[johnypowas]

அத்தியாயம்:13

சேரில் அமர்ந்து அவளை பற்றியே யோசித்து கொண்டிருந்தேன்.அவளா! அவளா இப்படி பேசினாள்."நீ மட்டும் நாளை FIREST MARK எடுத்துட்டினா நீ எப்பவும் கொடுப்பியே அதை நான் உனக்கு கொடுக்கிறேன்"அவள் கூறியது என் காதுகளில் ஒலித்து கொண்டே இருந்தது.என் முன்னால் புத்தகம் இருந்தது மனதை ஒருமுக படுத்தினேன் அவளை நினைத்து கொண்டேன்.என் கண்கள் தானாக புத்தகத்தை மேய ஆரம்பித்தது.படிக்க ஆரம்பித்தேன்.நான் வீட்டில் அமர்ந்து படித்ததே இல்லை.அப்பொழுதுதான் அப்பா வேலை முடிந்து "எங்கேடீ அவன் ஊர் சுத்த போயிட்டானா"என கேட்டபடி வந்தார். அம்மா பக்கத்தில் இருந்து கொண்டு"ஷ்ஸ்ஸ் அவன் படிக்கிறாங்க" என கூறினார்.அப்பா அமைதியாக வந்து என் ரூமில் எட்டி பார்த்து விட்டு அம்மாவிடம் கேட்டது என் காதுகளில் நன்றாக விழூந்தது"என்னடீ ஆச்சு உன் உத்தம புத்திரனுக்கு படிக்க ஆரம்பித்து விட்டான் .

நீ ஏதாவது சொன்னியா"என்று கேட்டார்.அம்மா "தெரியலங்க அதான் எனக்கும் ஆச்சரீயமா இருக்கு ஸ்கூல் விட்டு வந்ததும் புத்தகத்தையே விரிச்சு பார்த்துகிட்டு இருந்தான்.

அப்புறம் அவனே படிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்"என்றார்."இன்னிக்கு கண்டிப்பா மழை வரும்டீ நாம தலையில தட்டி படிக்க சொன்னாலே படிக்க மாட்டான்.ஆனா இன்னிக்கு அவனா படிக்கிறானு சொல்ற எப்படீயோ திருந்தினா சரி.அவனுக்கு ஹார்லிக்ஸ் போட்டு கொடுத்தியா"

"இல்லங்க"

"போடீ போய் போட்டு கொடு"என கூறிவிட்டு வெளியேறினார்.

English எனக்கு சுத்தமாக வராது ஆனால் எப்படியே படித்துவிட்டு போய் மறுநாள் டெஸ்ட் எழுதினேன்.டெஸ்ட் எழுதி பேப்பரை அவள் கையில் கொடுக்கும் போது அவள் கேட்டாள்"எப்படி எழுதியிருக்கே"என்றாள்.அதற்கு நான் "முத்தம் எங்கே கொடுக்க போற கன்னத்திலேயா இல்ல உதட்டுலயா"என்றேன்.

ஆனால் என்னால் முதல் மதிப்பெண் எடுக்க முடியவில்லை.நான் ஐம்பதுக்கு முப்பது மதிப்பெண் எடுத்திருந்திருந்தேன்.ஆனால் எனக்கு அதுவே பெரிய விஷயமாக இருந்தது மேலும் என்னால் படிக்க முடியும் என்பதை உணர்ந்தேன்.அதன் பிறகு நானும்அவளும் அன்று மாலை பேருந்தில் செல்லும் போது அவள் "நான் சொன்னதற்காக நைட் முழுக்க படிச்ச போல இருக்கு போல இருக்கு"எனகேட்டாள்.

அதற்கு நான் அவளை பார்த்து "அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை.ஏதோ சின்ன பொண்ணு மனசு உடைஞ்சு போயிடுவேன்னு தான் அன்னிக்கு நைட் உட்கார்ந்து படிச்சேன்"என்றேன். 

அவள் என் தலையில நச் சென ஒரு குட்டு வைத்து விட்டு சிரித்தாள். நான் தலையை பிடித்து கொண்டு வலிப்பது போல் நடித்தேன் "அடிப்பாவி கிராதகி இப்படியா குட்டுவ தல பயங்கரமா வலிக்குது தெரியுமா"என தலையில் தேய்த்து கொண்டே சொன்னேன்.

