[padmaja]

கஸ்தூரியின் இடது முலைக்காம்பு ஆனந்தின் வாய்க்குள் சிக்குண்டு இருந்தது. பாவி புருஷா இப்படி போட்டு சப்புறியே என்று நினைத்துக்கொண்டாள். வலது முலை ஆனந்தின் அசுர வேக பிசையலில் பாடாய் பட்டுக்கொண்டு இருந்தது.

 
கஸ்தூரி அரை நிர்வாணமாக இருந்தாள். இடுப்பில் சேலை சொருகப்பட்டு இருந்தாலும் முந்தானை தரையில் கிடந்தது. இடுப்புக்கு மேலே ஜாக்கெட் அவிழ்க்கப்பட்டு தரையில் வீசப்பட்டு இருந்தது. நிறம் மாறிப்போன மஞ்சள் கயிறும் அதில் இருந்த தாலியும் கழுத்துக்கு பின்னே தள்ளப்பட்டு இருந்தன. எப்போதும் கஸ்தூரியின் கழுத்தில் இருக்கும் 3 பவுன் தங்கச்சங்கிலியும் அப்படி தான் முதுகை வருடிக்கொண்டு இருந்தன. வீட்டில் கஸ்தூரி பிராவோ ஜட்டியோ போட்டுக்கொள்ள மாட்டாள். புடவை தான் உடுத்துவாள்.
 
"சீக்கிரங்க..." முனகினாள்.
 
வாயை எடுத்துவிட்டு "என்னடி அவசரம்" என்றான் ஆனந்த்.
 
"உங்களுக்கு என்ன.... உங்க அம்மாவுக்கு நான் தானே பதில் சொல்லணும். ஸ்.....ஆஆ... கடிக்காதீங்க. இந்த வெக்கையில் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா...... மதியானத்துல கூட என்னடி இது ரூமுல ஆட்டம்னு உங்க அம்மா என்னைத்தான் கடுப்படிப்பாங்க"
 
"அடிச்சா அடிச்சிட்டு போகட்டும்...." இப்போது இடது முலையில் இருந்து வாயை எடுத்துவிட்டு வலது முலையில் வாய் வாய்த்தான். ஆனந்தின் தலை முடி கஸ்தூரியின் இரு கைகளிலும் சிக்குப்பட்டு இருந்தது.
 
"ஊம்பட்டா" முனகினாள் கஸ்தூரி. 
 
"இரு.... இன்னும் கொஞ்சம் ரசம் குடிச்சிக்கிறேன்"
 
"ச்சீ...." கஸ்தூரி சமையலை முடித்து வந்து 10 நிமிஷத்துக்கெல்லாம் ஆனந்த் வந்துவிட்டான். லன்ச் சாப்பிட. ஏற்கனவே வியர்வையில் நனைந்திருந்த கஸ்தூரியை அள்ளிப்போட்டு ரூமில் இந்த கூத்து.
 
கஸ்தூரியின் வியர்வை கூட ஆனந்திற்கு காம ரசம் தான்.


 
ரூமிற்கு வெளியே லலிதா கடுகடுப்பில் இருந்தாள். 'தேவடியா முண்டை.... ஆம்பளையை அப்படியே சாப்பிடுவா. பகல் நேரத்துல கூடவா ஒரு திருட்டு தேவடியாளுக்கு மூட் வரும். அவன் தான் கூப்பிடான்னா இந்த வேசி மவளுக்கு என்ன.... குடும்பப்பொண்ணு மாதிரியா நடந்துக்குறா...'. பாவம் லலிதா. கஸ்தூரியின் மாமியார். விதவை.
 
ரூமில் இருந்து ஆனந்தின் முனகல் லேசாக கேட்டது. நாயன கச்சேரியை கஸ்தூரி தொடங்கிவிட்டாள் என்பது லலிதாவிற்கு புரிந்தது. 'அப்பன மாதிரியே புள்ளை. அவர் உசுரோட இருந்தவரை 'ஊம்பி விடுடி லல்லி'ன்னு உயிரை எடுப்பார். அப்பனுக்கு மவன் தப்பாம பிறந்திருக்கான்'.
 
