగా లేదు. ఒకపక్క అందంగా ఉంకోపక్క కసెక్కించేలా ఉంది. బాగున్నావ్ అని చెపుదాం అనుకున్న కానీ, ఆ టైం లో అంతమందిలో కుదర్లేదు. ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులకి కానీ తనతో మాట్లాడటానికి అవకాశం దొరకలేదు. ఒక సాయంత్రం ఊరికే సైకిల్ తొక్కుంటూ వాళ్ళ ఇంటి దాకా వచ్చా, ఆలా కుక్కను తీస్కుని వాకింగ్ కి వచ్చింది సహన. నాకు తెలుసు ఇది ఈ టైం కీ స్నానం చేసి కుక్కని వాక్ కి తెస్తుంది అని. నన్ను చూసి దగ్గరకి వచ్చి, సైకిల్ ఎక్కి పక్క వీధి లోకి పోనిమ్మని చెప్పింది. అక్కడ ఒక చిన్న పార్క్ లో సైకిల్ పెట్టి, దగ్గరున్న బెంచ్ మీద కూర్చున్నాం. 

"పార్టీ లో కేకగా నువ్వు!!"

"నిజామా, బాగున్నానా! నాకెందుకో కొంచెం వెరైటీ గా అనిపించింది, అందరు యూనిఫారంలో నేను మాత్రమే డ్రెస్ లో ఉండేసరికి"

"పర్లేదులే, ఆరోజు స్పెషల్ కదా"

"హా, అవుననుకో. కానీ థాంక్స్, కంప్లిమెంట్ ఇచ్చినందుకు. ఇంతకీ డ్రెస్ మాత్రమే చూసావా ఇంకేమన్నా కూడా చూసావా!!"

"హహ, లేదు డ్రెస్ మాత్రమేలే. ఐన ఇంకేం కనపడ్డాయి అని చూడటానికి"

"హహహ, కనిపిస్తే చూసేద్దామనే"

"మీ మదర్ కూడా చాలా బాగున్నారు, తెలుగు వాళ్ళ లానే లేరు అసలు"

"ఎందుకంటే తెలుగు వాళ్ళు కాదు కాబట్టి"

"అవునా"

"హా. మా అమ్మ ఒక పంజాబీ. మా నాన్న చండీగఢ్ లో పని చేసేప్పుడు ఇష్టపడి చేసుకున్నాడు. ఆ తర్వాత హైదరాబాద్ వచ్చేసారు, అప్పుడు నేను పుట్టాను. నాతో పాటు మా అమ్మ కూడా తెలుగు నేర్చుకుంది, కానీ అంత బాగా మాట్లాడలేదు"

"ఒహ్హో, అందుకేనా నువ్వు అంత అందంగా ఉన్నావు!!"

"ఎదో, నీ లాంటి వాళ్ళ అభిమానం"

ఆలా కాసేపు పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకున్నాక 

"మరేంటి, ఫుల్ ప్రేపరషన్ ఆ ఎగ్జామ్స్ కి"

"హా, అస్సలు గ్యాప్ ఇవ్వడంలేదు టీచర్లు. ఇంట్లో కూడా ఎప్పుడు చదుకోమనే గోల, పొద్దున్నే 5 గంటలకే లేచి చదివిస్తున్నాడు మా నాన్న"

"తప్పదుగా మరి, ఒక్కసారి ఫైనల్స్ అయిపోతే ఇంకా ఫ్రీ"

'ఎం ఫ్రీ నో. దూల తీరిపోతుంది"

"ఎం దూల తీరిపోతోంది?"

"ఇంకేం దూల ఉంటది నాకు!!"

"ఏమో, నాకేం తెలుసు" అని కొంటెగా నవ్వాను. 

"వేస్ట్ ఫెలో. అనుకున్న అక్కడికే తెస్తావ్ తిప్పి తిప్పి అని"

"హిహి. ఎం చెయ్యను నిన్ను చూస్తే ఆలా తన్నుకొచ్చేస్తుంది"

"ఏంటది వచ్చేది, మూడ్ ఆ?"

"అన్ని వస్తాయి లే కానీ, మళ్ళీ వెళ్ళలేదు బాత్రూం కీ" 

"వద్దు బాబు, ఈసారి వేరేవాళ్లు చూస్తే ఇంక నేను ఇంట్లోనుండి పారిపోడమే. ఐన షన్ను తో ఎక్కువ మాట్లాడట్లేదు"

"ఏమైంది"

"ఏమో. ఆరోజు ల్యాబ్ లో జరిగిన గొడవ తర్వాత నుండి పెద్దగా మాట్లాడటం లేదు. నేను ట్రై చేసాను కానీ ఎదో అప్పుడప్పుడు మాట్లాడాడు. నేను కూడా వదిలేసా"

"అదేంటీ. అప్పుడు పెళ్లి చేసుకుంటాం అది ఇది అన్నావ్!!"

"చాలా అనుకుంటాం, అవుతాయా చెప్పు"

ఓసిని. కాలేజ్ అయిపోయింది ఇంక వాడ్ని వదిలేసావా అనుకున్నాను. 

"మరి ఇంటర్ ఒకే కాలేజీలో చేరట్లేదా మీ ఇద్దరు?"

"వాడెక్కడ జాయిన్ అవుతున్నాడా తెలీదు, నేను మాత్రం మళ్ళీ హైదరాబాద్  వెళ్తున్నాను"

"అవునా. గుంటూరు లో ఉండవా అయితే"

"లేదు, నాకు మొదటినుండి హైదరాబాద్ బాగా అలవాటు. ఎదో మా నాన్న అడిగాడు అని ఈ 1  ఇయర్ ఇక్కడ చదవడానికి ఒప్పుకున్నా. అదికూడా కాలేజ్ బాగుంది అని. ఇంటర్ ఇక్కడ చదవడం నా వల్ల కాదు. ఇక్కడోళ్ళందరూ చదువు బిడ్డలు, అంత చదువంటే నాకు పిచ్చెక్కిపోయేలా ఉంది. అక్కడైతే కొంచెం ఫన్ కూడా ఉంటది"

అది వెళ్లిపోతున్నా అనేసరికి కొంచెం దిగాలుగా మొహం పెట్టాను. 

"మరి మీ పేరెంట్స్ ఇక్కడ ఉంటె అక్కడ ఎలా ఉంటావ్?"

"అదా. మా పెదనాన వాళ్ళు కూడా హైదరాబాద్ లోనే ఉంటారు, వాళ్ళ దగ్గర ఉంటాను"

"మీ డాడీ ఒప్పుకుంటారా"

"చదువుకో చదువుకో అని విసిగిస్తుంటే అడిగేసా మొన్న. ఎగ్జామ్స్ లో మంచి మార్కులు వస్తే నన్ను హైదరాబాద్ వెళ్లనిస్తారా మరి అని... వెళ్లనిస్తా అన్నారు"

"హ్మ్మ్. అయితే ఇదే అనమాట మనం చివరిసారి కలవడం"

"హే, అవును కదా!! నెక్స్ట్ వీక్ నుండి ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్, కాబట్టి కాలేజ్ కి వెళ్ళం. ఐన Tc కోసం వస్తాగా!!"

"అప్పడు క్లాసుకి రావుగా. పైగా Tc వగైరా సెలవుల్లో తీసుకుంటారు మీరు"

"నిజమే. బహుశా ఇంక కలవకపోవచ్చు రా"

"సరే వెళ్తాను లే, బై"

"నీకేమైంది రా. ఇప్పటిదాకా బాగానే ఉన్నావ్ గా, ఇక కలవము అనేసరికి డల్ అయిపోయావ్?"

"ఏమో. అదేం లేదు లే. ఇంక మనం మాట్లాడుకోము అనేసరికి సడన్ గా ఏదోలా అనిపించింది"

"అయ్యో, పిచ్చి కార్తీక్. ఇలా అయితే ఎలా బతుకుతావు బైట"

"నీకేం నువ్వు సిటీ పాపవి, మాకు నీలాంటి వాళ్ళు కనపడటమే కరువు"

"హహ, ఫీల్ అవ్వకురా... నీక్కూడా ఎవరో ఒకళ్ళు దొరుకుతారులే"

"హ్మ్మ్"

"ఆలా ఉండక, నువ్వు ఇలా మూడీగా వెళ్తే నాకు బాధేస్తుంది మళ్ళీ"

"బాగానే ఉన్నాలే. ఇంటికి వెళ్ళాక సెట్ అయిపోతే"

"సరే. నీకు ఒక గిఫ్ట్ ఇద్దామనుకుంటున్న. తీస్కుంటావా?"

"గిఫ్ట్ ఎందుకు, ఐన ఏం గిఫ్ట్?"

"గుంటూరు లో ఉన్న ఒక్క సంవత్సరం ఎలా గడుస్తుందో అనుకున్న. అసలే ఎవ్వరు ఫ్రెండ్స్ లేరు కానీ నీ పుణ్యమాని ఆ షన్నుగాడి పుణ్యమాని బాగానే గడిచాయి. వాడికి ఇవ్వాల్సిన "గిఫ్ట్" ఇచ్చేసా, నీకు ఇంతవరకు ఏం ఇవ్వలేదు"

"గిఫ్ట్ అంటే కొంపదీసి వాడికి బాత్రూం లో ఇచ్చిందా ఏంటి?"

"వాడికిచ్చిన గిఫ్ట్ అదేగా మరి"

"ఓసి కసిదాన. అంటే ఇప్పడు నాక్కూడా అదే గిఫ్ట్ ఇస్తావా"

"మరీ అంత ఆశ పనికిరాదు తమ్ముడు.. ఇవి" అని దాని సల్లకేసి చూపించింది. 

నాకు నరాలు జివ్వుమని కింద తమ్ముడు 90 లేచాడు. ఒక్క సెకను ఇంకేదో ఆశించా కానీ, మళ్ళీ తేరుకుని 

"చూపించావ్ గా ఆరోజు ల్యాబ్ లో"

"ఏం మళ్ళీ చూపిస్తే చూడవా!! ఆరోజు కామిసోల్ ఉంది లోపల, ఏం కనపడింది నీకు?"

"అదంతా గుర్తులేదు, కానీ ఆలా ఒక్కసారి జాకెట్ చించినట్టు చొక్కా చించి సళ్ళు బైటకి తీయడం మాత్రం నా జన్మలో మర్చిపోలేను"

"అలంటి మర్చిపోలేని జ్ఞాపకం ఇంకోటి ఇద్దామని... " అంటూ పక్కన ఉన్న చెట్టు వెనక్కి తీసుకెళ్లింది. 

"ఎవరైనా వస్తారేమో" అని భయం భయం గా అటు ఇటు చూస్తున్నాను. 

"పార్క్ గేట్ దగ్గర టామీ గాడు ఉన్నాడు లే, ఎవరైనా వస్తే అరుస్తాడు. పైగా టైం 7 అవుతోంది, ఇప్పడు ఎవడొస్తాడు ఇంత చిన్న పార్క్ కి, అసలే లైట్లు కూడా సరిగ్గా ఉండవ్" ఆలా అంటూనే చెట్టు కి ఆనుకొని నిలబడి నన్ను కోరగా చూసింది. 

"ఏంటి మరి, చూస్తావా చూడవా?"

"అదేం మాట. చూపిస్తా అంటే నేనొద్దంటానా"

"ఏం చూస్తావ్?"

"నీ.... సళ్ళు..."

"కళ్ళు మూసుకో" నేను వెంటనే మూసుకున్న. 

"ఎలా ఉంటాయి నా సళ్ళు?" అంటూ మెల్లిగా అడిగింది.  

"మొదటిసారి చూసినప్పుడే మెరిసిపోతూ కనిపించాయి, పాల మీగడ లాగా ఉంటాయి"

"కళ్ళు తెరువు" 

ఆరోజు నేను చచ్చిపోయినా ఫీల్ అయ్యేవాడ్ని కాదు. తన టీ షర్ట్ కాలర్ ని కిందకి లాగి పట్టుకుని ఉంది, తెల్లటి ఆ సళ్ళు కళ్ళకు ఒక అడుగు దూరం లో కనిపించాయి. అంతటి అందమైన సళ్ళు అంత దగ్గరగా చూసేసరికి నాకి మతి పోయింది. 

"ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నాయ్" అని నావైపే చూస్తూ అడిగింది. 

"నాకేం చెప్పాలో తెలీడం లేదు. ఇంత బాగున్నాయంటే... పట్టుకుంటే కందిపోయేలాగా. బాబోయ్ నా వల్ల కాట్లేదు. వీటితోనే పడేసావ్ కదా షన్నుగాడ్ని కూడా!!"

"హహ, వాడు నేను కాలేజ్ లో జాయిన్ ఐన మొదటిరోజు నుండే చూస్తూ ఉండేవాడు"

"సహనా.... పట్టుకోవచ్చా?"

"చూడటం వరకే, పట్టుకోడం లాంటివి చేస్తే అరుస్తా"

"అరిచినా ఎవడు రాడు ఇప్పుడు, నువ్వే అన్నావ్ గా ఈ టైం లో ఎవరు ఉండరు పార్కులో అని" అంటూ మెల్లిగా చేయి ముందుకు తీస్కెళ్ల

"చంపుతా" అని చటుక్కున టాప్ మూసేసింది. 

"ఇది అన్యాయం. రుచి చూపించి తినిపించకపోతే పాపం తగుల్తుంది"

"ఇదే ఎక్కువ. ఏదో ఇంక మళ్ళీ కలవం అని ఈ మాత్రం చేశా"

"నాక్కూడా టైం ఒస్తది, ఏదొకరోజు వాటిని నలపకుండా వదలను"

"హహ, అలంటి టైం నిజంగానే వస్తే...... "

"వస్తే? చెప్పూ!!"

"ఏం లేదులే"

"అబ్బా, చెప్పొచ్చు కదా. అన్ని సగం సగం పనులు చేస్తావ్"

"నిజంగా నేను నీకు అంత ఛాన్స్ ఇచ్చే టైం వస్తే ఒక్క నలిపించుకోడంతో ఆగను లే... మొత్తం చేసేస్తా"

"మొత్తం అంటే?"

"మొత్తం అంటే మొత్తం. ఆరోజు బాత్రూం లో చూసావుగా"

ఆ మాటకి నాకు దూల నషాళానికి ఎక్కింది. దాని దగ్గరకి జరిగి

"ఎప్పటికైనా నేను హైదరాబాద్ వస్తా... నువ్వు చెప్పింది నిజం చెయ్యడానికి ఎలాగైనా ట్రై చేస్తా"

"హిహి. చూదాం లే. ఇప్పుడు హ్యాపీ ఏ నా?"

నా మొహంలో అప్పటికే ఈ చివరి నుండి ఆ చివరికి పెద్ద నవ్వు అలుముకుంది. అది చూసి

"వెలిగిపోతోంది మొహం, హ్యాపీ ఏ అయితే. గుడ్, మంచిగా ఇంటికి వెళ్లి పడుకో"

"థాంక్స్ సహన. నిన్ను ఎప్పటికి మర్చిపోలేను. తప్పకుండ నిన్ను మళ్ళీ కలుస్తా, ఎపుడో తెలీదు కానీ కలుస్తా"

"ఎదురు చూస్తా అని చెప్పను, కానీ కలిస్తే హ్యాపీనే"

"బై, అల్ ది బెస్ట్"

"నీక్కూడా" 

ఆరోజు ఆదివారం, రాత్రి ఇంచుమించు 7:30 గుంటూరు బ్రాడీపేట ఆరో లైన్ లో ఒక చిన్న పార్క్. ఆ పార్క్ నేను ఎప్పటికి మర్చిపోలేను. ఇప్పటికి ఎప్పుడైనా గుంటూరు వెళ్తే, ఏదొకసారి ఆ పార్కుకి వెళ్లి వస్తుంటాను. ఆ చెట్టు అయితే కొట్టేశారుగాని, పార్కు మాత్రం అలానే ఉంది. ఒక ఐడియా మీ జీవితాన్ని మార్చేస్తుంది అన్నట్టు, నా జీవిత గమనాన్ని మాత్రం సహనం మార్చేసింది. అప్పటివరకు ఉన్న కార్తీక్ అప్పటినుండి ఉన్న కార్తీక్ ఒక్కడే ఐన, అమ్మాయిల విషయానికి వస్తే మాత్రం పూర్తిగా మారిపోయాను. ఏ అమ్మాయిని చూసిన ముందు కామంతో చూసేవాడిని. షేపులు ఎలా ఉన్నాయ్, సళ్ళు ఏ సైజులో ఉన్నాయ్, లోపల బాడీ తెల్లగా ఉంటదా ఉండదా, ఇలాంటివే వచ్చేవి ముందుగా బుర్రలోకి. అమ్మాయి బాగుంటే ఏదొక విధంగా మాట్లాడటానికి ట్రై చేసేవాడ్ని, లేదంటే రాత్రి నిద్రలో ఊహించుకునేవాడ్ని. కాకపోతే సహన లాంటి కత్తిలా ఉండే ఫిగర్ కి అలవాటు పడ్డాక, మా కాలేజ్ లో మిగతా అమ్మాయిలు పెద్దగా నచ్చేవారు కాదు. ఒకటి అరా అక్కడక్కడా ఉండేవాళ్ళు కానీ, వాళ్ళని కెలకాలంటే కష్టపడాల్సి వచ్చేది, అంత టైము లేక పట్టించుకునేవాడ్ని కాదు. ఆలా 9th ముగించి 10th లో పడ్డాను. నా దరిద్రానికి మేము 10th కి వచ్చేసరికి సిలబస్ మార్చేశారు, ఎక్కువ చాఫ్టర్లు కొత్త పాఠాలు వచ్చేసాయి. దాంతో ఎక్కువసేపు క్లాస్ లో పుస్తకాల మధ్యే ఉండేవాళ్ళం. ఆడుకోడం తగ్గిపోయింది, అమ్మాయిల్ని చూడటం లేదు, ఎంత సేపు క్లాసులు స్టడీ అవర్లు. ఎట్టిపరిస్థితి లో ఇంటర్ మాత్రం హైదరాబాద్ వెళ్ళిపోదాం అనుకునేవాడిని. ఇంట్లో అదే చెప్తే, ఏం అవసరం లేదు కావాలంటే డిగ్రీ చేద్దులే హైదరాబాద్ లో అనేవాళ్లు. ఎలానో కష్టపడి ఒప్పించి ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్ కి తయారయ్యాను. పరీక్షలన్నీ బాగానే రాసాను కానీ, కాలేజ్ లో 2nd వచ్చాను. ఒక్క మార్కులో పోయింది. ఇంట్లో ఏం అనలేదు కానీ నాకే అర్ధమైంది, అమ్మాయిల మోజు వల్ల చదువుమీద కొంచెం ఏకాగ్రత తగ్గింది అని. ఇలానే పోతే చదువు సంకనాకిపోతుంది అసలే హైదరాబాద్ అని అర్ధమయ్యి, రెండిటికి ఒక నిర్దిష్ట సమయం కేటాయిద్దాం అని డిసైడ్ అయ్యాను. కానీ శని నెత్తిమీద ఉంటె అదృష్ట దేవత మాత్రం ఏం చేస్తుంది, హైదరాబాద్ వెళ్లి కాలేజీలు చూదాం అనుకున్నామో లేదో, మా నాన్న కి కామెర్లు వచ్చి మంచం ఎక్కాడు. నెల రోజులు ఆసుపత్రి లో ఇంకో నెల ఇంట్లోనే సరిపోయింది. ఈ రెండు నెలల్లో హైదరాబాద్ లో అన్ని కాలేజీలు అడ్మిషన్స్ ముగించేసాయి. చేసేది లేక మా బాబాయ్ తెలిసిన వాళ్ళతో మాట్లాడి గుంటూరు NRI కాలేజీలో జాయిన్ చేసాడు. NRI మెడికల్ కాలేజీ వాళ్ళు అదే సంవత్సరం కొత్తగా ఇంటర్ కాలేజీ పెట్టారు కానీ "ఫ్రీ చైతన్య పారాయణం" మూసలోనే అందరు ఉండేసరికి NRI కి అనుకున్నంతమంది రాలేదు, అందువల్ల నాకు సీట్ దొరికింది. నా కాలేజ్ ఫ్రెండ్స్ అందరు మాత్రం శ్రీ చైతన్య లో చేరారు. పోటుగాడు లాగా హైదరాబాద్ వెళ్తా అని షో చేసిన నేను చివరకి ఎవ్వరు తెలియని కాలేజీ లో ఇంటర్ చేరాను. ఇంకేముంది అంతా చప్పగా అయిపోతుంది, ఇంటర్ లో ఏం చేస్తాం చదువు చదువు అని రుద్దడం తప్ప అనుకున్న, కానీ విధి విచిత్రమైందని తర్వాత తెల్సింది.

[kartik777]

మిత్రులారా, అందరికి నమస్కారం. మీరు ఇస్తున్న ఆదరణకి చాలా సంతోషంగా ఉంది. అందరికి పేరు పేరున నా ధన్యవాదాలు. పని ఎక్కువగా ఉండటం వల్ల అప్డేట్ ఇవ్వడం లేట్ అవుతోంది. తరువాతి అప్డేట్ మొదలెట్టేసాను, సమయం దొరక్క మధ్యలో బ్రేక్స్ పడుతున్నాయి. కొంచెం సమయం ఇవ్వండి, ఒక 3, 4 రోజుల్లో అప్డేట్ ఇస్తాను. అర్ధంచేసుకుంటారు అని ఆసిస్తూ, మీ కార్తీక్.