அவள் தன்னுடைய கைகளால் என் தலையை கோதி விட்டாள் வலியெல்லாம் நொடியில் பறந்து போனது."உன் கை பட்டதும் வலியெல்லாம் பறந்து போயிடிச்சி"என்றேன். அதற்கு அவள்" அப்படியா!அப்படி ஆக கூடாதே இரு வர்றேன் "என மீண்டும் கைகளை மடக்கி குட்ட வந்தாள். நான் கொஞ்சம் உஷாராகி அவள் கைகள் தடுத்து இடுப்பை வளைத்து பிடித்தேன் அவள் "விடுடா யாராவது பார்க்க போறாங்க" என திமிறினாள்.இனிமே குட்ட மாட்டேன் னு சொல்லு விடறேன்" என்று கூறினேன்.சரி குட்ட மாட்டேன் என்றாள் நான் அவள் கைகளை விட்டதும் என் தலையில் ஓங்கி ஒரு கொட்டு குட்டிவிட்டு "நாங்கலெல்லாம் சொன்னத செய்யவே மாட்டோம் "என கூறி சிரித்தாள்.

"பாக்கத்தாண்டி ஒல்லியா இருக்கே இப்படியா குட்டுவ"என்று தலையை தடவி கொண்டே கூறினேன்.

அதற்குள் அவள் சரி உன் வலி போக நான் ஒரு கதை சொல்றேன் என கூறிவிட்டு"ஒரு ஊரில் இரண்டு பேர் அண்ணன்,தம்பி இருந்தாங்க,ஒருத்தன் பேரு நீலூசு"என அவள் கூறும்போதே நான் குறுக்கிட்டு "நான் லூசா"என்றேன் அவள் "சும்மா கதைக்காக டா"என கூறி தொடர்ந்தாள்.

"ஒருத்தன் பேரு நீலூசு,இன்னொருத்தன் நாலூசு.ஒருநாள் நீலூசு வீட்டை விட்டு வெளியே போயிட்டான்.SO,இப்ப வீட்டில யார் மட்டும் இருப்பா சொல்லு பார்ப்போம்" என்றாள். நான் சற்றும் யோசிக்காமல் "இதிலென்ன சந்தேகம் நாலூசு"என்றேன்.

அவள் பலமாக சிரித்து கொண்டே "அதுல என்னடா சந்தேகம் நீ லூசுதான்"என கூறி சிரித்து கொண்டே என் தோள்கள் தட்டி "என்ன வலி போயிடிச்சா,போயிடிச்சா "என கேட்டாள்.

நான் ஒரு கட்டாய சிரிப்பை வரவழைத்து கொண்டே"இல்ல இப்பதான் அதிகமாயிருக்கு என்றேன்"

அவள் முறைத்தாள் பின் இருவரும் அமைதியானோம் அவள் ஆரம்பித்தாள்"ஜெய் எனக்கு ஒரு ஆசை நிறைவேத்துவியா" என்றாள்.

நான் என்ன என்பது போல் தலையசைத்தேன்."சொல்லு செய்வேன்னு சொல்லு "என் என் சட்டையை பிடித்து குழந்தை போல் கொஞ்சினாள்.அதற்கு மேல் என்னால் விரைப்பாக இருக்க முடியவில்லை என் உதடுகள் தன்னிச்சையாக அசைந்து "நீ என்ன சொன்னாலும் செய்றேன் "என் அவள் கைகளில் என் கைகளை வைத்தேன்.அவள்"நீ half yearly exam ல் ஸ்கூல் first எடுக்கனும்"என என்னை பார்த்து கொண்டே கூறினாள்.

[johnypowas]

என் இதயத்தில் பழுக்ககாய்ச்சி கம்பியால் சூடு போட்டது போல் இருந்தது.
நான் "ஏன் உனக்கு இந்த பேராசை" என்றேன். அவள் என்னை பார்த்து கொண்டே "இல்ல உன்னால முடியும் நீ நினைச்சா முடியும் ஜெய்"என்றாள்.