நாகரீகமாக, மகனும் மருமகளும் பெட் ரூமில் இருக்கும்போது வேறு எங்காவது போவோம் என்று இல்லாமல் லலிதா பெட் ரூமில் வாசலில் மோப்பம் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள்.
 
அப்புறம் மற்றொரு சங்கதி.... ஆனந்தும் கஸ்தூரியும் புதுமணத் தம்பதிகள் இல்லை. கல்யாணம் ஆகி 11 வருஷங்கள் ஆகுது. நிமிஷா, நிகில் என்று இரண்டு பசங்கள் வேறு. பெரியவள் நிமிஷாவிற்கு 10 வயது. சின்னவன் நிகிலுக்கு 8 வயது. ஸ்கூல் போயிருக்கிறார்கள்.
 
ஆனந்த்-கஸ்தூரியின் கல்யாண வாழ்க்கை தொடங்கியது துபாயில். ஆனந்திற்கு பேமிலி-ஸ்டேட்டஸ் கிடையாது. 2 மாதங்கள் டூரிஸ்ட் விசாவில் கஸ்தூரியை அழைத்துச் சென்று, ஷேரிங்கில் ஒரு ரூம் எடுத்து இரு முறையும் அவளை கர்பமாக்கி அனுப்பி வைத்தான். (அந்த flatல் இரண்டு பெட்ரூம். ஆனந்த் எடுத்திருந்தது ஒரு ரூம். இன்னொரு ரூமில் வேறொரு தம்பதி. இது போக ஹாலில் 3 பேச்சுலர்கள். குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கிச்சன் சென்று சமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். மற்றபடி அந்த ரூம் தான் உலகம்)
 
கடந்து 4 வருஷங்களாகத்தான் இந்தியாவில் வேலை. அவன் படித்த மெக்கானிக்கல் இன்ஜினியரிங் டிப்ளமாவிற்கு இந்த 4 வருஷமாக ஒரு டீலரின் வர்க்ஷாப் மேனேஜர் வேலை எதேஷ்டம். கம்பெனிக்கு பக்கத்திலேயே வீடும் பசங்களுக்கு ஸ்கூலும் அமைந்துவிட்டது. மதியம் 1 மணிநேர லன்ச் பிரேக்கில்.... கஸ்தூரியின் சுகத்தையும் அவள் வக்கணையாக சமைக்கும் அருமையான சாப்பாட்டையும் ஒரு பிடி பிடித்துவிட்டு கம்பெனி போவான்.
 
கஸ்தூரி ஊம்பி முடித்து தன் ஆசை கணவனின் கஞ்சை குடித்து, தரையில் இருந்த முந்தானையை எடுத்து வாயை துடைத்துக்கொண்டாள். பின்பு தன் ஜாக்கெட்டை எடுத்து அணிந்துக்கொண்டாள். ஆனந்த் கட்டிலில் இருந்து எழுந்து தன் ட்ரெஸ்ஸை போட்டுக்கொண்டு, ஏ.சி.யை ஆன் செய்தான். ஏ.சி. சத்தம் கேட்க தொடங்கினால் லலிதா ரூம் வாசலில் இருந்து கிளம்பி வீட்டின் வாசலுக்கு வந்து விடுவாள். அந்த வீடு பழைய காலத்து வீடு. அட்டாச்டு பாத் ரூம் எல்லாம் கிடையாது. கொல்லைபுறம் தான் பாத்ரூம் டாய்லெட். ராத்திரியில் செக்ஸ் வைத்துக்கொண்ட பிறகு ஹாலை கடந்து, கிச்சனை கடந்து கொல்லைப்புற கதவை திறந்து தான் பாத்ரூம் போகவேண்டும்.
 
முகம் கழுவி, வாய் கொப்பளித்துவிட்டு, தலை முடியையும் நெற்றிப்பொட்டை சரிசெய்துக்கொண்டு, கஸ்தூரி வந்தாள்.
 
