[johnypowas]

அன்று மாலை கல்லூரிவிட்டு வந்த போது சாருலதாவின் குடும்பத்தினர் வந்திருந்தனர். அவன் யோசனையோடு வந்தவர்களை வரவேற்றவன் அவர்கள் வந்த காரணத்தை அறிந்துகொள்ளும் பொருட்டு அங்கிருந்த நாற்காலி ஒன்றில் அமர்ந்துவிட்டான்.
கிருஷ்ணவேணியும் மரியாதை நிமித்தம் வரவேற்றுவிட்டு தனது அறைக்குச் சென்றுவிட்டாள்.

அவளைக் கண்ட அவர்களின் முகத்தில் தெரிந்த மாற்றமே அவளை அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லாமல் சொன்னது. வேண்டாவெறுப்பாய் மற்றவர்களுக்காக சிரித்துவைத்தனர். அதனால்தான் அவள் அங்கேயே இராமல் தனது அறைக்குச் சென்றது. அவர்கள் யுகேந்திரனின் உறவினர்கள். அவர்களுடன் தனக்கு என்ன பேச்சு? என்று சென்றுவிட்டாள். இதுவே சாருமதி வந்திருந்தால் அவளையும் தனது அறைக்கு அழைத்து வந்திருப்பாள். ஏனோ அவள் வரவில்லை.
இரவு உணவிற்கு யுகேந்திரன் அழைக்க வரும் வரையில் அவள் தனது அறையை விட்டு நகரவில்லை. அவர்கள் இருந்தால் என்ன செய்வது என்று பேசாமல் இருந்துவிட்டாள்.
என்ன கிருஷ்? இவ்வளவு நேரம் தனியாவே உட்கார்ந்துட்டே? நீ உடை மாற்றிவிட்டு வருவேன்னு நினைத்தேன்.”

“கொஞ்சம் களைப்பா இருந்தது. அதுதான் படுத்துட்டேன்.”

அவனது முகத்தைப் பாராமல் சொன்னாள்.

அவள் எதற்காக அப்படி சொல்கிறாள் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது.

அவர்கள் இன்னும் இருப்பார்களோ? என்ற தயக்கத்துடன்தான் சென்றாள். ஆனால் அவர்கள் யாரும் இல்லை. அவளுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

அவர்கள் எதற்காக வந்தார்கள்? என்று சாப்பிடும்போது பேச்சு வந்தது.

சாருமதிக்குத் திருமணமாம். திடீரென்று நல்ல சம்மந்தம் வந்ததால் பேசி முடித்துவிட்டார்களாம். பெரியவளுக்கு திருமணம் முடிந்தால்தானே இளையவள் சாருலதாவிற்கும் கூடிய விரைவில் திருமணம் நடத்த முடியும் என்று நீட்டி முழக்கிப் பேசியிருந்தாள் சாருலதாவின் தாயார்.

சாருமதிக்குத் திருமணம் என்றதும் உண்மையிலேயே அவளுக்கு மகிழ்ச்சிதான்.

நல்ல பெண். அவள் மேல் பிரியம் உள்ளவள்.

இருவரும் சாப்பிட்டுவிட்டு சிறிது நேரம் தோட்டத்தில் உலாவினர்.

“மதிக்காகிட்ட பேசலாமா?”
“சரி.” என்ற யுகேந்திரன் உடனே தனது அலைபேசியில் இருந்து அவளது எண்ணிற்கு அழைத்தான்
மறுமுனையில் பேசிய சாருமதியிடம் தங்களது சந்தோசத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டனர்.

அவள் வெட்கத்தால் சரிவர பேசவில்லை. உம் கொட்டியதோடு சரி.

பேசி முடித்துவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தனர்.

“நாம மதிக்காவுக்காக என்னென்ன யோசித்தோம்?”

கிருஷ்ணவேணி யுகேந்திரனிடம் கேட்டாள்.

“யோசித்தோம் என்று சொல்லாதே. யோசித்தேன் என்று சொல்லு. நீதான் மதிக்காவுக்கு அண்ணா மேல் விருப்பம் இருக்கிற மாதிரி இருக்குன்னு சொன்னே. இப்பப்பாரு சந்தோசமா கல்யாணப் பொண்ணா வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கிறா.”

“ஆமா. எனக்கு ஆச்சர்யமா இருக்கு.”

சிறிதுநேரம் பேசாமல் இருந்த கிருஷ்ணவேணி மீண்டும் யுகேந்திரனைப் பார்த்தாள்.

“ஆனா ஒன்னு. மதிக்கா மட்டும் உங்க அண்ணாவை காதலித்து அவர்கள் திருமணமும் நடந்திருந்தா ரொம்ப போரடிச்சிருக்கும்.”

“ஏன்?”

“ரெண்டு பேரும் பேசாமடந்தை. அப்புறம் வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும்?”

இருவரும் சிரித்தனர்.

“நீ சொல்றது சரிதான் கிருஷ். அண்ணாவுக்கு கலகலப்பா இருக்கிற பொண்ணுதான் சரிவரும். அப்பதான் காம்பன்சேட் ஆகும்.”

“கிட்டத்தட்ட என்னை மாதிரி ஒருத்திதான் மகேனுக்கு பொருத்தம்னு சொல்றே?”

வாய்விட்டு கேட்டுவிட்ட கிருஷ்ணவேணி நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டாள்.

கீழே குனிந்திருந்த யுகேந்திரன் அதைக் கேட்டானோ? இல்லையோ? அவனுக்குப் பின்னே நின்றிருந்த மகேந்திரன் கேட்டுவிட்டான். அவன் பார்வையில் என்ன இருந்தது என்று தெரியவில்லை.

‘திட்டுவானோ?’ பயந்தவள் அவள் யுகேந்திரனுக்குப் பின்னே பதுங்கினாள்.

“எதுக்கு கண்டபடி பேசி இப்படி முழிக்கனும்?”

யுகேந்திரன் கிசுகிசுத்த குரலில் கடிந்தான்.

அவளுக்கும் தான் பேசியது அதிகம் என்று புரிந்தது. அமைதியானாள்.

“வா. போகலாம். அண்ணா உள்ளே போயிட்டான்.”

அமைதியான குரலில் பேசினான்.

அவனும் தவறாக எண்ணிவிட்டானா?

“யுகா.”

“இப்ப எதுவும் பேச வேண்டாம்.”



இருவரும் உள்ளே சென்றுவிட வேறுபக்கமாய் ஒதுங்கியிருந்த மகேந்திரனுக்கு அவர்கள் பேசியது எல்லாம் காதில் விழுந்திருந்தது.
அவள் பேசியது தன் தம்பிக்கு பிடிக்கவில்லை. அதனால்தான் பேச்சைத் தவிர்த்து உள்ளே செல்கிறான் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.

[johnypowas]

அவன் மனக்கண்ணில் “கிட்டத்தட்ட என்னை மாதிரி ஒருத்திதான் மகேனுக்கு பொருத்தம்னு சொல்றே?” என்று சிரித்தவாறே கேட்ட கிருஷ்ணவேணிதான் வந்து நின்றாள்.

சாருமதி கிருஷ்ணவேணிக்குத் தனியே அழைப்பு விடுத்திருந்தாள். தங்கள் வீட்டார் அவளை ஒரு பொருட்டாக மதித்து அழைப்பு விட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்று அவளுக்குத் தெரியும். அவர்கள் பார்வையில் பணக்காரர்கள்தான் உறவினர்கள். மற்றவர்களை எக்காரணம் கொண்டும் சீந்த மாட்டார்கள்.
அவளுக்கு கிருஷ்ணவேணி போன்று தனது சகோதரியும் பிரியமானவளாய் இருந்திருக்கக்கூடாதா என்று ஏக்கமாய் இருந்தது.
அன்று அவளும் யுகேந்திரனும் பேசியபோது அவளால் முழு மனதோடு பேச இயலவில்லை. என்றாவது நடக்கப் போவதுதான். இதை அவள் எதிர்பார்த்திருந்தாள்தான். ஆனால் அவள் இடைஞ்சலாக இருக்கிறாள் என்று இத்தனை சீக்கிரம் தன்னை புகுந்த வீட்டிற்கு அனுப்பும் வேலையைச் செய்வார்கள் என்று அவள் நினைக்கவேயில்லை. அதனால் அவள் தன் மனதைத் தேற்றிக்கொள்ள சிறிது காலம் பிடித்தது.

“அவளை வீட்டில் வைத்திருக்கிறது பிரச்சினையை மடியிலேயே வைச்சிருக்கிற மாதிரி. நீ பிறந்த போது முடியலைன்னு கொஞ்ச நாள் என் மாமியார்க் கிழவிக்கிட்ட அவளை விட்டேன். அந்தக் கிழவி சாகுறதுக்குள். அவளை கெடுத்துக் குட்டிச்சுவராக்கிட்டுதான் போச்சு. நானும் எவ்வளவோ அவளை திருத்த முயற்சி எடுத்தேன். அவ மட்டும் சரியா இருந்திருந்தா நீங்க ரெண்டு பேருமே இந்நேரம் அந்த வீட்டில் வாக்கப்பட்டு இருக்கலாம். அதான் இவளை வீட்டை விட்டு அனுப்பிவிடலாம்னு இந்த கல்யாண ஏற்பாட்டை அவசர அவசரமா ஏற்பாடு செய்யறோம்.”

சாருலதாவிடம் அவளது அன்னை பேசியது கேட்ட சாருமதி வறண்ட புன்னகையை சிந்தினாள்.

அவளுக்கு மகேந்திரன் மீது ஈடுபாடு உண்டுதான். ஆனால் தனது குடும்பத்தாரின் குணம் பற்றி அறிய நேர்ந்தபோது தனது ஆசையை அவளே குழிதோண்டி புதைத்துவிட்டாள்.

தன்னுடைய காதல் கட்டாயம் மகேந்திரன் வீட்டில் நிம்மதியின்மையைதான் விளைவிக்கும் என்று புரிந்துகொண்டாள்.

அதன் பிறகு அவனைக் காணும்போது அவளுக்கு ஏக்கமாய் இருக்கும். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தனது மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு வேறு வாழ்க்கைக்கு தயாராகிவிட்டாள்.

சாருமதியின் திருமணத்திற்கு கிருஷ்ணவேணியும் தயாராகிவிட்டாள். சாருமதியின் அழைப்பு வந்திருக்காவிட்டாலும் கண்டிப்பாக அவளுக்காக சென்றிருப்பாள்.

அத்துடன் யாரோ ஒரு நண்பர் வீட்டு விசேசத்திற்கே அவளை விட்டுவிடாமல் அழைத்துச்சென்றார் வனிதாமணி. இப்போது உறவினர் வீட்டு திருமணத்திற்கு விட்டுவிடுவாரா?

சாருமதிக்காக மோதிரம் ஒன்றை வாங்கியிருந்தாள். பரிசு வாங்க யுகேந்திரனும் கூட வந்திருந்தான்.

அவள் ஆசையுடன் வாங்குவதை ஆவலுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவளுக்குத் தேவையானது பாசம் மட்டுமே. அந்தப் பாசத்தை அவளிடம் காட்டிவிட்டால் அவர்களுக்காக அவள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வாள். இதை ஏன் அவள் மனதை காயப்படுத்துகிறவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
திருமண மண்டபத்தில் நுழைந்தவர்களை வீட்டினர் வரவேற்றனர். அவளைக் கண்ட சாருலதா முகத்தைச் சுளித்தாள். அதை கிருஷ்ணவேணி கண்டுகொள்ளவில்லை.
யுகேந்திரனும் கிருஷ்ணவேணியும் மணமகள் அறையை நோக்கிச் செல்ல வனிதாமணி தானும் வருவதாகச் சொல்லி அவர்களுடன் சென்றார்.

அவர்களைக் கண்டதும் சாருமதி மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றாள்.

“என்னம்மா கல்யாணப் பொண்ணு? எப்படியிருக்கே?”

வனிதாமணி கேட்டவாறே அவளை பிரியத்துடன் அணைத்துக்கொண்டார்.

“நல்லாருக்கேன் அத்தை.”

கிருஷ்ணவேணி அவள் அருகே வந்தாள்.

“வாழ்த்துக்கள் அக்கா.”

என்றவள் அவள் கையைப் பற்றி மோதிர விரலில் தான் வாங்கி வந்த மோதிரத்தை மாட்டியவள் அவளை அணைத்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

“இதெல்லாம் எதற்கு கிருஷ்?” நெகிழ்ந்துபோனவளாய் கேட்டாள் சாருமதி.

“இந்த தங்கச்சி நினைவா ஏதாவது தரனுமே?”

“அதை மேடையில் தந்திருக்கலாமே?”

“அங்கே இப்படி கட்டிப்பிடிச்சு கன்னத்தில் முத்தமிட்டு தந்து ஒருவரோட கோபத்தை ஏன் வாங்கிக்கனும்? அதுவும் நான் உங்களுக்காக தான் தர்றேன். மத்தவங்களுக்காக இல்லை.”

அவளைப் பற்றி தெரிந்திருந்த சாருமதி அதற்குமேல் பேசவில்லை.

மற்ற இருவரும் கிளம்ப கிருஷ்ணவேணியை தன்னுடனே இருத்திக்கொண்டாள் சாருமதி.



அப்போது மட்டுமல்ல. திருமண சடங்குகள் நடந்த போதும் தன்னுடனே இருத்திக்கொண்டாள்.
அந்த வீட்டாருக்கு ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லை. மகேந்திரனுக்கு முன்பு அவர்கள் நல்லவர்களாய் தெரிவது மிகவும் முக்கியம்.

[johnypowas]

இடையில் யுகேந்திரன் வந்து சாப்பிட அழைத்த போது அவன் பசி தாங்க மாட்டான் என்று அவனை சாப்பிடச் சொல்லிவிட்டாள். அவள் மணமக்கள் சாப்பிட வரும்போது வருவதாகச் சொல்லிவிட்டாள்.

சாருமதிக்கு அவளைக் கண்டு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.
அவளை ஒரு சில முறைகளே பார்த்திருக்கிறாள். தான் சொன்னதற்காக கூடவே நிற்கிறாள்.
அவளுக்கு இருக்கும் பாசம் கூட தன் உடன் பிறந்த தங்கைக்கு இல்லையே. தமக்கை திருமணமாகி புகுந்த வீட்டிற்குப் போகப் போகிறாள். அவளுடன் நேரம் செலவிடுவோம் என்று அவளுக்குத் தோன்றுகிறதா?

அவள் சாருலதா எங்கே என்று பார்த்தாள். அவள் மகேந்திரன் குடும்பத்தாரோடு உணவருந்தச் செல்வது தெரிந்தது.

ஒரு விரக்திப் புன்னகையுடன் மேடைக்கு வந்தவர்களிடம் கடனே என்று பரிசுப் பொருட்களைப் பெற்று புகைப்படம் எடுப்பதற்கு நின்றாள்.

ஒரு வழியாக உறவினர்கள் கூட்டம் குறைய மணமக்களை உணவருந்த அழைத்தனர். சாருமதி தன்னுடனே நின்றுகொண்டிருந்த கிருஷ்ணவேணியை விட்டுவிடாமல் அழைத்துச்சென்றாள்.