[kartik777]

పదవ తరగతి వరకు స్వేచ్ఛగా ఉన్న నాకు, ఇంటర్ లో చేరాక ఒక్కసారిగా ఆ స్వేచ్ఛని ఎవరో బలవంతంగా లాక్కొని ఒక గదిలో బంధించేసినట్టు అనిపించింది. ఎప్పుడు లేనన్ని క్లాసులు, స్టడీ అవర్లు, పుస్తకాలు, ర్యాంకులు... బాబోయ్ బాగా చదివే నాకే విరక్తోచేసింది చదువు మీద. మా కాలేజ్ లో కూడా చదువుతాం, కానీ చదువుతో పాటు ఇతరత్రా విషయాల్లో కూడా పాలు పంచుకుంటాం. కానీ ఈ ఇంటర్ కాలేజీల్లో ఆలా లేదు, ఎంత సేపు చదువు ర్యాంకులే. సహన చెప్పింది కూడా నిజమే అనిపించింది, మరీ ఇంత చదువంటే పిచ్చెక్కిపోతారు ఎవరైనా. పైగా వెలుతురు కూడా సరిగ్గా లేని క్లాసులో ఒక 60, 70 మందిని కుక్కేసి రోజుకి 11 గంటలు చదివిస్తుంటే ఆ నరకం చాల దారుణంగా ఉండేది. ఆలా అని ఇంట్లో నా బాధ చెప్దామా అంటే ఫీజు మొత్తం కట్టేసారు, మానేస్తే డబ్బులు బొక్క పైగా ఒక సంవత్సరం వేస్ట్ అయిపోతుంది. పదేళ్లు ఒకే కాలేజ్ లో ఒకే ఫ్రెండ్స్ తో తిరిగిన నాకు ఒక్కసారిగా అందరు కొత్త మొహాలు అయ్యేప్పటికీ అలవాటు పడటానికి చాలానే సమయం పట్టింది. పోనీ ఎవడితో ఐన ఫ్రెండ్షిప్ చేద్దామంటే ఒక్కొక్కడు ఒక్కో తిక్కలోడు. ఒకడు నాకంటే చదువరి అయితే ఇంకొక్కడు నాకంటే గాలోడు... ఇలానే తగిలేవాళ్ళు. నాకు తగ్గట్టు అన్నీ సమపాళ్లలో ఉన్నవాడు ఒక్కడు కూడా తగల్లేదు. వేరే క్లాస్ కి మారదామా అంటే అన్ని చోట్ల ఇదే గోల. ఇటు మింగలేక అటు కక్కలేక రోజు ఒక మరమనిషి లాగా సైకిల్ వేస్కొని కాలేజీకి వెళ్లొస్తూ ఉండేవాడిని. వారంలో ఎప్పుడెప్పుడు సెలవు వస్తుందా అని ఎదురు చూసేవాడిని, అక్కడ కూడా అదృష్టం లేదు. ఆదివారం కూడా వీకెండ్ ఎగ్జామ్ పెట్టిచచ్చేవాళ్ళు. ఎప్పుడైనా బందులు గట్రా జరిగితే ఆ బందోళ్లు ఎప్పుడొస్తారా అని చేకోరా పక్షిలాగా ఎదురు చూసేవాడిని. రోజు మొత్తంలో కాస్తో కూస్తో ఎంజాయ్ చేసే టైం అంటే sanskrit క్లాసు. ఆ పంతులు వేసే జోకులకి చెప్పే పిట్ట కథలకి కొంచెం మనసు కుదుటపడేది. అలా మొడుబారిపోయి ఎండిపోయి ఉన్న నా జీవితంలోకి శ్రీజ వచ్చి ఒక కొత్త ఆశ చిగురింపజేసింది.  


ఇంటర్ మొదటి సంవత్సరం నాకు సరిగ్గా గుర్తుకూడా లేదు. చదువులు, మార్కుల్లోనే అయిపోయింది. రెండో సంవత్సరంలో అందర్నీ సెక్షన్లు మార్చారు. బాగా చదివేవాళ్ళు ఒక సెక్షన్, పరమ మొద్దు బ్యాచ్ ఒక సెక్షన్... అలా అన్నమాట. నేను విరక్తిలో ఉన్నా కూడా బాగానే చదివేవాడిని, మార్కులు కూడా ఒక మోస్తరుగా బాగానే వచ్చేయి. NRI తీసుకున్న గొప్ప నిర్ణయం ఏంటంటే, అటు అమ్మాయిల వైపు ఇటు అబ్బాయిల వైపు బాగా చదివే క్లాసుల నుండి ఒక 60 స్టూడెంట్స్ ని తీస్కొని రెండు సెక్షన్లు చెయ్యడం. ఒక్కో సెక్షన్ కి 30 మంది ఉంటారు, అందులో అమ్మాయిలు అబ్బాయిలు సుమారుగా సగం సగం ఉండేవారు. అంటే రెండు సెక్షన్ల మొత్తమ్మీద ఇంచుమించు 30 మంది అమ్మాయిలు వుంటారన్నమాట. అందరు చదువుబిడ్డలు కదా ఎవరు వేషాలు వెయ్యరు అనుకున్నారో ఏమో కానీ నిర్ణయం మాత్రం నాకు నచ్చింది. వీటిని COED-1, COED-2 అనేవారు, నేను COED-2 లో పడ్డాను. నాతో పాటు ఇంకో 12 మంది అబ్బాయిలు 17 మంది అమ్మాయిలు. ఇంకేముంది నాకు రోజు పండగే. కాలేజీ కి వెళ్ళడానికి అంత ఉత్సాహం ఎప్పుడు చూపించలేదు. సహనతో జరిగిన సంఘటన తర్వాత అమ్మాయిలని బట్టల పైనుండే షేపులు స్కాన్ చెయ్యడం బాగా అలవాటు అయిపోయింది. దాంతో అందర్నీ ఓ కంట గమనిస్తూనే ఉండేవాడిని. కొంతమంది చాలా అందంగా ఉండేవాళ్ళు. పిల్ల పిందెల వయసు నుండి మెల్లిమెల్లిగా కన్నెపిల్ల వయసుకి వస్తున్నారు కదా, సెక్సీ గా ఉండేవాళ్ళు సుమారు అందరు. కానీ వాళ్లందరిలో ఒక పిల్ల మీద మాత్రం నా కళ్ళు రోజు వెళ్ళేవి. తనే శ్రీజ. పిటపిటలాడే శరీరం, సరైన షేపులు, చామనచాయ రంగులో అందంగా పొందికగా ఉండేది. కమలహాసన్ విక్రం సినిమాలో ఫహద్ ఫైసల్ గర్ల్ఫ్రెండ్ గా చేసిన అమ్మాయిని చూసి శ్రీజ కొంచెం ఇలానే ఉండేదే అనుకున్న. తనకంటే అందగత్తెలు లేకపోలేదు మా క్లాసులో కానీ ఎందుకో నా చూపులు శ్రీజ వైపే వెళ్ళేవి. దాని చూపులో నడకలో ఏదో ఒకవిధమైన మత్తు ఉండేది అది చెప్పడం కూడా కష్టమే. అందరు అమ్మాయిలు చురీదార్ వేసేవాళ్ళు కాలేజీకి. ఇది కూడా వేసేది కానీ ఎందుకో నాకు బాగా నచ్చేది. అది ఎప్పుడెప్పుడు వస్తుందా అని ఎదురుచూసేవాడ్ని రోజూ. మాట్లాడదాం అనుకునేవాడిని కానీ ఎందుకో ధైర్యం చేసేవాడ్ని కాదు. మాములుగా అమ్మాయిలు అబ్బాయిలు పెద్దగా మాట్లాడుకునేవారు కాదు క్లాసులో, మరి అందుకని ఆగేవాడినో లేక సరైన సమయం కోసం ఎదురుచూసేవాడినో గుర్తులేదు కానీ కెలుకుదాం అనుకుంటూనే ఉండేవాడిని కానీ కెలికేవాడ్ని కాదు. 

మొదటి సంవత్సరం మొత్తం విచ్చలవిడిగా చదివేసరికో ఏమో ఎప్పుడెప్పుడు ఎంత చదివితే ఎగ్జామ్స్ ఈజీగా రాయొచ్చు అనేది బాగా అర్ధమైపోయింది. దాంతో రోజంతా చదివేవాడిని కాదు, ఏదొక స్టడీ అవర్ లో టైం పాస్ చేసేవాడ్ని. నాకు తగ్గట్టే ఇంకో నలుగురు అబ్బాయిలు కూడా తగిలేసరికి అవసరమైన మేరకు చదవటం మిగతా టైం ఏదొక సొల్లు పెట్టుకొని టైం పాస్ చెయ్యడం, ఇది మా దినచర్య. వాళ్ళల్లో ఒకడు నాగరాజు, వాడు నేను ఒకే బెంచి. మా క్లాస్ మొత్తం సుమారు 20 బెంచీలు ఉండేవి నాలుగు వరుసలలో, అంటే ఒక్కో వరసలో 5 బెంచీలు. ఒక్కో బెంచిలో ఇద్దరం కుర్చునేవాళ్ళం, ఇంక కొన్ని బెంచీలు ఖాళి ఉండేవి క్లాసు వెనుకభాగంలో. ఒక వరస అబ్బాయిలు సరిపోయేవారు, మిగతా వరసలు అమ్మాయిలు కుర్చునేవాళ్ళు. వాడు నేను ఒకే బెంచి ఐనా వాడు ఎప్పుడు కిటికీ పక్కకి కూర్చునేవాడు దాంతో నేను పక్క వరసకి దగ్గరగా కుర్చునేవాడ్ని, అంటే అమ్మాయిలకి దగ్గరగా. మేమిద్దరం ఎప్పుడూ పెన్ గేమ్ ఆడేవాళ్ళం. ఒకరి పెన్నుతో ఇంకొకళ్ళ పెన్నుని వంతులవారీగా కొడుతూ బెంచ్ మీద నుండి కింద పడేయాలి. చెప్పా కదా టైం పాస్ చేసేవాళ్లమని అందులో ఇది కూడా ఒకటి. ఈ నాగరాజు గాడికి ఆత్రం, ఒక్కోసారి ఒకే షాట్ లో గట్టిగ కొట్టేవాడు అది కాస్త వెళ్లి పక్కనున్న అమ్మాయిల బెంచ్ కింద పడేది. ఆ బెంచ్ లో ఉన్న అమ్మాయిని అడిగేవాడ్ని ప్రతిసారి. ఏం అనకుండా ఇచ్చేది పాపం. ఒకరోజు అలానే కొట్టాడు, యధావిధిగా పక్కకి తిరిగాను పెన్ను అడుగుదామని. ఆ అమ్మాయి స్థానంలో శ్రీజ కూర్చొని ఉంది. నేను ఒక్క నిమిషం స్తంభించి అలానే చూస్తూ ఉండిపోయా. రోజూ తను ఆ చివరి వరసలో కూర్చుంటది, నాకు సరిగా కనిపించదు కూడా. అలాంటిది ఇంత దగ్గరగా పక్కన కూర్చుంటే ఎలా రియాక్ట్ అవ్వాలో అర్థంకాక అలానే చూస్తూ ఉంటే

"ఏం కావలి?"

"అది... ఆ పెన్ను కొంచెం ఇస్తావా?"

"ఏంటి, రోజూ పెన్నులు పడేసి నా ఫ్రెండ్ ని ఇబ్బంది పెడుతున్నారంట?"

నాకు ఏం చెప్పాలో తెలీలేదు, ఆ అమ్మాయిని ఇబ్బంది పెట్టాలి అన్న ఉద్దేశం ముమ్మాటికీ కాదు నాది, అయినా తనకి లేని దురద దీనికెందుకు అనుకుని 

"అలా ఏం లేదు, వీడు వద్దు అన్నా గట్టిగ కొట్టి పడేస్తాడు... అది వెళ్లి వెళ్లి తన కాళ్ళ దగ్గరో బెంచి కిందో పడుతుంది, ఇంక తననే అడగాల్సొస్తోంది"

"ఐన ప్రతిసారి ఇటే ఎందుకు పడుతుంది? చుట్టూ ప్లేస్ లేదా పెన్ను పడటానికి?"

"వాడు ఆ పక్కనుండి కొడితే ఇటు కాకుండా ఇంకెటు పడుతుంది? నేనేం కావాలి అని చెయ్యట్లేదు"

ఇంతలో నాగరాజుగాడు దూరి "ఐన నీకెందుకే, నీ మీద వెయ్యట్లేదుగా, పోయి పని చుస్కో" అనేశాడు. నాకు ఏం మాట్లాడాలో అర్ధంకాలేదు, వాడినే చూస్తున్నా షాక్ లో. ఏంట్రా అంత మాట అనేసావ్ అని అనేలోపు ఇటు నుండి శ్రీజ 

"నీతో ఎవడు మాట్లాడుతున్నాడు, మూసుకొని కూర్చో" అని తిట్టింది. నేను మళ్ళీ షాక్. అసలు ఏం జరుగుతుందిరా అయ్యా, వాడు తిట్టినదానికి సరాసరి లెక్చరర్ కి కంప్లైంట్ చేస్తుంది మన పని గోవిందా అనుకుంటే ఈ అమ్మాయి రివర్స్ లో తిడుతుంది. 

"ఏయ్ పోవే, మేము అంతే ఆడతాం, మళ్ళీ మళ్ళీ కొడతాం.. ఏం చేస్తావో చేస్కో"

"తోలు తీస్తా, మేడంకి చెప్పమంటావా?"

ఈ గాలివాన ఆపాలి లేదంటే చిరిగిపోద్ది అనుకుని "ఇంత చిన్నదానికి అంత దూరం ఎందుకులే, ఇంకెపుడు పెన్ను కాదు కదా సూది కూడా పడెయ్యం. వీడి బదులు నేను సారీ... ప్లీజ్ ఆ పెన్ను ఇచ్చేయ్ ఇంకెప్పుడు వీడు అటు కొట్టకుండా నేను చూస్కుంటా" అని సముదాయిస్తున్నా. 

ఈ నాగరాజు గాడికి బుర్ర దొబ్బినట్లుంది, నేను శ్రీజ కి ఏదో నచ్చజెప్పుకుంటుంటే  పకపకా నవ్వుతున్నాడు.

"మైండ్ దెంగిందా, అది నిజంగా కంప్లైంట్ చేస్తే ఇద్దర్ని పగలదెంగుతారు, మూస్కో" అని మెల్లిగా తిడుతున్నా వాడి వైపు తిరిగి. మళ్ళీ తన వైపు తిరిగి 

"వాడికి మైండ్ దొబ్బిందిలే, ఇవ్వాళ పొద్దునుండి అలానే ఉన్నాడు... సాయంత్రానికి సెట్ అవుతాడు, ఏం అనుకోకు... " అని చెప్తున్నా ఇంతలో భళ్ళున నవ్వేసింది. ఇద్దరికీ మెంటల్ అనుకుంట నేనేం చెప్తున్నా నవ్వుతారేంటి అని మనసులో అనుకుని 

"ఎందుకు నవ్వుతున్నావ్?" అని అడిగా తనని. ఇంతలో వీడు నవ్వుకి గ్యాప్ ఇచ్చి

"ఆంటీ ఎలా ఉన్నారు?" అని అడిగాడు శ్రీజ ని. 

"బాగుంది, ప్రమోషన్ వచ్చిందిగా బిజీ బిజీ"

"ఓహో, కంగ్రాట్స్ చెప్పానని చెప్పు. ఎప్పుడైనా కుదిరితే ఇంటికి వచ్చి చెప్తా"

"చెప్తాలేగాని, ఏంటి ఈ మధ్య అసలు రావట్లేదు మా ఇంటికి?"

నాకు ఏం జరుగుతుందో అర్ధంకాక  "ఎహె ఆపండి, మీ ఇద్దరికీ ముందే తెల్సా ఒకళ్ళకి ఒకళ్ళు?" అన్నా చిరాకుతో. ఇద్దరు చిన్నగా నవ్వి అవును అన్నట్టు తలూపారు. 

"మేమిద్దరం ఒకే కాలేజ్ రా, వాళ్ల మమ్మీ అదే కాలేజ్ లో టీచర్" 

"మా మమ్మీకి ఫేవరెట్ స్టూడెంట్ నాగరాజు" అంది శ్రీజ నవ్వుతూ. నాకు ఒక్కసారి నీరసం వచ్చేసింది. ఒకే కాలేజీ పైగా టీచర్ ఫేవరెట్ అంటోంది అంటే కచ్చితంగా ఇద్దరికీ లింకు ఉంది ఉంటది అనుకున్నాను. ఇంక మనం ట్రై చేసి కూడా వేస్ట్ ఏ లే అన్నా ఆలోచన కి ఒక చిన్నపాటి చిరాకు వచ్చి 

"మరెందుకు ఇందాక అంత షో చేసారు" అన్నాను. 

"హహ, మేమిద్దరం అంతేరా అలా కొట్లాటతో స్టార్ట్ చేస్తాం ఎప్పుడూ" అన్నాడు నాగరాజు. వాడు నవ్వుతుంటే నాకు మండుతుంది, కానీ కంట్రోల్ చేస్కుంటున్నా. దరిద్రుడా, నీలో ఈ సెకలు కూడా ఉన్నాయా అనుకుంటూ 

"అయితే మీరు మాట్లాడుకోండి మధ్యలో నేనేందుకు" అని లేచి వెనక బెంచికి వెళ్లబోతుంటే

"హే కూర్చో కూర్చో, సారీ. ఊరికే సరదాకి అలా చేశాను, నేనేందుకు చేస్తా కంప్లైంట్. వీడ్ని పలకరించి చాల రోజులైంది అని కొంచెం ఫ్రీ గా ఉంటే వచ్చా ఇటు. ఇంతలో నువ్వే పెన్ను కోసం అడిగేసరికి ఏదో ఆటపట్టిద్దామని అలా అన్నాను. ఫీల్ అయ్యావా?"

అప్పటివరకు ఉన్న కోపం గీపం అన్నీ హుష్కాకి. అంతవరకు దాని గొంతు సరిగ్గా వినలేదు టెన్షన్ లో, ఈ ముక్క చెప్తున్నప్పుడు నెమ్మదిగా సరళమైన గొంతుతో ఏదో ఒక సెలయేరు పారుతున్నట్టు చెప్పింది. అంతే, అక్కడే ఫిదా ఐపోయాను దానికి. ఒళ్ళే కాదు, తన స్వరం కూడా చాలా అందంగా ఉంది. ఆ "ఫీల్ అయ్యావా" దగ్గర గొంతు మెల్లిగా చేసి ఆ "వా" ని సాగదీసింది చూడండి... SVSC సినిమాలో సమంత "చిన్నోడా" అనే దానికంటే స్వీట్ గా అనింది. ఆ మాటలకి తెలీకుండా నాలో నవ్వు వచ్చేసింది. 

"హమ్మయ్య కోపం పోయిందా, ఎక్కడ కొడతావో అనుకున్నారా బాబు" అని జోక్ చేసాడు నాగరాజు. వెంటనే ఈ లోకంలోకి వచ్చాను వాడ్ని చూసి. ఎన్ని అనుకుని ఏం లాభం, ఈ పిల్ల వీడికి సెట్ అయిపోయిందిగా ఇంక మనం ఏం చేస్తాం అని మళ్ళీ డల్ అయ్యాను, కానీ మోహంలో చూపించలేదు. 

"ఏడిశావులే, సాయంత్రం చెప్తా నీ సంగతి"

"అది సరే, పెన్ను సంగతి ఏంటి మరి?" అంది శ్రీజ బెంచి మీద ముందుకి వాలుతూ.

"పెన్ను సంగతి ఏముంది, చెప్పా కదా వాడు వద్దన్నా కొడుతున్నాడు. ఐనా తనకి అంత ఇబ్బందిగా ఉంటె కొట్టంలే. ఎందుకు లేనిపోయింది"

"హహ, ఆలా అని తనేం చెప్పలేదు నాతో, నేనే సరదాగా అన్నా. ఐనా తనకి కూడా ఇష్టమేమోలే మీ పెన్నులు పడ్డప్పుడల్లా తీసి ఇవ్వడం"

"అదేంటి, ఆలా అన్నావ్?" నాకు నిజంగా అర్ధం కాలేదు ఎందుకు ఆలా అనిందో

"ఎం లేదులే, సరే నేను వెళ్తున్న" అంటూ లేచి తన బెంచి వైపు వెళ్ళిపోయింది. వంకాయ రంగు చుడిదార్ లో చున్నీ సరిచేసుకుంటూ ఆలా నడుస్తుంటే నాకు ఎక్కడో లేచింది. ఇంతలో గుర్తొచ్చి, నాగరాజు గాడి వైపు తిరిగి 

"నాకు చెప్పలేదేమిరా!!"

"దేని గురించి రా!"

"మన క్లాస్ లోనే పాపని మైంటైన్ చేస్తున్నా అని?"

"ఎవరు?"

"ఎవరేంట్రా చెత్త ఎదవ, శ్రీజ!!"

"హహ, ఒరేయ్ ఆలా ఎం లేదురా బాబు. తను నాకు మంచి ఫ్రెండు, ఇంకా గట్టిగ చెప్పాలంటే చెల్లి లాగా"

"అదేంట్రా?"

"వాళ్ళ అమ్మకి నేనే ఎందుకు ఫేవరెట్ అనుకున్నావ్? తనని ఎప్పుడు జాగ్రత్తగా చూస్కుంటా అని. నాకు ప్రతి సంవత్సరం రాఖి కూడా కడుతుంది"

"తను కడుతుందా నువ్వు కట్టించుకుంటున్నావా?"

"రెండూ రా బాబు, చిన్నప్పటినుండి తెల్సిన పిల్ల రా, ముందు నుండి చెల్లిలానే చూసాను. వేరేలాగా ఎప్పుడు చూడలేదు చూడలేను కూడా"

"నమ్మొచ్చా"

"దాని చేత చెప్పించమంటావా?"

"వద్దులే, ఐనా మీ ఇద్దరికీ సెకలు బాగానే ఉన్నాయ్"

"హహ, చలాకి రా తను. బోలెడు ఫ్రెండ్స్ కూడా దానికి, అందరితో మంచిగా మాట్లాడుతుంది"

వాడితో మాట్లాడేసరికి నాకు మల్లి ఆశ చిగురించింది. ఐనా నేనే పొరపడ్డాను, వీడి చింపాంజీ మొహానికి శ్రీజ పడటం ఏంటి నా పిచ్చి కాకపోతే. వాడ్ని అన్నయ్య చెయ్యడంలో తప్పేలేదు. స్వతహాగా మంచోడేలే కానీ, కొంచెం తిక్క ఉంది ఈ నాగరాజు గాడికి. ఒక్కోసారి చేసే పనులు చూస్తే ఎందుకు చేస్తాడో అర్ధంకాదు. ఏదేమైనా, శ్రీజకి దగ్గరవ్వాలి అంటే వీడ్ని వాడుకోక తప్పదు అని అర్థమైంది. అన్నిటికంటే ముందు తనతో ఎదో విధంగా మాట్లాడుతూ ఉండాలి అప్పుడే తెగ్గొట్టడం ఈజీ అని నిర్ణయించుకున్నాను. 

[kartik777]

శ్రీజతో మళ్ళీ మాట్లాడటానికి ఎప్పుడెప్పుడు ఛాన్స్ వస్తుందా అని ఎదురు చూస్తూ ఉన్నాను. ఛాన్స్ వస్తే రెండే సమయాల్లో వస్తుంది: ఒకటి స్టడీ అవర్స్, రెండు కాలేజీ అయిపోయాక. తనతో చివరిసారి మాట్లాడాక తను మా బెంచిల వైపు రాలేదు దాంతో స్టడీ అవర్స్ లో మాట్లాడటం కుదర్లేదు. సాయంత్రం మాట్లాడదాం అంటే కాలేజీ అయ్యిన వెంటనే మాయమయ్యేది. నేను సైకిల్ తీసి వచ్చేలోపు వెళ్లిపోయేది అనుకుంట. సరే వస్తుందిలే ఛాన్స్ అని యధావిధిగా నా గోలలో నేను ఉండేవాడిని. నాగరాజు తో కలిసి పెన్ గేమ్ మాత్రం వదల్లేదు, వాడు అలా పక్క బెంచి అమ్మాయి దగ్గరకి కొట్టడం, నేను అడగడం, ఆ అమ్మాయి పెన్నులు ఇవ్వడం షరా మాములు అయిపోయింది మాకు. తను కూడా ఎప్పుడు ఎం అనేది కాదు, నవ్వుతూనే ఇచ్చేది పెన్నులు. తనకి ఎంత అలవాటు ఐపోయిందంటే, నేను అడగకముందే పెన్ను తీసి నా బెంచి పైన పెట్టేది. 

