[SamarSaran]

உங்களின் கருத்தை பதிவு செய்த அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்...

[SamarSaran]

super

இனி இது மாதிரியான புகைபடம் பதிவிட வேண்டாம்.

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

தாமரை அந்த ஃபோட்டாக்களை பார்த்தபடி என்னிடம், 

"பொண்ணா பிறந்த எல்லோருக்கும் இது ஒரு மறக்க முடியாத நாள்ங்க.. இந்த நாள் தான் ஒரு பெண் தன்னை முழுமையா ஒரு பெண்ணா உணருவா.. தனக்கு பிடிச்சவனிடம் தன்னை முழுசா குடுத்து அவனை தன் மனசுக்குள்ள உடம்புக்குள்ள எடுத்துக்கிறது ஒரு வரம்ங்க" சொல்ல கடந்த கால சுகமான நிகழ்வுகளிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.. 

அவள் சொல்வதும் உண்மை தான்.. தனக்கு வர போகிற ஆணுக்காக தன் அழகு எல்லாவற்றையும் பேணி பாதுகாத்து அவனிடம் அந்த அழகை குடுக்கும் போது அவர்களுக்கு கிடைக்கின்ற சுகத்தை தாண்டி ஒருவித மகிழ்ச்சி, மன நிம்மதி கண்டிப்பாக கிடைக்கும்..

"நீ சொல்றது உண்மை தான் தாமரை.. ஆனா அதை கடைசி வர அனுபவிக்க குடுத்து வச்சு இருக்கனும்.. அதான் எனக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் இல்லையே."

"கடவுள் நல்ல மனசு இருக்குறவங்களுக்கு தான்ங்க கஷ்டத்த அதிகமாக குடுக்கிறார். ஆனா எல்லோரும் கஷ்டத்தை குடுத்தாலும் கை விட மாட்டார் சொல்றாங்க. அது உண்மையா? இல்ல பொய்யா? என தெரியலைங்க.."

"ஆமா.. கடவுள் சந்தோஷத்த கிராம்ல குடுத்திட்டு கஷ்டத்தை மட்டும் கிலோ கணக்குல குடுத்திட்டே இருக்கார்." சொல்ல 

"உங்கள் நல்ல மனசுக்கு இனி எல்லா நல்லபடியா நடக்கும்ங்க." தாமரை சொல்ல 

உடனே நான் "ஏன் உனக்கும் நல்ல மனசு தானே. உனக்கும் நடக்கும் பாரு" சொல்ல

"என்னைய மாதிரி பொண்ணோட மனச யாருங்க பாக்குறாங்க.. எல்லாரும் உடம்ப மட்டும் தான் பாக்குறாங்க.. அத பொறுமையா பாக்க கூட நேரம் இருக்காது. காசு குடுக்குற ஒரு காரணத்துக்காக அவனுங்க இஷ்டத்துக்கு உடம்புல கீறி கடிச்சு வச்சு போவாங்க.. என்ன பண்ண அந்த காசு வேணுமே.. அதுக்காக தான் எல்லாத்தையும் தாங்கிட்டு இருக்கேன்."

"ம்ம்." மட்டும் சொன்னேன்.. அதை தவிர வேறு என்ன என்னால் சொல்ல முடியும்.
தாமரை மாதிரியான பெண்களை இந்த சமுகம் அப்படி தான பார்க்கிறது. அவர்களை ஐந்தறிவு உடைய விலங்களை விட கேவலமாக தான பார்க்கிறார்கள்.. ஆண்களுக்கு காம பசி எடுக்கும் போது எல்லாம் இவளை போன்றவளிடம் வந்து பசி தீர்த்துவிட்டு செல்கின்றனர். சில நோட்டுகளை கையில் திணித்துவிட்டு அவர்களின் விருப்பப்படி எல்லாம் நோகடித்து அனுபவிக்கலாம் என்பது வருபவர்களின் எண்ணமாக இருக்கிறது. என்ன செய்ய அவளை பற்றியோ அவளின் மனதை பற்றியோ உடலை பற்றியோ யாரும் எவரும் எந்த வித கவலையும் படுவதில்லை என யோசித்து கொண்டிருந்தேன். 

அந்த சமயம் பார்த்து தாமரை 

"அப்படி என்னங்க பலமா யோசிக்கிறிங்க?"

"உன்னைய பத்தி தான் தாமரை.?"

"என்ன பத்தியா? அப்படி என்ன யோசிச்சிங்க..? சொல்லுங்க."

"உன்ன பத்தி உன் நிலைமைய பத்தி தான்."

"என்னைய பத்தி அப்படி என்ன யோசிச்சிங்க.?"

"உனக்கு எல்லார மாதிரி வாழ்க்கை வாழனும்.. உனக்கு சில ஆசைகள் இருக்கும்ல.. அத பத்தி தான் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன்."

"நானே இப்படியெல்லாம் யோசித்தது இல்லிங்க.. யோசிச்சா மனசுக்குள்ள குழப்பம் இருந்திட்டே இருக்கும்.. அத பத்தி யோசிக்காம விட்டுட்டா அதுவே தானா சரியா போய்டும்ங்க. அதனாலே நா பெருசா எத பத்தியும் யோசிக்கிறதில்ல" என்றாள் தாமரை.. 

அவள் சொல்வதும் சரி தான்.. யோசிக்க யோசிக்க மன குழப்பம் தான் அதிகமாகும் தவிர தீர்வு எதுவும் கிடைக்காது. 

என் கையில் திறந்தபடி இருந்த ஆல்பத்தை மூடி வைத்துவிட்டு எழ என்னோடு சேர்ந்து தாமரையும் எழுந்துக் கொண்டாள். 

"தாமரை நீ பிரஸ் பண்ணிட்டு குளிக்கனும்னா குளி.. நா கொஞ்சம் வெளியில போய்ட்டு வரேன்."

"சரிங்க"

"அந்த கதவுல ஒரு ஓட்டை இருக்கும் அது வழியா யாரு பாத்துட்டு கதை திற.. என்னை தவிர வேற யாரும் தெரியாத ஆள் வந்தா திறக்காத."

"சரிங்க."

"உன் வீட்டுல எப்படி இருப்பியோ அப்படி இரு. இங்க உன்ன வந்து யாரும் எதுவும் கேட்கமாட்டாங்க.. தொந்தரவு பண்ணமாட்ங்க."

"ம்ம்.. சரிங்க.. நீங்க போய்ட்டு வாங்க." தாமரை சொல்ல என் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து என் ப்ளாக்கிற்கு எதிரே இருந்த மரத்தடியில் நின்றுக் கொண்டிருந்த காரின் மேல் மூடியிருந்த கவரை எடுத்து தூசி தட்டி நன்றாக துடைத்து விட்டு ஒரு மாதத்திற்கு பின் அதை வெளியே எடுத்துக் கொண்டு செல்கிறேன். அபார்மெண்ட் மெயின் கதவு பூட்டி இருக்க ஹாரன் அடிக்க வாட்ச்மேன் வேகமாக எழுந்து கதவை திறந்துவிட்டான்.

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு என் மனதிற்கும் உடலிற்கும் ஏதோ புதுமையான புத்துணர்ச்சி வந்தது போல் என்னால் உணர முடிந்தது. அதற்கு காரணம் தாமரை தான் என்பதை என்னால் உறுதியாக சொல்ல முடியவில்லை. அவளாக கூட இருக்கலாம்.. இல்லை அவளுடைய செய்கைகளாக கூட இருக்கலாம்.. இதையெல்லாம் மனதில் யோசித்தபடியே நான் வந்து சேர வேண்டிய இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தேன்.. 
அங்கு நான் வேலை விசயமாக பார்க்க வேண்டிய ஆளுக்காக சில நிமிடங்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. சில நிமிடங்கள் காத்திருப்பிற்கு பின் அந்த ஆளிடம் வேலை விசயமாக என்னுடைய சந்தேகங்களை எல்லாம் கேட்டு தெரிந்துக் கொண்டு அதே சமயம் அவருக்கும் வேலை பற்றி புரிய வைத்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன். 

காரை மகாபலிபுரம் செல்லும் சாலையில் திருப்பும் போது என்னுடைய நினைவுகளும் எனக்குள் திரும்பி வந்தன. நானும் அகல்யாவும் திருமணம் ஆன புதிதில் இந்த ரோட்டில் இதே காரில் பயணித்திருக்கிறோம். அவளுக்கு பழங்கால சிற்பங்கள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அதனாலே ஹனிமூனிற்கு மகாபலிபுரம் போகலாம் என தன்னுடைய முதல் விருப்பத்தை என்னிடம் தெரிவித்தாள். அவளின் ஆசையை சொன்னது ஒருபக்கம் சந்தோஷமாக இருந்தாலும் மறுபக்கம் ஹனிமூனிற்கு மகாபலிபுரமா என யோசிக்கவும் செய்தேன்.. பின் அவளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றலாம் முடிவு செய்து இதோ இதே சாலையில் அன்று இருவரும் பயணித்தோம்.. 

காரில் வரும் போது அங்கு இருக்கும் சிற்பங்கள் பற்றியும் அது எப்போது எப்படி  அமைக்கபட்டது என ஒவ்வொன்றாக விடாமல் சொல்லிக் கொண்டே வந்தாள். அங்கிருக்கும் சிற்பங்களின் அழகை பற்றி சொல்லும் போது 

நான் "அந்த சிற்பம் அவ்வளவு அழகாவா இருக்கும்?" கேட்க 

அதற்கு அவள் "அட ஆமாங்க நீ பாக்க தான போறிங்க.. பாத்ததும் நீங்களே அழகா இருக்கு சொல்வீங்க பாருங்க" என்றாள்.. 

"அப்படியே அந்த சிற்பம் அழகா இருந்தாலும் அழகு சொல்லமாட்டேன்." என்றதும், 

என்னை திரும்பி பார்த்து, "ஏன்பா அழகாக இருக்கு சொல்லமாட்டிங்க?" கேட்க 

"அங்கிருக்கிற சிற்பத்த விட அழகான சிற்பம் பக்கத்தில இருந்தா அது எப்படி அழகா தெரியும். நீயே சொல்லு."

"நீங்க ஏதோ டபுள் மினிங்ல பேசுற மாதிரி தெரியுது. பேச்ச விடுங்க.. எப்ப பாரு அதே  நெனப்பு தான்" முனுமுனுத்துக் கொண்டே வந்தாள் அகல்யா. 

"ஹேய் நா ஒன்னும் டபுள் மினிங்க்ல பேசுல. சிங்கிள் மீனிங்க் தான். பட் இன்டேரக்ட் மீனிங்க் அவ்வளவு தான்."

"அதுக்கு தான் நானும் அமைதியா வரேன்."

"ஏய் இப்ப என்ன சொல்லிட்டேன். இப்படி உம்முனு வர" நான் கேட்க

"அதலாம் ஒன்னுமில்ல.. நீங்க ரோட்ட பாத்து ஓட்டுங்க."

"ஒன்னுமில்ல சொல்ற. ஏன் மூஞ்சிய அந்த சைட் திருப்பி வச்சியிருக்க.?"

"ம்ம்.. சும்மா தான்"

"நா சொன்னத தப்பா புரிஞ்சிகிட்ட நெனக்கிறேன்" சொல்லிவிட்டு அதன் பின்பு இருவரும் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. இருவரும் உள்ளே சென்று சிற்பங்களை பார்க்கும் போது அகல்யாவின் காதில்

"மனிதன் செதுக்கிய சிற்பத்தை பிரம்மன் செதுக்கிய சிற்பம் பார்க்கும் போது என் மனதில் மனிதனை விட பிரம்மன் அழகாக செதுக்கிவிட்டான் என நினைக்க தோன்றுகிறது" என்றேன். 

நான் சொன்னதை கேட்டதும் வெட்கத்தில் தலை குனிந்தபடி நடந்தாள்.. நானும் அவளின் பின்னாலே அங்கிருந்த ஒவ்வொரு சிற்பமாக பார்த்துக் கொண்டே சென்றேன்.. அப்போது ஒரு பெண் நடனம் ஆடுவதை கல்லில் தத்துரூபமாக செதுக்கியிருந்தனர். அதை பார்த்ததும் அங்கே நின்றுவிட்டேன்.. ஒரு பெண்ணின் அழகு மொத்தையும் ஒற்றை கல்லில் செதுக்கிவிட முடிகிறது என்றால் அவள் எப்போதுமே ஒரு ஆச்சரியக்குறி தான்.. 

அதற்குள் அகல்யா முன்னே சென்றவள் என்னை தேடி கொண்டு வந்தாள். என்னை பார்த்து 

"சார் ஏதோ பிரம்மன் செதுக்கினது தான் அழகுனு சொல்லிட்டு இருந்தீங்க.. இப்ப ஏதோ பிரம்ம புடிச்ச மாதிரி இந்த சிற்பத்த பாத்திட்டே நிக்கிறீங்க" கிண்டல் பண்ண 

"மனுசன் செதுக்கினது அழகாக இருந்தாலும் பாக்க மட்டும் முடியும்.. ஆனா எனக்காக பிரம்மன் செதுக்கின சிற்பத்த தடவி தொட்டு பார்த்து தேவைபட்ட என்னோடு அணைச்சுக்க கூட முடியும்" சொல்லி அவளின் இடுப்பை பிடித்து இழுத்து என்னோடு அணைக்க 

"அய்யோ விடுங்க.. உங்கள தேடிட்டு வந்தது தப்பா போச்சு." என்றாள். 

"ஏன் தேடிட்டு வந்த?"

"ஏதோ தெரியாம வந்திட்டேன் விடுங்க.. யாராவது பாத்தா தப்பா நெனக்க போறாங்க."

"அதலாம் நினைக்கமாட்டாங்க. ஏன்னா இது மாதிரியான சிற்பங்கள் இங்க நெறைய இருக்கும்.. எல்லாரும் அத தான் பாப்பாங்க.. நம்மள கவனிக்கமாட்டாங்க."  
என்றேன். 

"நீங்க ரொம்ப மோசம்.. எப்ப பாரு அதே நெனப்பு தான்."

"உனக்கே இது கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல."

"இல்ல. நீங்க பண்றது தான் கொஞ்சம் ஓவரா இருக்கு."

"ஹனிமூனுக்கு வந்த இடத்துல ஹரிவாசனமா பாட முடியும்.. நீயே சொல்லு"

"நீங்க ஒன்னும் பாட வேண்டாம்.. அமைதியா வந்தா போதும்" சொல்லி என்னை இழுத்துக் கொண்டு சென்றாள்.. பின் அங்கிருந்து கிளம்பி வரும் வழியில் ஒரு ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு வீடு திரும்பினோம்.. 

இந்த ஹனிமூன் நினைவுகளுடனே நானும் வீடு வந்து சேர்ந்தேன். வீட்டின் கதவை தட்டியதும் கதவில் இருந்த துளையின் வழியே பார்த்த பிறகு தாமரை கதவை திறந்தாள்.. நான் உள்ளே நுழைந்ததும் என் வீட்டை பார்த்து நானே ஆச்சரியபட்டேன்.. வீட்டின் தரை எல்லாம் அவ்வளவு சுத்தமாக இருந்தது. ஆங்காங்கே சிதறி குப்பையாக கிடைந்தது பொருட்கள் எல்லாம் ஒழுங்குபடுத்தபட்டு இருந்தன. தரை கொஞ்சம் ஈரமாக இருந்தது. நீரை வைத்து துடைத்திருக்க வேண்டும்.. இதே போன்று எல்லா அறைகளும் சுத்தம் செய்யப்பட்டு துடைக்கபட்டு இருந்தது..

தாமரை பார்த்து "என்ன தாமரை ஒருமணி  நேரத்துல வீட்ட சுத்தமாக்கி புது வீடு மாதிரி மாத்திட்ட."

"தூசிய கூட்டி தண்ணி வச்சு துடைச்சு விட்டேன் அவ்வளவு தாங்க. வேற எதும் பண்ணலங்க." 

"ம்ம்.. சரி.. நா உன்ன குளிக்க சொல்லிட்டு தான போனேன்."

"குளிக்கலாம் உள்ளே போனேங்க.. குழாய் திருகினா தண்ணீ வரலங்க.. அதான் என்ன பண்றது தெரியாம இருந்தேன்.. வீடு தூசியா இருந்ததுங்க.. அத கூட்டி சுத்தம் பண்ணி முடிக்க நீங்களும் வந்திட்டிங்க."

"ஓ.. அப்படியா.. பாத்ரூம்ல தண்ணீ வருமே" சொல்ல 

அவள் "இல்லிங்க வரல.. நீங்க வேணா பாருங்க" சொல்ல நான் சென்று குழாய் திறந்த போது அவள் சொன்ன மாதிரி தண்ணீர் வரவில்லை.. மேலே இருந்த குழாயின் வால்வு பூட்டியிருந்தால் அதை தாண்டி நீர் வராமல் இருந்திருக்கிறது.. அதை சரி செய்த பிறகு தாமரை கூப்பிட்ட 
அவளும் வந்தாள்.. 

"இந்த குழாய்ய இடதுபக்கம் திருப்பினா வெந்நீர் வரும். வலதுபக்கம் திருப்பினா சாதாரணமா ஜில்லுனு தண்ணீ வரும்" சொல்ல அவளும் சரி என்றால். பின் அவள் ஷவரை காட்டி 

"இது என்னங்க மேலே இருக்கு" கேட்க 

"அது ஷவர். இத திருகின தண்ணீ வரும்" சொல்லி அதற்கான வால்வை திறக்க தண்ணீர் அவளின் மேல் விழுந்தது.

தண்ணீர் விழுந்ததும் "ஸ்ஸ்ஸாஆஆ இது கூட நல்லா தா இருக்குங்க. தண்ணீ விழுகுறது கூட சூப்பரா இருக்குங்க" சொல்லி அவள் மிகவும் ரசித்தாள்.

இவளின் பார்வையில் இவையெல்லாம் வினோதமானது தான். அவளின் வாழ்க்கையில் இது போன்ற எதையும் பார்த்து அனுபவித்திருக்கமாட்டாள். அதனால் மெட்ரோ சிட்டியின் வாழ்க்கையே அவளுக்கு வினோதமாக தான் தெரியும். இங்கு இருக்குற மக்கள் சாதாரணமாக புலங்குவது கூட அவளுக்கு ஆச்சரியமாக தான் தெரியும். 
இன்னும் ஷவரில் இருந்து விழும் நீரை இரு கையால் தட்டி விளையாடி கொண்டிருந்தாள். 

"சரி தாமரை நீ குளிச்சிட்டு வா. நா வெளியில இருக்கேன்" சொல்ல அவளும் சரி என கதவை சாத்தினாள். ஆனால் அவள் கதவை பெயருக்கு சாத்திட்டு தாள்பாள் போடாமல் தான் குளித்தாள். கிட்டதட்ட பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் குளித்துவிட்டு கதவை திறந்தாள். கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் அவளை திரும்பி பார்த்தேன். அவளை பார்த்த அடுத்த நொடி மூச்சு நின்று விடுவது போல் ஆனது. 

இனியும் அவள் வருவாள்..

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

தாமரை குளித்து முடித்து ஈர பாவாடை மட்டும் உடம்பில் கட்டியிருந்தாள். தலை குளித்ததால் தலையில் அவள் கட்டியிருந்த சேலையை சுற்றியிருந்தாள். அவளிடமிருந்து ஒருவித சுகந்தமான நறுமணம் வந்தது. உடம்பில் இருந்த பாவடையில் இருந்து நீர் சொட்டு சொட்டாக சொட்டிக் கொண்டிருந்தது.  இப்போது அவளின் முகம் நல்ல தெளிச்சியுடன் பார்பதற்கே ஒரு புதுவித அழகாக தெரிந்தது. அவள் பாத்ரூமை விட்டு வெளியே வராமல் அங்கே நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். அவளை பார்த்து

"என்ன தாமரை அங்கேயே நின்னுட்ட. போய் டிரஸ் மாத்திக்க.. டிரஸ் கொண்டு வந்து இருக்கில?" கேட்க

"அதலாம் இருங்க"

"பின் ஏன் அங்கையே நிக்குற.?"

"என் டிரஸ் வெளியில இருக்குங்க. அதான்" ஒருவித தயக்கத்தோடு சொல்ல 

"வெளிய நா ஹால்ல தான இருக்கு."

"ஆமாங்க."

"ம்ம்.. போய் எடுத்துட்டு வந்து மாத்திக்க.."

"அது இல்லீங்க."

"இப்படியே அங்க வரதுக்கு ஒரு மாதிரியா கூச்சமா இருக்குங்க." என்றதும் என் நினைவுகள் பின்னோக்கி சென்றது. 

ஆம். இதே மாதிரியான நிகழ்வு என் வாழ்வில் அகல்யா இருக்கும் போது நடந்திருக்கிறது. அதுவும் முதல் இரவு முடிந்த மறுநாள் காலையில் தான் நடந்தது. 

நான் முதல் நாள் இரவில் ஏற்பட்ட களைப்பில் அசந்து தூங்கி கொண்டியிருக்க என் உடலின் மீது திடீரென மென்னையான குளிர்ச்சியான விரல்கள் பட்டதும் தூக்கம் கலைந்து கண்ணை மெதுவாக திறந்து பார்க்க என் அருமை மனைவி தலை நீராடி உடம்பிலும் தலையிலும் துண்டை மட்டும் சுற்றியபடி என்னருகில் வந்து என்னை தொட்டு எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறாள்.. 
அவளை அப்படியே எக்கி கட்டியணைக்க முயல சாதுரியமாக நகர்ந்து பின்னோக்கி சென்றாள். நான் எழுந்து கட்டிலில் சாயந்தபடியே அகல்யாவின் அழகை ரசித்துக் கொண்டே 

அவளிடம், "ஆஹா காலையில கண்ணு முழிக்கும் போதே என்ன ஒரு தரிசனம். கண் கொள்ளா காட்சியா இருக்கே" சொல்ல செல்லமாக கோபித்துக் கொண்டே என்னை நோக்கி வந்து அடிக்க முயல அவளின் கைகளை பிடித்து இழுக்க என் இழுப்புக்கு வராமல் முரண்டு பிடிக்க அவளின் கையை விடுத்து உடம்பில் இருந்த துண்டை பிடித்து இழுக்க அது என் கையில் சிக்கி கொள்ள  அகல்யாவின் முழு நிர்வாணமும் அந்த காலை நேரத்தில் வெட்ட வெளிச்சமாக தெரிந்தது. 

அகல்யாவின் உடம்பில் சுற்றியிருந்த துண்டை உருவியதும் வெட்கப்பட்டு ஓடி மீண்டும் பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்துக் கொண்டாள். அவளை பின்தொடர்ந்து சென்று நுழைவதற்குள் கதவை மூடிக் கொண்டாள். நான் கதவை தட்டியும் அவள் திறக்கவில்லை.

இங்கு தாமரை மீண்டும் கூப்பிட கனவில் இருந்து சுய நினைவுக்கு வந்து

"என்ன தாமரை?" கேட்க

"இல்லீங்க அந்த பையில இருக்குற துணிய எடுத்து குடுத்தீங்கனா நா போட்டுக்குவேன்." என்றாள்.

அன்றும் அகல்யாவிற்கு இதே போல் தான் அடுத்த ரூமில் இருந்த அவளின் சூட்கேஸை எடுத்துக் கொண்டு வந்து மீண்டும் பாத்ரூம் கதவை தட்டினேன். 

இன்றும் அதே போல் ஹாலில் இருந்த தாமரையின் பையை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைய அவளும் பாத்ரூமை விட்டு வெளியே வர ரூமில் ஓடிய ஏசியினால் அவளின் உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. 