ஆனந்திற்கு உணவு பரிமாறினாள். அவன் சாப்பிட்டு விட்டு கிளம்பினான். அதுவரை அந்த வீட்டில் பேச்சு சத்தம் இல்லை.
 
"அத்தை சாப்பிடுவோமா"
 
"ம்... தட்டை வை"
 
அமைதியாக இருவருக்கும் உணவு பரிமாறினாள் கஸ்தூரி. கஸ்தூரி முகத்தில் எப்போதும் ஒரு குடும்பக்கலை இருக்கும். வயது 31 ஆகிறது. இரண்டு குழந்தைகள் பெற்றவள் என்றாலும் உடம்பு கட்டோடு இருக்கும். ஒல்லியும் இல்லை. புடவை காட்டும் நேர்த்தி அவள் நல்ல குடும்பத்துப்பெண் என்பதை சொல்லும்.
 
"fan ஓடுதே தவிர வெக்கை போக மாட்டேங்குது"
 
"ஆமாம் அத்தை... வேர்த்து ஊத்துது"
 
"என்ன வேர்த்தாலும் உனக்கு சூடு மட்டும் குறைய மாட்டேங்குதே..." அராம்பித்து விட்டாள் லலிதா.
 
கஸ்தூரி ஒன்றும் சொல்லாமல் சாப்பிட்டாள். 'தாலி அறுத்த முண்டை கண்ணை பிடிங்கி போடுறாளே' என்று மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.
 
"நிமிஷா எப்படியும் இன்னும் 2-3 வருஷத்துல வயசுக்கு வந்திடுவா... இன்னமும் புது ஜோடி மாதிரி கூத்தடிக்கிறது நல்ல இல்லை" விடாமல் வம்பிழுத்தால் லலிதா.
 
57 வயசானாலும் லலிதா நல்ல திடகாத்திரமாக இருந்தாள். கொஞ்சம் குண்டு. கஸ்தூரியும் லலிதாவும் ஒரே உயரம். ஆனால் லலிதா நல்ல நிறம். கஸ்தூரி மாநிறம் தான். லலிதா மட்டும் இல்லை, ஆனந்தும், ஆனந்தின் தங்கை அமுதாவும் சிவப்பாக இருப்பார்கள். நிமிஷா கஸ்தூரியை உரித்துக்கொண்டு பிறந்திருந்தாள். நிகில் கூட கொஞ்சம் கலர் கம்மி தான். மாநிறம் என்றாலும் கஸ்தூரி நல்ல அழகி. நடிகை ஸ்னேகா போல இருப்பாள். அவள் மேல் ஆனந்திற்கு 11 வருஷம் ஆகியும் மோகம் குறையவில்லை.
 
லலிதாவின் சீண்டல்களை பெரிது படுத்தாமல் சாப்பிட்டாள் கஸ்தூரி. 6 வருஷம் முன்புதான் மாமனார் ஜெயராமன் இறந்தார். அதுவரை லலிதாவும் நிறைவான தாம்பத்தியம் அனுபவித்தவள் தான்.
 
மகள் & மகனுக்கு கல்யாணம் முடித்தும், மகள் வழியில் 2 பேரன்கள், மகன் வழியில் ஒரு பேத்தி, ஒரு பேரன் என்று 4 பேரக்குழந்தைகள் எடுத்த பின்பும், லலிதாவின் தாம்பத்திய மோகத்தில் குறைவு வந்ததே இல்லை. இப்போது ஆனந்தும் கஸ்தூரியும் பயன்படுத்தும் அதே பெட் ரூமில் தான் ஒரு காலத்தில் லலிதா தன் கணவர் ஜெயராமானுடம் எல்லா சுகங்களையும் அனுபவித்தது.
 