அவளும் வனிதாமணியிடம் சொல்லிக்கொண்டு சாப்பிட சென்றாள். அவள் எப்போது தனியாக மாட்டுவாள் என்று காத்திருந்த சாருலதாவும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தாள். தன்னுடன் ஒரு தோழியையும் அழைத்துச்சென்றாள். இல்லை என்றால் அவள் நினைத்த காரியத்தை எப்படி செய்வது?

மணமக்களுடன் அமர்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தாள் கிருஷ்ணவேணி. அப்போது அங்கே பரிமாறுவது போன்று சாருலதா வந்து சேர்ந்தாள். அதைக் கண்ட சாருமதிக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

ஆனால் அவள் பேச ஆரம்பித்ததும் தங்கை மேல் வெறுப்பு அதிகமாகியது.

“சில பேர் பணக்கார வீட்டுத் திருமணத்திற்கு கூப்பிட்டா பல்லை இளிச்சுக்கிட்டு கையை வீசிக்கிட்டு வந்துடறாங்க. பாவம். இந்த மாதிரி எல்லாம் சாப்பாடு சாப்பிட்டு பழக்கம் இருக்காதுல்ல‘. போனாப் போயிட்டு போறாங்கன்னு விடறமாதிரி இருக்கு. நல்ல நாளும் அதுவுமா அன்னதானம் செய்தா நல்லதுதானே?”

சாருலதா தனது தோழியிடம் பேசிக்கொண்டே கிருஷ்ணவேணியை ஜாடையாகப் பார்த்தாள்.

கிருஷ்ணவேணியின் உடல் விரைத்தது. உணவு சாப்பிடுவதை நிறுத்தினாள். இது மாதிரி எத்தனையோ பேச்சுக்களை கேட்டவள்தான். இப்போது எழுந்துபோனால் சாருமதி வருத்தப்படுவாள். ஆனால் உணவு தொண்டைக்குழியை விட்டு தாண்ட மாட்டேன் என்று அடம்பிடித்தது.

சாருமதிக்கு கோபம் வந்தது.
இப்போது ஜாடையாகப் பேசுகிறாள். அவளிடம் கேட்கப் போனால் நான் என்ன கிருஷ்ணவேணியையா பேசினேன். பொதுவா சொன்னேன் என்று மறுப்பாள்.
மற்றவர்களுக்கு இப்போது அவள் யாரைச் சொல்கிறாள் என்று தெரியாது. நான் கேட்கப் போய் கிருஷ்ணவேணிதான் என்று மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்துபோனால் அவள் கூனிக்குறுகிப்போவாள்.

அவள் மெதுவே கிருஷ்ணவேணியைத் தட்டிக்கொடுத்தாள். அவளும் சுதாரித்துக்கொண்டாள்.

சாருமதி தனது தங்கையை அழைத்தாள்.

“அக்கா. வேண்டாங்க்கா. என்னால் பிரச்சினை வேண்டாம்.”

கிருஷ்ணவேணி தடுத்தாள். அதை சாருமதி கண்டுகொள்ளவில்லை. மீண்டும் சாருலதாவை அழைத்தாள். அதுதானே அவளுக்கும் வேண்டும். தன்னை தமக்கை திட்டப்போகிறாள். நான் என்ன கிருஷ்ணவேணியைப் பற்றியா பேசினேன். என்று மற்றவர்களுக்கு அவளைத்தான் நான் திட்டினேன் என்று காட்டிவிடவேண்டும் என்ற உத்வேகத்தில் வந்தவளிடம் சாருமதி ஒரு மோதிரத்தைக் கழட்டி நீட்டினாள்.

அது சாருலதா பெருமையுடன் தனது சகோதரிக்கு மேடையில் அணிவித்தது.

“இது கொஞ்சம் லூசா இருக்கு லதா. நீ பத்திரமா வச்சுக்கோ. அப்புறம் நகைக்கடையில் கொடுத்து சரி செய்திடலாம்.”

என்று சொன்னவள் அதன் பிறகு அவளைக் கண்டு கொள்ளாமல் கிருஷ்ணவேணி பக்கம் திரும்பினாள்.

“அது எப்படி கிருஷ்? என்னோட தங்கச்சி என் கூடவே இருக்கா. அவளுக்கு என்னோட விரல் அளவு தெரியலை. நீ எப்படி சரியா என்னோட விரல் அளவு தெரிஞ்சு இந்த மோதிரம் வாங்கினே? இந்த மாடல் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு தெரியுமா? நான் இனி இதை என் விரலை விட்டு கழட்ட மாட்டேன்.”



மற்றவர்களுக்குக் கேட்கும்படி பேசியவள் கிருஷ்ணவேணியை சாப்பிட வலியுறுத்தினாள்.
தன் தங்கைக்கு இப்போது வைத்த குட்டு போதும் என்று தோன்றியது. அவள் தன்னை முறைப்பதைக் கண்டும் அவள் பயப்படவில்லை. இனி எப்போதும் பயப்பட போவதில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டாள். அவள் இப்போது அடுத்த வீட்டு பெண்ணாகி விட்டாள்.
அத்துடன் இப்போது மட்டும் அந்த இடத்தில் யுகேந்திரன் இருந்திருந்தால் சாருலதா பேசிய பேச்சிற்கு என்ன பண்ணியிருப்பானோ? நல்லவேளை அவன் இல்லை என்று நிம்மதி உண்டாகியது.

அவள் சாப்பிட்டுவிட்டு வர மணமக்களை அழைத்துச்செல்ல நேரம் வந்துவிட்டதால் மாப்பிள்ளை வீட்டினர் அழைத்துச்சென்றுவிட்டனர்.

அதன் பிறகு வீட்டாரிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு அவர்களும் கிளம்பினர்.

வீட்டிற்கு வந்த உடனே கல்யாண சாப்பாடு சாப்பிட்டது என்னவோ போலிருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு தனது அறைக்கு ஓய்வெடுக்கச் சென்றுவிட்டான் யுகேந்திரன்.

தனது அறைக்கு வந்த கிருஷ்ணவேணிக்கு ஏனோ மனம் சரியில்லை.

சாருலதா ஏன் தன்னை விரோதி போல் பாவிக்க வேண்டும்?

தான் அவளுக்கு என்ன கெடுதல் செய்தோம்?

எத்தனைதான் யோசித்தாலும் அவளுக்கு விடைதான் கிடைக்கவில்லை.

ஏனோ உறங்கப் பிடிக்கவில்லை.

மாடிக்குச் சென்று இயற்கைக் காற்றில் நின்றால் தேவலாம் போலிருந்தது.

அங்கே ஏற்கனவே மகேந்திரன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அவளுக்குத் தனது பிரச்சினை பின்னுக்குப் போனது. அவனிடம் யுகேந்திரன் பற்றி இப்போது பேசலாமா என்று யோசித்தாள்.

உடனேயே பேசிவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தவள் அவனை நெருங்கினாள்.

அவன் என்ன என்று பார்வையாலேயே வினவினான்.
அவளுக்கு அப்போதுதான் தான் அதிகப் பிரசிங்கித்தனமாக பேச வந்தது புரிந்தது. என் குடும்ப விசயத்தில் தலையிட நீ யார்? என்று கேட்டுவிட்டான் என்றால்.
அவளுக்குப் பயத்தில் நாக்கு மேலண்ணத்தில் ஒட்டிக்கொண்டது.

“என்ன?”

அவன் குரல் அதட்டலாய் ஒலித்ததோ?

“நா…நா…ன்… நான் யுகா பத்தி பேச வந்தேன் சார்.”

ஒருவழியாகச் சொல்லி முடித்துவிட்டாள்.

“யுகா பத்திப் பேச என்ன இருக்கு?”

கோபமுடன் கேட்டான்.

அவள் ஒரு வழியாக சொல்லி முடித்துவிட்டாள்.

அவன் அவளை முறைத்தான்.

“அறிவிருக்கா உனக்கு?”
அவன் கேட்ட தொனியில் அவளுக்குள் நடுக்கம் பரவியது. தான் தேவையில்லாமல் அவனிடம் வாய்விட்டு மாட்டிக்கொண்டது புரிந்தது. திகைத்து விழித்தாள்

[johnypowas]

தொடர்கதை - நீ இல்லாத வாழ்வு வெறுமையடி - 14 - ராசு

“அறிவிருக்கா உனக்கு?”
மகேந்திரன் கேட்ட தொனியில் கிருஷ்ணவேணிக்குள் நடுக்கம் பரவியது.
அவளுக்குத் தான் அப்படி என்ன தவறாகப் பேசி விட்டோம் என்றே புரியவில்லை.

தான் தேவையில்லாமல் அவனிடம் வாய்விட்டு மாட்டிக்கொண்டது மட்டும் அவளுக்குப் புரிந்தது. திகைத்து விழித்தாள்.

“என்ன திரு திருன்னு முழிக்கிறே?”

அதற்கும் அதட்டலாய் கேட்டான்.

அவள் பதில் சொல்ல முடியாமல் பேசாமல் நின்றாள்.

சற்று நேரம் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள எடுத்துக் கொண்டான்.

பெருமூச்சை விட்டு தன்னை நிதானப்படுத்திக்கொண்டவன் அவளை நோக்கினான்.

மீண்டும் திட்டப் போகிறானோ? என்ற பயத்தில் அவனைப் பார்த்தாள்.

தன்னைக் காப்பாற்ற யுகேந்திரன் கூட வரமாட்டானே. அவள் மகேந்திரனிடம் பேசப் போவது அவனுக்குத் தெரியாதே.

அவன் என்ன மாதிரி மன நிலையில் இருக்கிறான் என்று தெரியாமல் அண்ணன் தம்பி இருவருக்கும் இடையில் வந்துவிட்டது புரிந்தது.

“இதப் பாரு. இந்த வீட்டுக்கு நாங்க ரெண்டு பேரும் வாரிசு. உனக்குத் தெரியும்தானே?”
அவள் ஆமென்று தலையாட்டினாள்
“அவனுக்கு இந்த சொத்தில் சம பங்கு உண்டு. அத்தோட அவன் எங்க எல்லோருக்கும் செல்லம் என்பதால் அவனுக்கு நிறையவே கொடுப்போம். அப்ப அவனுக்குன்னு வர்ற பங்குக்கான சொத்தை அவனால் எப்படி நிர்வகிக்க முடியும்? அதற்கான அறிவு அவனுக்கு வேண்டாமா? அவன் சொத்தைப் பெருக்க வேண்டாம். ஆனால் கிடைக்கிறதை கோட்டை விடாமல் இருக்க வேண்டுமல்லவா? பாட்டு கூத்து என்று அலைந்தால் அவனால் எப்படி சொத்தை நிர்வாகம் செய்ய முடியும்?”

அவளுக்கு அந்தக் கோணம் புதிது. அவன் சொல்வதிலும் நியாயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் இதை அப்படியே யுகேந்திரனிடம் சொன்னால் அவனும் புரிந்துகொள்வான்தானே?

அதையே அவள் மகேந்திரனிடம் சொன்னாள்.

அவன் அவளை முறைத்தான். மீண்டும் திட்டப் போகிறானோ? என்று பயத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

“இதை எப்படி நான் யுகாவிடம் சொல்ல முடியும்? அவனிடம் சொன்னால் என்ன செய்வான்? எனக்கு சொத்து வேண்டாம். எல்லாத்தையும் நீங்களே பார்த்துக்கங்க. ஏன் சொத்தைப் பிரிக்கனும்? என்று கேட்பான்.”

அவன் சொன்ன போது யுகேந்திரன் அப்படி சொல்லக்கூடியவன்தான் என்று புரிந்தது. அவளுக்குமே ஏன் சொத்தைப் பிரிக்கனும் என்று தோன்றியது.

அவளது பார்வையைக் கொண்டே அவள் மனதைப் புரிந்துகொண்டவன் சிறிது நேரம் கண்களை மூடி தனக்குள் பேசுவது புரிந்தது.

“எங்களுக்கு மட்டும் சொத்தைப் பிரித்துக்கொடுத்து அவனை தனிமைப்படுத்தனும் என்று ஆசையா என்ன? நாளைக்கே அவனுக்கு திருமணம் ஆகும். அப்போது அவனுக்கு தனியே சொத்து வேணும் என்று அந்தப் பெண் எண்ணினால்? அப்போதுதானே அவனுக்கு உரிய மரியாதை கிடைக்கும்.”

ஒருவேளை மகேந்திரனுக்கும் திருமணம் ஆனால் அப்படி நடக்க வாய்ப்பு உண்டு. அதுவும் அந்த சாருலதாவை மகேந்திரன் விரும்புகிறான் என்றால் அப்படி நடக்க அதிகம் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

யுகேந்திரன் திருமணத்தைப் பற்றி அவன் பேசியதும் அவள் அமைதியானது கண்டு மகேந்திரன் மனம் வருந்தினான்.

அவள் திருமணத்திற்குப் பிறகு தம்பியைப் பிரித்துவிடுவாள் என்று நினைக்கவே மனம் தாளவில்லை. ஆனால் அவள் அப்படிப்பட்டவள் இல்லை என்றும் மனதின் ஒருபக்கம் அவனிடம் அறிவுறுத்தியது.

அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“நீ சொல்றதைப் பத்தி நான் அப்பவிடம் பேசுகிறேன். இப்போதைக்கு அவன் விருப்பப்படியே செய்யட்டும். அதன் பிறகு அவன் தொழிலைப் பொறுப்பேத்துக்கனும். பாட்டே தொழிலா வச்சுக்க முடியாது.”

அவன் தெளிவாகச் சொல்லிவிட அவள் நன்றி கூறிவிட்டு சந்தோசத்தோடு தனது அறைக்குச் செல்லத் திரும்பினாள்.

“ஆனால் ஒரு விசயம்.”

அவனது குரல் அவளை நிறுத்தியது.

நின்று திரும்பிப் பார்த்தாள்.



“அவனது தேர்வு முடிவைப் பார்த்தேன். எனக்குத் திருப்திகரமா இல்லை. இந்தக் கடைசி பருவத்தில் அவன் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுக்கனும். அப்படி எடுத்தாதான் அவனோட விருப்பத்துக்கு நான் சம்மதிக்க முடியும்.”
“கண்டிப்பா அவன் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுப்பான்.
அவள் நிச்சயமாகச் சொன்னாள்.

அவளுக்குத்தான் நன்றாகத் தெரியுமே. யுகேந்திரன் வேண்டுமென்றேதான் குறைந்த மதிப்பெண்கள் எடுக்கிறான் என்று.
அவள் சந்தோசத்துடன் செல்ல, அவனுக்கு உறக்கமே தொலைந்தது.
அவ்வளவு நிச்சயமா? அவள் சொன்னால் நிறைய மதிப்பெண்கள் எடுப்பானா?

தன் தம்பிக்காக இன்னொருவள் சிபாரிசு செய்ய வந்தது அவனுக்கு வருத்தத்தை தந்தது.

தனக்கும் தன் தம்பிக்கும் நடுவில் அவள் வருமளவிற்கு தங்கள் உறவு இருக்கிறதா? அந்த நினைவே அவன் மனதை உறுத்தியது.