அன்று பாத்ரூமை விட்டு வெளியே வரும் போது ஏசியினால் அகல்யாவின் நிர்வாண உடம்பும் இப்படி தான் நடுங்கியது. அவளின் மேலழகை ஒரு கையாலும் கீழ் அழகை ஒரு கையால் மறைக்க முயற்சி ஏதோ முடிந்த அளவிற்கு மறைத்தபடி வெளியை வந்து நடுக்கத்துடன் இருக்க துண்டை எடுத்து அவளின் உடம்பில் சுற்றி அவளை என்னோடு கட்டியணைத்தேன்.

"அய்யோ சும்மா இருங்க. காலையில ஆரம்பிக்காதீங்க. யாராவது வந்து பாத்தா மனம் போய்டும்." என சிணுங்கினாள் அகல்யா.

"நானா உன்னைய இப்படி நிக்க சொன்னேன்.. சும்மா தூங்கிட்டு இருந்தவன நீ தான தரிசனம் காட்டி எழுப்பி விட்ட. தரிசனத்த கண் குளிர பாக்கனும்" சொல்லி மீண்டும் உடம்பில் சுற்றிய துண்டில் கை வைக்க அகல்யா மீண்டும் வெட்கபட்டு பதறி 

"பிளீஸ். பிளீஸ்.. திரும்பி துண்டுல கை வைக்காதீங்க. எனக்கு ரொம்ப கூச்சமா இருக்கு."

"அம்மு நாம லவ் பண்ணும் போது வெட்கம் கூச்சம் எல்லாம் இருந்தது ஓகே.. ஆனா இப்ப தான் கல்யாணம் பண்ணி என் பொண்டாட்டி ஆகிட்டில.. இன்னுமா அந்த வெட்கம் கூச்சம் எல்லாம் போகல.?" அவளை கண்ணை ஊடுருவி பார்த்தபடி கேட்க 

அதற்கு அவள் "ஆமாங்க. இப்ப தாங்க கல்யாணம் ஆகியிருக்கு. கொஞ்சம் டைம் குடுங்க. கண்டிப்பா உங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி மாறிவிடுவேன்." என்றாள். 

"அட லூசு.. அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்.. நீ நீயாவே இரு.. அப்ப தான் அழகா இருப்ப. சரியா?" கேட்க அவள் சரி என்பது தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். அவளை என் அணைப்பில் இருந்து விட உடம்பில் மீண்டும் துண்டை இறுக்கி சுற்றியபடி சூட்கேஸை திறந்து தனக்கு தேவையான துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்தாள் அகல்யா.
 
என் கையில் வைத்திருந்த பையை பார்த்து 

தாமரை "பையை தரீங்களா?" கேட்க மீண்டும் சுயநினைவுக்கு வந்து அவளிடம் பையை நீட்டினேன். அவளும் பையில் இருந்து ஒரு பழைய சுடிதாரை எடுத்துக் கொண்டாள். 

அவள் குனிந்து சுடிதாரை எடுக்கும் போது அந்த ஈர பாவாடையினுள் அவளின் கை அடக்க கனிகளும் அதன் நடுவே இருக்கும் பிளவும் தெரிய எனக்குள் உணர்ச்சிகள் ஊந்துதல் கொடுக்க ஆரம்பித்தது. அவள் சுடிதாரை எடுத்துக் கொண்டு மேலே எழும் போது அவளின் இடுப்பை பிடித்து அணைக்க அவளும் எந்தவித எதிர்ப்பும் காட்டாமல் என் அணைப்புக்குள் வந்தாள். 

"தாமரை உன்ன நேத்து பாத்ததுக்கும் இப்ப பாக்குறதுக்கும் நெறைய வித்தியாசம் தெரியுது." என்றேன். 

"அப்படியாங்க?" அவள் கேட்க 

"ஆமா நேத்த விட இன்னிக்கும் உன்னோட எல்லா அழகும் இளமையும் கூடி ரொம்ப கவர்ச்சியா தெரியுற?"

"எனக்கு ஒன்னும் அப்படி தெரியலைங்க. நல்லா சோப்பு, ஷாம்பு போட்டு குளிச்சியிருக்கேன்ங்க அவ்வளவு தான்."

"நீ அவ்வளவு தான் சொல்ற. ஆனா உன் முகத்த கண்ணாடியில பாரு" சொல்லி அங்கிருந்த டிரஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடியில் அவளை நிறுத்தி காண்பிக்க அவளும் அவளின் முகத்தை பெரிய கண்ணாடியில் பார்த்தாள். 
அவளின் பின்னால் நெருங்கி நின்றவாறு அவளின் அழகை அவளோடு நானும் பார்த்து ரசித்தேன். 

தாமரையின் அழகை ஈர பாவடையுடன் அவ்வளவு பெரிய கண்ணாடியில் பார்த்தும் காம உணர்வுகள் பெருக்கெடுக்க ஆரம்பித்தது. அவளின் பின்னங் கழுத்தில் முத்தமிட்டு கொண்டே என் இடுப்பில் இருந்த கையை அப்படியே மேலே கொண்டு வந்து அவளின் கையடக்க கனிகளை கசக்க நான் செய்வதற்கு மறுப்பு எதும் சொல்லாமல் ரசித்து அவளும் உணர்ச்சி பெருக்கில் என் மீது சாய்ந்தாள். தன் கண்களை மூடியபடி தலையை மேலே தூக்கி பார்த்தாள். அவளின் நெஞ்சில் இறுக்கி கட்டியிருந்த அந்த பாவாடை முடிச்சை பிடித்து இழுக்க அது அவளின் உடம்பிலிருந்து நழுவி காலடியில் விழுந்தது. 

அவளின் நிர்வாண அழகை கண்ணாடியில் பார்க்கும் போது உடம்பில் ரத்தம் ஓட்டம் அதிகரித்து உணர்ச்சியினால் ஆண்மை முழு விறைப்பை அடைந்திருந்தது. அதனோடு அவளின் இடுப்பை இறுக்கி அணைத்தவாறு வயிற்றில் கை வைத்து தடவி புரலவிட்டேன். அந்த தட்டையான வயிற்றில் கையை வைத்து தடவும் போது அவளின் ஈர உடல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சூடேறுவதை உணர முடிந்தது. அவளின் கனிகளை பிசைந்தபடி பின்னங்கழுத்தை கடித்து சப்ப அவளோ உணர்ச்சியில் தன் கால்களை தூக்கி நின்றபடி தன் உடலை எனக்காக அர்பணித்துக் கொண்டிருந்தாள். 

அவளின் காம்புகள் உணர்ச்சியில் விடைத்து தடித்து நீட்டிக் கொண்டிருந்தது. அதை இரு விரலால் பிடித்து உருட்ட உணர்ச்சியில் 'ஸ்ஸ்ஸாஆஆஆஆ' தன் உடலை இன்னும் மேலே தூக்கினாள். ஒரு கனியை பிசைந்தபடி மற்றொன்றின் காம்பை விரல் பிடித்து உருட்ட இரட்டை இன்பத்தில் அவளால் நிற்க முடியாமல் தவித்து தன் ஒரு காலின் மீது ஒரு காலை வைத்து நின்றாள். 

அவளின் தலையில் இருந்து வந்த ஷாம்பூவின் வாசனை என் உணர்ச்சியை தூண்டிவிட அவளின் தலையில் சுற்றியிருந்த சேலையை உறுவி எடுக்க அவளின் கூந்தல் முதுகில் வந்து படர்ந்தது. அவளின் கூந்தலில் இருந்து வந்த வாசனை முகர்ந்தபடி அவளது மார்பை கையால் அழுத்து கசக்க அது அவளுக்கு வலித்திருக்கும் போல் மூச்சை நன்றாக உள்ளிழுத்து வெளியை விட்டு வலியை பொறுத்துக் கொண்டாள். 

அவளின் தலைமுடியில் முகத்தை புரட்டியபடி அவளை திருப்பி ஈரம் படிந்திருந்த உதட்டை கையால் அழுத்தி தடவி பின் கவ்வி உறுஞ்சினேன். அதுவரை அமைதியாக இருந்தவள் உதட்டை கவ்வி உறிஞ்சியதும் உணர்ச்சியில் என்னை இறுக்க கட்டியணைத்து அவளும் ஈடுக் கொடுத்து என் உதட்டை உறுஞ்சினாள். அவளின்  உணர்ச்சியை இன்னும் தூண்டும் விதமாக ஒரு கையால் மார்பை கசக்கியபடி மறு கையை கீழே கொண்டு அவளின் காலுக்கிடையில் முடிகற்றைகளுக்கு நடுவே இருந்த ஈரமான புழையை நடு விரலால் அழுத்தி தேய்த்தேன். இப்படி தனக்கு மூன்று விதத்திலும் சுகம் கிடைக்க அதில் கொஞ்சம் திக்குமுக்காடி தான் போனாள். அவளின் புழையில் தேய்க்க சில ஆரம்பித்த சில வினாடிகளிலே மதனநீர் உள்ளே படிய ஆரம்பித்தது. 

என் பேண்டிலிருந்து என் தண்டை மட்டும் வெளியே எடுக்க அது ஏற்கெனவே உணர்ச்சியில் விறைப்பேறி தடித்திருந்ததால் அவளின் மதனநீர் படிந்த புழையினுள் வைத்து தேய்க்க தன் காலை விரித்து வசதி ஏற்படுத்தி கொடுத்தாள். புழையின் ஓட்டையினுள் மிக சரியாக வைத்து இடுப்பை எக்கி அழுத்தம் குடுக்க என் உறுப்பு அவளின் பெண்மைக்குள் சென்று தஞ்சம் அடைந்தது. அவளை இறுக்கி அணைத்தபடி இடுப்பை தூக்கி அடித்து இயங்க ஆரம்பித்தேன். அவ்வப்போது அவளின் உதட்டை கவ்வி சுவைக்க தவறவில்லை. உதட்டை சுவைத்தபடியே அவளின் பெண்மையை அடித்து ஆட்சி செய்தேன்.

பின் அவளை திரும்பி குனிந்து நிற்க செய்து பின்புறத்தில் இருந்து என் உறுப்பை அவளினுள் செலுத்தி விட்டு தொடர்ந்து அவளின் பெண்மை அடிக்க ஆரம்பித்தேன். என் அடிகளுக்கு ஏற்ப அவளின் மார்புகனிகள் இரண்டும் ஆடின. அதை கையால் இறுக்கமாக பிடித்து கசக்கியபடி இயங்கினேன். இப்படி இயங்குவதால் என் உறுப்பு அவளின் உட்புற உதடுகளை அழுத்தி உரசி செல்கிறது. அதனாலே இருவருக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அவளும் 'ம்ம்ம்ம்ஹாஹாஹா' தொடர்ந்து முனங்கி கொண்டிருந்தாள். 

அவளின் கூந்தலில் இருந்து வந்த வாசனை வேறு உணர்ச்சியை தூண்டிவிட்டு கொண்டேயிருக்க அதை முகர்ந்தபடி நானும் என் வேகத்தை கூட்டி அடித்து அவளின் பெண்மையை கதற விட்டேன். அந்த கதறலின் விளைவாக அவளின் பெண்மை மதனநீரை பீச்சி அடித்தது. என் உறுப்பும் வெகு சுலபமாக உள்ளே சென்று வந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் வேகத்தை கூட்டி அவளின் பெண்மை தாக்கி இறுதியில் என் ஜீவநீரை அவளின் பெண்மைக்குள் செலுத்தினேன்.

தாமரை என்னை விட்டு விலகி சென்று மீண்டும் சுத்தமாக குளித்து முடித்து ஏற்கெனவே எடுத்த சுடிதாருடன் வெளியை வந்தாள். நான் அவளை புணர்ந்த களைப்பில் படுத்திருந்தேன். அவளாக என் உடம்பில் இருந்த பேண்ட், ஜட்டியை கலட்டி விந்து படிந்தபடி இருந்த என் உறுப்பை சோப்பு நீர் வைத்து சுத்தமாக துடைத்துவிட்டாள். அவளுடைய வேலைகளை முடித்து விட்டு என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார அவளை என்னோடு அணைத்துக் கொள்ள அவளும் தயக்கமில்லாமல் என்னை ஒட்டிபடி நெருங்கி படுத்தாள். 

"உன்ன வெறும் பாவடையோட பாத்ததும் மூடு வந்துடுச்சு தாமரை. அதான் பண்ண வேண்டியதா போச்சு."

"பரவாயில்லங்க.. உங்களுக்கு தோணும் போதெல்லாம் பண்ணிக்கோங்க. எனக்கும் உங்கள ரொம்ப புடிச்சிருக்குங்க." 

அதன் பின் இருவரும் ஏதோ புதிதாக திருமணம் ஆன கணவன் மனைவி போல இருவரும் பவ விசயங்களை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அந்த பேச்சியிலே என் உடம்பில் இருந்த சோர்வினால் தூக்கம் கண்ணை கட்ட அப்படியே என்னையும் அறியாமல் தூங்கிவிட்டேன்.. எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என தெரியவில்லை. என்னுடைய மொபைல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு கண் விழித்தேன். நான் எழுந்து மொபைலை தேடுவதற்குள் தாமரை என் மொபைலை எடுத்து கொண்டு என் கையில் கொடுத்தாள். 

அப்போது அவளை பார்த்தேன். குளித்து முடித்து வந்தவுடன் இருந்ததற்கும் இப்போது பார்ப்பதற்குமே வித்தியாசங்கள் தெரிந்தன. முகத்திற்கு பவுடர் அடித்து ஒரு சிறிய ஸ்டிக்கர் பொட்டை ஓட்ட செய்து மேலே சிறிதாக திருநீரை பூசியிருந்தாள். இருந்தாலும் அவளின் அழகு இன்னும் கூடியது போல் இருந்தது. அவளின் கையை பிடித்து இழுத்து மடியில் உட்கார செய்து மொபைலை வாங்கி பார்த்தேன். அதில் அகல்யாவின் கான்வெண்ட் என காட்டியது. 

இனியும் அவள் வருவாள்...

[SamarSaran]

சூப்பரா போகுது கதை.

ஒரு தேவிடியா உள்ளேயும் ஒரு நல்ல மனசு இருக்கு என்பதை வெளி கொண்டு வரும் இடம் அருமை. அகல்யாவின் இடத்தை தாமரை நிரப்புவாளா.

இது ரொமான்ஸ் கதை தானே. இதற்கு ஏன் அடுல்ட்டேரி என்று போட்டு இருக்கீங்க. இதுல துரோகம் இல்லையே. 

yr):

ஒவ்வொரு நபரின் பார்வையும் ஒரே மாதிரி இருக்காது நண்பா. நா இந்த அடல்டரி போடுறது எல்லாம் சும்மா ஒரு பெயரளவிற்கு தான். இந்த தளத்தில் உள்ள ரொமான்ஸ் அடல்டரி இரண்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம் என தெரியாது. எனக்கு கதை பதிவு செய்யும் போது மனதில்  தோன்றுவதை போட்டுவிடுவேன். அவ்வளவு தான். கதையின் வகை வைத்து கதை படிக்கும் நபருக்கு தான் நீங்கள் சொல்வது பொருந்தும்.

[SamarSaran]

கருத்து சொன்ன மற்ற நண்பர்கள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்...

[SamarSaran]

Once again said thank you so much for your lovable comments.

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

மொபைல் டிஸ்ப்ளேவில் அகல்யா'ஸ் ஹோம் காட்ட உடனே கால் கட் ஆவதற்கு முன் அதை அட்டன் செய்தேன். 
கால் அட்டன் செய்ததும் மறுமுனையில் அந்த ஹோம்மின் சிஸ்டர்(தலைவர்) ஒரு தயக்கத்துடன் 

"ஹலோ தம்பி.. இல்ல சார் இருக்காங்ளா?" என் பெயரை சொல்லி கேட்க 

"ஹலோ மேடம் நா தான் பேசுறேன்.. ஏன் இவ்வளவு பதட்டம், தயக்கம்?" கேட்க 

"அதலாம் ஒன்னுமில்ல சார்.. ரொம்ப நாள் ஆச்சுல பேசி அதான் நம்பர் எதும் மாத்திட்டங்களோ நெனச்சு பேசிட்டேன். அவ்வளவு தான்.. வேற எதும் இல்ல." 

"சரி நீங்க எப்படி இருக்கீங்க.? அர்பனேஜ் எப்படி ரன் ஆகுது?" கேட்க

"நா நல்லா இருக்கேன்.. அர்பனேஜ் பிரச்சனை பெருசா இல்லேனாலும் சின்ன சின்ன பிரச்சனையோட கடவுள் புண்ணியத்துல ஏதோ ஓடுது சார்."

"இது என்ன புது வழக்கமாக இருக்கு சார் சொல்லிட்டு எப்பவும் தம்பி தான கூப்பிடுவிங்க?" கேட்க 

"ஆமா. ஆனா இப்ப அகல்யா இல்ல.. தம்பி கூப்பிட்டா அவ நியாபகம் வரும்.. அது உங்க வேலைய பாதிக்கும் நெனச்சு தான் கூப்பிட்டலப்பா.. மத்தபடி வேற எதுவுமில்ல" 

"ம்ம்.. நீங்க சொல்றது சரி தான்.. அவ என்னைய விட்டு போய் ரெண்டு வருசம் ஆகிடுச்சு. இந்த ரெண்டு வருசம் அவ இல்லாம கஷ்டபட்டேன் தான்.. இப்ப தான் வாழ்க்கையில ஒரு தெளிவு கெடச்சு இருக்கு." சொல்ல

"ஓ.. அப்படியா தம்பி ரொம்ப சந்தோஷம். இனியாவது கடவுள் கஷ்டத்த குடுக்காம இருக்கட்டும்."

"சரி.. கால் எதுக்கு பண்ணீங்க.? அத மொதல்ல சொல்லுங்க."

"இல்லப்பா இங்க கொஞ்சம் வேலை இருக்கு.. அத கேட்கலாம் கால் பண்ணேன்."

"அப்படியா என்ன வேலை?" கேட்க 

"பழைய கட்டடம் மழையில கொஞ்சம் ஒழுக ஆரம்பிக்குது. அத சரி பண்ணனும். நீங்க வந்து பாத்திட்டு செலவு எவ்வளவு ஆகும் சொன்னிங்கனா ஏற்பாடு பண்ண வசதியா இருக்கும்."

"இது புது பழக்கம்? வேலைக்கு பணம் கொடுக்குறேன் சொல்றீங்க. அகல்யா இருந்தப்ப பணம் எதும் நா வாங்காம தான பண்ணிக் குடுத்தேன்."

"ஆமா தம்பி.. அப்ப அகல்யாக்காக பண்ணி குடுத்தீங்க.. இப்ப எப்படி தம்பி? அதலாம் சரியா இருக்குமா?"

"அதலாம் சரியா தான் இருக்கும்.. பணம் வாங்குனா அகல்யா ஆத்மா மன்னிக்காது. நீங்க பணத்த பத்தி தேவையில்லாம யோசிக்காதீங்க. நா இவினிங் வந்து என்னானு பாத்திட்டு ஆள் அனுப்பி விடுறேன்." என்று சொல்ல 

மறுமுனையில் "சரி தம்பி ரொம்ப சந்தோஷம்" என மனமுறுகி சொல்லிவிட்டு காலை கட் செய்தனர்.

இந்த ஹோம்மை பற்றி நினைக்கும் போதே என்னுடைய நினைவுகள் வாழ்க்கையின் நான்கு வருடத்திற்கு பின்னோக்கி சென்றது. 

அந்த நாளுக்கு முன்பு வரை வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு பிடிப்போ இலக்கோ இல்லாமல் வாழ்க்கை அழைத்து சென்ற போக்கில் எல்லாம் நானும் சென்று கொண்டிருந்தேன். கவலை என்பது துளியளவு கூட இல்லாத ஒரு மனிதனாக வாழ்க்கையில் வளம் வந்துக் கொண்டிருந்தேன். 

ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் தனிமை என்பது ஒன்று வரமாக இருக்கும். இல்லை என்றால் சாபமாக இருக்கும். எனக்கும் மட்டும் சற்று வித்தியாசமாக தனிமை வரமாகவும் சாபமாகவும் அமைந்தது. 

என் வாழ்க்கையின் பள்ளி காலத்திலே காமத்தை பற்றி நிறைய நபர்கள் பேசி கேட்டியிருக்கிறேன். ஆனால் அப்போது எல்லாம் அதுபற்றி எதுவும் தெரியாது. அவர்கள் காமத்தை பற்றி தான் பேசுகிறார்கள் என்பது வேறு எதுவும் புரியதவானாக வளர்ந்தேன். விடுமுறை நாட்களில் தனிமையாக இருக்கும் போது அவர்கள் பேசியது நியாபகம் வரும் போதெல்லாம் நினைத்து பார்க்க உள்ளுக்குள் ஒருவித உற்சாகம் பிறக்கும். உடம்பெல்லாம் முறுக்கி கொண்டு வரும். என் ஆண்குறி விறைப்பேறி நிற்கும். காமத்தை பற்றிய நினைவுகள் நினைவில் இருந்து மறையும் வரை ஆணுறுப்பு விறைப்பில் தான் இருக்கும். 

கல்லூரி கால கட்டத்தில் கிடைத்த தனிமை எனக்கு வரமாக அமைந்தது. அந்த கால கட்டத்தில் தான் காமத்தை பற்றி இணையம் வாயிலாக தெரிந்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். அதுவும் பார்ன் வீடியோ வாயிலாக தெரிந்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு வீடியோக்களும் ஏதாவது ஒன்றை கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தது. அதில் கற்றுக் கொண்ட ஒன்று கைப்பழக்கம். அப்போது என்னை போன்ற ஆண்களுக்கு ஏற்படும் காமத்தை தனித்துக் கொள்ள இருந்த ஒரே வரம் இது மட்டும் தான். 

கல்லூரி முடித்து வேலை கற்றுக் கொண்டதும் ஒரு கட்டத்தில் காமத்தை அனுபவித்து பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்துவிட்டது. ஒரு யோனிக்குள் ஆணுறுப்பு செல்லும் போது ஏற்படுகின்ற சுகத்தை அனுபவித்து பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்து மனதிற்குள் உட்கார்ந்துக் கொள்ள அதை எப்படி செயல்படுத்தி எண்ணத்தை பூர்த்தி செய்வது என்ற தேட ஆரம்பித்து ஒரு கட்டத்தில் என் எண்ணத்தை பூர்த்தி செய்யவும் தொடங்கிவிட்டேன். ஆனால் அப்போதெல்லாம் எனக்குள் இருந்த காம உணர்வு மட்டுமே பிரதனமாக இருந்தது. அதை தீர்த்துக் கொள்ளவே பெண்களை நாடி சென்றேன்.. 

ஒரு கட்டத்தில் அதிலும் ஒரு சலிப்பு ஏற்பட தொடங்கியது. வாழ்க்கையில் அடுத்த இலக்கு பாதை என்னவென்று தெரியாமல் கண்ணை கட்டி காட்டில் விட்டது போட்டது இருந்த சமயம்.. அந்த சமயத்தில் தான் இந்த ஹோம்மில் இருந்து வேலைக்காக ஒரு கான்ட்ராக்ட் வந்தது. முதலில் நான் இருந்த மனநிலைமைக்கு அந்த கான்ட்ராக்டை எடுத்து செய்ய வேண்டுமா என குழப்பத்தில் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தேன். என் வேலையை பற்றி யாரோ நல்ல விதமாக சொல்லியிருப்பார்கள் போல் அந்த ஹோமில் இருந்து தொடர்ந்து இரண்டு முறை கேட்ட போது யோசித்து சொல்கிறேன் என்று மட்டும் பதில் சொல்லிவிட்டு வைத்துவிடுவேன். இறுதியில் அந்த கான்ட்ராக்டை நானே எடுத்துக் கொள்வதாக கால் செய்து சொல்ல அந்த ஹோமில் இருந்தவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். 