"இல்ல இல்ல கண்டிப்பா என்னால முடியாது "என்றேன்

"முடியாதுன்னு உன்னை நீயே ஏன் மட்டம் தட்டிக்கிற கொஞ்சம் யோசித்து பார்.ஐந்து,பத்து மார்க் எடுத்த நீ எப்படி முப்பது மார்க் எடுத்த"

"அது நீ சொன்னேன்னு "நான் சொல்வதற்குள் அவள் குறுக்கிட்டு "இப்பவும் நான்தான் சொல்றேன் நீ HALF YEARLY EXAM ல் நீ ஸ்கூலில் முதல் மதிப்பெண் எடுக்கனும்.உன்னால முடியும் நீ நினைச்சா முடியும் "என்றாள்.

"எனக்கு ஒன்னு புரியல நீ ஏன் நான் FIRST MARK எடுக்கனும் நினைக்கிற"

"ஏன்னா நீ எல்லாத்துலயும் first வரனும் னு நான் நினைக்கிறேன்"என்றாள்.

"என்னால முடியும்னு தோணல "மேலும் நான் சொல்வதற்குள் அவள் "முடியும் எல்லாரும் நினைச்சா கண்டிப்பா முடியும் ஆனா நினைக்கிறதுல தான் இருக்கு ஜெய் உன்னாலயும் முடியும் ஆனா நீ நினைக்கனும ஜெய்.எல்லாத்திலேயும் நீதான் முதல்ல வரனும் அதை பார்த்து நான் சந்தோசப்படணும்"மேலும் அவள் பேச முயல அவள் வாயை பொத்தினேன்.

"உனக்காக TRY பண்றேன்"என்றேன்.அவள் கண்களில் நீர் ததும்ப என் கைகளை பிடித்து கொண்டு "இது தான் எனக்கு வேணும் "என்றாள் அந்த நிமிடம் அவளின் சுயநலமில்லாத அன்பு என் மனதை மிகவும் பாதித்தது.இருவரும் ஸ்டாப்பில் இறங்கி கொண்டோம்.வீட்டிற்கு வந்து பயங்கரமாக யோசித்தேன்.அவள் கூறியது என் மனதில் ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது.என்னால் படிக்க முடியும் ஆனால் ஏன் நான் படிக்காமல் இருக்கிறேன் என்ற நினைப்பே என்னை படிக்க தூண்டியது.
அவள் ஒரு முத்தத்திற்காக படிக்க ஆரம்பித்த நான் இப்பொழுது என் இடத்தை தக்க வைப்பதற்காக படிக்க ஆரம்பித்தேன்.எல்லா subject லும் பின் தங்கியிருந்த நான் ஓரளவுக்கு முன்னேறி வந்திருந்தேன்.அனைத்து வீக்லீ டெஸ்ட்டுகளிலிலும் நான் ஓரளவு நல்ல மதிப்பெண்களை பெற்றிருந்தேன்.என் அப்பா முதன் முதலாக ஆரத்தழுவி அணைத்து கொண்டார்.வினோத் எனக்கு புரியாத கணக்குகளை சொல்லி தந்தான். இதற்கெல்லாம் காரணமான அவளுக்கு சந்தோசம் தாங்க முடியவில்லை.அப்பொழுது எனக்கு சிறகுகள் என்ற தன்னம்பிக்கை புத்தகம் ஒன்று வாங்கி கொடுத்து படிக்க சொன்னாள்.அவள் இன்று என்னுடன் இல்லை என்றாலும் அதை நான் இன்றும் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன் அவள் நினைவு வரும்பொழுது அந்த புத்தகத்தை எடுத்து என் நெஞ்சில் அணைத்து கொள்வேன்.அப்பொழுது என்னையும் அறியாமல் என் கண்களில் நீர் ததும்பும்.

[johnypowas]

அத்தியாயம்:14

பூம்பொழில் டைரியிலிருந்து:

இப்பொழுதெல்லாம் ஜெய் நான்றாக படிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்.நான் சொன்னதை மனதில் வைத்து படித்ததால் தான் அவன் இந்த நிலைமைக்கு வந்ததாக அடிக்கடி கூறுவான்.ஆனால் அவனுக்குள் இருக்கும் தன்னம்பிக்கை தான் அதற்கு காரணம் என்பது அவனுக்கு தெரியவில்லை.காலாண்டு தேர்வு நடந்தது.தேர்வுக்கு முன்பு ஒரு பவுண்டைன் பேனா அவனுக்கு கொடுத்தேன்.ஒவ்வொரு exam முடிந்ததும் என்னிடம் வந்து எப்படி எழுதனான் என்பதை கூறுவான்.நான் அவனுக்கு சில விஷயங்களை சொல்லி கொடுத்தேன்.அவனும் நன்கு புரிந்து கொண்டு படிக்க ஆரம்பித்தான்.அதன் விளைவாக காலாண்டு தேர்வில் அவன் வகுப்பில் சிறந்த மாணவனாக தேர்ந்திருந்தான்.எனக்கு மிகுந்த சந்தோசம் அவன் என்னை கட்டியணைத்து முத்தம் கொடுத்து மிகுந்த சந்தோசப்பட்டான்.