கஸ்தூரி கல்யாணம் ஆகி வந்தபோது இந்த ரூம் ஆனந்த்-கஸ்தூரிக்கு என்று கொடுக்கப்பட்டது. இன்னொரு ரூம் இருக்கிறது.... ஆனந்த் ஊரில் இருக்கும்போது அந்த ரூமை ஜெயராமன்-லலிதா பயன் படுத்தினர். ஆனந்த் துபாய் போய்விட்டாள், பழையபடி தங்கள் பெட் ரூம் தான். கஸ்தூரி ஹாலில் படுத்துக்கொள்வாள். மகன் வெளிநாட்டில், மருமகள் தனியாக இங்கே.... இருந்தாலும் எந்த கூச்சமும் இல்லாமல் ஜெயராமனும் கஸ்தூரியும் தங்கள் ஜல்சாவை தொடர்ந்தனர். ஜெயராமன் ஒரு ஆக்சிடெண்டில் இறக்கும் வரை லலிதாவிற்கு எல்லாம் சுகமே. அதற்குள் கஸ்தூரி 2 குழந்தைகளை பெற்றும் விட்டாள்.
 
தான் தன் கணவனுடன் ஜல்சா செய்த அதே ரூமில், அதே கட்டிலில் இந்த கஸ்தூரி தினம் தினம் சுகம் அனுபவிக்கிறாளே என்று கடுப்பு. கஸ்தூரியை அனுபவிப்பவன் தன் மகன் தான் என்ற உணர்வு இருந்தால், இப்படி நினைப்பாளா லலிதா. ஆனந்த் தன் மகன் என்பது மறந்து, கஸ்தூரியின் புருஷன் என்னும் அளவில் மனசு மாறிவிட்டது லலிதாவிற்கு.
 
'நல்லா ஏங்குடி தாலி அறுத்த மூலி' என்று நினைத்துக்கொண்டாள் கஸ்தூரி. அவள் மனதில் அவ்வளவு கடுப்பு. கல்யாணம் ஆகி 2 மாதங்கள் துபாய் சென்றது. அதன் பின் நிமிஷா பிறந்து பார்க்க வந்தான் ஆனந்த். இவள் பச்சை உடம்புக்காரி என்பதால் தாம்பத்தியம் இல்லை. அதன் பிறகு அடுத்த வருஷம் ஒரு மாத லீவில் வந்தவன் தான். அப்போது நிகில் தரித்துவிட்டான். பிறகும் அதே கதை. மகனை பார்க்க வந்தான். குடும்பக்கட்டுப்பாடு செய்திருந்ததால் பச்சை உடம்புக்காரி என்றாலும் பரவாயில்லை என்று படுக்கை விரித்தாள் கஸ்தூரி. அதன் பிறகு வருஷம் ஒரு மாதம் தான் தாம்பத்தியம். இந்த 4 வருஷமாக தான் தினப்படி பஜனை. அவளும் பெண் தானே.....
 
அந்த வருஷங்கள் கஸ்தூரிக்கு தினம் தினம் வேதனை தான். ராத்திரி ஆனால் மாமனார் மாமியாரின் ஜல்சா சத்தம் அவளை பாடாய் படுத்தும். பல நேரங்களில் நடு ராத்திரியில் எழுந்து போய் குளித்து விட்டு வருவாள். அழுகை வரும்.
 
அது மட்டுமா..... மாமனார் ஜெயராமன் சரியான ஜொள்ளு. குழந்தைகளுக்கு பால் கொடுக்க ஒளிந்துக்கொள்ள இடம் தேட வேண்டும். இல்லை என்றால் கூச்ச நாச்சமே இல்லாமல் பால் கொடுப்பதை வேடிக்கை பார்ப்பார். புடவை கொஞ்சம் இப்படி அப்படி இருந்தாலும் போதும்.... மாமனார் கண் அலைபாயும்.
 
"அவர் ஆம்பளை டி.... நீ தான் சுதாரிப்பா இருக்கணும்" என்று திமிராக சொல்வாள் லலிதா. வெளியே இப்படி சொன்னாலும் லலிதா தன் புருஷனை கஸ்தூரியோடு தனியாக விட்டதில்லை. மருமகள் தனக்கே சக்காளத்தியாக வந்துவிடக்கூடாது என்று ஜாக்கிரதையாக இருப்பாள்.
 