அப்போது தங்களை விட அவளைப் பெரிதாக நினைக்கிறானா?
நேரம் போவதே தெரியாமல் நின்றவன் பிறகு தனது அறைக்குச் சென்றான்.

[johnypowas]

மறுநாள் காலை.

மகேந்திரன் அறையை விட்டு வெளியில் வந்தான்.
கீழே வந்தவன் யுகேந்திரன் வருகைக்காக காத்திருந்தான்.
ஏனோ அவன் வரவில்லை. தானே தம்பியின் அறைக்குச் சென்றான். அவன் சோர்வாக கட்டிலில் படுத்திருந்தான்.
 “என்னண்ணா?”
அண்ணனைக் கண்டதும் சோர்வாகக் கேட்டான்.
“பெரிய இடத்து சிபாரிசைப் பிடிச்சிருக்கே.”
அவனுக்கு என்ன சொல்கிறான் என்று புரியவில்லை.

“என்னண்ணா சொல்றே?”

“உன் படிப்பிற்காக கிருஷ்ணவேணி என்னிடம் பேசினாள். அதைத்தான் சொல்றேன். இந்த படிப்பை நல்லபடியா முடி. அதன் பிறகு பார்க்கலாம்.”

அதன் பிறகுதான் தம்பியைப் பார்த்தான்.

“என்னடா இன்னும் படுத்துக்கிட்டு இருக்கே?”

“என்னவோ தெரியலைண்ணா. முடியலை.”

அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே கிருஷ்ணவேணி அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

“இந்தாங்க சார்.”

மகேந்திரனிடம் கொண்டு வந்த தேநீரை நீட்டினாள்.

அவனும் வாங்கிப்பருக ஆரம்பித்தான்.

“டேய் சோம்பேறி. இன்னும் எழுந்திரிக்க மனசு வரலையா? எழுந்திரு. இன்னிக்கு முக்கியமான செமினார் இருக்கு. சீக்கிரம் போகனும்னு சொன்னேன்ல. ஊம். கிளம்பு.”

அவனும் முயற்சி செய்தான். எழும்போதே தடுமாறினான்.

“என்னடா தடுமாறே?”

பதறிய மகேந்திரன் அவனைத் தாங்கினான்.

அவன் சும்மா சொல்லவில்லை. ஏதோ உடல்நிலை சரியில்லை என்று புரிந்தது.

அவனைக் குளியல் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

திரும்பவும் படுக்கையில் கொண்டு வந்து மெதுவாக அமர வைத்தான்.

தலையணையில் சாய்வாக அமர்ந்த யுகேந்திரனிடம் தேநீரை நீட்டினாள்.

“வேண்டாம் கிருஷ்.”

அவன் மறுத்தான்.

“காலையில் வெறும் வயிற்றோடா இருப்பே. இந்தா குடி.”

அதட்டலாய் கூறியவாறே நீட்டினாள்.

அவன் வாங்கிப் பருகுவதற்காக வாயருகே கொண்டு சென்றான். குமட்டியது. வயிற்றைப் பிரட்டிக்கொண்டு வர வாந்தி எடுத்தான். அவனது தலையைப் பற்றினாள்.

“கொடு நான் பிடிச்சுக்கறேன்.”

மகேந்திரன் சொல்ல அவனிடம் யுகேந்திரனை விட்டுவிட்டு குளியல் அறைக்குச் சென்று கப்பை எடுத்து வந்தாள். அவன் வாயருகே நீட்டினாள்.

“வேண்டாம் கிருஷ்.”

அவன் தடுத்தான்.

“என்ன வேண்டாம். உன்னால் எழுந்திரிக்க முடியலைன்னுதான் கொண்டு வந்தேன். சும்மா சங்கோஜப்படாம இரு.”

மென்மையான குரலில் சொன்னாள்.

குடலே பிடுங்கிக்கொண்டு வருவது போல் அவன் தொடர்ந்து வாந்தியெடுத்தான்.

அவள் எந்தவித அருவருப்பும் இல்லாமல் அவனைத் தாங்கி நின்றது கண்டு மகேந்திரனே ஒரு நிமிடம் அசந்து போனான்.

அவன் வயிற்றில் உள்ளது எல்லாம் வெளிவந்த பிறகு அவன் சோர்ந்துபோய் கட்டிலில் சரிந்தான்.

அவனது வாயைத் துடைத்துவிட்டவள் கீழே தரையையும் துடைக்க ஆரம்பித்தாள்.



“நீ இதெல்லாம் செய்ய வேண்டாம்.”
மகேந்திரன் தடுத்துப் பார்த்தான்.
ஒரே வாடையா இருக்கு சார். அப்புறம் இந்த வாடையினால் மீண்டும் அவனுக்கு வாந்தி வரும்.”

அவனிடம் மறுப்பாய் பேசியவள் தானே தொடர்ந்து சுத்தம் செய்தாள்.
டெட்டாலைக் கொண்டு அறையை சுத்தம் செய்தவள் மகேந்திரனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன?”

“சார். அவனுக்கு கொஞ்சம் டிரஸ்ஸை மாத்தி விடறீங்களா?”

தன் தம்பிக்காக அவள் தன்னிடம் கெஞ்ச வேண்டுமா? யோசித்துக்கொண்டே அவள் சொன்னதை செய்ய ஆரம்பித்தான்.

அவள் அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

சிறிது நேரத்தில் வனிதாமணி பதட்டத்துடன் வந்தார்.

“என்னாச்சுப்பா?”

பெரிய மகனிடம் விசாரித்தார்.

அவனும் நடந்ததை சொன்னான்.

அவர் யுகேந்திரனை கவலையுடன் பார்த்தார்.

அவனுக்கு முடியாமல் எந்த மாதிரி பாடுபடுவான் என்று கண்கூடாக பார்த்தவர்தானே? அத்துடன் படுத்தியும் வைப்பான்.

சாப்பிட முடியாமல் அவன் அவதிப்படும்போது மற்றவர்கள் எப்படி நிம்மதியாக சாப்பிட முடியும்?
கிருஷ்ணவேணி சிறிது நேரத்தில் திரும்பி வந்தாள். அவள் சொல்லித்தான் வனிதாமணி அங்கே வந்ததே.
கிருஷ்ணவேணி கையில் ஒரு கண்ணாடி தம்ளர் வைத்திருந்தாள்.

“இந்தா யுகா. இதைக் குடி.”

“என்னம்மா?” வனிதாமணி கேட்டார்.

“சாத்துக்குடி ஜூஸ் அத்தே. இப்போதைக்கு அவன் வயிறு காலியா இருக்கு. சாப்பிடவும் முடியாது. வயிறு ரொம்ப வெந்து போய் இருக்குன்னு நினைக்கிறேன். அதுதான் தெம்பாயிருக்குமேன்னு ஜூஸ் எடுத்துட்டு வந்தேன்.”

ஆனால் யுகேந்திரன் அதையும் வேண்டாம் என்று மறுத்தான்.

“இப்படித்தான்மா. அவன் முடியவில்லை என்று படுத்துவிட்டால் போட்டு படுத்தி எடுத்துவிடுவான்.”

கவலையுடன் சொன்னார்.

“நான் பார்த்துக்கிறேன் அத்தே.”

அவரிடம் நம்பிக்கையுடன் சொன்னவள் பிடிவாதமாய் கையில் வைத்திருந்த ஜூஸை அவன் வாயருகே கொண்டு சென்றாள்.

அவள் விடமாட்டாள் என்று தெரியும்.

“திரும்பவும் வாந்தி வரும் கிருஷ். எனக்கு வேண்டாம்.”

“வெறும் வயித்தோட இருந்தா அதுதான் ரொம்ப படுத்தும். நீ வாந்தி எடுத்தாலும் பரவாயில்லை. கொஞ்சமாவது வயித்துக்குள் போகும்ல. அடம்பிடிக்காம குடி.”

அவனைக் கட்டாயப்படுத்திக் குடிக்க வைத்தாள்.

“அத்தே. நான் பார்த்துக்கிறேன். நீங்க கிளம்புங்க.”

அவர் கவலையுடன் பார்த்துக்கொண்டே சென்றார்.

இதை எல்லாம் மகேந்திரன் வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

பிறகு தானும் அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

சிறிது நேரத்தில் மருத்துவர் வந்தார். மகேந்திரன்தான் அவரை அழைத்திருந்தான்.

அவனை பரிசோதனை செய்துவிட்டு வேக்காளம்தான் என்றுவிட்டு அதற்கான மருந்து மாத்திரைகள் எழுதிக்கொடுத்துவிட்டு சென்றார்.

மகேந்திரன் வாங்குவதற்காக சென்றான்.

“கிருஷ். நீ கிளம்பு. இன்னிக்கு செமினாருக்காக நீ எத்தனை கஷ்டப்பட்டு தயார் செய்திருக்கே.”

ஆனால் அவள் அதை காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ளவில்லை.

“கிருஷ். உன்கிட்டதான் சொல்றேன்.”

“எனக்கு காதில் விழுந்தது. உன்னை இந்த நிலைமையில் விட்டுவிட்டு போனால் என்னால் எப்படி செமினார்ல கலந்துக்க முடியும். நான் போகலை.”

அதன் பிறகு அவன் எத்தனை சொல்லியும் அவள் கேட்கவில்லை.

“எனக்கு உடல்நிலை சரியாக எத்தனை நாட்கள் ஆகுமோ? அதுவரைக்கும் நீயும் என்னோடவே இருப்பியா?”



“ஆமாம். இந்த செமஸ்டர்ல நாமதான் லீவே போடலையே. அதனால் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. இந்த மாதிரி சமயத்தில் நீ எந்த மாதிரி படுத்துவேன்னு அத்தை சொல்லியிருக்காங்க. அவங்களால் உன்னை சமாளிக்க முடியாது. அவங்களை நீ ஏமாத்திடுவே. அதனால் நான் கூடவே இருக்கப்போறேன். நீ ஒழுங்கா நான் வேளாவேளைக்குக் கொடுக்கிறதை நீ சாப்பிடனும். என்ன சரியா?”
“சரி.”

[johnypowas]

மகேந்திரன் வாங்கி வந்த மாத்திரையை சாப்பிட அடம்பிடித்தான்.

“இதப் பாரு. நீ மாத்திரை எல்லாம் சாப்பிட்டாதான் சீக்கிரம் சரியாக முடியும். உன்னோட அண்ணன் நீ இந்த செமஸ்டர்ல நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுத்தாதான் நீ விருப்பப்பட்டதை படிக்க முடியும் என்று சொன்னார். நீ இப்படி படுத்திருந்தா எப்படி நிறைய மதிப்பெண்கள் வாங்க முடியும்?”
“அண்ணன் சொல்றது இருக்கட்டும். நான் நிறைய மதிப்பெண் வாங்கினா நீ எனக்கு என்ன தருவே?”
உனக்கு என்ன வேணுமோ கேளு. தர்றேன்.”

“இப்ப சொல்லிட்டு அப்புறம் வாக்கு மாறக்கூடாது.”

“வாக்குன்னு என்ன பெரிய வார்த்தை எல்லாம் சொல்றே?”

“பேச்சை மாத்தாம நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லு.”

“சரி. நீ என்ன கேட்டாலும் தர்றேன். ஆனால் அதுக்கு நீ என்னைவிட ஒரு பாடத்திலாவது ஒரு மதிப்பெண்ணாவது அதிகமா வாங்கனும்.”

“ஒரு பாடத்தில் இல்லை. எல்லா பாடத்திலும் நான் உன்னைவிட அதிக மதிப்பெண் வாங்குவேன். அதன் பிறகு நான் கேட்கிறதை மறுக்காமல் எனக்க தரனும்.”

“தருவேன்.”

“யோசிக்காம சொல்லாதே. இவன் எங்கே நிறைய மார்க் வாங்கப்போறான்னு அலட்சியமா நினைத்து சொல்லாதே.”

“அலட்சியமா நினைக்கலை. நீ என்னைவிட அதிகமான மார்க் வாங்கனும்கிற ஆசையில்தான் சொல்றேன்,”

“சரி. அப்ப கொண்டா அந்த மருந்தை. நான் சாப்பிடறேன்.”

யுகேந்திரனுக்கு உடல்நிலை சீராக ஒருவாரமாயிற்று. இன்னும் முழுக்க சரியாகவில்லை. ஆனால் கல்லூரிக்குக் கிளம்பிவிட்டான்.
கிருஷ்ணவேணி தான் பார்த்துக்கொள்வதாகக் கூற வனிதாமணி கவலை படாமல் நிம்மதியானார்.
இந்த ஒருவாரமும் அவள் எப்படி அவனைக் கவனித்துக்கொள்கிறாள் என்று கூட இருந்தே பார்த்தவர்தானே?

ருசியாக சாப்பிடுவதில் யுகேந்திரன் எத்தனை ஆர்வமானவன் என்று உங்களுக்கே நன்றாகத் தெரியும். அப்படிப்பட்டவனை வெறும் கஞ்சியைச் சாப்பிடச் சொன்னால் என்ன செய்வான்.

அதனால் சாப்பிட அடம் பண்ணுவான். வனிதாமணி அவனோடு போராட முடியாமல் மிகவும் சிரமப்படுவார்.

இப்போது கிருஷ்ணவேணி அவனைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை ஏற்றதால் அவரால் நிம்மதியாக இருக்க முடிந்தது.

அவனுக்கு எளிய உணவாக அத்துடன் கொஞ்சம் ருசியாகவும் இருக்கும்படி அவரை சமைத்துத்தரச்சொன்னாள்.

அவளே அவனுக்கு பரிமாறிவிட்டு அவனுடன் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டாள்.

மருந்து மாத்திரைகளை வேளாவேளைக்குச் சரியாக கொடுத்தாள்.

அவளுக்காகவே அவன் எழுந்துவிட்டான்.

வீட்டினர் அனைவருக்குமே ஆச்சர்யம்தான்.

அன்று அவர்களுக்குப் பழக்கமான குடும்பம் ஒன்றில் விருந்து. அதற்கு அவர்கள் குடும்பத்தை அழைத்திருந்தனர்.

அன்றைய விழாவிற்கு வனிதாமணி கிளம்பவில்லை. ரவிச்சந்திரன் உடல்நிலை சரியில்லை என்று வீட்டில் இருந்ததால் அவரும் கிளம்பவில்லை.

வரமாட்டேன் என்று சொன்ன கிருஷ்ணவேணியை அவன் கட்டாயப்படுத்தி அழைத்தான்.

மகேந்திரன் அவனை கடிந்துகொண்டபோது கிருஷ்ணவேணி இது மாதிரி பெரிய இடத்து விழாக்களுக்குச் சென்று பழகுவது அவள் நல்லதற்குதான் என்று சொன்னான்.

“உனக்கு இப்போதுதான் உடல்நிலை சரியாகியிருக்கிறது. இப்போது அங்கே வந்து அந்த உணவு வகைகள் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை என்றால் என்ன செய்வது என்று தடுத்துப் பார்த்தான்.

அவனுக்கு தாங்கள் விருந்திற்குப் போகப் போகும் குடும்பத்துப் பையன்கள் மீது அத்தனை நம்பிக்கையில்லை.

அதனாலேயே கிருஷ்ணவேணி அங்கே வருவதை அவன் விரும்பவில்லை.