அந்த ஹோமில் சென்று என்ன செய்து கொடுக்க வேண்டும் என கேட்க போகும் போது அகல்யாவை பார்க்கவில்லை. அந்த ஹோமிற்க்கு தலைவர் போல் இருக்கும் இப்போது என்னுடன் பேசிய அந்த பெண்மணியை தான் அன்று பார்த்தேன். அவள் தான் புதிய கட்டபட வேண்டிய கட்டடம் பற்றி சொன்னாள். அவர்கள் சொன்னதற்கும் கேட்ட சந்தேகத்திற்கு பதில் சொல்லிவிட்டு இரண்டொரு நாளில் பிளான் தயார் செய்து விட்டு வருவதாக சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து வந்துவிட்டேன். நான் சொன்னது போல் மூன்று நாட்களில் அவர்கள் சொன்னபடி பிளான் தயார் செய்து எடுத்துக் கொண்டு அந்த பெண்மணி பார்க்க போனேன். 

ஆனால் அன்று நான் சென்ற நேரத்திற்கு அந்த பெண்மணி அங்கு இல்லை. அங்கே வந்த பெண்மணியிடம் "எங்க உங்க மேடம்" என கேட்டதற்கு

"ஸ்கூல்க்கு ரவுன்ஸ் போய் இருப்பாங்க. இருங்க வர சொல்றேன்" சொல்லிவிட்டு அந்த பெண்மணி செல்ல என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அந்த ரூம் விட்டு வெளியில் வந்து சுற்றியிருந்த செடி கொடிகளை பார்த்துக் கொண்டிருக்க அங்கிருந்த ஒரு தொட்டியில் மஞ்சள் நிற ரோஜா ஒன்று பூத்திருந்தது. அதை பார்க்கும் போதே மிகவும் அழகாக இருந்தது. அதனாலே பக்கத்தில் போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த ரோஜாவின் இதழில் கை வைத்து தடவி பார்த்துக் கொண்டிருக்கம் போது பின்னால் இருந்து 

"ஹலோ மிஸ்டர் அந்த பூ என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?" ஒரு அழகான பெண்குரல் கேட்க சட்டென திரும்பி பார்க்கும் போது அந்த பூவினுடைய இதழ் என் கையில் இருந்தது. என் கையில் இருந்த ரோஜா இதழை பார்த்ததும் கோவத்தில் எரித்து விடுவது போல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அதற்குள் அந்த ஹோமினுடைய இன்சார்ஜ் பெண்மணி வர இவள் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து சென்றாள். இவள் தான் என்னையும் என் வாழ்க்கையையும் மாற்ற போகிறாள் என அப்போது எனக்கு தெரியாது. ஏன் அவள் பெயர் கூட தெரியாது. பின்பு தான் அவளின் பெயர் அகல்யா என தெரிந்துக் கொண்டேன். 

அகல்யாவை முதன்முறை பார்த்த போதே அவளின் அழகில் மயங்கிவிட்டேன்.. அவ்வளவு அழகு. அழகு என்றால் நேர்த்தியான இயற்கையின் அழகில் எந்த வித கலப்படம் இல்லாமல் தூய்மையான அழகுடன் இருந்தாள்.. அந்த ஏரியாவிற்குள் பலமுறை வேலைக்காக சென்றிருந்தாலும் ஒரு முறை கூட இவள் என் கண்ணில் பட்டதில்லை. அதற்காக சிறு வருத்தமும் என் மீது கூட இருந்தது.

ஒரு நல்ல நாளில் அந்த கட்டடத்தை பூஜையுடன் ஆரம்பிக்க அதோடு சேர்த்து என் வாழ்க்கைக்காக மாற்றமும் ஆரம்பித்தது. ஆம். இந்த அகல்யா என்ற பெண் பேசிய அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் இருந்து ஏனோ என் மனம் அவளையே சுற்றி சுற்றி வந்துக் கொண்டிருந்தது. முதன்முதலாக ஒரு பெண்ணை நினைத்து பார்க்க தொடங்கியிருக்கிறேன். அதற்கு காரணம் அவள் தான்.. என்ன மாயம் மந்திரம் செய்தால் தெரியவில்லை. என் மனம் அவளேயே சுற்றி சுற்றி வருகிறது. அவள் பூஜைக்காக எல்லா வேலைகளையும் பறந்து பறந்து செய்துக் கொண்டிருக்க என் மனமோ அவளுடன் பறந்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த சமயம் பார்த்து அவள் என்னிடம் வந்து 

"ஹலோ சார் உங்கள சிஸ்டர் சாமி கும்பிட கூப்பிட்டு வர சொன்னாங்க" என்றாள். இந்த முறை அவளின் பேச்சில் முன்பு பேசிய அதிகார தோரணை இல்லாமல் ஒரு கணிவு, பணிவு எல்லாம் இருந்தது. அவளின் இந்த திடீர் மாற்றத்திற்கு என்ன காரணம் என தெரியவில்லை. ஒரு வேளை என்னை பற்றி சொல்லியிருக்கலாம் என தோன்றியது. இதையெல்லாம் நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்க அவள் மீண்டும் 

"ஹலோ சார். என்ன பகல்லே கனவா?" கேட்க நான் சுயநினைவுக்கு வந்து 

"ம்ம்.. இல்ல.. ம்கூகும்" சொல்ல அவள் தன் வாயில் வைத்து சிரிப்பை அடக்கியபடி சரி வாங்க சாமி கும்பிட சொல்லிவிட்டு என்னை விட்டு நகர்ந்து செல்ல நானும் அவளை பின்தொடர்ந்து நகர்ந்து சென்றேன். பூஜை நடைபெறும் போது கூட அதை பார்க்காமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அன்று அவள் மயில் கழுத்து நிறத்தில் ஒரு காட்டன் சுடிதார் உடுத்தியிருந்தாள். அது அவளின் உடலமைப்புக்கு கச்சிதமாக இருந்தது. கழுத்தில் ஒரு செயின் இரு கையிலும் இரண்டு கண்ணாடி வளையல்கள் போட்டியிருந்தாள். தன்னை அழகாக்கி கொள்ள எந்தவித முயற்சியும் செய்யாமலே அவ்வளவு அழகாக இருந்தாள். 

பூஜைகள் எல்லாம் முடிந்த பின் ஆட்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் குழிகள் தோண்ட இடத்தை பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டு அவர்கள் வேலை செய்வதை ஒரு ஓரமாக  உட்கார்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அகல்யாவும் இந்த ஹோமில் தான் வேலை பார்க்கிறாள். அவ்வப்போது என்னை கடந்து சென்றுக் கொண்டிருந்தாள். மணி 11.30 ஆனதும் அகல்யா வேலை பார்க்கும் எல்லோருக்கும் ஒரு தட்டில் டம்ளர் வைத்து காபியோ டீயோ கொண்டு வந்து குடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். எல்லோருக்கும் குடுத்து விட்டு கடைசியாக என்னை நோக்கி வரும் போது வழியில் இருந்த கல் தடுக்கி விழ அவளின் கையில் இருந்த தட்டில் இருந்த டம்பளரில் இருந்த காபி எல்லாம் என் சட்டையில் சூட்டுடன் விழு நானும் சட்டையை உதறிவிட்டபடி எழுந்தேன். 

அதற்குள் அகல்யாவும் தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு எழுந்து என் சட்டையில் விழுந்ததை பார்த்து உடனே என்னை நோக்கி வந்து சட்டையில் விழுந்ததை தன் பட்டு கையால் என் நெஞ்சில் தடவி குடுக்க எனக்கோ அவளின் கை என் பரிசத்தின் மேல் பட்டதும் பறப்பது போல் இருந்தது. ஆனால் அவளோ ஒருவித பதற்றத்துடன் 

"சாரி சார் தெரியாம உங்க மேல காபி கொட்டிடுச்சு. வர்ற வழியில கல் இருந்தத கவனிக்காம வந்திட்டேன். அதான் கல் தடுக்கி நா விழ காபி உங்க மேல கொட்டிட்டுச்சு" சொல்ல நானோ அவளின் கை என் உடம்பில் பட்டதை நினைத்து பறந்துக் கொண்டிருப்பதால் அவள் சொன்னதற்கெல்லாம் தலை மட்டும் ஆட்டிக் கொண்டிருந்தேன். அவள் என் பக்கத்தில் இருந்த அந்த சில வினாடிகள் அவளிடமிருந்து ஒரு சுகந்தமான நறுமணம் வந்தது. அதோடு அவள் தவையில் வைத்திருந்த முல்லை பூவும் சேர்ந்து என் நாசிக்குள் சென்று என் உடலை குறுகுறுக்க செய்தது. 

அகல்யா என்னை விட்டு பிரிந்து செல்லும் வரை அந்த நறுமணம் நாசிக்குள் இருந்தது. மீண்டும் காபியை டம்பளரில் ஊற்றிக் கொண்டு வந்து என்னிடம் நீட்ட,

"ம்ம்.. பரவாயில்ல இந்த டைம் கரைக்டா கையில காபிய குடுத்திட்ட போல" சொல்ல

"ஆமா பின்ன குடுக்குற தடவ எல்லாம் மேல சிந்திட்டேவா குடுக்க முடியும்?"

"அப்படிக் குடுத்தா தான் நல்லதே" சொல்ல 

அகல்யா உடனே "என்னது?" தன் கண்களை அகல விரித்து முழித்தபடி கேட்டாள்..

இனியும் அவள் வருவாள்...

[SamarSaran]

Thanks to all for your valuable comments and good support

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...

அகல்யா என்னிடம் தன் கண்களை அகல விரித்து புருவத்தை உயர்த்தியபடி "என்ன சொன்னீங்க?" அவள் கேட்க அவள் கேட்டது கூட காதில் விழவில்லை. நான் அவளையும் அவளின் சற்றே காலமான பேச்சையும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் அவளுக்கு பதில் சொல்லாததால் என் தோளை உலுக்கி மீண்டும் 

"என்ன சார் பகல் கனவா?" கேட்க

"இது கனவா? கனவில்லையா? தெரியல. ஆனா கனவு மாதிரி தான் இருக்குனு" அவள் கேட்டதற்கு ஏதோ வாய்க்கு வந்ததை சொல்லிக் கொண்டிருக்க அவளே மீண்டும் 

"என்ன சார் யாரையும் லவ் பண்றீங்களா?" என திடீரென அவளாகவே கேட்டாள்.

அவளின் கண்களை பார்த்தபடியே "இதுவரைக்கும் அந்த ஐடியா இல்ல. ஆனா இனி பண்ணலாம் இருக்கேன்" சொல்ல 

"என்ன பண்ணலாம் இருக்கீங்க?"

"லவ் தான்."

"ஓ.. ஐ.. சி.. யார.?"

"உங்கள மாதிரி அழகான பொண்ண தான்." சொல்ல 

அவள் உடனே "என்ன சார் தீடிர்னு என் ரூட்ல கிராஸ் பண்ற மாதிரி தெரியுது?" சொல்ல 

"அட அப்படியெல்லாம் இல்ல.. சும்மா ஒரு ரிபரன்ஸ்க்கு சொன்னேன்" அவ்வளவு தான். என்றேன் 

"அதான பாத்தேன்." அடுத்து பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவளை சிஸ்டர் கூப்பிட்டார் ஒரு பெண்மணி வந்து சொல்ல 

"சரி சார் காபி குடிச்சிட்டு உங்க வேலைய பாருங்க சொல்லிவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து செல்ல தயாரனாள். அந்த சமயம் பார்த்து 

"ஹலோ மேடம் காபி டம்பளரல அதிகமா இருக்கு என்ன பண்ண?" கூப்பிடு கேட்க 

"பரவாயில்ல ஒரு நாள்ல தான குடிங்க." சொல்லிட்டு என் பதிலுக்கு கூட காத்திருக்காமல் சென்றுவிட்டாள். 

அவள் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து சென்றாலும் என் நினைவுகள் இன்னும் அவளை சுற்றிக் கொண்டே இருந்தது. 
என் மனம் இன்னும் அவள் அந்த இடத்தில் இருப்பது போல் தான் உணர்ந்துக் கொண்டே இருந்தது. அந்த உணர்விலிருந்து மீண்டு வரவே அதிக நேரம் ஆனது. அவள் கையில் குடுத்திருந்த சென்ற டம்ளரில் இருந்த காபி காலியாகி இருந்தது. அந்த டம்ளரை யாரிடம் குடுப்பது என தெரியவில்லை. அதனாலே அந்த டம்ளரை கையில் எடுத்துக் கொண்டு இந்த டம்ளரை குடுக்கும் சாக்கிலாவது அவளை பார்த்து ஓரிரு வார்த்தை பேசிடமாட்டோமா என என் மனம் ஏங்கியது. 

அதனாலே நான் காபி குடித்த டம்ளரை எடுத்துக் கொண்டு அவளை காண அந்த ஹோம் முழுவதும் சுற்றி வந்தேன். ஆனால் அவள் மட்டும் என் கண்ணில் படவில்லை. மற்றவர்கள் கண்ணில் நான் படும் போதெல்லாம் என் கையில் இருந்த காபி டம்ளரை மறைக்க நான் பட்டபாடு எனக்கு தான் தெரியும். அந்த டம்ளரை கையில் மறைத்தபடி அவள் எங்கு இருக்கிறாள் என தேடுவது சற்று சிரமமாக இருந்தது. இறுதியில் ஒரு வழியாக அந்த ஹோம் முழுவதும் சுற்றி திரிந்து அவள் இருக்கும் இடத்தை கண்டுபிடித்துவிட்டேன். ஆனால் அவள் அந்த ஹோமின் சிஸ்டர் ரூமில் உட்கார்த்து சிஸ்டருடன் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தாள். 

"என்னடா இது நமக்கு வந்த சோதனை" என மனதில் தோன்றியது. அவர்கள் "எப்போ பேசி முடிக்க நா எப்போ பாத்து பேச" என ஒன்றும் புரியாத மனநிலையில் அந்த இடத்தில் இருக்கவும் மனமில்லாமல் நகர்ந்து செல்லவும் மனமில்லாமல் குழப்பத்திலே யோசித்தபடி இரண்டடி எடுத்து வைத்து நடக்க பின் அந்த ரூமை திரும்பி பார்க்க என இப்படியே தொடர்ச்சியாக செய்துக் கொண்டிருந்தேன். அதே சமயம் அந்த ஹோமில் இருப்பவர்கள் யாரும் என்னை பார்க்கிறார்களா என சுற்றியிலும் ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்டேன். ஒரு வழியாக அவர்களின் பேச்சு முடிந்து வெளியே வர நான் அங்கிருந்த மரத்தின் பின்னால் போய் ஒழிந்துக் கொண்டேன். 

அகல்யாவும் அந்த சிஸ்டரின் பின்னாலே சென்றுக் கொண்டிருந்தாள். இப்போது எப்படி அவளை சந்தித்தது பேசுவது என என் மனம் தவியாய் தவித்து ஏங்கியது. அதற்காக அவர்களின் பின்னாலில் சென்று இங்கிருப்பவர் யாராவது பார்த்துவிட்டால் மானத்துடன் மரியாதையும் சேர்த்து போய்விடும்.  என்ன செய்யலாம் என யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது அந்த சிஸ்டரிடம் ஏதோ சொல்ல அவர் மட்டும் நடந்து சென்றார்.. அப்போது தான் எனக்கு கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. அந்த சிஸ்டர் அவளின் கண்ணில் இருந்து மறைந்ததும் அவள் சென்ற பாதையிலே திரும்பி வந்தாள். அதாவது நானிருக்கும் நோக்கி வர நானும் அந்த மரத்தின் பின்னால் இருந்து வெளியே வந்தேன். 

இருவருமே ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் சந்தித்த போது, 

"ஹலோ சார் உங்களுக்கு என்ன வேணும்?"

"எதுவும் வேண்டாம்" என்றேன். ஆனால் மனமோ நீ தான் வேண்டும் என்றது.

"பின்ன ஏன் எனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தீங்க?"

"உனக்கா.. இல்ல.. சிஸ்டர்.. காக.. இல்ல இல்ல அது.. வந்து.." என வார்த்தைகள் முழுமையாக வெளியே வராமல் திக்கி திணறி தான் வந்தது. 

"இங்க பாருங்க சார்.. நா கூட மதர் பாக்க தான் வெயிட் பண்றீங்க நெனச்சேன். ஆனா மதர் வெளியில வந்தப்ப நீங்க மரத்துக்கு பின்னாடி போய் ஓளிஞ்சிங்க..
அப்ப தான் நீங்க மதர பாக்க தா அவ்வளவு நேரமா நிக்கல புருஞ்சுகிட்டேன்.. அதான் மதர் போக சொல்லிட்டு நா மட்டும் வந்தேன். நா நெனச்ச மாதிரியும் நீங்களும் மரத்துக்கு பின்னால இருந்து வந்தீங்க." அவள் சொல்லி முடிக்க 

"ஆமா உண்மை தான். குடுத்திட்டு  சொல்லிட்டு போலாம் தா வந்தேன்."

"எத குடுத்திட்டு என்ன சொல்லிட்டு புரியாமலே பேசிட்டு இருக்கீங்க?" அவள் சீரியஸ் தோணியில் கேட்க 

நான் எனக்கு பின்னால் கையில் வைத்திருந்த டம்ளரை அவளை நோக்கி நீட்டி 

"இத தான் யார்ட்ட குடுக்க தெரியல. அதான் உன்கிட்ட குடுத்திட்டு தாங்க்ஸ் சொல்லிட்டு போலாம் வந்தேன்" சொல்ல அதுவரை முகத்தை சீரியஸாக வைத்த்திருந்தவள் சட்டென்று மாறி குப்பீரென்று சிரித்துவிட்டாள்.. 

இந்த டம்ளர குடுக்குறத்துக்கா வெயிட் பண்ணிட்டே இருந்தீங்க.? அவள் கேட்டதும் உடனே இல்லை என்று தான் சொல்ல தான் தோன்றியது. ஆனால் சிறிது நேரத்திற்கு முன் அவளின் முகம் இருந்தததை பார்த்துவிட்டு என் கையில் வைத்திருந்த சிகப்பு நிற ரோஜாவை குடுக்காமல் வெறும் டம்ளரை மட்டும் குடுத்தேன். இப்போது காதலை சொல்லி அவளிடம் இருந்து எந்த விதமான கசப்பை பெற்றுக் கொள்ள எனக்கு விருப்பம் இல்லை.. 

மீண்டும் அவள் தான் "ஹலோ சார் டம்ளர இப்ப குடுக்குற ஐடியா இருக்கா?" என தன் தலையை சாய்த்து என் முகத்தை பார்த்து கேட்க 

"ம்ம்.. இந்தா ங்க" அவளிடம் டம்பளரை குடுத்தேன். 

"வேற எதுவும் இல்லைல." கேட்க 

"வேற என்ன என் மனசுல உன் மேல காதல் தான் இருக்கு. அத இப்ப சொன்னா நீ ஏத்துக்குவியா தெரியலயே. ஒருவேளை என்னையும் என் காதலையும் வேண்டாம்" என சொல்லிவிட்டால் என்ன செய்வது என்று தான் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதை எல்லாம் வெளிப்படுத்தாமல்

"வேற என்ன காபி சூப்பர். அதுக்கு தாங்க்ஸ் மட்டும் சொல்லனும். அவ்வளவு தான்"

"இட்ஸ் ஓகே.. இருக்கட்டும் பரவாயில்ல.. அப்ப நா போலாம்ல.. மதர் தேடுவாங்க." சொல்ல 

என் மனம் அவள் இன்னும் சிறிது நேரம் நின்று பேசினால் நன்றாக இருக்கும் என்றது. ஆனால் அதை சொல்ல அப்போது எனக்கு தைரியமில்லை. அதனாலே அவளிடம் 

"ம்ம்.. போலாம்" என்றேன். நான் அதை சொன்ன அடுத்த வினாடி என்னிடம் இருந்து பிரிந்து சென்றாள். அது தற்காலிகமான பிரிவு என்றாலும் ஏனோ என் மனதை வருத்தி வாட்டியது. 

மதிய சாப்பாட்டிற்கு பின் அவள் என் கண்ணில் படவே இல்லை. அது கொஞ்சம் வருத்தமாக தான் இருந்தது. இருந்தாலும் நாளை எப்படியும் என் கண்ணில் படுவாள். பேசுவாள் என்ற சிறு நம்பிக்கையில் இருந்து முதல் நாளை வேலை முடிந்தவுடன் அந்த சிஸ்டரிடம் மட்டும் சொல்லிவிட்டு என் வீட்டிற்கு கிளம்பினேன். காரில் வரும் போது அவளின் நினைவாக தான் இருந்தது. 

அப்போது தான் ஒன்று புரிந்தது. எப்போதுமே பெண் என்பவள் விசித்திரமானவள் வித்தியாசமனாவள். இந்த உலகில் பெண் என்பவள் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும் தெரிந்தாலும் இந்த சமுதாயத்தில் அவர்களுக்கு பல பெயர்கள் இருக்கின்றன. இந்த சமுதாயம் தான் அந்த பெண்களுக்கு ஒரு தகுதியில்லாத சூழ்நிலையை அமைத்து  அதற்கு தகுதியில்லாத ஒரு பெயரையும் வைத்து அல்லாடவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறது. அவர்களும் இந்த சமுதாயம் கட்டாயபடுத்தி குடுக்கின்ற வாழ்க்கை பிடித்தாலும் பிடிக்காவிட்டாலும் வாழ வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் வாழ்கின்றனர். 

அவளை பற்றி சிந்தனைகள் வந்தவுடன் ஏனோ தெரியவில்லை இந்த சமுதாயத்தில் இருக்கின்ற ஒட்டு மொத்த பெண்களையும் பற்றிய சிந்தனை வந்துவிடுகிறது. அது ஏன் என்ற கேள்விக்கு இதுவரை விடை புலபடவில்லை. ஒருவேளை வாழ்க்கை இனி எதாவது ஒரு தருணத்தில் தெரியபடுத்தலாம். இது மாதிரியான பல சிந்தனைகள் அவளை பற்றியும் பொதுவாக பெண்களை பற்றியும் வந்துக் கொண்டே இருந்தது. அந்த சிந்தனையில் மூழ்கியபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தேன். 

அதன்பின் அன்றைய தினம் அவளின் நினைப்பில் கழிந்தது. அன்றைய தினம் மட்டுமல்ல அடுத்து வந்த தினங்களும் தான். காரணம் அவளுடான சாதாரண பேச்சுக்கள். அந்த பேச்சுகளே ஏதோ ஒரு வாழ்க்கை அவளுடன் வாழுகின்ற மாதிரி  பிம்பத்தை ஏற்படுத்தியது. கட்டிட வேலையை சரியாக நடக்கிறதா என்பதை வாரத்திற்கு ஒரு முறை பார்த்தால் கூட போதுமானது தான். ஆனால் இவளை பார்த்து பேச வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் தினமும் அந்த ஹோமிற்கு சென்று வேலையை பார்ப்பது போல் இவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இதுவே என் அன்றாட வேலையாக மாறியது. 

இதற்கிடையில் என் மனதில் இருப்பதை அவளிடம் வெளிப்படுத்த தக்க சந்தர்பத்தை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தேன். இதுவரை நான் பார்த்து பழகி ருசித்த பெண்களுக்கு எல்லாம் சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை என்றால் ஏதோ  ஒருவகையில்  நானே அந்த சந்தர்பத்தை ஏற்படுத்தி என் காரியத்தை சாதித்து கொள்வேன். ஆனால் இவள் மட்டுமே வித்தியாசமானவள். அதாவது மாயம் செய்யும் மாயக்காரி. என்னிடம் எதும் சொல்லாமலே ஏதோ ஒன்றை செய்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அதற்கு நானும் கட்டுபட்டுக் கொண்டே இருக்கிறேன். ஆனால் இந்த கட்டிட வேலையை முடிப்பதற்குள் என் மனதில் இருப்பதை தெரியப்படுத்தி விட வேண்டும் என உறுதியாக இருந்தேன். 

