[jakash]

புது thread எதும் ஓபன் பண்ண முடியாததால் இதில் இப்போதைக்கு இந்த புது கதையா எழுதுறேன்
விஸ்வநாத் அண்ட் சன்ஸ் அப்படியே மாத்திர் கொடுக்கிறேன் தலைப்பு ரவி அண்ட் சன்ஸ்

ரவி அண்ட் சன்ஸ்

மருத்துவமனையின் கான்சல்டேஷன் அறை. வெள்ளை விளக்குகள். சுவரில் சில ஸ்கேன் படங்கள் தொங்கியிருக்கின்றன. சூர்யாவும் ஜோதிகாவும் அடுத்தடுத்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள். ஜோதிகாவின் கை சூர்யாவின் கைக்குள் இருக்கிறது. ஆனால் இருவரும் பதற்றத்துடன் காத்திருக்கிறார்கள்.

டாக்டர் அறிக்கைகளைப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டு தலையை உயர்த்துகிறார்.

டாக்டர்: “ரிசல்ட் வந்துடுச்சு. ஜோதிகா மேடம்… உங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஹார்மோன் லெவல், கர்ப்பப்பை எல்லாம் நார்மல். ஆனால்…”

அவர் சூர்யாவைப் பார்க்கிறார்.

டாக்டர்: “சூர்யா சார்… உங்க sperm count ரொம்பவே குறைவு. மோட்டிலிட்டி-யும் பலவீனமாக இருக்கு. Natural conception கிட்டத்தட்ட சாத்தியமில்லை.”

அறையில் ஒரு கணம் மவுனம்.
ஜோதிகாவின் கை சூர்யாவின் கையை இறுகப் பிடித்துக்கொள்கிறது. சூர்யாவின் முகம் வெளுத்துப்போகிறது. அவர் தலையைத் தாழ்த்தி அறிக்கையைப் பார்க்கிறார். ஆனால் எழுத்துக்கள் ஒன்றும் புரிவதில்லை.

சூர்யா (குரல் தாழ்ந்து): “எதுக்கு இப்படி… எனக்கு ஏதாவது சிகிச்சை இருக்கா?”

டாக்டர்: “சில treatments முயற்சி செய்யலாம். ஆனால் success rate குறைவு. நீங்களே முடிவு எடுங்க. வேறொரு வழியும் இருக்கிறது… sperm donation.”

ஜோதிகா உடனே தலையை உயர்த்தி பார்க்கிறாள்.

ஜோதிகா: “வேண்டாம் டாக்டர். நான் அதைப் பற்றி இப்போ பேச விரும்பல.”

டாக்டர் அமைதியாக தலையசைக்கிறார்.
சூர்யா எதுவும் பேசாமல் எழுந்து நிற்கிறான். ஜோதிகாவும் எழுகிறாள். இருவரும் மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள்.

காரில் உட்கார்ந்ததும் சூர்யா என்ஜின் ஸ்டார்ட் செய்யவில்லை. ஸ்டியரிங் வீலை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறான். ஜோதிகா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் சுழல்கிறது. ஆனால் அவள் அழவில்லை.

சூர்யா (மெல்ல): “என் குறைதான்…”

ஜோதிகா திரும்பிப் பார்க்கிறாள். பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கையை நீட்டி சூர்யாவின் கையைப் பிடிக்கிறாள். காரில் மவுனம் தொடர்கிறது. வெளியே மழை லேசாகப் பெய்கிறது.

சூர்யா மெதுவாக கார் ஓட்டத் தொடங்குகிறான். வீட்டை நோக்கி.
இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல் பயணம் செய்கிறார்கள்.

[jakash]

இரவு 9 மணி.
சாப்பாடு முடிந்துவிட்டது. ஜோதிகா பாத்திரங்களைக் கழுவிவிட்டு ஹாலுக்கு வருகிறாள். சூர்யா சோபாவில் உட்கார்ந்து டிவியைப் பார்க்காமல், தனக்குள்ளேயே ஏதோ யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

ஜோதிகா அவன் அருகே உட்காருகிறாள்.

சூர்யா சிறிது நேரம் மவுனமாக இருந்துவிட்டு, திடீரென பேசுகிறான்.

சூர்யா: “ஜோதிகா… நான் ஒன்னு சொல்லணும்.”

ஜோதிகா அவனைப் பார்க்கிறாள். அவன் முகத்தில் தீவிரம் தெரிகிறது.

சூர்யா: “டாக்டர் சொன்னார்… நமக்கு குழந்தை வேணும்னா sperm donation ஒп்ஷன் இருக்கு. Anonymous donor. யாரும் தெரியாது. குழந்தை நம்ம பெயர்ல வளரும். நம்ம குழந்தையாத்தான் இருக்கும்.”

ஜோதிகாவின் முகம் உடனே மாறுகிறது. அவள் புருவம் சுருங்குகிறது.

ஜோதிகா: “என்ன சொல்ற?”

சூர்யா: “கேள். நமக்கு natural-ஆ வரல. என் குறை. நீ நல்லா இருக்க. அதனால…”

ஜோதிகா எழுந்து நிற்கிறாள். அவள் குரல் கூர்மையாக வெளிப்படுகிறது.

ஜோதிகா: “வேண்டாம். நான் கேட்கவே விரும்பல. வேறொருத்தன் விந்து என் வயித்துக்குள்ள போகும். அது என் குழந்தையா? உன் குழந்தையா? சூர்யா… நீ என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்க?”

சூர்யாவும் எழுந்து நிற்கிறான்.