இதற்கெல்லாம் காரணம் நான்தான் என் என்னை கூட்டி சென்று ஹோட்டலில் டிரீட் கொடுத்தான் இருவரும் படம் பார்க்க தியேட்டருக்கு சென்றோம்.படம் பார்த்து விட்டு வரும் போது "உனக்கு ஒண்ணு வாங்கி வச்சிருக்கேன்"என்றான்.

நான் என்ன என்பது போல் பார்க்க அவன் புத்தக பையில் இருந்து ஒரு பார்சலை எடுத்து என் கையில் கொடுத்து பிரித்துபார்க்க சொன்னான்.நான் அதை பிரித்தேன் அதில் ஒரு கேமரா மொபைல் இருந்தது.நான் ஆச்சரியபட்டு கொண்டே "எனக்கா"என கேட்டேன்.அவன் தலையாட்டினான் அதற்கு நான் "ஏய் ரொம்ப விலை அதிகமா இருக்கும் போலிருக்கே"என்றேன்.

அவன் அப்பா பாக்கெட் மணியில் சேர்த்தது என்றான்.நான் "இவ்வளவு பணம் கொடுத்து இதை ஏன் வாங்கினே"என்று கடிந்தேன்.அதற்கு அவன் என் இடுப்பை சுற்றி வளைத்து கொண்டு"உன்னை விட எனக்கு எதுவும் பெரிசில்லை"என்றான்.அந்த கணமே என் உயிர் போனாலும் கவலை இல்லை என தோன்றியது.

வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் அன்பிற்காக ஏங்கி நிற்கும் தருவாயில் அவள் மீது ஒரு ஆண் அன்பு செலுத்தினால் அவள் உயிரே போனாலும் அவனை பிரியகூடாது என நினைப்பாள் அதே எண்ணம்தான் என்னுள்ளும் ஏற்பட்டது அவன் கைகளை மேலும் இறுக்க பற்றி கொண்டேன்.உலகமே எதிர்த்தாலும் அவன் கைகளை விடக்கூடாது என நினைத்து கொண்டேன்.

அத்தியாயம்:15

[b]பூம்பொழில் இல்லாத வாழ்க்கையை என்னால் நினைத்து கூட பார்க்க முடியாது என்கின்ற எண்ணத்திற்கு நான் வந்துவிட்டேன்.அந்த அளவிற்கு என் வாழ்வினை செதுக்கினாள் அவள்.எப்பொழுதும் வகுப்பில் கடைசி மாணவனாக வரும் நான் இப்பொழுது HALF YEARLY EXAM ல் அனைத்து பாடங்களிரலும் 95 PERCENT உடன் முதல் மாணவனாக வந்தேன்.இவ்வளவு குறுகிய கால கட்டத்தில் நான் முன்னேறியதை பார்த்து அனைவரும் ஆச்சரியபட்டனர் அனைவரும் பாராட்டினர் ஒருவனை தவிர வினோத். அவன் இப்பொழுதெல்லாம் என்னுடன் சரியாக பேசுவதே இல்லை."ஆமாம்","இல்லை " போன்ற வார்த்தைகளையே பெரும்பாலும் உபயோகித்தான்.நான் மனம் வருந்தினேன்.ஆனால் சீக்கிரம் சரியாகிவிடுவான் அவனுக்கு என்ன கஷ்டமோ என நினைத்து கொண்டு மனதை தேற்றிகொள்வேன்.ஆனாலும் அவன் மாறவே இல்லை.இருப்பினும் பூம்பொழில் அந்த கவலையெல்லாம் மறக்கடித்தாள்.