ఒక రోజు కాలేజీ అయిపోయాక ఇంటికి వెళ్తుంటే, మెయిన్ రోడ్ మీద శ్రీజ కనపడింది. ఎవరికోసమో ఎదురు చూస్తూ నిల్చొని ఉంది. ఇంతకంటే మంచి అవకాశం రాదు అని వెంటనే తన దగ్గరకి వెళ్లి ఆగాను. 

"హాయ్, ఏంటి వెయిట్ చేస్తున్నావ్?"

"హే, అవును మా అమ్మ కోసం. కలిసి వెళ్దాం అంటే వెయిట్ చేస్తున్న"

"ఓహ్! రోజు మీ అమ్మ నువ్వు కలిసే వెళ్తారా ఇంటికి?"

"లేదు, నేను వెళ్ళిపోతా. అమ్మ ముందే వెళ్ళిపోతుంది ఇంటికి. ఇవాళ ఎదో పని ఉండి కాలేజ్ లో లేట్ అయిందంట ఎలాగూ ఇటుగానే వస్తాను కలిసి వెళ్దాంలే అంది. ఐన నువ్వెంటి ఇంకా ఇంటికి వెళ్లలేదా?"

"స్టార్ట్ అయ్యాను, నిన్ను చూసి వచ్చా. మీ అమ్మ వచ్చేవరకు ఉంటాలే, ఒక్కదానివే ఎం ఉంటావ్ రోడ్ మీద!!"

"హే, పర్లేదు. నాకు అలవాటే. అమ్మ ఒక్కోసారి ఇలానే కలిసి వెళ్దాం అంటుంది, వెయిట్ చేస్తా. నీకు టైం వేస్ట్ ఎందుకు, వేళ్ళులే. రోడ్ మీద వచ్చేపోయేవాళ్ళని చూస్తూ ఉంటా, టైంపాస్ అవుతుంది"

"నాకు టైం వేస్ట్ ఏముంది, ఇంటికి వెళ్లినా పెద్ద చేసేది ఎం లేదు తిని పడుకోడం తప్ప. ఉంటాలే నీకు కంపెనీ. ఇబ్బంది అంటే చెప్పు, వెళ్లిపోతా"

"నాకేం ఇబ్బంది లేదు బాబు. సరే ఉండు, కానీ ముందే చెప్తున్నా వెళ్తానంటే వెళ్ళిపో, ఏం పర్లేదు"

"సరేలే కానీ. ఏంటి సంగతులు. ఎలా ఉంది కాలేజీ, క్లాసులు, ఎగ్జామ్స్..."

"హహ, నువ్వు నేను ఒకే క్లాస్ బాబు. నీకు చెప్పే క్లాసులే నాకు చెప్తారు, నీకు ఇచ్చే క్వశ్చన్ పేపర్ ఏ నాకు ఇస్తారు. నీకు ఎలా ఉంటె నాకు అలానే ఉంటుంది కదా!!"

"ఒకేలా ఎందుకు ఉంటుంది. చెప్పేది ఒకటే అయినా, పాఠం వినేవాడ్ని బట్టి ఉంటుంది. అడిగేది ఒక్కటే ప్రశ్న అయినా, రాసే సమాధానం మారుతుంది కదా"

"అబ్బో తెలివైన వాడివే. బాగానే మాట్లాడుతున్నావ్ !!"

"ఎదో మీ దయ"

"అంతొద్దు. ఇంతకీ సల్మా ఏమంటోంది?"

"సల్మా ఎవరు?"

"వామ్మో. అప్పుడే మర్చిపోయావా? రోజు ఎన్ని సార్లు ఇస్తోంది కిందపడ్డ పెన్నులు పాపం. అంతేలే ఎం అనకుండా ఇస్తుంది కదా, తక్కువ అయిపోయింది. చెప్తా ఆగు దానికి"

"ఓహ్ తన పేరు సల్మా నా. నాకు తెలీదు ఇప్పటివరకు"

"ఓరి దుర్మార్గుడా, పేరు కూడా తెలీకుండా ఇన్ని రోజులు పెన్నులు ఎత్తించావా? దానికి కచ్చితంగా చెప్పాల్సిందే"

"ఇది మరి బాగుంది, అసలే పెన్ను పడ్డప్పుడల్లా పాపం తీయిస్తున్నా అని గిల్టీగా ఉంటే, పేరు అడిగి మాటలు కలిపి ఇంకా ఇబ్బంది పెట్టమంటావా?"

"అయినా సరే, ఇది టూ మచ్"

"సరే ఈసారి హెల్ప్ అడిగిన ప్రతివాళ్ళని పేరు, గోత్రం, రాసి, నక్షత్రం అన్ని కనుక్కుంటాలే"

"హహ, అసల మాములు షో లేదుగా నీ దగ్గర"

"ఆ మాత్రం లేకపోతే బ్రతకలేంలే ఈ పాడు సమాజంలో"

"హహ, ఇంకా చాలు ఆపేయ్. నేను నవ్వలేను"

"అయినా పెన్ను కొట్టేది నేను, ఇచ్చేది సల్మా... నువ్వెందుకు అన్ని సార్లు అడుగుతున్నావు? పైగా మొన్న కూడా ఎదో అన్నావ్ దీని గురించి, గుర్తురావట్లా సరిగ్గా"

"ఎదో, కుతూహలం కొద్దీ అడుగుతున్నాలే, నచ్చకపోతే అడగను"

"నచ్చకపోవడం ఏం లేదులే"

"ఏంటి మా అమ్మ ఇంకా రాలేదు!! కాల్ చేస్తా ఉండు"

అమ్మాయిల టాలెంట్ ఏంటంటే, ఫోన్ లో మాట్లాడితే పక్కన వాళ్ళకి కూడా వినబడదు. నేను కూడా కొంచెం పక్కకి జరిగాను వింటాను అనుకుంటదేమో అని. కాల్ కట్ చేసాక నా దగ్గరకి వచ్చి 

"ఇంకా టైం పడుతుందట అమ్మకి. నేను వెళ్ళిపోతాను అని చెప్పా. నువ్వు కూడా బయల్దేరులే, ఇప్పటికే చాల టైం అయినట్టుంది"

"అయ్యో అవునా! పాపం ఆంటీకి చాలా పని అనుకుంటాగా"

"హా, ప్రిన్సిపాల్ అయినప్పటినుండి పాపం ఎక్కువైంది వర్క్. ఏం చేస్తాం పోసిషన్ పెరిగితే పని పెరుగుతుంది"

"అవును నిజమే. సరే ఎలా వెళ్తావ్ ఇంటికి?"

"నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోతా, రోజులానే"

"దగ్గరేనా?"

"నడవడానికి దూరం, ఆటోకి దగ్గర"

"మరి ఏం నడుస్తావ్, ఆటో ఎక్కేయరాదు"

"లేదులే, రోజంతా కూర్చొనే ఉంటాం కదా. కాస్త నడిస్తే బాగుంటుంది, నాకు ఎలాగూ వాకింగ్ ఇష్టం"

"సరే నేను కూడా వస్తా పద, కంపెనీ ఇస్తా నీ వాకింగ్ లో. మీ ఇంటిదగ్గర దిగబెట్టి నేను వెళ్ళిపోతా"

"ఎందుకు అంత శ్రమ నీకు. నేను వెళ్తా కదా"

"శ్రమేముంది, అలా సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వెళ్లొచ్చు. చెప్పాకదా ఇంటికి వెళ్లినా పెద్ద పీకేదేమ్ లేదని"

"సరిపోయింది, వదిలేస్తే ఈ రాత్రంతా నాతోనే గడిపేసేలా ఉన్నావ్"

తెలిసి ఆందో తేలిక ఆందో కానీ, ఆ ఊహ ఎంత బాగుందో. ఒక్కసారి ఆ ఊహలోకి వెళ్ళిపోయాను నేను. రాత్రంతా నేను తనతో గడపడం అంటే నరాలు ఎక్కడో జివ్వుమన్నాయి. మోహంలో వచ్చిన కామాన్ని కవర్ చేస్కుంటూ నవ్వేసాను. 

"హహ, నీకు ఇష్టంలేదంటే చెప్పు వెళ్లిపోతా"

"నువ్వు టైం వేస్ట్ చేస్కుంటా అంటే నాదేముంది, దా మరి కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వెళ్దాం" అని ఒక చిన్న స్మైల్ ఇచ్చింది. 

దాని నవ్వుకే పడిపోవచ్చు సగం. కింద పెదవి దగ్గర ఒక చిన్న పుట్టుమచ్చ ఉంటుంది, నవ్వినప్పుడు తెల్లటి పళ్ళని కప్పేస్తూ ఎర్రటి పెదాలు వాటికింద చందమామకి చుక్కలాగా ఆ చక్కటి పుట్టుమచ్చ. పెద్ద పెద్ద కళ్ళు ఓరగా చూస్తాయి, పట్టుకుంటే కందిపోతుందేమో అనిపించే నాజూకైన చేతులు. కలర్ ఒక్కటే తక్కువగాని, మిగతా అన్నిట్లో శ్రీజాది మతి పోగొట్టే అందం. గొప్ప విషయం ఏంటంటే ఆ అందం ఒకేసారి కనపడదు, చూడగా చూడగా కనిపిస్తుంది ఇంచ్ బై ఇంచ్. అలా ప్రతిసారి చూడాలి అనిపించడం వల్లనేమో రోజు రోజుకి అందంగా కనిపిస్తుంది. లక్ష్మీపురం వీధుల్లో పక్కన అమ్మాయితో నడుచుకుంటూ వెళ్తుంటే ఆ కిక్ వేరేలా ఉండేది అప్పట్లో. తనకి నాకు మధ్య సైకిల్ నడిపిస్తూ వెళ్తున్నాం. ఒక 2 నిముషాలు నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది. దాన్ని ఛేదిస్తూ నేను 

"నీకు బోలెడు ఫ్రెండ్స్ అంట కదా, నాగరాజు చెప్పాడు. అందరితో మంచిగా మాట్లాడతావంట"

"హిహి, ఎదో వాడి పిచ్చి. అందరితో మంచిగా మాట్లాడటం అనేది నాకు ముందు నుండి అలవాటు. ఒకరితో ఎక్కువగా ఒకరితో తక్కువగా మాట్లాడటం రాదు నాకు, చెప్పాలంటే వాగుడుకాయని మాట్లాడుతూనే ఉంటా. కొంతమందికి అది నచ్చుతుంది కొంతమందికి నచ్చదు. దాన్ని బట్టి ఫ్రెండ్స్ అవుతూ ఉంటారు, అంతేకానీ నాకు మరి అంత మంది ఫ్రెండ్స్ ఏం లేరు. నేను బాగా మాట్లాడేది అంటే ఒక 10 మందితో"

"ఆ 10 మందిలో ఇప్పుడు నేను కూడా ఉన్నానా మరి?"

"లేదు. నువ్వు పదకొండోవాడివి"

"హహ, టీచర్ కూతురివి అనిపించావు. అంటే నేను కూడా ఫ్రెండ్ అనేగా?"

"చూదాం, ఇప్పుడేగా పరిచయం ఐంది. ముందు ముందు తెలుస్తుందిలే తొందర ఎందుకు"

"అలాగే మేడం"

"నాకేమోగాని నీకు చాలామంది ఫ్రెండ్స్ ఉండుంటారుగా, వాళ్ళందర్నీ వదిలేసి నాతో వస్తున్నావే?"

"కొత్త ఫ్రెండ్స్ చేసుకుందామని"

"ఉన్న ఫ్రెండ్స్ నచ్చలేదా?"

"కొత్త ఫ్రెండ్స్ ఇంకా బాగా నచ్చారు"

"బాగానే ఫ్లర్ట్ చేస్తున్నావ్, అలవాటు అనుకుంటా!!"

"అది మనిషిని బట్టి వచేస్తుందిలే, అందరి దగ్గర రాదు"

"అచ్చ, ఇంకెవరి దగ్గర వచ్చిందేంటి!"

"బాగానే ఆరాలు తీస్తున్నావ్"

"తీయాలి బాబు మరి, మీ అబ్బాయిల్ని నమ్మడానికి లేదు అసలే"

"ఛి ఛీ!! నమ్మకం లేని చోట ఉండడు ఈ కార్తీక్. అయినా నేను ఎవరితో ఫ్లర్ట్ చేస్తా చెప్పు"

"ఏమో నాకేం తెలుసు, నా జాగ్రత్తలో నేనుండాలి కదా. నువ్వు నాతో ఫ్లర్ట్ చేస్తున్నావ్ అని నీ ఫాన్స్ కి తెలిస్తే ఫీల్ అవ్వరూ!! లేదంటే నన్ను తప్పుగా అర్థంచేసుకుంటారు మళ్ళీ!!"

"ఫాన్స్ ఆ, ఏంటో పెద్ద పెద్ద మాటలు మాట్లాడుతున్నారు మేడం"

"ఇప్పుడు అలానే ఉంటుందిలే"

"ఏమోనమ్మా, నువ్వు ఒక్కోసారి అర్ధంకాకుండా మాట్లాడతావ్"

"హ్మ్మ్. ఇందాక అడిగిందానికి మాత్రం ఆన్సర్ లేదు ఇంకా?"

"ఏం అడిగావు?"

"అదే, ఫ్లర్ట్ చెయ్యడం బాగా నేర్చావ్, గర్ల్ఫ్రెండ్ ఉందా అని?"

"ఇప్పటికైతే లేదు, ముందు ముందు ఉండొచ్చు"

"అబ్బో, కాంఫిడెన్స్ ఆ!! ఎవరా అమ్మాయి?"

"ముందు ముందు నీకే తెలుస్తుందిలే తొందర ఎందుకు"

"నా డైలాగ్ నాకే కొడుతున్నావ్ గా, మాములోడివి కాదు నువ్వు"

"ఏదో మీ అభిమానం"

"అన్తోద్దమ్మా!"

"మరి నీకు?"

"నాకేంటి?"

"అదే, ఫ్లర్ట్ చేస్తున్న అని పట్టేసావ్ కదా, బొయ్ఫ్రెండ్ ఉన్నాడా?"

"తెలివైనోడివే, ఉంటే ఏం చేస్తావ్?"

"నీ బొయ్ఫ్రెండ్ ని నేనేమన్నా చేస్తే బాగోదేమో"

"హహహ, ఛీ సిగ్గు లేదు అసలు"

"ఉంది కాబట్టే ఏం చెయ్యను అంటోంది"

"హహహహ, బాబోయ్ ఆపు ఇంక నవ్వలేను"

అలా నవ్వుకుంటూ ఉండగా వాళ్ళ ఇల్లు ఉన్న వీధి వచ్చేసింది. చుట్టూ ఎవరు లేకపోయినా వెలుతురు బాగానే ఉండటంతో కొంచెం నిర్మానుష్యంగా ఉన్నా బాగానే ఉంది. 

"ఇక్కడే మా ఇల్లు" అంటూ ఆ వీధి లోకి చెయ్యి చూపించింది శ్రీజ. 

"బాగుంది, తెలీకుండా చాలా ఫాస్ట్ గా వచ్చేసాం కదా"

"అవును, నిజం చెప్పాలంటే నీతో ఉంటే టైం ఏ తెలీలేదు. ఇంతలా నవ్వి కూడా చాలా రోజులైంది"

"నువ్వు హ్యాపీ, నేను హ్యాపీ"

"సరే, నేను వెళ్తాను ఇంక. నువ్వు కూడా బయల్దేరు ఇప్పటికే చాలా లేట్ ఐంది"

"హా నేను వెళ్తాలే, నువ్వు ఇంట్లోకి వెళ్ళు నేను స్టార్ట్ అవుతా"

శ్రీజ మెల్లిగా ఒక నాలుగు అడుగులు ముందుకి వేసి వెనక్కి తిరిగి 

"రోజు ఇలా లేట్ గా వెళ్తే ఇంట్లో ప్రాబ్లెమ్ ఆ?" అని గోముగా చిన్న గొంతుతో అడిగింది. నాకు అర్థమైంది, రోజు తనతో ఇలా ఇంటిదాకా రమ్మని అడుగుతోంది అని. నువ్వు అడగాలేకానీ అసలు ఇంటికి కూడా వెళ్లకుండా నీతోనే ఉంటా అందామనుకున్న కానీ మరీ ఓవర్ అవుతుంది అని 

"నీకు ఇబ్బంది లేకపోతే రోజు ఇలానే ఇంటిదాకా తోడు రావడం నాకు ఇష్టమే"

"నీకు ఓకే అయితే నాకు ఓకేనే" అని ముసిముసిగా నవ్వుకుంటూ అంది. 

"జి హుకుం, రేపు కలుద్దాం మరీ, బాయ్" 

శ్రీజ మెల్లిగా నడుచుకుంటూ వాళ్ళ ఇంటిదగ్గరకి వెళ్ళిపోయి ఇంట్లోకి వెళ్ళబోయేముందు ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి బాయ్ అన్నట్టు చెయ్యి ఊపి నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది. పిట్ట పడిపోయిందిరో అనిపించింది ఒక్కసారిగా. నా ఇంటర్ కాలేజీ చరిత్రలో ఎప్పుడు కూడా ఇంటికి వెళ్లేప్పుడు అంత ఉత్సాహంగా వెళ్ళలేదు. అప్పటినుండి రోజు ఏదో విధంగా శ్రీజ తో మాటలు కలుపుతూనే ఉండేవాడిని. కుదిరితే బ్రేక్ టైంలో లేదంటే ఇలా సాయంత్రాలు.  తనతో వాకింగ్లు ఇంటి దాగా డ్రాప్పింగ్లు భలే సరదాగా ఉండేవి. మాట్లాడగా మాట్లాడగా నాకు అర్థమైంది ఏంటంటే, శ్రీజకి మాటలతో కట్టిపడెయ్యడం బాగా వచ్చు. మాట్లాడేటప్పుడు తన మాటలు, అందం, బాడీ లాంగ్వేజ్ ని ఒకేసారి వాడుతుంది. దాంతో తను నచ్చకపోవడం అనేది ఉండడు, మొదటిసారి మాట్లాడినవాళ్ళకి కూడా మంచి అభిప్రాయం ఏర్పడుతుంది. మెల్లిమెల్లిగా మా ఇద్దరిమధ్య స్నేహం పెరిగింది. ఖాళీగా ఉంటే స్టడీ అవర్స్ లో నా వైపు వచ్చి కూర్చునేది, ఎవరు పెద్దగా గమనించని టైం లో ఏదోకటి మాట్లాడుకుంటూ ఉండేవాళ్ళం. లేదంటే కావాలని పెన్నులు పడేసేవాడ్ని, నవ్వుకుంటూ తీసి ఇచ్చేది. ఒకరోజు యధావిధిగా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాం సాయంత్రం కాలేజీ అయిపోయాక. 

"నీకో సంగతి చెప్పనా!!" అని కళ్ళు పెద్దవి చేసి అంది శ్రీజ. 

"వద్దు అన్నా వదలవుగా, చెప్పు"

"సల్మా గుర్తుంది కదా నీకు"

"హా అవును ఏమైపోయింది పాపం, ఈ మధ్య కనపడట్లా"

"ఉంది మన క్లాస్ లోనే. అటు లాస్ట్ లో కూర్చుంటోంది ఈమధ్య"

"పాపం ఎన్ని సార్లు పడేసిన ఏం అనకుండా ఇచ్చేది పెన్నులు. తనెందుకు గుర్తొచ్చింది సడన్ గా"

"పాపకి నువ్వంటే ఇష్టం!" అని ఒక చిన్న బాంబు పేల్చింది. నాకు నమ్మబుద్ధి కాలేదు, ఏదో సరదాకి చెప్తుందిలే అనుకున్న 

"హహ, ఏంటి జోకా!! తనకి నేనంటే ఇష్టమేంటి అసలు నేనెప్పుడూ మాట్లాడింది లేదు"

"ఆ విషయం నాకు తెలుసు, చెప్పేది పూర్తిగా విను ముందు"

"సరే చెప్పు"

"నేను నీతో మొదటిసారి మాట్లాడాను గుర్తుందా, అప్పుడు చెప్తూ ఉండేది పక్కన ఉండే అబ్బాయి ఎప్పుడూ పెన్నులు పడేస్తాడే నా వైపు అని. మేము ఊరికే ఏడిపించేవాళ్ళం, సైట్ కొడుతున్నాడేమో నచ్చితే నువ్వు కూడా కొట్టు అని. అప్పుడు ముసిముసిగా నవ్వుకునేది, తర్వాత ఒకరోజు ఎందుకో నీ గురించి టాపిక్ వచ్చి 

'ఏమే! ఇంక కొడుతున్నాడా పెన్నులు' అంటే 

'ఏదోలేవే పాపం వదిలెయ్యండి' అని నిన్ను వెనకేసుకొచ్చింది. ఓసిని నువ్వు సిగ్గుపడుతున్నావేంటే అని కూర్చోబెట్టి అడిగితే 

'ఏమోనే, బాగుంటాడు అనిపిస్తుంది. కానీ మాట్లాడదాం అంటే భయం వేస్తోంది' అని మనసులోది కక్కేసింది. 

'నీకు నచ్చితే మాట్లాడవే, ఏం కాదు' అని ఎంత చెప్పినా వినేది కాదు. అదేమంటే భయం అనేది. కానీ నువ్వు పడేసిన పెన్నులు తీసివ్వడం మాత్రం ఇష్టంగా చేసేది, బహుశా అది చేయడం వల్ల నీతో మాట్లాడుతున్న ఫీలింగ్ వచ్చేదేమో దానికి. నేను ఎన్ని సార్లు మాట్లాడమని చెప్పినా

'తను ఏం మాట్లాడట్లేదు కదే, నేనేం మాట్లాడేది' అనేదే తప్ప ట్రై చేసేది కాదు. ఇలా కాదు నేనే మాట్లాడదాం అనుకున్నా నీతో. కానీ ఎందుకో మనం మాట్లాడుకున్న ప్రతిసారి సల్మా టాపిక్ తీసుకురాలేకపోయాను ఇప్పటిదాకా" 

నాకు ఇదంతా విన్నాక ఏం చెప్పాలో అర్థంకాలేదు. విన్నదంతా బుర్రలోకి ఎక్కడానికి ఎక్కువ సమయమే పట్టింది, ఇంతలో శ్రీజ నా భుజంతట్టి 

"హలో! మాస్టారు, ఏంటి ఏం మాట్లాడావ్?"