இதோ நான் வந்த வேலையை முடிவதற்கு இன்னும் இரண்டு மூன்று நாட்கள் தான் இருக்கின்றன. அவளிடம் என் மன ஓட்டத்தை தெரியபடுத்த வீட்டில் இருந்து கிளம்புகிறேன். நான் சொல்வதை ஏற்றுக் கொள்வாளா? இல்லை மறுத்து விடுவாளா என தெரியவில்லை. எதுவாக இருந்தாலும் அதை நான் ஏற்றுக் கொண்டு தான் ஆக வேண்டும் என மனதில் நினைத்து உறுதிமொழி எடுத்துக் கொண்டேன். நாம் வேண்டுமானால் அவளின் மனதை நல்வழியில் மாற்ற முயற்சி மட்டும் செய்து பார்க்கலாம் என நினைத்திருந்தேன். அதை மீறி இவளின் மனதை மாற்ற வேறு எதுவும் செய்ய எனக்கு தோன்றவில்லை. இன்று அவளிடம் எப்படியும் தெரியபடுத்தி விட வேண்டும் என்ற உறுதியோடு காரில் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்.. நான் நினைத்ததை விட வேகமாகவே அந்த ஹோமை வந்து அடைந்துவிட்டேன். 

முதல் வேலையாக என் கண்கள் அகல்யாவை தான் தேடியது. இல்லை இல்லை தேடி அலைந்தது. சில நிமிட அலைச்சலுக்கு பின் நானே அவளை அகல்யா முதன்முறையாக பெயரை சொல்லி கூப்பிட்டேன். அவள் பெயரை சொன்ன போது என் மனதில் ஒரு சிறு சந்தோஷம் ஏற்பட்டது. எனக்கு ஏற்பட்ட மாதிரி அவளுக்கு ஏற்பட்டதா என தெரியவில்லை. இப்போது அதை எல்லாம் பார்த்து தெரிந்து கொள்ளக் கூடிய மனநிலையில் நானில்லை. முதலில் என் மனதில் இருப்பவைகளை அவளிடம் தெரியபடுத்தி விட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமே மேலோங்கி இருந்தது. 

அவளே "என்ன சார் அதிசயமா இருக்கு. நீங்களே கூப்பிட்டு இருக்கீங்க. அதுவும் பேர சொல்லி என்ன விசயம்?" கேட்க 

"இல்ல.. இல்ல.. அது வந்து.."

"ம்ம்.. என்ன?"

"உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லனும்"

"ம்ம்.. சொல்லுங்க."

"இல்ல. அது வந்து எப்படி சொல்றது தெரியல என வார்த்தைகளை மென்று முழுங்கினேன்."

"அட பரவாயில்ல சார். சும்மா சொல்லுங்க."

"இல்ல.. அது.. வந்து.."

"அட சும்மா சொல்லுங்க.."

"நீ என்னைய பத்தி என்ன நெனக்கிற?" 

"உங்கள பத்தியா? ம்ம்.. உங்களுக்கு என்ன சார்?" சொல்லவிட்டு என்னை மேலிருந்து ஒரு நோட்டம் விட்டு 

"பாக்க நல்லவரா தான் தெரியுறிங்க.. எங்களுக்கு கட்டடம் கம்மியான பட்ஜெட்டில கட்டிக் கொடுத்து இருக்கீங்க."

"ம்ம்.. அப்போ உன்னோட பார்வையில நா நல்லவன். அப்படி தான." 

"ம்ம். ஆமா சார். அதுல என்ன சந்தேகம்?"

"அப்போ இந்த நல்லவன நீ கல்யாணம் பண்ணிப்பியா?" என அவள் பார்த்த நாளிலிருந்து என் மனதில் தோன்றியதை இப்போது ஒரு வழியாக அகல்யாவடம் சொல்லிவிட்டேன். 

இனி அவளின் பதிலுக்காக காத்திருக்கிறேன்.. 

நீங்களும் காத்திருங்கள்..  

இனியும் அவள் வருவாள்...

[SamarSaran]

Thank U so munch for yur comments

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...

நான் அகல்யாவிடம் என் மனதில் இருந்த ஆசை ஒரு வழியாக சொல்லிவிட்டு அவளின் பதிலுக்காக அவளின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.  அவளும் என்னை போன்றே ஒரு குழப்பமான சூழ்நிலையில் இருக்கிறாள் என்பது அவளின் முகத்தை பார்க்கும் போதே நன்றாக தெரிந்தது. 

"இப்பவே உங்க பதில்ல சொல்லனும் இல்ல அகல்யா. நல்லா டைம் எடுத்து யோசித்து சொன்ன கூட போதும்." என்றேன். 

"பதில் யோசிக்க வேண்டியதில்ல. ஆனா அந்த பதில்ல எப்படி சொல்றது. அத சொன்னா நீங்க எப்படி எடுத்துப்பீங்க தெரியல."

"பதில்ல பாசிட்டிவ் இருந்தாலும் ஓகே நெகட்டிவ் இருந்தாலும் ஓகே தான் அகல்யா. உங்கட்ட பதில் இருந்தா இப்பவே சொல்லிடுங்க.."

"சாரி மிஸ்டர்" அவள் இழுக்க நான் என் பெயரை சொல்ல 

"ம்ம் மிஸ்டர்" உடன் என் பெயரை சேர்த்து சொல்லி 

"இங்க பாருங்க முதல்ல இந்த கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுல எனக்கு விருப்பம் இல்ல. உங்கள மட்டும் வச்சு சொல்லல. பொதுவாவே எனக்கு கல்யாணம் பண்றதுல விருப்பம் இல்ல."

"கல்யாணம்றது ஒவ்வொரு பொண்ணுக்கு ஒரு மாதிரி. சிலருக்கு அது சந்தோஷத்தை குடுக்கும். சிலருக்கு துக்கத்த குடுக்கும்." சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே நான் அவளின் பேச்சை இடைமறித்து

"இல்ல அகல்யா நா உன்ன ரொம்ப லவ் பண்றேன். உன்னைய மேரேஜ் பண்ண வாழனும் ஆசைபடுறேன்."

"இங்க பாருங்க மிஸ்டர் நீங்க என் மேல ஆசைபட்டத நா தப்பு சொல்லல. உங்க மனசுல அப்படி ஒரு ஆசை தோணியிருக்கு. அதுக்கு நா எதும் சொல்ல முடியாது. பட் என் மனசுல இருக்குறத நீங்க கன்சிடர் பண்ணனும்."

"இங்க இருக்குற குழந்தைகள், என்னை மாதிரி பெண்கள் உருவாக இந்த இடத்துக்கு வர காரணமே இந்த காதல், கல்யாணம் தான். அதனால தான் சொல்றேன் என்னைய மாதிரியான பெண்களுக்கு இந்த ரெண்டுமே வாழ்க்கையில கசப்ப மட்டுமே தரும். எனக்கு முன்னாடி இருந்தவங்க செஞ்ச தப்பா நானும் திரும்பி செய்ய விரும்பல. சோ என்னைய விட உங்களுக்கு நல்ல பொண்ணு கண்டிப்பா கிடைப்பாங்க. கவலைபடாதீங்க"

"ஏதோ ஒன்னு ரெண்டு பேர் செஞ்ச தப்புக்காக எல்லாருடைய காதல் தப்பு சொல்ல கூடாதுல."

"காதலும் பால் மாதிரி தாங்க.. போக போக புளிச்சி போய்டும். ஏன் எத்தனையோ காதல் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே புளிச்சி போயிருக்கு. காரணம் அப்போ அவங்க தேவைகள் முடிஞ்சிருக்கும். இல்ல புதுசா ஏதோ தேவையோ, அவசியமோ, நிர்பந்தமோ வந்து உள்ளே நுழைஞ்சிருக்கும்."

"பெண்கள காதல் பண்ணி ஏமாத்தறது ஆண்கள் மட்டும் தான் காரணம் சொல்றீங்களா?"

"இங்க இருக்கிற குழந்தைகள், பெண்கள் யாருக்கும் அம்மா, அப்பா ஏன் எந்த ஒரு உறவும் வெளியில இருந்து இல்ல.. இங்க இருக்குறவங்க தான் உறவு. இதுக்கு ஆண்கள் மட்டுமே காரணம் சொல்ல முடியாது. பெண்களும் தான் காரணம்."

"காரணம் சொல்லனும்னா காதல்,  கல்யாணம், தவறான வழியில பிறந்த குழந்தை, ஏன் இயற்கையா நடக்குற விபத்து கூட ஒரு காரணம் தான். ஆனா யாராவது ஒருத்தர் இந்த காரணத்துக்கு  பொறுப்பு எடுத்திருந்தா இன்னிக்கு இந்த மாதிரி ஹோம் இருக்கவே இருக்காது." 

காதல், கல்யாணம் இதனால் அரிதாக ஏற்படக் கூடிய பாதிப்புகள் தான் அவளுடைய மனதில் பிரதானமாக இருந்தது. அதற்கு காரணம் அவளுடைய வாழ்க்கை முறை, வாழ்வில் நடந்த கசப்பான சம்பவங்கள் தான் என்பதை என்னால் புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. அதற்கு மேலும் அவளிடம் வாதாட விரும்பவில்லை. 

எப்போதும் இயற்கையின் விதியின்படி எல்லாமே இரண்டு வகை தான். அது மனிதர்களாகட்டும் அவர்களின் குணநலன்கள், வாழும் வாழ்கை, மதிப்பு, மரியாதை இவைகள் எல்லாம் இருவகை தான். இதற்கு காரணம் மனிதர்களா? இல்லை கட்டமைக்கப்பட்ட இந்த சமுதாயமா? என தெரியவில்லை. பல குழப்பங்களும், சிந்தனைகளுக்கு மத்தியில் அங்கிருந்து வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தேன். அடுத்து என் வாழ்க்கை எப்படி இருக்க போகிறது ஏன் இந்த நொடி அடுத்த என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூட தெரியாத குழப்பமான மனநிலையில் உட்காந்திருந்தேன். 

அப்போது தான் என்னில் இருந்து என் மனசாட்சி வந்து பேச ஆரம்பித்தது. 

"என்ன குழப்பமாக இருக்கா? ரொம்ப எல்லாம் மனச போட்டு குழப்பிக்காத. அகல்யா சொன்னது அவளை பொறுத்தவரை சரி தான். ஏன்னா அவளும் பாதிக்கபட்டுருக்கா. அவள மாதிரி இந்த ஹோம்க்கு வர உன்ன மாதிரி ஆண்களும் புருசன் சுகம் சரியா குடுக்கலனு உன் தேடி வந்த கற்பகம் மாதிரி பெண்களும் தான் காரணம்." சொல்ல அப்போது தான் எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது.

நான் இதுவரை வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு திருப்பி பார்த்தால் அதில் வெறும் காமம் மட்டுமே நிறைந்திருந்தது. அதை தவிர வேறெதுவும் இல்லை. வாழ்க்கையில் காமம் என்பது வெறும் ஒரு சிறிய பகுதி தான் என்பது தெரிந்தது. இந்த சிறிய பகுதிக்காக இவ்வளவு நாள் வாழ்க்கை வீணாக்கி இருக்கிறேன் என்பது அப்போது தான் புரிந்தது.

மீண்டும் என் மனசாட்சி என்னிடம் 

"என்ன யோசிச்சு பாக்கிறியா? பாரு. பாரு.. என்ன பாத்தாலும் சுகம்.. சுகம்.. காம சுகம் இதை தவிர வேறெதுவும் உன் வாழ்க்கையில சொல்ற மாதிரி பண்ணியிருக்கியா?" கேட்க 'இல்லை' என்ற பதில் என்னையும் அறியாமல் வாயிலிருந்து வந்தது. 

"அகல்யா பாத்ததும் வேணா உனக்கு புடிச்சு போய் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கனும் தோணியிருக்கலாம். ஆனா இதுக்கு முன்ன பாத்து பழகி காதலிக்கிறேன் சொல்லி அனுபவிச்ச பெண்கள் நெலமைய கொஞ்சம் யோசிச்சு பாரு."

"கர்மா எக்காலத்துக்கும் பொருந்தும்.. நீ செய்த வினைகள் உன்னை ஒருநாள் தேடி வந்து உனக்கே எமனாக நிற்கும்."

"அகல்யா பத்தி நெனைக்கும் போதெல்லாம் இந்த சமுதாயத்தில இருக்கிற ஒட்டு மொத்த பொண்ணுங்கள பத்தி நெனச்சியா இல்லையா?"

"ம்ம்.. ஆமா நெனப்பு வந்துச்சு. நெனச்சு பாத்தேன்."

"சும்மா எப்படி நெனப்பு வரும்.. நீ செய்த கர்மா உன்னைய நெனக்க வச்சு அத அகல்யா மூலமா உனக்கு தெரியபடுத்தியிருக்கு.. இந்த உலகத்துல நிகழ கூடிய எல்லா சம்பவத்துக்கும் ஒரு கர்ம காரிய காரணங்கள் இருக்கத்தான் செய்யும்.. அது வெளிவர வேண்டிய நேரத்துல கண்டிப்பா வெளிவந்தே ஆகும்." 

"மனச போட்டு குழப்பிக்காம அமைதியா இரு. அகல்யா உன் வாழ்க்கைக்குள்ள வரனும் எழுதியிருந்தா கண்டிப்பா வருவா." என்றது என் மனசாட்சி. 

"ஓ.. அப்போ அகல்யா என்னைய கல்யாணம் பண்ண சம்மதிப்பாளா?" மனசாட்சியிடம் கேட்க 

"நா உன் மனசாட்சி தான். அடுத்து என்ன நடக்கும் உனக்கே தெரியாதப்ப உனக்குள்ள இருக்குற எனக்கு எப்படி தெரியும்." சொல்லி மறைந்தது. 

அகல்யாவின் பார்வையிலிருந்து... 

என் மனநிலைமையும் ஒரு குழப்பத்தில் தான் இருந்தது. அவர் மனதில் இருந்ததை நேரடியாக ஒளிவுமறைவின்றி பேசியதற்கு யாரையும் கல்யாணம் செய்யும் எண்ணம் இல்லை என சொல்லியிருக்கலாம். அதை விட்டு தேவையில்லாமல் ஏதோ ஏதோ பேசி அவரின் மனதை நோகடித்துவிட்டமோ என்ற குற்ற உணர்ச்சி தான் என் மனதில் மேலோங்கி இருந்தது.. இப்போது அவருடைய மனநிலையை நினைக்கும் மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. நான் உடனே எழுந்து என் மனதில் இருக்கும் பாரத்தை இறக்கி வைக்க ப்ரேயர் ரூம் நோக்கி விறுவிறுவென நடந்தேன்.. 

அங்கு கடவுளின் முன்பு மண்டியிட்டு என் மனதில் இருப்பவைகளை எல்லாம் சொல்லி புலம்பிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது அந்த பக்கம் வந்த மதர் என் மனபுலம்பலை நின்று கேட்டு கொண்டிருந்திருக்கிறார். அப்போது நான் இருந்த நிலையில் சுற்றி இருப்பவர்களை பற்றி எந்த கவலையும் படாமல் என் மன கவலையை மட்டும் சொல்லி புலம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.. 

கடவுளின் முன் மண்டியிட்டு சொன்னதால் என்னவோ என் மனத்தின் பாரம் கொஞ்சம் குறைந்தது போல் இருந்தது. அதனால் எழுந்து வந்த போது அந்த ரூமை கடந்து மதர் எனக்காக நின்றுக் கொண்டிருந்தார். என்னை இந்த ரூமில் பார்த்ததும் அவருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்திருக்கும். இதுவரை எந்த கஷ்டமான சூழ்நிலையிலும் இங்கு வந்து முறையிட்டதே கிடையாது. 

என்னை பார்த்து, 

"என்ன ஆச்சு அகல்யா. இங்க வந்திருக்க.."

"இல்ல மதர் சும்மா மனசு கொஞ்சம் சரியில்ல அதான்." என்றேன். 

"உனக்கு என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் இங்க வந்து கடவுள் முன்னாடி முறையிட்டதே கிடையாது. இப்ப என்ன புதுசா வந்திருக்கே அதான் கேக்குறேன்.. எதுவும் பிரச்சனையா?"

"அய்யோ பிரச்சனை எல்லாம் இல்ல மதர்."

"ம்ம்.. பின்ன எதுக்கு இங்க வந்திருக்க அதுவும் பிரேயர் டைம் முடிஞ்சு வந்திருக்க."

"இல்ல மதர் ஒருத்தர் மனச கஷ்டபடுத்திட்டேன். அது என் மனசுக்கு எப்படியோ இருந்துச்சு. அதான் இங்க வந்து முறையிட்டேன்."

"அப்படி யார் மனச நீ கஷ்டபடுத்தியிருக்க போற.. இந்த ஹோம்ல இருக்குற எல்லாருக்கும் உன்னைய பத்தி நல்லா தெரியும்.. நீ தெரியாம பேசிட்டா கூட யாரும் பெருசு பண்ணமாட்டாங்க."

"இங்க இருக்குற யாரையும் இல்ல மதர். அந்த இன்ஜினியர் மனச தான் ஏதோ ஏதோ பேசி கஷ்டபடுத்திட்டேன்." 

"அவர் மனசையா? அப்படி என்ன பேசின?"

"இல்ல மதர் அவர் என்னைய கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசை அவரோட விருப்பத்த சொன்னார்."

"ம்ம்.. நல்ல விசயம் தான.. உனக்கு அவர பிடிச்சிருந்தா கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டி தான. பாக்க ஆள் கூட நல்ல ஆள் மாதிரி தான் தெரியுது."

"இல்ல மதர் எனக்கு விருப்பம் இல்ல. அத மட்டும் சொல்லியிருக்கனும். ஆனா நா ஏதோ ஏதோ தேவையில்லாத பேசி அவர கஷ்டபடுத்திட்டேன்."

"அப்படி என்ன பேசுன அவர்ட்ட.." மதர் கேட்டவுடன் நான் அவரிடம் பேசியதை எல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் சொல்லி முடித்தேன்..

"நா உனக்கு இப்ப ஆறுதல் சொல்றதா? இல்ல கல்யாணம் பண்ணி வாழ்க்கையில நல்லபடியா வாழ சொல்றதா? எனக்கே தெரியலம்மா.
ஏன் சொல்றேனா ஏற்கெனவே யாரோ உன்ன விட்டுட்டு போய்ட்டாங்க நீ நெனக்கிறது எனக்கு புரியது. இருந்தாலும் உன்ன கவனிச்சுக்க ஆள் வேணும்லம்மா."

"அதலாம் அப்ப பாத்துக்கலாம் மதர்.. யாராவது ஒருத்தர் கிடைக்காமலா போய்டுவாங்க.. இல்ல கடவுள் பாத்துப்பார்.."

"கடவுள் உன்ன நல்லா பாத்துப்பார் தான்ம்மா. இருந்தாலும் என்னைய மாதிரி கஷ்டபடாம நீ சந்தோஷமா இருக்கனும்."

"இப்ப எனக்கு என்ன குறை மதர். நா நல்லா சந்தோஷமா தான இருக்கேன்." 

"நீ இந்த விசயத்த எப்படி சொன்னாலும் கேட்கமாட்டேன் தெரியும்.. இருந்தாலும் என் மனசு என்னமோ இந்த பையன்ன கல்யாணம் பண்ணிகிட்டா நல்லது.. உனக்கும் வாழ்க்கை கிடைச்ச மாதிரி இருக்கும்.. இங்க இருக்குறவங்களுக்கும் கொஞ்சம் உதவியா இருக்கும் நெனச்சேன்.. ம்ம்.. இது உன்னோட வாழ்க்கை நீ தான முடிவு பண்ணனும். நீயே முடிவு பண்ணிக்கோம்மா. நா வரேன்" மதர் சொல்லிட்டு போக கொஞ்சம் விலகியிருந்த குழப்பம் மீண்டும் என் மனதை வந்து ஆட்கொண்டுவிட்டது.

அடுத்து என்ன செய்வது என தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தேன். அன்று இரவு சாப்பாடு, தூக்கம் எதுவுமே பிடிக்கவில்லை. இப்போது என்ன முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்று கூட தெரியாமல் அப்போது மிகுந்த குழப்பத்தில் இருந்தேன். ஒன்று மட்டும் புரிந்தது எனக்கு முன்னால் இருந்தது வாழ்க்கையின் இரண்டு பாதைகள். ஒன்று என் வாழ்க்கையில் திருமணமே செய்யாமல் இப்படியே சுலநலமாக வாழ்வது. இன்னொன்று அவரை திருமணம் செய்துக் கொண்டு இங்கிருப்பவருக்கு உதவியாக வாழ்வது. இதில் எதை தேர்ந்தெடுக்க என எனக்குள் பல தடவை கேட்டுக் கொண்டே இருந்தேன். அப்போது யோசித்து பார்த்தேன் ஆனால் பதில் தெரியவில்லை. அந்த இரவு எப்போது தூங்கினேன் என தெரியவில்லை. 

மறுநாள் காலையில் சூரிய வெளிச்சம் வந்து கண்ணில் பட்டு கூச உடனே எழுந்து மணியை பார்த்தேன். ஏழு மணியை தாண்டியிருந்தது. வேகமாக வேகமாக என் வேலைகளை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக முடித்துவிட்டு கட்டடம் கட்டும் இடத்திற்கு சென்று பார்த்தேன். ஆட்கள் எல்லோரும் வந்து அவர்களின் வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். எனக்கே கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. இதுவரை எத்தனையோ கான்ட்ராக்டர்கள் ஆட்களை கூட்டி வந்து இங்கு வேலை பார்த்திருக்கின்றனர். அவர்கள் எல்லாம் அதிக கூலிக்கு ஆசைப்பட்டு நாட்களை கடத்தி தான் வேலையை முடித்திருக்கின்றனர். இவர் கூட்டி வந்த ஆட்கள் தான் அவரவர் பொறுப்புணர்ந்து வேலை செய்திருக்கின்றனர். இப்போது அவரை என் கண்கள் தேடியது. ஆனால் அவரை மட்டும் காணவில்லை. அதற்கு காரணம் நானா இல்லை வேறு ஏதாவது வேலையா என தெரியவில்லை. அன்று மட்டுமல்ல கட்டிட வேலையின் கடைசி நாளும் அவர் வரவே இல்லை. அது என் மனதிற்கு வருத்தமாக தான் இருந்தது. 

இனியும் அவர் வருவார்...

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

அகல்யாவின் பார்வையிலே கதை தொடர்கிறது... 

அன்று புதிதாக கட்டிய கட்டிடத்தை திறந்து வைக்க சில முக்கிய நபர்களை ஹோமிலிருந்து அழைத்திருந்தனர். அதில் அரசியல் பிரமுகர்களும் இருந்தனர். ஒரு ஓரமாக இந்த கட்டிடத்தை  கட்டி கொடுத்த அவருடைய ஆட்களும் நின்றுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களையும் அழைத்திருந்தது மனதிற்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அதற்கு காரணம் இவர்களை அழைத்திருந்தால் கண்டிப்பாக அவரையும் அழைத்திருப்பார்கள் என என் மனம் வேகமாக சிந்தித்து செயல்பட்டு கண்கள் அவர் எங்கு நிற்கிறார் என சுற்றிலும் தேடியது. 

அந்த சமயம் பார்த்து மதர் என்னை கூப்பிட முதல் முறையாக அவர்கள மீது கொஞ்சம் எரிச்சல் வந்தது. என் மனநிலை புரியாமல் கூப்பிடுகிறார்களே என நொந்துக் கொண்டேன். இருந்தாலும் அவர்களின் மீது வைத்திருந்த மரியாதைக்காக மதர் இருக்கும் இடத்தில் போய் நிற்க அவரை அங்கிருந்த ஒரு முக்கிய அரசியல்வாதியிடம் 

"இது அகல்யா.. இங்க தான் வளந்தா.. இப்ப இவளும் இந்த ஹோமை பொறுப்பா பாத்துக்கிறா.. எனக்கு பிறகு இவ தான் பாத்துக்கிற மாதிரி வரும்.. உங்க சைடுல இருந்து ஏதாவது பண உதவி பண்ணினா நல்லா இருக்கும்." சொல்ல 

அந்த அரசியல்வாதி என்னை காம பார்வையுடன் பார்த்துக் கொண்டே 

"இங்க வந்தது மனசுக்கு நிம்மதியா இருக்கு.. மனசுக்கு பிடிச்ச ஆட்களாக இருக்காங்க. அதுக்காகவே பெருசா செஞ்சிடுறேன்." என்றார்.

