[Ivalthendral]

வெங்குகை மலை

அது சித்திராபுரி அரண்மனை. அந்தப்புரத்தில் எதோ சலசலப்பு, மகாராணியார் கவலையாக உள்ளதாக அனைத்து பணிப்பெண்களும் பேசி கொள்கிறார்கள்… 

"இருக்காதாடி கவலை பட்டத்து ராணி இவங்க… இவங்கள தினம் அரசர் பார்க்காம இருந்ததே இல்லை, ஆனா இப்போ பாரு 5 நாள் ஆச்சு ஒரு தரம் கூட வரலயே, அப்படி என்ன சொக்குபொடி போட்டாளோ!!" என்றால் ஒருத்தி… 

"அரசர் மட்டுமா இந்த அரண்மனை ஆம்பளைங்க எல்லாமே அவள பார்க்க மாட்டோம்மான்னு ஏங்கி போயில இருக்காங்க, ஏண்டி ஒரு ராஜியத்த மயக்குற அளவு கைகாரியாடி அவ" என வினவினாள் இன்னொருத்தி… 

"அட இது தெரியாதாடி மனுசங்கள பிரம்மன் படைச்சானாம், ஆனா அவ ஒருத்திய மட்டும், அந்த காமனே தன் கையாள படைச்சதா சொல்லுவாங்க, அம்புட்டு அழகாம் அவ" என்றால் வெரொருத்தி… 

இப்படியே அந்தப்புர பெண்களை எல்லாம் புலம்பவிட்ட அந்த சொப்பணதேவி, இந்திர ரதி வேற யாரும் இல்லை.. மோகினி என பெண்களால் வெறுப்போடும் ஆண்களால் காமத்தொடும் அழைக்க படும் வேல்ரதி தான் அவள் பெயர்.. சுவர் ஓவியம் வரையும் ஒரு பெண்… இவளின் ஓவியத்தில் தீ வரைந்தால் அங்கு நெருப்பு எரிகிறது என பயந்து அணைக்க தண்ணீர் ஊற்றிய கதையும் உண்டு… இவள் ஒரு பெண்ணை வரைந்தால்… அவள் மேல் காதல் கொண்டு சுவருக்கு தாலி கட்டிய ஆண்களின் கதையும் உண்டு… பல புலவருக்கு கிடைக்காத அங்கீகாரம் இவளுக்கு கிடைத்தது .. பல மயக்கும் வித்தை கற்றவள், மருத்துவம்.. வசியம், மோகம் என ஆண்களை கவிழ்க்கும் வித்தை இவளிடம் ஏராளம் .. அதனாலேயே இவளை மக்கள் மோகினி என்று அழைப்பர். 

இப்போது மோகினி அந்தப்புரத்தில் இருந்து நேர் எதிரே இருக்கும் வடக்கு மாளிகை உப்பரிகையில் ஒரு பட்டு சீலையை உடுத்தாமல் போர்வை போல போற்றிய படியே இருந்தால்.. அங்கே வீசிய மெல்லிய காற்றில் அவள் சீலை அசைந்து கொடுக்க அழகிய ஒட்டிய வயிறும் அதன் நடுவே சுண்டு விரல் முழுதாய் நுழையும் அளவு ஆழமான அந்த தொப்புள்குழியும் நமக்கு தரிசனம் தான்… இன்னும் சற்று கீழே போய் அந்த மதனமேட்டை பார்க்கும் முன்பே பின்னிருந்து அந்த நாட்டு அரசனின் கை அவளை அணைக்க அந்த மதன மேடு நம் கண்ணில் படாமல் போனது…


மோகினி மெல்ல திரும்பி புன்னகைத்தவாரே அரசரின் அணைப்புக்குள் கட்டுபட அவள் உடம்பை மறைத்த அந்த ஒற்றை சீலை கீழே நழுவி விழுந்தது, நிலவொளியில் முழு நிர்வாணமாய் நிற்கும் அவளை கண்ட அரசன் சற்றே பெருமூச்சு விட்டு அவள் தோளில் முத்தம் இட்ட படியே கேட்டான். "தேவி, நீ நாளை புறப்பட்டு ஆக வேண்டுமா?". இவளோ "ஆம் தேவரே, ஐந்து நாட்கள் எனக்கு நல்ல உபசரிப்பு தந்தீர்கள், என் ஓவியமும் உங்கள் அரண்மனையில் முடிவுற்றது, இனி என் பயணம் தொடர்வது காலத்தின் கட்டாயம்" என கூறி அழகாய் சிரித்தாள், அரசனுக்கு அவள் மேனியை ரசிப்பதா!! அல்லது அந்த சிரிப்பை திண்பதா!! என்ற குழப்பத்தை தாண்டி நாளையோடு இத்தனை அழகும் விடிந்தால் பருக முடியாதே என்ற ஏக்கம் தான் அதிகம் இருந்தது. "சரி மோகினி, நாளை காலை சிற்றுண்டி அருந்திய பின்பு நானே பல்லக்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன், இப்போது என் நெஞ்சில் உன் நினைவாய் சும்மக்க எனக்கு ஒரு சுகம் கொடு" என்றான் அரசன். 

மோகினி சிரித்தபடியே அரசனின் மார்பை வருட இனி ஒரு நோடியும் தாமதிக்க விரும்பாத அரசன் அவளை திருப்பி உப்பறிகையில் நிற்க வைத்து அவள் பின் புட்டத்தை ஆசையாய் பார்த்தா வாரே அதை கையால் தடவி ரசித்தான், அந்த நிலவொளி குளிரில் அரசனின் கை தன் புட்டத்தை தேய்க்க அந்த சூட்டில் குளிர் காய முற்பட்டால் மோகினி,, அரசன் விரல்கள் இரு பஞ்சு சதைகளையும் பிளந்து, பன்னீர் மலரின் நடுவில் இருக்கும் குழி போல எந்த அப்பலுக்கும் இல்லாத அந்த சிறு துவாரத்தை ரசித்த படியே, அரசன் தன் கனமான விரல் கொண்டு அதை தேய்த்தான். மோகினி அந்த விரல் செய்யும் வேலையை தன் இதழ் கடித்த படியே ரசித்து இடுப்பை மேலும் வளைத்து மேலே துக்கி காண்பித்த படி நின்றாள், இத்தனை அழகான ஒரே நிறமான ஒரு பிளவை, துவாரத்தை அவன் பார்த்ததே இல்லை. தன் விரல்களை எச்சில் படுத்தி கொண்டு தன் வேட்டியை தளர்தினான் அரசன். தன் எச்சில் விரல்களை தன் ஆண் உறுப்பின் மேல் மெல்ல தேய்த்து கொண்டு அவள் முதுகை அழுத்தி இன்னும் குனிய செய்தான், நடப்பதை அறிந்த மோகினி ஒரு மென் முனங்கள் சத்தத்தை கொடுத்த படியே காலையும் அகற்றி எதுவாய் நின்றாள். அரசன் மெல்ல தம் கருங்கோலை அவள் சிறு பன்னீர் பூ துவாரத்தை சுற்றி நன்கு தேய்த்து கொண்டு இருந்தார்…  மோகினியோ நடப்பதை ரசித்த படியே மூச்சை இழுத்துக் பிடித்து தன்னுள் அரசரை உள்வாங்க தன்னையே தயார் செய்து கொண்டு இருந்தாள். இப்போது அரசரின் ஆயுதம் அந்த சின்ன பட்டு சதையை கிழித்து தன் தலையை மட்டுமே நுழைத்து இருந்தது, ஒரு பெரும் முனங்கல் சத்தம் தான் இழுத்த காற்றை எல்லாம் ஒரே மூச்சில் விட்டாள் மோகினி. 