"ఏం మాట్లాడమంటావ్, నా వెనక ఇంత జరిగిందా ఇన్ని రోజులు?"

"వెనకేం కాదు, ముందే జరిగింది. నీకే కనపడేలా" 

"మీరేం మాట్లాడుకుంటారో నాకెలా తెలుస్తుంది?"

"అదీ నిజమేలే, అయినా తనతో ఒక్కసారి కూడా మాట్లాడాలి అనిపించలేదా?"

"ఏమో, అలా ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు అనిపించనూ లేదు. తన మనసులో ఇంత మ్యూజిక్ ఉంది అనైతే అస్సలు తెలీదు. నిజం చెప్పాలంటే నీతో మాట్లాడాలని మాత్రం ఉండేది. ఆరోజు నువ్వు వచ్చి మాట్లాడావ్ కదా, అప్పటినుండి ఇంకొంచెం బలంగా ఉండేది మాట్లాడాలి అని. అదీ కాస్త ఇప్పుడు మనం ఇలా కలిసి వెళ్తూ మాట్లాడుకునేదాకా వచ్చింది"

"తనతో మాట్లాడాలి అనిపించలేదు సరే. నాతో మాట్లాడాలి అని ఎందుకు అనిపించింది, దానికి నీ మీద మ్యూజిక్ స్టార్ట్ అయినట్టు నీకు నా మీద కాలేదు కదా?"

అడిగేసింది. ఏదైతే నేను ప్లాన్ చేసి చెపుదాం అనుకున్నానో, ఆ టాపిక్ తెచ్చేసింది. ఇప్పుడు నేనేం చెప్తే ఎలా తీసుకుంటుందో తెలీదు. అవును, నువ్వంటే నాకిష్టం అని చెప్పేస్తే రేపేటినుండి ఈ మాత్రం కలవడం కూడా పోటుదేమో అని భయం. అలా అని లేదు అంటే ఎప్పటికి ఒక ఫ్రెండ్ గానే ఉండిపోతానేమో అని టెన్షన్. సరే ఏదైతే అదీ ఐంది అని 

"అవును! నేను నిన్ను క్లాస్ లో మొదటిసారి చూసినప్పుడే నచ్చేసావ్. ప్రతిరోజూ నీకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండేవాడిని, నిన్ను చూసాక బాగుండేది రోజంతా. నువ్వు మొదటిసారి మాట్లాడినప్పుడు ఇంకొంచెం ఎక్కువ నచ్చావ్. తర్వాత నీ గురించి కొంచెం కొంచెం తెలిసేకొద్దీ ఇంకా నచ్చేసావ్. రోజు నీతో ఉండాలి మాట్లాడాలి అనిపిస్తుంది, నీతో గడిపే టైం ఎందుకో బాగుంటుంది హ్యాపీ గా అలా పోతూ. దాని మ్యూజిక్ అనాలో ఇంకేమన్నా అనాలో అయితే తెలీదు, బట్ ప్రస్తుతానికైతే ఇది పరిస్థితి"

తను కొంతసేపు ఏం మాట్లాడలేదు. మెల్లిగా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాం, ఇంతలో వాళ్ళ ఇల్లు వచ్చేసింది. ఏం చెప్పకుండా వెళిపోతుందేమో అని 

"ఒకటి అడగనా!! ఇందాక సల్మా గురించి ఎన్ని సార్లు చెప్దామనుకున్న కుదర్లేదు అన్నావ్ కదా, ఎందుకు?"

"ఏమో, నాక్కూడా తెలీదు. నీతో ఎప్పుడైనా మాట్లాడే ఛాన్స్ వస్తే సల్మా గురించే అడుగుదాం అనుకున్నా. కానీ ఎప్పుడూ గుర్తొచ్చిన అది నోటిదగ్గర ఆగిపోయేది"

"ఎందుకు అంటావ్?"

"అదైతే నాకు తెలీదు. కానీ నీకు నా మీద ఇంత ఇష్టం ఉంది అని ఇప్పుడు తెలిసింది. ఇన్ని రోజులు మంచి ఫ్రెండ్ లానే ఉంటున్నావ్ అనుకున్నా"

"చెప్పాలి అనిపించింది చెప్పాను. అది ఎలాగూ ఎక్కువ రోజులు దాచుకోలేను, ఎప్పుడైనా చెప్పాలి"

"హ్మ్మ్. నేను వెళ్ళనా ఇంటికి మరీ?"

"హా, వెళ్ళు. బాయ్" అని తను ఇంట్లోకి వెళ్ళాక వెళ్దాం అని అక్కడే నిల్చున్నా. తను కొంచెం ముందుకి వెళ్లి, మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చి 

"మనం మొదటిసారి ఇలా నడుచుకుంటూ వచ్చినప్పుడు నువ్వు ఒకటి అడిగావు గుర్తుందా?"

"ఏంటది?"

"నాకు బొయ్ఫ్రెండ్ ఉన్నాడా అని?"

"హ్మ్మ్"

"ఇప్పటివరకైతే లేడు, కానీ రేపటినుండి ఉంటాడేమో అనిపిస్తుంది"

"అదేంటి, అర్ధంకాలేదు. ఎవరు?"

"తెలివైన వాడివే కదా. ఆలోచించు అర్ధమౌతుంది" అని చెప్పేసి వెళ్ళిపోయింది. వెళ్తూ వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగి నవ్వింది. అప్పుడు వెలిగింది నాకు తను నన్నే అంటోంది అని. అబ్బా ఇదేదో తను వెళ్ళకముందు వెలగొచ్చు కదా ఇప్పడు రేపు వరకు వెయిట్ చేయాలి పాప ఎక్స్ప్రెషన్ చూడాలంటే. ఎగిరి గంతేసినంత పని చేశాను. వినడానికి నిబ్బా నిబ్బి కబుర్లు లా ఉన్నా, మొదటిసారి ప్రేమలో పడ్డప్పుడు ఉండే ఫీలింగ్ చాలా కొత్తగా ఆనందంగా ఉంటుంది. రేపటినుండి నాకు ఒక gf ఉంది అనే ఫీలింగ్ మాటల్లో చెప్పలేనిది. పైగా శ్రీజ నా మొదటి గర్ల్ఫ్రెండ్, సహన లాగ కాకుండా. నేను మాట్లాడి పడేసిన పిల్ల, విధి అనుకూలించి ఇచ్చిన అవకాశం కాదు. అందుకేనేమో ఇంకా మత్తుగా ఉత్సాహంగా అనిపించింది. వెంటనే సైకిల్ ముందు చక్రం లేపి మరీ గాల్లో విహరిస్తూ ఇంటికి వచ్చి స్నానం చేసి, తన గురించే ఆలోచిస్తూ పడుకున్నాను. 

ఆ తర్వాత నుండి మా మాటలు ఇంకా పెరిగాయి, భౌతిక హద్దులు చెరిగాయి, మా మధ్య దూరం పోయి మేము దగ్గరవ్వడం మొదలెట్టాం. ఒకప్పుడు మా ఇద్దరి మధ్య సైకిల్ నడిచేది కానీ ఇప్పుడు తన చేయి నా చేయిని పెనవేసి నడవడం మొదలుపెట్టాం. Big C లో ఒక చిన్న ఫోన్ కొనుక్కొని దానికి సిం కార్డు వేసి ఆ కార్డు కి మెసేజ్ బాలన్స్ వేసి ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు టిక్కు టిక్కు అని మెసేజిల్లో మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. గుడ్ మార్నింగ్ దగ్గర్నుండి గుడ్ నైట్ వరకు అన్ని ఉండేవి. ఒకోరోజు అలా మెసేజిల్లో మాట్లాడుతూ ఉండగా అడిగాను 

"నిజం చెప్పు, సల్మా గురించి మాట్లాడదాం అని వచ్చి, నన్ను ఇష్టపడ్డావ్ కదా నువ్వు?"

"మొదటిసారి అయితే కాదు, కానీ నీతో మాటలు పెరిగేకొద్దీ ఇష్టపడ్డాను. అందుకే సల్మా టాపిక్ తీసుకురాలేకపోయేదాన్ని"

"మరి తనకి తెలుసా మన గురించి?"

"తెలీదు, తెలిస్తే బాధపడుతుంది అని నేనే చెప్పలేదు"

"పాపం కదా సల్మా!! ముందే మాట్లాడి ఉండాల్సింది నేను"

"ఓయ్, గుద్దుతా! ఆ రోజులు అయిపోయాయి. ఇప్పుడు నువ్వు నావాడివి, అది బాధపడుతుంది అని జాలిచూపించావో నేను బాధపడాల్సివస్తుంది"

"అలా అనట్లేదే. తను ఇష్టముండి కూడా చెప్పలేకపోయింది అంటున్న"

"నేను చెప్పా దానికి, మాట్లాడవే ఏం కాదు అని. అది ఏం చేయకపోవడం దాని తప్పు"

"అదేలే..." అని అని వదిలేసా కానీ, అమ్మాయికి అమ్మాయే శత్రువు అని ఊరికే అనలేదు. సల్మా ని పక్కకి నెట్టేసి నన్ను తనవాడ్ని అనుకోవడం ముచ్చటేసింది, కానీ సల్మా ని తల్చుకుంటే బాధేసింది. ఎంతైనా అమ్మాయిలు సెల్ఫిష్ ఉంటారు అని నవ్వుకున్నాను. 

శ్రీజతో ఈ ప్రేమాయణం చాలా బాగుంది కానీ ఒక్కటే వెలితి. ముద్దులు ముచ్చట్లు హుగ్గులు టచింగ్లు చాలా అంటే చాలా తక్కువ, ఉన్నా మహా అయితే చేతులు పట్టుకోవడం వరకే. పోనీ నేనే చొరవ తీస్కొని ఎప్పుడైనా కెలుకుదామా అంటే మాకు అంత ఏకాంతం దొరకదు. లేదా ఎక్కడైనా ఎవరూలేని పార్కుకి తీసుకెళదామా అంటే పాప వచ్చే రకం కాదు, వచ్చినా ఎంతవరకు కో-ఆపరేట్ చేస్తుందో తెలీదు. ఇలా ఎదురు చూస్తూ ఉండగా దేవుడు ఒక అవకాశం ఇచ్చాడు.

[kartik777]

పాఠకులు నన్ను క్షమించాలి. ఇన్నాళ్లు ఎటువంటి అప్డేట్ ఇవ్వలేకపోయాను, లైఫ్ లో చాలానే జరుగుతున్నాయి. వాటన్నిటినీ మేనేజ్ చేసుకోవడంలోనే కాలం గడిచిపోతోంది. మళ్ళీ ఇన్నాళ్ళకి కొంచెం టైం దొరికింది. మీరందరు ఇచ్చిన సపోర్ట్ నేను ఎప్పటికి మరచిపోలేను. దాన్ని అలానే కొనసాగిస్తారని ఆసిస్తూ కొత్త అప్డేట్ ఇస్తున్నాను. ఇక ముందు కూడా వీలైనంతవరకు వారానికి అటు ఇటుగా ఒక అప్డేట్ ఇవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తాను. నా ఈ ఆలస్యాన్ని మన్నించి ఈ కథని మళ్ళీ పైకి లేపుతారని ఆసిస్తూ 


మీ కార్తీక్. 

[kartik777]

శ్రీజతో దగ్గరవుతున్న కొద్దీ తన మీద కోరిక అంచలంచలుగా పెరుగుతూనే పోయింది. తన మీద ఎంత ప్రేమ ఉందో తనని శారీరకంగా అనుభవించాలి అనే ఆశ కూడా అంతే బలంగా ఉండేది. పైగా ఇప్పుడు గర్ల్ఫ్రెండ్ కూడానూ, ఇంకెందుకు ఆగాలనిపిస్తుంది చెప్పండి. కానీ ఎప్పుడూ అంత గొప్ప ఛాన్స్ దొరికేది కాదు. అప్పుడప్పుడు మా మాటల్లో అస్లీలం దొర్లినా అది అంతవరకే ఆగిపోయేది తప్ప బహిర్గతం అయ్యేది కాదు. మహా అయితే చేతులు పట్టుకోవడం, భుజం మీద తలా వాల్చడం.. అంతే. ఇలా ఉండగా ఒకరోజు కరువులో ఉన్నవాడికి వరద వచ్చినట్టు, ఒక్క ముద్దుకి కూడా గతిలేని నాకు పెద్ద అవకాశమే వచ్చింది.

 
నవంబర్ 18 శ్రీజ పుట్టినరోజు. నేను పరిచయం అయ్యాక మొదటి బర్తడే, ఏదేమైనా మంచిగా సెలెబ్రేట్ చేయాలి అని డిసైడ్ అయ్యాను. అలానే ఏదైనా గుర్తుండిపోయేలా సర్ప్రైజ్ ఇద్దామని అనుకున్నాను కానీ ఏం ఇవ్వాలో అర్థంకాలేదు. గిఫ్ట్ ఏమైనా కొనిస్తే ఇంట్లో ధైర్యంగా వాడలేదు, పోనీ అలా అని ఎటైనా తీసుకెళదామంటే పుట్టినరోజునాడు ఇంట్లోవాళ్ళు ఎటూ పంపరు. సరే అని ఒక పార్టీ ప్లాన్ చేశా. ఇంట్లో వాళ్ళకి సాయంత్రం ఫ్రెండ్స్ కి పార్టీ ఇచ్చి వస్తా అని చెప్పమని చెప్పా తనకి. ఆరోజు నేను మధ్యాహ్నం నుండి కాలేజీ డుమ్మా కొట్టాను, పార్టీ ఏర్పాట్లు చేయడానికి. అనుకున్నట్టే సాయంత్రం 6 గంటలకి నేను చెప్పిన చోటుకి స్కూటీ మీద వచ్చింది. ఎరుపు రంగు పట్టు లెహంగా, చెవులకి వేలాడే కమ్మలు, నున్నటి చేతులకి సన్నటి గాజులు, అందమైన కాళ్ళకి మెరిసే పట్టీలు, తలారా స్నానం చేసి జుట్టుని ఏదో స్టైల్ చేస్కుని, లైట్ గా మేకప్ వేసి పెదాలకి రంగు పూసి బొట్టు పెట్టుకుని ఒక కుందనపు బొమ్మ మాదిరి ఉంది. తనని చూడగానే నాకు మొదటిసారి గర్వంగా అనిపించింది. ఇంతటి అందగత్తె నాకు పడిపోయింది అని.
 
"నా అందాల రాణికి వెరీ హ్యాపీ బర్త్డే"
 
"హహ, అంత పెద్ద మాటలు ఎందుకులే బాబు, ఆల్రెడీ పడిపోయా నీకు"
 
"ఐతే. నా గర్ల్ఫ్రెండ్ నా ఇష్టం, నేను ఎప్పుడూ కావాలంటే అప్పుడు పొగుడుతా. పైగా ఇలా బొమ్మలాగా రెడీ అయితే పొగడకుండా ఎలా ఉంటా"
 
"బాగుందా నా డ్రెస్?"
 
"చాలా. నీకు ఇంకా బాగుంది. అన్ని అమర్చినట్టు సరిగ్గా సెట్ అయ్యాయి"
 
"థాంక్యూ. అందరు బాగుంది అన్నారు కానీ, నువ్వు చెప్తుంటే నాకు చాలా బాగుంది ఏంటో"
 
"ఆ మాత్రం ఉండాలి మరి. ఇంతకీ ఇంట్లో ఏం చెప్పావ్?"
 
"నువ్వు చెప్పిందే, ఫ్రెండ్స్ కి పార్టీ ఇచ్చి వస్తా అని చెప్పి వచ్చా"
 
"ఏం అనలేదా మరి?"
 
"నాగరాజు ఉంటాడా అని అడిగింది అమ్మ, ఉంటాడు అని చెప్పాను"
 
"హహ, ఎంత నమ్మకమో ఆంటీకి వాడి మీద. మరి వాడు లేడుగా"
 
"పర్లేదులే, రేపు చెప్పు నువ్వు. అమ్మ అడిగితే తను కూడా ఉన్నాడు అని చెప్పమని"
 
"నేనెందుకు, నువ్వు చెప్పొచ్చుగా?"
 
"పార్టీ ఎవరిది?"
 
"హహ, సరే చెప్తాలే. కాకపోతే వాడికి అర్థమైపోతుంది."
 
"పర్లేదులే. మనకి కూడా ఎవరోఒకరు తోడు ఉన్నట్టు ఉంటుంది"
 
"దేనికి?"
 
"ఫ్యూచర్ కి."
 
"పెద్ద ప్లాన్ ఏ వేసావ్"
 
"మరి ఆ మాత్రం అవసరం పడుతుంది ఫ్రెండ్స్ తో. అసలే మా ఇంట్లో లవ్వులు గివ్వులు ఒప్పుకోరు. ఒప్పించాలి లేదంటే ఇంకేమన్నా చేయాలి"
 
"అమ్మ నీ. లేచిపోడానికి కూడా రెడీ అయ్యావ్ గా, నువ్వు మామూలుదానివి కాదే బాబు"
 
"అంత లేదు. అమ్మ ఒప్పుకుంటేనే పెళ్లి, నువ్వే ఒప్పించాలి. ఇంకేమన్నా చేయాలి అంటే నా ఉద్దేశం ఒప్పించడానికి"
 
"ఒకవేళ ఒప్పుకోకపోతే?"
 
"ఇప్పుడు ఆ టాపిక్ అవసరమా, హ్యాపీ గా ఉన్నాం కదా"
 
"అది నిజమే, సారీ. సరే దా" అని లోపాలకి తీస్కెళ్ళ. అప్పట్లో గుంటూరులో ఒక మంచి బేకరీ ఉండేది. దాని పైన ఇలాంటి చిన్న చిన్న పార్టీలు చేసుకోడానికి ఒక ఓపెన్ గార్డెన్ అద్దెకి ఇచ్చేవాళ్ళు, ఒక 20 మందికి సరిపోయేంత ఉండేది. అది ముందే బుక్ చేసి ఆరోజు మధ్యాహ్నం నుండి అక్కడే ఉండి మొత్తం బెలూన్స్, రిబ్బన్లతో మంచిగా అలంకరించాను. ఒక గోడకి థెర్మకోల్ తో 'హ్యాపీ బర్త్డే శ్రీజ' అని రాయించి అతింకించాను. చీకటి పడటంతో బేకరీ వాడు ఆ గార్డెన్ కి చిన్న చిన్న సీరియల్ బల్బులు పెట్టి ఆకర్షణీయంగా చేసాడు. దానికి నేను చేసిన డెకొరేషన్ మరింత అందంగా కనిపిస్తోంది.
 
"హే నువ్వే చేసావా ఇదంతా"
 
"లేదు, ఇంతకుముందు పార్టీ చేసుకున్న వాళ్ళని డెకొరేషన్ అంతే ఉంచమని చెప్పా"
 
"జోకా!! అస్సలు నవ్వు రాలేదు"
 
"లేకపోతే, కష్టపడి చేస్తే నువ్వే చేసావా అని అడుగుతావ్!!"
 
"చాలా బాగుంది, సర్ప్రైజ్ అయ్యి అడిగాలే. నిజంగా ఇరగదీసావ్"
 
"థాంక్యూ థాంక్యూ, నీకు నచ్చితే అదే చాలు"
 
"నాకు నువ్వు ఏం చెయ్యకపోయినా పర్లేదు, ఒక చిన్న పువ్వు ఇచ్చినా మురిసిపోతా"
 
"నాకు తెలుసే!! అలా అని పువ్వు ఇచ్చి సరిపెట్టుకోమనే టైపు కాదు నేను. పైగా మనం  పరిచయం అయ్యాక మొదటిసారి సెలెబ్రేట్ చేస్కునే అవకాశం వచ్చింది. అలా ఎలా వదిలేస్తా?"
 
"నువ్వు సూపర్ ఎహె"
 
"సరే దా, కేక్ కట్ చెయ్" అంటూనే ఫోన్ లో బర్త్డే సాంగ్స్ పెట్టి హ్యాపీ బర్త్డే పాట పాడుతూ ఉన్నాను. మొహం మీద పెద్ద నవ్వుతో కేక్ కట్ చేసి నాకు మొదటి ముక్క పెట్టింది. నేను కూడా చిన్న ముక్క తనకి తినిపించాను. అలా తినిపించేటప్పుడు తన పెదాలు నా వేళ్ళకి తగిలి నరాలు జివ్వుమన్నాయి. అక్కడే వాటిని కొరికేద్దామనుకున్నా కానీ నిగ్రహం తెచ్చుకొని పక్కకి వచ్చి తనకి ఇద్దామనుకున్న గిఫ్ట్ తీస్కుని తన ముందు పెట్టాను.
 
"వావ్. ఎంత బాగుందో" అంటూ చూస్తోంది నేనిచ్చిన గిఫ్ట్ ని. చిన్న చిన్న వస్తువులు, బొమ్మలతో ఒక పూలు కోసుకునే బుట్టమాదిరి దాంట్లో అన్ని చక్కగా అమర్చి పక్కనే ఒక చాక్లెట్ డబ్బా ఇంకా పూల బొకే: ఇది నేనిచ్చిన గిఫ్ట్. ఆ చిన్న వస్తువుల్లో తనకోసం చేసిన కీ చైన్, తన ఫోటో ప్రింటు చేసిన కాఫీ కప్పు, తన పేరు రాసున్న రెండు టెడ్డి బేర్ బొమ్మలు, ఇలాంటివి పెట్టాను. చూడటానికి ముచ్చటగా ఉండటంతో అనుకుంటా, తనకి బాగా నచ్చేసింది.
 
"అసలు ఎలా వస్తాయి రా ఇలాంటి ఐడియాలు, ఇంత మంచి గిఫ్ట్ నాకు ఎవ్వరు ఇవ్వలేదు. థాంక్ యు సో మచ్" అని వచ్చి గట్టిగా వాటేసుకుంది. కత్తిలాంటి పిల్ల లక్కలాగా అతుక్కోవడం అంటే అదేనేమో. అది అలా నా వీపు చుట్టూ దాని చేతులతో నన్ను బిగిస్తుంటే ఒక్కనిమిషం ఊపిరి ఆడలేదు. తన ఎతైన సళ్ళు నాకు మెత్తగా తగుల్తుంటే ఆ అనుభూతి వర్ణనాతీతం. నా ప్రమేయం లేకుండానే నా చేతులు దాని నడుముని చుట్టేశాయ్. ఆ వెచ్చటి కౌగిలిలో మైమరచిపోయి అలా ఉండిపోయాం కొద్దిసేపు. తన నుదురు సరిగ్గా నా పెదాల దగ్గర ఉంది, ఇంతకంటే మంచి అవకాశం రాదు అని మెల్లిగా తన తల పైకి ఎత్తి నా చేతులతో చెంపలమీదుగా పట్టుకొని నుదుటిమీద చిన్న ముద్దు పెట్టాను. తను సిగ్గుతో తలదించుకుని ఇంకా గట్టిగా వాటేసుకుంది.
 