எனக்கு அவரின் பார்வையும், பேச்சும் சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. அதனாலே அந்த அரசியல்வாதியை பார்க்க பிடிக்காமல் தலையை குனிந்தபடி நின்றுக் கொண்டிருந்தேன். எப்போது அந்த இடத்தை விட்டு நகருவேன் என்றிருந்தது. நல்ல வேளை சிறிது நேரத்தில் அந்த அரசியல்வாதி நகர்ந்து செல்ல அப்போது தான் எனக்கு நிம்மதியை வந்தது. அவர் என்னை கடந்து செல்லும் போதும் அதே காம பார்வையுடனே கடந்து சென்றார்.. இந்த அரசியல்வாதிகளுக்கு இது வேலை தான் போல் என நானாக மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்.. 

அந்த அரசியல்வாதி சென்றதும் மீண்டும் என் கண்கள் அவரை தேட ஆரம்பித்தன. அவர் கூட்டி வந்து வேலையாட்கள் எல்லோரும் இருந்தனர். ஆனால் அவரை மட்டும் காணவில்லை. நான் பேசியது பிடிக்காமல் தான் வராமல் இருக்கிறாரோ என தோன்றியது. அது தான் காரணமாக இருக்கும் என மனது கிட்டதட்ட முடிவே பண்ணிவிட்டது. இருந்தாலும் கடைசியாக அந்த வேலையாட்களிடம் வேண்டுமானால் கேட்டு பார்க்கலாம் தோன்றியது.. என் கால்கள் வேகமாக அந்த வேலையாட்கள் இருக்கும் இடத்தை நோக்கி நடந்தது. அவர்கள் அனைவரும் என்னை பார்த்ததும் மரியாதைக்காக எழுந்து நின்றனர்.. 

"அந்த சார் ஃபங்க்சனுக்கு வரலியா?" கேட்க  அங்கிருந்தவர்களில் ஒருவர்

"எந்த சார் மேடம் கேட்க?"

"உங்கள எல்லாம் இங்க வேலை பாக்க சொன்ன இன்ஜினியர் சார் தா கேக்குறேன்."

"தெரியல மேடம்.. நாளைக்கு இங்க பங்க்சன் எல்லாரும் போய்டுங்க மட்டும் அவரிட்ட இருந்து தகவல் வந்துச்சு.. மத்தபடி என்ன விவரம் எங்களுக்கு தெரியல.. அப்படி தானப்பா" மற்ற எல்லோரையும் கேட்க அவர்களும் 'ஆமா' என ஆமேத்தினர்.. 

"சரி அந்த சார் நம்பர் இருக்கா?" கேட்டேன்.. 

"இருக்கு மேடம்." சொல்லிட்டு அந்த ஆள் 

"எதுக்கு கேக்குறீங்க மேடம்?" கேட்க ஒருவினாடி சப்தநாடியும் நின்று போனது போல் ஆகிவிட்டது.. பின் நானே சுதாரித்து 

"அடுத்த கான்ட்ராக்ட் பத்தி மதர் பேச கூப்பிட்டு வர சொன்னாங்க.. இங்க தான் அந்த சார் இல்லீயே.. அதான் நம்பர் இருந்தா குடுங்க.. நானே கால் பண்ணி பேசிக்கிறேன்." என்றேன். 

முதன்முறையாக அந்த ஒற்றை ஆணுக்காக என் வாயில் இருந்து பொய் வந்திருக்கிறது. ம்ம்.. இன்னும் என்னவெல்லாம் செய்ய காத்திருக்கிறாரோ யாருக்கு தெரியும் என மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன். 
அதற்குள் அங்கிருந்த ஒருத்தர் அவரின் நம்பரை சொல்ல படபடவென மொபைலை ஆன்லாக் செய்து அவர் சொன்ன நம்பரை டைப் செய்து டயல் செய்ய ரிங் ஆனது.. நம்பர் சொன்ன நபரிடம் "ரொம்ப தாங்க்ஸ்" சொல்லிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன். 

மறுமுனையில் கால் அட்டன் செய்ததும் என் இதயம் படபடவென அடித்தது. அவரிடம் என்ன பேசுவது எதை பற்றி பேசுவது என ஒன்றும் தெரியாமல் குழப்பத்தில் இருந்தேன். ஏதோ ஒரு வேகத்தில் நம்பரை வாங்கி காலும் பண்ணிவிட்டேன். இப்போது அவர் காலையும் அட்டன் செய்தும் விட்டார் என மனதிற்குள் இந்த சில வினாடிகளில் போராட்டம் நடந்துவிட்டது. அவரிடமிருந்து 'ஹலோ' என்ற வார்த்தை என் காதில் வந்து விழுந்தது. அவரின் இந்த மென்னையான குரலை இரண்டு நாட்கள் கேட்காமல் இழந்து விட்டேனே என்ற வருத்தம் வந்து எட்டி பார்த்தது. 

மறுபடியும் அவரிடமிருந்து, 
"ஹலோ யார் பேசுறீங்க.? என்ன வேணும் டக்குனு சொல்லுங்க டிராபிக் சிக்னல் நிக்குறேன்" என்றார்.. ஒருவேளை இங்கு தான் வந்து கொண்டிருப்பாரோ என்று கூட தோன்றியது. நான் எந்த பதிலும் பேசாததால் அவரே அதற்குள் "நா அப்பறம் கூப்பிடுறேன்" என சொல்லி காலை கட் செய்தார். அவராக கூப்பிடுகிறேன் சொன்னதால் அதற்கு மேல் நான் கால் பண்ணவில்லை. அவரின் போன் காலோடு வருக்கைக்கும் சேர்த்து காத்திருந்தேன். அந்த காத்திருப்பில் அவரை பற்றிய நினைவுகளில் மூழ்கி போனேன். அதில் அவர் உள்ளே நுழைந்து வருவதை கூட கவனிக்காமல் அவரை பற்றிய மயக்கத்திலே இருந்திருக்கிறேன் என்றால் இந்த இரண்டு நாட்களில் அவர் என் மனதை எவ்வளவு தூரம் மாற்றி இருக்கிறார் என பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

மதர் வந்து "ஹே அகல்யா என்ன ஆச்சு?" என் தோளை தட்டி கூப்பிட்டதும் தான் இந்த உலகத்திற்கு வந்தேன்.. எனக்கு முன்னால் தான் அவர் மதருடன் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறார்.. இந்த சமயம் அவரை தனியாக கூப்பிட்டு எப்படி பேசுவது என யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். அந்த ஹோமில் சாப்பிடுவதற்கு முன் பிரேயர் அதாவது சாமி கும்பிட்ட பின் சாப்பிடுவது தான் வழக்கம்.. இப்போது அதற்கு தான் அந்த இருவரும் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நானும் அவர்களின் பின்னால் தொடர்ந்து சென்றேன். எல்லோரும் சாமி கும்பிடும் சமயத்தில் அவரிடம் எப்படியாவது சொல்லிவிட வேண்டும் என என் மனம் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. 

இதோ எல்லோரும் சாமி கும்பிட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அவர்கள் அதை முடிப்பதற்குள் நான் இதை சொல்லி முடிக்க வேண்டும்.. ஆனால் எப்படி அவரை பார்த்து யாருக்கும் தெரியாமல் பேசி புரிய வைப்பது என ஒரு குழப்பமும் இருந்தது.. இருந்தாலும் அதனுடன் ஒரு சிறு நம்பிக்கையும் கூடவே இருந்தது. அந்த நம்பிக்கை காப்பாற்றும் என நம்பினேன். எப்படியோ அவரின் பக்கத்தில் வந்து நின்றுவிட்டேன். என் தலையில் இருந்த மல்லிகை பூவின் மணம் அவரை என் பக்கம் திரும்பி பார்க்க வைத்தது. நானும் அவரை பார்த்து கை காட்டி புன்னகைத்து ஹாய் என யாருக்கும் தெரியாமல் மெதுவாக வாயை மட்டும் அசைத்து சொன்னேன்.. ஆனால் அவரிடம் இருந்து புன்னகையோ பதிலோ வரவில்லை.. அதிலிருந்து இன்னும் அவரின் மனநிலை மாறவில்லை என்பது புரிந்தது. 

அவர் என்னை பார்க்கும் போதெல்லாம் அவரது டிரஸ், ஹேர்ஸ்டைல் என இப்படி ஏதாவது பற்றி சைகையில் அல்லது வாயை மட்டும் அசைத்து சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தேன்.. நான் இப்படி தொடர்ந்து பேசியதற்கு பலனும் கிடைத்தது. அவரின் முகத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது. இது தான் தக்க சமயம் என முடிவு செய்து என்னை சுட்டிக்காட்டி (ஐ) பின் இரு விரலை சேர்த்து விரித்தபடி (லவ்) அவரை பார்த்து அந்த ஒற்றை விரலை நீட்டினேன் (யூ). இதற்கு பதிலாக அவர் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் சந்தோஷத்தில் கண் விரிய விழித்துக் கொண்டிருந்தார். என் மனம் சந்தோஷத்தில் துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டிருந்தது. 

என்னுடைய பார்வையில் இருந்து... 

இருவரின் காதல் சொல்லும் படலத்தை இப்போதும் நினைத்து பார்க்க அதே சந்தோஷத்தை தந்தது.. அன்று அகல்யா என் காதலை ஏற்றுக் கொண்டு அவளும் தன்னை காதலிப்பதாக சொன்ன நிமிடத்தில் இருந்து நான் இந்த உலகத்தில் இல்லை.. பின் அவள் வந்து என் முன்னால் தன் அழகிய கை விரல்களை சேர்த்து சுடக்கை போட்டு "ஹலோ சார் என்ன டீரிமா? பகல்ல கனவு கண்டா பலிக்காது சொல்வாங்க" சொல்லி இந்த உலகத்திற்கு கொண்டு வந்தாள். 

இந்த கனவு சந்தோஷ கனவு. அதனால பலிக்கும். சொல்லி அவளின் இடுப்பில் கை வைத்து என்னை நோக்கி இழுக்க அவளும் எனக்கு எதிரில் வந்து நின்றாள்.  

"அப்ப என்னமோ சொன்னியே. அத திரும்ப இப்ப சத்தமா சொல்லு" என்றேன். 

"ஏன் அப்ப சொன்னது புரியலையா? இல்ல கேக்கலையா?"

"ரெண்டும் தான்.. அதனால திரும்பி சொல்ல சொல்றேன்."

"அப்படியா ஓகே." சொல்லிவிட்டு மீண்டும் அதே போல் சைகையிலே சொன்னாள். ஆனால் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் அப்போது சொல்லும போது முகத்தில் வெட்கமில்லை. இப்போது அது இருந்தது. 

"ஹலோ என்ன இப்பவும் அதே மாதிரி சொல்ற.. பின்ன ஒவ்வொரு தடவையும் ஒவ்வொரு மாதிரி சொல்ல முடியும்."

"சரி சரி.. என்ன திடீர்னு இவ்வளவு பெரிய மனமாற்றம்."

"ஆமா என்னமோ எனக்கே தெரியல.
வந்துடுச்சு."

"அந்த மாற்றம் உண்மை தான?" கேட்டேன் 

"ம்ம்.. ஆமா.."

"நிஜமாவா?"

"ம்ம்" வெட்கபட்டு தலையை குனிந்தபடி ஆட்ட

"அப்ப உனக்கு ஓகே வா?" கேட்க அதற்கும் அதே வெட்கத்துடன் தலையாட்ட அவளே எதிர்பாக்காத தருணத்தில் அவளின் உதட்டுடன் உதட்டை பொறுத்தி அகல்யாவிற்கு என்னுடைய முதல் காதல் முத்தத்தை பரிசாக குடுத்தேன். அவளாக உதட்டை விலக்கி கொள்ளும் வரை என் உதடு அந்த அழகிய உதட்டின் மேல் தான் இருந்தது. இந்த முத்தம் இருவருக்குமே ஒருவித திருப்தியை தந்ததோடு மட்டுமல்லாமல் உடலினில் சிலிர்ப்பையும் ஏற்படுத்திவிட்டது. 

அவள் ஆசுவாசமான பின், 
"நீங்க பெரிய ஆள் தான். ஆள் அசந்த நேரத்தில பிடிச்சு இப்படியா பண்ணுவீங்க.." என்றாள் செல்ல கோபத்துடன்

"அது என்னமோ தெரியல அம்மு.. நீ ஓகே சொன்னதும் ஒரு வேகத்துல அப்படி பண்ணிட்டேன்." என்றேன். (அகல்யாவை அம்மு கூப்பிட்டது இதான் முதல்முறை) 

"இப்ப ஓகே. இனி நா சொல்லாம என்னைய எதுவும் பண்ண கூடாது.. சரியா?"

"சரிங்க மேடம்.. உங்கள கேட்காம எதுவும் பண்ணமாட்டேன்."

"ம்ம்.. குட் பாய்." என்றாள்.

"சரி வாங்க சாப்பிட போகலாம்." கூப்பிட 

"மேடம் உங்க கூடவே வரலமா?" பாவமாக முகத்தை வைத்து கேட்க அவள் சிரித்துவிட்டாள். 

தலையை ஆட்டியபடி "ம்ம்.. அதலாம் வரலாம்ப்பா வாங்க.. ரொம்ப பண்ணாதீங்க" சொல்லி அவளே என் கை விரல்களுக்குள் விரல் கோர்த்து நடந்து வந்தாள்.. 

அந்த பெரிய ஹாலில் அனைவரும் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தனர். அதனால் நான் ஒரு ஓரமாக நின்றுவிட்டேன். அகல்யா அங்கு உட்காந்திருப்பவர்களுக்கு சாப்பாடு பரிமாற ஆரம்பித்தாள். அவள் அந்த சிகப்பு நிற பூ போட்ட புடவையில் அழகாக தேவதை போல் இருந்தாள். அவளின் அழகையும் சாப்பாடு பரிமாறும் அழகையும் ஒரு சேர பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.. 

ஒவ்வொருக்கும் குனிந்து பரிமாறும் போது அவளின் அழகிய இடுப்பு தெரிந்தது. அதில் வியர்வை துளிகள் வழிந்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போது அந்த வியர்வை துளியாக நான் இருக்க கூடாதா நினைத்து ஏக்கத்தில் பெருமூச்சு விட்டேன். நான் அவளின் இடுப்பை குறுகுறுவென பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை கண்டுபிடித்துவிட்டாள். என்னை முறைத்தபடி 'கொன்றுவேன்' என சத்தம் வராமல் வாயை மட்டும் அசைத்து ஒற்றை விரலை காட்டியபடி செல்லமாக எச்சரிக்கை விடுத்தாள். 

அங்கு உட்கார்ந்து சாப்பிட்ட எல்லோரும் சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்துவிட நான் போய்  உட்கார்ந்தேன்.. எனக்கு அகல்யா இலையில் வந்து ஜிலேபி வைக்க அதை எடுத்து ஒரு கடி கடித்துவிட்டு மீண்டும் அவளின் கையில் யாருக்கும் தெரியாமல் குடுத்துவிட்டேன். அவள் அதை வேண்டாம் என மறுத்துவிட்டாள்.. நான் தான் பிடிவாதமாக அவளின் கையில் திணித்தேன். அந்த சமயம் பார்த்து அந்த ஹோமின் சிஸ்டர் என்னிடம் 

"என்ன சார் ஆச்சு. எதுவும் பிடிக்கலையா?" 

"அதலாம் இல்ல மேடம்.. இந்த ஜிலேபி கீழ விழுந்து மண்ணு ஓட்டியிருச்சு. அதான் கீழே போட சொல்லி குடுத்தேன் மேடம்" சொல்ல 

"சரி சரி.. அகல்யா அத வாங்கி போட்டுரும்மா" சிஸ்டர் சொல்லிட்டு போக அவளும் முறைப்புடன்(செல்லமாக) கையில் வாங்கினாள். 

நான் "வேஸ்ட் பண்ணாம சாப்றனும்" அவளுக்கு மட்டும் கேட்பது போல் சொன்னேன். 

"பேசாம சாப்பிடுங்க."

"நா சாப்பிடனும்னா நீ அத சாப்பிட்டு ஆகனும்." என்றேன். 

"சரி சரி சாப்பிடுறேன்.. நீங்க வம்பு பண்ணாம சாப்பிடுங்க.."

"இப்ப என் கண் முன்னால சாப்பிடு" சொல்ல நான் குடுத்த ஜிலேபி அந்த அழகிய வாயின் இடையில் வைத்து கடித்து சாப்பிட்டாள். அந்த ஜிலேபியில் இருந்து ஒரு துளி எண்ணெய் அவளின் வாயில் இருந்து வெளியே வடிந்தது. அதே பார்க்கும் போது என்னால் அங்கு உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு உட்கார முடியாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன். பின் ஒருவழியாக சாப்பிட்டு முடித்து வெளியே வர எனக்கு கீழ் வேலை செய்யும் ஆட்கள் வந்து அகல்யா என்னை பற்றி விசாரித்ததை சொல்ல அவர்களிடம் சரி நா பாத்திக்கிறேன் என சொல்லி அனுப்பிவைத்தேன். 

அகல்யாவை பார்த்து கூப்பிட அவள் சில்மிஷம் செய்ய தான் கூப்பிடுகிறேன் என நினைத்துக் கொண்டு நாக்கை வெளியே துருத்தி வர முடியாது என பாசாங்கு காட்டினாள்.. நான் மீண்டும் முக்கியமான விசயம் சொல்ல சில வினாடிகள் யோசித்தவள் பின் வருகிறேன் என சைகை காட்டினாள். 

அகல்யா வந்தவுடன் "என்ன சார் ஏதோ முக்கியமான விசயம் பேசனும் சொன்னீங்க.. என்ன விசயம்?" கேட்க

"ஏதோ அடுத்த கான்ட்ராக்ட் எனக்கே தர போறாதா சொன்னியாமே" கேட்டவுடன் அவளின் முகத்தில் வெட்கம் தான் இருந்தது.. எனக்கோ இதில் வெட்கபட என்ன இருக்கிறது என யோசித்தேன். பின் அவளிடமே

"ஏய் அம்மு இப்ப என்ன சொல்லிட்டேன்.. இப்படி வெட்கபடுற."

"அது வந்து.. உங்கள பாத்து பேசனும் நம்பர் கேட்டேன். அவங்க எதுக்காக நம்பர்னு கேட்டாங்க.. அப்ப இந்த பொய்ய சொல்ல வேண்டியதா போச்சு" என்றாள்.. 

"அப்போ அது பொய்யா?" என நான் கேட்க 

"ஆமா.. ஏன்பா?"

"இல்ல உண்மையா இருந்தா உன்னைய டெய்லி பாக்கலாம்ல" சொல்ல 

அவள் உடனே "அட ஆமால.. இருங்க மதர்ட்ட பேசிட்டு சொல்றேன்" என்றாள்.. அதற்குள் அவளை கூப்பிட பை என கையில் டாடா காட்டிவிட்டு போனாள்.. 

அவள் இனியும் வருவாள்...

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...

அன்று இரவு அகல்யாவை நினைத்துக் கொண்டே ஹாலில் தரையில் படுத்து விட்டத்தை பார்த்தபடி இருந்தேன். என் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் அவள் 'ஐ லவ் யூ' சொன்ன விதம் தான் வந்துக் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. அவள் சொன்னது மாதிரி நானும் சொல்லி சொல்லி முயற்சி செய்து பார்த்தேன். ஆனால் அவள் சொன்னது அழகாக நளினமாக என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. அப்போது தான் இந்த விசயத்தில் பெண்கள் தான் சிறந்தவர்கள் என புரிந்தது. அந்த சமயம் பார்த்து என் மொபைலில் ஏதோ நேட்டிபிகேசன் வர அதை பெரிதாக கண்டுக் கொள்ளாமல் மீண்டும் அகல்யாவை நினைத்தபடி விட்டத்தை பார்க்க துவங்கிவிட்டேன். 

அடுத்த ஓன்றிரண்டு நிமிடங்களில் என் மொபைல் சிணுங்க எடுத்து பார்த்தேன். அந்த நம்பரை பார்க்கும் போது கம்பெனி நம்பர் போலவும் தெரியவில்லை. சரி யார் என பார்ப்போம் நினைத்து கால் அட்டன் செய்வதற்குள் கட் ஆனது. "அவன் என்ன அவ்வளவு பெரிய அப்பாடக்கரா அட்டன் பண்றதுக்குள்ள கட் பண்ணிட்டான்" மனதில் நினைத்தபடி மீண்டும் என் மனம் அகல்யாவை நோக்கி செல்ல என் மொபைல் மீண்டும் சிணுங்க எனக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. 

"யார்ரா இந்த நேரத்துல வந்து கால் பண்ணி டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டு இருக்கிறது" மனம் நொந்தபடி காலை அட்டன் செய்ய மனுமுனையில் 'ஹலோ' என பெண்குரல். அதுவும் அந்த குரல் அவ்வளவு மென்மையாக இருந்தது.. பதிலுக்கு நானும் 

"ஹலோ யாருங்க வேணும்?" கேட்க 

"ம்ம்.. நீங்க தா வேணும்.. கிடைப்பீங்களா?" என அந்த பெண் வில்லங்கமாக பேச 

"என்னடா இந்த நேரத்துல நமக்கு வந்த சோதனை.. எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு இப்ப தான் நல்லபடியா வாழலாம் என நினைச்சு எல்லாம் நல்லா போகுதே அப்படியே போகட்டும் நெனச்சேன்.. இப்ப அது முடியாது போல தெரியுது. இது யாரு தெரியல.. இவள்ட்ட என்ன என்ன சொல்லி வச்சியிருக்கேன் வேற தெரியல. ஏதாவது கேட்ட என்னத்த சொல்லி சமாளிக்க தெரியலே.. சரி ஏதாவது சொல்லி சமாளிப்போம்.. நமக்கா வழி கிடைக்காம போய்டும்" மனதில் கொஞ்சம் நிதானத்தையும் உறுதியையும் வரவழைத்துக் கொண்டு 

"ஹலோ யாரு நீ உனக்கு என்ன வேணும். ?" மறுபடியும் கேட்க 

"ம்ம்.. அதான் சொன்னேன்ல நீங்க தான் வேணும்" அவளும் சொல்ல 

இவள் யார் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என மொபைலில் நெட் ஆன் செய்து ட்ரூ காலரில் இந்த நம்பரை டைப் செய்ய அது லோட் ஆகி இறுதியில் 'அகல்யா சிஸ்டர்' என காட்டியது. 

என் மனதில் "ஓ.. இது நீ தான.. சரி சரி.. உன்னைய ஒரு வழி பண்றேன்" மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டு அவளிடம் 

"என்ன மேடம் கேட்டீங்க?" மறுபடியும் நான் கேட்க 

"ஏன் காது கேட்கலையா?"

"ஆமா காதுல கொஞ்சம் சரியா கேட்கல.. ஓன் மோர் டைம் சொன்னிங்கனா நல்லா இருக்கும்." சொல்ல 

"ம்ம்.. நீங்க தான்ன்ன் வேணும்ம்ம்" முன்பை விட கொஞ்சம் சத்தமாக சொல்ல 

"அப்படியா நா ரெடி மேடம்.. அட்ரெஸ் சென்ட் பண்றேன்.. வந்தீங்கனா எடுத்துக்கலாம்" சொல்ல 

அகல்யா மறுமுனையில் பதறி போய் "ஹலோ சார் நா அகல்யா பேசுறேன்" என்றாள்.. 