யுகேந்திரன் வரவில்லை என்றால் அவளும் வரமாட்டாள். என்று எண்ணினான்.

அதை புரிந்துகொள்ளாமல் யுகேந்திரன் கிருஷ்ணவேணியையும் கிளப்பினான்.

அவன் இன்னும் சிறுபிள்ளைத்தனமாக இருக்கிறானே? கோபமாய் வந்தது.

ஆனால் கிளம்பி வந்து நின்ற கிருஷ்ணவேணியைப் பார்த்து அவனுக்கு மூச்சடைத்தது.

வெண்ணிற ஆடை. அதுவும் அவள் வழக்கமாய் அணியும் சுடிதார் இல்லாமல் புதுமாதிரியான உடை. அவனுக்கு அந்த உடையின் பெயர் தெரியவில்லை.



அத்துடன் கழுத்தில் என்ன வைரமா? அவளிடம் ஏது அத்தனை விலை உயர்ந்த நகை? அவனுக்குப் புரியவில்லை.
அவளைப் பார்த்து வனிதாமணியே வாயடைத்துப்போனார்
“நம்ம கிருஷ்ணவேணியா இது?”

அவரது ஆச்சர்யமான குரலைக் கேட்டதும் அவளுக்கு வெட்கம் வந்தது.
“அம்மா. நான்தான் இந்த உடையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்தேன். எப்பப்பாரு அந்த சாருலதா கிருஷ்கிட்ட ரொம்ப மட்டமா பேசறா. அவ வாயை அடைக்கத்தான் இந்த உடையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்.”
மகேந்திரனுக்கு கவலை அதிகரித்தது.

இத்தனை அழகாய் இருக்கிறவளை எப்படி அவன்கள் கவனிக்காமல் விடுவான்கள். எந்த கலாட்டாவும் நடக்காம இருக்கனுமே.

அவன் பயந்த மாதிரியே தான் நடந்தது.

எல்லோரது பார்வையும் அவள் மீதேதான்.

சாருலதா கூட அதிர்ச்சியில் வாய்பிளந்தாள்.

இல்லாதவள் என்று அவள்தான் எப்போதும் அவளை சீண்டுவாள். அதற்காக அவளுக்கு பதிலடி கொடுக்க என்றே இவ்வாறு அவளை அழைத்து வந்திருக்கிறான் யுகேந்திரன்.

கிருஷ்ணவேணி கூடவே யுகேந்திரனும் இருந்ததால் அவள் கலகலவென இருந்தது வேறு பார்ப்போரை ஈர்த்தது.

“அந்தக் குட்டி யாருடா? செமையா இருக்கால்ல.”

அந்த வீட்டுப் பையன் யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருப்பது மகேந்திரன் காதில் விழ அவன் மனம் கொதித்தது.

அவனருகே சென்றான்.

“அவ எங்க வீட்டுப் பொண்ணு. கொஞ்சம் பார்த்துப் பேசு.”
அழுத்தமான குரலில் மகேந்திரன் சொல்ல அவன் வெலவெலத்துப்போனான்.
மகேந்திரன் எத்தகயைவன் என்று அவன் அறிந்தே வைத்திருந்தான். தொழிலில் அவனை அடித்துக்கொள்ள ஆளே இல்லை. மிகவும் கண்டிப்பானவன்.

“சாரி சார். தெரியாம சொல்லிட்டேன்.”

அவனும் அத்துடன் விட்டுவிட்டான்.

சாருலதாவிற்கு மனம் கொதித்தது.

அவளும் மகேந்திரன் பேசுவதைக் கேட்டிருந்தாள். எங்க வீட்டுப் பொண்ணாமே. அந்த கிருஷ்ணவேணியை சும்மா விடலாமா?

அவள் தனியே மாட்டுவதற்காக காத்திருந்தாள்.

யுகேந்திரன் மகேந்திரனிடம் வந்தான்.

“அண்ணா. எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு. நான் வீட்டுக்குப் போறேன்.”

“இரு எல்லாரும் போயிடலாம்.”

“இல்லண்ணா. சாப்பிடாமல் போனா கோவிச்சுப்பாங்க. கிருஷ் இங்கேதான் இருக்கா. நீ அவளை அழைச்சுட்டு வந்துடு.”

“நீ எப்படிடா போவே?”

“என்னோட ப்ரண்ட் ஒருத்தன் கொண்டு வந்து விடறேன்னு சொன்னான். நான் அவனோட கிளம்பறேன்.”

அவன் கிளம்பிச்சென்றுவிட்டான்.

அவன் கிருஷ்ணவேணி எங்கே என்று பார்க்க அவள் ஏதோ குளிர்பானம் அருந்திக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

யாரோ ஒருவர் வந்து அவன் தோளைத் தட்ட திரும்பிப்பார்த்தான்.

தொழில் முறை நண்பர். அவனிடம் நலம் விசாரித்தார். அவனும் மரியாதைக்காக அவரிடம் நலம் விசாரித்துவிட்டு திரும்பிப்பார்த்தான்.

கிருஷ்ணவேணி ஏற்கனவே இருந்த இடத்தில் காணவில்லை.

அவளை எங்கே என்று தேடினான்.

அவள் எதற்கோ தடுமாறியவாறு நடந்துகொண்டிருந்தாள்.

அதைக் கண்டுவிட்டு அவளிடம் ஓடினான்.

அப்போது யாரோ ஒருவன் அவளை நெருங்க முயன்றபோது

“ஏய்! என்னைத் தொடாதே.” என்று கத்திவிட்டு ஒதுங்கினாள்.

மகேந்திரன் அவளை நெருங்கியதும் அவன் நழுவிவிட்டான்.

“கிருஷ்ணா. என்னாச்சு?” அவள் தோளைத் தொட்டான்.

தன்னைத் தொட்டது அவன்தான் என்று கண்டதும் அவள் ஏதும் பேசவில்லை.

அவள் எதனால் தடுமாறுகிறாள் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை.

அவளுக்கு குடிக்கிற பழக்கம் இருக்குமா என்றே எண்ணிப்பார்க்க முடியவில்லை.

அவள் போதையில் இருக்கிறாளா? மயக்கத்தில் இருக்கிறாளா? என்றே கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை.



அதை ஆராய்ச்சி செய்யும் நேரத்தில் அவளை இந்த இடத்தில் இருந்து அழைத்துச் சென்றுவிடவேண்டும் என்று அவனது அறிவு சொல்ல அவளை கைத்தாங்கலாக காருக்கு அழைத்துச்சென்றான்.
அதைக் கண்ட சாருலதாவிற்கு மனம் கொதித்தது.
அவ எங்க வீட்டுப் பெண் என்று மகேந்திரன் சொன்னதற்காக அவள் கிருஷ்ணவேணியை பழிவாங்க வேண்டும் திட்டம் போட்டுதான் அந்த பானத்தைக் குடிக்க வைத்தாள்.

அவள் போதையில் தடுமாறுவாள். அசிங்கமாக நடந்துகொள்வாள்.
அவள் மகேந்திரன் வீட்டுப்பெண் என்று அவனே தன் வாயால் சொல்லிவிட்டான். அதனால் அவன் குடும்பத்திற்கு அவமானம் வருமாறு நடந்து கொண்ட கிருஷ்ணவேணி மீது கோபம் கொண்டு அவளை வீட்டை விட்டு விரட்டிவிடுவான்
என்று எண்ணியிருந்தாள்.

அவனோ மற்றவர் அறியும் முன்னரே அவளை அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டான்.

கார் ஓட்டுகையில் அவளை இந்த நிலைமைக்கு ஆளாக்கியது யாராக இருக்கும்? என்ற எண்ணம் எழுந்தது.

ஒருவேளை அந்த வீட்டுப் பையனாக இருப்பானோ? இல்லை இப்போது கிருஷ்ணவேணியை நெருங்க முயன்றானே? அவனா?

யார் என்று தெரியாமல் யாரிடம் சண்டைக்குச் செல்வது?

குற்றம் சாட்டுவது என்றால் யுகேந்திரனைத்தான் சொல்ல வேண்டும். இது மாதிரி இடத்தில் என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம் என்றுதானே அவளை அழைத்து வரவேண்டாம் என்றேன். அதைத்தான் புரிந்துகொள்ள மாட்டேன் என்றான். அதன் பிறகு அவன் கிளம்பும்போதாவது எல்லாரும் கிளம்பியிருக்கலாம்.

அதற்கும் அவன் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.

வீடு வந்துவிட்டது.

காரை நிறுத்தியவன் கிருஷ்ணவேணியை அழைத்துப்பார்த்தான்.

அவள் எழுந்திருக்கவில்லை.

வேறு வழியில்லாமல் அவளைத் தன் கைகளில் தூக்கிக்கொண்டான்.
கதவைத் திறந்த வனிதாமணி பதறிப்போனார்.
“என்னாச்சுப்பா?”

“ஒன்னுமில்லைம்மா. கொஞ்சம் மயக்கமாகிட்டா. தூங்கி எழுந்தா சரியாகிடும்.”

அவன் பின்னேயே அவரும் வர

“நான் பார்த்துக்கிறேன்மா. நீங்க போய் படுங்க.”

அவரும் சம்மதித்துவிட்டு தனதறைக்குச் சென்றார்.

அவன் அவளைத் தூக்கியவாறே மாடிப்படியில் ஏறினான்.

அவள் அறைக் கதவு பூட்டப்படாமல் வெறுமனே சாத்தப்பட்டிருந்தது. கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தவன் அவளைக் கட்டிலில் கிடத்தினான்.

அவளது முகத்தை நெருக்கத்தில் பார்க்கும் போது அவனுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது.

சடாரென்று ஒன்று அவன் மனதில் உதித்தது.

அந்த மயக்கத்திலும் யாரோ ஒருவன் தன்னை நெருங்குவது அறிந்து “தொடாதே” என்று அதட்டியவள் தன் மேல் உள்ள நம்பிக்கையால்தான் தன்னை நெருங்க விட்டாள்.

இப்போது தன் மீதுள்ள நம்பிக்கையால்தான் அம்மாவும் மேலே வராமல் தனதறைக்குச் சென்றுவிட்டார்.

சட்டென்று பின்வாங்கினான்.

அவளது முகம் மட்டும் பூ மாதிரி இல்லை. அவளே பூ போன்று மென்மையாகதான் இருக்கிறாள் என்று அவன் மனம் நினைத்தது.

ஒரு போர்வையை எடுத்து அவளுக்குப் போர்த்தி விட்டவன் அறைக் கதவை சாத்திவிட்டு தனதறைக்குள் நுழைந்தான்.

அன்று எதார்த்தமாக தன் தாயும் தம்பியும் பேசிக்கொள்வதை மகேந்திரன் கேட்க நேர்ந்தது.

“அம்மா. என் தேர்வு எப்படிம்மா?”

“ம் அருமைதான் யுகா.”

“நான்தான் சொன்னேன்ல. உங்களுக்கு அடுத்து என்னை அக்கறையா கவனிச்சுக்க அவளால் மட்டும்தான் முடியும்னு சொன்னேன்லம்மா.”

“நீ சரியாதான் சொல்லியிருக்கே. நான் அப்பாக்கிட்ட பேசிடுறேன். அப்புறம் மத்ததை பார்த்துக்கலாம். ஆமா கிருஷ் என்ன சொல்வான்னு தெரியலையே.”

அவர் கவலையுடன் சொல்ல அவனுக்கு அவள் தன்னிடம் கொடுத்த வாக்கு நினைவுக்கு வர,

“அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்மா.”

என்று நம்பிக்கையுடன் சொன்னான்.

“இது விளையாட்டு இல்லை யுகா. வாழ்க்கை. இதில் ஒருத்தியை கட்டாயப்படுத்தி ஒருத்தனோட வாழ வைக்க முடியாது.”

“அம்மா. நான் இதைப்பத்தி யோசித்தது அவளுக்காகவும்தான் அம்மா. அவள் புரிஞ்சுப்பா.”

அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்த மகேந்திரனுக்கு ‘தாய்க்குப் பின் தாரம்’ என்ற பழமொழி ஏனோ நினைவுக்கு வந்தது.
தம்பிக்காவது நல்ல வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என்று மனதார நினைத்தான்

[johnypowas]

தொடர்கதை - நீ இல்லாத வாழ்வு வெறுமையடி - 15 - ராசு

பருவத் தேர்வுகள் நெருங்குகின்றன என்பதால் கிருஷ்ணவேணியும், யுகேந்திரனும் படிப்பில் மூழ்கினர்.
அன்றைய தினம் யுகேந்திரன் கிருஷ்ணவேணியை விழாவிலிருந்து பாதியிலேயே விட்டுவிட்டு வந்து அவளிடம் யாரோ போதை கலந்த பானத்தைக் குடிக்க வைத்துவிட்டதால் இனி அவளைக் கவனமாக பார்த்துக்கொள்ளும்படி தன் தம்பியிடம் அறிவுறுத்தியிருந்தான் மகேந்திரன்.
யுகேந்திரனுமே அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

யார் அதை செய்திருப்பார்கள் என்று யோசித்துப்பார்த்தான். கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

அன்றைய தினம் அவனுக்கு நீண்ட நேரம் விழாவில் இருக்க முடியவில்லை. அதனால் அவன் சீக்கிரமே கிளம்பி வந்துவிட்டான்.

அதுவும் மகேந்திரன் இருக்கிறான் என்ற தைரியத்தில்தான் அவன் வந்ததே.

அவன் இருந்துமே அவளிடம் யாரோ விளையாடியிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கும்போதே கோபம் வந்தது.

இது மாதிரி விழாக்களுக்கு சென்று பழகிக்கொள்வது கிருஷ்ணவேணியின் எதிர்காலத்திற்கு நல்லது என்றுதான் அவளை அவன் கட்டாயப்படுத்தி அழைத்துச்சென்றதே.

அவள் படிப்பை முடிக்கும் வரையில்தான் சிறிய பெண். அவளுக்கென்று கடமை இருக்கிறது. அதை அவள் ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். இல்லை என்றால் அவளை ஏமாற்றுவதற்கு ஒரு கூட்டமே காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

அவளும் அந்தக் கூட்டத்திடம் செல்வதற்கு ஆசைப்படவில்லை. அவளை விட்டால் இங்கேயே தங்கிவிடுவாள்.

ஆனால் அருணோ, அவனது தந்தையோ அதற்குத் தயாராயில்லை.

அவளது பொறுப்பை வந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்கள் அடிக்கடி அறிவுறுத்திக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

எதையாவது கண்டு பயந்து ஓடினால் அதன் பிறகு எப்போதும் நாம் ஓடிக்கொண்டேயிருக்கவேண்டும். அதனால் நடப்பதை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பாராம் அருணின் தந்தை கதிரவன்.
கதிரவன் அவளது தந்தையின் நண்பர்.
பெற்றோர் இல்லாத கிருஷ்ணவேணியை தானே அழைத்துச்சென்று வளர்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவருக்கு உண்டு.

பெண் குழந்தை இல்லாததால் அவர் மனைவியும் அவள் மேல் மிகவும் பிரியமாக இருப்பார். ஆனால் அவளது சொந்தத்திற்கு பயந்தே தங்கள் வீட்டில் வைத்துக்கொள்ளாமல் கிருஷ்ணவேணியை பாதுகாப்பாக விடுதியில் தங்கிப் படிக்குமாறு அவர் ஏற்பாடு செய்ததே.