"ఐ లవ్ యు రా. నీతో ఇలానే ఉండిపోవాలని ఉంది"
 
"బేకరీ వాడు ఊరుకోడేమో ఇక్కడే ఉంటామంటే?"
 
"అన్నిటికి వెటకారం. పో, నేను వెళ్తున్నా" అని నవ్వుతూ తోసింది.
 
"ఏదో సరదాకి అన్నలే... ఇంకొంచెంసేపు అలానే ఉందాం దా" అని దగ్గరకి లాక్కున్నాను. ఈసారి చేతులు నా గుండెలమీద వేసి నా మోహంలో మొహం పెట్టి నవ్వుతూ చూస్తోంది.
 
"ఇంకొంసేపు ఇలానే ఉంటే ఏమైనా చేసేస్తానేమో" అన్నాను నా ముక్కుని తన ముక్కుకి రాస్తూ.
 
"ఏం చేస్తావ్?" అంది కొంటెగా నవ్వుతూ.
 
"నువ్వేమనుకుంటున్నావో అదే"
 
"సిగ్గు లేదు అసలు" అని పొట్టమీద గిల్లింది. నేను కూడా నవ్వి
 
"నీకు ఇష్టమని స్వీట్స్, చికెన్ పఫ్, నూడుల్స్ అన్ని తెచ్చాను... తిందాం దా"
 
"అవునా!! బాబోయ్ నాకు సర్ప్రైజ్ మీద సర్ప్రైజ్ ఇస్తూనే ఉన్నావ్ గా. ఇవన్నీ ఎప్పుడూ తెచ్చావ్"
 
"ప్లానింగ్ అమ్మా!! అన్ని సెట్ చేస్తేనే కదా పార్టీ హిట్ అయ్యేది"
 
"విషయం ఉంది అయితే నీలో, హిహి"
 
"నువ్వు చూడాలే కానీ ఇంకా చాలా ఉంది"
 
ఇలా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ డబల్ మీనింగ్ జోకులు వేసుకుంటూ తిన్నాం. కాసేపటికి శ్రీజ ఫోన్ మోగింది
 
"హలొ! హా అమ్మా చెప్పు. ఫ్రెండ్స్ తోనే ఉన్నా. ఇంకా లేదమ్మా. అవునా!! అయ్యో ఏమైంది. అదేంటి సడన్ గా. ఇప్పుడు ఎలా ఉందంట!! అవునా, మరి నేను? హ్మ్మ్, సరే. హా వచ్చేస్తా కొంసేపట్లో. సరే అమ్మా, జాగ్రత్త" అని పెట్టేసింది.
 
"ఏమైంది. ఏమైనా ప్రోబ్లేమా?"
 
"మా తాతయ్యని హాస్పిటల్ లో అడ్మిట్ చేసారంట. BP ఎక్కువైపోవడంతో సోఫాలోనే అలా కుప్పకూలిపోయారంట, వెంటనే తీసుకెళ్తే అడ్మిట్ చేసి టెస్ట్స్ అవి చేస్తున్నారంట. వెంటనే రమ్మని బాబాయ్ ఫోన్ చేస్తే బయలుదేరుతున్నారు ఇంట్లో"
 
"అయ్యో, ఇప్పుడు ఎలా ఉందంట?"
 
"బాగానే ఉన్నాడు అంటోంది అమ్మ, ప్రస్తుతానికి ICU లో ఉంచారంట. అక్కడికి వెళ్తేగాని తెలీదు ఎలా ఉందో?"
 
"మరి బయల్దేరదామా, నేను సర్దేసాను అన్ని ఫాస్ట్ గా"
 
"పర్లేదు మెల్లిగానే చెయ్యిలే. నన్ను వద్దంటోంది మమ్మీ, మళ్ళీ కాలేజీ మిస్ అవుతుంది కదా. వాళ్ళు తిరిగి శనివారం వస్తా అన్నారు, అప్పుడు వెళ్తా"
 
"ఇంతకీ ఎక్కడ అడ్మిట్ చేసారు?"
 
"ఇక్కడ కాదు లే, హైదరాబాద్ లో. తాతయ్య బాబాయ్ వాళ్ళ దగ్గర ఉంటారు. కానీ ఏమైనా పెద్ద అవసరం వస్తే ముమ్మీనే రమ్మంటారు. మా బాబాయ్ కొంచెం భయస్తుడు, వెంటనే రియాక్ట్ అయ్యి చేసెయ్యడం రాదు"
 
"ఓకే, అదేలే. మీ అమ్మ అందరికంటే పెద్ద అన్నావ్ కదా, అంతే ఉంటుంది"
 
"హా. అదే, బయల్దేరుతున్నాం అని చెప్పడానికి చేసింది"
 
"అదేంటి, నువ్వు వెళ్ళాలిగా ఇంటికి?"
 
"పక్కింటి ఆంటీ వాళ్ళకి ఇస్తారు కీస్. అసలే హైదరాబాద్ కదా, వెళ్లేసరికి టైం పడుతుంది అని వెంటనే బయల్దేరుతునట్టున్నారు"
 
"ఈ టైం లో టికెట్స్ దొరుకుతాయా మరి?"
 
"టికెట్స్ ఎందుకు, కార్ ఉందిగా. దాన్లో వెళ్ళిపోతారు. వాళ్ళకి అలవాటే అప్పటికప్పుడు ఇలా వెళ్లడం. హైదరాబాద్ అని వైజాగ్ అని తిరుగుతూనే ఉంటారు"
 
"హ్మ్మ్ ఓకే. టెన్షన్ ఏం పడకు నువ్వు, ఏమైనా సీరియస్ అయ్యుంటే నిన్ను కూడా తీస్కెళ్ళేవాళ్ళు కదా"
 
"హా అది నిజమే. టెన్షన్ ఏం లేదులే, అలా సడన్ గా చెప్పేసరికి కొంచెం డల్ అయ్యాను. నువ్వు తిన్నావా అసల, నిన్ను పట్టించుకోనే లేదు లేను. అన్నీ నాకు నచ్చినవి తెచ్చేసరికి నీక్కూడా మిగల్చకుండా తినేసా"
 
"హహ, అదేం లేదు తిన్నా బాగానే. నువ్వెక్కడ తిన్నావ్, ఈ నూడుల్స్ అంతే ఉంది అస్సలు కదల్లేదు"
 
"ఇంక ఓపిక లేదు బాబు, అది రేపు తింటాలే. ఎలాగూ ఇంట్లో ఎవరు ఉండరుగా వంట చేసుకోను"
 
ఇంట్లో ఎవ్వరు ఉండరు అని వినగానే చిలిపి ఆలోచనలు వచ్చాయి గాని, నా మొహానికి అవన్నీ కలల్లోనే జరుగుతాయిలే అని దులిపేసుకున్నాను. ఈ మాత్రం టైం తనతో గడిపినందుకు నేను చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను, పైపెచ్చు తనను ముద్దు కూడా పెట్టుకున్నా. విధి అంతకంటే ఇంక ఏం ఇవ్వలేదు ఆరోజుకి అనుకున్నాను, కానీ అక్కడే పప్పులో కాలేసా అని అర్థమైంది. కొంసేపు అక్కడే గడిపి ఇంక బయల్దేరుదాం అనుకున్నాక అన్నీ సర్దేసి బైటకి వచ్చేసాం. తను స్కూటీ మీద వెనక కూర్చొని నా సైకిల్ ని ఒక చేత్తో పట్టుకొని మెల్లిగా వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళాం.
 
"చాలా బాగా నచ్చింది నీ సర్ప్రైజ్, నా బర్త్డే స్పెషల్ చేసినందుకు ఏం కావాలో చెప్పు" అంది చారెడు కళ్ళేసుకొని.
 
"నీకు నచ్చింది కదా, అదే చాలు. అయినా ఇవ్వాల్సింది ఆల్రెడీ ఇచ్చావ్ గా"
 
"హిహి. అది కాదు. అన్నీ నువ్వే చేసావ్ ఇవాళ, నేనేం చేసిపెట్టలేదు నీకు అనిపిస్తోంది"
 
"దాందేముంది లే, నా బర్త్డేకి చేద్దుగాని. ఇప్పుడు నాకు ఒక టీ పడాలి. మధ్యాహ్నం నుండి బిజీ గా ఉండి సాయంత్రం తాగల. వెళ్లే దారిలో తాగేసి వెళ్తా"
 
"హే" అని ఏదో ఐడియా వచ్చినదానిలాగా ఫేస్ పెట్టి
 
"ఆ టీ ఏదో నేను పెడతాగా. తాగేసి వెళ్ళు... మా ఇల్లు కూడా చూసినట్టు ఉంటది"
 
"ఇప్పుడా, ఈ టైములో మీ ఇంటికి రావడం బాగోదేమో"
 
"ఏం కాదులే దా. ఈ టైములో నువ్వు బైట టీ తాగితేనే బాగోదు" అంటూ స్కూటీ స్టాండ్ వేసి గబగబా పక్కింటి వాళ్ళ దగ్గర కీస్ తెచ్చింది.
 
"పక్కానా! పర్లేదా?"
 
"చెప్తున్నా కదా పర్లేదు అని. ఇంకేం మాట్లాడకుండా దా"
 
సరే అని ఇద్దరం కలిసి ఇంట్లోకి వెళ్ళాం. వెళ్ళగానే లైట్స్ అన్నీ వేసి
 
"ఎలా ఉంది మీ అత్తగారిల్లు? నచ్చిందా?" అంది గోముగా చూస్తూ
 
"హహ, చాలా బాగుంది. నీకులాగానే పొందికగా ఉంది"
 
"హిహి, మరి నన్ను మా అత్తగారింటికి ఎప్పుడూ తీసుకెళ్తావ్?"
 
"మా ఇల్లు ఇంత బాగొదులే.. చిన్నది కొంచెం ఇరుకుగా ఉంటది"
 
"ఇల్లు కాదు ముఖ్యం, ఇంట్లో మనుషులు. నువ్వుంటావుగా అదే చాలు నాకు"
 
"ఏంటి మేడం మంచి రొమాంటిక్ గా మాట్లాడుతోంది"
 
"నా బొయ్ఫ్రెండ్ దగ్గర ఆ మాత్రం రొమాంటిక్ గా లేకపోతే ఎలా?"
 
"నా దగ్గర ఎలా కావాలంటే అలా ఉండొచ్చు... "
 
"దా కూర్చో నేను ఈలోపు టీ పెడతా" అని హాల్ లో కూర్చోబెట్టి తను వంటగదిలోకి వెళ్ళింది. ఇల్లంతా ఊరికే చూస్తూ ఉన్నాను, నిజంగానే మంచిగా సర్దుకున్నారు. ఎంతైనా టీచరమ్మ కదా, పద్ధతిగానే ఉంది ఇల్లు. కొద్దిసేపు ఇంటిగురించి చుట్టుపక్కన వాళ్ళ గురించి అలా మాట్లాడుకున్నాం, ఈలోగా టీ అయిపోతే రెండు కప్పుల్లో తీసుకొచ్చింది.
 
"నువ్వు కూడా టీ తాగుతావా?"
 
"మాములుగా తాగను. ఎపుడైనా ఒకసారి. ఒక్కడివే ఏం తాగుతావులే అని కంపెనీ ఇస్తున్నా. ఇవాళెందుకో బాగా కుదిరింది టీ"
 
"ఎవర్నో నచ్చినవాళ్ళని తల్చుకుని చేసుంటావ్"
 
"ఎవరో వాళ్ళు?"
 
"ఏమో నాకేం తెలుసు"
 
"అబ్బా తెలీదా నీకు" అంటూ లేచి నా పక్కన కూర్చుంది. నా చెయ్యి పట్టుకొని భుజం మీద తల వాల్చి
 
"ఈ రాత్రంతా నువ్వు నాతోనే ఉంటే బాగుండు అనిపిస్తుంది రా" అంది.
 
"అయ్యో, పిచ్చి. ఏమైంది సడన్ గా డల్ అయ్యావ్?"
 
"ఏమో, నీతో ఇలా ఉంటే బాగుంది. ఇలాగే పెర్మనెంట్ గా మనం ఎప్పుడూ కలిసే ఉండాలి అంటే పెళ్లి అయ్యాకే కుదురుతుంది. కానీ దానికి ఇంక బోలెడు టైం పడుతుంది. అవన్నీ ఎప్పుడు అవుతాయో ఎలా అవుతాయో అని ఆలోచిస్తుంటే కొంచెం భయమేస్తోంది. అలా భయంగా ఉన్నప్పుడు ఒక్కదాన్నే ఉండటం ఇంకా భయం"
 
"నా పిచ్చి శ్రీజ! నేనెక్కడికి వెళ్తానే, నీతోనే ఉంటాను. పేరుకి మనం కలిసి ఉండట్లేదు కానీ, రోజు ఒకరిగురించి ఒకళ్ళం ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడూ కలిసే ఉంటున్నాం. ఇంక పెళ్లి సంగతంటావా, నువ్వే అన్నావ్ కదా ఇంకా టైం ఉంది అని. ఆ టైం రాని, అన్నీ వాటంతట అవే సెట్ అయిపోతాయి"
 
"హ్మ్మ్"
 
"ఈ రాత్రికి ఇక్కడ ఉండటం నాకేం ప్రాబ్లెమ్ లేదు, కానీ నీకు ఓకే నా? చుట్టుపక్కలవాళ్ళకి తెలియదా?"
 
"ఆమ్మో వద్దులే, ఏదో అన్నానే కానీ ఆలోచిస్తే కష్టమే. చుట్టుపక్కనవాళ్లు ఏం పట్టించుకోరులే, కానీ చుస్తే డేంజర్ అయిపోతాం. అయినా నువ్వు మీ ఇంట్లో ఏం చెప్తావ్? ఓ పెద్ద ఉండిపోతా అంటున్నవ్, ఇంట్లో తెలిస్తే కాళ్ళు విరగ్గొడతారు బాబు"
 
"అవును మరి, ఇంట్లో మా అమ్మకి నేను నా గర్ల్ఫ్రెండ్ తో ఉంటాను అని చెప్తాం మరి!! ఫ్రెండ్స్ తో కంబైన్డ్ స్టడీస్ అనో, ఇంకేదో పిట్ట కథ చెప్తాం"
 
"ఏం అక్కర్లేదులే కానీ, నేను డ్రెస్ చేంజ్ చేసుకొని వస్తాను ఉంటావా. లేదు వెళ్తా అంటే నువ్వు వెళ్ళాక చేస్కుంటా"
 
"వెళ్తావా అనే మాట డ్రెస్ చేంజ్ చేస్కుంటా అని చెప్పే ముందు అడగాలి. నువ్వు చేంజ్ చేస్కుంటా అంటే నేనెందుకు వెళ్తా"
 
"హిహి సిగ్గు లేదు. నేను నీ ముందు మార్చుకుంటే అనట్లేదు రా ఆశ దోశ. చాలాసేపటినుండి ఉన్నా కదా ఇబ్బందిగా ఉంది, బట్టలు మార్చుకొని బాత్రూం కి వెళ్లి ఫ్రెష్ అయ్యి వస్తాను. ఉంటాను అంటే కూర్చో, లేదంటే నువ్వు వెళ్ళాక చేస్తా ఇవన్ని"
 
"పర్లేదు ఉంటాలే, నువ్ ఫ్రెష్ అయ్యిరా. అప్పుడే వెళ్లాలని లేదు నాక్కూడా"
 
"అబ్బా, మరి ఇందాక లేదు వెళ్ళిపోతా అది ఇది అన్నావ్?"
 
"అదేదో ఆవేశంలో అన్నాలే"
 
"ఇప్పుడు లేదా ఆ ఆవేశం మరి?"
 
"ఇప్పుడు ఆవేశాల గురించి ఎందుకులే, లేనిపోయింది"
 
"హహహ, ఇవాళ బాగా రొమాంటిక్ ఐపోతున్నారు సర్. సరే, 5 నిమిషాల్లో వచ్చేస్తా"
 
"పర్లేదు, మెల్లిగానే రా"
 
నిజంగానే ఇవాళ ఎప్పటికంటే ఎక్కువ ఉద్రేకంగా ఉంది. రోజుకంటే ఎక్కువసేపు శ్రీజతో గడిపాను, పైగా తను కూడా బాగా ఎమోషనల్ అయిపోతోంది అలానే రొమాంటిక్ గా మాట్లాడుతోంది. తన నోటితో తానె రాత్రంతా నేనుంటే బాగుండు అనేసరికి మనసు అస్సలు కంట్రోల్ అవ్వట్లేదు, ఎలాగైనా ఆ మాట నిజం చేయాలి అని ఉంది కానీ ఎక్కడో ఒక మూల భయం కూడా ఉంది. ఇవాళ వచ్చిన ఛాన్స్ లాంటిది మాత్రం మళ్ళీ మళ్ళీ రాదు, మా ఇద్దరికి ఇంత ఫ్రీ టైం దొరకదు. ఏదేమైనా ఈ ఛాన్స్ వదులుకోకూడదు అని ఇంటికి ఫోన్ చేసి నైట్ ఫ్రెండ్ ఇంట్లో కంబైన్డ్ స్టడీ చేద్దాం అనుకుంటున్నా అని చెప్పా. మా అమ్మ మొదట బూతులు తిట్టినా చివరకి ఒప్పుకుంది. ఇంటికి వెళ్ళాక ఎలాగూ మళ్ళీ పడతాయి, చూస్కుందాంలే అని ధైర్యం చేసేసాను. ఇంట్లో అయితే చెప్పేశా కానీ ఇప్పుడు శ్రీజ ఒప్పుకోకపోతే ఏం చేయాలో అర్థంకాలేదు. ఏదోలా ఒప్పిద్దాంలే కుదిరితే బైటకి వెళ్దాం అనుకున్నా. అస్సలు ఒప్పుకోకపోతే ఏదైనా 2nd షో సినిమాకి వెళ్లి రైల్వే స్టేషన్ వెయిటింగ్ రూమ్ లో పడుకుందాంలే అని డిసైడ్ అయ్యాను. బుర్రలో ఈ ప్లాన్లు వేస్తూ ఆలోచిస్తూ ఉండగా తెలీకుండా టైం గడిచిపోయింది. ఇంతలో బెడ్రూమ్ లో నుండి శ్రీజ పిలిచినట్టు అనిపించింది.

[kartik777]

ఇది ఒక వ్యక్తి ప్రయాణంలా ఉంది. ఇక ముందు కూడా, ఇలాగే, వల్గారిటీ లేకుండా ఉంటుంది అని ఆశిస్తూ...!!!

థాంక్స్ Mr Perfect గారు, ఆ వ్యక్తిని నేనేనండీ. నా అనుభవాల్ని ఇలా కథ రూపంలో రాద్దామనేదే ప్రయత్నం. ఇక వల్గారిటీ అంటారా! నా జీవితం లో జరిగింది రాస్తున్నాను, అందులో కొన్ని నీచంగానే ఉంటాయి, బట్ కుదిరినంతవరకు ఎక్కువ బూతులు వాడకుండా రాస్తాను. అసలంటూ బూతులు వాడకుండా ఉండటం కష్టమే!

[kartik777]

బుర్రలో ఈ ప్లాన్లు వేస్తూ ఆలోచిస్తూ ఉండగా తెలీకుండా టైం గడిచిపోయింది. ఇంతలో బెడ్రూమ్ లో నుండి శ్రీజ పిలిచినట్టు అనిపించింది.

 
"హా" అని లేచి బెడ్రూమ్ వైపు వెళ్లి "పిలిచావా" అన్నాను.
 
కర్టెన్ లోనుండి తల బైటకి పెట్టి "ఒక చిన్న హెల్ప్ చేస్తావా?"
 
"హా చెప్పు"
 
"చెప్పడానికి సిగ్గుగా ఉంది కానీ తప్పదు. నా బ్లౌజ్ హుక్ ఇరుక్కుపోయింది కొంచెం తీస్తావా, పావుగంట నుండి ట్రై చేస్తున్నా"
 
నాకు ఫ్యూజులు ఎగిరిపోయాయి. నేను విన్నది నిజమేనా లేక కల కంటున్నానా అనిపించింది. ఏం చెప్పాలో తేలిక అలా బొమ్మలాగా ఉండిపోయాను, ఇంతలో తేరుకుని
 
"హా తీస్తా" అంటూ లోపలి వెళ్ళాను. తనని చూసి మతి పోయింది. కింద లెహంగా బదులు నైట్ ప్యాంటు వేస్కుని ఉంది, పైన ఆ లెహంగా బ్లౌజ్ అలానే ఉంది, మేకప్ గట్రా పోయి ఉంది మొహం మీద, ఫ్రెష్ అయినట్టుంది.
 
"ఎంత ట్రై చేసిన ఆ హుక్ రావట్లేదు, ఇరుక్కుపోయినట్టుంది ఎక్కడో, నా చేతులు అంత వెనక్కి వెళ్లడం లేదు, వెళ్లినా బలంగా తీయలేకపోతున్నా" అంటూ ఏదో చెప్తోంది కానీ నాకు బుర్రకి ఎక్కడం లేదు, ఏదో వింటున్నా.
 
"నేను తీస్తాలే కంగారెందుకు"
 
"నువ్వు తీస్తావనే నా కంగారు, తీసేసి వెళ్ళిపో"
 
"ముందు తీయనీ!!" అని తన వెనక్కి వెళ్లి నించున్నా. తన అందం, వయ్యారం చూడతరమా అన్నట్టు ఊరిస్తున్నాయి. ఏదేదో చేసేద్దాం అనిపిస్తోంది కానీ ఏది చేయబోయి ఏం పెంట చేస్తానో అని నన్ను నేను చాలా కంట్రోల్ చేస్కుంటూ ఉన్నాను. ఆ హుక్ నిజంగానే చాలా గట్టిగా ఇరుక్కుపోయింది. తీయడానికి ట్రై చేశా కానీ అంత సులువుగా వచ్చేలా లేదు. అది రావాలంటే తన బ్లౌజ్ కొంచెం లూజ్ అవ్వాలి, అప్పుడు ఇరుక్కున్న దగ్గరి నుండి వెనక్కి లాగేయొచ్చు. కానీ తన వెనకనుండి అలా బ్లౌజ్ లూజ్ చేస్తూ హుక్ తీయడం చాలా కష్టంగా ఉంది.
 
"ఒకసారి ఇటు తిరుగు" అని తనని నా వైపు తిప్పుకున్నాను. తనని అలా అంత దగ్గరగా చూస్తుంటే కింద లేచి కొట్టుకుంటోంది.
 
