[sagotharan]

என்னோட பேரு அன்னம்மாள். கல்யாணம் ஆன பின்பும் என்னுடைய உடம்பு வரிசை குலையாமல் இருக்கு. தொய்வடையாத முலைகளும், மடிப்பு விழாத இடுப்பும் கொழுத்த குதிரைபோல் பின்பக்கமும் வாலிபர்கள் முதல் வயசாளிகள்வரை சுண்டிப் பார்க்கும். மலையாள பெண்களை போல எனக்கும் நீளமான அடர்த்தியான கரு கரு கூந்தல். ஒத்தசடை பின்னிப்போட்டு நடந்தால் என் சூத்தில் மாற்றி மாற்றி தட்டிக்கொண்டு வரும் சடை. அதற்காகவே கொண்டை போட்டுக்கொள்வேன். கொண்டை போட்டுக்கொண்டால் என்னை பின்னால் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு. ரவுக்கையிலிருந்து முதுகு தெரியும். கொண்டையும், ரவுக்கை முதுகும் பிறகு பின்பக்கம் ஆடுகிற கொழுத்த சதை குண்டிகளும் மூடு ஏத்துகின்ற விசயம்தானே. அதனால்தான் என்னோட பிறந்த ஊரைவிட புகுந்து ஊர் ஆட்கள் தான் அதிதம் கொண்டாடினார்கள். திருமணம் ஆகி எங்களுக்கு பெண் குழந்தை பிறந்தது. நாங்கள் லலிதா என பெயர் சூட்டினோம். லலிதா வளரும் போது எனக்கு துணையாக இருந்த மாமியார் இறந்து போனார். நான் என் கணவன், என் குழந்தை என வாழ்ந்தோம். 

குழந்தை பிறந்த பிறகு என்னுடைய உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் முலைகள் பெரிதாகி, இடுப்பு சிறுத்து, சூத்து பெரிதானது. நான் ஆண்களை வசீகரிக்கும் காந்தம் போல ஆனேன். 

"ஏ.. அன்னம்மா போராடா.."
"அட அட.. அவ நடக்கும் சூத்தாடும் அழகு இருக்கே.."
"ச்ச.. கிக்கு ஏத்தறதுக்குனே இந்த ஆண்டியை ஆண்டவன் படைச்சிருக்கான்டா.."
இப்படி சில உரையாடல்கள் என் காது படவே நடக்கும். ஆனாலும் நான் கண்டு கொள்வதில்லை. ஆண்களின் பேச்சிற்கு அடிமையானால் தாசியாக சேவகம்தான் செய்ய வேண்டும். ஆனாலும் இப்படி ஆண்கள் கூட்டம் வட்டமிடுவது என பிடித்திருந்தது. இருந்தாலும் யோக்கிய சிகாமணி போல ஒரு வாழ்ந்துவந்தேன். எல்லாம் என்னுடைய புருசனை பாம்பு தீண்டும் வரைதான். அதன்பின்பு தாலியை அறுத்து மூலியானேன். சோத்துகஞ்சிக்கு காணி நிலம் குத்தகை பணம் கைகொடுத்தது. ஆனால் மூடுவந்தால் சேலையை தூக்கி குத்தி அவர்விடுகின்ற கஞ்சிக்குதான் வழியில்லாமல் போனது. 

தாலியோடு வரும் போதே இடுப்பையும், மாராப்பையும் பார்க்கும் ஆண்கள் கூட்டம்.. தாலியை அறுத்த முண்டச்சியை தங்கத்தட்டில் வைத்தா பார்க்கும். எனக்கு வேறு இந்த ஆண்கள் வழிந்தாலே பெருமையாக இருக்கும். வீடு தாரேன், நிலம் தாரேனு கிராமத்தில் இருக்கும் பெரிய ஆட்களெல்லாம் தூது அனுப்பினார்கள். அதெல்லாம் எனக்கு வேணாம். நூறு ஆண்களில் எவன் வேண்டும் என நானே தீர்மானிப்பேன் என நினைக்கின்றேன். 

மதிய வெயிலில் நான் கடைத் தெருப்பக்கம் போனபோது முருகேச முதலியார் கறிக்கடையில் உட்கார்ந்து பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்தார். "ஒரு விஷயம் கேட்டுப் போ” என்றுதான் என்னை கூப்பிட்டார். சிறிய கடைத்தெரு மதிய வெயில் மயக்கத்தில் குட்டை நிழல்களுடன் காற்றோடிக் கிடந்தது. வாசல் பக்கம் சென்று பவ்யமாய் ஒதுங்கி நின்றேன். அவர் உள்ளே கூப்பிட்டார். எதுவோ என்மீது பஞ்சாயத்து என்றுதான் உடனே என் மனம் கற்பனை செய்தது. எதுவாயிருந்தாலும் சரி செய்யச் சொல்லிக் காலில் விழுந்துவிடவும் தயாராக இருந்தது மனம். 