"ம்ம் அதான் தெரியுமே.. தெரிஞ்சு தான் அப்படி சொன்னேன்."

"அப்படியா.? இப்படி சொல்ல உங்களுக்கு எவ்வளவு தைரியம்?" அவள் கேட்க

"நீ அப்படி கேட்க எவ்வளவு தைரியமோ அதை விட தைரியம் கொஞ்சம் கூட தான் இத சொல்ல" பதிலளித்தேன். 

"அய்யோ.. உங்கள பாக்கும் போது வச்சுக்கிறேன்.."

"ஏன் இப்ப கூட வச்சுக்கோ யார் வேணா சொன்னா?" 

"பிளீஸ் பிளீஸ் ஸ்டாப் இட். பிளீஸ் இனி நானும் இந்த மாதிரி பேசல.. நீங்களும் பேச வேணாம் பிளீஸ்." 

"ஏன் என்ன ஆச்சு.?"

"இல்ல ஒன்னும் ஆகல." சொன்னாலும் அவள் சொல்வதில் இருந்தே அவளின் மனதில் காதல் உணர்ச்சிகளோடு காம உணர்ச்சிகளும் தூண்டிவிடபட்டு அவளை நிலை குலைய செய்திருக்கின்றன என்பதை என்னால் புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது.

பின் அகல்யா "சரிப்பா கால் கட் பண்றேன். நா வாட்ஸ்ஆப்ல மெசேஜ் பண்றேன்." என சொல்லிவிட்டு கால் கட் செய்தாள்.. 

வாட்ஸ்ஆப்பில் "நீங்க இப்ப ஃபிரியா தான  இருக்கீங்க.? இல்ல ஒர்க் எதும் இருக்கா உங்களுக்கு. நா எதுமே கேட்காம கால் பண்ணி பேசி இப்ப மெசைஜ் பண்ணியும் டிஸ்டர்ட் பண்ணிட போறேன்." என அடுக்கடுக்கா விடாமல் மெசேஜ் செய்தாள். 

உடனே நான் "ஹேய் அதலாம் எந்த ஓர்க் இல்ல அம்மு. நா ஃபிரியா தா இருக்கேன்." பதில் அனுப்பினேன். நான் பதில் அனுப்பிவிட்டு அவளின் வாட்ஸ்அப் டிபி பார்த்தேன். அதில் இன்று கட்டியிருந்த புடவையில் எடுத்த ஃபோட்டாவை வைத்திருந்தாள். 

"ம்ம்.. சரிப்பா சாப்டிங்களா?" அவள் கேட்க

"இல்ல சாப்பிடல."

"ஏன்ப்பா சாப்பிடல.?" 

"எனக்கு செஞ்சு தர ஆளில்ல. அதுமட்டும் இல்ல இப்ப மனசு சந்தோஷமா இருக்கு. சாப்பிடவே தோணல.. அப்படியே ஹால்ல ஹாயா படுத்திட்டேன்."

"ஏன் உங்க வீட்டுல ஆள் யாரும் இல்லையா?"

"ம்ம்.. ஆமா இந்த வீட்டுல நீ மட்டும் தா இருக்கேன்."

"ஏன்ப்பா அப்படி உங்க அப்பா அம்மா இல்லையா? எங்க இருக்காங்க? "

"தெரியல.. ஆனா இருக்காங்க." மட்டும் சொன்னேன். அதன் பிறகு அவளும் அதை பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை. 
நானும் அதை பற்றி வேறு எதும் சொல்லாமல் டாப்பிக்கை மாற்றினேன். 

"உன் டிபில ரொம்ப அழகா இருக்க அம்மு?"

"அப்படியா. தேங்க்ஸ்."

"உங்க டிபில உங்களோட ஃபோட்டா வைங்க. நானும் உங்கள பாத்துக்கிறேன்."

"நா உன்ன மாதிரி அழகாக இல்ல அம்மு.."

"அட யாரு சொன்னா நீங்க அழகு இல்லைனு. அதலாம் நீங்க அழகாக தான் இருக்கீங்க."

"நீங்க டிபில வைங்க. நா பாக்கனும்."

"கண்டிப்பா வைக்கனுமா?" அவளிடம் கேட்க 

"ஏன்பா அப்படி கேக்குறீங்க?"

"இல்ல என் மூஞ்சிய நானே பாக்கிற மாதிரி இருக்குமே அதான் கொஞ்சும் யோசிக்கிறேன்."

"அதலாம் ஒன்னுமில்ல. நீங்க வைங்க. நா பாக்கனும். உங்களுக்கு பிடிக்கலைனா புரோப்ஃபைல் பாக்காதீங்க." சொல்ல அகல்யாவிற்காக முதன்முறையாக டிபியில் செல்பி எடுத்து அப்படியே வைத்தேன். 

அவள் அதை பார்த்துவிட்டு என்னிடம் "கொஞ்சம் சிரிச்சபடி எடுத்தா என்னவாம்.. இப்படியா உர்னு இருக்குற மாதிரி எடுபபாங்க." கேட்டாள். 

"எனக்கு அழகாக இருக்கவறவங்கள தான் அழகாக எடுக்க தெரியும். என்னை நானே அழகாக எடுத்ததில்ல." என்றேன்.. 

"அதலாம் முடியும் எடுங்க.. கொஞ்சம் ஃபேஸ் சிரிச்ச மாதிரி எடுங்க."

"சிரிச்ச மாதிரியா? எனக்கு சிரிப்பு வரலையே" சொல்ல 

"என்னைய பிடிக்கும்ல?" அவள் கேட்க

"ம்ம் ரொம்ப பிடிக்கும்.. ஏன் கேக்குற?" 

"அப்போ என்னைய உங்க மனசுல நெனச்சா சிரிப்பு தான வரும்.. அப்படியே ஒரு செல்பி எடுங்க.."

"அப்படியா சொல்ற. இது ஒர்க் அவுட் ஆகுமா?" என நான் கேட்க 

"அதலாம் ஆகும்.. ஆகலனா கூட ட்ரை பண்ணுங்க.. கண்டிப்பா ஒர்க்அவுட் ஆகும்." அவள் சொல்ல 

அவள் சொன்ன மாதிரியே அவளை என் மனதில் நினைக்க என் உதடுகள் என்னையும் அறியாமல் விரிந்தன. அப்படியே ஒரு செல்பி எடுத்து டீபியில் வைக்க உடனே பார்த்துவிட்டாள் போல அதை வைத்த அடுத்த நிமிடமே அவளிடமிருந்து 

"இப்ப எப்படி கியூட்டா சூப்பரா இருக்கு. நீங்க சிரிச்சா உங்கள் கன்னத்துல அழகா குழி விழுக்குது." என்றாள்.. 

அதற்கு "ம்ம்.. ஆமா விழும்" மட்டும் பதில் அனுப்பினேன்..

அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில் நான் டீபியாக வைத்திருந்த ஃபோட்டாவை டவுட்லோட் செய்து அந்த கன்னக்குழி இருக்கும் இடத்தில் '?' ஸ்மைலி வைத்து அனுப்பினாள். இப்படியெல்லாம் அவள் செய்வாள் என கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவில்லை. உண்மையில் இது ஆச்சரியமாக தான் இருந்தது..

"ஹேய் அம்மு என்ன இப்படி சொல்லாம ஷாக் அன்ட் சர்பைஸ் எல்லாம் தர்ற"

"ஆமா அந்த ஃபோட்டா பாத்ததும் தோணுச்சு.. அதான் இப்படி."

"ம்ம்.. டு டே எனக்கு ரொம்ப லக்கிடே போல நா நினைக்காது எல்லாம் தானா அதுவா நடக்குது."

"ம்ம்.. அப்படியா சரி.. ஏதாவது சாப்பிட்டு தூங்குங்க குட் நைட்" என்றாள்.. 

"என்ன அம்மு அதுக்குள்ள குட் நைட் சொல்லிட்ட" கேட்க 

"ஹலோ சார் மணிய பாருங்க." என்றதும் மணி இரவு 10.30 ஆகியிருந்தது. 

"நாம ஓன் ஹவரா பேசியிருக்கோம்.. டு டே போதும்.. நாளைக்கு ஃபிரிடைம்ல  மெசேஜ் பண்றேன்.. இப்போ டின்னர் சாப்பிட்டு தூங்குங்க.. குட் நைட் ஸ்வீட் டிரிம்ஸ்" என அனுப்பிவிட்டு ஆப்லைன் சென்றுவிட்டாள். 

அவள் சென்றாலும் அவள் ஏற்படுத்தி விட்டு சென்ற சுக நினைவுகள் இன்னும் மனதை நீங்காமல் தான் இருந்தது. அதையே மீண்டும் மீண்டும் அசை போட்டபடி படுத்திருந்தேன். அந்த நினைவிலே மிதந்து கொண்டிருந்த நான் சாப்பிடாமல் எப்போது தூங்கினேன் என தெரியவில்லை. காலையில் நோட்டிபிகேஷன் சத்தம் கேட்டு தான் முழிப்பு வர வாட்ஸ்அப்பில் அகல்யா ஒரு அழகான ரோஜா பூ படத்துடன் குட் மார்னிங் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள். எனக்கு இருந்த தூக்கத்தில் வெறும் குட் மார்னிங் மட்டும் அனுப்பிவிட்டு மீண்டும் தூங்க ஆரம்பித்தேன். 

அன்றையில் இருந்து அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அகல்யா வாட்ஸ்அப்பில் மெசேஜ் செய்தாள். எனக்கும் பெரிய அளவில் வேலை இல்லாததால் அகல்யாவுடன் சாட் செய்ய முடிந்தது.  அகல்யா அவள் வாழ்க்கையில் நடந்த சில கசப்பான சம்பவங்களை பற்றி  பேசினாள்.. பின் அவளுக்கு பிடித்த விசயங்கள் என அவளுக்கு தோன்றியதை எல்லாம் பேசினாள். இதனால் அந்த ஒரு வாரத்தில் பேசியதில் இருந்து இருவருக்குமிடையே ஒரு புரிதல் ஏற்பட்டு இருந்தது.

ஒரு நாளையில் காலையில் அகல்யா குட்மார்னிங் வித் ஓன் குட் நியூஸ் என அனுப்பியிருந்தாள். அவள் எப்போதும் போல காலையில் அனுப்பிவிட்டாள். ஆனால் நான் கொஞ்சம் தலைவலி, காய்ச்சலாக இருந்ததால் அதை நேரம் கழித்து பார்த்திருக்கிறேன்.. அந்த மெசேஜ் பார்த்த உடனே அவளுக்கு ரியலி என மட்டும் அனுப்பிவிட்டு படுக்கையிலே படுத்திருந்தேன். சில நிமிடங்கள் கழித்து அகல்யா கால் செய்தாள். நான் சோர்வுடனே ஹலோ என சொல்ல அவள் மறுமுனையில் இருந்து 

"என்னப்பா ஆச்சு.. உங்க வாய்ஸ் ஒரு மாதிரி டல்லா இருக்கு?"

"கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்ல அதான். வேற ஒன்னுமில்ல."

"ஏன் என்ன ஆச்சு?"

"தலைவலி" சொன்னேன்.

"ஃபீவர் இருக்கா?" அவள் கேட்க 

"இருக்கு தான் நெனக்கிறேன்."

"என்னது நெனக்கிறிங்களா? நெத்தி கழுத்துல எல்லாம் தொட்டு சூடா இருக்கா பாருங்க."

"ம்ம்.. கொஞ்சம் சூடா தான் இருக்கு.."

"சரி டேப்லட் எதும் போட்டிங்களா?" கேட்டாள்.

"இல்ல அம்மு. ரொம்ப டயர்ட் இருக்கு. இப்ப தான் கண் முழிச்சேன். பட் எந்திரிக்க முடியல." என்றேன்.

"அப்படியா. பக்கத்துல கெல்ப்க்கு யாராவது கூப்பிடலாம்ல."

"பச்.. வேணாமா அம்மு நா பாத்துக்கிறேன். சரி குட் நியூஸ் மெசேஜ் பண்ணியிருந்த என்ன குட் நியூஸ்?"

"ஹோம்ல இன்னும் கொஞ்சம் ஓர்க் இருக்கு. அதையும் உங்ககிட்ட குடுக்கலாம் இருக்காங்க. மதர் கால் பண்ணி சொல்வாங்க."

"ஓ.. ஓகே.. அம்மு."

"சரிப்பா உடம்ப பாத்துக்கோங்க.. நா கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கால் பண்றேன்." என சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டாள். 

அதன் பின்னும் எனக்கு மிகவும் சோர்வாக இருந்ததால் என்னால் படுக்கை விட்டு எழுந்தரிக்க முடியவில்லை. அப்படியே மீண்டும் கண்ணை மூடி படுத்துவிட்டேன். சிறிது நேரம் மீண்டும் தூங்கிவிட்டேன். ஆனால் அப்படியே மீண்டும் எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என தெரியவில்லை. என் மொபைல் சத்தம் கேட்டு கண்ணை விழித்து பார்த்தேன். மீண்டும் அகல்யா தான் கால் பண்ணியிருக்கிறாள். அப்போது காலை 10மணி..

கால் அட்டன் செய்ததும் அகல்யா "என்னப்பா எழுந்து ஏதாவது சாப்பிட்டிங்களா?" தான் முதலில் கேட்டாள்.

"இல்ல அம்மு.. இன்னும் எந்திரிக்கவே இல்ல. டயர்ட்டா தான் இருக்கு. அப்படியே தான் படுத்திருக்கேன்.. நீ கால் கட் பண்ணதும் திரும்பி தூங்கிட்டேன்.. இப்ப கால் பண்ண சத்தம் கேட்டு தான் முழிச்சேன்." என்றேன்

"அப்படியா? சரி உங்க அட்ரெஸ் சொல்லுங்க. நா வேணா வரேன்.."

"இல்ல அம்மு. உன்னால எப்படி வர முடியும்.. நீ என்னனு ஹோம்ல சொல்லிட்ட வருவ.?" நான் கேட்க

அவள் "நா ஹோம்க்கு தேவையான சில திங்க்ஸ் வாங்க டிபார்மெண்டல் ஸ்டோர்க்கு வந்திருக்கேன். சோ ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல. நீங்க அட்ரெஸ் சொல்லுங்க. நா வரேன்."

"சரி எப்டி வருவ?" 

"இது என்ன கேள்வி? உபர் புக் பண்ணினா அவனே உங்க வீட்டுல கொண்டு வந்து விட போறான்."

"சரி.. அப்போ வரேன் சொல்றியா?"

"ம்ம்.. உங்களுக்கு தான் முடியலைல. சோ வரேன்.." அவள் சொல்ல 

"சரி அட்ரெஸ் அனுப்புறேன்." என நானும் என் வீட்டு அட்ரெஸ் அவளுக்கு வாட்ஸ்அப் செய்து விட்டு மீண்டும் கண்ணை மூடினேன்.. 

அவள் இனியும் வருவாள்...

[SamarSaran]

Thank you so much

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

நான் அகல்யாவிற்கு அட்ரெஸை அனுப்பவிட்டு அவளுக்காக காத்திருந்தேன். அவள் வருவதற்கு முன் என்னால் எழ முடிகிறதா என என்னை நானே முயற்சி  செய்து பார்த்தேன். எனக்கு இருந்த காய்ச்சல் மற்றும் உடல் சோர்வில் எழுந்திருக்க முடியவில்லை. அப்படியே படுத்திருந்தேன். அகல்யா என் பிளாக்கிற்கு அருகில் வந்ததும் மீண்டும் கால் செய்தாள். 

"ஹலோ நீங்க சொன்ன பிளாக்கு கீழே நிக்குறேன்பா. உங்க வீட்டு நம்பர் என்ன?" கேட்க

"நா 198" சொல்ல 

"சரி இருங்க வரேன்" சொல்லிவிட்டு கால் கட் செய்தாள்.. அவள் சொன்ன மாதிரியே அடுத்த இரு நிமிடத்தில் என் வீட்டு கதவு தட்டபட்டது. 

நான் "கமின் இன்" சொல்ல அவளே தாள்பாளை அழுத்தி திறந்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தாள். அன்று அவள் சிகப்பு நிற காட்டன் புடவை மற்றும் அதற்கு மேட்சிங் ஆன ஜாக்கெட் அணிந்து இருந்தாள். நான் அவளை பார்த்தும் தடுமாற்றத்துடனே எழுந்து உட்கார்ந்தேன். அவள் என்னை பார்த்ததும், என்னை நோக்கி வந்து என் நெற்றியை தொட்டு பார்த்து விட்டு 

"என்னப்பா காய்ச்சல் இருக்கா கேட்டேன். நீங்க இல்லைனு சொன்னிங்க. இங்க பாருங்க நெத்தியே இவ்வளவு சூடா இருக்கு. சரி சாப்பிடுங்க. பிரெட் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்" பிரெட் பாக்கெட்டை நீட்ட நான் கட்டிலில் இருந்து எழ முடியாமல் தடுமாற அகல்யா என் ஒரு கையை தாங்கி பிடித்து தூக்க எழுந்தேன்.

நான் நேராக பாத்ரூமிற்குள் சென்றேன்.  ஒரு கையை வைத்து அடிவயிற்றை தொட்டு பார்த்தேன். மிகவும் சூடாக இருந்தது. அதோடு சிறுநீர் கழிக்க அதுவும் மஞ்சள் நிறத்தில் சூடாக சற்று எரிச்சலுடன் வெளியேறியது. பின் பல் துலக்கி முகத்தை கழுவி கொண்டு வர அகல்யா எனக்காக துண்டை தேடி பார்த்து எடுத்து கையிலே வைத்திருந்த துண்டை நீட்டினாள். அதை வாங்கி முகத்தை துடைத்து விட்டு அவளிடமே குடுக்க என்னை கொஞ்சம் கோவமாக பார்த்துவிட்டு 

"அங்க பாருங்க முகத்த சரியாவே துடைக்கல. இப்படி இருந்தா காய்ச்சல் வரத்தான செய்யும்" சொல்லி அவளே பக்கத்தில் நெருங்கி வந்து நின்று என் தலைமுடியில் இருந்த ஈரத்தை நன்றாக துடைத்துவிட்டு அதை தூக்கி பிடித்து நெற்றி மற்றும் முகத்தில் இருந்த ஈரத்தை நன்றாக துடைத்துவிட்டாள். அப்போது அவளின் உடல் எனக்கு மிக நெருக்கத்தில் தான் இருந்தது. குறிப்பாக அவளின் இரு அழகான மார்ப்புகளும் கையால் பிடித்துவிடலாம் என்ற தூரத்தில் இருந்தது. அவளின் மீதிருந்த வந்த மணம் என் நாசிக்குள் சென்று காய்ச்சல் சூட்டோடு காம சூட்டை சேர்த்து அதிகரிக்க செய்தது. இருந்தாலும் என்னை கட்டுபடுத்திக் கொண்டு அமைதியாக இருந்தேன். 

அகல்யா பிரெட் கவரை என்னிடம் குடுக்க அதை பிரித்து அதிலிருந்த பிரெட்டில் ஒன்றை எடுத்து சாப்பிட்டேன். 

அவள் "இருங்க சுடுதண்ணி வச்சி எடுத்திட்டு வரேன்" சொல்லி கிச்சனுக்குள் சென்றாள். அவள் வரும் வரை ஒவ்வொரு பிரெட் துண்டாக மெதுவாக எடுத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். சில நிமிடங்களில் அவள் ஒரு சட்டியில் நீரை சுட வைத்து கொண்டு வந்தாள். பிரெட்டோடு அந்த சூடான நீரை சேர்த்து குடித்ததும் தான் உடம்பிற்கு புது புத்துணர்ச்சி வர ஆரம்பித்தது. அந்த கவரில் மீதியிருந்த பிரெட்டையும் சாப்பிட்டு சூடான நீரை குடித்தேன். 

அகல்யா ஒரு கவரில் இருந்த மாத்திரைகளை எல்லாம் பிரித்து என் கையில் குடுத்து 

"ம்ம்.. இந்த டேப்லேட் போடுங்க.. அப்ப தான் ஃபீவர் சரியாகும்." சொல்ல நானும் வேறு வழியில்லாமல் அவள் குடுத்த நான்கைந்து மாத்திரைகளை எல்லாம் வாயில் போட்டு நீரை குடித்து முழுங்கினேன். 

"ஏன் அம்மு மாத்திரை எல்லாம் ஏன் வாங்கிட்டு வந்த. நார்மல் ஃபீவர் தான் சரியாகிடும்." என்றேன். 

"ஆமா.. நீங்க டாக்டர்ல அதனால உங்களுக்கு ஃபீவர் பத்தி எல்லாம் நல்லாவே தெரியும்" நக்கல் அடிக்க நான் அவளின் முகத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். 

"என்ன லுக்.? நா வரும் போது உங்கனால எந்திரிக்க கூட முடியாம படுத்தே இருந்தீங்க.. இதில ஃபீவர் தானா சரியாகிடுமா? பிரிட்ஜ்ல சாப்பிட எதும் இல்ல. வீட்டுல சமைச்சு சாப்பிட எந்த பொருளும் இல்ல. இதில ஃபீவர் மட்டும்  சரியாகிடும் எப்படி தான் சொல்றிங்களோப்பா" என அவளின் மன புலம்பலை வெளிபடுத்திக் கொண்டிருந்தாள். 

பின் என்னை படுக்க சொல்லி என் தலையை எடுத்து தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டாள். எனக்கோ அவள் மடியில் படுத்திருப்பது ஏதோ பஞ்சு மெத்தையில் படுத்திருப்பது போல் அவ்வளவு சுகமாக இருந்தது. என் கண்ணை மூட சொல்லி தலைவலி தைலத்தை எடுத்து அவளின் பட்டு போன்ற கைகளால் என் நெற்றியில் தேய்க்க ஆரம்பித்தாள். அவளின் விரல்கள் என் நெற்றியில் படும் போது உணர்ச்சியில் சூடு பறக்க ஆரம்பித்தது. அவளின் விரல்களும் என் நெற்றியில் அழுத்தமாக பதித்து சூடு பறக்க தேய்த்தாள். அவள் அப்படி தேய்க்க தேய்க்க என் உடம்பில் காம உணர்ச்சிகள் ஏறி மீண்டும் சூடேற ஆரம்பித்தது. 

அந்த சமயம் பார்த்து அகல்யா திடீரென குனிந்து என் சட்டை பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாக கலட்ட ஆரம்பித்தாள். அவள் அப்படி கலட்டும் போது அவளின் முந்தானை விலகி மார்புகள் இரண்டும் முகத்தின் மேல் அழுத்தின. அவளின் அழகிய தொப்புள் குழி என் உதட்டின் மேல் இருக்க என்னையும் அறியாமல் உணர்ச்சியில் உதட்டை குவித்து பசக்கென்று முத்தத்தை அவளின் தொப்புள்குழியின் மேல் பதித்தேன். அதற்கு அகல்யா ஏதாவது திட்டுவாள் என எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் அவள் எதுவுமே சொல்லவில்லை. அது எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. அதனாலே  என் சட்டை பட்டன்களை கலட்டி முடிப்பதற்குள் இன்னும் சில முத்தங்களை அவளின் தொப்புள்குழியில் பதித்தேன். 

அகல்யா என் சட்டையின் எல்லா பட்டன்களையும் கலட்டியதும் என் பரந்த  முடிகளுடன் இருந்த வெற்று மார்ப்பில் தன் கைகளை வைத்து ஒருமுறை தேய்த்தாள். அப்போது அவளின் மனதில் என்ன நினைத்தாள் என தெரியவில்லை. ஆனால் எனக்கோ அவள் எனக்கு உரியவள். அந்த உரிமையில் தான் என் மார்ப்பின் அழகை பார்த்து ரசித்தபடி தன் கைகளால் தேய்க்கிறாள் என தோன்றியது. 