தேர்வுகள் முடிந்ததும் கிருஷ்ணவேணி செல்லாவிட்டால் அவளை அழைக்க அவர்களே வந்துவிடுவர். ஆனால் அவனுக்கு அவளை அனுப்பிவைக்க மனம் இல்லை.

அதனால் பரிட்சை முடியும் நாள் அன்று தனது விருப்பத்தை அவளிடம் கூறி அதன் பிறகு கதிரவனிடம் பேசலாம் என்றிருக்கிறான்.

அவரும் அவளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை கிடைக்கிறது என்றால் நிச்சயம் மறுக்கமாட்டார்.

யோசனையுடன் அமர்ந்திருக்கும் யுகேந்திரனைப் பார்த்தாள் கிருஷ்ணவேணி.

“அப்படி என்ன பலமான யோசனை?”

கிருஷ்ணவேணி அவனது தோளைத் தட்டினாள்.

அவன் சுயநினைவுக்கு வந்தான்.

“ஒன்னுமில்லை.”

“பொய் சொல்லாதே.”

“இல்லை. பொய் சொல்லலை.”

“சரி. நம்பிட்டேன்.”

அவள் சிரித்தாள்.

அப்போது வனிதாமணி சாப்பிடக் கூப்பிட இருவரும் சென்றனர்.

“கிருஷ்மா. இதை டேஸ்ட் பண்ணு. நல்லாருக்கு.”

எதையோ எடுத்து அவள் தட்டில் வைத்தான்.

அவள் அவனையேப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“என்ன அப்படிப் பார்க்கிறே?”

“நான் உன்கிட்ட ரொம்ப நாளா கேட்கனும்னு நினைச்சுக்கிட்டேயிருக்கேன். ஆனா மறந்துடுறேன்.”

“அப்படி என்ன கேட்கனும்?”

“ஆரம்பத்தில் என்னை நீ கிருஷ்ணான்னு கூப்பிட்டே. வாடி போடின்னுதான் கூப்பிட ஆரம்பிச்சே. இப்போ கொஞ்ச நாளா அப்படி கூப்பிடறது இல்லை. அத்தோட கிருஷ் அப்படின்னு சுருக்கி கூப்பிட ஆரம்பிச்சே. இப்ப என்னன்னா கிருஷ்மான்னு புதுசா கூப்பிடறே?”

அவன் பதில் சொல்லாமல் சிரித்தான்.



“சரி. சரி. பேசாம சாப்பிடுங்க. சாப்பிடறது உடம்பில் ஒட்டாது.”
வனிதாமணி கொஞ்சம் அதட்டலாகக் கூறவே அப்போதைக்கு அந்தப் பேச்சு ஓய்ந்தது.

பருவத் தேர்வுகள் தொடங்கிவிட்டன.

இடையில் ஒருநாள் மட்டும் இருவருக்கும் ஒரே தேர்வு அறை. அன்றைக்கு அவன் எழுதுவதைப் பார்த்தவளுக்கு திருப்தியாய் இருந்தது.
அவன் எந்தப் பக்கமும் திரும்பாமல் எழுதுவதிலேயே குறியாக இருந்தான்.
அப்போது அவன் தன்னிடம் கேட்ட வாக்கு நினைவிற்கு வந்தது.

அதை நினைத்ததும் அவளுக்குச் சிரிப்பு கூட வந்தது.

அப்படி என்ன அவனிடம் இல்லாததை என்னிடம் கேட்டுவிடப் போகிறான்?

அவன் கேட்டால் கேட்ட மறுநிமிடமே கொண்டு வந்து அவனிடம் கொடுத்துவிடுவர் அவன் வீட்டார்.

அப்படியிருக்கையில் அப்படி என்ன பெரிதாக கேட்டுவிடப்போகிறான்.

‘இந்த மூன்று வருடங்களில் நான் எனது வேதனையை மறந்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்ததற்கு அவன்தானே காரணம்.’

‘அவன் கேட்டால் நான் என்ன மாட்டேன் என்றா சொல்லப் போகிறேன்?’

என்று நினைத்தவள் அவன் கேட்கும் போது தான் பதில் சொல்ல முடியாத நிலையில் தவித்து நிற்கப் போவதை அப்போது அறியவில்லை.

இன்றுடன் பருவத் தேர்வுகள் முடிகின்றன.

வனிதாமணியிடம் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பினாள் கிருஷ்ணவேணி.

பின்னேயே வந்த யுகேந்திரனை கேள்வியாகப் பார்த்தார்.
“அம்மா. இன்னிக்கு நான் பரிட்சை முடிந்த உடன் கிருஷ்ணாகிட்ட பேசிடுவேன்.”
“அவ ஒத்துக்கிடுவாளா யுகா.”

“எனக்கு அப்படித்தான் தோணுது. எதுக்கும் நான் உங்களுக்கு போன் செய்து தர்றேன். அந்த நேரத்தில் நீங்களும் அவகிட்ட பேசுங்க.”

“அவளுக்குப் பிடிக்கலைன்னா கட்டாயப்படுத்தக்கூடாது.”

“அப்படியே செய்யலாம்மா. நீங்க அப்பாகிட்ட சொன்னீங்களா?”

“நான் பேச்சுவாக்கில் சொல்லியிருக்கேன். நீ அவகிட்ட பேசிட்டு வந்த பிறகுதான் தெளிவா சொல்ல முடியும். அதன் பிறகுதான் மகேன்கிட்டயும் சொல்ல முடியும்.”

“அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்மா.”

தாயிடம் விடைபெற்றுச் சென்று காரில் ஏறினான்.

“என்ன அத்தைக்கிட்ட ஸ்பெசலா ஆசிர்வாதம் வாங்கிட்டு வர்ற மாதிரி இருக்கு. அப்ப நீ படிச்சு நிறைய மார்க் வாங்கலையா?”

அவள் கிண்டலாகக் கூறினாள்.

“என்னதான் படிச்சாலும் பெரியவங்க ஆசிர்வாதம் வேணும்.”

அவன் பவ்யமாகக் கூறினான்.

கல்லூரி வந்துவிட இருவரும் மற்றவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள் கூறி தங்களது தேர்வறையைக் கண்டுபிடித்துச் சென்றனர்.

தேர்வெழுதி முடித்துவிட்டு யுகேந்திரனுக்காக காத்திருந்தாள் கிருஷ்ணவேணி.

அவன் தயக்கத்தோடு வந்தான்.

“என்ன பரிட்சையை ஒழுங்கா எழுதலையா?”

“அதெல்லாம் நல்லாதான் செய்திருக்கேன்.”

“அப்புறம் ஏன் ரொம்ப தயக்கமா வர்றே?”

“நாம முதல்ல சாப்பிடலாம். அப்புறம் உன்கிட்ட பேச வேண்டியிருக்கு.”

“அதெல்லாம் வீட்டில் போய் பேசிக்கலாம். நான் ஊருக்கு போறதுக்கு ஏற்பாடு செய்யனும்ல. மறந்துட்டியா?”

“அதைப் பத்திதான் பேசனும்.”

“உனக்குதான் வெளிசாப்பாடு ஒத்துக்காதே.”

“இன்னிக்கு ஒருநாள் சாப்பிடறதுனால் எதுவும் ஆயிடாது.”

“டேய். அப்படி என்ன முக்கியமான விசயம் பேசப்போறே?”

“அதான் சாப்பிட்ட பிறகு சொல்றேன்னு சொன்னேன்ல.”

“ஏன் பேசிட்டு அதன் பிறகு சாப்பிட்டா என்ன?”

“நான் பேசறது உனக்குப் பிடிக்காம போகலாம். இல்லைன்னா, நீ சொல்ற பதில் எனக்குப் பிடிக்காம போகலாம். அப்ப சாப்பிடத் தோணாது. அதான் இப்பவே சாப்பிட்டுக்கலாம்னு.”

அவன் சொல்ல சிரித்தாள்.

“டேய். சாப்பாட்டு ராமா. இப்ப உனக்குப் பசிக்குது. அதை நேரடியா சொல்லேன்.”

அவனைக் கிண்டல் பண்ணினாள்.

கல்லூரியிலேயே இருந்த உணவு விடுதியில் இருவரும் நுழைந்து தங்களுக்குத் தேவையான உணவை வாங்கிக்கொண்டு சாப்பிட அமர்ந்தனர்.

யுகேந்திரன் யோசனையோடே சாப்பிட்டான்.



அவனது முகத்தில் தெரிந்த தீவிரம் கண்டு அவளும் விளையாட்டை விட்டு அவனைப் பார்த்தவாறே சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.
சாப்பிட்டு முடித்த உடன் கல்லூரியில் இருந்த தோட்டத்திலே இருந்த ஒரு கல்லில் அமர்ந்தான். அவளும் அவன் கூடவே வந்த அமர்ந்தாள்.

அவன் தயக்கத்துடன் அவளை ஏறிட்டான்.
“அப்படி என்னடா பேசப்போறே?”
அப்படி என்னதான் பேசப்போகிறான் என்ற ஆவல் அவளுக்கு எழுந்தது.
கிருஷ்மா. உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா? நான் இந்தப் பருவத்தில் உன்னைவிட அதிக மதிப்பெண்கள் எடுத்தால் நான் கேட்பதை நீ தருவதாக சொல்லியிருக்கிறாய்.”

“ஆமா. அதுக்கென்ன? இப்பதானே பரிட்சை எழுதியிருக்கிறோம். ரிசல்ட் வந்த பிறகு நீ கேளு. நான் தர்றேன்.”

“இல்லை. நான் இப்பவே கேட்கப் போறேன். நீ ஊருக்குப் போயிட்டா நான் எப்படி கேட்கிறது?”

சிறுபிள்ளை அடம்பிடிப்பது போல் பேசிய அவனை கேலியாகப் பார்த்தாள்.

“ஏய். உண்மையைச் சொல்லு. நீ பரிட்சை எல்லாம் ஒழுங்கா எழுதினியா இல்லையா? ரிசல்ட் வந்த பிறகு உன் குட்டு உடைஞ்சிடும்னுதானே இப்பவே கேட்கறே?”

“அதெல்லாம் இல்லை. நான் பரிட்சை ஒழுங்காதான் எழுதியிருக்கேன்.”

“அப்ப என்ன அவசரம்?”

“அவசியம் இருக்கு. அதனால்தான் அவசரப்படறேன்.”

அவன் முகத்தில் தெரிந்த தீவிரம் கண்டு அமைதியானாள்.

அவனும் பேச முயலவில்லை. அப்படி என்னதான் கேட்கப் போகிறான்?

கொஞ்சம் கவலையோடு அவனையேப் பார்த்தாள்.
அவன் அமைதியைக் கலைத்துவிட்டு பேசினால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்தவளுக்கு “கிருஷ்ணா. உனக்கே தெரியும். உன்னை எனக்கு எவ்வளவு பிடிக்கும்னு?”
“அதுக்கென்ன?”

அடுத்து அவன் பேச ஆரம்பித்ததுமே பயம் வந்தது.

அவன் கண்களில் தெரிந்த புதுசொந்தம் அவளை திகைப்படையச் செய்தது. அவள் தனது திகைப்பை மறைக்கவும் இல்லை. அதைப் பார்த்தவாறே தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தான்.

‘வேண்டாம். யுகா. நீ கேட்கப் போறது என்னன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு. நீ கேட்கிறதுக்கு என்னால் மறுக்க முடியாது.’

மனதிற்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டாள்.

அவன் கடைசியில் கேட்டேவிட்டான். அத்துடன் அவனது தாயையும் பேசச்சொன்னான்.

அவள் அதிர்ச்சியில் திகைத்து அமைதியாக அமர்ந்துவிட்டாள்.

பதிலுக்காக எதிர்பார்த்த அவனிடம் அவகாசம் கேட்டாள். அந்த பதிலை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவன் முகத்தை நிமிர்ந்தே பாராமல் அமர்ந்திருந்தாள்.

“சரி வா போகலாம்.”

“இல்லை. நான் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வர்றேன்.”

“அதுதான் நீ அவகாசம் கேட்டேல்ல. மெதுவா யோசிச்சுக்கலாம். வா.”

“ப்ளீஸ் யுகா. எனக்குக் கொஞ்ச நேரம் தனியா இருக்கனும்.”

“சரி. நான் போறேன். நீ பத்திரமா வந்துடு.”

தன் காரை நோக்கிச் சென்றவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். கண்ணீர் அவள் கண்களை மறைத்தது.
அவன் கார் சென்றுவிட தேற்ற ஆள் இல்லாததால் அவள் கண்ணீர் கரை கடந்தது. ஆற்றமாட்டாமல் குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள்.

[johnypowas]

யுகேந்திரன் வீட்டிற்குப் போகாமல் தங்கள் கம்பெனிக்குச் சென்றான்.

அதற்குக் காரணம் இடையில் மகேந்திரன் அவனை அழைத்திருந்ததுதான்.
அவனது குரலில் ஏதோ கவலை தெரிந்தது. அதனாலேயே சென்றான்.
“என்ன யுகா. பரிட்சை எல்லாம் எப்படி எழுதினே?”
கேட்டவாறே சாருலதா வந்தாள்.
அவன் தன் கையை கீழே கவிழ்த்துக் காண்பித்தான்.
“ஊத்திக்கும்.”
என்று உதட்டைப் பிதுக்கியவாறே பதில் சொன்னான்.
“என்ன கிருஷ்ணவேணியை காணோம்.”
“அவ கொஞ்ச நேரம் மத்த ப்ரெண்ட்ஸ் கூட இருந்துட்டு வர்றேன்னு சொன்னா. இப்ப அதுக்கென்ன?”
சற்றே எரிச்சலாய் பதில் சொன்னான்.
இன்று என்னவோ சாருலதா கொஞ்சம் அக்கறையோடு பேசுவது போல் பட்டது. அது நடிப்புதான் என்று அவனுக்குத் தெரியும். அவன் அண்ணனின் முன்பு அவள் போடும் வேசம்.
இதற்கொரு முடிவு வராதா?
அண்ணன் என்றுதான் அவளது நடிப்பை புரிந்துகொள்ளப்போகிறான்?
இவள் அண்ணனை விடவேமாட்டாளா?

ஆதங்கமாக வந்தது.
“ஆமா. நீ கிருஷ்ணாகிட்ட உன் விருப்பத்தை சொல்லிட்டியா?”
மகேந்திரன் முன்பே போட்டு உடைத்த மாதிரி அவள் கேட்டதைக் கண்டு அவன் திடுக்கிட்டான்.

இவளுக்கு எப்படி தெரியும்?
என்னையும் வேவு பார்க்க ஆள் வைத்திருக்கிறாளா?
உனக்கு எப்படிக்கா தெரியும்?”

அவள் கேட்டதற்கு பதில் சொல்லாமல் அதை ஆமோதிப்பது போல் இருந்தது அவன் கேள்வி.

சாருலதா ஜாடையாக மகேந்திரன் முகத்தைப் பார்த்தாள். அது இறுகியிருந்தது.