குழந்தை தனமான அவள் பேச்சு,வகுப்பறையில் பாடம் நடத்தும் போது பார்க்கும் ஓரக்கண்ணால் பார்வை,இனிமையான அவள் அருகாமை என்னை வேறோரு உலகத்திற்கு கொண்டு போய் இருந்தது.அவள் என்ன கூறினாலும் செய்யும் நிலையில் இருந்தேன் நான்.

அவளுக்கு ஒரு மொபைல் வாங்கி தந்தேன்.இப்பொழுதெல்லாம்அவள் குரலை கேட்டு கொண்டே இருக்க வேண்டும் போல் இருந்தது எனக்கு.என் வாழ்க்கை இனிமையாக போய் கொண்டிருந்த சமயம் ஒருநாள் கிளாஸில் நான் இருக்கும் போது அவள் அவசர அவசரமாக உள்ளே வந்தாள்"ஜெய்,நீ உடனே ஸ்டாப் ரூமிற்கு வா"என்று கூறிவிட்டு சென்றாள்.நானும் ஏன் இவ்வளவு பதட்டமாக கூப்பிடுகிறாள் என்று நினைத்தபடி அவள் பின்னாலே சென்றேன்.உள்ளே நுழைந்ததும் "ஜெய் நீ கிரிக்கெட் நல்லா ஆடுவியாமே அப்படியா! "என்றாள்.

உங்களிடம் என்னை பற்றி சொன்னேன்,என் குடும்பத்தை பற்றி சொன்னேன் என் காதலை பற்றி சொன்னேன்.ஆனால் ஒன்று கூற மறந்துவிட்டேன்.ஆம்! நான் ஒரு கிரிக்கெட்டர் கிரிக்கெட் என்றாள் எனக்கு உயிராக இருந்தது இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ஆனால் சங்கீதா,சங்கீதாவை உங்களுக்கு நன்றாக தெரியும் அவள் இப்பொழுது உயிரோடு இல்லை என்பதும் உங்களுக்கு தெரியும்.அவள் இறந்ததிலிருந்து என்னால் ஒரு சிறிய கோப்பை கூட இந்த பள்ளிக்கு கிடைக்க கூடாது என்ற விரக்கதியில் நான் கிரிக்கெட் ஆடுவதையே விட்டுவிட்டேன்.அப்பொழுது நான் சீனியர் டீம் கேப்டனாக இருந்தேன்.இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு என் கனவே state level cricet மேட்ச் WIN பண்ணுவதாக இருந்தது.அரையிறுதி வரை சென்றுவிட்டோம்.ஆனால் சங்கீதா இறந்துவிட்டதால் இறுதி போட்டியில் நான் விளையாட வில்லை அதனால் இறுதிபோட்டியில் எங்கள் அணி படு கேவலமா தோல்வியடைந்தது.அதன் பிறகு நானும் கிரிக்கெட் விளையாடுவதை விட்டுவிட்டேன்.அவள் இறந்ததற்கு காரணம் இப்பொழுது பி.டி டீச்சராக இருக்கும் மந்தாகினி.அதன் பிறகு ஒருமுறை கூட ஒரு ZONAL மேட்ச் கூட வெற்றி பெற்றதில்லை எங்கள் பள்ளி.[/b]
ஆனால் இப்பொழுது எதற்காக இதை கேட்கிறாள் என்ற யோசனையில் "ஆமாம் விளையாடுவேன்.ஆனால் இப்பொழுதெல்லாம விளையாடுவதில்லை"என்றேன்.

அவள் "ஏன்.,?"என கேட்டாள்.

அவளோ"சரி..அதை விடு,நம்ம ஸ்கூல் கலந்துக்குற ஸ்டேட் லெவல் மேட்ச்சில நீ கலந்துக்கனும் னு நான் நினைக்கிறேன்"என்றாள்.

நான் கோபமாக"என்ன.. உன் தோழி உன்னை தூது அனுப்பினாளா "என கத்தினேன்.

அவள் பொறுமையாக "ஏன்..இப்படி கத்துற அமைதியா பேசு.அவ உன்னை கலந்துக்க சொல்லி என் கிட்ட கேக்கல ஆனா நீ கலந்துகிட்டா நல்லாயிருக்கும்னு சொன்னா,உனக்குள்ள ஒரு நல்ல திறமை இருக்கும் பொழுது அதை ஏன் வேஸ்ட் பண்ணுற"என்றாள்.