ஜெயராமன் இறந்து 2 வருஷங்கள் ஆனந்த் துபாயில் தான் இருந்தான்.
 
அந்த 2 வருஷங்களில் கீரியும் பாம்புமாக இருக்கும் லலிதா-கஸ்தூரிக்குள் ஒரு fire பற்றிக்கொண்டது.....
 
.................தொடரும்................

[padmaja]

Thank you friends for your encouragement.

[padmaja]

இது நடந்து கிட்டத்தட்ட ஐந்தரை வருஷம் ஆகுது. அதாவது கஸ்தூரியின் மாமனார் ஜெயராமன் இறந்து 6 மாதங்கள் கழித்து.

 
ஒரு சாவிற்கு ஹைதராபாத் சென்றுவிட்டு கஸ்தூரி, லலிதா அண்ட் குழந்தைகள் ஊர் திரும்பிக்கொண்டு இருந்தனர். அது ஒரு புஷ்-பேக் ஏர்பஸ். இரண்டு இரண்டு இருக்கைகளாக இருந்தது. ரிசர்வேஷன் ஏதும் இல்லாததால் ரயிலில் இடம் கிடைக்கவில்லை. லலிதாவின் அக்கா கணவர் பஸ் சவ்கரியமாக இருக்கும் என்று கொண்டுவந்து விட்டார். பஸ்ஸின் வலது பக்கம் கடைசி சீட்டிற்கு முந்தைய சீட்டும், இடது பக்கம் அதே போல கடைசி சீட்டுக்கரு முந்தய சீட்டும் கிடைத்திருந்தது. இடது பக்க சீட்டில் இரண்டு குழந்தைகளையும் உட்கார வைத்துவிட்டு வலது பக்க சீட்டில் ஜன்னலோரம் லலிதாவும், இந்தப்பக்கம் கஸ்தூரியும் உட்கார்ந்தார்கள். இடது பக்க கடைசி சீட் இல்லாமல் அங்கே கூடுதல் லக்கேஜ் வைக்கும் இடம் இருந்தது.
 
ஏ.சி. பஸ்.
 
கடைசி சீட்டில் (கஸ்தூரி & லலிதாவிற்கு பின் புறம்) இரண்டு  பசங்கள். காலேஜ் படிப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். பஸ் கிளம்பி முக்கால் மணிநேரம் ஆகியிருக்கும். கஸ்தூரியின் இடது இடுப்பில் ஏதோ ஊர்வது போல இருந்தது. நெளிந்தாள். புரிபட 2 நிமிடங்கள் ஆனது. பின்னல் இருப்பவன் விரல்கள் தன் இடுப்பில் ஊர்வதை உணர்ந்தாள்.
 
இடது இடுப்பை புடவை போர்த்தி இருப்பதால் அதன் மேல் தான் விரல்கள் விளையாடின.
 
ஓரக்கண்ணால் தன் மாமியார் லலிதாவை பார்த்தாள் கஸ்தூரி. அவளும் நெளிந்துக்கொண்டு இருந்தாள். ஆனால் வலது பக்கம். ஐயோ... வலது பக்கம் புடவை மறைப்பு இருக்காதே...
 
சத்தம் போடலாமா என்று நினைத்தாள். ஆனால் அசிங்கம் நமக்குத்தான் என்று தோன்றியது. ஹைதராபாத் டு சென்னை 12 மணி நேரம் ஆச்சே.... எப்படி சமாளிப்பது என்று பயம் அவளை தொற்றிக்கொண்டது.