"నా దగ్గరకి జరుగు నేను నీ వెనక్కి చేతులు పెడతాను అప్పుడు బ్లౌజ్ లూజ్ చేయడం ఈజీ, వెంటనే తీసేయొచ్చు" అంటూ తనని కొంచెం దగ్గరకి లాక్కున్నాను. ఎదురుగా నుంచుని తాళి కడుతున్నట్టు ఉంది మా పొసిషన్, అలా అయితే వీపు చుట్టూ చేతులు బిగించి హుక్ తీసేయడం ఈజీ. కానీ అది వచ్చేలోపు నేను మైకంలోకి వెళ్తానేమో అనిపించింది. తన పరిమళం ముక్కుకి తగుల్తుంటే తిక్క తిక్కగా అయిపోతోంది. తన కురులు మొహంమీద పడుతుంటే ఒళ్ళు జలదరిస్తోంది. తన ఊపిరి నా భుజం దగ్గర తగుల్తుంటే ఒళ్ళంతా వేడెక్కిపోతోంది. తనకి ఎలా ఉందో తెలీదు కానీ నాకు మాత్రం రకరకాలుగా ఉంది.  ఎలాగోలా కొంచెం గట్టిగా లాగేసి హుక్ తీసేసాను, కానీ తనని వదలాలి అనిపించలేదు. ఆ మైకంలోనే తన మెడ మీద నా వేడి శ్వాస వదుల్తూ వెచ్చగా ఒక ముద్దు పెట్టాను. శ్రీజ ఒక్క సెకను తన చేతులతో నన్ను వాటేసుకుంది, మరుక్షణం గట్టిగా తోసేసింది.
 
"ఏం చేస్తున్నావ్?"
 
"తెలీదు, కానీ బాగుంది" అంటూ ముందుకి వెళ్ళాను
 
"వద్దు కార్తీక్, నాకు ఏదేదో అయిపోతోంది" అని వెనక్కి జరిగింది శ్రీజ. రెండు అడుగులు వేసాక గోడకి అంటుకుంది. నేను దగ్గరకి వెళ్లి
 
"నాకు నిన్ను ఇక్కడ ముద్దు పెట్టుకోవాలనుంది" అని తన పెదాలని వేలితో పట్టుకున్నాను.
 
"వద్దు, నువ్వు దూరం జరుగు ముందు" అంటూ చేతులు రెండు దగ్గరకి పెట్టుకుంది. నేను కొంచెం కూడా వెనక్కి రాకుండా అలానే తన మెడ మీదకి వాలి మెల్లిగా ముద్దులిస్తున్నాను. తను బలం లేనట్టు తోస్తోంది నా ఛాతి మీద పట్టుకొని. 
 
"ఎందుకు, ముద్దు పెట్టుకోకూడదా నిన్ను నేను?"
 
"ముద్దు పెట్టుకోవచ్చు, కానీ నువ్వు అక్కడితో ఆగేలా లేవు"
 
"ఏం చేస్తాను మరి?"
 
"కార్తీక్, వద్దు రా. ప్లీజ్"
 
"చెప్పు, ఏం చేస్తానో"
 
"నేను చెప్పను"
 
"సరే అయితే ముద్దు పెట్టుకోనివ్వు"
 
"నా మాటవినురా, వద్దు"
 
"ముద్దు మాత్రమే పెట్టుకుంటాలే, ఇంకేం చెయ్యను, కాదనకు రా"
 
"నేను చెప్తోంది అదే, నేను కాదనలేను రా నువ్వు అడిగితే"
 
"నిజంగా, ముద్దు వరకే, ఇంక ఆపేస్తా"
 
"ఒరేయ్ నీయంకమ్మ, ముద్దు తర్వాత నేను ఆగలేను రా"
 
ఇంకంతే. అంతకుమించి మాట్లాడే సహనం నిగ్రహం రెండు కోల్పోయాను నేను. నా మొహాన్ని తన మోహంలో పెట్టి అంటి అంటనట్టు తన పెదాల్ని అందుకున్నాను. తను మొదట కదలకుండా ఉంది, మరు నిమిషం లొంగిపోయింది. తన పెదాల్ని ఇంకొంచెం దగ్గరకి జరిపింది. ఆ వేడి పెదాల మీద అలా ముద్దు పెడుతుంటే నా శ్వాస తన శ్వాసతో కలిసి ఒక మత్తు కమ్మేసింది నా కళ్ళని. నా చేతులు తన నడుం మీదకి వెళ్లాయి, తన చేతులు నా వీపుని చుట్టేసాయి. మెల్లిగా గోడనుండి పక్కకి జరిగి ఇద్దరం ఒకరి కౌగిలిలో ఒకరం ఇంచ్ గ్యాప్ లేకుండా అతుక్కుపోయాం. నేను తన పెదాల్ని చీకడం మొదలుపెట్టాను, తను కూడా సహకరిస్తోంది. నోరు తెరిచి తన ఉమ్ముని నా ఉమ్ముతో కలిపేస్తోంది. మా నాలుకలు పెనెవేస్కున్నాయి, మా ముక్కులు కత్తి యుద్ధం చేస్తున్నాయి. నేను తన మొహమంతటా ముద్దులతో దాడి చేస్తున్నాను. తన బుగ్గలు, గడ్డం, నుదురు, చెవులు దేన్నీ వదలకుండా నమిలేస్తున్నాను. అప్పటివరకు ఖాళీగా ఉన్న నా చేతులకి తన బ్లౌజ్ తగిలింది. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది తన హుక్ తీసేసాను అని. వెంటనే బ్లౌజ్ ని పక్కకి జరిపి తన వేడెక్కిఉన్న వీపుని నిమిరేస్తున్నాను. మధ్యలో బ్రా తగులుతోంది కానీ దాన్ని పట్టించుకోకుండా నేను తన వెనకమొత్తం చేతులతో నలిపేస్తున్నాను. నా చెయ్యి తన నడుం దగ్గర నుండి మెడ వరకు ప్రయాణించి మెడ మీదుగా జుట్టు వెనుకభాగాన్నివేళ్ళకి పెనవేసుకుని గుంజుతోంది. అలా గుంజినప్పుడు వెనక్కి వాలిన తలని సముదాయిస్తున్నట్టు నేను గడ్డం మీద గొంతు మీద ముద్దుపెడుతున్నాను. ఇంతటి కామ దాహాన్ని నేనెప్పుడూ అనుభవించింది లేదు. అలానే ఇంతటి కామాన్ని చూపించింది లేదు. నాలో ఉద్రేకం ఒక్కసారిగా కట్టలుతెంచుకుంటోంది. తనకి కూడా అలానే ఉందేమో, ఒళ్ళంతా వేడిగా అయిపోయింది. అలా ముద్దులతో ముంచెత్తుతూ ఉండగా శ్రీజ ఒక్కసారిగా నన్ను తోసేసి
 
"తప్పు రా, మనం చాలా పెద్ద తప్పు చేస్తున్నాం"
 
"అవన్నీ నాకు తెలియవు రా, ఇప్పుడు మాత్రం నువ్వు నాకు కావాలి. లేదంటే చచ్చిపోయేలా ఉన్నాను. నాకు ఏమౌతుందో తెలీదు కానీ నువ్వు మాత్రం నా సొంతం అనిపిస్తోంది. నువ్వు నీ ధ్యాసే తప్ప ఇంకేం లేవు బుర్రలో. దొరికితే నువ్వు, లేదంటే ఇంకేం వద్దు నాకు"
 
"నాక్కూడా అలానే ఉంది రా, కానీ పెళ్ళికి ముందు ఇవన్ని తప్పు కాదా?"
 
"తప్పేనేమో, అవన్నీ నేను ఆలోచించలేదు. ఈ క్షణం నిన్ను ముద్దుపెట్టుకోకపోతే పేలిపోతాను అనిపించింది"
 
"నేనంటే ఎంత ఇష్టం నీకు?"
 
"చెప్పలేను. ఇంత బరువు ఇంత వెడల్పు అని కొలిచి చెప్పలేను. అదొక ఊట లాంటింది, నీళ్లు వస్తూనే ఉంటాయికానీ ఇంకిపోదు"
 
"పెళ్లి చేస్కుంటావా నన్ను?"
 
"నిన్నే చేసుకుంటాను. నీకు ఇష్టం ఉన్నా లేకున్నా"
 
"బాగా చూస్కుంటావా?"
 
"ఇష్టపడి చేసుకున్నప్పుడు ఎంత కష్టపడైన ప్రేమగా బాగా చూస్కుంటా"
 
తను మెల్లిగా నా దగ్గరకి వచ్చింది. ఇదంతా చెప్తూ నేను బెడ్ మీద కూర్చున్నా. తను వచ్చి నా పక్కన కూర్చొని నా జుట్టులో చెయ్యిపెట్టి 
 
"నాకు ముద్దులు సరిపోలేదు" అని సిగ్గుగా చెప్పి నా పెదాలు అందుకుంది. నేను గట్టిగా ముద్దిచ్చి
 
"ఏది ఏమైనా సరే, నువ్వే నా పెళ్ళానివి" అని వాటేసుకుని అలా నా మీదకి లాగేసాను. ఇద్దరం బెడ్ మీద పడిపోయాం, నేను నా పైన శ్రీజ. అలా కాసేపు ముద్దులుపెట్టుకున్నాక తనని బెడ్ మీద వేసి నేను పైకి ఎక్కాను. అప్పటికే హుక్స్ లేకపోవడంతో తన బ్లౌజ్ చాలా వరకు వచ్చేసింది, తన సళ్ళు కొద్ది కొద్దిగా కనిపిస్తున్నాయి. మెడ మీద ముద్దుపెడుతూ అలానే కిందకి జారీ సళ్ళని ముద్దాడాను. దూది పింజలు లాగ ఎంత మెత్తగా ఉన్నాయో. అప్పటివరకు పైపై ఆందాలతో సర్దుకుపోతున్న నాకు ఇది పెద్ద మెట్టే. నాకు నచ్చిన అమ్మాయి మీద ఎక్కడమే కాకుండా దాని సళ్ళు నాకుతున్నాను, పెదాలు కొరుకుతున్నాను, ఎక్కడపడితే అక్కడ నలిపేస్తున్నాను. మొదటిసారి కావడంతో ఎక్కడ మొదలెట్టి ఎక్కడ ఆపాలో ఎం తెలీట్లేదు, ఏది అనిపిస్తే అది చేస్తూపోతున్నాను. ఆలా సళ్ళని కొంసేపు ముద్దాడి నా ముక్కుతో నొక్కి తనని పైకి లేపి వాటేసుకున్నాను. ఆలా ఉన్నపుడు తన బ్లౌజ్ మొత్తం తీసేసాను. సిగ్గు అన్నట్టు చేతులు అడ్డంపెట్టుకుంది. దగ్గరకి వెళ్లి వాటేసుకుని, చెంపల మీద ముద్దుపెడుతూ
 
"ఇది కూడా తీస్తా" అని చెవిలో కొరుకుతూ చెప్పా బ్రా పైనుండే సళ్ళని సవరిస్తూ.
 
"సిగ్గేస్తోంది"
 
"నా దగ్గర కూడా సిగ్గెందుకే" అని అలా చెవి కోరుకుతూనే బ్రా హుక్స్ తీసేసాను. తన వీపు నిమురుతూ తీసేసిన బ్రా హుక్స్ ని పక్కకి లాగుతూ స్ట్రాప్స్ వరకు వచ్చి వాటిని ముందుకి లాగేసాను. బ్రా మొత్తం చేతిలోకి వచ్చేసింది. తన సళ్ళు పూర్తి నగ్నంగా నా ముందు కనువిందు చేస్తున్నాయి. కోతికి కొబ్బరిచిప్ప దొరికినట్టయింది నాకు. తెల్ల బ్రా లో ఉన్న బత్తాయిలాంటి సళ్ళు ఎప్పుడు బైటకి వద్దామా అన్నట్టు చూస్తున్నాయి. సిగ్గు అన్నట్టు చేతులు అడ్డుపెట్టుకోబోతే మళ్ళీ మంచం మీదకి తోసి చేతులు తన పైకి పెట్టి పట్టుకున్నాను. అబ్బా, దాన్ని అలా చూసేసరికి నాకు రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి, ఆ సీన్ నేను ఇప్పటికి మర్చిపోలేదు. ఎవరో చెక్కినట్టు ఉన్న చేతులు, నున్నగా షేవ్ చేసిన సంకలు, ఊపిరికి లయబద్ధంగా కదులుతున్న సళ్ళు, నెలవంక లాంటి వంపులు, చూడచక్కటి బొడ్డు. ఎటువంటి ఆలస్యం చేయకుండా తన ముచ్చికలు నోట్లో పెట్టుకొని చీకడం మొదలుపెట్టాను. "హ్హ్మ్మ్మ్" అని మూలుగు వదిలి ఒళ్ళు జలదరించింది తను. నేను అలా కాసేపు వాటిని చీకి కిందకి జారీ కడుపు మీద ముద్దుల దాడి చేస్తూ సళ్ళు పిసకడం మొదలుపెట్టాను. తన మూలుగులు ఇంకా పెద్దవయ్యాయి, ఒళ్ళు ఇంకా వేడెక్కింది. అలా పొట్ట నడుం ముద్దాడుతూ ఇంకొంచెం కిందకి జారాను. తన పూకు నా ముక్కు దగ్గరకొచ్చింది. సళ్ళమీద చేతులు అలానే ఉంచి, అండర్వేర్ మీదనే పూకు పైన ముద్దు పెట్టాను. శ్రీజ వొళ్ళు ఒక్కసారిగా విల్లు లాగ వెనక్కి వంచింది. తను అలా చేయడం నాకు నచ్చి ఇంకోసారి పూకుని ముద్దాడాను. తను వొళ్ళు విరుస్తూ నోరు తెరిచి కళ్ళు మూసుకొని ఏవేవో మూలుగులు చేస్తూనే ఉంది, నేను చేతులు మెల్లిగా నడుం మీదకి జార్చి పూకుని డ్రాయర్ పైనే ముద్దు పెట్టుకుంటూ ఉన్నాను. అలా పెడుతూనే డ్రాయర్ ని కిందకి లాగేసాను. తను కూడా అడ్డుపడలేదు పైగా మోకాళ్ళు పైకి లేపింది తీసెయ్యమన్నట్టు. ఎపుడు తీసానో నా ఒంటి మీద చొక్కా లేదు. గబగబా ప్యాంటు డ్రాయర్ కూడా తీసేసి మల్లి తన కాళ్ళ మధ్య చేరాను. మొదటిసారి పూకుని చూడటం, ముద్దాడటం అన్ని ఏంటో కల లాగ జరుగుతున్నాయి. నా మొడ్డ మాత్రం ఇనప కడ్డీ లాగా సెగలు కక్కుతోంది. మళ్ళీ ముద్దు పెట్టుకుందాం అని పూకు దగ్గరకి వెళ్ళాను కానీ, దట్టంగా పెరిగిన వెంట్రుకలు నాకు దారి ఇవ్వలేదు. అదికాక మొదటిసారి అనో ఏమో, పూకు వాసనా అంతగా ఎక్కలేదు. డ్రాయర్ పైన తెలీలేదు కానీ, డైరెక్టుగా పూకు నాకడం అదో రకంగా అనిపించింది. దాంతో పూకు వదిలి తొడలు గజ్జలు ముద్దు పెడుతూ ఆ ముద్దులు పైకి తీసుకెళ్ళాను.
 
"ఏంటే, ఇంత వేడిగా ఉన్నావ్?"
 
తనేం మాట్లాడలేదు. కళ్ళు మూసుకొని గుండెలు ఎగరేస్తూ గట్టిగ నోటితో ఊపిరి పీల్చుకుంటోంది. నేను మీద వరకు వచ్చేసరికి నా మొడ్డ దాని పూకు దగ్గర తగలడం తెలుస్తోంది, ఆ అనుభూతి నిజంగా గొప్పది. ఇంకొద్దిసేపట్లో ప్రపంచంలోనే అతి గొప్ప సుఖం పొందబోతున్నాం అనే భావన మాటల్లో చెప్పలేం.
 
తన వొళ్ళు మాత్రం ఇంకా ఇంకా వేడెక్కుతోంది, పూకు దగ్గర తడి నాకు తెలుస్తోంది. నా నడుం కొంచెం పైకి కిందకి అడ్జస్ట్ చేశాను, ఈలోపు కింద జరిగిన రాపిడికి దాని ఒళ్ళు వణికింది. ఇక నాకు అర్ధమైపోయింది పాప రెడీగా ఉంది అని. మెల్లిగా మొడ్డని లోపలకి తోసాను.
 
"ఇష్, అబ్బా మంట!!"

"సారీ సారీ! బాగా మంటగా ఉందా?"
 
"హా! తీసేయ్ రా!"
 
ఇంత కష్టపడింది తీసేయడానికా! నో ఛాన్స్, అని మనసులో అనుకుని
 
"తీసేస్తే ఇంకా మండుతుంది, కొంసేపు అలానే కదలకుండా ఉండు తగ్గిపోతుంది" అని చెప్పి నేను కూడా మొడ్డని కదిలించకుండా తన మీదకి వంగి సళ్ళు చీకడం మొదలుపెట్టాను. కాసేపటికి పిల్ల సద్దుమణిగింది, ఇదే మంచి టైం అని చాలా మెల్లిగా నడుం కదిలించాను.
 
"ఇస్స్, హ్మ్మ్!" అని కళ్ళు చిట్లిస్తూనే మత్తుగా మూలిగింది. నెమ్మదిగా మంట తగ్గుతుంది అని అర్థమైంది నాకు. కొంసేపు అలానే ముందుకి వెనక్కి నడుం ఆడించి
 
"తగ్గిందా మంట!"
 
"హ్మ్మ్, కొంచెం తగ్గింది కానీ మంటగానే ఉంది"
 
"మరి తీసేయనా"
 
"వద్దు! బాగుంది...అలానే చెయ్!"
 
అది అలా అనగానే నాకు ఎక్కడలేని మూడ్ వచ్చింది, మొడ్డ ఇంకా గట్టిపడినట్టు అనిపించింది. వెంటనే ముందుకి వంగి మెడ మీద ముద్దులు పెడుతూ చెవి తమ్మెలు కొరికాను. ఎంతైనా పిల్ల లైన్ లోకి వస్తే వచ్చే కిక్ వేరప్పా!
 
"ఆహ్, హ్మ్మ్!" అంటూ ఊపిరి గట్టిగ తీసుకుంటూ నా మెడని చుట్టేసింది. కింద మొడ్డ పోట్లలో కొంచెం వేగం పెంచి గట్టిగ దెంగడం మొదలుపెట్టాను.
 
"అమ్మా! ఆహ్, మెల్లిగా.... చెయ్...మ్హ్హ్.......ఇస్స్..... ఆహ్"
 
"అబ్బా! జున్ను ముక్కలాగా ఉన్నావ్ కాదే, కొరికేస్తా నిన్ను"
 
"అ....దే....గా....హమ్మా!.....చేస్తుంది....."
 
"బాగుందా నీకు?"
 
"హ్మ్మ్!"
 
"సరిగ్గా చెప్పు"
 
"బా....గుంది"
 
"ఎం బాగుంది"
 
"హ్మ్మ్... మనం......ఇలా చేయడం..... ఉష్..."
 
"ఎం చేస్తున్నాం?" అని అడుగుతూ దంపుడులో కొంచెం జోరు తగ్గించాను.
 
"ఛీ పో" అంటూ నన్ను గట్టిగ వాటేసుకుంది. ఇంకా ఎక్కువ మాట్లాడితే మొదటికే మోసం వస్తుందిలే అని, అక్కడితో నోటికి కట్ చెప్పి మొడ్డకి పని చెప్పాను. సాంతం బైటకి తీసి మెల్లగా లోపలికి తోస్తూ పైన సళ్ళు పిసుకుతూ ఉంటే నరాలు జివ్వుమన్నాయి. తన పూకు అప్పటికే రసాలతో తడిసిపోయి మంచిగా నా మొడ్డని మసాజ్ చేస్తునట్టు అనిపించింది. కొత్త కదా, ఆ రాపిడికి నాకు దగ్గరకొచ్చేసింది. ఐన కానీ నిగ్రహంగా ఇంకొంసేపు దెంగుదామని నా శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తున్నాను. సళ్ళ మీద దాడి మాత్రం ఆపకుండా, పిసుకుతూ చీకుతూ ముచ్చికలను కొరుకుతూ నానా రకాలుగా అనుభవిస్తున్నాను.
 
"ఉష్ష్... అమ్మా.....కార్తీక్......నాకు.....ఏ....దో....లా.....అయిపో......తోంది.....హ్మ్మ్....!
 
"నాక్కూడా.... అలానే ఉంది.... హా!" అంటూ వేగంగా దెంగుతున్నాను.
 
"ఆహ్!!" అని అరిచినట్టు సౌండ్ రాకుండా నోరు తెరిచి నన్ను గట్టిగా హత్తుకొని భుజం కోరికేసింది. ఆ క్షణంలో దాని పూకు కండరాలు ఒక్కసారిగా గట్టిగ అయిపోయి నా మొడ్డని ఊపిరాడకుండా నొక్కేసినట్టు అనిపించింది. అంతే! నా మొడ్డ స్వర్గలోకపు అంచులు దాటేసింది. విడతల వారీగా రసాలు మొత్తం దాని పూకులో కక్కేసాను. ఆ మత్తులో దాని మీద నిస్సత్తువుగా వాలిపోయాను. జీవితంలో ఇంతటి సుఖం ఎప్పుడు పొందలేదు. నాకు చేత్తో కొట్టుకోవడం అలవాటే కానీ ఇది మాత్రం వేరే లెవెల్. ఒళ్ళంతా తేలుతున్నట్టు అనిపించింది, కొంసేపు కళ్ళు బైర్లు కమ్మేశాయి. తనకి కూడా అలానే ఉందనుకుంటా నన్ను అలా పట్టుకునే ఉంది. ఇద్దరం గట్టిగ ఊపిరి పీల్చుకుంటూ ఆ వెచ్చటి కౌగిలిలో సేదతీరుతున్నాం. తన గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం తన సళ్ళకి అతుక్కొని ఉన్న నా ఛాతికి తెలుస్తోంది. నా మొడ్డ నెమ్మదిగా మెత్తబడి పూకులోంచి బైటకి వచ్చేసింది. మెల్లిగా తేరుకొని తన మీద నుండి పక్కకి జరిగి మంచం మీద వెల్లకలా పడిపోయాను. కొంసేపు ఇద్దరం అలా మంచం మీద ఓపిక లేనట్టు పడుకుని ఉండిపోయాం. 