அவள் தன் இரு விரலால் தைலத்தை எடுத்து என் மார்பின் நடுவில் அழுத்தி சூடு பறக்க தேய்க்க ஆரம்பித்தாள். அவள் அப்படி விரலை வைத்து தேய்க்க தேய்க்க எனக்குள் சூடு அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது. என் உறுப்பில் கூட ரத்தம் ஓட்டம் அதிகமாகி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விறைப்பேற ஆரம்பித்தது. முழு விறைப்பை அடைந்தால் அகல்யா என்னை எதுவும் தப்பாக நினைத்துக் கொள்வாளோ என்ற எண்ணத்தில் உணர்ச்சிகளை முடிந்தளவு கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு படுத்திருந்தேன். அவளும் என் உணர்ச்சியை சோதனை செய்வது போல நன்றாக விரல்களை அழுத்தி மார்பின் நடுவில் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒருவழியாக தைலத்தை தேயத்து முடிக்க நின்ற மூச்சு அப்போது தான் வந்தது போல் இருந்தது. அவளின் மடியில் இருந்த என் தலையை தூக்கி பிடித்தபடி தலையணை வைத்துவிட்டு அவள் எழுந்துக் கொண்டாள். 

"சரிப்பா நீங்க கொஞ்சம் தூங்கி ரெஸ்ட் எடுங்க. இந்தாங்க இன்னொரு பிரெட் பாக்கெட் மதியம் இத சாப்பிட்டு இன்னொட் செட் மாத்திரை இருக்கு அதையும் மறக்காம போடுங்க. அப்பறம் கிச்சன்ல நா ஹோம்க்கு வாங்கின பால் காய்ச்சி வச்சிக்கிறேன். அத சூடு பண்ணி குடிச்சுகோங்க" அடுக்கடுக்காக கட்டளைகளை பிறப்பித்துக் கொண்டே இருந்தாள். 

"வீட்ட பாருங்க ஒரே தூசியா இருக்கு. நா வீட்ட பெருக்கிட்டு கிளம்புறேன். நீங்க கொஞ்சம் நல்லா தூங்கி ரெஸ்ட் எடுங்க" சொல்லிவிட்டு அவள் துடப்பத்தை எடுத்து வீட்டை பெருக்க ஆரம்பித்தாள். எனக்கு கண் எரிச்சலாக இருந்ததால் கண்ணை கொஞ்சம் மூடி படுத்தேன். 

அகல்யா கிளம்பும் போது "உடம்ப பாத்துக்கோங்க. எதும் தேவைனா கால் பண்ணுங்க" சொன்னது மட்டும் என் காதில் விழுந்தது. பின் எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என தெரியவில்லை. கண் விழித்து பார்க்கும் போது மணி மதியம் இரண்டை தொட்டு இருந்தது. உடல் வியர்த்து காய்ச்சல் கொஞ்சம் விட்டு இருந்தது. ஆனால் சம்மந்தமே இல்லாமல் என் உறுப்பு முழு விறைப்பை அடைந்திருந்தது. தூக்கத்தில் கனவு எதுவும் கண்டோமா என யோசித்து பார்த்தேன். எனக்கு அப்படி ஒன்றும் புலப்படவில்லை. பின் மெதுவாக எழுந்து சிறுநீர் கழித்தவுடன் உறுப்பின் விறைப்பு தன்மை படிப்படியாக குறைந்தது. அகல்யா குடுத்து சென்ற பிரெட்டையும் சாப்பிட்டு பாலையும் காய்ச்சி குடித்துவிட்டு மீண்டும் ஒரு தூக்கத்தை போட்டேன். 

அன்று மாலைக்கு மேல் அகல்யா கால் செய்து

"என்னப்பா ஃபீவர் சரியாகிடுச்சா?" கேட்க

"ம்ம்.. அதலாம் சரியாகிடுச்சு அம்மு. உன் கைபட்டாலே எல்லாமே சரியாகிடும் அம்மு."

"அய்யோ ரொம்ப தான் கிண்டல் உங்களுக்கு. சரி என்ன பண்றிங்க.?"

"சும்மா படுத்தியிருக்கேன்."

"நைட்க்கு நீங்களே பாத்துப்பிங்களா? இல்ல ஆடர் எதுவும் போட்டுவிடவா?"

"இல்ல அம்மு நானே பாத்துக்கிறேன்." என்றேன்.. 

"சரி சரி.. உடம்ப பாத்துக்கோங்க." நாளைக்கு கால் பண்றேன் என சொல்லிவிட்டு காலை கட் செய்தாள்.. அதன் பின் அன்றைய பொழுது அப்படியே படுக்கையிலே நகர்ந்தது..

அடுத்தடுத்து வந்த நாட்களில் அகல்யா காலை மாலை என ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறை கால் செய்து பேசிவிடுவாள். இரவில் நேரம் இருந்தால் வாட்ஸ்அப்பில் என்னுடன் சாட் செய்வாள். எங்களின் காதல் இருவருமே சந்திக்காமலே படிபடியாக வளர்ந்து கொண்டே வந்தது. எங்களின் பேச்சுகளால் எங்களுக்குள் ஒருவித புரிதல் உண்டானது. அந்த புரிதல்களால் காதலர்களுக்குள் ஏற்படும் தேவையற்ற சண்டைகள் ஏற்படாமல் இருந்தது. பெரும்பாலும் அகல்யா தான் நான் சொல்வதற்கு மறுப்பு சொல்லாமல் இருந்தாள். அதை பற்றி கேட்டால் நான் சொல்வது அவளுக்கு பிடித்திருக்கிறது. அதனாலே மறுப்பு சொல்ல தோணவில்லை என்பாள். 

ஒருநாள் காலையில் அகல்யா கால் செய்து 

"ஹலோ உங்களுக்கு ஒரு குட் நியூஸ். என்னானு சொல்லுங்க?"

"ம்ம்.. என்னது? நம்ம மேரேஜ்ஜா?" 

"அய்யோ அது எல்லாம் இல்லீங்க.? அதுக்குள்ள என்ன அவசரம்.? இது வேற." 

"வேற என்ன? நீயே சொல்லு?" 

"அல்ரெடி இத பத்தி சொல்லியிருக்கேன்" 

"அப்படியா?"

"ம்ம். ஆமா கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க." சொல்ல நானும் யோசித்து பார்த்தேன்.. 
எனக்கு ஒன்றும் புலப்படவில்லை. 

"எனக்கு தெரியல அம்மு." என்றேன். 

"என்ன தெரியலையா? உங்கள எல்லாம் வச்சு என்ன தான் பண்ண போறேனோ?" அவள் புலம்பி தள்ளினாள். 

"சரி நானே சொல்லிடுறேன். நாம திரும்பி டெய்லி மீட் பண்ண போறோம் இதான் அந்த குட் நியூஸ்.. ஹேப்பியா?"

"ஹேப்பி தான். பட் எங்க மீட் பண்ண போறோம்?" நான் கேட்க 

"ஹலோ என்ன நக்கலா? இங்க ஹோம்ல தான்.. அடுத்த கான்ட்ராக்ட் உங்களுக்கு தர போறாங்க.. அத மதர் கால் பண்ணி சொல்வாங்க.. கேட்டுக்கோங்க." கொஞ்சம் கோவமாக

"ஓ.. ஓகே.. சூப்பர்.. சரி எப்போ மீட் பண்ண போறோம்?"

"அது எப்போனு தெரியல. அதெல்லாம் மதர் சொல்வாங்க.."

"எத நாம மீட் பண்ண போறதையா?"

"இல்லப்பா கான்ட்ராக்ட் பத்தி சொல்வாங்க.. அவங்க அத சொன்ன தான நாம மீட் பண்றது எப்போ தெரியும்..
நீங்க தான் எனக்கு கால் பண்ணி சொல்லனும் நாம எப்போ மீட் பண்ண போறோம்னு?"

"ஓகே அம்மு.. கண்டிப்பா கால் பண்ணி சொல்றேன். யூ டோன்ட் வொரி.." 

"ஓகேப்பா சாப்பிட்டிங்களா?"

"ம்ம்.. சாப்பிட்டேன்.. நீ சாப்பிட்டியா அம்மு."

"இல்லப்பா இனி தான் சாப்பிடனும்.  மார்னிங் லேட் பண்ணா உங்களுக்கு வெளியல ஏதாவது ஓர்க் இருக்கும்.. அப்ப கால் பண்ணி டிஸ்டர்ப் பண்ண முடியாதுல. அதான் உடனே கால் பண்ணி சொல்லிடலாம் தோணுச்சு. அதான் கால் பண்ணேன்."

"அய்யோ நா என்ன கலெக்டர் வேலையா பாக்குறேன்.. எல்லா நாளும் வேலை இருக்க. கான்ராக்ட் ஓர்க்  தான பாக்குறேன். நீ நெனக்கிற மாதிரி அவ்வளவு சீரியஸ் ஆன ஓர்க் நா பாக்கமாட்டேன். எனக்கு அது தெரியாது. சோ என் அம்மு எனக்கு எப்போ வேணாலும் கால் பண்ணலாம். ஓகே வா?" 

"சரி சரி.. நீங்க ஓர்க் பாருங்க.. நா ஈவினிங் கால் பண்றேன்" என்றாள்.. 

"ம்ம். ஓகே பர்ஸ்ட் போய் சாப்பிடு அம்மு" சொல்ல 

"ஓகேப்பா.. டேக் கேர்" சொல்லிவிட்டு கால் கட் ஆனது..

மீண்டும் அகல்யாவை தினமும் சந்தித்து காதல் வார்த்தைகளோடு பேச போகிறேன் என்பதை நினைத்து பார்க்கும் போதே என் மனதிற்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. இந்த நிகழ்வு எப்போது நடக்கும் என மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.. 

என்னோடு சேர்ந்து நீங்களும் காத்திருங்கள்...

அவள் இனியும் வருவாள்...

[SamarSaran]

Awesome Story Bro..!!!✌✌✌

Check your private messages

[SamarSaran]

Thank u

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

அகல்யா சொன்னது போல் இரண்டு நாட்களில் அந்த ஹோமில் இருந்து கால் வந்தது. அதை அந்த ஹோமில் இருந்து பொறுப்பாக கவனித்து வரும் சிஸ்டர் தான் செய்திருந்தார். காலை அட்டன் செய்ததும்

"ஹலோ சார் நாங்க ஹோமின் பெயரை சொல்லி அங்கிருந்து பேசுறோம்.. இப்ப பண்ணி குடுத்த மாதிரியே இன்னும் சில வேலைகள் இங்க இருக்கு பண்ணி தரிங்களா?" கேட்க 

"சரி மேடம். அதுக்கென்ன பண்ணி தரேன்.. என்ன வேலை சொல்லுங்க மேடம்?" நான் கேட்க 

"சின்ன வேலையும் கொஞ்சம் இடிச்சி விட்டு பூசுற வேலையும் இருக்கு.. அதான் நீங்க கொஞ்சம் இங்க வந்து பாத்து சொன்னிங்கனா நல்லா இருக்கும்." அந்த சிஸ்டர் சொல்ல 

அதற்கு நான் "ஓ.. அப்படியா சரி மேடம் நா வந்து பாக்குறேன். எப்ப வரனும் சொல்லுங்க மேடம்." கேட்டேன். 

"நீங்க எப்ப வேணாலும் வரலாம் சார். உங்க ஒர்க் பாத்திட்டு வாங்க. வரதுக்கு முன்ன கால் பண்ணிட்டு மட்டும் வாங்க."

"ஓகே மேடம் நா கால் பண்ணிட்டு வரேன்" சொல்லிவிட்டு காலை கட் செய்தேன். 

நான் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் தயாராகி நேராக அந்த ஹோமிற்கு சென்று அங்கிருந்த பெண்மணியிடம் அந்த சிஸ்டர் பெயரை சொல்லி பார்க்க வேண்டும் என்றேன். 

அவளும் "சரி இருங்க சார். வர சொல்லுறேன்" என சொல்லிவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து சென்றாள். சிறிது நேரம் அங்கிருந்த சேரில் உட்காந்திருக்க அந்த சிஸ்டர் வந்தார். அவருடன் அகல்யாவும் சேர்ந்து வந்தாள். அன்று அவள் நீலநிற சுடிதாரில் தேவதை போல் இருந்தாள். வழக்கம் போல நெற்றியின் நடுவில் ஒரு ஸ்டிக்கர் பொட்டு அதன் மேலும் சிறிய சந்தன குங்கும கீற்று இருந்தது. கழுத்தினில் ஒரு அழகான மெல்லிய டாலர் வைத்த தங்க செயின் போட்டியிருந்தாள். என்னை பார்த்ததும் அவளின் முகம் சந்தோஷத்தில் மிளிரியது. 

அந்த சிஸ்டர் என்னை பார்த்ததும், " "இன்னிக்கே வந்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார். காபி டீ ஏதாவது குடிக்கிறிங்களா?" கேட்க நான் வேண்டாம் என மறுக்க 

அந்த சிஸ்டர், "பரவாயில்ல சார்.. ரெண்டுல ஏதாவது குடிங்க. இல்ல கூல்டிரிங்க்ஸ் வாங்கிட்டு வர சொல்லவா?" கேட்க 

"இல்ல அதெல்லாம் வேணாம். டீ குடுங்க போதும்" சொல்ல 

அந்த சிஸ்டர் அகல்யாவிடம் கிச்சன் சொல்லி "டீ கொண்டு வர சொல்லும்மா" சொல்ல

அகல்யாவும் "சரி மதர்" சொல்லிக் கொண்டே என்னை பார்த்து சிரித்தபடி மெதுவாக கடந்து சென்றாள். 

அந்த சிஸ்டரும் நானும் அடுத்து நான் செய்துக் கொடுக்க வேண்டிய வேலைகளை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அடுத்து அவர்கள் அங்கிருக்கும் சூழ்நிலையை மற்றும் பண பற்றாக்குறை பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் உதவி செய்யும் மனபான்மையில் முடிந்தளவு குறைவான பணத்தில் செய்து தருவதாக வாக்கு குடுத்தேன். அது அந்த சிஸ்டருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அதற்குள் எனக்கான டீ வந்து விட அதை குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் அகல்யாவும் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள். 

அந்த ஹோமில் இருக்கும் மற்றொரு பெண்மணி வந்து இந்த சிஸ்டரிம், "மதர் மணி 11 ஆச்சு. வெளியில எங்கையோ கிளம்பனும் நியாபக படுத்த சொன்னிங்க. அதான் வந்து சொன்னேன்." என்றாள். 

"அதுக்குள்ள மணி பதினொன்னு ஆச்சா.. சரி சார்.. நீங்க எந்த இடத்துல என்னென்ன செய்யனும் அகல்யா உங்களுக்கு தெளிவா சொல்லுவா சார் கேட்டுக்கோங்க.. நா கொஞ்சம் வெளியில போகனும் சார். தப்பா எடுத்துக்காதிங்க' அந்த சிஸ்டர் சொல்ல நான் ஏன் தப்பா நினைக்க போறேன். எனக்கு இடையூறு இல்லாம இருந்தா சந்தோஷம் தான் என்றது என் மனம். 

அந்த சிஸ்டரும் சொல்ல வந்த பெண்ணும் அந்த ரூமை விட்டு கிளம்பி வெளியே செல்ல நானும் அகல்யாவும் மட்டும் இருந்தோம். நான் சேரில் உட்காந்திருக்க அகல்யா எனக்கு பக்கத்தில் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். எங்களின் இருவரின் கண்களும் நேருக்கு நேர் பார்த்து காதலை பரிமாறிக் கொண்டது. அந்த இரு நிமிடங்கள் எங்களுக்கு இடையே எந்த வித பேச்சும் நடைபெறவில்லை. 

அகல்யா தான் "வாங்க காட்றேன்" என இருவருக்குமிடையே இருந்த மௌனத்தை கலைத்தாள். அவள் காட்றேன் என சொன்னதும் எனக்குள் இருந்த காம மிருகம் முழித்துவிட்டான். அவள் சொன்னது என்னவோ வேலை செய்ய வேண்டிய இடத்தை தான். ஆனால் எனக்குள் இருந்த காம மிருகம் அவளின் அங்கத்தை என கேட்க தூண்டியது. வேலை செய்ய வேண்டிய இடம் என்றாலும் கூட அது அவளின் அங்கத்திலா அல்லது அவள் அருகில் காட்டும் இடத்திலா என மனதுக்குள்ளே தோன்றியது. 

"ஹலோ என்னப்பா ஆச்சு.? எதையோ யோசிச்சிட்டே இருக்குற மாதிரி தெரியுது" மீண்டும் அகல்யா தான் என் மௌனத்தை கலைத்தாள். 

"ம்ம். அதலாம் இல்ல.. நீ இன்னிக்கு பாத்து ரொம்ப அழகாக இருக்க. அதான் மெய்மறந்து யோசிச்சிட்டு இருந்தேன்."

"சார் அப்படி என்ன யோசிச்சிங்க?"

"இல்ல நீ மட்டும் எப்படி பாத்தாலும் அழகாவே தெரியுற. அதான் எப்படி யோசிச்சிட்டு இருந்தேன்."

"ஓ.. சரிங்க சார்.. போலாம" கேட்க இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருக்கலாமே என்று தான் தோன்றியது. ஆனால் என்னால் அதை அப்போதைக்கு சொல்ல முடியவில்லை. அதனாலே 'சரி போலாம்' என இருவரும் வெளியே வந்தோம். 

அகல்யா முதலில் சிதலடைந்து இருந்த கட்டிடத்தை காட்டி அதை இடித்துவிட்டு எப்படி மாற்றியமைக்கலாம் என கேட்க நானும் அங்கிருந்த கட்டிடத்தை பார்த்துவிட்டு அதை மாற்றி கட்ட சில வழிமுறைகளை சொன்னேன். அவளும் அதை கவனமாக கேட்டுக் கொண்டு இறுதியில் எப்படி செய்தால் சரியாக இருக்குமோ அதை செய்ய சொன்னாள். அடுத்து சின்ன சின்ன பூச்சு வேலைகள் இருக்கும் இடத்தை ஒவ்வொன்றாக காட்டிக் கொண்டே வந்தாள். இறுதியாக ஒரு அறை போன்று இருந்த இடத்திற்கு அழைத்து வந்து அங்கு பூச வேண்டிய இடத்தை எல்லாம் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

நான் அகல்யா சொல்வதை கேட்காமல் சுற்றிலும் யாரும் இருக்கிறார்களா என பார்த்துவிட்டு அவளை முகத்தையும், அழகான வழவழப்பான உதட்டையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் சொல்வதை கவனிக்காமல் இருப்பதை கண்டுபிடித்து 

"ஹலோ சார் என்ன நா சொல்றத கேக்காம என்னையவே பாத்திட்டு இருக்கீங்க?"

"ம்ம் என்ன பண்ண? இவ்வளவு நேரம் கேட்க முடிஞ்சது. இப்ப முடியலையே" 

"ஏன் முடியல?"

"அழகான பொண்ணு சொல்றத எவ்வளவு நேரம் தான் கேக்க முடியும்? அப்படி அவ சொல்றத மட்டும் கேட்டுட்டே இருந்தா அவன்லா மனுசனே இல்ல."

"ஏன் அப்டி சொல்றிங்க?"

"பின்ன என்ன இந்த அகல்யான்ற பொண்ணு அப்சரஸ் மாதிரி இருக்கா. அவள ரசிக்கிறத விட்டுட்டு அவ சொல்றத கேட்டுட்டே இருந்தா மனுசா எப்படி இருக்க முடியும். மனுசா பிறந்தா கண்ணுக்கு முன்ன அழகான அப்சரஸ் இருந்தா அவள ரசிக்கனும்" சொல்ல

"அய்யோ நீங்க இன்னும் அத விடலையா? அத விடுங்கப்பா."

"நீ சொல்றதுனால அப்படியெல்லாம் விட்டுற முடியாது."

"சரி அப்போ நீங்க என்னைய பாத்து ரசிச்சு முடிங்க. அடுத்து நா சொல்ல வேண்டியத சொல்றேன்." என்றாள். 

"ம்ம் தட்ஸ் குட்." சொல்லி அவளை நோக்கி சென்று நெருங்கி நின்றேன். அவளின் பளிச்சென்ற முகத்தில் இருந்து வீசிய ஒளி என் முகத்தில் பட்டு எதிரொளித்தது. அவள் விடும் மூச்சுக்காற்றை கூட என்னால் உணர முடிந்தது. 

அவளின் அந்த அழகிய முகத்தை இரு கையிலும் ஏந்தியபடி உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என் இரு கைகளும் அவளின் இரு கன்னங்களை மென்மையாக தடவியது. அது அவளின் கண்ணை மூடி ரசித்து அனுபவிக்கும் அளவிற்கு இருந்திருக்கிறது. அதனாலே அவளின் கண்கள் மூடியிருந்தன. வலக் கையின் கட்டை விரலால் அவளின் செர்ரிபழ உதட்டை அழுத்தி தடவ அவள் விடும் மூச்சுக்காற்றும் அதிகமானது. 

என் உதட்டை அவளின் உதட்டுக்கு அருகில் கொண்டு மெதுவாக கொண்டு சென்றேன். எங்கள் இருவரின் மூச்சுக் காற்றும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக் கொண்டது. என் உதட்டால் அவளின் உதட்டில் பட்டும் படாமல் உரச அவளின் உதடுகள் விரிந்து வழிவிட அப்படியே என் உதட்டை அவளின் உதட்டின் மேல் அதிகம் அழுத்தம் குடுக்காமல் மென்மையான பொருத்தி எடுத்தேன். 

அகல்யாவும் அவளின் உதட்டை என் உதட்டின் மேல் பொருத்தி எடுக்க அதுவரை கட்டுபாட்டிற்குள் இருந்த உணர்ச்சிகள் எல்லாம் வெடித்து சிதற அவளின் தலையை இரு கையால் இறுக்க பிடித்து உதட்டை கவ்வி உறுஞ்சினேன். அவளும் உணர்ச்சியில் தன் கைகளால் என் இரு கையை இருக்கப் பற்றிக் கொண்டாள். எங்கள் இருவரின் உதடுகளும் யாராவது ஒருவரின் வாய்களுக்கு இடையில் மாட்டிக் கொண்டு சுகத்தை வாரி வழங்கிக் கொண்டிருந்தது. இருவருக்கும் மூச்சு விட சிரமமாக இருந்ததால் எங்களின் உதட்டை விடுவித்து பிரிந்தோம். 

அகல்யாவின் முகத்தில் வியர்வை துளிகள் முத்துக்கள் போல் படிந்திருந்தது. இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் சீரான நிலைக்கு வரும் வரை ஒருவரை ஒருவர் கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். பின் அவள் தன் துப்பட்டாவால் முகத்தில் இருந்த வியர்வை துளிகளை துடைத்தபடி என்னை விட்டு விலகி அந்த அறையிலிருந்தும் வெளியே சென்றாள். இவளுக்கு என்ன ஆச்சு என ஒன்றும் புரியாமல் தொடர்ந்து நானும் வெளியே சென்று அவள் எங்கு இருக்கிறாள் என பார்த்தேன். அவள் ஒரு மரத்தடியில் இருந்த ஸ்டோன் பெஞ்சில் தன் முகத்தை கையால் தாங்கியபடி உட்காந்திருந்தாள். 

நான் அவளின் அருகில் சென்று நின்றபடி, "என்ன ஆச்சு அம்மு? ஒரு மாதிரியா இருக்க" கேட்டவுடன்

அவள் "அதலெல்லாம் ஒன்னுமில்லப்பா. நா நார்மலா தான் இருக்கேன்."

"நார்மலா தான் இருக்கேன் உன் வாய் தான் சொல்லுது. ஆனா உன் முகம் அப்படி சொல்லலேயே." சொல்லிவிட்டு இருவருக்கும் இடையே சிறிது நேரம் மௌனம் நிலவியது. 