"அவ நினைப்பெல்லாம பலிக்காது.தயவு செய்து இனி இதைபற்றி என்கிட்ட பேசி எனக்கு உன் மேல் வெறுப்பு ஏற்பட வெச்சுடாத"என கூறிவிட்டு வேகமாக ஸ்டாப் ரூமை விட்டு வெளியேறினேன்

[johnypowas]

அத்தியாயம்:16

வாழ்க்கை பாதையே பல திருப்பங்கள் நிறைந்ததென்பதை நான் உணர்ந்தேன்.ஒரு பெண்ணின் வைராக்கியம் எந்த ஒரு ஆணின் எண்ணங்களையும் தூள்தூளாக்கி விடும்.நானும் வைராக்கியத்தை கடைபிடித்தேன்.அவனுடன் பேசுவதை விட்டுவிட்டேன்.அவனை பார்த்தாலும் பார்க்காத மாதிரி ஒதுங்கி போனேன்.போன் பண்ணினாலும் எடுக்க வில்லை.எனக்கும் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது ஆனால் இதையெல்லாம் பார்த்தால் அவனை ஒத்துகொள்ள வைக்க முடியாது.ஒரு நாள் பள்ளி முடிந்து பேருந்தில் தனியாக அமர்திருந்தேன்.

அன்று உணவு இடைவெளியின் போது மந்தாகினி கூறியது என்காதுகளில் ஒலித்து கொண்டே இருந்தது"அவன் ஸ்டேட் பிளேயராக வரவேண்டியது கடைசி சமயத்தில் அவனுடைய பிடிவாதத்தால் அந்த வாய்ப்பு அவனுக்கு கிடைக்காமல் போய்விட்டது இல்லையென்றால் அவன் இந்நேரம் தமிழக அணியில விளையாடி கொண்டிருந்திருப்பான்.அவனுடைய திறமைகள் யாருக்கும் இருக்காது.நீயாவது சொல் அவன் எப்பொழுதும் உன்னிடம் தானே அதிகம் பேசுகிறான் நீசொன்னால் அவன் கேட்பான் கிரிக்கெட்டில் அவன் மிக பெரிய ஆளாக வருவான்.அடுத்த மாதம் tournement இருக்கு அவனை கலந்துக்க சொல்.அவன் கலந்துகிட்டா "என்று கூறி நிறுத்தினாள்.

நான் அவளை ஆர்வமாக பார்த்தேன்.

அவள் தொடர்ந்தாள்"நம்ம ஸ்கூல்தான் champion ship வாங்கும் "என்றாள்.
நான் யோசித்து கொண்டிருக்கும் போதே திரும்பி பார்த்தேன்.அவன் என் அருகில் அமர்ந்திருந்தான்.

நான் அதிர்ந்துபோய் திரும்பினேன்.ஆனால் அதை வெளிகாட்டி கொள்ளாமல் முகத்தை திருப்பி கொண்டேன்.

அவன் தொண்டையை செருமி கொண்டே "க்கும்...க்கும் கோபமா"என்றான்.[size]

நான் பதிலேதும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தேன்.
அவன் தொடர்ந்தான் "இப்போ ஏன்? இப்படி மூஞ்சிய தூக்கி வச்சிகிட்டு இருக்கே.
"
நான் அமைதியாக இருந்தேன்.
[/size]
"ஏய்..பூம்பொழில் உன்னை தாண்டி திரும்பி பாருடீ"

அப்பொழுதும் அமைதியாக இருந்தேன்.அவன் என் கன்னத்தை பிடித்து திருப்பி " என் கிட்டே பேச மாட்டீயா"என கண்களில் ஏக்கத்தோடு கேட்டான்.

என்னால் அதற்கு மேல் உணர்வுகளை கட்டுபடுத்த முடியவில்லை.அவன் கழுத்தை கட்டிகொண்டு அழுதுவிட்டேன்"
இல்லடா,இல்ல உன்கிட்ட பேசாம என்னால மட்டும் எப்படி சந்தோசமாக இருக்க முடியும்"அழுதுகொண்டே சொன்னேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து என் தலையை நிமிர்த்தி "ஏய்..! பொழில் என்னை பாருடீ,இனிமே நீ எதுக்காகவும் என்கிட்ட பேசாம இருக்க கூடாது."