శృంగారం తర్వాత ఉండే నిశ్శబ్దం చాలా భయంకరమైనది అని నాకు అప్పుడే తెల్సింది. దెంగేటప్పుడు మెదడుతో కాకుండా మొడ్డతో ఆలోచిస్తారు అంటే ఏంటో అనుకున్నా, అది నిజమే. నేను ఏం చేసానో నా మెదడుకి అర్ధమైన మరు క్షణం ఆ నిశ్శబ్దాన్ని నేను భరించలేకపోయాను. కొంత సేపటికి తను లేచి కూర్చొని రెండు కాళ్ళ మధ్యలో చూస్కొని
 
"లోపలే కార్చేసావా?"
 
"హా!"
 
నాకు అంతకుమించి ఏం సమాధానం చెప్పాలో తెలీలేదు. ఒక్కసారిగా తన మొహం పాలిపోయింది, కళ్ళ వెంట ధారలు కారిపోతున్నాయి. అది చూసి నేను కూడా లేచి కూర్చున్న. తన పూకు దగ్గర రొచ్చు రొచ్చు అయిపోయింది, కింద బేడీషీట్ తడిసిపోయింది. అప్పుడు తెలీలేదు కానీ కొన్ని ఏళ్ల తర్వాత అర్ధమైంది అవి తన రసాలు అని. నా మొడ్డ రసాలు కక్కే టైంలోనే తనకి కూడా కారిపోయింది.
 
"ఏమైంది రా! ఎందుకు ఏడుస్తున్నావ్?" అని వాటేసుకోబోయాను. నన్ను పక్కకి తోసేసి ఏడుస్తూనే
 
"ఏమయ్యేదేంట్రా. కొంచెం కూడా ఆలోచించకుండా లోపల కార్చేసావ్. నాకు కడుపొస్తే ఏంటి పరిస్థితి"
 
"నేను కావాలని చేయలేదే. ఆ టైంలో అలా అయిపోయింది, నాకు తెలీలేదు కారిపోతుంది అని. సడన్గా అయిపోయింది"
 
"నేను ముందు నుండి చెప్తూనే ఉన్నాను. వద్దు వద్దు అని, వినకుండా మొత్తం చేసేసావ్! ఇపుడు నేనేం చేయాలి!" అని బ్యార్ మంది. నాకు ఏం చేయాలో తెలీలేదు. ఇదేంటి మొత్తం నేనే చేశా అంటోంది అని టెన్షన్ వచ్చేసింది. పైగా ఏడుస్తుంది, ఇప్పుడు ఎవరైనా వస్తే నా పని గోవిందా! గోవిందా! ముందు దీని ఏడుపు ఆపాలి అని కొంచెం తేరుకుని
 
"శ్రీ... ఏం కాదు రా! నువ్వు ఏడవకు బంగారం, ముందు బాత్రూంకి వెళ్లి క్లీన్ చేసుకుందాం పద" అని పైకి లేపి తీసుకెళ్ళాను.
 
"నేను వెళ్తాను!" అని దురుసుగా చెప్పి లోపలికి వెళ్లి డోర్ వేసేసుకుంది. ఇంకేం చెయ్యలేక నా బట్టలు వెతుక్కుని వేస్కుంటున్నపుడు మొడ్డని చూస్కుంటే మొత్తం ఎర్రగా ఉంది. మొదట భయమేసింది కానీ అది తన పూకు రక్తం అని అర్ధమైంది. దాని పొర చినిగిపోయినట్టుంది, అందుకే పాపం మంట అనింది అని ఆలోచిస్తూ మొడ్డని డ్రాయర్ కి తుడిచేసి బట్టలు వేసేసుకున్నాను. ఒక పౌగంట కి బైటకి వచ్చింది శ్రీజ, వస్తూనే బట్టలు వేస్కొని
 
"నువ్వు వెళ్తే నేను డోర్ లాక్ చేసుకోవాలి" అని కోపంగా నా వైపు కూడా చూడకుండా అడిగింది.
 
"వెళ్తాలే రా, ఒకసారి ఇలా కూర్చో...." అని నేనేదో చెప్పబోతుంటే
 
"వెళ్తావా ప్లీజ్!" అని చిరాకుగా మొహం పెట్టి డోర్ దగ్గరకి వెళ్ళిపోయింది. నాకు అవమానంగా అనిపించింది. ఇంకే మాట్లాడకుండా బాగ్ తీస్కొని బైటకి వచ్చేసాను. అలా బైటకి అడుగు పెట్టానో లేదో, ధన్ మని డోర్ మూసేసింది. నాకు కోపం వచ్చింది, డోర్ కొడదాం అనుకున్నా కానీ ఈ టైంలో రిస్క్ ఎందుకులే అని వదిలేసా. అసలే అది చిరాకు లో ఉంది, ఎమన్నా గొడవ జరిగి అది కోపంలో చుట్టుపక్కల వాళ్ళని పిలిచినా నేను ఏం చెయ్యలేను. ఎందుకొచ్చిందిలే, దీని సంగతి రేపు కాలేజీ లో చెప్దామ్ అని ఇంటి బైటకి వచ్చేసాను. సైకిల్ తీస్కొని బయలుదేరేముందు కూడా చూసా కిటికీ లోంచి ఎమన్నా చూస్తుందేమో అని, కానీ లేదు, లైట్స్ మొత్తం ఆఫ్ చేసేసి ఉన్నాయి. దాన్ని మనసులోనే తిట్టుకుంటూ సైకిల్ తొక్కితే సెంటర్ దగ్గరకి వచ్చి పడ్డాను. టైం చుస్తే 2 ఐంది.

[kartik777]

శ్రీజని తిట్టుకుంటూ సైకిల్ తొక్కితే లక్ష్మీపురం సెంటర్ దగ్గరకి వచ్చి పడ్డాను. టైం చుస్తే 2 ఐంది. మనసంతా చిందరవందరగా ఉంది. కోపం, భయం, అలసట, బాధ అన్ని ఒకేసారి వచ్చేస్తున్నాయి బుర్రలోకి. కాసేపు ఎక్కడికి వెళ్లాలో మర్చిపోయాను, సైకిల్ దిగి రోడ్ పక్కన ఫుట్ పాత్ మీద అలా కూర్చుండిపోయాను. ఈ టైం లో ఇంటికి వెళ్ళలేను, వెళ్లినా నా వాలకం చుస్తే అమ్మకి ఏదో చేసి వచ్చాను అని అనుమానం వచ్చేస్తుంది. సినిమా హాల్ కి వెళ్దాం అంటే 2nd షో టైం కూడా దాటిపోయింది. ఒంటరిగా ఉండాలి అనిపించలేదు. పోనీ శ్రీజ దగ్గరకే వెళ్దామా అంటే ఎందుకో ధైర్యం రాలేదు. మెల్లిగా సైకిల్ తీస్కొని రైల్వేస్టేషన్ కి వెళ్ళాను. అక్కడైతే మనుషులు కనిపిస్తారు, రైళ్లు వస్తూ పోతూ ఉంటాయి, కాస్తో కూస్తో నా మనసులో ఉన్న అలజడి తగ్గుతుంది అనిపించింది. స్టేషన్ కి వెళ్లే దారంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది, పురుగు లేరు. పైగా నవంబర్ నెల కావడంతో అప్పుడే మొదలవుతున్న చలి. ఆ చలికి వణుకుతున్నానో భయంతో వణుకుతున్నానో తెలీట్లేదు. స్టేషన్ కి వెళ్లి ఒకటో నెంబరు ప్లాట్ఫారం మీద ఒక టీ కొనుక్కుని బెంచ్ మీద కూర్చొని నాలుగు చుక్కలు లోపలికి వేస్తె కానీ ఆ వణుకు తగ్గలేదు.

 
"ఐన నా మీద కోపమెందుకు దీనికి? చేసేటప్పుడు బాగానే ఉంది కదా, తర్వాత ఏం వచ్చింది మాయరోగం?"
 
"అంతే కానీ నువ్వు చేసిన తప్పు కనపడట్లేదు కదా నీకు?" అని సమాధానం వచ్చింది. ఎవరో కాదు, నా అంతరాత్మ.
 
"నేనేం తప్పు చేశా. ఇద్దరం కలిసే కదా చేసింది"
 
"కరెక్ట్ ఏ! కానీ రేపు తేడా వస్తే ఎవరికి బొక్క?"
 
"హ్మ్మ్.. దానికే లే, కానీ అలా అని మొత్తం నేనే చేశా అంటే ఎలా?"
 
"ఏదో కోపం లో అనింది లే రా! దానికసలే ఇదంతా కొత్త, నువ్వు ఒకేసారి పూకులో కార్చడం లాంటివి చేస్తే భయపడకుండా ఎలా ఉంటది?"
 
"అది ఏదో ఆవేశం లో అలా జరిగిపోయింది, నేనేం కావాలని చేయలేదు కదా, అది అర్ధం చేసుకోకుండా ఇంట్లోనుంచి దొబ్బెయ్ అన్నట్టు మాట్లాడటం నాకు నచ్చలేదు"
 
"ఒరేయ్, అమ్మాయిలకి ఉండే భయాలు నీకేం తెలుసు మొగ ముండాకొడుకువి? పైగా శ్రీజ గురించి తెల్సిందే కదా, నీకు సంబందించిన ప్రతీది చాలా ఎమోషనల్ గా ఆలోచిస్తుంది. అలాంటిది సెక్స్ అనేది ఎంత పెద్ద మ్యాటర్! ఆడపిల్లలకి ఎన్నెన్నో కలలు ఉంటాయి, మొదటిరాత్రి ఇలా జరగాలి అలా చెయ్యాలి అని. అవేం లేకుండా ఒక వీక్ మొమెంట్ లో పద్దతి పాడు లేకుండా పని కానిచ్చేసి లోపల కార్చేస్తే మరి కోపం రాదా, టెన్షన్ పడదా!"
 
"కోపం సరే ఒప్పుకుంటాను, టెన్షన్ ఎందుకు ఏదో ఇప్పటికిప్పుడు కడుపొచ్చేసినట్టు"
 
"నిజంగా వస్తే తెలుస్తది రా. తన సైడ్ నుండి ఆలోచించి చూడు. పెళ్లి కాకుండా కడుపు తెచ్చుకుంటే తన ఇంట్లో వాళ్ళ ముందు సమాజం ముందు తల ఎత్తుకోగలదా అసలు? తనని నువ్వే పెళ్లి చేసుకున్నా కూడా, రేపు అందరు పెళ్లి కాకముందే తల్లయింది అన్న ముద్ర వేసేస్తే అది ఎంత బాధగా ఉంటుంది మీ ఇద్దరికీ?"
 
"కడుపు తీయించేసే పని, దాందేముంది?"
 
"ఆహా, అబ్బా! ఏది ఠక్కున చెప్పరా, ఏ డాక్టర్ దగ్గరకి వెళ్లి అడుగుతావ్ గర్ల్ఫ్రెండ్ కడుపు తీసేయమని?"
 
"కనుక్కుంటామండీ, ఏంటిప్పుడు!"
 
"నీ బొంద! ఏదో ఫ్రస్ట్రేషన్ లో అంటున్నావ్ కానీ అనుకున్నంత ఈజీ కాదు అలాంటి పనులు. పైగా ఇంట్లో వాళ్ళకి తెలీకుండా పోతుంది అనుకుంటున్నావా. ఒకవేళ తెలియకపోయిన, తన ఎంత స్ట్రెస్ ఫీల్ అవుతుందో ఆలోచించావా అసల!"
 
"ఇప్పుడు ఏమంటావ్ అయితే? నాదే తప్పు అంటావా?"
 
"వ్యక్తిగతంగా చుస్తే ఎవరిదీ తప్పు కాదు. కానీ సొసైటీ పరంగా చుస్తే మీ ఇద్దరు తప్పు చేసారు. నువ్వే ఆలోచించు మీరు తప్పు చేయలేదా?"
 
"చేసాం లే, అందుకే కదా ఇలా ఫీల్ అవుతున్నాను"
 
"కదా... ఇది నీ రియాక్షన్! అలా కోప్పడటం తన రియాక్షన్. ఎందుకంటే మీ ఇద్దరు చేసిన తప్పు వల్ల ఎక్కువ నష్టం తనకే ఉంది"
 
"అంటే నాకు ఏం నష్టం లేదా?"
 
"గట్టిగా మాట్లాడితే నీకేం ఉంది రా నష్టం. మహా అయితే ఇంట్లోవాళ్ళు కొడతారు, బైటోళ్లు ముండాకోరు అంటారు. కొన్నేళ్లు పోతే ఎవడైనా పట్టించుకుంటాడా? తనని జీవితాంతం గాలిముండ లానే చూస్తారు. పట్టుమని 20 ఏళ్ళు కూడా లేని అమ్మాయి తట్టుకోగలదా అదంతా? ఏమైనా అఘాయిత్యం చేసుకుంటే ఎవడు కారణం?"
 
"ఆమ్మో, వద్దులే తల్చుకుంటే బాధ భయం రెండు ఒకేసారి వస్తున్నాయి"
 
"నీకు తలచుకుంటేనే అలా ఉంటే, నిజంగా భరిస్తే తనకి ఎలా ఉంటది?"
 
"హ్మ్మ్. నిజమే. మరేం చేద్దాం?"
 
"తన మానం అవమానం కాలేదు అని భరోసా ఇవ్వు, తన బాధకి నువ్వు ఎప్పటికి కారణం కావు అని అర్ధమయ్యేలా చెప్పు, తన బాధ్యత నీది అని చెప్పు. చెప్పడం మాత్రమే కాదు, అలా నడుచుకో. తిడుతుంది, కోప్పడుతుంది, భరించు. తనని మళ్ళీ మామూలుగా చేయడానికి ప్రయత్నించు"
 
(బాగా ఫిలసాఫికల్ అయిపోయింది కదా, ఇంతకంటే ఎక్కువ ఉండదులెండి)
 
నా అంతర్మధనం పూర్తయ్యాక ఒక విషయం బోధ పడింది. పర్యవసానాలు ఆలోచించకుండా చేసే ఏ పని కూడా మనకి ఆనందాన్ని తెచ్చిపెట్టదు. ఒకవేళ తెచ్చినా అది ఎక్కువసేపు ఉండదు. అయితే ఒక పని చేసేముందు బాగా ఆలోచించాలి, లేదంటే ఆ పని వల్ల వచ్చే పరిణామాలు ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. ఎటు లేకపోతే ఎటూ కాకుండా పోతాం. ఈ క్లారిటీతో రేపు శ్రీజని ఫేస్ చేయడానికి ఒక ధైర్యం వచ్చింది. తనకి అర్ధమయ్యేలా చెప్పి కోపం అయితే పోగొట్టగలను కానీ నిజంగా కడుపు వస్తే ఏం చెయ్యాలి అనేది మాత్రం తెలియదు. సరే పదా చూసుకుందాం అనే దృక్పధంతో లేచి నిల్చుని టైం చూసాను. 5 కి ఐదు నిముషాలు ఉంది. బెడ్ మీద అలా పడిపోవాలి అనిపించింది, సరాసరి ఇంటి దారి పట్టాను.
ఇంటికెళ్ళాక అనుకున్నట్టే మా అమ్మ తిట్లతో మొదలెట్టింది.
 
"అవతారం చూడు, రాళ్లు కొట్టి వచ్చినట్టు, అసలు కాలేజీ కి వెళ్ళావా ఇంకేటైనా వెళ్ళావా రా?"
 
"ఇంకెక్కడికి వెళ్తా నేను, కాలేజీ ఆ తర్వాత ప్రేమ్ వాళ్ల ఇంటికి"
 
"మరి బట్టలకి ఆ చమట, రంగు, చమ్కీలు ఇవన్నీ ఏంటి!"
 
"సైకిల్ తొక్కితే ఆ మాత్రం చమట పట్టదా? ఈ రంగు బొంగు ఆ ప్రేమ్ గాడి చెల్లి వల్ల. దాని ఆర్ట్ ప్రాజెక్ట్ కి ఏదో బొమ్మలు గీసిపెట్టమంది"
 
"ఎందుకు దానికి చేతకాదంటానా? ఐన నిన్నే ఎందుకు అడిగింది, వాళ్ల అన్న ఉన్నాడుగా? ఎంత వయసు దానిది? దాని పేరేంటి?"
 
"బాబోయ్, అమ్మా నీకో దండం. ఇన్ని ప్రశ్నలకి ఒకేసారి సమాధానం ఇవ్వాలంటే నేను అష్టావధానం చెయ్యాలి"
 
"అడిగినదానికి మాత్రం ఆన్సర్ ఇవ్వనంటావ్?"
 
"ఉష్.... నాతో పాటు వాడు కూడా చేసాడు, సారీ, వాడితో పాటే నేను చేశా. ప్రాజెక్ట్ పెద్దది. ఎగిరే, పాకే, ఈదే జంతుజాతి లో రెండేసి చొప్పున బొమ్మలు గీయాలి, వాటికి రంగులు వేయాలి. అది 5th క్లాస్, వయసు నాకు తెలీదు రేపు కనుక్కుని చెప్తా. పేరు ప్రియా, నన్ను చక్కగా అన్నయ్య అని పిలుస్తుంది. చాలా ఇంకేమన్నా చెప్పాలా?"
 
"మరి కంబైన్డ్ స్టడీస్ అన్నావ్?"
 
"అవి కూడా చేసాం, మధ్యలో ఇది."
 
"అన్నిటికి ఆన్సర్స్ రెడీ చేసి పెట్టుకున్నావు రా, నన్ను మోసం చేయాలని చూడక!"
 
"సరిపోయింది. చెప్పకపోతే చెప్పలేదు అంటావ్, చెప్తే నిజం కాదు అంటావ్, నన్నేం చేయమంటావ్ కూడా నువ్వే చెప్పు"
 
"సినిమా డైలాగులు కొట్టక, ఇంకో సారి ఇలా నైట్ ఔట్లు కంబైన్డ్ స్టూడీసు అన్నవనుకో, కాళ్ళిరగ్గొడతా"
 
ఇంత గయ్యాళి లాగ పోట్లాడుతుంది అనుకుంటున్నారా, మా అమ్మ అంతే. నాకు సంబంధించిన అన్ని విషయాలు తెల్సుకోవాలి అనుకుంటుంది. నా చదువు, ఫ్రెండ్స్, అలవాట్లు, ఇష్టాలు, అన్ని. నేను ఎక్కడ చెడు సహవాసాలు చెడు అలవాట్లు చేసుకుంటానో అని తన భయం. భయంతోనో, బ్రతిమాలో నన్ను కంట్రోల్ లో ఉంచాలి అనేది మా అమ్మ ఫిలాసఫీ. “చిన్న వయసులో పిల్లలకి మనం విలన్స్ అవ్వకపోతే రేపు పెద్దయ్యాక ప్రపంచమంతా వాళ్ళకి విలన్స్ అవుతారు” అంటూ ఉంటది. ఇంగ్లీష్ లో అన్నట్టు "overprotective" మదర్. కానీ నేనంటే చాలా ప్రేమ. నన్ను బాగా చూసుకోవడం కష్టమౌతుందేమో అని నా చిన్నప్పుడే బ్యాంకు లో క్లర్క్ ఉద్యోగం మానేసి, ఫుల్-టైం హౌస్ వైఫ్ అయిపోయింది. అలా చేయకపోయుండుంటే ఈపాటికి చైర్మన్ అయిపోయేది, అంత తెలివైంది.
 
"సరే నేను కొంసేపు పడుకుంటా"
 
"స్నానం, టిఫిన్ చేసి పడుకో, ఎప్పుడు తిన్నావో ఏంటో"
 
"హా అలాగే!"
 
అన్ని పూర్తిచేసి మంచం ఎక్కాను. మనసులో మాత్రం శ్రీజ గురించే ధ్యాస. ఎలా ఉందో, ఏమైనా తినిందో లేదో, ఏడుస్తుందా! ఫోన్ తీస్కొని మెసేజ్ చేశాను, రిప్లై లేదు. ఇంకా పడుకుని ఉందేమో అని అలా రిప్లై కోసం ఎదురు చూస్తూ నిద్రలోకి జారుకున్నాను. లేచేసరికి 1:30 కావొస్తోంది. ఫోన్ చూసాను, మెసేజ్ లేదు కాల్ లేదు. మళ్ళీ మెసేజ్ చేశాను, నో రిప్లై. కాల్ చేశాను, తీయలేదు. ఇంకా కోపం తగ్గినట్టు లేదు, సరే డైరెక్ట్ గా కలిసి మాట్లాడదాంలే అని భోజనం చేసి సినిమాలు చూస్తూ ఆ రోజు ముగించేసాను. తర్వాతి రోజు శనివారం. మధ్యాహ్నం నుండి పెద్దగా క్లాసులు ఉండవు, మొత్తం స్టడీ అవర్ ఉంటుంది, ఒకటి అరా ఇంగ్లీషు సంస్కృత క్లాసులు జరుగుతాయి. ఆ టైములో మాట్లాడదాం అని ప్లాన్ చేసుకొని కాలేజీ కి వెళ్తే తను రాలేదు. కొంచెం టెన్షన్ వచ్చింది, ఫోన్ చేస్తే తీయదు మెసేజ్ చేస్తే రిప్లై ఇవ్వదు. ఇలా కాదు అని నాగరాజుగాడి ఫోన్ నుండి కాల్ చేశా, ఎత్తింది.
 
"హలో, శ్రీ... నేను కార్తీక్....." అని చెప్పేలోపే కట్ చేసింది.
 
"ఎంత వరకు వచ్చిందిరా మీ మ్యాటర్ మరి?" అని అడిగాడు నాగరాజు. శ్రీజని లైన్ లో పెట్టడం స్టార్ట్ చేసాక వీడికి చెప్పాను, ఇష్టపడుతున్నాను అని. అప్పటినుండి క్లాసులు మేనేజ్ చెయ్యడం, ఫ్రెండ్స్ కి అనుమానం రాకుండా చూడటం లాంటి కొన్ని విషయాల్లో హెల్ప్ చేస్తున్నాడు. అలా అని అన్ని విషయాలు కూడా పంచుకోకూడదు. ఎంత
క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ ఐన ఏదొక టైం లో ముంచేస్తారు, పైగా ఇది అసలే చాలా పెద్ద విషయం. నా పొలంలో కూడా మొలకలొచ్చాయి అని వాడితో పంచుకుందాం అనుకుని కూడా, తమాయించుకుని
 
"ఏం లేదురా! మొన్న ఏదో కోపంలో తిట్టాను, అప్పటినుండి మాట్లాడటం లేదు"
 
"సచ్చినోడా! ఆ పిల్ల పుట్టినరోజు కదా మొన్న, తెల్సి కూడా ఎందుకు తిట్టావ్?"
 