சூர்யா: “நான் உனக்காகத்தான் சொல்றேன். நீ அம்மா ஆகணும்னு நான் பாக்கிறேன். எனக்குத் தெரியும் நீ எவ்ளோ வலிக்கிற. உறவினர்கள் கேக்கும்போதெல்லாம் உன் முகம் எப்படி ஆகுதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

ஜோதிகா தலையை வேகமாக ஆட்டுகிறாள். கண்களில் கோபம் கலந்த கண்ணீர்.

ஜோதிகா: “அதற்காக வேறொருத்தன் விந்து வாங்கணுமா? நான் உன் பொண்டாட்டி. உன் குழந்தை தான் வேணும். இல்லட்டி குழந்தை வேண்டாம். நான் அப்படியே இருப்பேன். ஆனா அந்த மாதிரி… முடியாது சூர்யா. என்னால முடியாது.”

சூர்யா அவள் கையைப் பிடிக்க முயல்கிறான். ஜோதிகா கையை விலக்கிக்கொள்கிறாள்.

ஜோதிகா: “பேசாத. இன்னும் இந்த விஷயத்தை என் முன்னாடி எடுக்காத. நான் கேட்கவே மாட்டேன்.”

அவள் வேகமாக அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொள்கிறாள். உள்ளே சென்றதும் சுவரில் சாய்ந்து நின்று அழுகிறாள்.

வெளியே சூர்யா சோபாவில் உட்கார்ந்து தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொள்கிறான். அறையில் மவுனம் பரவியிருக்கிறது.

அன்றிரவு இருவரும் தனித்தனியாகவே படுத்துக்கொள்கிறார்கள். ஜோதிகா அறைக்குள் அழுதுகொண்டே படுத்திருக்கிறாள். சூர்யா ஹாலில் உட்கார்ந்தபடி இருட்டிலும் உட்கார்ந்திருக்கிறான்.

[jakash]

மாதங்கள் கடந்துவிட்டன.
விந்து தானம் பற்றிய பேச்சு அன்றுக்குப் பிறகு வீட்டில் எழுப்பப்படவில்லை. ஆனால் இருவருடைய மனதிலும் அது ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. ஜோதிகா வெளியில் சிரித்தாலும், உள்ளுக்குள் ஒருவித வெறுமை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை.
உறவினர் வீட்டில் ஒரு சிறிய விழா. ஜோதிகா போக வேண்டியிருந்தது. சூர்யா வேலை காரணமாக வரவில்லை.

வீட்டில் பெண்கள் அனைவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பேச்சு மெல்ல குழந்தைகள் பக்கம் திரும்பியது.

ஒரு அத்தை (சற்று கேலியுடன்): “ஜோதிகா… உனக்கு இன்னும் குழந்தை இல்லையே? எத்தனை வருஷம் ஆச்சு திருமணம்?”

இன்னொருத்தி: “எங்க வீட்டு பொண்ணுக்கு ஒரு வருஷத்துலயே குழந்தை. நீ மட்டும் என்ன பண்ற?”

மூன்றாவது பெண் (குரலைத் தாழ்த்தி): “கணவன் பக்கம் குறை இருக்கா? அப்படின்னா சொல்லு… எல்லாரும் தெரிஞ்சுக்கட்டும்.”

சுத்தி இருந்த பெண்கள் சிரித்தார்கள். சிலர் மூக்கைச் சுளித்தார்கள். ஜோதிகாவின் முகம் வெளுத்துப்போனது. அவள் ஒன்றுமே பேசவில்லை. தலையைக் குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். உள்ளுக்குள் அவமானம் கொதித்தது.

அவள் அங்கேயே உட்காராமல், சாக்காக ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.

---

வீடு திரும்பியதும் அவள் நேராக சூர்யாவிடம் சென்றாள். கதவைத் திறந்ததும் சூர்யா அவள் முகத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான்.

சூர்யா: “என்ன ஆச்சு? முகம் என்னாச்சு?”

ஜோதிகா பைகளைக் கீழே போட்டுவிட்டு, சூர்யாவை அப்படியே அணைத்துக்கொண்டு அழுதாள். நெஞ்சு பதற, கண்ணீர் தொடர்ந்து வந்தது.

சூர்யா அவள் முதுகை வருடினான்.

“சொல்லு ஜோதிகா… என்ன ஆச்சு?”

ஜோதிகா அழுகையோடு மெல்லப் பேசினாள்.

ஜோதிகா: “எல்லாரும்… எல்லாரும் கேட்டாங்க. குழந்தை இல்லையே… உன் பக்கம் குறையா… என்ன பண்ற… அசிங்கமா சிரிச்சாங்க சூர்யா. என்னால தாங்க முடியல…”

சூர்யா அவளை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டான். ஒன்றுமே பேசவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து ஜோதிகா தலையை உயர்த்தினாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன. குரல் நடுங்கியது.

ஜோதிகா: “நான்… ஓகே. சூர்யா… நான் ஓகே. அந்த sperm donation… பண்ணலாம். எனக்கு வேணும். குழந்தை வேணும். இனிமேல் அந்த மாதிரி யாரும் என்னை கேட்கக்கூடாது…”

சூர்யா அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். அவன் கண்களிலும் கண்ணீர் வந்தது.

சூர்யா: “நிச்சயமா? நீ யோசிச்சுட்டு சொல்றியா?”

ஜோதிகா தலையை ஆட்டினாள். மீண்டும் அழுதாள்.

சூர்யா அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டு,

“சரி… சரி ஜோதிகா. நம்ம பண்ணலாம். நான் இருக்கேன். நீ தனியா இல்ல.”

இரண்டு பேரும் அப்படியே நின்றுகொண்டு அழுதார்கள். அன்றிரவு முதல் முறையாக, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, இருவரும் ஒரே படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டார்கள். ஜோதிகா சூர்யாவின் மார்பில் தலையை வைத்துக்கொண்டு, கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.