“இதை யாராவது சொல்லனுமா என்ன? அவளுக்கு பரிட்சை முடியுது. அதன் பிறகு ஊருக்குப் போயிடுவாளே. அதான் சொல்லிட்டியான்னு கேட்டேன்.”

“ஏன் அவ ஊருக்குப் போனா என்னால் பேச முடியாதா? இந்த விஞ்ஞான உலகத்தில் அதெல்லாம் பெரிசு மாதிரி பேசறே?”

“இல்லை. உனக்கு அவளை எவ்வளவு பிடிக்கும்னு எனக்குத் தெரியும். அதான் சொல்லிட்டியான்னு கேட்டேன்.”

அவன் தன் பல்லைக் கடித்தான்.

இந்த அண்ணன் முன்பு அவள் என்னவெல்லாம் கேட்கிறாள்?

அவள் யார் என் விசயத்தில் தலையிட?

“நான் அவகிட்ட சொல்லிட்டேன். போதுமா?”

“போதாது. அதுக்கு அவ என்ன சொன்னான்னு சொல்லு.”
“தேவையில்லாம என்னோட விசயத்தில் தலையிடாதேக்கா. அவ என்கிட்ட என்ன பதில் சொன்னான்னு உன்கிட்ட சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”
வெடுக்கென்று அவளை பேசியவன் தன் அண்ணனிடம் கூட சொல்லிக்கொள்ளாமல் கிளம்பிவிட்டான்.

“நான் இப்ப என்ன கேட்டேன்னு இப்படி கோவிச்சுக்கிட்டு போறான். அவ சம்மதம் சொல்லியிருக்கமாட்டா. அதை என்கிட்ட வந்தா காட்டறது?”

தனக்குள் பேசுவது போல் மகேந்திரன் காதில் விழுமாறு பேசியவள் அவனைக் கவனித்தாள்.

அவன் முகத்தில் எந்த மாறுதலும் இல்லை. வேலையில் கவனமாக இருந்தது போல்தான் தெரிந்தது.

கல்லுளிமங்கன். தனது தம்பி திருமணத்தைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான் என்றால் கூட அதை இவன் பெரிதுபடுத்தமாட்டான். இவன் என்ன இப்படியே சாமியாராவா இருந்துடப்போறான்.

யுகேந்திரன் சோர்வாக வீட்டினுள்ளே நுழைந்தவன் அங்கிருந்த நாற்காலியில் அப்படியே சரிந்தமர்ந்தான்.

அப்போது அங்கே வந்த வனிதாமணி அவனருகே அமர்ந்தார்.

“என்னப்பா? கிருஷ்ணா என்ன சொன்னா?”

“அவ எதுவும் சொல்லலைம்மா. யோசிக்க நேரம் கேட்டிருக்கா?”

“இப்ப அவ உன்னோட வரலையா?”

“இல்லைம்மா.”

“சரி மெதுவா வரட்டும். நீ சாப்பிட வா.”

“சாப்பிட்டாச்சும்மா.”

யோசனையோடே சமையல் அறைக்குச் சென்றார்.

யுகேந்திரன் முகத்தில் இது வரைக்கும் காணாத சோர்வு தெரிந்தது.

யுகேந்திரன் நெடுநேரம் யோசனையோடே அமர்ந்திருந்தான்.

வனிதாமணியும் வேலைகளை முடித்துவிட்டு வந்து அவன் எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

கண்விழித்துப்பார்த்தவன் அவரைக் கண்டு திடுக்கிட்டான்.

“அம்மா.”

“என்னப்பா?”

“கொஞ்சம் தலைவலிக்குது. டீ தர்றீங்களா?”

“இதோ எடுத்துட்டு வர்றேன்ப்பா.”

அவர் சமையல் அறைக்குள் நுழைந்ததுமே அவன் தனதறைக்குச் சென்றான்.

கிருஷ்ணவேணி எத்தனை நேரம் அப்படியே அழுதவண்ணம் அமர்ந்திருந்தாள் என்றே தெரியவில்லை.

‘என் மேல் உனக்கு இத்தனைப் பாசமாடா?’

கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு நிமிர்ந்தாள்.

யுகேந்திரன் தன் மேல் வைத்திருந்த பாசம் அவளை மிகவும் நெகிழச்செய்தது.

மிகவும் பிரியமானவன். ஒரு தோழனாய் தான் அவனை நினைத்திருந்தாள்.

தன் மீது இத்தனைப் பாசத்தை அவன் வைப்பதற்கு தான் என்ன செய்துவிட்டோம் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.



அவனைப் போல் தான் அவன் மேல் பாசம் வைக்கவில்லை என்றே தோன்றியது.
அவனைப் போன்று ஏன் தன்னால் அன்பை செலுத்த முடியவில்லை? தன்னையே கேட்டுக்கொண்டாள்.

பதில்தான் கிடைக்கவில்லை.
உடனே அவனிடம் பேச வேண்டும் போல் இருந்தது.
அவன் கேட்டதற்கு தன்னால் பதில் சொல்ல முடியாமல் போனதற்கே அந்த குற்ற உணர்ச்சிதான் காரணம்.
தனது அலைபேசியை எடுத்துப்பார்த்தாள். அது அணைந்திருந்தது. அவனது வருத்தமான முகமே கண் முன் வந்தது.

உடனே அவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்ற கிளம்பிவிட்டாள்.

அவள் இன்று வண்டியையும் எடுத்து வரவில்லை. யுகேந்திரனையும் போகச் சொல்லிவிட்டாள்.

அவள் எத்தனை நேரம் யோசித்திருந்தாளோ? மிகவும் நேரமாகிவிட்டது என்று புரிந்தது.

அந்த இடத்தை விட்டு எழுந்து நடந்தாள்.

பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வந்தபோது யாரும் அங்கே இல்லை. தனியே நிற்க ஒரு மாதிரியாக இருந்தது.

பேருந்துக்காக காத்திராமல் ஆட்டோவில் ஏறிச் சென்றுவிடலாம் என்று நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஏதாவது ஆட்டோ வருகிறதா? என்று பார்த்தவாறே நடந்தாள்.

சிறிது தூரத்தில் ஒரு ஆட்டோ நிறுத்தம் இருப்பதைக் கண்டிருக்கிறாள்.

அவளது நல்ல நேரம் ஒரு ஆட்டோ மட்டும் நின்றிருந்தது.

பேரம் பேசாமல் ஏறி அமர்ந்து செல்லும் இடத்தைச் சொல்லிவிட்டு இருக்கையில் சாய்ந்தமர்ந்தாள்.
‘சாரிடா யுகா. நீ கேட்ட உடனே என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. என் மனம் குழம்பிப்போய் இருந்தது. அதனால் நீ என்ன சொல்ல வர்றேன்னு என்னால் புரிஞ்சுக்க முடியலை.’

[johnypowas]

நீயும்தான் என்னை விட்டுட்டு எப்படிப் போனே? நான் அப்புறம் வர்றேன்னு சொன்னா நீ போயிடுவியா? இரு அத்தைக்கிட்ட போட்டுக்கொடுக்கிறேன்.’

‘நீ கேட்ட உடனே பதில் சொல்லலைன்னா கோவிச்சுப்பியா?’
‘நீ மட்டும் இத்தனை நாட்கள் உன் மனசில் இருந்ததை என்னிடம் சொன்னியா?’
‘அதற்காக நான் கோபப்படனும்தானே? ஏன் எனக்கு வரமாட்டேங்குது?’
“அம்மா. இதற்கு மேல் ஆட்டோ போகாது போல. இங்கேயே இறங்கிக்கறீங்களா?”
ஆட்டோ ஓட்டுநரின் குரல் அவளை நினைவுலகுக்கு கொண்டு வந்தது.
‘ஏன் ஆட்டோ போகாது?’
அவள் வெளியே பார்த்தாள்.
நிறைய வாகனங்கள் ஆங்காங்கே நின்றிருந்தன.
அது முக்கியப் பெரும்புள்ளிகள் வசிக்கும் பகுதி. ஏதாவது வீட்டில் விசேசமா இருக்கும்.
காலையில் போகும்போது கூட ஒன்னும் தெரியலையே?
யோசனையுடன் பார்த்தவள் ஆட்டோவை விட்டு இறங்கினாள். அவருக்கு கொடுக்க வேண்டிய பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு வீட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.
வீட்டை நெருங்க நெருங்க வாகன நெரிசல் அதிகமாய் தெரிந்தது.
தாங்கள் இருக்கும் தெருவில்தான் யார் வீட்டிலோ விசேசம் போல என்று நினைத்தவாறே வாகனங்களுக்கிடையே ஊர்ந்து சென்றாள்.
வந்தவர்களின் முகங்களைப் பார்க்கும்போதும் அவர்கள் கையில் வைத்திருக்கும் மாலைகளைப் பார்க்கும்போதும் நல்ல விசயம் இல்லை என்று புரிந்தது.
அவள் இங்கே தங்கியிருந்தாலும் அக்கம் பக்கம் யார் என்ன என்று தெரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கவில்லை.
ஒருவருடத்தில் அவர்கள் வீட்டில் தங்கியிருந்து விட்டு சென்றுவிடப்போகிறாள் என்ற அசட்டையினால் எதையும் அவள் கண்டுகொள்ளவில்லை.
யாரும் வயதானவர்களுக்கு முடியாமல் இருந்தது போலும்.
தன்னிடம் சொன்னால் தெரியாது என்று அத்தை சொல்லாமல் விட்டிருக்கலாம்.
கண்டிப்பாக அது சாவிற்காக வந்த கூட்டம்தான் என்று தெரிந்த பிறகு வழக்கம் போல் கண் மூடி, இறந்த அந்த ஆத்மாவிற்கு சாந்தி கிடைக்கட்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டாள்.
யாரோ? எவரோ?
இப்படி வேண்டிக்கொள்வது அவள் வழக்கம். அதே போல் ஆம்புலன்ஸ் வண்டியில் யாரையாவது ஏற்றிச் செல்லும் போதும் தன்னையறியாமல் அவர்கள் பிழைக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்வாள்.
வீட்டை நெருங்க நெருங்க மனம் நெருடியது.
‘ஏன் என் மனம் இத்தனைப் பதட்டமடைகிறது?’
‘இல்லையில்லை. யாருக்கும் எதுவும் ஆகியிருக்காது.’
தன் மனதைச் சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள்.

மனம் பதட்டமடைந்த பிறகு சிறிது தூரத்தைக் கடப்பதே பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்கள் நடந்தது போன்ற களைப்பைத் தந்தது.
கால்களை எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. மிகவும் பாரமாய் இருந்தது.
அவள் ஆட்டோவில் வந்து இங்கே இறங்குவதற்கு முன் இருந்த மனநிலை அடியோடு மாறிப்போனது.

அவள் பயந்த மாதிரியே அந்தக் கூட்டம் அவர்கள் வீட்டிலிருந்துதான் வந்து போய்க்கொண்டிருந்தது.
‘யாருக்கு என்னவாயிற்று?’
‘எல்லாரும் நல்லாதானே இருந்தார்கள்?’

யாரையும் அப்படி நினைத்துப்பார்க்கவே முடியவில்லை.

‘இந்த யுகா எங்கே போனான்?’

‘என்ன முட்டாள்தனமாய் யோசிக்கிறே?’

‘யாருக்கு என்னவாயிற்றோ? அப்படி இருக்கையில் யுகாவிற்கு உன்னைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றுமா?’

கால்களில் இரும்புக்குண்டை கட்டியது போன்று இருந்தது.

அவளுக்குத் தெரிந்து காலையில் அவர்கள் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும்போது யாரும் உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொன்னதாகவே நினைவில்லை.

வனிதாமணி கூட மிகவும் சந்தோசமாகதான் அனுப்பி வைத்தார். அதன் பிறகு கூட…

அவளால் மேற்கொண்டு எதையும் யோசிக்க முடியவில்லை.

யாரிடமும் கேட்கும் தைரியமும் இல்லை.

மெல்ல தடுமாறியவாறே உள்ளே நுழைந்தாள்.
அதோ. அங்கே கதறி அழுவது மகேந்திரனா? ஆண் என்பதையும் மறந்து அழுகின்றானே?
யாருக்கு என்னவாயிற்று? மற்றவர்கள் எல்லாம் எங்கே?

பயத்துடன் கண்களை சுழல விட்டாள்.

‘அங்கே நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டு தேம்பிக்கொண்டிருப்பது மாமாதானே?’

‘அத்தை. அத்தைக்கு என்னவாயிற்று?’

அவளுக்கு வனிதாமணியின் மங்களகரமான முகம் கண் முன்னே வந்தது.

‘யுகா. நீ எங்கேடா இருக்கே? எங்கேயிருந்தாலும் வாடா. என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லுடா? எனக்கு பயமா இருக்கு. என்னால் தாங்க முடியவில்லை.’

மனதிற்குள்ளேயே அரற்றினாள்.

கண்ணாடிப்பெட்டி தெரிந்தது. அதன் மேல் மாலை குவியலாய் இருந்தது.

அவளுக்கு அருகே சென்று பார்க்க பயமாய் இருந்தது.

அவளுக்கு நினைவு தெரியாத வயதில் அவள் இந்த மாதிரி இழப்பைச் சந்தித்திருக்கிறாள்.

அதன் பிறகு அவள் மீது உண்மையான பாசம் வைத்தவர்கள் மிக சொற்பமே.

இப்போது. யார்?

சுற்றிலும் நின்றவர்கள் யாரும் அவள் பார்வைக்கே படவில்லை.

அவள் கண்கள் யுகேந்திரனையும் வனிதாமணியையும்தான் தேடின.

இரும்புக்குண்டாய் கனத்த கால்களை மிகவும் சிரமப்பட்டு நகர்த்தி மெதுவாக அடியெடுத்து வைத்தாள்.

கையில் இருந்த பொருட்கள் எல்லாம் எப்போதோ சிதறி விழுந்திருந்தன.

‘அங்கே யார் பித்துப் பிடித்தாற்போல் அமர்ந்திருப்பது? அத்தையா? அத்தையேதானா?’

‘அப்படின்னா . . .  அப்படின்னா . . . யுகா? யுகா?’

மனம் அரற்றியது.

கண்ணாடிப்பெட்டியை நெருங்கியிருந்தாள்.

அப்போது கண்ணாடிப்பெட்டியின் மேல் குவிந்திருந்த மாலைகளை யாரோ அகற்றி எடுத்துச் சென்றார்கள்.

உள்ளே பார்த்தவளின் கண்கள் நிலைகுத்தி நின்றன.

மாலையின் நடுவே தூங்குவது போல் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்தவன் யுகேந்திரனேதான்.

கண்களைக் கசக்கிவிட்டுப் பார்த்தாள்.

நெஞ்சையடைத்தது. கண்ணை இருட்டிக்கொண்டு வந்தது.

‘யுகா…’ மெதுவாக அழைத்தாள்.

அந்த அழைப்பு எட்டாத இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டான் என்று அவளுக்குப் புரிய நேரமாயிற்று.
அடுத்த கணம் “யுகாஆஆஆ” என்ற கதறலுடன் கால்கள் மடங்க மயங்கிச் சரிந்தாள்.