"ఏదో చిరాకులే తిట్టేశా! కావాలనేం చేయలేదురా. సారీ చెప్దాము అని ఎంత ట్రై చేస్తున్న మాట్లాడట్లేదు"
 
"అంతే ఉంటది మరి! సరేలే సాయంత్రం ఇంటి దగ్గరకి వెళ్దాం, మాట్లాడుదుకాని"
 
సంకలో పిల్లిలాగా వీడేందుకు నాతో అనుకున్న కానీ, ఒకందుకు అది కూడా మంచిదే అనిపించింది. ఒక్కడినే వెళ్తే పాప అసలు బైటకి వస్తుందో లేదో డౌట్. వచ్చినా ఇంట్లో పరిస్థితి ఏంటో మనకి తెలీదు, వాళ్ళ అమ్మ నాన్న వచ్చేసారో లేదో! వీడుండటం కాస్త హెల్ప్ అవుతుంది లే అని సరే అన్నా. కానీ ఒక పక్క వీడుంటే తనతో ఫ్రీగా ఎలా మాట్లాడాలి అని ఆలోచన. సరేలే, ఏదోకటి చెప్పి తనని పక్కకి తీసుకొద్దాం అనుకున్నాను.
సాయంత్రం కాలేజీ అయ్యాక సరాసరి శ్రీజ వాళ్ళ ఇంటికెళ్ళాం. బెల్ కొడితే తనే తలుపు తీసింది. మొహమంతా డల్ గా, కళ్ళు ఉబ్బిపోయి ఉన్నాయ్. చూడగానే బాధేసింది, అనవసరంగా ఇంత బాధ పెట్టాను అని. తనని చూసి ఎలా రియాక్ట్ అవ్వాలో అర్ధంకాలేదు. ఏదో చెప్దాము అని నోరుతెరిచేలోపు, నాగరాజు అందుకొని
 
"ఆంటీ వాళ్ళు లేరా?"
 
"ఎందుకొచ్చారు?"
 
"నీతో మాట్లాడకపోతే వీడు చచ్చిపోయేట్టు ఉన్నాడు, అందుకే తీస్కోచ్చా"
 
"నాకిప్పుడు ఎవరితో మాట్లాడాలని లేదు, వెళ్లిపోండి"
 
"శ్రీ... శ్రీ..... ఉండవె ఒక్క నిమిషం, మొన్నటినుండి ట్రై చేస్తున్నాను. మాట్లాడితే కదా సెట్ అయ్యేది. ఇలా నీలో నువ్వే బాధపడుతూ ఉంటే ఎలా చెప్పు. నువ్వు ఎలా ఉన్నావో ఏంటో అని టెన్షన్ వచ్చేస్తుంది. నా బంగారం కదా, ప్లీజ్ ప్లీజ్.... తలుపేసేయకు" అని బ్రతిమలాడాను. తన కళ్ళల్లో కొంచెం కోపం తగ్గింది అనిపించింది.
 
"మాస్టారు, ఇలా గుమ్మంమ్ముందు అవసరమా ఇవన్నీ, బైటకి వెళ్దాం కదా!" అని శ్రీజ వైపు చూసాడు నాగరాజు.
 
"నేను రాను, కావాలంటే మీరే లోపలకి రండి"
 
"మరి ఆంటీ?"
 
"ఎవరు లేరు" అంటూ తలుపు మొత్తం తీసింది. ఇద్దరం వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాం, తను మాకు ఎదురుగా కూర్చుంది. ఇప్పుడు వీడ్ని ఎదురుగా పెట్టుకొని నేను ఏం మాట్లాడాలో అర్థంకాక వాడి వంకే చూస్తున్న, ఎదవకి అర్థమైనట్టు లేదు నన్నే గుడ్లప్పగించి చూస్తున్నాడు.
 
"మాట్లాడురా! నన్ను చూస్తావేంటి?"
 
నీయబ్బ నువ్వుంటే ఎలా రా మాట్లాడేది అనుకుని శ్రీజ వైపు తిరిగాను.
 
"అది కాదే, ఏదో ఆవేశంలో జరిగిపోయింది కానీ కావాలని చేసింది కాదు కదా. మొన్న నైట్ నుండి అదే ఆలోచిస్తున్నాను, చేసింది తప్పే ఒప్పుకుంటాను కానీ అలా అని నాతో మాట్లాడకుండా కాలేజీకి రాకుండా ఉంటే జరిగింది మారిపోతుందా చెప్పు. నాక్కూడా గిల్టీ గానే ఉంది, కానీ దానినుండి బైటకి వస్తే కదా నెక్స్ట్ ఎం చెయ్యాలో ఆలోచించగలుగుతాం"
 
అని చెప్తూ పోతుంటే శ్రీజ బిక్కమొహంతో నాకేసి నాగరాజుకేసి చూస్తోంది. మా మధ్య జరిగిన మ్యాటర్ వాడికి చెప్పేశా అనుకుంటోంది అని నాకు అర్ధమైంది. నేనేం చెప్పలేదు అని సైగ చేసేలోపు ఈ నాగరాజు గాడు
 
"ఐనా ఇంత చిన్న విషయానికి ఎందుకే నీకంత కోపం? అయిందేదో అయిపోయింది అని వదిలేయొచ్చు కదా!" అని వాగేసాడు. అంతే! అప్పటివరకు భయంతో ఉన్న శ్రీజ మొహం ఒక్కసారి కోపంతో ఎర్రగా అయిపోయింది.
 
"చిన్న విషయమా! అసలు నువ్వు ఏం మాట్లాడుతున్నావో అర్ధమౌతోందా? నా కొంప కొల్లేరు ఐపోయేలా ఉంది అని నేనెడుస్తుంటే నీకు కామెడీగా ఉందా. నా వాలకం చూసాక కూడా నువ్వీమాట అంటున్నావంటే నువ్వు ఎంత దరిద్రంగా ఆలోచిస్తున్నావో నాకు అర్థమైంది. ఐనా నీ తప్పు కాదులే, ఎవడికి పడితే వాడికి మా విషయాలు చెప్తున్నాడు చూడు వీడ్ని అనాలి"
 
ఇలానే వదిలేస్తే దాని కొంపే కాదు నాది కూడా కొల్లేరు అవుతుంది అని గ్రహించి వెంటనే వాడ్ని అక్కడనుండి లేపి బైటకి తీసుకొచ్చాను.
 
"నేనేమన్నాను రా, అది అంత సీరియస్ అవుద్ది"
 
"అది కోపంలో ఉందని తెల్సికూడా నీకింత జిల అవసరమా? కొంసేపు బైట ఉండు, నేను మాట్లాడి వస్తాను" అని వాడ్ని సముదాయించి మళ్ళీ లోపలకి వెళ్ళాను.
 
"నువ్వసలు మనిషివేనా, కొంచెమైనా సిగ్గుందా! మనిద్దరి మధ్యే ఉండాల్సిన సెన్సిటివ్ విషయాన్నీ అందరికి ఎలా చెప్పేస్తావ్? నువ్వు అందరిలాంటివాడివి కాదు అనుకున్నాను, కానీ మీ అబ్బాయిలందరు ఒక్కలానే ఉంటారు అని ప్రూవ్ చేసావ్....."
 
"అబ్బా, ఇంకాపవే బాబు. ముందు నేను చెప్పేది విను!"
 
"ఇంకేం చెప్తావ్! చేయాల్సిందంతే నాతో చేసేసి చెప్పాల్సిందంతా అందరికి చెప్పేసావ్ కదా"
 
"ఎహె ఆపు! నేనెవ్వరికి ఏం చెప్పలేదు. ఇందాకటినుండి అదే చెప్దాము అని చూస్తున్నా, ఇంచ్ గ్యాప్ ఇవ్వట్లేదు నువ్వు"
 
"ఇప్పుడెందుకు అబద్ధం చెప్తున్నావ్? ఏం చెప్పకుండానే వాడ్ని ఇంటిదాకా తీస్కోచ్చావా? పైగా చిన్న విషయం లైట్ తీస్కో అని సలహా కూడా ఇస్తున్నాడు కదా, అంటే నువ్వే రేంజ్ లో చెప్పావో!"
 
"ఉషబ్బా. వాడికి మనిద్దరి మధ్య ఏదో గొడవైంది అని మాత్రమే తెల్సు, మాట్లాడాలి అంటే వాడే ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. కానీ నువ్వు చేస్తున్న రచ్చకి మొత్తం తెలిసిపోతుంది"
 
"ఓహో! ఇంటికి వాడు తీసుకొస్తే వచ్చావన్నమాట, అంతే కానీ తమరికి అనిపించలేదా?"
 
"ఒసేయ్, మాట్లాడే ముందు కొంచెం ఆలోచించవే. మీ ఇంట్లో పరిస్థితి నాకు ఎలా తెలుస్తుంది. ఆంటీ వాళ్ళు వచ్చారో లేదో తెలీదు, అసలు నువ్వైనా ఉన్నవో హైదరాబాద్ వెళ్ళావో తెలీదు. ఫోన్ చేస్తే తియ్యవు, మెసేజ్ కి రిప్లై ఇవ్వవు. ఇంత కన్ఫ్యూషన్ లో నేనొక్కడినే లింగు లింగు మంటూ ఇంటికొస్తే ఎలా? వాడు కూడా ఉంటే ఇంట్లో వాళ్ళ ముందు హెల్ప్ అవుతుంది అని అనుకున్నాను"
 
"వాడికి నిజంగా తెలీదా?"
 
"నీ మీద..... లేదు, నా మీద ఒట్టు. వాడికే కాదు, ఎవ్వరికి ఎం తెలియదు! తెలిస్తే ఫిట్స్ ఒచ్చి కొట్టుకునేవాడు"
 
తాను కొంచెం శాంతించి సోఫాలో కూర్చుండిపోయింది. నేను కూడా వెళ్లి పక్కన కూర్చొని
 
"శ్రీ.... అంత టెన్షన్ తిస్కోకు రా.. ఏం కాదు, నేనున్నా కదా!"
 
"నా తల పగిలిపోతుంది. ఏవేవో ఆలోచనలు, జరిగినవి జరగనివి జరగబోయేవి ఒక్కటని కాదు. పిచ్చెక్కిపోతుంది! దేని మీద ఫోకస్ ఉండట్లేదు, అందుకే కాలేజీ కి కూడా రాలేదు. ఇంట్లో వాళ్ళు ఫోన్ చేస్తే టెన్షన్ వచ్చేస్తుంది. వాళ్ళు లేరు కాబట్టి సరిపోయింది, లేదంటే కచ్చితంగా దొరికిపోయేదాన్ని"
 
"ఇంట్లోనే ఉంటే ఇవే ఆలోచనలు వస్తాయి, కాలేజీకే  రావాల్సింది కొంచెం డైవర్ట్ అయ్యేదానివి"
 
"నువ్వంత కూల్ గా ఎలా ఉన్నావ్ రా! నీకు భయం వెయ్యట్లేదా? అసలు మనం ఏం చేసామో రియలైజ్ అయ్యావా? తేడా వస్తే ఇద్దరి బతుకు బస్టాండ్ అవుతుంది"
 
"భయం వేసింది, టెన్షన్ పడ్డాను. వాటితో పాటు మెదడుకి పని చెప్పి రీసెర్చ్ కూడా చేశాను అందుకే కొంచెం కూల్ గా ఉన్నాను."
 
"ఏం రీసెర్చ్?"
 
"సేఫ్ డేస్. మనం చేసుకోకముందు పీరియడ్ ఎప్పుడు వచ్చింది గుర్తు చేస్కో?"
 
"అమ్... బర్త్డే ముందు వారం"
 
"కదా.. నీ బర్త్డే ముందు సండే నువ్వు ఎగ్జామ్ కి కూడా రాలేదు, ఫోన్ చేస్తే పీరియడ్ అన్నావ్"
 
"హా, అది లాస్ట్ డే. బాగా పెయిన్ ఉండింది, అందుకే రాలేదు"
 
"హా, అదే పాయింట్. మనం చేసింది నీ పీరియడ్ అయిపోయిన మూడో రోజు, అది సేఫ్ డేస్ లో వస్తుంది"
 
"బాబు, ఎంత సేఫ్ డే ఐన ఛాన్స్ ఉంటది. ఒక్క స్పెర్మ్ చాలు ప్రెగ్నన్సీ కి"
 
"కరెక్ట్ ఏ, కానీ ఆ ఛాన్స్ చాలా తక్కువ. పైగా పీరియడ్ వెంటనే ఇంకా తక్కువ. లేదంటే పెళ్లి ఐన వాళ్ళందరూ ఊరికే ఎందుకంటారు పిల్లలకి ప్లాన్ చేస్తున్నాం అని. సరైన టైం చూసుకొని అండం విడుదలయ్యే రోజుల్లో చేసుకుంటారు, అప్పుడు ప్రెగ్నన్సీ ఛాన్స్ ఎక్కువ ఉంటుంది అని"
 
"డాక్టర్ చెప్పినట్టు చెప్తున్నావ్? ఎలా తెలుసుకున్నావ్ ఇదంతా?"
 
"బయాలజీ అని ఒక సబ్జెక్టు ఉంది మనకి, తెల్సా! అందుకే, అప్పుడప్పుడు పుస్తకాలు కూడా తియ్యమనేది"
 
"ఏడ్చావులే, అయితే ఏమంటావ్ ఇప్పుడు!"
 
"టెన్షన్ పడొద్దు అంటాను. నువ్వు భయపడినట్టు ఏం జరగవు"
 
"హ్మ్మ్. ఏమో, నెక్స్ట్ పీరియడ్ వచ్చేవరకు నాకు టెన్షన్ గానే ఉంటుంది. ఇది సరే, మరి మనం చేసిన దాని గురించి ఏమంటావ్?"
 
"అక్కడికే వస్తున్నా. మనం చేసింది తప్పే. ఒక్కళ్లదే కాదు, ఇద్దరిది! అందుకే మనం అంటున్నాను. ఆవేశంలో ఆలోచించకుండా చేసేసాం, మన అదృష్టం కొద్దీ అది సేఫ్ టైం ఐంది లేదంటే నువ్వు భయపడినట్టు చాలా పెద్ద ప్రాబ్లెమ్ అయిపోయేది. సో, ఆ యాంగిల్ లో చూస్తే ముమ్మాటికీ తప్పే, పర్యవసానాలు ఆలోచించకుండా ఆవేశపడకూడదు.
కానీ వేరే యాంగిల్ నుండి ఆలోచిస్తే మనిద్దరి మధ్య జరిగింది ఒక కలయిక. నువ్వు నేను అని వేరు వేరుగా ఉన్న దాని నుండి "మనం"గా మారడం. టీనెజర్స్ చేసినట్టు, సెక్స్ ఎలా ఉంటదో ట్రై చేద్దామనో లేక కడుపు తెచ్చుకుంటే ఇంట్లో వాళ్ళు పెళ్లి చేస్తారు లాంటి చెత్త ప్లాన్స్ వేసుకొనే మనం కలవలేదు. మానసికంగా ఒక్కటవ్వడంతో, మన ప్రమేయం లేకుండా శరీరాలు కలిసిపోయి చేసుకున్న ఒక సంభోగం అది. సొసైటీ పరంగా చుస్తే ఇది తప్పులానే కనిపిస్తుంది, కానీ వ్యక్తిగతంగా ఆలోచిస్తే తప్పు కాదేమో అనుకుంటున్నాను ఎందుకంటే మనం ఎప్పటికైనా ఒక్కటయ్యేవాళ్ళమే కదా!"
తను ఒక్క నిమిషం గ్యాప్ తీస్కొని "ఎలా రా ఇలా! ఇంత క్లారిటీతో ఎలా ఆలోచిస్తావ్ నువ్వు?"
 
"హహ, నేనంతే లే, అప్పుడప్పుడు మెదడు వాడతాను"
 
"హహహహ"
 
"హమ్మయ్య! మొత్తానికి నవ్వేసావ్, అబ్బా ఎంత రిలీఫ్ గా ఉందే బాబు నువ్వు నవ్వితే"
 
"నీ వల్లే అవుతుంది నన్ను నార్మల్ చెయ్యడం"
 
"కదా! నాక్కూడా అనిపించింది"
 
"ఆహ, ఇంకేం అనిపించింది సర్ కి"
 
"ఏదేదో అనిపించే ఇక్కడిదాకా వచ్చింది"
 
"హిహి! దగ్గరకి రా!" అని నన్ను దగ్గరకి లాక్కొని గట్టిగా వాటేసుకుంది. దాని వెచ్చటి కౌగిలి మంచిగా అనిపించింది. నుదుటి పైన ముద్దు పెట్టి తలా నిమురుతూ
 
"ఇంతకీ మేడంగారికి ఎలా అనిపించింది మన సంభోగం?"
 
"హహ, ఆ పదం ఏంట్రా... "సంభోగం," ఎప్పుడు వినలేదు. దాని మీనింగ్ అదేనా?"
 
"సిగ్గెందుకు, సంభోగం అంటే సెక్స్ చేస్కోవడం. కామంతో చేస్తే సెక్స్, నచ్చినవాళ్లతో ఇష్టపడి చేస్తే అది సంభోగం"
 
"బాగుంది. మన సంభోగం, నువ్వు వివరించడం..... రెండూ బాగున్నాయి"
 
"నువ్వు చెప్పు, ఎలా అనిపించింది మొదటిసారి?"
 
"నిజం చెప్పాలంటే ముందు భయమేసింది, కానీ మెల్లి మెల్లిగా నచ్చింది. ఇంక లాస్ట్ లో అయితే నాకు ఏమైందో గుర్తు కూడా లేదు, ఒళ్ళంతా కరెంటు షాక్ కొట్టినట్టు మాత్రం అనిపించి మొత్తం బ్లాంక్ అయిపోయింది"
 
"మొత్తానికి నచ్చింది అంటావ్?"
 
"అనే అనుకుంటున్నాను. కానీ నేను పడ్డ టెన్షన్ లో అదంతా మర్చిపోయాను. ఈసారి చేసినప్పుడు తెలుస్తుంది నచ్చిందో లేదో"
 
"ఓసిని. అప్పుడే రెడీ అయిపోయావ్ మళ్ళీ చేయడానికి?"
 
"నీతో ఎన్ని సార్లు చేయడానికైనా రెడీ"
 
"ఇంకెందుకు లేట్ మరి, ఈ నైట్ ఉండిపోనా?"
 
"అంత స్పీడ్ వద్దు బాబు. రెడీ అన్నా కానీ ఇపుడే కాదు. పెళ్లి వరకు ఆగు, ఆ తర్వాత ఎన్ని సార్లు చేస్తావో ఎలా చేస్తావో నీ ఇష్టం"
 
"ఇదేం ట్విస్టు"
 
"నువ్వే అన్నావ్ కదా, పర్యవసానాలు ఆలోచించకుండా చెయ్యకూడదు అని. నాకు అలా కూడా వద్దు, పర్యవసానాలు పట్టించుకోకుండా చెయ్యాలి నీతో. అప్పుడే ఫుల్ గా ఎంజాయ్ చేస్తాను. ఇలా సేఫ్ టైం లో చెయ్యాలి, దొంగతనంగా చెయ్యాలి అనేవి నాకొద్దు. కడుపు వస్తుందేమో అని టెన్షన్ పడుతూ రోజులు లెక్కబెట్టుకుంటూ చెయ్యడం నాకిష్టం లేదు. మూడ్ వచ్చిందా, బెడ్ ఎక్కి వేస్కోడమే. కడుపొస్తే ఆనందించాలే కానీ బాధపడకూడదు. సో, ఇవన్నీ అవ్వాలంటే ముందు మనం మొగుడు పెళ్లాలం అవ్వాలి, అప్పుడు ఏ గోల ఉండదు. అప్పటివరకు నో సెక్స్, సరేనా?"
 
"నన్ను అన్నావ్, ఇప్పుడు చూసావా నీకెంత క్లారిటీ వచ్చిందో?"
 
"ఇది కూడా నీ వల్లే. అందుకే అనేది నాకు నువ్వే కరెక్ట్ అని. ఏం చేసినా గట్టిగ గుర్తుండిపోయేలా చేస్తావ్"
 
"ఒసేయ్, నువ్వలా అంటుంటే ఉత్సాహం, మూడ్ అన్నీ తన్నుకొచ్చేస్తున్నాయే"
 
"రానీ రా నా మొగుడా" అంటూ నా పెదాల మీద ఘాడమైన ముద్దిచ్చింది. నాకు నరాలు జివ్వుమని తన నాలుకకి నా నాలుక జతచేసాను. కొంసేపు అలానే ముద్దు పెట్టుకున్నాం.
 
"శ్రీ... నానుండి నీకెప్పుడు ఎలాంటి బాధ ఇవ్వను. ఒకవేళ తెలీక ఏమైనా చేస్తే, తిట్తు కొట్టు కానీ మాట్లాడకుండా మాత్రం ఉండకే. నేను ఉండలేను.
 
"నా బంగారం నువ్వు, ఐ లవ్ యు" అని ఇంకొంచెం గట్టిగ వాటేసుకుంది.
 
"ఐ లవ్ యు టూ రా!" అలా ఇద్దరం కొంసేపు కౌగిలిలో ఉండిపోయాం.
 
"సరే, లేట్ అవుతున్నట్లుంది, ఇంటికెళ్ళు లే. అసలే బైట నాగరాజు వెయిటింగ్ పాపం. సారీ చెప్పా అని చెప్పు ఫీల్ అయ్యాడేమో!"
 
"వాడ్ని నేను చూస్కుంటాలేగాని, నువ్వు ఏదైనా తిని రెస్ట్ తీస్కో. మండే కలుద్దాం. ఫోన్ దగ్గర పెట్టుకో మెసేజ్ చేస్తా"
 
"అలాగే. జాగ్రత్తగా వేళ్ళు, బాయ్"
 
ఇప్పుడు కొంచెం బాగుంది మనసుకి. తన టెన్షన్, భయం పోగొట్టగలిగాననో లేక తను నన్ను మొగుడు అనిందనో తెలీదు కానీ ఒక కొత్త ఉత్సాహంతో బైటకి వచ్చాను. చుస్తే ఈ నాగరాజు లేడు. ఫోన్ చేస్తే మీకు టైం పట్టేలా ఉంది అని వెళ్ళిపోయా అన్నాడు. సరే అని ఇంటిదారి పట్టాను. దారిలో వస్తున్నంతసేపు ఏదో తెలీని పులకింత, శ్రీజతో నా ఫ్యూచర్ ఇమాజిన్ చేసుకుంటుంటే బాగుంది. తను నేను మొగుడు పెళ్లాలం అనే ఫీలింగ్ కొత్తగా ఆనందంగా ఉంది. 2025 టైం లో ఉన్న కార్తీక్ వెనక్కి వెళ్తే ఆ 2010 కార్తీక్ గాడ్ని చూసి నవ్వుకునేవాడ్ని, "నీకు ముందుంది రా ముసళ్ల పండగ" అని.