அப்போது எங்கிருந்தோ ஓடிவந்த அந்த அந்த படை தளபதி, அரசனையும் மொகினியையும் இந்த கோலத்தில் கண்டு பேச்சற்று நின்றான்.. உடனே சுதாரித்த அரசன் அவளின் புட்டதின் ஆழம் தொடும் முன்பே தன் கோலை உருவி தன் வேட்டியை சரி செய்து கொண்டார். "என்ன தளபதியாரே, அரசர் அறைக்குள் வரும் முன்பு வாயில் மணியை அடிக்கும் நாகரிகம் கூடவா இல்லை உமக்கு" என்று உறுமினார், "மன்னிக்க வேண்டும் அரசே ஒரு அவசர செய்தி உங்களிடம் தனியாக உரையாட வேண்டும்" என மந்திரி கூற, எதோ நிச்சயம் முக்கிய செய்தியாக தான் இருக்கும் என உணர்ந்த அரசர் மோகினியை பார்த்து "என் தேசம் வந்ததற்கு நன்றி தேவி, என்றும் என் அரண்மனையில் உனக்கு இடம் உண்டு உனக்காகவே இந்த ஜலந்திரன் இருக்கிறான்" என்று மார் தட்டி சொல்லி அவளின் நெற்றியில் முத்தம் இடுகிறார், அவளும் நிறைந்த புன்னகையோடு அரசருக்கு நன்றி சொல்லி கிளம்ப யத்தனிக்கும் பொது, "பொறு தேவி தளபதி உன்னை உன் அறையில் சேர்ப்பார்" என அரசர் கூற, "சரி!! வேந்தே" என்று கூறிய படியே கீழே கிடக்கும் தனது சீலையை எடுத்து பழையபடி போர்த்திய படியே நிற்க

தளபதி கண்ணில் காமம் பொங்கி வழிந்தது, சீலை வழியே வழியும் அவள் தேகத்தை ரசித்தவாறே "செல்வோமா அன்பே" என்றார் ஒரு ஏளன புன்னகையுடன்.. தளபதியின் நோக்கம் புறிந்தவலாய் புன்முறுவல் உதிர்த்துவிட்டு முன் நடக்க அவளை பின் தொடர்ந்தான் தளபதி, 

தன் ஆடைகளை கையில் எந்தியபடியே மேலே போர்த்திய சீலை விழாமல் இழுத்து பிடித்து அவள் நடக்க, மெல்ல அவள் முணங்கால் வரை ஏறிய சீலை அவள் தொடை அழகை அப்பட்டமாய் காட்டியது, அதை அங்கு உள்ள தீப ஒளியிள் கண்டு ரசித்தபடியே வந்தான் தளபதி வர்மபதி, அவள் முன்னே நடக்க அவள் புட்டத்தை பார்த்த படியே அரசருடன் அவள் நின்ற கோலத்தை நினைத்த படியே "எப்படியும் வேசிதானே அதுவும் ஆசனவாய் கதவை அரசர் திறந்தவுடன், அது என்னால் இன்று மூட பட்டத்து...  நிச்சயமாய் அது இன்றிரவு ஏதேனும் சர்பம் தேடும், அதற்குள் என் சர்பத்தை அதனினுள் நுழைத்தால் என்ன தவறு" என நினைத்த போது எழும்பிய தன் ஆண் உறுப்பை சரி செய்து கொண்டே சீலையோடு சேர்த்து அவள் புட்டத்தை எட்டி பிடித்தான் தளபதி, ஆனால் மோகினியோ அதை சட்டை செய்யாமல் அழகாய் நடந்தால், 

ஆணுக்குதான் பெண்களின் மெளனம் புரியாமல் அதை அவர்கள் சம்மதமாக ஏற்பார்களே. அதே நினைப்புடன் அவள் புட்டத்தை ஓங்கி அரைய அந்த அரண்மனை முழுதும் அந்த சத்தம் எதிரொலித்தது, சற்றும் அதை எதிர்பாராத மோகினி ஒரு நொடி அதிர்ந்து நின்றாள், பின்பு மெல்ல அவனை பார்த்து சிரித்த படியே தன் கூந்தலில் சொருக பட்ட ஒரு குச்சியை எடுத்து பல் குத்துவது போல அதை மெல்ல கடித்து கொண்டே நானிய படி ஒரு அறையை நோக்கி ஓடுகிறாள், 

"அடடே பட்சி மயங்கியது, இன்று என் பூலுக்கு நல்ல வேட்டை" என்று ஆனந்தமாய் அந்த அறையை நோக்கி ஓடிய வர்மபதி அறையினுள் நுழைந்த உடனேயே எதோ மயக்கம் வந்ததை போல உணர்கிறான், "என்ன கிறக்கம் இது" என அவன் புலம்ப, "காதல் கிறக்கம்மடா கண்ணா என்றவாறே அவன் கன்னத்தை தடவியபடி அவன் மார்பில் கை வைத்து கீழே தள்ளுகிராள், அவனும் நிலை தடுமாறி தரையில் விழ, "கண்டவன் எல்லாம் புசிக்க நான் என்ன அவுசாரியா, நான் மோகினிடா என் விருப்பம் இன்றி எந்த ஆணும் என்னை புணர முடியாது" என கூறி அவன் நெஞ்சில் தன் பிஞ்சு பாதம் கொண்டு வேகமாய் மிதித்து ஏறியபடியே அந்த அறை விளக்கின் திரியோடு தான் கடித்து வைத்த குச்சியை எடுத்து அதில் எரியும் நெருப்பை ஊதி அணைத்தவாறு மீண்டும் தன் கேசத்தில் அந்த குச்சியை சொருகி கொண்டு ஆள் அரவம் இல்லாத அந்த மாளிகை தோட்டத்தில் தன் வடிவான புட்டத்தை அழகாய் ஆட்டிய படியே நடந்து தன் அறைக்கு செல்கிறாள்.. 


சூரியன் உச்சி வானம் தொட கீழே விழுந்தது கிடந்த தளபதியை எழுப்பினர் அங்கு உள்ள சேவகர்கள், தான் ஏமாற்ற பட்டத்தை உணர்ந்த வர்மபதி "எங்கே அந்த இச்சை மோகினி பிசாசு" என கூக்குரல் இட "அம்மையார் இப்பொழுதான் அரசரோடு கீழே சென்றாகள் அவரை வழியனுப்ப மந்திரி, பட்டத்து ராணி எல்லோரும் கீழே நிற்கிறார்கள்" என்றான் அச்சத்தோடு அந்த சேவகன்.. 

உடனே கீழே எட்டி பார்த்தான் வர்மபதி,
இம்முறை நேற்றிரவு போல இல்லாமல் மோகினி சீலையை மிக நேர்த்தியாக உடுத்தி இருந்தாள், அவள் தேகம் எங்கும் தண்ணீரில் விழுந்த சூரியஒளி போல மின்ன அதில் ஆங்காங்கே வைரமும், தங்கமும் ஜொலித்தன, அரசரிடம் ஆசி பெற்றுக் கொண்ட அவள் அடுத்து அம்மை ராணியிடம் அவள் கைகளை பற்றி கண்களாலேயே மன்னிப்பு வேண்டினால், ராணியும் அவள் கையை பற்றி எதோ ஏங்கியவளாய் கண்ணீர் துளிர்த்தால், ஒருவேளை "இனி மீண்டும் வந்து என் கணவனை தின்றுவிடாதடி கிராதகி" என நினைத்து இருப்பாள் போலும். சத்தியம் செய்யும் தோரணையில் தீர்கமாய் தலை அசைத்தாள் மோகினி, அப்படியே ராணியின் கைகளில் ஒரு குளிகையை யாருக்கும் தெரியாமல் கொடுத்த அவள் ராணியிடம் "அரசருக்கு இரவில் பாலில் கலந்து கொடுங்கள்" என கூறி அழகாய் குழந்தை போல கண்சிமிட்டினால். 

பிறகு அனைவரிடமும் விடை பெற்று கொண்ட மோகினி அந்த பள்ளக்கில் அமர, அரச சேவகர்கள் அந்த பல்லக்கை சுமந்தனர், இரு பெண்கள் மோகினியின் சேவை பெண்கள் அந்த பல்லக்கின் பின்னாடி மோகினியின் உடமையை சுமந்து நடக்க அவர்களை சுற்றி போர்வீரர்கள் வழிகாவலாக வந்தனர். 

அப்போது ஒரு இனிய தென்றல் வீச மோகினியிடம் சேவகன் "எங்கே அம்மா பிரயாண படவுள்ளோம்" என கெட்டக!!

அவ்ளோ "வெங்குகை மலைத்தொடர்" என்றாளே பார்க்கலாம் அந்த சேவகன் முகத்தில் அப்படி ஒரு அதிர்ச்சி… 



வெங்குகை மலையில் பார்க்கலாம்….. 

[Ivalthendral]

அருமையான எழுத்து நடை.. புதிய களம்.. இது போன்ற களத்தை கையாள்வது அவ்வளவு சுலபமில்லை.. முதல் அப்டேட்டிலேயே அசத்தலாக ஆரம்பித்திருக்கிறீர்கள்.. புதிய முயற்சி வெற்றி பெற வாழ்த்துக்கள்.