லேசாக திரும்பிப்பார்த்தாள். சின்னப்பசங்கள். 18-19 வயசு இருக்கலாம். ஒல்லியான உடம்பு தான். தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு தன் கையால் தன்னை தீண்டியவன் கையை பிடித்தாள். இவள் எண்ணம் விரல்களை முறுக்கி விட்டால் அவன் ஒழுங்காக இருப்பான் என்று. ஆனால்.... அவன் இவள் கைகளை நன்றாக பிடித்துக்கொண்டான். இவள் கை பின்பக்கமாக போராடுகிறது. அவனுக்கோ அவன் கையை முன்பக்கமாக வைத்திருக்கிறான். கஸ்தூரி சீக்கிரமே தோற்றுப்போனாள். அழுகை வந்தது. குழந்தைகளை பார்த்தாள். நன்றாக தூங்குகின்றன. பேசாமல் சீட் மாறிவிடுவோமா? ஆனால் மாமியார்.
 
திடீர் என்று லலிதா தன் புஷ்பேக்கை அழுத்தினாள். அவளை சீண்டிக்கொண்டு இருந்தவரிடம் இருந்து தப்பிக்க எதையாவது செய்வோம் என்று செய்திருக்கலாம். ஆனால் பாவம்.... சீட் பின் பக்கம் நன்றாக சாய்ந்தது... பின்னால் இருந்தவனுக்கு ரொம்ப வசதியாகவே போய் விட்டது.
 
ஒரு கர்னக்கிழங்காக இருந்தால் கூட அவர்கள் கசக்கி பிழியும் வேகத்தில் ஜூஸ் வந்திருக்கும். பாவம் மாம்பழங்கள் என்ன பண்ண முடியும். துபாயில் இருக்கும் கணவனை நினைத்து ஏங்கும் கஸ்தூரிக்கும், தாலி அறுத்த லலிதாவிற்கும் மூட் ஏறிவிட்டது. கஸ்தூரியின் மனதில் மட்டும் பயமும் குற்றவுணர்வும். கணவன் அல்லாத ஒருவன் தனக்கு மூட் ஏற்றுகிறானே என்று குற்றவுணர்வு, தான் இன்பம் அனுபவிப்பது மாமியார் பார்வைக்கு நேரே... அவள் எப்படி திரிப்பாளோ என்று பயம்.
 
லலிதாவிற்கோ குற்றவுணர்வு இல்லை. ஆனால், இப்படி மருமகள் முன்னால் மானம் போகிறதே என்று தான் சங்கடம்.


 
பஸ் ஒரு உணவகத்தில் நின்றது.
 
கஸ்தூரி & லலிதாவிற்கு ஏற்கனவே மூட் ஏறி தொடைகள் நனைந்து மூத்திரம் முட்டிக்கொண்டு இருந்தது. "நீ இருடி. நான் முதல்ல போயிட்டு வந்திடுறேன்" என்று லலிதா ஓட்டமும் நடையுமாக சென்றாள். பசங்களில் ஒருவன் அவள் பின்னாடியே சென்றான். அவன், கஸ்தூரி பின்னால் உட்கார்ந்து இருந்தவன். பின் வரிசையின் கார்னர் சீட்டில் இருந்துக்கொண்டு லலிதாவை மேய்ந்தவன் அங்கேயே இருந்தான். கஸ்தூரி லேசாக திரும்பி ஓரக்கண்ணால் பார்க்க அவன் கண்ணடித்தான்.
 
கஸ்தூரிக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது. சட்டென்று முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள்.
 
'மூத்திரம்  இருக்க இவ்வளவு நேரமா.... முண்டச்சி எங்க ஒழிஞ்சாலோ' என்று தன் மாமியாரை மனதிற்குள் திட்டிக்கொண்டாள் கஸ்தூரி. குழந்தைகளும் பைகளும் இருப்பதால் நம்பி விட்டுவிட்டு போக முடியவில்லை. கஸ்தூரி திட்டியது ஞாயம் தான்.... காரணம்..... அதை அப்புறம் பார்க்கலாம்.
 
ஒரு வழியாக லலிதா 10 நிமிடங்கள் கழித்து வந்து சேர்ந்தாள். அவள் படிக்கட்டுகளில் ஏறும்போதே கஸ்தூரி துள்ளிக்குதித்து படிக்கட்டுகள் வரை சென்று விட்டாள். பின்னால் இருந்தவனுக்கு இவள் பின்னாடியே வந்தான். இவள் திரும்பிப்பார்க்காமல் ஓட்டமும் நடையுமாக நாற்றம் எடுத்த கழிவைக்குள் சென்று மோண்டாள். எவ்வளவு..... லிட்டர் கணக்கில் இருக்கும் போலையே.
 