நான் சரியென தலையாட்டினேன். 

அவன் மேலும் "நீ சொன்ன மாதிரி நான் இந்த வருடம் state champion ship match ல் கலந்துக்கறேன்"என்று கூறினான்.

நான் நம்பமுடியாமல் "நிஜமா"என்றேன்.

அவன் என் தலைமீது கைவைத்து "சத்தியமா"என்றான்.

[johnypowas]

அத்தியாயம்:17

இரண்டு வாரம் அவள் என்னிடம் எதுவும் பேசாமல் இருப்பது முள் மீது படுத்திருப்பது போல் இருந்தது.சரியாக சாப்பிட முடியவில்லை .தொண்டையில் மாட்டிய முள் மாதிரி இருந்தது.நரகமாக இருந்தது.[size]

அவளுடன் பேசாத தருணங்கள் மிக அவஸ்தை பட்டேன்.அவள் என்னை பார்த்தும் பார்க்காமல் செல்லுவது,என் மீது எனக்கே வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது.இதை விட என் வாழ்க்கையில் கொடுமையான நிமிடங்கள் இனி வராது என நினைத்தேன்.ஒருநாள் பேருந்தில் அவள் தனியாக அமர்ந்து ஜன்னலையே வெறித்து பார்த்தபடி ஏதோ யோசனையில் அமர்ந்திருந்தாள்.
நான் அவள் சீட்டின் பின்புறம் அமர்ந்து அவளையே பார்த்து கொண்டு இருந்தேன். அவள் கண்கள் வானத்தில் எதையோ தவறவிட்டது போல் தேடி கொண்டிருந்தன,சூரியனின் மெல்லிய வெளிச்சம் அவள் முகத்தில் பட்டு தனது வெளிச்சத்தை பிரதிபலித்து கொண்டிருந்து.காற்று அவள் கூந்தலை வருடீ தனது இச்சைகளை தீர்த்து கொண்டிருந்தன.வெள்ளை கலரில் சிகப்பு பார்டர் போட்ட அவள் சேலை அவள் அழகை மேலும் மெருகூட்டி கொண்டுருந்தது.நான் மெல்ல பின் சீட்டிலிருந்து இறங்கிஅவள் அருகில் சென்று அமர்ந்தேன்.அவள் அழகிய முகத்தை தாங்கி கொண்டிருக்கும் அவள் வெண் சங்கு கழுத்து,அவள் இளமை கொஞ்சும் தோள் அதை மறைக்கும் சிகப்பு கலர் ஜாக்கெட் அவளை சுற்றி மட்டும் எல்லாமே அழகாக இருந்தது நானும் கூட.

அவள் என்ன நினைத்தாலோ திடீரென திரும்பி பார்த்து பின் பார்க்காதது போல் முகத்தை திருப்பி கொண்டாள்.
நான் மெல்ல அவளை கூப்பிட்டேன்"ஏய் ...பூம்பொழில் திரும்பி பாரூடீ"என்றேன்.

அமைதி....

நான் மேலும் அவளை நெருங்கி அவளை முகத்தை திருப்பினேன்.

"ஏய்..!பொழில்,என் கூட பேசமாட்டீயா"என்று நான் கூறியதும் அவள் என் கழுத்தை கட்டிகொண்டாள்,
அழுதாள்
.
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தோம்"இல்லடா...இல்ல...உன்கிட்ட பேசாம என்னால மட்டும் எப்படி சந்தோசமாக இருக்க முடியும்"என்றாள்.

அப்படியே அவள் முகத்தை தூக்கி நிறுத்தினேன்"ஏய்..!இனிமேல் நீ என்ன நடந்தாலும் என்கூட பேசாமல் இருக்க கூடாது."என்றேன்.

அவள் தலையாட்டினாள் குழந்தை போல,இப்படி ஒரு பெண்ணுக்காக எதையும் இழக்கலாம்.நான் என் கோபம்,வெறுப்பு எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட துணிந்தேன்.

"அப்புறம்...நான் இந்த முறை state champion ship match ல் கலந்துக்கறேன்."என்றேன்.

[/size] அவள் சட்டென நிமிர்ந்து கேட்டாள் "நிஜமா".நான் அவள் தலையில் கைவைத்து கூறினேன் "சத்தியமா".