மகிழ்ச்சி, ❣️

தொடர்ந்து ஆதரிக்க வேண்டும்

இன்னும் சிறப்பாக எழுத முயற்சிக்கிறேன்❤️

[Ivalthendral]

மிகவும் வித்தியாசமான முயற்சிக்கு நன்றி நண்பா நன்றி

நன்றி நண்பரே!!

தொடர்ந்து படியுங்கள்

- இவள் தென்றல் ?

[Ivalthendral]

A great narration nanba.. It's not easy to handle stories with a historical plot. but you have done it very well nanba.. it's really fantastic..
தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.. வெங்குகை மலை பற்றி அறிய ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்..

Oh my goodness ??,
Are u the real screwdriver ?...
Aww I'm a fan girl of your stories for a decade atleast..
Screwdriver stories are kind a inspirational to me..

Fan of ur work!! Glad to hear compliment from u❤️

Keep encouraging ❣️❤️

-ivalthendral

[Ivalthendral]

பழங்கால நடைக்கு ஈடு கொடுக்கும் பெயர்கள். எழுத்து நடையில் சாணக்கியன் போல உள்ளது.‌விவரணை அருமை..

தொடருங்கள்..

நன்றி சகோ❤️

தொடர்ந்து ஆதரியுங்கள்

-ivalthendral

[Ivalthendral]

Super start

Keep supporting..

A lot to come :)


-ivalthendral

[Ivalthendral]

வெங்குகை மலை - 2

பல்லக்கு மெல்ல மேற்கு திசை நோக்கி நகர, பிரயாணம் மட்டுமே 2 நாட்களை கடந்திருந்தது, சித்திராபுரி அரண்மனை ஓவியத்தை முடித்த போது ஏற்பட்ட உடல் சோர்வு குறைய இந்த பயணம் உதவியாய் இருந்தது,

பல்லக்கில் சென்று கொண்டு இருந்தபோது இவளுக்கு காற்றில் நல்ல மூலிகை வாசம் வீசியது, அதுவே அந்த அழகிய வென்குகை மலைதொடரை நெருங்கி விட்டோம் என கூறுவது பொல் இருந்தது, 

மலையை நெருங்க நெருங்க அந்த மூலிகை வாசம் ஒரு விசித்திர நெடியாய் மாறுவதை உணர்ந்தாள் உடனே தன் கையில் உள்ள சிறு பையில் இருந்து கொஞ்சம் கரி துகள்களும் ஒரு சில வேர்களையும் ஒன்றாய் கையாலேயே கசக்கி சிறிது சுரகுடுவையில் இருந்து நீரை ஒரு துணியில் ஊற்றி அதை கையில் கசக்கிய மூலிகையோடு சேர்த்து தன் மூக்கில் கட்டி கொண்டாள். 

இப்போது அந்த நெடி இவளை ஒன்றும் செய்யவில்லை, சற்றே பெருமூச்சு விட்டு பல்லக்கில் சாய, பல்லக்கு நடுங்கி ஆடியது… ஐயோ "இவர்களை எச்சரிக்க மறந்தோமே" என்று நினைத்த மாத்திரத்தில் பல்லக்கு குடைசாய்ந்து தரையில் பொத்தென்று விழுந்தது..  உடம்பில் ஆங்காங்கே சிராய்ப்பு காயங்களுடன் கீழே விழுந்த மோகினி மெல்ல தடுமாறி எழுந்து சுற்றி முற்றி பார்த்தால்… சுற்றி எங்கும் சடங்களை போல சில வீரர்களும், சில சில அசைவுகளோடு சில பேரும் மயங்கி கிடந்தனர், இவள் ஒன்றும் புரியாது சுற்றி முற்றி பார்த்தால், அங்கே சில மூலிகை செடிகள் பாதையை சுற்றி வளர்ந்திருப்பதய் அறிந்து.. இது என்ன என்று யோசித்தவள் அங்கே மயங்கி கிடந்த ஒரு ஒரு வீரனின் கத்தியை கொண்டு அதை மிகவும் சிரமப்பட்டு வெட்டி எறிந்தால் .  

பாவம் மோகினி வெறும் மைதூறிகையும் ஆண்களின் உரலையும் மட்டுமே பிடித்து பழகிய கைகள் வாள் சுழற்ற சிரமபடதானே செய்வாள், ஒரு வழியாய் அங்கே உள்ள அந்த விசித்திர மூலிகை செடியை ஒவ்வொன்றாய் வெட்டி வீழ்த்த அவள் பிஞ்சு மேனி வியர்த்து வழிந்தது… அவள் நகைகளும் பட்டாடைகளும் அவள் மேனியை உருத்த, தன் படைகளை எழுப்பும் முன்பே ஆடையை மாற்ற யோசித்து… 

நடு வீதியில் தன் நகைகள் சீலை எல்லாம் அவிழ்த்து எறிந்தால்… வெறும் தேகமாய் பல ஆண்கள் மயங்கிய பொது இவள் நிற்க, யாரேனும் இந்த காட்சியை தொலைவில் இருந்து கண்டால் இவளை ஓத்து ஒரு கும்பலே கஞ்சிவற்றி துவண்டனர் என்று நினைப்பார்கள் என மனதிற்குள் எண்ணி சிரித்துகொண்டாள்.. தன் பணிப்பெண்கள் சுமந்து வந்த பெட்டியில் இருந்து மேனி உறுத்தாத ஒரு தறி புடவையை எடுத்து உடம்பில் அழகாய் சுற்றிகொண்டாள்.. 

இதற்குமேல் இவர்கள் தன்னை பின் தொடர்ந்தாள் உயிர் இழக்க கூட நேரிடும் என உணர்ந்த அவள் அங்கே ஒரு ஓலை கீற்றில் இந்த பயணத்தை தானே தனியாய் மேற்கொள்வதாகவும் வீரர்களும் சேவகர்களும் வீடு திரும்புமாறு எழுதி வைத்து விட்டு மயக்கம் கலைந்த பின் அவர்கள் அருந்த சிறிது நீரையும் ஒரு குவளையில் அவர்கள் அருகில் வைத்தவள், தனக்கு தேவையான ஓரிரு சீலை மற்றும் சிறிது மூலிகை, கொஞ்சம் ஓவிய தூரிகைகள் மட்டும் எடுத்து ஒரு சிறிய பையில் போட்டு கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள். 

சிறிது தூரம் நடந்தவள் தன் மூக்கில் கட்டிய அந்த துணியை கழற்றி தன் பையில் வைத்துகொண்டு மேலே அண்ணாந்து பார்த்தால். புதிய ஒரு பயணத்திற்கு அவளை அந்த வெங்குகை மலை வரவேற்பதை பொல உணர்ந்தாள்.. 

இதுவரை பளிங்கிலும் கம்பலத்திலும் மட்டுமே பதிந்த கால்கள், பல அரசனின் மார்பு முடியை இழுத்து விளையாடிய பாதங்கள் பயங்கரமாய் நொந்தன.. என்ன மலை இது இப்படி செங்குத்தாய் இருந்தால் எப்படி ஏறுவது என சிந்தித்தவாறே தான் கடந்து வந்த பாதையை நோட்டமிட அது வெறும் அறை காதை துரம் கூட இருந்திரவில்லை.. என்ன கொடுமை என அங்கே உள்ள மரத்தில் சோர்வாய் சாய்ந்து மரத்தின் உச்சியை பார்க்க அதில் எதோ ஒரு பெரிய உருவம் தென்பட்டது, அச்ச்தில் இவளோ வீரிட்டு கத்த… உடனே அந்த உருவம் தரையில் குதித்தது, "அம்மா அம்மா பயப்படாதே நான் இந்த ஊரின் காவலன், என் பெயர் முருகன்" என்றது அந்த உருவம்.