முடித்து விட்டு வெளியே வந்து கைகால் அலம்பிவிட்டு நேரே பஸ் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்துவிட்டாள். தூரத்தில் ஆண்கள் கக்கூஸில் இருந்து அந்த பையன் வருவது தெரிந்தது. 'அட... நம்மை போல இவனுங்களுக்கு மூட் ஏறி இருக்கும் இல்ல... அதான் பின்னாடியே வந்தானா.... '  என்று நினைத்துக்கொண்டு தன் இருக்கைக்கு வந்தால்......
 
பக்கத்து சீட்டில் இருக்க வேண்டிய மாமியார் லலிதாவை காணோம். அதிர்ச்சோடு பின்னால் பார்த்தால்.... லலிதா ஒன்றும் தெரியாது போல கடைசி வரிசையின் ஓர சீட்டில், அவள் பக்கத்தில் இவளை அதுவரை சீண்டிய பையன். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இவள் விழிக்க.... இன்னொரு பையன் பஸ் படிக்கட்டில் எற, பஸ் கிளம்ப சரியாக இருந்தது.  எல்லோரும் ஏறி விட்டார்களா என்று செக் செய்ய கிளீனர் உள்ளே வர.... நின்றுக்கொண்டு இருந்தால் தன் குடும்பத்துக்கு தான் அசிங்கம் என்று இவள் இருந்த வரிசையின் ஜன்னலோர சீட்டில் போய் உட்கார்ந்தாள். அந்தப்பையன் இவள் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தான்.
 
இவர்கள் வரிசைக்கு முன்னால் இருந்த இரண்டு வரிசைகளில் நடுத்தர வயது ஆண்கள். ஒரே கம்பெனி ஆட்கள் போலும். ஹைதராபாத்தில் பஸ் கிளம்பும் போது ஒன்றாக பேசிக்கொண்டு கும்மாளம் அடித்தனர். ஆனால்... எல்லோருமே போதையில் இருந்தது அப்போதே தெரிந்தது. இப்போது எல்லோருமே பிணம் போல தூங்கிக்கொண்டு வந்தனர். உதவிக்கு கூப்பிட நாதி இல்லை என்பது கஸ்தூரிக்கு புரிந்தது.



பக்கத்தில் உட்கார்ந்தவன் லைட்கள் அணையும் வரை சும்மா இருந்துவிட்டு... லைட் ஆப் ஆனதும் கஸ்தூரியின் தொடையில் கையை வைத்தான். கஸ்தூரி இரண்டு கைகளையும் கூப்பி கும்பிட்டு 'விட்டுடு ப்ளீஸ்' என்று. 'கல்யாணம்ஆயிடுச்சா ' என்று சைகையில் கேட்டான். 'ம்..' என்று தலையாட்டிக்கொண்டே தன் ஜாக்கெட்டிற்குள் இருந்த தாலியை எடுத்து காட்டினாள் கஸ்தூரி. அதை கையால் தொட்டுப்பார்த்தான் அவன்... அடுத்த செகென்ட் தாலியை எடுத்தபோது விலகிய புடவை முந்தானை மூலம் தெரிந்த கிளிவெஞ்சை நோக்கி கை பாய்ந்தது. அவன் கை அவள் நெஞ்சில். இரு முலை மலைகளுக்கும் இடையே ஓடும் பள்ளத்தாக்கு கிளிவேஜை தொட்டுக்கொண்டு. கஸ்தூரி பதறி விலக பின்னல் ஜன்னல் கம்பியில் பிடித்துக்கொண்டாள். ஒரு செகென்ட் தடுமாறினாள். அதை சரியாக பயன்படுத்திக்கொண்டான் அவன்.
 
.................தொடரும்................