"மாமா.." என்றேன் மெல்லிய குரலில்..
"வூட்டுல எல்லோரும் நல்லாயிருக்காங்களா."
"வூட்டுல யாரு மாமா இருக்கா.. நானும் மவளும் தானே"
"ம்ம்.. சாவு வர வயசா அவனுக்கு.. ஒன்னுமன்னா வளர்ந்த பயளுக நாங்க. "
"அவரு சொல்லியிருக்கிறார் மாமா.."
"உன் அழகென்ன.. நீ இருக்கிற இருப்பென்ன. புருசன் தான் போயிட்டானேனு மனசு விட்டுராத.. நானிருக்கேன்."
"ம்ம்.. உங்களையெல்லாம் நம்பிதான் இன்னும் இந்தூர்ல இருக்கேன். இல்லைனா லலிதாவ கூட்டிக்கிட்டு எங்கூருக்கு போயிடமாட்டேனா.. அங்க என்ன சொந்தம் இல்லாமலா.. கிடக்கு"
"அதான்.. சொல்லறேன். நானு இருக்கேன் உனக்கு. இன்னைக்கு பொழுது போனதும் வீட்டு பக்கம் வா. சூதானமா இருந்துக்கோ.. அப்ப தான் இந்தூர்ல பிழைக்க முடியும்."
"சரி மாமா" என்றேன். என்னுடைய கணவரின் பாட்டன் வழி உறவு. அண்ணன் தம்பி முறை என்பதால் எனக்கு மாமன்.

[sagotharan]

முருகேச முதலியார் சாய்ந்திரம் வர சொல்லியதால் அவரைப் பார்க்க சென்றேன். ஊரிலியே பெரிய காரை வீடு.. மூங்கில் தட்டியை வைத்து சுற்றிலும் வேலி அமைத்திருந்தார்கள். ஒரு பெரிய மாமரம் தன்னுடைய பல கிளைகளை விரித்து கீழே பெரு நிழலை உருவாக்கி இருந்தது. வாசலில் இட்ட கோலத்திற்கு அருகே.. ஒற்றை செம்பருத்தியும் அடுக்கு மல்லியும் வைத்திருந்தார்கள். செவந்த செம்பருத்தியை விட வாசமுள்ள மல்லி என்னை ஈர்த்தது. செடி முழுக்க பச் படசை இலைகளோடு வெள்ளை நிற பூவின் மொட்டுகள் மலர தொடங்க தயாராக இருந்தது.

இரண்டு மொட்டுகளை பரித்து பின்னந்தலையில் வைத்துக்கொண்டு செல்ல ஆசையாக இருந்தது. ஆனால் மூளியால் வைத்துக் கொள்ளவா முடியும். பாப்பாவுக்கு கொடுக்கலாம் என மடியில் முடிஞ்சு போட்டுக் கொண்டேன். எத்தனைநாட்கள் சரம் சரமாக மல்லியை தொங்கவிட்டிருப்பேன்.. ம்ம்.. காலம்.. என் போதாத காலம்.

"மாவோவ்... அயித்த.." சத்தமிட்டேன். என்ன ஒருத்தரையும் காணோம் என திகைத்தேன். திண்ணையில் வெத்தலை மடிக்கும் கிளவியையும் காணோம். என்னமோ நடந்திருக்கு என புரிந்தது. கொல்லையில் கோழிகள் ஒன்றை ஒன்று கொத்திக் கொள்வது போல சத்தம் கேட்டது. தோட்டத்தை பார்க்கும் வேலையாளையும் காணோம்..

முதலியார் வீடு சுண்ணாம்பும் முட்டையும் போட்டு கட்டியது. உத்திரத்தை தாங்கிய அதன் தூண்கள் பளபளவென இருந்தன. எல்லாம் முட்டையின் மாயம். தொட்டால் வழுவழுப்பாக இருந்தது. அப்படியே கட்டிக் கொண்டால் சிலுசிலுவென உடலெங்கும் பரவும்.

விட்டத்தில் தேக்குமரங்களை சாரமாக போட்டு காரை பூசியிருந்தார்கள். தலைமுறைகளை தாண்டி காரை இரும்பாக இருக்கும். விட்டத்தில் தேக்கு மரங்களோடு வேம்பு மரங்களும் கலந்திருந்ததை அண்ணம்மாள் அறிந்திருக்கவில்லை. அவள் பார்வையை சுழல விட்டுக் கொண்டு நடுகூடம் வந்திருந்தாள். வெளியே இருந்து வருவோர்களுக்கு கால் அலச தண்ணீர் இருந்தது. அதை காலில் சொட்டையில்லாமல் ஊற்றிக் கொண்டு..
"மாமாவோ.. அயித்த.. யாரும் இல்லையா" எனக்கேட்டாள்.
"அ.. அண்ணம்ம்..வந்துட்டியா" ஒரு அறையின் முன்னிருந்து சத்தம் கேட்டது.
"இங்கன இருக்கிங்களா.. ஒருத்தரையுமே காணாமுனு பயம் தட்டிகிடுச்சு.."
"என் வூட்டுல எதுக்கு உனக்கு பயம்.. இங்கன வா.." நான் சென்றேன்.
"வூட்டுல ஒருத்தரையும் காணாமே மாமா.."
"நான் அனுப்பிவிட்டேன். உன் கூட பேசனுமுள்ள.." அவர் அருகில் சென்ற பொழுது மரிக்கொழுந்தின் மணம் வீசியது. வீட்டிற்குள் இருக்கும் ஆளையெல்லாம் அனுப்பிட்டு என்னுடன் பேச என்ன இருக்கிறது. மாமாவின் பேச்சில் இருக்கும் பதற்றம் எனக்கு பயத்தை உருவாக்கியது.