இவளோ குதித்த உருவம் மனிதன் என்பதை அவன் பேசி முடித்தும் நம்பவில்லை எதேனும் பூதமா குரங்கா என குழம்பிதான் போயிருந்தாள், "என்னமா இன்னும் என்ன நம்பல போலயே, பாரு எனக்கு கால் எல்லாம் இருக்கு.. நான் பேய் இல்லமா, என்ன நம்பு" என அவன் எதர்தமாய் கூற இப்போது தான் அவள் தொலைத்த மூச்சு அவளுக்கு கிடைத்தது… 

இப்போது தன் மோகினி என்ற கர்வத்துடன் "யாரடா நீ, இங்க எங்க ஊர் இருக்கு இது வெறும் மலை தானே?" என்று அதட்டலாய் கேட்க. "இதானே பொம்பள புத்தினு சொல்றது, நான் எவ்ளோ மரியாதையா உன்ன அம்மானு கூப்பிட்டேன், நீ என்ன வாடா போடானு சொல்லுற பாரு… சரி ஏன் உங்க நாட்டுல எல்லாம் மலைகிராமம் ஒன்னும் இருக்காதா?" என நக்கலாய் கேட்ட படி சிரித்தான்.. இவளோ அந்த அழகிய ஆடவனின் உடற்கட்டை ரசித்து பார்த்த படியே சொன்னால் "நான் எப்போ உனக்கு அம்மா ஆனேன், உன் தகப்பனுக்கு என்னை கட்டி வைக்கும் எண்ணம் வேறா" என கொஞ்சி காமம் தெளிக்க கேட்டாள், 

இவள் அழகிலும் அவள் பேசும் விதத்திலும் சற்று நிலை தடுமாறி போன முருகன் "அடியாத்தி, மோகினியாட்டம்ல மயக்குர, உன் பேர் என்னடி ஆத்தா?" என்றான், அதற்கு அவளோ சத்தமாய் சிரித்தபடி "அதான் நீயே சொன்னியே மோகினினு அதான் என் பெயரு, முருகன் மோகினி பெயர் பொருத்தம் நல்லா இருக்கா" என்று கண் அடித்த படியே கேட்டாள்.. இதற்கு மேல் பேச்சு கொடுத்தால் இவள் என் வேட்டிய உருவி மட்டை உரிச்சாலும் உரிச்சிடுவா என்று "சரி நீ எங்க வந்த இந்த பக்கம் என்ன சோலி" என்றான் இவன். "நான் ஒவியக்காரி, நல்லா நாட்டியம் ஆடுவேன், மருத்துவமும் தெரியும் அதான் உன் பேர் தெரியாத ஊருக்கு சேவை பண்ணிட்டு இந்த மலை உச்சியில் இருக்கும் வெங்குகை கோவில் சுவற்றில் ஓவியம் தீட்ட வந்தேன்" என்றால் மோகினி.. 

"எங்க கிராமம் பேரு பெருஞ்சுள்ளி கிராமம்" என்று முருகன் கர்வமாய் சொல்ல, இம்முறை காடே அதிரும் அளவு பயங்கரமாய் சிரித்தாள் மோகினி "என்னது, பெருஞ்சுண்ணி கிராமம்மா, இது உன் ஊரு பெருமையா இல்லை உன் பூல் பெருமையா" என சொல்லி இன்னும் சிரிக்க பொறுமை இழந்த அவனோ இவளிடம் பேசினால் சரி வராது ஊரு பெரிய மனுஷங்க கிட்ட பேசிக்கட்டும் என்று அவளிடம் "ஆத்தா என் பொறத்தாலயே வா" என்று சொல்லி அவன் வேகமாய் நடக்க ஆரம்பித்தான்.. 
இவளோ அவன் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் ஓடினாள். 

முருகனும் அழகான இளைஞன் தான் வயது ஒரு 20-22 தான் இருக்கும்… இத்தனை அழகான மோகினியை பார்த்தும் பேசியும் அவன் பூல் தூக்காமல் இல்லை, இருந்தும் அதை காட்டிக்கொள்ளாமல் நடக்களானான். மோகினிக்கு இதுவரை இப்படி ஒரு வெகுளிதனமும் ஆண்மையும் ஒரு சேர உள்ள ஆண்மகனை பார்த்ததே இல்லை, முடி இல்லாத தேகம், எதோ கருப்பு பளிங்கு பாறைகளை வெட்டி அதை அழகாய் செதுக்கி இவன் தேகத்தில் ஒட்ட வைத்தது போல அத்துணை அழகான உடற்கட்டு அவனுக்கு.. இருந்தாலும் இந்த மலை ஏறும் போராட்டத்தில் அவளால் அவனை ரசிக்க முடியவில்லை, மூச்சிரைத்தது.. மெல்ல சோர்ந்து ஒரு பாறை மீது அமர்ந்தாள்.


மேலே சென்று கொண்டு இருந்த முருகன் திரும்பி பார்த்த போது இவள் அயர்ந்து அமர்ந்து இருந்ததை கண்டு அவளிடம் இறங்கி வந்தான்.. 
"என்னடி ஆத்தா இன்னும் என் கிராமமே வரல அதுக்குள்ள இப்படி அசந்து போயிட்ட அப்புறம் எப்படி நீ சாமிகுகைக்கு போக போற" என்றான். அவளோ பதில் சொல்ல இயலாமல் "தண்ணி தண்ணி…" என்றால் குரலில் ஒரு தொய்வோடு, அவன் "இன்னும் 2காதை தான் போயிட்டா போதும் அங்க ஒரு சுனை அருவி இருக்கு அங்க இளைப்பாரலாம் இப்போ எழுந்திரி" என்றான். மோகினியோ பாவமான குழந்தை முகத்தோடு "என்னை தூக்கிகிட்டு போவியா" என கைகளை நீட்டி செல்லமாய் கேட்டாள்!!. ஒரு இந்திர பதுமை இப்படி குழந்தையை போல கொஞ்சினாள் என்ன தான் செய்வான் அவன் பாவம். "சரிடி ஆத்தா, கொஞ்ச தூரம் தூக்கி போறேன் சுனைக்கு அப்புறம் நீ நடந்து வா" என்று சொல்லி அவளை தோளில் துண்டை கிடப்பது போல கிடத்தி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

முருகனின் முகம் அவள் பிட்டதின் அருகே இருந்தது .. அவள் அடி வயிறு அவன் தோளில் கசங்கியது…. அவள் இரு கொங்கைகளும் அவன் தூக்கி செல்கையில் புவியீர்ப்பு விசையின் காரணமாய் மாராப்பை விட்டு விலகி அவள் தாடையிலே அடித்து பின்பு அவன் முதுகிலும் மத்தளம் வாசித்தது.. மோகினியின் வாசத்தில் அவன் கிறங்கிதான் இருந்தான் பற்றாக்குறைக்கு அவள் கொங்கை இவன் முதுகை அடித்து அடித்து மோகத்தை இன்னும் துண்டியது… இருந்தும் அவன் ஓடுவதை போல மிகவும் வேகமாய் செங்குத்தான மலை மீது தாவி தாவி சென்றான்.. 


அந்த அழகிய சுனை அருவி வந்தது.. ஒரு உச்சியில் ஒரு பெரிய சுனை  இடைவிடாது நீர்சுரக்க அது அருவி போல கொட்டி அங்கு குளம் போல தேங்கி நின்றது, சுற்றி எங்கும் பச்சை நிறம் தெறிக்க, வண்டுகள் பல ரிங்காரமிட, பட்சிகள் அந்த அருவி நீரில் தன் இறக்கையை நனைத்து குதுகளிக்க கதிரவனோ இந்த அடர் வனதில் கொஞ்சம் ஒளியை மட்டும் அந்த குளத்தின் மீது இறைத்து கொண்டு இருந்தான். இதை கண்ட மோகினிக்கு ஆச்சர்யத்தில் கண்கள் விரிந்தது.. எத்தனை அழகிய அரண்மனை குளங்களை பார்த்தவள் இவள் ஆனால் இந்த இயற்கை செய்த குளத்தின் அழகு வேறு எங்குமே இல்லை. இத்தனை நேரம் மோகினியிடம் இருந்த அயர்ச்சி இப்போது சுனையை பார்த்த உடனே இல்லை, துள்ளி குதித்து, கன்னத்தில் கை வைத்தபடியே ஆச்சர்யத்தில் ஆனந்த கூச்சலிட்டாள், 