பின் நானே மீண்டும் அவளிடம் "நா கிஸ் பண்ணது பிடிக்கலையா? அது உனக்கு கஷ்டமா இருந்துச்சா? இல்ல உன் மனச காயபடுத்தியிருச்சா?" என அடுக்கடுக்கான கேள்விகளை கேட்டேன். அப்போது கூட அவள் பதில் எதும் சொல்லாமல் மௌனமாகவே இருந்தாள்.

"நா உன்ன கேட்காம கிஸ் பண்ணது தப்பு தான். உன்னைய அது காயபடுத்தியிருந்தா ரியலி சாரி." சொல்லிவிட்டு "நாளைக்கு இல்ல அதுக்கு மறுநாள் வேலைய பாக்க ஆள் அனுப்பிவிடுறேன்" என்ற தகவலை அவளின் சொன்னவுடன் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து செல்ல ஆரம்பித்தேன். 

அப்போது அகல்யா "கொஞ்சம் நில்லுங்கப்பா" என்றவுடன் அவளை பார்க்காமலே அப்படியே நின்றேன். 

"தப்பு உங்க மேல எதுவும் இல்ல. எல்லா தப்பும் என் மேல தான். நீங்க முத்தம் குடுக்க வந்தப்ப நா வேணாம் சொல்லியிருந்தா அப்பவே எதுவும் நடந்திருக்காது. அத பண்ணாம விட்டுட்டேன். நீங்களும் கிஸ் பண்ணிட்டிங்க. நீங்க பண்றப்ப நல்லா இருந்துச்சு. ஆனா இப்ப அத நெனச்சு பாக்குறப்ப ஏதோ தேவையில்லாத சிந்தனைகள், எண்ணங்கள் எல்லாம் மனசுக்குள்ள ஓடிட்டே இருக்கு. அதான் ஒரு மாதிரியாவே இருக்கேன். மத்தபடி நீங்க பண்ணதையோ இல்ல உங்களையோ தப்பா நெனக்கல." என அவளின் மன குழப்பத்தை வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்தினாள். 

நான் அவளை நோக்கி சென்று அவளின் பக்கத்திலே உட்கார்ந்து, "ஏய் அம்மு என்ன ஆச்சு? ஏன் ஏதோ ஏதோ பேசுற?" கேட்டேன். 

"ஐயோ அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லீங்க. நா இப்ப நார்மலா ஆகிட்டேன்" என தன்னை தானே ஆசுவாசபடுத்த முயற்சி செய்துக் கொண்டிருந்தாள். 

"சரி கேட்காம கிஸ் பண்ணது உனக்கு பிடிக்கலையா?" திரும்பி ஒருமுறை கேட்க 

"ஐயோ அதெல்லாம் இல்லீங்க. பிடிச்சு இருந்துச்சுப்பா. என்னமோ தீடிர்னு மனசுல ஒரு குழப்பம் வந்திடுச்சு. அதான் ஒருமாதிரி ஆயிட்டேன்." என்றாள். 

"என்ன குழப்பம் அம்மு.? நா நல்லவனா? கெட்டவனா?" என்ற குழப்பம் தானே 

"ஐயோ அதெல்லாம் இல்லப்பா. என்னை பொறுத்தவரைக்கும் இப்ப நல்லவரா இருந்தா போதும். இது முன்ன எப்படி இருந்தீங்க தேவையில்லாத ஒன்னு. அப்படி பாஸ்ட் யோசிச்சிட்டே இருந்தா இந்த நிமிஷத்த சந்தோஷமா வாழ முடியாது."

"ம்ம்.. கரெக்டா சொன்ன அம்மு.. நீயும் எதுவும் மனச போட்டு குழப்பிக்காம ஹேப்பியா இரு.."

"ம்ம்.. சரிப்பா."

"இப்போ ப்ராப்ளம் சால்வ்டு தான." அவளை கேட்க 

அவளும் "ம்ம்.. ஆமா" வெட்க சிரிப்புடன் தலையசைக்க நானும் அவளை சிரிப்பை பார்த்து ரசித்தவாறு அங்கிருந்து கிளம்பினேன்..

அவள் இனியும் வருவாள்..

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

நான் அந்த கான்வென்ட் சிஸ்டரிடம் பேசி முடிக்கும் வரை என்னையே மெய்மறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் தாமரை. அவள் அப்படி பார்ப்பதை பார்த்தவுடன் 

"என்ன தாமரை என்னைய அப்படியே மெய்மறந்து பாக்குற?" 

"ஆமாங்க. அது என்னமோ தெரியலீங்க.? நீங்க ரொம்ப நல்லவருங்க. அதனாலே உங்கள ரொம்ப பிடிச்சிருக்குங்க. நீங்க என்ன பண்ணினாலும் பிடிச்சு  இருக்குங்க." 

"ம்ம்.." சிறிது யோசித்து விட்டு "அப்படியா சொல்ற தாமரை?"

"அட ஆமாங்க. இப்ப போன் பேசினிங்கல அது கூட  பிடிச்சிருக்குங்க.."

"நிஜமா தான் சொல்றியா.? அப்படி என்ன புதுசா பேசிட்டேன். எல்லாரும் பேசுற மாதிரி தான் பேசினேன்." 

"ஆமாங்க.. இருந்தாலும் எனக்கு என்னமோ நீங்க பேசினது பிடிச்சிருக்குங்க."

"என்னமோ போ நீ ஒருத்தி தான் என்னைய ரொம்ப நல்லவன் சொல்ற. பேசினது கூட பிடிச்சிருக்கு சொல்ற.. 
ஆனா அகல்யாக்கு ரொம்ப நேரம் கால் பேசினாலே கோவம் வரும்."

"அது வரதாங்க செய்யும்.. ஏன்னா எந்த பொண்ணுமே தன் மனசுக்கு பிடிச்ச ஆம்பள தன்னோட மட்டும் தான் பேசிட்டே இருக்கனும் நெனைப்பாங்க." 

"ஓ.. அப்போ நீயும் அப்படி தான் போல."

"அய்யோ நா உங்கள எதும் சொல்லமாட்டேன்ங்க.. நீ யாரோட வேணாலும் எவ்வளவு நேரம் வேணாலும் பேசுக்கோங்க."

"ஏன் தாமரை என்னைய உனக்கு பிடிக்காதா?" சும்மா வம்பிழுக்கும் விதமாக கேட்க அவள் உடனே பதறி 

"அய்யோ அப்படி எல்லாம் இல்லீங்க. இந்த உலகத்துல உங்கள தவிர வேற ஆம்பளய என் மனசுக்கு பிடிக்காதுங்க." உணர்ச்சி பூர்வமாக சொல்ல அதற்கு மேலும் அவளை பேசி கஷ்டபடுத்த விரும்பாமல் 

"சரி தாமரை நா வேலை விசயாம கொஞ்சம் வெளியே போய்ட்டு வரேன். நீ அதுவரை பாத்திர இரு. கதவ பூட்டியே வச்சிரு.."

"சரிங்க.. நீங்க பாத்து போய்ட்டு வாங்க." 

"ம்ம்.. சரி தாமரை. மதியம் வரும் போது சாப்பாடு வாங்கிட்டு வந்திடுறேன். 
நீ எதுவும் பண்ண வேணாம்.."

"சரிங்க" அவள் சொல்ல அங்கிருந்து கிளம்பி அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அந்த கான்வென்டை அடைந்தேன். 

அகல்யாவின் இறப்பிற்கு பின் நான் இந்த பக்கம் வரவே இல்லை. அவர்களும் என் நிலையை புரிந்துக் கொண்டு எந்த வித தொந்தரவும் கொடுக்கவில்லை. கிட்டதட்ட இரண்டு வருடங்களுக்கு பிறகு இன்று தான் இந்த கான்வென்ட்டில் இருந்து கால் செய்து இருக்கிறார்கள். அதிலும் ஒரு தயக்கம், கலக்கம், வேதனை எல்லாம் நிறைந்து தான் இருந்தது. 

அந்த கான்வென்ட்டின் மெயின் கதவை திறந்து உள்ளே சென்றேன். இந்த இடத்தில் தான் எனக்கும் அகல்யாவுக்கும் ஆன மலரும் காதல் நினைவுகள் நிறைந்திருக்கின்றன. இங்கு இருக்கின்ற ஒவ்வொரு இடமும் ஒவ்வொரு மலரும் நினைவுகளை எடுத்துச் சொல்லும். 
இதோ என் முன்னால் தெரிக்கின்ற இரண்டடுக்கு கட்டிடடம் தான் எங்களின் காதல் நினைவுகளுக்கு ஆரம்பம். இந்த கட்டிடடத்தை கட்டும் போது ஏற்பட்ட சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள் நிறைய இருக்கின்றது. இப்போது அந்த கட்டடத்தை பார்க்கும் போது என் கண் முன்னால் அந்த நினைவுகள் நிழலாக வருகின்றது.

புதிதாக கட்டப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் இந்த கட்டிடத்திற்கு முன்பு இருந்த கட்டிடடம் கொஞ்சம் சிதிலமடைந்த நிலையில் பழைய கட்டிடடமாக இருந்தது. அதனை இடித்துவிட்டு புதிதாக கட்டி தரச் சொன்னார்கள். இது அந்த கான்ட்ராக்டில் கடைசியாக சேர்க்கப்பட்டது. ஆனால் இதனை செய்து முடிக்க நாட்கள் அதிகமாகும் என்பதால் முதலில் இந்த வேலையை ஆரம்பிக்க சொன்னேன். அந்த பழைய கட்டிடடத்தை இடிக்க இரண்டு ஆண்களையும் இடித்த கற்களை அள்ளி செல்ல இரண்டு பெண்களையும் நியமித்துவிட்டேன். அவர்களும் நான் சொன்ன வேலையை செய்துக் கொண்டிருந்தனர். 

அந்த ஆள் தவறான இடத்தில் உட்காந்துக்  கொண்டு கட்டிடடத்தை இடித்துக் கொண்டிருந்தான். அதை பார்த்ததும்  அவனிடம் சென்று கோவமாக 

"ஏய் எங்க உட்காந்து எப்படி இடிச்சிட்டு இருக்க? அங்க இருந்து கீழ விழுந்தா உடம்புல இருக்குற உயிர் ஊசலாடிடும் பாத்துக்க. பின்ன உன் குடும்பத்துக்கு யார் பதில் சொல்றது.?" நான் கத்த 

அவன் இறங்கி வந்து "இல்ல சார் உயரம் பத்தல  அதான்" இழுக்க 

"உயரம் பத்தலைனா கோக்காலி வாங்கிக்க வேண்டிய தான" சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருக்க அதற்குள் இடித்த பகுதி கீழே விழும் போது சுதாரித்து விலகினாலும் அதில் கூர்மையாக நீட்டிக் கொண்டிருந்த சென்டிங் கம்பி என் உள்ளங்கையை பதம் பார்த்து ரத்தம் கொட்டியது. அதற்குள் கான்வெட்டில் விசயம் தெரிந்து அனைவரும் அந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டனர். அகல்யாவும் அங்கு வந்துவிட்டாள். ஆனால் அவளால் எதையும் வெளிக்காட்டி கொள்ள முடியாத ஒரு இக்கட்டான நிலையில் இருந்தாள். பின் அங்கேயே கைக்கு தேவையான முதலுதவி செய்துவிட்டனர். இருந்தாலும் கையில் வலி கொஞ்சம் இருந்தது. 

என் நிலையை பார்த்த அந்த கான்வென்ட் சிஸ்டர் அகல்யாவிடம் சொல்லி என்னை ஹாஸ்பிட்டலுக்கு அழைத்து செல்ல சொன்னார். அகல்யாவும் வேகமாக சரி என ஆட்டோவிற்கு கால் செய்து வர சொல்லி அதில் இருவரும் சென்றோம். என்னை நெருங்கி பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு அடிப்பட்ட கையை எடுத்து தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டாள்.. அவளின் முகம் இன்னும் சோகமாக தான் இருந்தது. கிட்டதட்ட அழும் நிலையில் இருந்தாள். 

நான் அகல்யாவை பார்த்து "ஏய் அம்மு இப்போ என்ன ஆச்சு?" கேட்க அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அழுகையை கண்ணீர் சிந்தி வெளியிட்டாள். என் அடிபட்ட கையை பிடித்துக் கொண்டு அழுதாள். 

"என்னால தான இப்போ உங்கள் கையில இப்படி அடிப்பட்டியிருக்கு" சொல்ல எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. 

நான் சிரித்துக் கொண்டே "அய்யோ அதெல்லாம் அம்மு. நான் கம்பி நீட்டிட்டு இருக்கிறத பாக்காம விட்டுட்டேன்." 

"இல்ல. இல்ல.. நீங்க என்ன சொன்னாலும் நா தான் காரணம்.. நான் தான இந்த கான்ட்ராக்ட் வாங்கி குடுத்தேன். அதான் இங்க வந்து வேலை பாத்தீங்க. இப்ப பாருங்க வந்த முதல் நாளே எவ்வளவு பெரிய அடியா பட்டியிருக்கு. எல்லாம் என்னால தான்" ஹாஸ்பிட்டல் வரும் வரை அழுகையுடன் புலம்பிக் கொண்டே வந்தாள்..

ஹாஸ்பிட்டலில் டாக்டர் கையை பார்த்துவிட்டு இரு கையிலும் அன்டி செப்டிக் இன்ஜங்சன் போட்டு மருந்து வைத்து கட்டு போட்டுவிட்டார். கையில் போடப்பட்ட கட்டு கொஞ்சம் பெரிதாக இருந்தது. பின் டாக்டர் ரத்தம் கொஞ்சம் அதிகம் போனதால் இரண்டு பாட்டில் குளுக்கோஸ் போட்டுக் கொள்ள சொன்னார். 

உடனே நான் "டாக்டர் அதலாம் வேணாம். ஐயம் ஆல்ரைட்" சொல்ல 

டாக்டர் அகல்யாவை பார்த்து "என்னம்மா உங்க ஹஸ்பண்ட் நா சொல்றத கேட்கமாட்டிங்கிறார். நீயாச்சும் கொஞ்சம் எடுத்து சொல்லும்மா. ரத்தம் நிறைய போயிருக்கு" சொல்ல அப்போதைக்கு அது எனக்கு பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

நான் சட்டென்று வாயை திறந்து "டாக்டர் அது வந்து" சொல்ல ஆரம்பிக்கும் முன்பே 
அகல்யா குறுக்கே வந்து டாக்டரிடம் "நீங்க குளுக்கோஸ் போடுங்க டாக்டர். அவங்க அப்படி தான் சொல்லுவாங்க. எப்ப பாத்தாலும் வேலை வேலைனு உடம்ப கவனிக்கிறதே இல்ல" கடிந்துக் கொண்டாள்.. டாக்டரும் நர்ஸை கூப்பிட்டு குளுக்கோஸ் ஏற்ற சொல்ல நர்ஸ் எங்களை பக்கத்து அறைக்கு அழைத்து சென்று குளுக்கோஸ் போட்டுவிட்டு போனாள். இரண்டு பாட்டில் குளுக்கோஸ் ஏற்றி முடிக்க கிட்டதட்ட ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் ஆனது. எல்லாம் முடித்து மருந்து மாத்திரைகளை வாங்கிக் கொண்டு ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்து ஆட்டோவில் கிளம்பினோம். 

ஆட்டோ கான்வென்ட் இருக்கும் ரூட்டில் செல்லாமல் நேராக என் அபார்மெண்ட் இருக்கும் ரோட்டில் சென்றது. நான் அகல்யாவை பார்த்து, 

"என்ன அம்மு கான்வென்ட்க்கு போகலீயா?" கேட்க

"இல்ல.. இப்ப நாம நம்ம வீட்டுக்கு தான் போறோம்.." சொல்லிவிட்டு ஆட்டோகாரனை ஒரு உயர்தர அசைவ ஹோட்டலின் முன் ஆட்டோவை நிறுத்த சொல்லிவிட்டு இறங்கி சென்று பத்து நிமிடம் கழித்து ஒரு கையில் பெரிய பார்சலுடன் வந்தாள். அவள் மீண்டும் ஏறியதும் ஆட்டோ நேராக என் அபார்மெண்டை நோக்கி சென்றது. 

அந்த கான்வென்ட் சிஸ்டர் வந்து என்னை தம்பி கூப்பிட அதுவரை மூழ்கியிருந்த காதல் நினைவுகளில் இருந்து மீண்டு வெளியே வந்தேன்.. அகல்யா இல்லாததால் அவரே சரி செய்ய வேண்டிய இடங்களுக்கு எல்லாம் அழைத்து சென்று என்னென்ன மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என சொல்ல அதை கேட்டுக் கொண்ட பின் அங்கிருக்க மனம் லயிக்காமல் அங்கிருந்து கிளம்ப முடிவு செய்தேன். அதனாலே அந்த சிஸ்டரிடம் 

"சரி சிஸ்டர் நா கிளம்புறேன். ஆட்கள் ரெடி பண்ணிட்டு வந்து வேலைய முடிச்சு குடுக்கிறேன்" என்றேன்.. 

அதற்கு அவர் "இருங்க தம்பி மதியம் ஆகிடுச்சு. இங்கேயே இருந்து சாப்பிட்டு போகலாம்" சொல்ல 

"இல்ல.. பரவாயில்ல இருக்கட்டும் சிஸ்டர்" சொன்னாலும் அவர் என்னை சாப்பிட வைப்பதில் மிகவும் பிடிவாதமாக இருந்ததால் நானும் வேறு வழியில்லாமல் அன்று மதியம் அங்கு சாப்பிட ஒப்புக் கொண்டேன்.. 

அடுத்த பதினைந்தாவது நிமிடத்தில் அந்த கான்வென்ட்டில் இருக்கும் ஹாலில் எல்லோருக்கும் மதிய உணவு பரிமாறபட்டது. அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் அசைவ உணவாக சிக்கன் பிரியாணி செய்திருந்தனர். என்னுடைய இலையிலும் அந்த பிரியாணி வைத்தவுடன் என்னுடைய நினைவு மீண்டும் பின்னோக்கி சென்றது. 
ஆம் எனக்கு கையில் அடிப்பட்டு இருந்த போது அகல்யாஅன்றைக்கு மாதத்திற்கு இந்த சிக்கன் பிரியாணியை தான் ஹோட்டலில் வாங்கியிருந்தாள். 

திடீரென்று வந்த சிஸ்டர் "என்ன தம்பி சாப்பிடாம யோசனை பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?" கேட்க எனக்கு அகல்யாவே கேட்டது போல் இருந்தது. 

அன்றும் அகல்யா இப்படி தான் சொன்னாள். ஆனால் அன்று கையில் அடிப்பட்டு கட்டு போட்டியிருந்ததால் அகல்யாவிடம் கையை காட்டி 

"எப்படி சாப்பிடுறது அம்மு. இந்த கையில வேணா சாப்பிடவா?" இடது கையை ஆட்டி ஆட்டி காட்ட அவள் கையை தட்டிவிட்டு 

"அந்த கையில எல்லாம் ஒன்னும் நீங்க சாப்பிட வேண்டாம். இருங்க நானே எடுத்து தரேன்" சொல்லி இலையில் இருந்த பிரியாணி தன் பட்டு விரலால் எடுத்து குவித்து என் வாயருகில் கொண்டு வர நான் வாயை திறந்து அந்த பிரியாணி பருக்கைகளை வாங்கினேன். உண்மையிலே பிரியாணி சுவையாக இருந்தது. அது சமைத்தவரின் கைப்பக்குவமா இல்லை எனக்கு எடுத்து குடுத்த அகல்யாவின் கைப்பக்குவமா என்பது தெரியவில்லை. அகல்யா குடுக்க குடுக்க என் வாயினுள் பிரியாணி சென்றுக் கொண்டே இருந்தது. 

"என்ன அம்மு வெறும் பிரியாணி மட்டும் வாங்கினியா சைட் டிஸ் எதுவும் வாங்கலையா?" கேட்க அப்போது தான் அவள் வாங்கிய சில்லி சிக்கன் நியாபகம் வந்தது போல் 

"இல்லப்பா சில்லி சிக்கன் வாங்கியிருக்கேன்" சொல்லி பார்சல் கவரில் இருந்து சில்லி பிரித்து அதிலிருந்து ஒரு துண்டை எடுத்து எனக்கு குடுத்தாள். முதலில் ஒன்றும் தெரியவில்லை. சிறிது நேரம் செல்ல செல்ல அந்த சில்லி சிக்கன் அதன் வேலையை காட்ட தொடங்கிவிட்டது. எனக்கு மிகவும் காரமாக இருந்ததால் பொறுக்க முடியாமல் 

"அய்யோ அம்மு சில்லி ரொம்ப காரமா இருக்கு. ஏதாவது பண்ணு" சொல்ல அவள் உடனே வேகமாக எழுந்து பிரிட்ஜை திறந்து வாட்டர் கேனில் இருக்கும் சிறிது தண்ணீரை கொண்டு வந்து குடுத்தாள். அதை முழுவதுமாக குடித்தும் அந்த காரம் குறைந்த மாதிரி தெரியவில்லை. 

"அய்யோ அம்மு முடியல ரொம்ப காரமா இருக்கு" விடாமல் சொல்லி புலம்பி கத்திக் கொண்டிருக்க என்ன செய்வது என தெரியாமல் இருந்த அகல்யா திடீரென்று என் பக்கத்தில் வந்து என் உதட்டை அவளின் உதட்டை வைத்து நன்றாக அழுத்தி பொறுத்தினாள். காரமாக இருந்த என் உதட்டில் அகல்யாவின் உதடு பட்டதும் காரம் எல்லாம் குளிர்ச்சியாக மாறியது. அந்த குளிர்ச்சி உடல் முழுவதும் பரவி காம சூட்டை கிளப்பியது. 

என் உதட்டை பிரித்து அவளின் உதட்டை கவ்வி சுவைத்தேன். அகல்யா முதலில் மறுத்தாலும் சில வினாடிகளில் மறுப்பதை விடுத்து எனக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்தாள். நேரம் செல்ல செல்ல அவளின் தலையை இரு கையால் தாங்கிப் பிடித்தபடி சற்று ஆவேசத்துடன் அவளின் உதட்டை கவ்வி சப்பி சுவைத்து  அமிர்தமான அவளின் உமிழ்நீரை சொட்டு விடாமல் சுவைத்து பருகினேன். 

அகல்யாவிற்கு நான் திருப்பிக் கொடுத்த முத்தத்தில் மூச்சு முட்ட என் நெஞ்சில் கை வைத்து விலக்கி விட்டு இதயத்துடிப்பு சீராகும் வரை தன்னை ஆசுவாசபடுத்தினாள்.. 

"அய்யோ பாவமே காரமா இருக்கு கஷ்டபடுறீங்களே இரக்கப்பட்டு கொடுத்தேன். கடைசியில எனக்கு தான் கஷ்டமாகிடுச்சு" சொல்ல 

"அச்சசோ என் அம்மு என்ன கஷ்டம் சொல்லு சரி பண்ணிடுறேன்."

"அதெல்லாம் நீங்க எதுவும் பண்ண வேணாம்.. அது தானா சரி போய்டும். 
இந்தாங்க மீதி பிரியாணி சாப்பிடுங்க" என்றாள். 

இங்கும் அந்த சிஸ்டர் திரும்பி வந்து "என்ன தம்பி யோசனை சாப்பிடுங்க" என்றார்..

இன்னும் அங்கிருந்தால் அகல்யாவின் நினைவு என் மனதை ஒரு மாதிரியாக சந்தோஷத்தையும் துக்கத்தையும் மாறி மாறி கொடுத்து வதைத்துக் கொண்டிருக்கும் என்பதாலே வேகமாக சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு சிஸ்டரிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டு கான்வென்ட் விட்டு வேகமாக கிளம்பி வெளியே வந்தேன்... 

அவள் இனியும் வருவாள்...