[johnypowas]

தொடர்கதை - நீ இல்லாத வாழ்வு வெறுமையடி - 16 - ராசு

கதைக்குள் செல்வதற்கு முன் ஒரு நிமிடம்….
யுகாவின் முடிவைப் பற்றி அத்தியாயத்தின் இறுதியில் விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறேன். அது வரை கோபப்படாமல் தயவுசெய்து பொறுமையாக படிக்கவும்.

கிருஷ்ணவேணி திடுக்கிட்டு படுக்கையில் எழுந்தமர்ந்தாள்.

உடல் முழுவதும் வியர்த்து வடிந்திருந்தது.
‘ச்சே! என்ன ஒரு கெட்ட கனவு.’
‘ஏன் இப்படி ஒரு கனவு எனக்கு வரவேண்டும்?’
கண்களைச் சுழற்றினாள்.
அவளது அறையில் அவள் படுத்திருக்கவில்லை.
‘வேறு எங்கோ படுத்திருக்கிறேன். அதனால்தான் தேவையில்லாத கனவெல்லாம் வந்திருக்கிறது.’
‘கனவென்றாலும் நிஜம் போல். இது என்ன?’
‘அதுவும் யுகாவுக்கு இப்படி ஆவதுபோல்.’
அவள் பார்வையை சுற்றுமுற்றும் சுழற்றினாள்.
அங்கே அவளையே பரிதாபமாய் பார்த்தபடி சாருமதி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கன்னங்களில் கண்ணீர் கோடுகள்.
“மதிக்கா.” தீனமான குரலில் அழைத்தாள்
அவளிடம் வாய் திறந்து எதையும் கேட்கும் தைரியம் அவளுக்கில்லை.

சாருமதியின் கண்ணீரே எதையோ அவளுக்கு உணர்த்துவது போல் தோன்றியது.

சாருமதி எதையுமே சொல்ல வேண்டியிருக்கவில்லை. வெளியில் இருந்து வந்த ஒப்பாரியே அவளுக்கு உண்மையை உரைத்தது.

கண்களில் கேள்வியுடன் அவள் மீண்டும் சாருமதியைப் பார்த்தாள்.

அவளுக்கு இப்போது பொங்கிய அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

அறையை விட்டு வெளியில் வந்தாள் கிருஷ்ணவேணி. அவளைத் தடுக்கும் எண்ணம் சாருமதிக்கு இல்லை. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் யுகாவின் இறுதிப்பயணம் ஆரம்பமாகப்போகிறது.

அதற்குள் அவனைப் பார்க்க வேண்டியவர்கள் பார்த்துவிட வேண்டும். அதுவும் கிருஷ்ணவேணி யுகேந்திரன் மீது எத்தனைப் பிரியம் வைத்திருக்கிறாள் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

கிருஷ்ணவேணி யுகேந்திரன் இருந்த இடத்திற்கு வந்தாள்.

அவன் ஏதோ உறங்குவது போன்றே படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்தான்.

வனிதாமணி கதறி அழவில்லை. ஏதோ அரற்றலுடன்தான் படுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவர் கண்கள் எங்கோ வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

‘இப்படியே இருந்தா எப்படிப்பா? ஆக வேண்டியதைப் பார்க்கனும்ல.’

சாருலதாவின் அப்பா மகேந்திரன் அருகில் வந்து கேட்டார்.

அவன் ஏதுமறியாத குழந்தை போன்று மலங்க விழித்தவாறு அவரைப் பார்த்தான்.

“தூக்கு போட்டுக்கிட்டது போலீசுக்கு தெரிய வந்தா உடம்பைக் கூறு போடாம விடமாட்டாங்க. அவனை நல்லபடியா வழியனுப்பி வைக்க வேண்டாமா?”

அவர் பேசியதும் அதிர்ச்சியுடன் நிமிர்ந்துபார்த்தாள் கிருஷ்ணவேணி.

‘தூக்கு போட்டு யுகா செத்தானா?’

‘தற்கொலையா செய்துகொண்டான்?’

‘அது எப்படி முடியும்?’

‘தற்கொலையே தப்பு என்கிறவன் எப்படி அதை செய்திருக்க முடியும்?’

தனக்குள் முனகியவள் வாய்விட்டும் சொன்னாள்.

“யுகா கண்டிப்பா தற்கொலை செய்திருக்கமாட்டான்.”

“அவனைப் பத்தி தெரிஞ்ச யாருமே அதை ஒத்துக்கமாட்டாங்கதாம்மா. ஆனால் தற்கொலை செய்துக்கிறதுக்காக ரொம்ப நேரம் எடுத்துக்க வேண்டாம்மா. ஒரு வினாடி போதும். அந்த ஒரு வினாடி சாகனும்னு முடிவெடுத்துட்டா வேற எதுவுமே ஞாபகத்துக்க வராது.” சாருமதியின் தந்தை அவளை சமாதானப்படுத்த முயன்றார்.

“இல்லை அங்கிள். என்னால் நம்ப முடியலை.”

“எனக்கும் புரியுதும்மா.”

“நாம போலீஸ்ல சொல்லலாம் அங்கிள்.”

“நீ சின்னப் பொண்ணும்மா. அதான் புரியாம பேசறே? முதல்ல யுகேந்திரன் சாகறதில் யாருக்கு லாபம்னு பார்ப்பாங்க. அப்புறம் அவங்களை கைது பண்ணுவாங்க.”

“அப்படியே செய்யட்டும் அங்கிள். அப்பதான் யுகாவோட சாவுக்கு காரணமானவங்க தண்டிக்கப்படுவாங்க.”

“உனக்கு இன்னும் புரியலையாம்மா. அப்புறம் போலீஸ் மகேந்திரனைத்தான் கைது செய்வாங்க.”

அவள் புரியாமல் அவரைப்பார்த்தாள்.



“ஏன் அங்கிள்?”
“இந்த சொத்துக்கெல்லாம் மகேந்திரனும், யுகேந்திரனும்தான் வாரிசுகள். இப்ப யுகேந்திரன் இல்லைங்கிற நிலைமையில் எல்லாம் மகேந்திரனுக்குத்தான் போகும். இந்த சொத்துக்காக மகேந்திரன்தான் தன் தம்பியைக் கொன்னு தற்கொலைன்னு சொல்லிட்டான்னு போலீஸ் சொல்லும். அவனைக் கைது செய்யும். அவன் தப்பே செய்யலைன்னு நிரூபணமாகி வருவதற்குள் எல்லாம் கடந்து போயிருக்கும். ஏற்கனவே ஒரு பையனை இழந்து தவிக்கிற பெத்தவங்க இன்னொருவனையும் இழக்கனுமா?”
அவள் அதிர்ந்து போனாள்.

‘மகேந்திரன் தன் தம்பியைக் கொன்னான்னு சொல்வாங்களா?’
அவன் தன் தம்பி மேல் எத்தனை அன்பு வைத்திருக்கிறான் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் போலீசில் அதை நம்பவில்லை என்றால்.
அவனைக் கைது செய்துவிட்டால்? அதை யுகாவின் ஆத்மா கூட விரும்பாது.

அதற்காக யுகா தற்கொலை செய்துகொண்டான் என்று எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது?

அவள் தனக்குள் பேசி முடிவெடுப்பதற்குள் அங்கே யுகேந்திரனின் இறுதிப்பயணம் ஆரம்பமானது.

“அத்தை. நீங்க சொல்லுங்க அத்தை. வேண்டாம்னு சொல்லுங்க அத்தை. யுகா தற்கொலை செய்துக்கிறவனா? அவன் அப்படிப்பட்ட கோழை இல்லை அத்தை.”

அவளது குரல் வனிதாமணியின் செவியை எட்டியதா இல்லையா என்றே தெரியவில்லை.

அப்படியே சிலை போன்று அமர்ந்திருந்தார்.

வாய் மட்டும் முணுமுணுத்துக்கொண்டே இருந்தது.

‘நான் உன்னை தனியா விட்டுட்டுப் போயிருக்கக் கூடாது.’

இதைத்தான் அவர் நீண்ட நேரமாக சொல்லிக்கொண்டேயிருக்கிறார்.

ஆயிற்று. எல்லாம் முடிந்து போயிற்று.

வந்திருந்த கூட்டம் எல்லாம் கலைந்து போய் வீட்டில் உள்ளவர்களும் முக்கியமான உறவினர்களும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தனர்.
மதிய வேளையில் தன்னிடம் பேசிவிட்டு வந்தவன் இப்போது இந்த உலகிலேயே இல்லை என்பதை அவளால் நம்பக்கூட முடியவில்லை.
ஒருவேளை நீண்ட நேரமாக இந்தக் கனவு தொடர்கிறதோ?

நான் கண்விழிக்கும்போது யுகா வந்து சிரித்துக்கொண்டே நிற்பானோ?

அப்படி மட்டும் நடந்துவிட்டால் எப்படியிருக்கும்?

நான் இனி யுகாவை விட்டு ஒருகணமும் பிரிய மாட்டேன். அவனைக் கண்போல் பாதுகாப்பேன்.

யுகா. இது கனவாக இருக்க வேண்டும்.

நீ வந்துடுடா. என்னால் நீ இல்லாத நிலையைக் கற்பனை செய்து கூட பார்க்க முடியவில்லை.

அப்படியே புலம்பியபடியே தரையில் சரிந்திருந்தவளை ஒரு மென்மையான கரங்கள் எழுப்பியது.

நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

சாருமதி நின்றிருந்தாள்.

“அக்கா.”

மீண்டும் கதறியழ ஆரம்பித்தாள்.

“கிருஷ்ணா. நீ இப்படியே அழுதுக்கிட்டிருந்தா அத்தையை யார் பார்த்துப்பா. அவங்க வேற என்னவோ மாதிரி நடந்துக்கிறாங்க. நீதான் கூட இருந்து பார்த்துக்கனும்.”

“அத்தை. அத்தைக்கு என்னாச்சு?”

“நம்மாலேயே யுகாவோட மறைவைத் தாங்கிக்க முடியலை. அவங்களால் மட்டும் எப்படி முடியும்?”

சாருமதி கேட்க அந்த உண்மை கிருஷ்ணவேணியைத் தாக்கியது.

வனிதாமணிக்கும் யுகேந்திரனுக்கும் தாய் மகன் என்ற உறவைத் தாண்டியும் ஒருவித நட்புணர்வு இருந்தது. அப்படியிருக்கையில் அவரால் தனது மகனின் இழப்பை எப்படி தாங்கிக்கொள்ள முடியும்?

அவனது வீட்டினர் மட்டுமல்ல.

யாரெல்லாம் அவன் கூட பழகினார்களோ? அவர்கள் யாருக்குமே அவனது இழப்பு வருத்தத்தைத்தான் தரும். அந்த அளவிற்கு மிகவும் அன்பானவன் அவன்.

அவள் எழுந்து வனிதாமணியைக் காண சென்றாள்.

அவர் எங்கோ வெறித்துப்பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார். வாய் மட்டும்

‘நான் உன்னை தனியா விட்டுட்டுப் போயிருக்கக் கூடாது.’

என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டேயிருந்தது.

யுகேந்திரன் தலையை வலிக்கிறது என்று சொல்லி அவரை டீ போட அனுப்பி வைத்துவிட்டு இந்த முடிவிற்கு வருவான் என்று அவர் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை.

அவனைப் பிணமாகப் பார்த்த போது அவருக்கு கிடைத்த அதிர்ச்சி எத்தகையது என்று வார்த்தையால் விவரிக்க முடியாது.

“அத்தை.”

கிருஷ்ணவேணி அழுகுரலில் அழைக்க அவர் நிமிரவேயில்லை. தனியுலகத்தில் இருந்தார்.



சாருமதி அவள் தோளைத் தொட்டாள்.
“கிருஷ்ணா. யுகா உனக்கு மிகப்பெரிய கடமையைக் கொடுத்துட்டுப் போயிருக்கான். நீதான் இந்த வீட்டை பழைய படி மாத்தனும்.”

[johnypowas]

அதன் பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து அவள் தன் வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டாள்.

சாருலதா மட்டும் அங்கேயே தங்கிவிட்டாள்.
கிருஷ்ணவேணி வனிதாமணியோடவே முடங்கிவிட்டதால் அவள்தான் வீட்டு வேலைக்காரர்களுக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்று சொல்லி பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.
தனது அறையில் அமர்ந்திருந்த மகேந்திரனுக்கு இன்னமும் தன் தம்பியின் மறைவு அதிர்ச்சியானதாகத்தான் இருந்தது.

அவனை விளையாட்டுப்பிள்ளையாகத்தான் அவன் எண்ணியிருந்தான். அவன் இப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்துவிட்டுப்போவான் என்று அவனால் நம்பக்கூட முடியவில்லை.

ஏன் அப்படிச் செய்தான்?

அன்று பார்க்கும்போது கூட தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொண்டவன் மாதிரியே தெரியவில்லை. என்னவோ தூங்குவது போன்றேதான் தெரிந்தது.

தூக்கிலிட்டு இறந்தால் அவர்கள் முகம் எந்த அளவிற்கு கோரமாக இருக்கும் என்று அவன் அறிந்திருந்தான்.

அந்த அடையாளங்கள் எதுவுமே இல்லாமல் முகத்தில் அந்தக் குழந்தைத்தனம் மாறாமல் படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்த யுகேந்திரனின் முகம்தான் கண்ணுக்கு முன்னே வந்து நிற்கிறது.

‘இந்த முடிவிற்கு நீ போகும் முன் எங்களைப் பற்றியெல்லாம் நினைத்துப்பார்க்கவில்லையா யுகா? உன்னைப் பெரிதாக பாதித்த விசயம் எது? நீ என்னிடம் சொல்லியிருந்தால் அதை எப்பாடு பட்டாவது கொண்டு வந்து உன்னிடம் சேர்த்திருப்பேனே?’

அவனால் வேலையில் ஈடுபடவே முடியவில்லை.

தலையில் கையை வைத்து அப்படியே சோர்ந்து படுத்துவிட்டான்.

வரமாட்டேன் என்று சொன்னவனை சாருலதாதான் கட்டாயப்படுத்தி அவனை அலுவலகத்திற்கு அழைத்து வந்தாள்.

“வேண்டாம். இனி யாருக்காக சம்பாதிக்க வேண்டும். எனக்குப் பிடிக்கலை.”
“அத்தான் நீங்க சொல்றது சரிதான். இது மாமா கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிச்ச சொத்து. நான் அதுக்காக மட்டும் சொல்லலை. நம்மளை நம்பி எத்தனை குடும்பங்கள் இருக்கு? அவங்களை நடுரோட்டில் விடமுடியுமா? நீங்க புதுசா ஒன்னும் சேர்க்க வேண்டாம். ஏற்கனவே உள்ளதை மட்டும் காப்பாத்துங்க போதும். இந்த நிலைமையில் மாமாவை வரச்சொல்றது நல்லாயிருக்காது. அத்தை கூட மாமா இப்ப இருக்கிறது ரொம்ப அவசியம்.”
அவள் இத்தனைப் பேசிய பிறகுதான் அவன் கிளம்பி வந்ததே.

அவனது சிந்தனையை தொலைபேசியின் சத்தம் கலைத்தது.