இதுவரை முருகனுக்கு அவள் மேல் இருந்து கொஞ்ச நஞ்ச தயக்கமும் இப்போது மறைந்து போனது… "ஆத்தா நீ போய் குளிச்சுட்டு வா நா காவலுக்கு நிக்குறேன்" என்றான் முருகன். அவளும் ஆடையை கழட்ட போக "ஆத்தா அப்படியே குளி அதான் நான் நிக்குறேன்ல" என்றான்.
"ஏன் கழட்டி போட்டு குளிக்க போனா நீ என்னை முழுங்கிடுவியா" என்ற படியே அவள் மாராப்பை நழுவ விட அவள் எடுப்பான முலை முருகன் கண்களுக்கு விருந்தாய் அமைந்தது,  இவ்வளவு அழகான முலையை அவன் பார்த்ததே இல்லை இரு காம்புகளும் சாம்பல் நிறத்தில் அழகாய் துருத்தி நின்றது, ஆடையை கழட்டிய பின்னும் தொங்கி விழாமல் அதே இடத்தில் அப்படியே பாறையில் உறைந்த பனி போல இறுகி நின்றது… அவன் கைகள் எட்டிய தூரம் என்றாலும் அவனால் அதை பிடிக்க மனம் ஏனோ தடுத்து. "இல்ல குயிலி பாவம்" என்று அவனுக்கு அவனே சமாதானம் செய்து கொண்டான். அந்த இடைவேளையில் அவள் முழு அம்மணமானாள், "சரி நீயும் வா குளிக்க" என்றால் மோகினி, "இல்ல ஆத்தா நீ குளி நான் நிக்குரே……ன்" என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்பே அவனை தண்ணீரில் தள்ளினாள் மோகினி, பிறகு இவளும் குதித்தால் "என்னடி ஆத்தா இப்படி பண்ற"தண்ணீரை அவள் முகத்தில் அடிக்க அவளும் பதிலுக்கு நீரை அடிக்க விளையாட்டு மெல்ல காமம் கக்க அவர்கள் குளியல் தொடர்ந்தது, 

நீரின் குளிர்ச்சியும் அவள் அம்மண அழகும் இவன் கருங்காலி குஞ்சை முறுக்கியது, அதை கண்ணாடி போல தெளிவான நீரில் கண்ட மோகினி அவன் வேட்டியை தளர்த்தி அவன் ஆணுறுப்பை கையில் நீவினாள், 
இப்போது அவள் கை பட அது இன்னும் சீறியது, தன் பெண் உறுப்பு அவன் கொட்டையை உருசுவது போல நெருங்கி நிற்க இவர்கள் இருவர் வயிற்றின் இடையே அவன் உறுப்பு நெளிந்தது.. "இப்போ புரியுது உன் ஊருக்கு ஏன் பெருத்தசுண்ணினு பேர் வச்சாங்க" என்று சொல்லி நகைத்த படியே அதை மேலும் உருவி விளையாடினால். இத்தனை நேரம் பொறுமை காத்த முருகனின் கைகள் மோகினியின் முலையின் மேல் படரியது… அவன் மெல்ல அதை தடவி நசுக்கி பார்த்தான். மிருதுவாகவும் அதே நேரம் கல்லை போல உறுதியாகவும் இருந்தன அவள் முலைகள்.. முருகன் தன் விரலை அந்த மார் காம்பின் மீது வைத்து தடவிய படியே அதை அழுத்தி பிடித்து திருக, மோகினியின் முகம் சுகத்தில் படபடத்தது கண்களை மூடி உதட்டை சுழித்து மிகவும் மென்மையாய் முனங்கினாள், அவள் அழகில் உண்மையிலேயே தன்னிலை மறந்தான் முருகன், அவள் கண்ணைதை கைகளில் ஏந்தியபடி அவள் செவ்விதழை கவ்வி சுவைத்தான், சுகந்தம் மணக்கும் அவள் வாய் முருகனின் வாயோடு சில நாலிகை பிணைந்தது… மோகினி கை வேலையை நிறுத்தாமல் உருவி எடுக்க, அவளின் முயற்சி பலனாய் முருகன் மேனி சிலிர்த்தது.. அவன் விந்தை சிந்த போகிறான் என உணர்ந்த மோகினி நீருக்குள் கழுத்தளவு இறங்கி அவள் கொங்கைகள் மத்தியில் அவன் சுண்ணியை வைத்து வேகமாகப் உருவினாள், அவன் சற்பமும் தண்ணீருக்கு அடியில் இவள் மார்பில் தன் நஞ்சை கக்கியது சிறு துளிகள் தண்ணிரை கிழித்து அவள் முகத்தில் வந்து அடிக்க மோகினி முகத்தில் அப்படி ஒரு முறுவல், "என்ன இதான் எனக்கு நீ காவல் செய்யும் லட்சணமா" என கேட்க மோகினியின் போதையில் இருந்து மீண்ட முருகன் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியில் நின்றான், அதை அறிந்த மோகினி "அவன் கன்னத்தை எந்திய படி என்ன" என்றால். "ஒன்னுமில்ல நான் என் குயிலிக்கு துரோகம் பண்ணிட்டேன்" என்று தளர்ந்தான், "யார் அவள், என்ன துரோகம் இதில்" என மோகினி வினவ. "அவ என்ன கட்டிக போற புள்ள அவளுக்கு தான் என் ஆண்மையினு இத்தனை நாள் இருந்தேன் இன்னைக்கு இப்படி பண்ணிட்டேன்" என உடைந்தே போனான். எத்தனையோ ஆண்கள் அவர்கள் மனைவிக்கு தெரிந்தும் தெரியாமலும் தன்னை புணர்ந்த பின்பு பெருமை மட்டுமே அடையும் ஆண்மையை கண்ட மோகினி முதல் முறை இன்னும் திருமணம் செய்யாத பெண்ணிர்க்காக எங்கும் ஆண்மையை கண்டு சற்றே மனம் இலகினால், அவன் கைகளை பிடித்த படி "நீ தப்பு எதுவும் பண்ணல, சுயஇன்பம் பண்ணாத நினச்சு இத விட்டுடு" சொல்லி அவன் முகத்தை குனிந்து நோக்கினால். ஆனால் முருகன் முகம் தேறவில்லை, சரி இதுக்கு மேல் பேசினால் இன்னும் மனகசப்பு என உணர்ந்த மோகினி தன்னை சுத்தம் செய்து கொண்டு அருவியில் நனைய ஆரம்பித்தாள், அவள் தேகம் போல அவள் மனமும் மின்னியது நம் கண்களுக்கு. 

சூரியன் மேற்கை நோக்கி இறங்க "ஆத்தா இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில இருட்டிடும் வேகமா என் கிராமத்திற்கு போகலாம் வா" என முருகன் அழைக்க மோகினியும் உடையை அணிந்து கொண்டு புறப்பட்டாள், இம்முறை அவள் அவனை தூக்க சொல்லவில்லை அவளே மெதுவாய் மலை ஏற ஆரம்பித்தாள்.


கதிரவன் இன்னும் கீழ் வானம் தொடும் முன்பே இங்கு இருட்டி போனது, குளிர் தென்றல் அவர்களை புத்துணர்ச்சி செய்ய.. அவர்களும் சரியாய் பெருஞ்சுள்ளி கிராமத்தை அடைந்தனர்.

-- இவள் தென்றல் (?@ivalthendral)

[Ivalthendral]

வெங்குகை மலை

பகுதி - 3

(இப்பகுதி கதையை நகர்த்த சிறிது காமத்தை தியாகம் செய்துள்ளேன், அடுத்த பகுதியில் அதை ஈடு செய்ய மோகினியை அடையாளம் காண்போம்)

முருகனும் மோகினியும் அந்தி சாயும் முன் பேருஞ்சுள்ளி கிராமத்தை வந்தடைதனர், அழகிய சின்ன கிராமம் அது.. ஒரு 10-20 மண் குடிசை பணை ஓலைகளை கொண்டு கூரை நெய்யபட்டு அழகாக இருந்தது, ஆங்காங்கே மலை ஆடுகளும், கோழிகளும் மேய்ந்த வண்ணம் இருந்தன, நெருங்கிய மரங்கள், கிளைகளில் அணிகள் என அனைத்தையும் ரசித்தபடி வந்தவள், முருகன் முகம் சலனபடுவதை பார்த்து என்ன என்று வினவினாள்.. 

முருகன் ஒரு வித குழப்பத்துடன் "எங்க ஊருல யாரையுமே காணும், இந்நேரம் கோழி கூடைக்குள்ள போன மாதிரி எல்லாரும் குடிசைக்கு உள்ள கிடப்பானுவலே" என்ற கேள்வியோடு மெல்ல ஓடலானான். மோகினி அவன் சொன்னதை கேட்ட பின்புதான் ஆமாம் இங்கே யாரும் மனிதனே இல்லயே, அணில் வரை கவனித்த நாம் அதை எப்படி மறந்தோம் என்று யோசித்த படியே நடக்க, மெல்ல மெல்ல முருகனின் ஓட்டம் வேகம் பிடித்தது. 