அவர் என் கையை பிடித்து அறைக்குள் தள்ளினார். விசுக் என அறைக்குள் நுழைந்தேன். அறையின் நடுவே இருந்த கட்டிலில் பலவித மலர் தோரணங்கள் கட்டியிருந்தன. அறையின் ஓரத்தில் பழங்களும் பால் சொம்பும் இருந்தது. திரைப்படங்களில் மட்டுமே கண்ட முதல் இரவு காட்சி போல இருந்தது. எனக்கு அதைக்கண்டதும்.. மாமா வீட்டில் யாரும் இல்லாததும் ஒன்று கூட்டல் ஓன்று இரண்டு தானே.. கணக்கு சரியாக வந்தது.

"இதெல்லாம் என்ன மாமா.. எல்லாம் தப்பு தப்பா.. இருக்கு.. நான் வாரேன்.." என அவரை கடந்து வெளியே செல்ல பார்த்தேன்.
"அண்ணம்.. அண்ணம்.. உன்னை மணக்கோலத்துல பார்த்ததிலிருந்தே எனக்கு உன்னை அடையனுமுனு ஆசை. அப்புறம் அடுத்தவன் பொண்டாட்டியை எப்படினு ஆசையெல்லாம் தோண்டி புதைச்சுட்டேன்.. ஆனா இப்ப நீ மூளியா நிக்கிற.."
"ச்சீ.. வெக்கமா இல்லையா மாமா.. இப்படி முண்டச்சியானவளை படுக்க கூப்படறியே.."
"அண்ணம்.. என் நிலையை புரிஞ்சுக்கோ.. நீ மட்டும் சம்மதிச்சா.. காசுமால... இரட்டை வட சங்கிலினு உனக்கு பூட்டி அழகு பார்க்கறேன்.."
"மாமா.. வழிய விடு.. காசுக்கு படுக்கிற தேவுடியானு என்னை நினைச்சியா.. அதெல்லாம் ஒன்னும் நடக்காது."
"அண்ணம்.. சொன்னா கேளு.. இன்னைக்கு மட்டும் ஒரே ஒரு தடவை போதும். என்னோட காட்டுல உனக்கு எது வேணும்.. நீ கேட்டதை உனக்கு தாரேன். பொட்டை பிள்ளைய வைச்சிருக்க.. நல்ல இடத்துல கட்டி கொடுக்க நாளு பணம் வேணும் இல்லையா.."
நான் யோசித்தேன். யோசனையின் போது ஏற்பட்ட மௌனத்தை முருகேச முதலியார் சம்மதமாக எடுத்துக் கொண்டார். "இந்தா பார் இரட்டை வட சங்கிலி கட்டில் மேலேயே வச்சிருக்கேன் என கை காட்டினார்.

ஏன் இன்னமும் இங்க இருக்க.. கட்டிலுக்கு போ.. என்று சொல்லும் உத்தி. நான் படாரென அவரிடம் "எனக்கு இந்த தங்க நகையெல்லாம் வேணாம். இந்த வீட்டை எனக்கு தரதா இருந்தா.. சம்மதிக்கிறேன். "
"..."
"என்ன மாமா பேச்சையே காணோம். சரி சும்மா ரெண்டு தங்க சங்கிலிக்கு முந்தி விரிப்பேனு என்னைய நினைச்சியா. பரிசில் மிராசு இரண்டு ஏக்கர் நஞ்சை எழுதிதாரேனு சொன்னார். ஆனா அதுக்கே நான் அசைஞ்சு கொடுக்கல.."
"..."
"சரி நான் வாரேன் மாமா.." விருக்கென்று முந்தானையை உருவி மேலே போட்டுக் கொண்டு நடந்தேன்‌.
"அண்ணம்.. இந்த வீடு பாட்டன் சொத்து. எங்க குல பெரும.." முருகேச முதலியார் தனது குல பெருமையை சொல்ல வந்தார். ஆனால் சொல்வதை கேட்கும் நிலையில் நானில்லை.
"ஹா..ஹா.. தாராளமா வைச்சுக்கோ மாமா.. நானா வந்தா கேட்டேன்"