அவனுக்கு எடுக்க வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. இவன் எடுக்கவில்லை என்றால் சாருலதா எடுக்க வாய்ப்புள்ளது. இதை இணைப்பு அவளது அறையிலும் உண்டு. அவளே எடுக்கட்டும் என்று பேசாமல் விட்டான்.

யாரும் எடுத்தபாடு இல்லை. மீண்டும் ஒலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

ஒருவேளை சாருலதா அவன் எடுப்பான் என்று விட்டுவிட்டாளா?

இல்லை. அவள் தனது அறையில் இல்லாமல் எங்காவது சென்றுவிட்டாளா?

சற்றே எரிச்சலுடன் தானே எடுத்தான்.

மறுபக்கம் பேசியது சாருலதாவின் தாய்.

சாருலதாவும் எடுத்துவிட்டாள். அவள் எடுத்தது தெரிந்து வைக்கவேண்டும் என்று நினைத்தவன் செயலாற்றும் முன் தங்கள் குடும்ப விசயம் அடிபடிவே யோசனையோடு வைக்காமல் காத்திருந்தான். தவறு என்று புரிந்தது. ஆனால் அதில் தனக்குத் தேவையான செய்தியொன்று இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது.

“இன்னும் எத்தனை நாள்மா நீ அங்கேயே இருக்கப்போறே?”

“என்னை என்னம்மா பண்ணச் சொல்றே? எல்லாரும் யுகேந்திரனோட இழப்பைத் தாங்கிக்க முடியாம தவிச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. இன்னைக்குத்தான் அத்தானை கம்பெனிக்கு அழைச்சுட்டு வந்துருக்கேன். எனக்கு மனசாட்சி உறுத்துதும்மா.”

“நீ என்ன பண்ணே?”

“அன்னிக்கு கிருஷ்ணா ஒத்துக்கலைன்னு யுகேந்திரன் அத்தனை வருத்தத்தோட சொன்னான். நான் அப்ப அவன் தவறான முடிவிற்குப் போவான்னு நினைக்கலை. அப்ப மட்டும் நான் அப்படி நினைச்சிருந்தா அவனை தனியா விட்டுருக்க மாட்டேன். அத்தானை அனுப்பி வச்சிருப்பேன். இல்லைன்னா, அத்தைக்கிட்டயாவது அவனைத் தனியா விடவேணாம்னு சொல்லியிருப்பேன்.”

“அதுக்கு நீ என்ன பண்ணுவே? உன்னை இந்த அளவிற்கு புலம்ப வச்ச அவ இன்னும் என்ன பண்றா? போக வேண்டியதுதானே?”

“அவ தான்மா அத்தையைப் பார்த்துக்கிறா?”



“செய்யறதை எல்லாம் செஞ்சுட்டு இப்ப என்னவாம் அவளுக்கு? அவளால்தானே எல்லாமும். அவ மட்டும் யுகேந்திரனுக்கு நல்ல பதிலை சொல்லியிருந்தா அவன் ஏன் இந்த மாதிரி தவறான முடிவை எடுக்கப் போறான்? அவன்தான் அவ அந்த வீட்டுக்கு வர காரணமானவன். அவனே இப்ப இல்லைங்கிறப்ப, அவ எதுக்கு இன்னும் இங்க இருக்கனும்?”
“அம்மா. பேசாம இரும்மா. அவளை யுகா அழைச்சுட்டு வந்திருக்கான். அவளை எப்படி மத்தவங்க அனுப்ப முடியும்?”
“ஒரு வருடம் படிப்பு முடியற வரைக்கும்னுதானே அவன் சொன்னான். அதுவும் நல்லபடியா முடிஞ்சுடுச்சே. இன்னமும் என்னாவாம் அவளுக்கு?”

“அவளும் பாவம்தான்மா. அவளுமே யுகேந்திரனோட இந்த முடிவை எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டா. அவன் இப்படி செய்ததற்கு அவ என்ன செய்வா? பாவம்மா அவ.”
“நீ அவளுக்காக பரிஞ்சு பேச வேண்டாம். அவளால்தான் இன்னிக்கு உன் மாமாவோட குடும்பமே இப்படி இருக்கிறதுக்கு காரணம்.”
“எனக்கும் புரியுதும்மா. அதுக்காக நான் என்ன பண்றது?”

“நீதான் உன் அத்தானுக்குப் புரியற மாதிரி எடுத்துச் சொல்லி அவளை வீட்டை விட்டு அனுப்பற வழியைப் பார்க்கனும். அவ போயிட்டான்னா வீடு விளங்கிடும்.”

அதன் பிறகு நடந்த உரையாடலை கேட்க அவனுக்கு மனமில்லை.

அன்று கிருஷ்ணவேணி கதறி அழுதது கண் முன்னே வந்தது.

யுகேந்திரன் தற்கொலை செய்திருக்க மாட்டான் என்று எத்தனை நிச்சயமாக சொன்னாள்.

ஆனால் அவனது மரணத்திற்கு அவளது மறுப்புதான் என்று கொஞ்சமாவது எண்ணியிருப்பாளா?

வீட்டிற்குச் சென்ற உடன் தன் தந்தையிடம் சொல்லி அவளை ஊருக்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.

வீட்டிற்குள் நுழையவே மகேந்திரனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

அவன் எப்போது வீட்டிற்குள் நுழைந்தாலும் யுகேந்திரன் கண்ணில் படுவான். தன் தாயின் மடியில் படுத்து வம்பிழுத்துக்கொண்டிருப்பான்.

அவன் இல்லை என்றால் அவனைக்கண்டதும் அவனுக்குப் பருகுவதற்கு என்று எதையாவது எடுத்துக்கொண்டு வனிதாமணி வந்து நின்றிருப்பார்.

இப்போது அத்தகைய காட்சி எதுவும் நேரப்போவதில்லை.
வீட்டிற்குள் நுழைந்தவனுக்கு அவனது தாயார் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்ட விசயம் தெரிந்தது.
இதை ஏன் முன்னமே சொல்லவில்லை என்று கோபப்பட்டான்.

அவன் இன்றுதான் அலுவலகத்திற்குச் சென்றிருப்பதால் அவன் மெதுவாகத் தெரிந்துகொள்ளட்டும் என்று அவனது தந்தை சொல்லியிருந்தார்.

அவன் உடனே மருத்துவமனைக்கு விரைந்தான். அவனோடு சாருலதாவும் விரைந்தாள்.

“பயப்படறதுக்கு ஒன்னுமில்லைப்பா.”

அவனைக் கண்டதும் ரவிச்சந்திரன் வந்து ஆறுதலாகக் கூறினார்.

யுகேந்திரன் இறந்ததில் இருந்தே அவர் உணவு எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

வாய் விட்டு கதறி அழுதிருந்தால் அவரது துக்கம் குறைந்திருக்கும். அவர் அப்படி செய்யவும் இல்லை.

மருத்துவமனையில் யாராவது ஒருவர்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற நிலையில் கிருஷ்ணவேணி தான் இருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டாள்.

அதனால் மற்றவர்கள் கிளம்பிவிட்டனர்.

அன்றைய இரவு மகேந்திரனுக்கு உறக்கமே வரவில்லை.

உடனே தனது தாயைக் காண வேண்டும் என்று மனம் தவித்தது.

கிளம்பிவிட்டான்.

அவனை அந்த நேரத்தில் எதிர்பார்த்திராத கிருஷ்ணவேணி அதிர்ந்து போனாள். இருந்தும் ஒன்றும் சொல்லாமல் ஒதுங்கி நின்றாள்.

அவன் தன் தாயின் அருகில் வந்தான்.

“அம்மா.”

அழும் குரலில் அழைத்தான்.

அது அவரது செவியை எட்டியதோ இல்லையோ? எந்த சலனமும் இல்லை.

“அம்மா. நீங்க என்னிக்குமே என்னைவிட யுகாகிட்ட பாசமா நடந்துக்குவீங்க. நான் அப்ப அதைப் பெரிசா எடுத்துக்கலை. அவனுக்கு விட்டுக்கொடுத்தேன். ஆனால் இப்ப என்னால் முடியாதும்மா. நீங்க எனக்கு வேணும். எனக்காக எழுந்து வாங்கம்மா. எனக்கு உங்க மடியில் படுக்கனும். நான் இத்தனை நாளா அனுபவிக்காத பாசத்தை எல்லாம் உங்ககிட்ட பார்க்கனும். இப்பயும் அவனைப் பெரிதா நினைச்சு அவன்கிட்ட போக துடிக்கிறீங்களாம்மா. அதை அவன் விரும்ப மாட்டான்மா. நான் அப்ப அவனுக்கு விட்டுக்கொடுத்த மாதிரி இப்ப அவன் எனக்கு உங்களை விட்டுக்கொடுத்துடுவான்மா. தயவுசெய்து எனக்காக எழுந்து வாங்கம்மா.”

மேலும் புலம்பியபடியே அவரது மடியில் தலையை வைத்துக்கொண்டான்.

அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணவேணிக்கும் கண்கள் கண்ணீரைச் சொறிந்தன.

அப்போது வனிதாமணியைக் கண்ட அவள் கண்கள் ஆச்சர்யத்தால் விரிந்தது.

அவர் அப்போது தனது மகனைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

இதுவரைக்கும் கண்விழிக்காமல் இருந்தவர் கண்விழித்துவிட்டார்.



“சார். அத்தை உங்களைப் பார்க்கிறாங்க.”
சந்தோசக் கூச்சலிட்டாள்.
அவனும் சந்தோசத்துடன் நிமிர்ந்துபார்த்தான்.

அவர் கண்களில் எந்த சலனமும் இல்லை.
மகனை வெறித்துப்பார்த்தவர் கையை நீட்டினார்.
அவனும் தனது கையை அவர் கைகளில் ஒப்புவித்தான்.

கிருஷ்ணவேணியின் கையைப் பற்றி இருவரது கையையும் இணைத்தார்.

அவர் தலை ஒருபக்கமாக சாய்ந்தது.

“டாக்டடடடடர்..”

அவனது கத்தலில் வந்து பார்த்த மருத்துவர் அவர் மயக்கத்தில்தான் இருக்கிறார் ஆபத்து ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டார்.

அவன் தன் கையைப் பார்த்தான். இன்னும் அவன் கை கிருஷ்ணவேணியின் கையைப் பற்றியிருந்தது.

‘அம்மா ஏன் அவளது கையைப் பற்றி என்னிடம் ஒப்படைத்தார்?’

கேள்வி அவனுக்குள் எழுந்தது.

முதலில் அனைவரிடமும் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். யுகாவின் மரணம் கனவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று உங்களில் நிறைய பேருக்கு விருப்பம். அதை என்னால் நிறைவேற்ற மூடியாமல் போய்விட்டது.
இந்தக் கதையை நான் எழுத ஆரம்பித்ததே யுகேன் கதாபாத்திரத்தின் முடிவை எண்ணித்தான். அவன் சீக்கிரம் நம்மிடம் இருந்து போய்விடுவான் என்றுதான் அவனை கொஞ்சம் துறுதுறுப்பாக உலவ விட்டேன். உங்களுக்கு மட்டுமல்ல. எனக்கும் மிகவும் பிடித்தவனாக அவன் மாறிப்போனான்.
இந்த கதை உருவாக முக்கியமான காரணம் ஒரு பள்ளியிறுதி மாணவனின் தற்கொலைதான்.
நான் அந்த துக்க வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன்.

வீடு முழுவதும் கூட்டம் நிறைந்திருந்தும் துக்க வீட்டிற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லை. நீங்கள் கிராமத்தில் இருந்தவராய் இருந்தால் அறிவீர்கள். துக்கம் விசாரிக்க வருபவர்கள் பேருக்கு கதறி அழுது ஒப்பாரி வைத்துவிட்டு அந்தப் பக்கம் நகர்ந்ததும் அக்கம் பக்கம் அமர்ந்திருப்பவர்களோடு கதையளக்க ஆரம்பித்துவிடுவர்.
அந்த மாதிரி சூழல் அங்கே இல்லை. மாறாக அனைவர் முகத்திலும் சோகம் அப்பியிருந்தது. ஒரே ஒரு தீனக்குரல் மட்டும் புலம்பலாய் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தது. அது அவனது தாயின் குரல்.
பிரேதப் பரிசோதனை முடிந்து அவனது உடல் வந்ததுதான் தாமதம், அதுவரைக்கும் அடக்கி வைத்திருந்த துக்கத்தை அத்தனை கூட்டமும் கதறித் தீர்த்தது. அதில் நானும் ஒருத்தி.
நான் அந்த மாணவனை அறிந்ததில்லை. அவனுடன் பழகியதில்லை.
இருந்தும் அந்த துக்க நிகழ்ச்சி என்னுள் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது.
என்னை உறங்கவிடாமல் செய்தது. அதுதான் இந்தக் கதையின் வெளிப்பாடு.
அதனால்தான் யுகாவின் முடிவை என்னால் மாற்ற முடியவில்லை.
நான் எப்போதுமே கதையின் முடிவை எண்ணிவிட்டுதான் அதை நோக்கி கதையை நகர்த்துவேன்.
அவன் மீண்டும் நமது நினைவலைகளில் வருவான். அவனை எண்ணாமல் மகேந்திரனோ கிருஷ்ணவேணியோ இருக்க முடியாது. அதனால் அவன் மீண்டும் வருவான்.
நீங்கள் எல்லோரும் இதை கதையாகப் பாராமல் என் கதாபாத்திரங்களோடு ஒன்றிப்போனது எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்.
நிறைய பேருக்கு கோபம்.
இனி இந்தத் தொடரை படிக்கவேப் போவதில்லை என்றும் சொல்லியிருக்கீங்க.
உங்களுக்கு வேறு வேலையில்லையா? கதைக்குக் கதை யாரையாவது போட்டுத் தள்ளிக்கிட்டேயிருக்கீங்க? அப்படின்னும் கோபப்படறீங்க.
வெறுமனே நன்றின்னு சொல்லி எங்ககிட்டயிருந்து தப்பிக்க கூடாதுன்னு சொன்னதால் நான் யாருக்குமே சென்ற அத்தியாயத்தில் நன்றி சொல்லவில்லை.
வனிதாமணியின் முடிவை இந்த அத்தியாயத்தில் எழுத இருந்த நான் உங்களின் கோபம் கண்டு அவரை விட்டுவிட்டேன். ஆனாலும் யுகாவின் முடிவிற்காக நான் வருத்தம் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். கோபப்படாமல் தொடர்ந்து படித்து ஆதரவு தாருங்கள்.
பொழுதுபோக்கிற்காகப் படிக்கும்போது அதில் எதற்கு சோகத்தைத் திணிக்கிறீர்கள். கொஞ்சம் நேர்மறை எண்ணங்களை கொடுங்களேன் என்று நீங்கள் கேட்டது நூறு சதம் சரியானது. இனி அதற்கேற்றவாறு தர முயற்சி செய்கிறேன்.
எந்த விதத்திலாவது உங்களை காயப்படுத்தியிருந்தால்? மீண்டும் ஒரு முறை எனது வருத்தத்தை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
இப்போதும் உங்களுக்கு சரியான விளக்கத்தைதான் கொடுத்திருக்கிறேனா என்பது எனக்கு சந்தேகம்தான்.
நன்றி.