மோகினிக்கோ நல்ல பசி, காலை அந்த சேவகன் சமைத்த உணவை உண்டது, இப்பொழுது அந்தியே சாய்ந்து விட்டது, பாவம் அவள் கொடி இடை மேலும் நலிந்தது. இருப்பினும் தனியாக இருக்க அஞ்சி முருகனை விரட்டி சென்றால். 

அங்கே ஊரில் உள்ள ஒரு பெரிய ஆலமரத்தில் அந்த மொத்த சனமும் சற்றே சலசலப்புடன் கூடி நின்றது. முருகன் கூட்டத்தை விளக்கி வேகமாய் செல்ல மோகினி அங்கே ஒரு பெரியவர் மயங்கியவன்னம் இருப்பதையும் அவரின் தலை அருகே ஒரு இளம் பெண் அமர்ந்து அழுத வண்ணம் தன் சீலை முந்தியால் அந்த பெரியவருக்கு விசிரிக்கொண்டே அமர்ந்து இருந்தாள். 

மோகினிக்கும் ஏதோ இளக்கம் வர உடனே அவளும் சட்டென மான் போல ஓடினாள். முருகன் அந்த பெரியவர் அருகில் சென்றதும் அவர் அருகில் அமர்ந்து இருந்த பெண்ணை பார்த்து "என்ன குயிலி என்ன ஆச்சு, நம்ம பெருசுக்கு" என்று வினவ "தெரியல மாமா, எதோ வேசக்கடி போலயே, நாங்களும் எல்லாம் பண்ணி பார்த்துட்டோம் உடம்புல பாம்பு பல்லு தடமே இல்ல, தெளு கொடுக்கும் இல்ல" என்று குயிலி அழுக முருகனும் செய்வது அறியாது முழித்தான் பிறகு எதோ யோசனை வந்தவனாய் "ஆமா நம்ம மருத்துவச்சி பவள கிழவிய கூப்பிட்டு வரவா" என கேட்க, அதற்கு குயிலி "இல்ல மாமா கிழவி கோட்டையூர் வரை போயிருக்காம், அங்க இருந்து வரவே 3 நாள் ஆவுமே" என கூறிய படியே "மாமா பெருசு நம்மள விட்டுடு போக போவுது" என கதறி அழ. துரிதமாய் செயல் பட ஆரம்பித்தாள் மோகினி. 

மோகினி உடனே சென்று பெருசு உடலை சோதிக்க அனைவரும் அவளையே கண்டு கிசுகுதனர், குயிலியோ என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் அழுத வண்ணம் இருக்க, முருகனோ "ஆத்தா, உனக்கு வைத்தியம் தெரியுமா" என சந்தேகமாக கேட்க, ஒரு ஏளன பார்வையை மட்டும் பதிலாய் தந்தால் மோகினி. அந்த பெருசு உடலில் இரத்தம் உறையாமல் சூடேருவைதை கண்ட மோகினி இது ஊரும் பூச்சி கடித்தது அல்ல என கூற, அனைவருக்கும் குழப்பம், அந்த கூட்டத்தில் ஒருவன் கேட்டே விட்டான் " யம்மா, காட்டுக்கு உள்ள வேற என்ன விஷம் இருக்க ஜந்து இருக்கு, பறக்கும் பூச்சிக்கு விஷம் அவ்வளவு இருக்காதே" என்றான். 

மோகினி அவனுக்கு பதில் சொல்லும் மன நிலையில் இல்லை, அந்த பெருசு கட்டிய வேட்டியை சோதிக்க அதன் உள்ளே ஒரு சிறிய சிப்பி இருந்தது, அதை மெதுவாக எடுத்த அவள், முருகனிடம் அவள் வேட்டியை முழுவதுமாய் அவிழ்க்க சொல்ல, முருகன் தயங்கினான், இம்முறை மோகினி மீண்டும் சொன்னால் ஆனால் அது ஒரு வித உத்தரவு போல வர, முருகன் அவள் சொல்லுக்கு கட்டுபட்டவனாய் அவர் வேட்டியை கழட்டினான். கருத்த மேனி, நரைத்த முடி, சற்றே பெருத்த வயிறு, பெரிய மீசை சரி வர வளராத தாடி, இவைதான் அவரை வயதனவனாக காட்ட அவர் ஆணுறுப்பு அவரினி உள்ளதின் இனிமையை சொன்னது. ஆனால் மோகினி கண்ணோ அவர் இடுப்பை சுற்றி உற்று நோக்கி தேட, அங்கே சிறிய முள் குத்தபட்டு இருந்தது. அதை லாவகமாக தன் பற்களால் கடித்து இழுத்தவள், தன் வாயில் எங்கும் படாமல் அதை ஒரு ஓரத்தில் துப்பி எறிந்தால். 

பிறகு அவருக்கு தேவையான மூலிகையை மோகினி சொல்ல வேகமாய் விரைந்தாள் குயிலி மற்றும் அவள் தோழிகள். அதனையும் கொண்டுவரப்பட, மோகினி அதை ஒரு கையளவு உள்ள குளவி கல் கொண்டு ஒரு சிறிய உரலில் இடித்து கசாயம் எடுத்தவள் எதோ யோசிதவலாய் திரும்பி முருகனிடம் தான் சாப்பிட உடனே எதாவது வேண்டும் அதுவும் உடனே என்றாள். "ஆத்தா இத மட்டும் பாத்து விடு உனக்கு நான் கோழி அடிச்சு விருந்தே வைக்கிறேன்" என்றான். "புரியாம பேசாத முருகா, உடனே கொடு வா என சொல்லிய மோகினி அங்கிருந்து வேறு எதோ ஒரு மூலிகை தேடி ஓடினாள்.

முருகன் குழம்பி நிற்க, குயிலிக்கு காலம் தாழ்த்த உடன்பாடு இல்லை, மேலும் அவள் மோகினியை முழுதாய் நம்பி இருந்தாள், ஆக சிட்டாய் பறந்து ஒரு பெரிய மண் கலயம் நிறைய தான் செய்த கேப்பை களியை, மலை தேன் விட்டு சிறிது கருப்பட்டியும் வைத்து  குயிலி கொண்டுவர ஒரு மூலிகை மென்று வேக வேகமாய் தின்று கொண்டு இருந்த மோகினியிடம் இந்தாங்க அக்கா என நீட்டினாள் குயிலி, ஒரு புன்னகையோடு அதை வாங்கிய மோகினியோ கிடு கிடு என குயிலி கொடுத்த உணவை உண்டு தீர்தால்.. 

நேரம் தாழ்த்த விரும்பாத மோகினி தானே அந்த உணவு களையத்தை கழுவ ஒரு சட்டியில் இருந்த நீரை ஊற்றி ஆரம்பிக்க முருகன் எரிச்சல் அடைந்து மோகினியின் "எதாச்சும் சொல்லிட்டு பண்ணு ஆத்தா சும்மா நிக்க பயமா வருது" என்றான். அவன் பேசி கொண்டு இருந்த வேளையிலே குயிலி வேகமாய் அந்த கலயத்தை கழுவி இருந்தாள். அதை வாங்கிய மோகினி தன் மார்பை எடுத்து வெளிய விட்டவள் முருகனிடம் தன் மார்பை கசக்குமாறு கூற, குயிலி அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள், முருகன் நிலைமையோ பாவம், மோகினியிடம் கோபம் கொள்வதா, இல்லை மோகினி இழுக்கும் குழப்பம் தாங்காது நிற்கும் குயிலியை சமாளிப்பதா என குழம்பியவன் "என்ன ஆத்தா இதெல்லாம்" என கெஞ்சும் பாணியில் கேட்க, மோகினியோ "அந்த பெரியவர் பிழைக்க வேண்டாமா" என கேட்க. குயிலி முருகனை அதட்டி மோகினியின் மாரை கசக்க சொன்னால். 

முருகனும் சற்றே பலம் கொண்டு கசக்க மோகினி மார்பில் பால் ஊறியது, அது மெல்ல மோகினி கையில் இருந்த களயத்தை நிறைக்க,போதும் என கூறியவள் இப்போது மீண்டும் அந்த ஆலமரம் நோக்கி ஓடினாள் அங்கே அரைத்து வைக்க பட்ட மூலிகை எடுத்து அந்த பாலில் கலந்து. மயங்கி இருக்கும் பெரியவரை தன் மார்பில் கடத்தி தன் பாலை அவர் வாயில் ஊற்றினாள்.. 

சில நிமிட தாமதங்களில் பெருசு கண் முழித்தார், அந்த ஊரே மோகினியை பாராட்ட, அம்மண தோற்றம் கொண்ட பெருசு வேட்டியை சரி செய்து கொண்டே மோகினியின் உருவத்தை பார்க்க அவர் அப்படியே உறைந்து போனார். 

அந்திவானம் இருள் சும்மக்க, அதை காண முடியாது இக்கிராமம் சற்றே ஒளி சுரந்தது. குயிலியின் குடிசையுனுள் மோகினி, குயிலி, பெருசு என எல்லோரும் அமர்ந்து இருக்க முருகன் மோகினியின் பிரயாண கதையை அத்தனை அழகாய் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தான், மோகினியே அவன் சொல்வதை அவ்வளவு ரசித்து கேட்டபடி இருந்தாள், எல்லாம் சொன்ன முருகன் அந்த சுனை குளியலை மட்டும் சொல்லவில்லை. ஓருவாராய் முருகன் கதை சொல்லி முடிக்க குயிலி ஆசையுடன் "அவ்வளவு தானா அக்கா வந்த கதை" என கேட்க. மோகினியும் பதிலுக்கு "ஆமா, அவ்வளவுதானா??, எதேனும் மறந்து விட்டீர் போலும்" என சொல்லிக் கொண்டே தன் மாராப்பை சரி செய்வது போல பாவனை செய்ய முருகன் கலகலத்து போனான். 

இதை அறியாத குயிலி "சரி அந்தி சஞ்சுபுட்டு, சீக்கிரம் படுத்தா தான் இராவுக்கே எழும்ப முடியும்" என கூறி விட்டு மூங்கிலால் ஆனா ஒரு பாய்யை விரித்து விட்டு மோகினியிடம் கூறினாள்  "அக்கா, உன்கிட்ட நிறைய பேச ஆசையாதா இருக்கு, ஆனா ராவுக்கே எழும்பலனா பெருசு வையும்" என கூறி முகம் சுழித்தாள், மோகினியோ புன்முறுவல் மொய்க்க அவளை பார்த்து " அதுக்கு என்னடி கண்ணே இங்கதான் இருப்பேன் ஒரிரு நாள், நல்லா பேசுவோம்" என கூறி அந்த பாயில் அமர, குயிலி கேட்டாள் "ஒன்னு கேப்பென் கொச்சிக்கிட பிடாது, ஒண்ணிலே ரெண்டு கேக்கணும்" என்றால், மோகினி "சொல்லடி என்ன அது" என கேட்க, குயிலி சுற்றி முற்றி பார்த்து விட்டு மெல்லிய குரலில் கேட்டாள் "நீங்க பச்சுடம்பு காரியா?, உங்க கைபுள்ளை எங்க" என கேட்க , மோகினி சிறிது யோசித்து விட்டு காரணம் புறிந்தவளாய் சிரித்தாள் "ஹாஹா அடியே எனக்கு பிள்ளை இல்ல பிறக்கவும் பிறக்காது, எனக்கு வந்தது மருத்துவ வித்து.. ஒரு சில மூலிகை தின்றாள், பெண் இரத்தம் பாலாய் மாறி முலை கொட்டும் சிறிது நேரம்" என சொல்ல ஆச்சர்யத்துடன் "ஆத்தி எனக்கு தெய்யாதே" என.சொல்ல 

"சரி இரண்டாம் கேள்வி என்ன" என குயிலியின் ஆச்சர்யத்தை உடைத்து அடுத்த கேள்விக்கு தயார் ஆனாள் மோகினி, "அதான் அக்கா!! உம்ம பார்த்த உடனே பெருசு ஏன் அப்படி மிரண்டு போச்சு என குயிலி கேட்க, "அதான் குயிலி எனக்கும் புரியல, இப்போ எழுப்பி கேட்க கூடாது, விஷத்தின் விரியம் குறைய, உடல் தேற அவர் இன்னும் தூங்கனும், நீ சொன்னதை நான் அவரிடமே காலையில் கேட்க வேண்டும் என்று இருந்தேன்" என்றால் மோகினி சாவகாசமாக. "சரி ஆக்கா மூனாம் கேள்வி" என குயிலி ஆரம்பிக்க மோகினியோ இவள் ஆர்வத்தை அடக்க முடியாது என புரிந்தவளாய் தன் கைகளை கொண்டு காதை mudiyavaare தூங்கி போனால்.. பின்னே சிறிது நேரத்தில் குயிலியும் உறங்க, ஊரே உறங்கி போனது. 

நடு சாமத்தில் மெல்ல வீசிய தென்றல் அங்கே எரியும் அகலை அணைத்து போனது. 

விடியல் விடியும். விடை தெரியும்

-ivalthendral (tweet and insta)
- இவள் தென்றல்

[Ivalthendral]

வெங்குகை மலை

பகுதி - 5

(சில தவிர்க்க முடியாத சொந்த காரணங்களுக்காக கதையில் எழுதுவதில் சிறு தொய்வு ஏற்பட்டது, மன்னிக்கவும். முடிந்த வரை பதிவுகளை விறைவாக அளிக்க முயல்கிறேன்)

யாருக்காகவும் காலன் அவன் சுழல்வதை நிறுத்துவதில்லை. வனமோகினி மேல் உள்ள மோகத்தில் ஜெயந்தன் அந்த மலை குகையிலேயே சில திங்களாய் மயங்கி கிடந்தான். அவர்களின் மோக மயக்கியதன் விளைவாக வனமோகினியும் ஜெயந்தனும் தனது கடமைகளை செய்ய தவறினர்

ஒரு அழகிய சாயங்காலம், ஜெயந்தன் காதல் தந்த களைப்பில், வனமோகினி அவள் உறங்கி போயினாள். குளிர்ந்த அந்த பொழுதிலும் அவள் முகம் மோதியது ஜெயந்தனின் கதகதப்பான ஆணுறுப்பு. வெண்ணிலவு கொண்டு அதில் பூவின் மென்னிதழ் சேர்த்து செதுக்கிய அவள் முகத்தில் ஒரு ஆடவனின் அந்தரங்க கோள் வந்து விழுந்து அந்த முகத்தை துன்புறுத்தியது போலும். நித்திரை கலைந்த அந்த பொன்மெனியால் கண் விழிக்க, தன் ஆசை காதலன் அதுவும் தேவேந்திரன் மகன் இப்படி நிதர்சன தரிசனம் தர வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தாள், அந்த ஆணுறுப்பு வேகம் கொண்டு அவள் முகம் தட்ட அந்த முகம் மேலும் சிவந்தது. 

நாணிய அவள் ஆசையாய், "ஐயனே தங்கள் வருகை வர வர சப்தம் இன்றி பூனையை போல உள்ளது, இப்படியா ஒரு பேதையை எழுப்புவது" என சிணுங்க, ஜெயந்தனோ சிரித்து கொண்டே "அழகிய சுடரே நான் என்ன செய்தேன் உன் பெயர் கொண்ட மோகம் எனும் தீ நான் குகை நுழைந்த நொடியில் இருந்தே என் மேனியின் வெப்பம் கூட்டியது, சூடு தாங்காமல் புழு போல துடித்து இந்த ஆடை களைந்தேன் இதோ உஷ்ணம் தாளாது என் உறுப்பும் எப்படி கொதிக்கிறது என்று பார்" என கூறி கொண்டே மீண்டும் அவள் முகத்தில் தன் உறுப்பை டப் டப் என வேகமாக தட்டினான், அதில் இருந்து சிந்திய முன்பனி துளிகள் அவள் முகம் தெறிக்க பாவம் பெண் அவள் என்ன செய்வாள் , 

காமம் எனும் கணை கொண்டு புருவ என்ற நாண் ஏற்றி வீரிட்டு பாய்ந்தன வனமொகினியின் பார்வை ஜெயந்தன் மீது. "அப்படி பார்க்காதே அடி, நான் மடிந்தாலும் மடிவென் அந்த விழி கொள்ளும் கொலைகார பார்வையில்" என கூறி தன் ஆணுறுப்பை அவள் இதழ் சேர்த்தான். படுத்த படியே மோகினி இதழ் சற்று விரிந்து கொடுக்க தன் விறைப்பைகள் கொண்டு மோகினியின் நெற்றியில் இடித்த படியே தன் ஆணுறுப்பை அவள் விரிந்த இதழ் மத்தியில் செலுத்தினான். 

இதற்காக காத்திருந்த அவள் இதழ்கள் நன்றாய் விரிந்து கொடுக்க, அவள் முகத்தில் விறைப்பைகள் மோத வேகம் கொண்டு தன் கணையை அவள் தொண்டை வரை செலுத்தியது ஜெயந்தன் கொண்ட மோக வெறி, தன் தொடை இடையே அவள் தலையை அழுத்தி பிடித்த படி இடுப்பை மட்டும் அழகாய் அசைக்க எதோ மந்திரம் போல் அவள் வாயில் ஆழம் பார்த்தது ஜெயந்தன் ஆணுறுப்பு. அப்படியே அவள் மேல் படர்ந்த ஜெயந்தன் தன் நாவால் அவள் தொப்புள் சீண்டி விளையாடிய படியே சிறிது நேரத்தில் தன் உயிர் அணுக்களை அவளின் அனுமதி இன்றி அவள் தொண்டை வழியே ஊட்டிவிட்டான். 

இன்னும் தாபம் தீராத ஜெயந்தன் வன மோகினி புணர எண்ணி சீலைகளைய முயல வனமோகினி கைகள் தடுத்தது. என்ன என எக்கமாய் ஜெயந்தன் பார்க்க, நாணிய படியே சொன்னால் "மன்னியுங்கள் ஐயனே இனி தங்கள் வேகம் என் மேனி தாங்காது, இப்போது இது ஓருயிர் அல்ல ஈருயிர்" என சொல்லி நாண" ஜெயந்தன் குழப்பம் கலந்த சோர்வில் இருந்தான். "என்ன சொல்கிறாய் மோகினி, உறுதி தானா" என அச்சத்தோடு கேட்க, இன்னும் நானம் தீராது "ஆம் ஐயனே நாம் கந்தர்வ மணம் செய்து இன்றோடு மூன்று திங்கள் ஆனது, என்னை அக்கினி தேவன் முன் நிறுத்தி இந்த மலை சாட்சியாக மணம் கொள்ளுங்கள்" என கேட்க. 

தயங்கிய ஜெயந்தன் ஆழ்ந்த சிந்தனைக்கு பின் "சரி தேவி இன்று இரவே நமக்கு திருமணம் நான் சென்று என் தந்தையின் ஆசிர்வாதம் வாங்கி வருகிறேன் நீயும் உன் ஆதிக்கதின் கீழ் இருக்கும் மலைவாழ் மக்களை இங்கே வர சொல், ஆனால் யாருக்கும் நீ கருத்தரித்து இருக்கும் உண்மை தெரிய வேண்டாம். ரகசியமாகவே இருக்கட்டும்." என கூறி உடைகளை உடுத்திய ஜெயந்தன் சட்டென தன் புஷ்பக விமானம் ஏறி புறப்பட்டான். 

என்னதான் ஜெயந்தன் யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது என கூறினாலும் அது பெண் புத்தி ஆகிற்றே ரகசியம் காக்க இயலுமோ, தன் குகை அருகில் இருக்கும் குளத்தில் சிறு குச்சிகளையும் மண்ணையும் கொண்டு அழகிய குழந்தை பொம்மை ஒன்று செய்து அதை தன் மடியில் வைத்து குழந்தையை கொஞ்சுவதை போல பாவனை செய்தவள், அங்கே இருக்கும் கிளிக்கூடத்தை தனது மாய சக்தியால் அழைத்து தனக்கு திருமணம் என்றும் இதை ஊர்மக்களிடம் சொல்லி உடனே குகையில் கூட வேண்டும் என்று கூறி கொண்டு இருந்த நேரம் அந்த போம்மையில் உள்ள ஒரு குச்சி முனை அவள் மாரில் இடிக்க.. "அதற்குள் என்ன அவசரம் மகனே இன்னும் 7 திங்கள் பொறுப்பாயாக" என கூற. கிளியின் குணம் கேட்டதை அப்படியே சொல்வது தானே… 

திருமண அழைப்போடு சேர்த்து வனமோகினிக்கு மகன் ஒருவன் 7 மாதம் பொறுத்து வருவதாகவும் அந்த கிளிக்கூட்டம் மக்கள் எங்கும் சொல்ல, அது தீயை வீட வேகமாய் பரவியது, மக்கள் சலசலக்க இதை கேள்வி பட்ட தேவந்திரன் தன் மகனான ஜெயந்தனை அழைத்து பேசினான்.

வனதேவதை மக்கள் மத்தியில் வாழும் ஒருத்தி, அவளுக்கு மாளிகை, மாடம் எல்லாம் தெரியாது. வெறும் மரங்களும், காட்டுவாசி மக்களும், மிருகங்களும் பறவைகளும் மட்டுமே அவள் வாழ்க்கை. இந்திரன் மகன் எப்படி இத்தனை வசதிகள் கொண்ட சொர்கம் விட்டு பூமியில் ஒரு காட்டின் நடுவே மலை குகையில் வாழ முடியும். 

இந்திரனுக்கு என்ன செய்வது என்ற கோபம் ஒரு பக்கம். மேலும் இறை நிலையை அடையும் முன்னே ஒரு வனதேவதைக்கு இங்கு பாற்கடல் அமிர்ததில் பங்கு வேறு தரவேண்டும். இந்திரன் நேரடியாக இதில் தலையிட விரும்பில்லை. ஆகையால் மக்கள் மனதில் சில கடல் அருகில் வாழும் பார்ப்பனரை அங்கே திருமணம் நடத்த ஒரு திட்டத்தோடு அனுப்பி வைத்தான் இந்திரன்.

பார்ப்பனன் வேலை தொங்கினான் அந்த கிராம மக்கள் இடையே  திருமண அவசியம் என்றும் கந்தர்வ மணம், காதல் எல்லாம் இயற்கை குற்றம் என்றும் ஜாதி போன்ற கொடூர விஷத்தை அவன் இறக்கினான். "ஒருத்தி தரம் கேட்ட பின் எப்படி தேவனை மணக்க இயலும்?" , "ஒழுக்கம் கெட்டவள் தானே உடலை வைத்து காய் நகர்த்துவாள்" என்றெல்லாம் மக்கள் மனதில் விஷத்தை வைத்து செவ்வனே தன் வேலையை செய்தான் அந்த கடல்வாழ் பார்ப்பனன். 

அதுவரை இயற்கையோடு சேர்ந்தே ஒன்று போல் வாழ்ந்து வந்த மக்கள் அந்த நொடி விஷம் கலந்த கலியுகத்தில் கால் வைத்தனர். இனம் புரியாத வன்மம் அவர்களை இத்தனை நாள் காத்த வனமோகினி மீது, ஊரே கையில் தீப்பந்தம் எடுத்து மலை குகை நோக்கி புறப்பட்டனர். 


இது எதுவுமே அறியாத மோகினி குளித்து நீராடி தன் நெய்த அழகிய பட்டு புடவையில் ஒன்று உடுத்தி, அதிக நெடி வாசம் தரும் காட்டுமல்லி தலையில் சூடி, கண்ணுக்கு மையிட்டு நெற்றிக்கு பொட்டு வைத்து அத்துணை அழகாய் அதே மண் பொம்மையை கையில் வைத்து குகை வாசலில் தீ மூட்டி அக்கினி தேவனை மனதில் வணங்கிய படியே தன் காதலனுக்காக காத்திருந்தாள் பாவம் அந்த பாவி மகள். 


ஒருபுறம் இந்திரன் மற்றும் அவன் மகனும் தயங்கிய படியே கிளம்பி வர, மறுபுறம் தன் தெய்வத்தையே எதிர்த்து அந்த மலையை சுற்றி உள்ள பல கிராம மக்கள் கோபத்தோடு படையெடுக்க.

இதை அறியாது காத்திருந்த வனமோகினியை வருத்தத்தோடு தழுவி சென்றது அந்த தென்றல். 


(எதேனும் கருத்து இருந்தால் twitter மட்டும் facebookல் பகிரவும்!! - இவள் தென்றல்)